One P5-Puurs

SPECIALE EDITIE COVID-19

HOE HEB JIJ DE LOCKDOWN ERVAREN?

INFORMATIE TEN DIENSTE VAN ALLE MEDEWERKERS VAN PRAYON

N°5 | Q2 2020

WERKTEN MEE AAN DIT NUMMER

Vincent Moes, Richard Lecocq, Alexy Bastin, Diana D’Amario, Pierre Dugardin, Richard Zajaczkowski, Frédéric Gevers, Florence Pirotton, Georges Cechagias, Michaël Cazzella, Marion Demortier, Ivan Piessens, Benny Van der Trappen, Jente Vanden Bergh, François Baudry, Julien Fulchiron, Pauline Boyer, Sylvie Couderc, Laetitia Dalicieux, Stéphanie Coutarel, Gisèle Veyre, Carol Arcache, Frédéric Simoës, Jean-Christophe Guyon, Emeline Comte, Guillaume Gelas, Nicolas Tripier, Kateline Gouny, Fabien Perret, Jean-Michel Royer, Abdelwahab Naadji, Cédric Sachau, Beth Allen, Giovanni Crescenzi, Paul Balot, Radka Dudlova, Marcelo Mendez, Javier Mogollon, François Welsch, Michael Hamlin, Nicolas Lambert.

REDACTIONELE COÖRDINATIE

Caroline Elaerts

VERANTWOORDELIJKE UITGEVER

Renaud Dechamps

LAY-OUT

Globule Bleu

Iedere volledige of gedeeltelijke reproductie, in gedrukte of digitale vorm van de teksten, foto’s of illustraties uit dit document is strikt verboden zonder voorafgaandelijke toestemming vanwege Renaud Dechamps.

We hechten het grootste belang aan de nauwkeurigheid van de informatie die wordt verspreid in de OneP en op het intranet. We zijn echter niet van plan de veldprofessionals te vervangen die uw bevoorrechte gesprekspartners moeten blijven, vooral als het gaat om beveiligingsgerelateerde vragen. De aard van OneP en het intranet houdt in dat noch de natuurlijke personen, noch de rechtspersonen die deze informatiemedia leveren op enigerlei wijze direct of indirect verantwoordelijk kunnen worden gehouden voor de schade die zou kunnen voortvloeien uit informatie en / of verkeerde interpretatie van deze twee media.

Overzicht

Editorial

04 Vincent Moes - Analytical Laboratory - Engis

05 Richard Lecocq - Product Management - Engis

06 Alexy Bastin - Customer Service - Engis

08 Diana D’Amario - Logistics - Engis

10 Pierre Dugardin - Purchase of raw materials - Engis

12 Richard Zajaczkowski - IT - Engis

14 Frédéric Gevers - Legal Department - Engis

16 Florence Pirotton & Georges Cechagias - Planning & Financial Control - Engis

18 Michaël Cazzella - P2 - Engis

19 Marion Demortier - PTA - Engis

20 Ivan Piessens - Fieldoperator - Puurs

22 Benny Van der Trappen - Operator Kaai - Puurs

23 Jente Vanden Bergh - Proces & productieingenieur - Puurs

24 François Baudry - QEA Division - Les Roches

25 Julien Fulchiron - Maintenance division - Les Roches

26 Pauline Boyer

Edito

Eind 2019 wordt in de stad Wuhan in China een uitbraak van COVID-19 geconstateerd. In januari 2020 zien we de eerste gevallen in Europa. Wie had ooit gedacht dat dit een wereldwijde pandemie zou worden en dat het virus zes maanden later nog altijd niet onder controle zou zijn? We waren overduidelijk niet voorbereid op zo'n grote crisis.

Het was onze plicht om te waken voor de gezondheid van ons personeel en het voortbestaan van ons bedrijf. Daarom moesten we razendsnel reageren en met vaak erg strikte maatregelen proberen in te spelen op de veranderende omstandigheden.

Dat streefdoel, daar werken we elke dag samen aan. En gelukkig werpen onze inspanningen inmiddels hun vruchten af. Ik wil jullie daarvoor allemaal bedanken. Jullie hebben stuk voor stuk een enorme flexibiliteit en solidariteit getoond! Velen van jullie besloten een helpende hand uit te steken naar diensten die met personeelstekort kampten, ook al betekende dat ander werk doen dan jullie gewend waren. Ook hebben velen van jullie geleerd om anders en op afstand te werken, nieuwe informaticahulpmiddelen te gebruiken en tussendoor ook nog als leerkracht voor jullie kinderen te fungeren.

Die realiteit, daarvan zijn we ons niet altijd bewust, gewoon omdat we ver van elkaar zitten en ons op onze eigen taken concen-

treren. Daarom hebben we, ter aanvulling van onze welzijnscampagne, besloten om jullie in ons magazine OneP het woord te geven. Dit speciale nummer is helemaal van jullie! Het bestaat enkel uit getuigenissen. Getuigenissen uit alle delen van de wereld. Getuigenissen die de geest van OnePrayon levend houden. Getuigenissen die ons tonen dat het - als we allemaal samenwerken - mogelijk is om sociale én economische belangen te verenigen.

Veel leesplezier!

Geoffrey Close CEO

Vincent Moes Analytical Laboratory

Na de aankondiging van de directie om zoveel mogelijk personeel van huis te laten werken en de productie te beperken, besloot het lab in overleg met de ateliers om eveneens de productie te verminderen.

Sinds er voor het eerst over social distancing werd gesproken, ontsmetten wij onze weegschalen, apparaten en pc’s na elk gebruik… Verder hebben we ook onze werkwijze aangepast aan de aanbevelingen. Dankzij de indeling van het laboratorium en het beperkte aantal chemici hebben wij de directe contacten en dus de risico’s kunnen beperken. Ook hebben we de chemici meer zeep en alcoholgel ter beschikking gesteld en hebben we verdunde bleekwateroplossingen bereid voor alle diensten op de site.

Dat resulteerde in een vermindering van +/- 50% van het personeel in het centrale laboratorium (telewerk/terbeschikkingstelling en daarna tijdelijke werkloosheid). Het laboratorium voor de productie in een continue stroom bleef voor 100% produceren om de productie van P2FTP-D1-Zeoline-Bi te kunnen volgen.

We hebben geregeld de personeelsplanning bijgesteld om overdag maar 7 of 8 chemici op de site te houden (tegen 15 gewoonlijk) die alle prioritaire analyses zouden kunnen verrichten (beperking van de analyses met +/- 40%, waaronder R&D). We hebben alle analyse-aanvragen zonder al te veel vertraging kunnen opvolgen, maar we moesten wel alle ontwikkelingen en bijstellingen van de apparaten opschorten. De organisatie van het lab moest regelmatig worden gewijzigd om werk en privéleven (opvang van kinderen en dergelijke) in evenwicht te kunnen brengen. We hebben uiteindelijk gekozen voor een roulering van 2 tot 3 dagen per week op de site en de rest thuis, zonder uit het hoofd te verliezen dat telewerken voor het laboratorium onmogelijk is.

Voor het functioneren van het laboratorium bestond de vrees dat de voorraad onmisbare producten of materialen, zoals handschoenen en reagentia (vereist voor onze eigen veiligheid en voor de prioritaire analyses), ontoereikend zou blijken. Hartelijk dank aan de TPD en het Algemeen Magazijn.

Voor mij persoonlijk viel het me erg moeilijk om met alle planningen te goochelen (Prayon - werk van mijn vriendin – crèche - school (kinderdagverblijf)) en om mijn dochtertjes van 3 en 6 jaar duidelijk te maken waarom ze hun vriendinnetjes of hun grootouders niet meer konden zien.

Voor de volgende maanden zullen we de toekomstige maatregelen en de terugkeer naar een normale productie moeten afwachten. Hoe dan ook zullen we ons aan elke nieuwe situatie (mondmaskers en andere) aanpassen. Ik denk dat we nog wel enige tijd zullen moeten leven met de vraag wat we morgen zullen kunnen doen.

We hebben alle analyseaanvragen zonder al te veel vertraging kunnen opvolgen, maar we moesten wel alle ontwikkelingen en bijstellingen van de apparaten opschorten.

Richard Lecocq Product Management

Zodra we de eerste informatie ontvingen over de verspreiding van het virus en de op handen zijnde lockdown, hebben we de nodige maatregelen genomen met de afdeling IT, om gereed te zijn als we de site zouden moeten verlaten. Dankzij deze maatregelen konden we ook bij ons telewerk al snel weer operationeel zijn.

En dat was erg belangrijk want de werklast bleek veel hoger dan normaal. De vraag was erg groot en dat lijkt ook voor de komende maanden nog zo te blijven. Aangezien die vraag in de meeste gevallen onze productiecapaciteit overschrijdt en transport moeilijker te vinden is, is de uitdaging nu om oplossingen te vinden waarmee onze klanten, die zich voor het merendeel in de voedingssector bevinden, hun activiteiten op peil kunnen houden.

We houden voortdurend contact met de commerciële dienst, de dienst beheerscontrole, de productie en andere diensten, om over de evolutie van de vraag te communiceren en snel te kunnen reageren. Dankzij Teams kunnen we snel en relatief doeltreffend communiceren. Dat kan natuurlijk een persoonlijk gesprek niet vervangen, maar anderzijds zien we onze collega’s zo soms ook wat relaxter, in hun privésfeer.

Binnen het team waren de eerste weken moeilijk, want mijn directe medewerkers zagen zich gedwongen enkele dagen rust te nemen nadat ze COVID-19-symptomen hadden gekregen. Een deel van die zeer gespannen periode moesten we het dus met een heel beperkt team doen.

Op persoonlijk vlak is mijn moeilijkheid, net zoals voor veel ouders die thuis werken, dat ik ook mijn kinderen (4 en 6 jaar) moet bezighouden. Zij vragen veel aandacht en regelmatig moet ik proberen me op mijn werk te concentreren terwijl op de achtergrond een jeugdprogramma van Netflix is te horen...

Aan de andere kant ben ik mij maar al te goed bewust dat ik me gelukkig mag prijzen om thuis te blijven werken en dat het activiteitenniveau van ons bedrijf dit toestaat. In mijn omgeving zie ik dat het zeker niet voor iedereen zo “simpel” is.

Aan de andere kant ben ik mij maar al te goed bewust dat ik me gelukkig mag prijzen om thuis te blijven werken en dat het activiteitenniveau van ons bedrijf dit toestaat. In mijn omgeving zie ik dat het zeker niet voor iedereen zo “simpel” is.

Niettemin ben ik erg blij dat ik nu ook weer andere contacten met mijn vrienden en collega’s heb dan alleen per video. Maar we moeten vooral nog even geduld hebben...

Alexy Bastin Customer Service

Een dag als alle andere, dat had het althans moeten zijn, maar in plaats daarvan zagen we onze collega’s een voor een op kantoor komen met enkel een handgebaar. Het lijkt misschien onbelangrijk, maar die paar minuten ‘s ochtends waarin we normaal gesproken elke collega met een kus begroetten, was een ritueel waaraan we gehecht waren. Dat neemt niet weg dat we ons strikt aan de gevraagde maatregelen hielden, inclusief handen wassen, werkmiddelen desinfecteren en social distancing.

Na verloop van tijd raakten we steeds meer

gewend aan onze nieuwe manier van werken en voelden we ons steeds meer op

ons gemak.

Die social distancing was het begin. Zo volgden de dagen elkaar op en we merkten dat de spanning wat begon toe te nemen. De informatie uit de media was erg verwarrend en we wisten totaal niet waar dat allemaal zou eindigen. De mogelijkheid van een overstap op telewerken kwam steeds vaker ter discussie maar we waren nog erg sceptisch over de haalbaarheid en doeltreffendheid van zo’n maatregel.

18 maart 2020: totale consternatie. De dag begon met veel onzekerheden en incognito’s. We wisten dat onze dienst zich zou moeten organiseren om van huis te gaan werken, maar we waren daar nog niet echt op voorbereid. Sommigen waren erg gestrest, anderen hadden er alle vertrouwen in en probeerden de

spanning weg te nemen en de meest wanhopige collega’s te helpen.

De IT-afdeling verschafte ons het nodige materiaal en we namen de tijd om (met elkaar) te verifiëren of iedereen thuis die hulpmiddelen zou kunnen gebruiken, net als op kantoor. Toen dat gebeurd was

overgestapt, of gewoon overal waar we ons maar zouden kunnen concentreren, want concentratie, dat is het lastigste aspect als je opeens thuis moet werken.

Een ander struikelblok voor telewerken: het stempelen, ondertekenen en scannen van print-outs! Dat is allemaal

gingen we op weg en installeerden we ons tussen de stapel strijkgoed en onze echtgenoot die ook al op telewerken was

noodzakelijk om de dossiers van onze klanten te kunnen opstellen. Zonder die elementen kan de handelswaar niet worden ingeklaard. Daarom brachten we om beurten een fysiek bezoek aan het kantoor, volgens een strakke planning, om de originele documenten in ontvangst te nemen van de verschillende instanties waarmee we werken en de dossiers zo goed mogelijk te finaliseren.

Na verloop van tijd raakten we steeds meer gewend aan onze nieuwe manier van werken en voelden we ons steeds meer op ons gemak. We moesten dan wel verplicht thuis blijven, maar we kregen in elk geval alle steun van onze collega’s, onze vrienden en de gehele hiërarchische lijn.

De hoeveelheid werk is ook niet afgenomen, in tegenstelling tot de berichtgeving in de media over bedrijven die hun activiteiten na enkele weken zagen teruglopen. Zullen we de komende maanden wel een grotere impact voelen? Daarop moet ik helaas het antwoord schuldig blijven. Maar we hebben er alle vertrouwen in dat we deze beproeving met zijn allen zullen overwinnen.

We hebben er alle vertrouwen in dat we deze beproeving met zijn allen zullen overwinnen.

Diana D’Amario Logistics

En als ik bedenk dat ik er al jaren van droomde om ten minste één dag in de week te kunnen telewerken!

Lockdown en logistiek? Nog een heel programma. Hoe begon het allemaal? Eerst moesten we erg lachen toen we gevraagd werden om onze collega’s niet meer te zoenen of de hand te schudden. Dat leek ons een beetje voorbarig. Maar in een paar dagen tijd ging het allemaal snel.

De eerste collega’s begonnen de boot te verlaten om thuis in lockdown gaan en de volgende dag, op 19 maart, zat ik ook al met mijn materiaal in mijn “home office”: mijn woonkamer. En als ik bedenk dat ik er al jaren van droomde om ten minste één dag in de week te kunnen telewerken! Nu doe ik het al wekenlang en ik moet zeggen dat het niet altijd zo leuk is als je denkt. Ik mis het leven op kantoor: het contact met mijn collega’s, de telefoons die constant rinkelen, de printers die steeds aan het werk zijn; dingen die vaak storend kunnen werken maar als je ze niet meer hoort, ga je ze gewoon missen.

Maar om terug te gaan naar het begin, HARTELIJK DANK aan onze informatici die ons heel snel en professioneel in de gelegenheid hebben gesteld om ons thuis te installeren: pc’s die razendsnel besteld konden worden en nog sneller voor ons werk werden geconfigureerd, alle hulp die we kregen zodra we maar het kleinste probleempje hadden of iets verkeerds deden. Dat is mij ook een paar keer voorgekomen, dat ik een verkeerde handeling deed, waardoor ik opeens geen

aansluiting meer kreeg. Ze staan op elk moment voor ons klaar. En met mij als verantwoordelijke voor de aansluitingen op afstand... ik kan wel zeggen dat ze een flinke kluif aan me hebben gehad.

We zijn er aan gewend geraakt om met elkaar te praten via Teams, Skype, WhatsApp en e-mail. De vergaderingen van de dienst gaan heel goed. Voor de logistiek houden we elke middag een vergadering met het hele team, zodat alles probleemloos kan worden geregeld. Onze vervoerders zijn ook bijzonder reactief, en hetzelfde moet gezegd worden van al onze collega’s bij Prayon. Ik voel een echte cohesie binnen ons bedrijf. We willen dit te boven komen en doen daar ook alles aan.

Op “privé” vlak is het een routine geworden: ik ben bij het opstaan niet meer zenuwachtig of ik me wel zal kunnen aansluiten, of mijn mailbox vol zit... ik heb mijn ritme hervonden en als, zoals sommigen voorspellen, dit telewerken nog wel even zal aanslepen, dan denk ik dat we dat elk op ons niveau aan kunnen. Persoonlijk moet ik wel vechten tegen momenten van ontmoediging, als ik denk aan de toekomst, aan de wereldeconomie

HARTELIJK DANK

In een tijd dat we het papierverbruik zoveel mogelijk proberen terug te dringen, hebben we bij de logistiek een nieuwe etappe afgelegd. IT heeft ons heel veel geholpen, bijvoorbeeld met hulpmiddelen die een einde maken aan het afdrukken van vrachtbrieven en de bijbehorende meerkosten en datumwijzigingen of -annuleringen. Na deze eerste zes weken telewerken kan ik zeggen dat nu nog veel meer taken zuiver op het scherm kunnen worden uitgevoerd, zonder print-outs.

en al die mensen die niet het geluk hebben dat ze hun baan kunnen behouden. Het is toch wel moeilijk om niet te weten wat ons nog te wachten staat en wanneer we ons normale leven kunnen hervatten.

Ik hoop dat het goed gaat met al onze collega’s bij PRAYON en hun familie. Wees voorzichtig! Ik hoop met heel mijn hart dat we elkaar heel binnenkort weer persoonlijk kunnen ontmoeten en spreken.

aan

onze informatici die ons heel snel en professioneel in de gelegenheid hebben gesteld om ons thuis te installeren.

Pierre Dugardin Purchase of raw materials

Op maandag 16 maart valt de beslissing dat we op onze Directie allemaal gaan telewerken. Wat ons eerder ongetwijfeld “lastig” toescheen, wordt opeens mogelijk dankzij de toewijding van iedereen, maar ook dankzij de steun van de afdeling IT en de hulpmiddelen die ons ter beschikking worden gesteld.

Zonder nu meteen

“computergeeks” te worden, kunnen we wel zeggen dat we inmiddels allemaal 100% functioneel zijn op afstand!

De telefoonlijnen worden alle afgeleid naar onze GSM’s en uiteindelijk is het weer allemaal duidelijk voor onze contacten, zowel intern als onze leveranciers van grondstoffen, de handelsfilialen, de afnemers van onze producten (NP 12/27, H2SO4 96,5% en verdund, gips,…), evenals de vervoerders met wie we permanente contacten onderhouden.

Gelukkig gebruikten we op onze afdeling al gedeelde tools op het niveau van het EDM, voor het beheer van planningen, bestellingen, dossiers en klasseringen. Enkele aanpassingen om 100% paperless te worden en we konden aan de slag! Zonder nu meteen “computergeeks” te worden, kunnen we wel zeggen dat we inmiddels allemaal 100% functioneel zijn op afstand! We hebben kunnen constateren dat de situatie met de organisatie hetzelfde is bij de overgrote meerderheid van onze contacten – leveranciers en klanten – maar wij hebben het geluk dat we tot nu toe nog geen gevolgen voelen op het niveau van de business!

Toch heeft de crisis wel flinke spanningen veroorzaakt bij twee belangrijke grondstoffen: zwavel en natriumhydroxide. Die voorraden moeten we zo goed mogelijk beheren om te verzekeren dat de ateliers op volle capaciteit kunnen blijven draaien, gezien de positieve context voor Prayon.

De zwavel komt voornamelijk uit de olieraffinaderijen, maar die hebben hun capaciteiten moeten verlagen vanwege de drastische afname van het verbruik van hun derivaten: stillegging van het luchtvervoer (jetfuel) en van het autoverkeer (benzine en diesel), … Voor de natriumhydroxide is de schuldige de zwakke vraag naar chloorderivaten (vinyl, PVC, isocyanaten,…), met name in de bouw, de meubelindustrie en de automobielsector. Dat had weer ten gevolg dat ook de capaciteit van elektrolyses terugliep en uiteindelijk betekende het dat er veel minder natriumhydroxide werd geproduceerd (want dat is een bijproduct van de chloorproductie) en dat de marktprijs van dat product flink steeg.

Omdat we maar een klein team hebben, was de communicatie tussen de leden van de afdeling geen probleem. Het werkte meteen. Wel werd via Teams een wekelijkse vergadering opgezet waar iedereen zich desgewenst als werknemer of privé kan uitspreken (kinderen, school, familie, contacten, interne maatregelen, ontvangen of zelfgemaakte maskers, of je wel of niet een mondmasker draagt en wat de gevolgen van de lockdown zijn… sommigen missen bijvoorbeeld de kapper).

Natuurlijk zijn er, net als op de overige ondersteunende afdelingen, dagen geweest van werkloosheid/verlof, maar in de maanden april en mei was er steeds een minimale aanwezigheid, zodat de service aan onze externe klanten en de productiediensten er niet onder hebben geleden.

Ook al is iedereen het erover eens dat de periode zonder fysieke aanwezigheid lang is, zijn we ons perfect bewust dat we in deze context allen belang hebben bij een goede naleving van de richtlijnen, want we hebben allemaal in onze naaste omgeving wel mensen die tot een “risicogroep” behoren. Het is van fundamenteel belang dat we ons aller gezondheid beschermen.

We zitten al weer bijna in de maand juni, en daarmee is ook weer de vakantieperiode aangebroken, met nog heel wat punten van grote onzekerheid: zeer gedeeltelijke hervatting van de scholen, vakantiestages voor de allerjongsten, vakanties in het buitenland of niet, maar ook de warmte op kantoor als we tijdens de zomermaanden de airconditioning niet mogen gebruiken, werken met een mondmasker, het risico om het tot nu toe goede functioneren in gevaar te brengen en te moeten overstappen op een volledige quarantaine... kortom, bij de directieleden heersen nog heel veel legitieme vragen.

Een punt waarover iedereen het eens is, is dat er beslist een vóór en na de COVID-19 zal zijn!

Toch heeft de crisis wel flinke spanningen veroorzaakt bij twee belangrijke grondstoffen: zwavel en natriumhydroxide. Die voorraden moeten we zo goed mogelijk beheren om te verzekeren dat de ateliers op volle capaciteit kunnen blijven draaien, gezien de positieve context voor Prayon.

Richard Zajaczkowski IT

Maandag 16 maart, een gewone middagpauze buiten de site van Engis, om wat te ontspannen. Ik zit een beetje te dagdromen hoe ik de wereld zou verbeteren... Ineens gaat mijn mobieltje...

Marc Senterre: “Richard... We wachten op je voor de vergadering!”

Ik val met een klap terug in de realiteit van een vergeten afspraak.... En daar gaat ook mijn maaltijd!

Binnen een paar minuten ben ik in de zaal.

Marc Senterre: “Zijn we het allemaal eens over de nood en het belang van deze vergadering?”

Het wordt me duidelijk dat we vanwege COVID-19 massaal telewerken moeten gaan invoeren en dat we dus voor ongeveer 150 mensen laptops moeten regelen, en wel binnen een week.

Dat is makkelijker gezegd dan gedaan! We hadden die mogelijkheid nog nooit vanuit technisch oogpunt overdacht en moesten in een paar uur tijd alles vanuit het niets organiseren. Het was het begin van een dolle race. We wisten wat het uitgangspunt was maar niet hoe we daar moesten komen.

Mijn hoofd ging in militaire modus. Tijdens een razendsnelle vergadering met mijn team hebben we in enkele minuten tijd de technische keuzes en taken van iedereen verdeeld. De innovatie en de zichtbaarheid van onze acties in antwoord op COVID-19 hielden een risico in dat we maar moesten accepteren. De lat lag hoog.

De gestelde termijnen dwongen ons ertoe de traditionele procedures te omzeilen. De bestellingen werden ter plekke tijdens de vergadering geplaatst, mondeling en rechtstreeks met een leverancier van onze keuze, totdat de beschikbare voorraad op was. Het ging er immers om het noodzakelijke materiaal als eerste te reserveren. De leveringen werden verzorgd in mijn voertuig, dat meerdere dagen achtereen tot de maximumcapaciteit beladen was. De laptops werden intern en in een parallelle

Het was het begin van een dolle race. We wisten wat het uitgangspunt was maar niet hoe we daar moesten komen.

stroom geconfigureerd. Alle ruimte en alle beschikbare stopcontacten waren in gebruik. Kantoren, machineruimten en atelier waren allemaal bezaaid met draagbare computers. Uiteindelijk hebben we in vijf dagen tijd 174 laptops besteld, geconfigureerd en geleverd. Een record!

Tijdens de opstartfase van het telewerk deden zich al snel twee moeilijkheden voor die ons veel zorgen baarden.

Het maximale verbruik van het geheugen en de processors van ons datacentre moest meerdere malen worden verhoogd tot een kritische materiële drempel. Alleen met een strikte inzet en een nauwkeurig onderhoud aan het begin en het einde van de dag hebben we uiteindelijk ons doel bereikt.

En daarna volgden de hulpverzoeken van onze telewerkende klanten al een even snelle curve als onze leveringen. We had-

den ze in een digitaal zwembad gegooid en niemand mocht erin verdrinken. Dankzij een intense samenwerking hebben we de juiste respons kunnen bijstellen.

Na drie heel zware weken begonnen we weer een zekere stabiliteit te zien. De berichten op alle niveaus om ons aan te moedigen en te bedanken, toonden wel de kwaliteit van onze reactie. Missie voltooid!

Dit succes is het resultaat van het werk in een team waarin iedereen zich perfect bewust was van zijn rol.

Het telewerk duurt nog altijd voort en wij zijn er heel trots op dat wij garant staan voor het goede digitale functioneren van alle bedrijfsstromen.

Maar stiekem houd ik hout vast en kruis ik mijn vingers. Het is nog niet voorbij...

Volgden de hulpverzoeken van onze telewerkende klanten al een even snelle curve als onze leveringen. We hadden ze in een digitaal zwembad gegooid en niemand mocht erin verdrinken.

Zondag 5 april 2020.

Het is heerlijk weer en het belooft een mooie dag te worden. Onze

lockdown is al weer drie

weken aan de gang.

De dagen staan in het teken van onze vergaderingen in Teams.

Frédéric Gevers Legal Department

De juridische dienst heeft zijn organisatie aangepast en alle vier medewerkers brengen 100% van hun tijd door met telewerken. Naast het beheer van de fondsdossiers, blijft ook de “ondersteunende” functie van de dienst gewoon functioneren, ondanks de afstand. We proberen de dagelijkse vragen en hulpverzoeken te beantwoorden en ook de nieuwe problemen als gevolg van COVID-19 op te lossen (mag Prayon zijn eigen alcoholgel maken, mag Prayon een werknemer in een risicogroep dwingen om thuis te blijven, moet, in het geval van inflatie door COVID-19, aan alle toekomstige contracten een “pandemieclausule” worden toegevoegd, enz?).

De dagen staan in het teken van onze vergaderingen in Teams, en intussen is daar de mogelijkheid van een overname van de activa van het bedrijf EcoPhos, dat zojuist faillissement heeft aangevraagd…

Na een stevig ontbijt zet ik mijn telefoon aan... Bericht van Marc Collin, van gisterenavond 23.04 uur:

“Ben jij morgen beschikbaar voor EcoPhos?”

Ik weet het dan nog niet, maar dit bericht is de aftrap in onze dienst voor een intense periode van meer dan drie weken, waarin we voortdurend bezig zijn met de geplande overname van octrooien, handelsmerken, materialen, vorderingen, plus de overname van de Bulgaarse dochteronderneming TechnoPhos.

Het definitieve overnamebod moet ten laatste op maandag 6 april aan de vereffenaar worden overlegd. Hij heeft de uiterste datum voor afronding van de deal immers vastgelegd op 30 april.

Vanaf die zondag begint een sprint die tot 30 april zal voortduren, totdat alle gewenste activa door PRAYON zijn overgenomen!

En dat alles in lockdown... terwijl dit type overname normaal gesproken meerdere maanden in beslag neemt, met talrijke bezoeken aan de verschillende sites, ontelbare juridische en commerciële discussies, onderhandelingen over de vele overeenkomsten, inclusief met de schuldeisers van het bedrijf, de banken, enz.

Maar die zondag gaat het er vooral om onze beide aandeelhouders te overtuigen van het belang van deze overname en de noodzaak om ons startbod aanzienlijk te verhogen als we de deal willen sluiten.

Na meerdere discussies in kleine groepjes en met alle belanghebbenden tezamen, wordt aan het eind van de dag een akkoord bereikt. Onze aandeelhouders gaan akkoord om ons in dit overnameproject te steunen. We kunnen het bedrag van ons bod de volgende morgen dus verhogen en uiteindelijk wordt ons bod geaccepteerd, ondanks meerdere concurrerende offertes, waaronder een die de voorkeur van de schuldeisers had.

We overhandigden ons bod op 6 april en op 7 april ontvingen we de bevestiging dat wij gekozen waren.

We zullen jullie hier de details besparen van de daaropvolgende dagen.

Waar het om gaat, is dat de deal op 30 april om 20 uur gesloten was.

Deze gelukkige gebeurtenis, ondanks alle beperkingen van zowel de timing als de lockdown, getuigt nog maar eens van de perfecte samenwerking, betrokkenheid en creativiteit van alle partijen – IT, PRT, R&D, financiële diensten, de dienst octrooien, TPD, HR,… en natuurlijk de juridische dienst – en dit alles onder de perfecte leiding van Marc Collin, die erin is geslaagd om zich, dag en nacht, op alle fronten in te zetten.

Deze gelukkige gebeurtenis, ondanks alle beperkingen van zowel de timing als de lockdown, getuigt nog maar eens van de perfecte samenwerking, betrokkenheid en creativiteit van alle partijen.

Vanaf die zondag begint een sprint die tot 30 april zal voortduren, totdat alle gewenste activa door PRAYON zijn overgenomen!

Florence Pirotton & Georges Cechagias Planning & Financial Control

Vrijdag 13 maart. Bijna het hele team is aanwezig in Engis als het bericht binnenkomt van de overheidsmaatregelen. Nog dezelfde avond worden ze ten uitvoer gelegd… Met Olivier Descamps beginnen we het beroepsleven van de dienst voor de komende weken te organiseren. Allereerst stellen we een lijst op van al die collega's die een computer nodig hebben om aan de lockdownmaatregelen te kunnen voldoen en over te stappen op telewerken (sommigen hebben al een computer thuis, anderen niet). Verder creëren we groepen in Teams om gemakkelijk onderling en met andere collega's bij Prayon te kunnen communiceren, we organiseren de verschillende taken en beantwoorden de vragen van onze teamleden.

Gezien de beperkt beschikbare tijd beslissen we dat iedereen op 16 maart naar Engis komt om onze organisatie te kunnen afronden.

Op dinsdag 17 maart begint onze nieuwe manier van werken... Iedereen is thuis en zit, al dan niet comfortabel, achter zijn eigen pc of een door de IT-dienst geleverde computer (die computers zijn trouwens in recordtijd geleverd – ten laatste donderdag was iedereen uitgerust), aan een mooi bureau of aan de eettafel, in een ergonomische stoel die dokter Deru zeker op prijs zou stellen of op een harde, rechte keukenstoel... Aan het werk maar...

We ontdekken informaticafuncties waarvan we voorheen nog nooit hadden gehoord… Langzaam worden we specialisten in vergaderingen in Teams of Skype, alleen of omringd door onze nieuwe stagiairs, dat wil zeggen onze kinderen, baby's, jongeren, (pre)pubers, die niet al-

tijd dezelfde tijdindeling hebben als wij en die dus moeten worden beziggehouden, elke leeftijdsgroep op zijn eigen manier.

Zo ontdekken we een nieuw vak: telewerker/ouder/leerkracht.... Niet altijd makkelijk te combineren maar we doen ons best. Neem nu mijn zoon (nvdr: van Florence), die is nog maar 9 maanden oud, maar hij is nu al verslaafd aan onze videoconferenties. Hij is er bijna altijd bij als ik aan een vergadering in Teams meedoe (tenzij het me is gelukt om zo'n vergadering precies tijdens zijn slaapje te plannen) … En dat terwijl ze ons aanraden om de allerjongsten niet aan die schermen bloot te stellen…. Andere collega's moeten tijdens alle beslommeringen van hun dagelijks werk en dat van hun collega's ook nog toezien op het schoolwerk van hun kinderen... Voor sommigen, van wie de kinderen nog te jong zijn om huiswerk te doen, zit er niets op dan andere werkuren (heel vroeg en heel laat) aan te houden. En Georges dan, die de geboorte

van zijn eerste kind eind april moet voorbereiden in lockdownmodus...

Desondanks konden de meeste vergaderingen die we normaal gesproken zouden hebben gehad, gewoon plaatsvinden. Ons dagelijks werk kan gewoon worden uitgevoerd, bijna alsof er niets is veranderd...

We proberen allemaal een onderlinge sociale band te behouden, door de voorkeur te geven aan video- boven audiogesprekken, door elkaar 's morgens virtueel goedemorgen te wensen in Teams, door regelmatig virtuele “koffiepauzes” of chats te houden…. Eigenlijk waren ze toch niet zo slecht, die koffie uit de koffiemachine in het gebouw van de Algemene Directie en dat broodje pitta op de hoek... Laten we hopen dat we ze snel weer kunnen proeven...

Sinds die fameuze 17e maart is niemand van onze dienst meer terug op de site geweest, en dat zal nog wel minstens tot begin juni zo voortduren.

Zo ontdekken we een nieuw vak: telewerker/ouder/ leerkracht....

We ontdekken informaticafuncties waarvan we voorheen nog nooit hadden gehoord… Langzaam worden we specialisten in vergaderingen in Teams of Skype.

Michaël Cazzella P2

Zoals bij iedereen zorgde het begin van de COVID-19-periode ook in de teams van P2 voor behoorlijk wat verwarring. De voorspellingen van de specialisten waren alarmerend, de berichten uit landen als China en Italië waren rampzalig en onze regering leek het risico alleen maar te minimaliseren. Er werden bijvoorbeeld totaal geen maatregelen genomen om de burgers te beschermen.

Maar toen de eerste, chaotische periode voorbij was en de Nationale Veiligheidsraad eenmaal in actie was gekomen, verwelkomden we met opluchting de maatregelen van Prayon om zowel de werknemers als de continuïteit van onze activiteiten te beschermen. Vóór die tijd was het voor iedereen bijvoorbeeld moeilijk om elkaar niet te begroeten met een uitgestoken hand of een kus. Toen de nieuwe regels eenmaal waren ingevoerd, voelden we dat gebrek aan lichamelijk contact niet langer als een gebrek aan respect, maar als een noodzakelijk middel om elkaar te beschermen. Het was een hele geruststelling dat alle belanghebbenden in de fabriek oplossingen aandroegen voor ons eigen welzijn en dat van het bedrijf.

De desinfecteermiddelen voor onze werkpost of de alcoholgel voor onze handen waren nog niet op of we kregen alweer nieuwe. En ook al was het soms moeilijk om efficiënt te communiceren met een mondmasker op, omdat je elkaars gezichtsuitdrukkingen zo niet goed

kon zien, waren we ons bewust dat we het er nog lang mee zouden moeten doen.

In ons team maakten we ons over iemand zorgen. Gelukkig kon de medische dienst van de fabriek haar vanwege haar kwetsbaarheid voor het virus naar huis sturen. Dat was voor ons allen een opluchting.

Zien hoe het onderhoudspersoneel voortdurend en altijd met een glimlach onze werkruimten kwam ontsmetten, en hoe iedereen samenwerkte om onze site goed te laten functioneren, ondanks de vaak sombere sfeer buiten het bedrijf... dat stimuleerde ons elke dag weer. Om nog maar te zwijgen van het broodje dat altijd op ons lag te wachten als we nachtdienst hadden, omdat de teams vóór ons het al voor ons hadden besteld.

Uiteindelijk is deze totaal nieuwe en op het eerste gezicht vreselijke ervaring zo tegen elke verwachting in toch nog positief uitgevallen, en dat zowel op menselijk als professioneel vlak.

Verwelkomden we met opluchting de maatregelen van Prayon om zowel de werknemers als de continuïteit van onze activiteiten te beschermen.

Marion Demortier PTA

We hadden net een industriële test (TSP) afgerond toen de eerste

“COVID-19-maatregelen” binnenkwamen. We accepteerden die met een glimlach en waren hooguit wat gegeneerd dat we elkaar niet meer met een kus mochten begroeten. Pas toen de regering lockdownmaatregelen aankondigde, begon de sfeer te veranderen. Toen werd ik me pas bewust van de ernst van de situatie.

Binnen de afdeling FTP voerden we de door Prayon opgelegde maatregelen zo snel mogelijk uit. De voornaamste maatregelen waren het reorganiseren van de controleruimte (plexiglas, afstand houden) en de eetzaal, de invoering van telewerken en het met de helft verminderen van het kaderpersoneel op de site.

Wat de werking van onze werktuigen betreft, blijft de installatie correct draaien. Maar de uitrusting heeft wel steeds meer onderhoud en service nodig, vanwege de beperkte aanwezigheid van operators. Maar die situatie zou de komende weken wat moeten verbeteren, nu de dagploegen geleidelijk aan weer zullen terugkomen. De verkopen blijven overeenkomstig de begroting (een deel van onze productie heeft ongetwijfeld tijdens de lockdown de banketbakkers in de knop vooruit geholpen…).

Wat de laatste maatregelen (bv. het dragen van mondmaskers) betreft, ben ik me bewust dat die nog wel even zullen duren, en hetzelfde geldt voor het telewerken. We moeten het er maar mee doen en vooral denken aan al die collega's die ongetwijfeld ook terug naar de site willen. In de productie kun je niet echt van een “drastische” lockdown spreken, want we moeten ons nu eenmaal verplaatsen naar Engis en komen in aanraking met andere mensen dan alleen onze naaste familie… ik had daar echt behoefte aan maar voor anderen was het enigszins gedwongen, want zij waren bang om het virus op te lopen.

Na de eerste weken is inmiddels een zekere routine ontstaan. Ik organiseer mijn werk anders als ik thuis werk of op de site. De fabriek komt weer een beetje tot leven met de geleidelijke terugkeer van de teams, de andere diensten en de externe bedrijven. Maar we moeten wel waakzaam blijven. Voor sommigen is het soms moeilijk te accepteren dat er weer nieuwe maatregelen worden opgelegd, maar we volgen toch echt de overheidsaanbevelingen en we moeten niet vergeten dat ze bedoeld zijn om onze gezondheid en die van Prayon te beschermen.

De impact van de lockdown is nu nog moeilijk te evalueren voor de dienst, want de komende maanden zouden wel eens moeilijk kunnen worden. Verscheidene projecten zijn al bijna drie maanden opgeschort, maar nu kunnen ze eindelijk worden hervat.

Concluderend: FTP houdt koers en doorstaat de orkaan, in de hoop dat de storm spoedig zal gaan liggen.

De hele wereld is opeens niet meer zoals wij ze kennen en wij weten allemaal waarom. Covid-19 heeft hiervoor gezorgd. En heel kleine virus uit het verre China is er in geslaagd om de wereld binnen drie maanden serieus te veranderen. Wij vroegen verschillende medewerkers van de site Puurs hoe zij deze intensieve periode beleefd hebben.

Ivan Piessens Fieldoperator

Plots werd de hele fabriek op minimum bezetting gezet en mocht ik niet meer komen werken.

Hoe heb jij de periode voor het begin van de lockdown op 13.03.20. beleefd?

Ik ben bij Prayon begonnen op maandag 02.03.20. Dus net voor de lockdown. Na een periode van persoonlijke heroriëntering was ik heel blij om terug aan de slag te gaan. Een nieuwe uitdaging voor mij omdat ik nog nooit in een Seveso bedrijf gewerkt heb. De eerste dagen waren best wel spannend. Fosforzuur - wat is dat eigenlijk? Hoe gevaarlijk is dit product en welke risico’s zijn met het werk verbonden? Goed gezind ben ik aan mijn opleiding begonnen. Mijn field operator heeft mij direct de eerste dagen goed onder de vleugels genomen en mij de knepen van het vak uitgelegd. Er komt toch echt veel bij zien. Een goede field operator moet veel kennen en kunnen om het proces onder controle te houden. Denk maar alleen aan de staalnames tijdens het productie proces.

De lockdown - wat heeft dit met jou gedaan?

De afkondiging van de lockdown en de organisatie van het werk was een echte shock voor mij. Plots werd de hele fabriek op minimum bezetting gezet en mocht ik niet meer komen werken. Ik heb mij vaak de vraag gesteld wat dit allemaal gaat brengen. Hoe gaat het verder met mijn opleiding en hoe ga ik mijn professioneel leven organiseren. Thuis hebben wij de maatregelen van de regering heel goed nageleefd en hebben wij onze bubbel zo klein mogelijk gehouden. Ik heb het huis alleen nog verlaten om te gaan winkelen. Natuurlijk met mondmasker en handschoenen. Ik wou geen onnodig risico nemen. Voor de rest heb ik heel veel tijd met mijn kleine familie door gebracht. Ook een speciale ervaring.

Hoe is het dan verder gegaan?

Na 14 dagen heeft mijn meestergast mij opgebeld en gevraagd of ik mijn opleiding wou verder zetten. Er was weinig personeel en zij konden hulp gebruiken. Ik heb geen minuut getwijfeld en ja gezegd. Zo ben ik begin april terug aan de slag gegaan. Het was een ervaring om weer terug op de fabriek te zijn. Heel interessant om te zien dat de fabriek met 9 man op weekend-regime kan draaien. Wij hebben de opleiding zo goed als mogelijk verder gezet. Het was niet altijd gemak-

lijk nageleefd. Mondmaskers waren in het begin wel nog niet voldoende beschikbaar. Dat was natuurlijk logisch omdat de hele wereld mondmaskers moest hebben. Wij hebben daarom onze veiligheidsafstand zo goed als mogelijk gehouden. Achteraf waren wel voldoende mondmaskers beschikbaar. Positief vond ik zeker de envelop met de stoffen mondmaskers. Deze zijn bij Prayon vroeger uitgedeeld dan via de overheid. Chapeau! Ik heb deze thuis heel goed kunnen gebruiken voor mijn gezin. Wat ik ook nog heel graag wil mee geven is dat de actie met de gratis broodjes een echte klasse actie was. Zelfs mijn vrienden welke ook op fabrieken werken konden dit niet geloven. Bedankt hiervoor.

Ben jij ooit bang geweest?

Neen niet echt. Wij hebben het beste van de situatie gemaakt. Veel handen wassen, ontsmetten, afstand houden, …. Op de duur leer jij ook een beetje met het risico omgaan. Dus bang ben ik niet geweest.

kelijk om met mondmasker of met een veiligheidsafstand van 1.5 m een uitleg te krijgen. Op sommige plaatsen in de fabriek is lawaai of weinig plaats tussen de installaties. Wij hebben er wel het beste van gemaakt. Ik ben mijn field operator heel dankbaar hiervoor.

Hoe heb jij de maatregelen van het bedrijf ervaren?

Ik had veel vertrouwen in de maatregelen van de firma. Het was duidelijk dat wij de risico’s op een Covid-19 besmetting zo klein mogelijk moesten houden. Daarom hebben wij de gemaakte afspraken zo goed moge-

Binnen 2 weken rond ik met mijn opleiding als field operator in de voorbehandeling af en ga ik van shift veranderen. Ik ga bij een nieuwe proces operator in de ploeg komen. Ik kijk er al naar uit.

Ivan, wij wensen jou het beste voor de toekomst. Bedankt voor het gesprek en de openheid.

Ik ben bij Prayon begonnen op maandag

02.03.20. Dus net voor de lockdown.

Dan kwam er wel een kantelmoment en dat was de aflevering van de “7de dag” op zondag 8.3. Ik had het gevoel dat er door politiekers en media veel geminimaliseerd werd. Zo vond ik dat er dingen niet op

Benny Van der Trappen Operator Kaai

In het begin was het de “ver van mijn bed” show. Er was een virus bezig in China. En dan kwam het over naar Europa en ook op dat moment dacht ik nog dat het ver weg was. Bovendien was ik ervan overtuigd dat het zo erg niet zou zijn. Iets opgebouwd door de media.

Gaan wij zonder inkomen vallen, ga ik technisch werkloos worden of zullen er zelfs ontslagen vallen door de vertragende economie. Mijn hele familie was ineens thuis en ik zag hoe hard mijn

Hoe is het dan verder gegaan?

volle ernst genomen werden. Als Maggie de Block donderdag 12.03. de volledige lockdown aankondigde wist ik: hier is meer aan de hand. En ja geruststellend was dit nieuws zeker niet.

De lockdown – wat heeft dit met jou gedaan?

In het begin heb ik mij toch wat zorgen gemaakt. Welk effect gaat de lockdown hebben op mijn privé leven en zeker ook op mijn professionele situatie.

kinderen hun vrienden misten. Dit was toch niet echt gemakkelijk. Ik ben wel de hele tijd blijven werken want de boten bleven natuurlijk komen. Wij als kaaioperatoren zijn heel belangrijk voor het proces. Geen grondstoffen, geen productie. Wij zijn ook direct begonnen om de maatregelen grondig na te leven. Geen handen schudden, alles goed ontsmetten en zoveel afstand als mogelijk houden. Niet gemakkelijk.

Zoals gezegd ben ik de hele tijd blijven werken. Wij hebben natuurlijk de afspraak gehad om de dienst met minimum bezetting te laten draaien. Bovendien hebben wij alle andere aanbevolen maatregelen nauw nageleefd. Het was wel een uitdaging want wij moesten onze manier van werken met de bemanning van de boten bijvoorbeeld volledig aanpassen. De controle van de papieren en ook het invullen van de checklijsten mocht absoluut niet meer op de stuurhut van de boten. De bemanning is omwille van hun isolatie op de boot soms voor maanden vrij gevoelig voor ziektes. Zij willen daarom zeker geen risico op besmetting nemen. Wij hebben daarom vaak buiten aan een tafel gewerkt of op de loopbrug. Op zich was dit wel fijn want iedereen kwam goed voorbereid naar de overdrachtmomenten en zo konden wij zelfs nog tijd besparen. Ook

In het begin was het de “ver van mijn bed” show.

de communicatie via de radio hebben wij opgedreven. Misschien een idee voor de toekomst om dit verder te doen in het post-corona tijdperk.

Hoe heb jij de maatregelen van het bedrijf ervaren?

Het bedrijf heeft heel snel gehandeld. Wij hebben vrij vroeg de overschakeling naar de minimum bezetting gedaan en er waren ook vrij snel voldoende ontsmettingsmiddelen beschikbaar. Ik had wel gewenst dat wij de deuren op verschillende plaatsen in de fabriek iets vroeger hadden open gezet. Het is toch altijd een

verhoogd risico om de deurklink vast te pakken. Met een klein beetje vertraging is deze maatregel dan wel gekomen. In het algemeen ben ik tevreden hoe het bedrijf in de crisis situatie gereageerd heeft.

Ben jij ooit bang geweest?

Ik ben eigenlijk nooit echt bang geweest. Ik heb mij wel wat zorgen gemaakt. Wat er ook niet echt geholpen heeft was om 2 keer per dag naar het nieuws te zien. Dit creëert een bepaalde onzekerheid. Daarom ben ik hier ook na een tijdje mee gestopt.

Deze week staan er nog verschillende boten op de agenda en wij als kaaidienst zullen er weer alles aan doen om deze op een veilige manier te laden en te lossen. Geen grondstoffen, geen productie.

Benny, wij wensen jou het beste voor de toekomst. Bedankt voor het gesprek en de openheid.

Jente Vanden Bergh Proces & productieingenieur

Het begin van de Coronacrisis zal ik niet snel vergeten, ik zat thuis met een virale infectie. De meest gestelde vraag die ik toen kreeg was dan ook: “Je heb toch geen Corona?”. Toen werd er nog niet grootschalig getest, dus moet ik dat antwoord altijd schuldig blijven. Gelukkig was ik relatief snel genezen en hoopte ik opnieuw aan de slag te gaan. Helaas kwamen er nieuwe maatregelen en werd thuiswerken de nieuwe norm. De eerste week van de lockdown was voor iedereen aanpassen, voor mij was het echt zoeken naar een juist ritme en taken die ik van thuis kon uitvoeren. Ik ging op zoek naar een geschikte werkplaats en na een paar dagen lukte het me steeds beter om mijn dag de juiste structuur te geven. Rondom het huis werd het heel stil, wegen zonder auto’s, lege steden,… de maatschappij viel letterlijk helemaal stil. Gelukkig bleef bij Prayon de boel goed verder draaien en moesten we ons geen zorgen maken om tijdelijke werkloosheid. Het verbaasde me hoe makkelijk mensen

zich kunnen aanpassen, 1,5m afstand houden, handen wassen, geen noodzakelijke verplaatsingen, meetings via Teams, Zoom en Skype, we werden het stilaan gewoon. Thuis werken beviel me wel maar stilaan kwam het normale leven weer op gang, mijn auto werd van stal gehaald en ik reed opnieuw elke ochtend richting Prayon. Zoveel volk rondom mij was wel even wennen maar door de getroffen maatregelen voelde ik me snel op mijn gemak. Het was fijn om weer eens in een andere omgeving te vertoeven en een babbeltje met de collega’s had ik wel gemist.

De meest gestelde vraag die ik toen kreeg was dan ook: “Je heb toch geen Corona?”

François Baudry QEA Division

Maar telewerken heeft ook nadelen: voor mij is dat vooral het gebrek aan sociale “contacten”. Ik benijd dan ook niet de personen die alleen maar telewerken. Gelukkig kan ik dankzij de afwisseling met Vanessa regelmatig terugkomen in de fabriek en een paar moppen uitwisselen met mijn collega's (vreemd genoeg moeten mijn vrouw en mijn kinderen een stuk minder lachen om mijn moppen). Het feit dat je af en toe in de fabriek bent, stelt je ook in staat in contact te blijven met de realiteit op het terrein en dat is belangrijk in mijn activiteit.

Ten slotte brengt de afwisseling ook nog een nadeel met zich mee, namelijk het feit dat we voortdurend over alle onderwerpen in de dienst van gedachten moeten wisselen. Dat is natuurlijk goed maar het kost wel tijd.

De gezondheidscrisis was een feit, en daarmee ook de lockdown. We werden gevraagd zoveel mogelijk gebruik te maken van telewerken. Binnen de dienst QEA is dat natuurlijk heel goed mogelijk want een flink deel van ons werk gebeurt toch al achter de computer. Maar voor een ander deel moeten we wel degelijk fysiek aanwezig zijn (vrijgeven van partijen, verwerken van klachten, zoeken naar oorzaken, enz.). In gezamenlijk akkoord hebben Vanessa en ik besloten onze aanwezige en onze telewerkdagen af te wisselen.

We horen van alles over telewerken (en vooral van mensen die zelf niet telewerken). Daarom wil ik jullie uitleggen hoe ik het zelf beleef. Het spreekt vanzelf dat iemand anders, met een andere persoonlijke situatie, het heel anders zal voelen.

Telewerken heeft voordelen: in de eerste – en belangrijkste – plaats het feit dat je jezelf niet blootstelt aan het virus. En thuis werken kan ook heel aangenaam zijn, want het is er lekker rustig (geen jonge kinderen meer). Als het mooi weer is, kun je buiten zitten.

Wat het werk in de fabriek betreft, zijn de zaken ook veranderd. We hebben nu minder “contact” doordat het aantal personen bij een vergadering of tijdens de koffiepauze wordt beperkt. We openen de deuren en ramen zoveel mogelijk. Maar het is onmogelijk om elkaar op de gang niet te kruisen...

Ter afsluiting zou ik nog mijn pet willen afnemen voor het informaticateam en hen willen bedanken voor het feit dat ze al het mogelijke hebben gedaan om onze activiteit in goede omstandigheden te laten doorgaan (telewerken, vergaderingen in Teams,…). Houd jullie goed!

Het feit dat je af en toe in de fabriek bent, stelt je ook in staat in contact te blijven met de realiteit op het terrein en dat is belangrijk in mijn activiteit.

Julien Fulchiron Maintenance division

Ik denk terug aan de situatie van begin maart, toen de stopzetting van TriKason en Hagan voor de deur stond. Onze partners en dienstverleners vroegen me of die technische sluitingen zouden doorgaan of niet. Uiteindelijk besloten we Kason inderdaad per 16 maart stil te leggen, maar niet Hagan. In tegenstelling tot de stillegging van Hagan hadden we weinig coactiviteit vastgesteld. Het personeel maakte zich zorgen, gezien de overheidsaankondiging die nog voor diezelfde avond werd verwacht, maar alle beroepsgroepen waren van de partij.

Na de aankondiging meldden verscheidene leveranciers en dienstverleners ons dat ze hun productie zouden verminderen. Hierdoor moesten geplande werken worden uitgesteld. Ook werden de leveringstermijnen verlengd. Sommige leveranciers gaven ons zelfs helemaal geen datum. Extra stress in afwachting van de levering van dringende onderdelen. Er was aanvankelijk een periode van aarzeling, sommigen namen het onderwerp minder serieus dan anderen. Na de eerste voorschriften van Prayon op 17 maart moesten we er dus op toezien dat alle belanghebbenden in de beste omstandigheden zouden kunnen

werken. Er waren wel mondmaskers beschikbaar maar niet genoeg om al het personeel uit te rusten. Na een peiling van de basis werd een vergadering over het thema belegd. Hier werd besloten het personeel met Idra-helmen of vizieren uit te rusten als tijdens de interventie de 1,5-meter-regel niet kon worden nageleefd. Dat stelde het personeel gerust en zo konden de werken in alle veiligheid worden uitgevoerd.

Sinds het begin van de lockdown hebben we meer gebruik gemaakt van DECT-telefoons, en als er bijeenkomsten met meerdere personen moesten worden belegd, vonden die buiten in de zon plaats!

Terugkijkend vind ik dat we vrij goed met die unieke periode zijn omgegaan, de stopzetting van Kason is uiteindelijk heel goed verlopen en de overige productielijnen konden eveneens behouden worden. De dienstverleners en leveranciers hervatten nu geleidelijk aan hun activiteit. Hopelijk kunnen wij hierdoor ook eindelijk een “normale” activiteit hervinden, zodat we zoals gepland begin juni op serene wijze Hagan kunnen stilleggen.

Het personeel maakte zich zorgen, gezien de overheidsaankondiging die nog voor diezelfde avond werd verwacht, maar alle beroepsgroepen waren van de partij.

Pauline Boyer New Construction Division - Investment

Ik had al wel eens telewerk gedaan maar nooit langer dan een dag. Nu was ik weken achter elkaar thuis en met de kinderen was dat nog een hele aanpassing!

Alle collega's hebben zich de videoconferentiesoftware Teams eigen gemaakt, zelfs de senioren. En in het kader van onze projecten communiceren we ook veel met elkaar via de bijbehorende chatfunctie.

We hebben de koffiepauzes moeten opofferen, ook al hebben we wel vaak een kop koffie in de hand als we voor de camera zitten! We komen wat meer te weten over de huiselijke omgeving van onze collega's, we zien hun echtgenoten, kinderen, huisdieren langskomen. Je hoort de mixer, de postbode die aanbelt, de grasmaaier, de kanaries van je leveranciers.Dat is eigenlijk best grappig!

We proberen ook de kinderen niet te vergeten: hun dagelijkse beslommeringen, hun huiswerk, hun ontbijt dat we moeten klaarmaken tijdens een vergadering, hun ruzies. Bij mij verstoppen ze zich in de hoop aan hun huiswerk te ontsnappen, of ze komen meedoen met de vergaderingen door achter mijn stoel mee te kijken! Het is zelfs al voorgekomen dat mijn dochter de microfoon pakte tijdens een videoconferentie – ze wist niet hoe snel ze zich uit de voeten moest maken toen mijn collega's tegen haar begonnen te praten! Ik moet van de momenten profiteren dat ze me met rust laten om wat voortgang te maken met mijn dossiers!

Kortom, het valt niet alle dagen mee, maar we zijn in elk geval veilig en ik denk met smart aan mijn collega's die niet zo gelukkig zijn!!! En persoonlijk zal ik dolblij zijn als ik weer op de site ben, een rondje kan maken op de verschillende afdelingen en de fosfaatlucht van Les Roches kan inademen... maar wel met mondmasker en vizier, en regelmatig wat alcoholgel op de handen!

Ik kruis mijn vingers dat ik zo snel mogelijk mijn pantoffels kan inruilen voor mijn veiligheidsschoenen, en dat ik mijn voornaamste collega's terugvind in de vergaderzalen! Na de afgelopen weken weet ik wel zeker dat ik niet mijn roeping als onderwijzeres heb gemist.

Het is zelfs al voorgekomen dat mijn

dochter de microfoon pakte

tijdens een

videoconferentie - ze wist niet hoe snel ze zich

uit de voeten moest maken

toen mijn collega's tegen haar

begonnen te praten!

Sylvie Couderc, Laëtitia Dalicieux, Stéphanie Coutarel & Gisèle Veyre HR afdeling

Alles begon een 13e maart. Volgens de kalender had 13 maart een vrijdag als alle anderen moeten worden, tenzij je misschien bijgelovig bent!

Wie had kunnen denken dat een deel van de werknemers van het Directiegebouw zich op een eerste telefooncampagne zouden storten (de eerste van een lange lijst) om alle Prayon-collega's te vragen welke persoonlijke organisatie zij zouden opzetten nu de scholen dichtgingen en een lockdown voor de deur stond?

Die dag was voor iedereen het begin van een nieuwe organisatie; werk en privéleven moesten in evenwicht worden gebracht om de ongekende crisis, die de hele wereld trof, het hoofd te bieden.

De Directie van Prayon had, met name via de HRdienst, als eerste taak om de veiligheid en gezondheid van de werknemers te garanderen. Daarom moest dringend telewerken worden ingevoerd en moesten ruimten en werkposten waar mogelijk opnieuw worden ingericht om social distancing mogelijk te maken en de barrièremaatregelen te kunnen naleven. Speciale

aandacht besteden aan onze meest kwetsbare Prayoncollega's, degenen van wie de kinderen voorlopig niet naar school konden. Dagelijks toezicht houden en op een doeltreffende, uiterst praktische manier communiceren met de medewerkers en de vakbondsorganisaties. Veel antwoorden nodig op individuele vragen. Dat zijn de onderwerpen waaraan HR nog een flinke kluif heeft.

Maar hoe werd dit alles concreet beleefd door de medewerkers van de HR-dienst?

Het HR-team van Les Roches moest zich reactief opstellen en zich zo snel mogelijk organiseren.

Uiteindelijk zal die sociale en economische tsunami de bestaande evenwichten van het bedrijf nog voor lange tijd in de war sturen, maar is dat eigenlijk niet een buitenkans voor de HR, om een deel van onze way of working ter discussie te stellen?

De Directie van Prayon had, met name via de HRdienst, als eerste taak om de veiligheid en gezondheid van de werknemers te garanderen.

Telewerken, evenwicht tussen werk en privé

“Het is grappig om te zien hoe kinderen zich aangetrokken voelen tot dat scherm waarnaar hun ouders voortdurend staren!! Na een paar weken lockdown kennen we alle snuitjes!”

“Van de ene op de andere dag samen met je man een kantoor inrichten in een “kalm” hoekje van je huis om de continuïteit van onze activiteiten te kunnen verzekeren, en intussen ook nog de rol van schooljuffrouw op je moeten nemen, dat vereist een zeker aanpassingsvermogen! Wat maar weer eens aantoont dat je altijd sterker uit een crisis komt. Voor mij was het als een minibalans van mijn anti-vaardigheden: ik weet nu zeker dat ik nooit een onderwijzeres of huisvrouw zou kunnen zijn.”

Teamwerk op de site en op afstandbeheer van arbeidstijden

Stéphanie

“Veel werknemers moesten gaan telewerken maar de HR-dienst heeft op de site een permanentie ingesteld met Sylvie, Stéphanie en Gisèle, want de medewerkers gaan ongetwijfeld vragen hebben, ze zullen gerustgesteld en geïnformeerd moeten worden over de maatregelen die worden genomen om hen te beschermen, om voor hun kinderen te kunnen zorgen, voor hun eigen veiligheid.... Dat is normaal.”

“Een groot applaus voor heel het team, voor hun professionalisme en hun reactiviteit om oplossingen te vinden zodat de Prayon-familie op tijd over alle info beschikt, zonder te weten hoeveel werk het zou kosten om dat te bereiken.”

Laëtitia

“De sfeer in de groep is positief en valoriserend. Ik vond het heel bevredigend om aan te tonen dat elk lid van het team zich kon aanpassen, flexibiliteit bezat, elkaar kon helpen en afhankelijk van de behoeften van het moment andere taken kon vervullen. Een zo sterke samenhang is ideaal.”

Gisèle

Sylvie

Laëtitia

Management op afstand

Sylvie

“Al snel leek het mij duidelijk dat we het team gezamenlijk zouden moeten organiseren rond de begeleiding van de Prayon-medewerkers en dat we deze laatsten zouden moeten informeren over die operaties waarop zij konden rekenen. Tijdens de eerste fase van de lockdown had niemand meer een eigen HR-domein, maar nog slechts een gezamenlijke missie. Dat was de eerste taak van de HR-dienst. Vervolgens, en dat is essentieel, moesten we ons aan de situatie kunnen aanpassen: als je van 's ochtends tot 's avonds thuis werkt, ben je niet efficiënter dan op kantoor, maar je engagement en betrokkenheid zijn overduidelijk van de partij,

Verplichte digitalisering

en dat werkt compenserend! Het is echter wel belangrijk gebleken om een zekere souplesse in de organisatie te laten: zo kon het team koers houden en de activiteiten voortzetten! Heel erg bedankt, vooral voor jullie steun toen ik op persoonlijk vlak met een vervelende gebeurtenis te maken kreeg.”

Het beheer van onze emoties

Stéphanie Stéphanie

“We moeten heel veel dingen op korte termijn doen en ongekende oplossingen vinden… we doen onze direct mailing via SMS en e-mail zodat de Prayonmedewerkers kunnen komen werken…”

“Het land is in oorlog, we moeten “thuis blijven”, maar nee, we moeten werken. Met de angst in het hart want we weten niet veel over dat virus en de media maakt ons alleen maar bang.”

“En de post, hoe staat het daarmee? Zit het virus op de enveloppen? We weten het niet… Uiteindelijk laten we ze maar een paar uur “ontsmetten” alvorens ze te openen, en natuurlijk wassen we ervóór en vooral erna goed de handen. Gelukkig maar dat er niet al teveel post is!”

Laëtitia Laëtitia

“In nauw overleg met IT Les Roches en de Groep hebben we manieren gevonden om normaal te functioneren, ondanks dat er nog weinig dingen “normaal” zijn. Voor mij persoonlijk is een kleine e-handtekeningsoftware van grote hulp gebleken. Bedankt Richard. En Teams is eveneens goed van pas gekomen!”

“Persoonlijk voelde ik me heel erg schuldig jegens mijn collega's, want ik ging meteen op 16 maart over op telewerk, om te kunnen werken terwijl ik voor mijn kinderen kon zorgen die niet naar school konden. Sylvie, Stéphanie en Gisèle moesten elkaar echter steeds op de site aflossen.”

Carol Arcache Les Roches Production Management

Sinds 16 maart horen we niets anders: we leven met COVID, we horen met COVID, we spreken met COVID, we ademen COVID (met of zonder mondmasker), we werken met COVID, we gaan in lockdown door COVID, we komen uit de COVID-lockdown… kortom, het lijkt alsof de wereld stilstaat, in figuurlijke én letterlijke zin, sinds COVID!!!

Het minste wat we kunnen zeggen is dat deze COVID-crisis de kaarten flink heeft opgeschud in termen van werk en organisatie maar ook van levensprioriteiten.

Het grootste voordeel dat deze crisis ons heeft gebracht is dat ze de mensen en de gezondheid weer een centrale plaats heeft gegeven, zonder rekening te houden met economische vereisten, en dat ook op nationaal en bijna zelfs op internationaal niveau.

Ook heeft ze ons "opnieuw geleerd" hoe kwetsbaar de mens is en hoe belangrijk de kleine geschenken van het leven zijn. We leren weer met de dag te leven.

Op het niveau van onze fabriek was ik vooral onder de indruk van de betrokkenheid en de moed van bepaalde medewerkers om hun angsten te overwinnen, maar ook van de onderlinge hulp en de solidariteit van iedereen om zo goed mogelijk te functioneren in deze moeilijke omstandigheden.

Een mooie levensles die we zeker niet moeten vergeten als de crisis weer voorbij is...

Het grootste voordeel dat deze crisis ons heeft gebracht is dat ze de mensen en de gezondheid weer een centrale plaats heeft gegeven, zonder rekening te houden met economische vereisten.

Frédéric Simoës Logistics division

De eerste twee weken waren echt moeilijk, want we moesten ons beroepsleven en ons privéleven helemaal opnieuw inrichten. We waren nog een beetje verloren en de reacties op het virus liepen uiteen: angst, zorgeloosheid of gewoon nog wat onbegrip over wat er allemaal gebeurde. Daarom liep het personeelsbestand langzaam maar zeker leeg, mede dankzij de voorzieningen die door de staat werden verstrekt (arbeidsonderbreking om voor de kinderen te zorgen, om gezondheidsredenen...).

De eerste week waren we nog ongeveer compleet, iedereen liep nog met veel vragen rond, men was nerveus. In het begin kon ik maar moeilijk begrip opbrengen voor bepaalde reacties of gedragingen, maar in feite probeerde iedereen zich gewoon te beschermen.

De opslagmedewerkers zagen hun bestand al snel met zo'n 50% teruglopen. De echte bezorgdheid kwam uit hun dienst want zij hadden erg veel contact met mensen van buitenaf en bovendien kwamen er veel bestuurders uit Italië.

Ik denk dat de invoering van de eerste barrièremaatregelen bij Prayon te danken waren aan hun waarschuwingen.

Het team stabiliseerde zich. Régis stond er bijna twee weken alleen voor. Hij maakte veel overuren en moest af en toe ook punctuele versterking vragen van multifunctionele vorkliftbestuurders/tankoperators.

Op het niveau van de verzendingen hadden we maar één arbeidsonderbreking om gezondheidsredenen. Het team was echt heel sterk, want de vorkliftbestuurders hebben zelf ook veel contact met mensen

van buitenaf (chauffeurs), afkomstig uit heel Europa. Er bestond zeker vrees, maar we hebben veel van gedachten gewisseld, alle vereiste maatregelen genomen en beschermende hulpmiddelen verspreid.

Er is bij de veiligheidsdienst sprake van een echte reactiviteit, nog versterkt door de hulp van Daniel Ghedifa (Adisseo) die ons onze eerste beschermende hulpmiddelen heeft verstrekt (gel, reinigingsspray).

We moeten niet vergeten dat deze operatonele teams twee recordmaanden hebben gehad in termen van activiteit.

Bij de rest van het team - ik wil niet zeggen 'het administratieve personeel', want iedereen moet af en toe op het terrein zijn, ook al geldt dat voor sommigen minder dan voor anderen - hadden we een probleem toen beide verpakkingscoördinatoren gelijktijdig om gezondheidsredenen afwezig waren. We hadden toen alleen Pascal nog voor deze functie. Gelukkig had hij dat werk zo'n tien jaar geleden ook al gedaan.

Het sprak vanzelf dat Pascal beslist niet ziek mocht worden, want anders was er niemand meer geweest om de verpakkingsinstructies te verstrekken en dan hadden we dus niet meer kunnen produceren.

Pascal heeft die taken enthousiast op zich genomen en hij heeft mij ook getraind in het opstellen van instructies. Afhankelijk van de pieken in de activiteiten stelde ik dus instructies op of loste ik hem samen met Guillaume af in zijn functie van voorraadbeheerder.

De grootste verdienste ligt bij Pascal, want hij wist zich heel snel aan te passen.

Guillaume was op zijn beurt de ogen van Jean Marc, die om persoonlijke redenen al sinds het begin van de lockdown was overgestapt op telewerken. Jean Marc had zich trouwens ook ziek kunnen melden, maar hij koos ervoor om te blijven werken.

Dat was zeker niet makkelijk, want door ons erg beperkte personeel en de beperkingen op de site, zoals bijvoorbeeld de langdurige stillegging van Hagan, moest Jean Marc het productieprogramma meerdere malen wijzigen en aanpassen. Ook moest hij het mengprogramma aanpassen vanwege de grote vraag van onze klanten in de voedselverwerkende sector.

Er was echt sprake van teamwerk met de dienst productie, vertegenwoordigd door Julien, Fabien en Dany, en natuurlijk Ahmed die elke dag aanwezig was met zijn expertise en zijn capaciteit om beslissingen te nemen, knopen door te hakken.

Ten slotte was Thierry voor 99% aanwezig. Hij nam naast zijn eigen werk ook elke morgen de functie van Eric Esparron

over, want Eric had zijn levensritme moeten aanpassen en deed sindsdien elke morgen telewerk. Ik vulde dit aan door het deel van de Export op me te nemen.

Jullie zien het: meerdere functieverschuivingen en de multifunctionaliteit en solidariteit van onze medewerkers hebben ervoor gezorgd dat we deze periode te boven konden komen. De periode is trouwens nog niet voorbij.

JEAN-CHRISTOPHE

GUYON FORKLIFT OPERATOR MANAGER

“Ik heb de situatie positief benaderd en in gedachten gehouden dat we, als we de mentale last voor het team wilden verminderen, eerder de psychose dan de ziekte zelf zouden moeten bestrijden. Al snel werden de motto's van de dienst solidariteit, onderlinge hulp, aanpassingsvermogen, waarden die bij de vorkliftbestuurders toch al leefden maar die met deze crisis alleen nog maar belangrijker waren geworden. Mijn team zag al snel in welke wederzijdse behoeften zowel bij het bedrijf als henzelf leefden: de activiteit in stand houden om de crisis te overleven. Iedereen leverde een bijdrage en dat vertaalde zich in functieveranderingen en overuren, om de verzendingen niet in gevaar te brengen, maar ook in hulp voor diensten zoals die van de tankoperators en de productie, die net als wijzelf met personeelstekorten kampten. Ik ben trots op mijn team. We kunnen onszelf feliciteren!”

Meerdere functieverschuivingen en de multifunctionaliteit en solidariteit van onze medewerkers hebben ervoor gezorgd dat we deze periode te boven konden komen. De periode is trouwens nog niet voorbij.

Emeline Comte Administration

Sinds 17 maart werken we thuis en een ding is zeker: dat verandert behoorlijk onze manier van werken.

Aan het begin was het allemaal nogal verwarrend en stresserend want we hadden nog nooit zoiets meegemaakt, maar alles went en met een goede organisatie is het goed te doen.

Ik zou zeggen dat het grootste nadeel het gebrek aan interacties is. Maar in de handelsdienst hebben we ons kunnen aanpassen. Elke dag zien en spreken we elkaar via Teams, waardoor we ons minder alleen voelen en in zekere zin de interactiviteit terugvinden die we op kantoor zouden hebben. Dankzij het telewerken komen we wat meer te weten van elkaars privéleven, waardoor we een andere relatie met onze collega's opbouwen.

Onze klanten bevinden zich allemaal op andere werkterreinen, dus de werklast blijft nagenoeg gelijk. Daarom is het belangrijk dat we ons goed organiseren, om een service van kwaliteit te blijven bieden. Hoewel we nu minder telefoongesprekken voeren met onze klanten, proberen we onze relaties met hen toch zoveel mogelijk op peil te houden. Een welwillende houding wordt door iedereen op prijs gesteld.

Wat wel moeilijk kan zijn, is om je werk ook thuis zo goed mogelijk te regelen, vooral voor diegenen die nog jonge kinderen hebben.

Zelf ben ik erin geslaagd om me aan te passen door mezelf strikte streefdoelen op te leggen, vooral voor onze lopende projecten. Volgens mij kun je jezelf met telewerken beter concentreren en voel je je er zelfstandiger bij, wat heel bevredigend is.

Zeker is, dat je hiermee beter met je dagelijkse stress kunt omgaan. Je hebt minder reistijd, waardoor je meer tijd aan je gezin kunt besteden, lekkere maaltijden kunt koken of eindelijk eens kunt beslissen om weer wat aan sport te gaan doen! We voelen onszelf relaxter.

Ten slotte zou ik dus willen zeggen dat het een aangename ervaring is geweest.

Volgens mij kun je jezelf met telewerken beter concentreren en voel je je er zelfstandiger bij, wat heel bevredigend is.

Guillaume Gelas, Nicolas Tripier & Kateline Gouny IT division

“Al jarenlang bestaat een deel van het werk bij IT Les Roches erin de gebruikers extern te laten werken.

Toch bleef telewerken iets uitzonderlijks en onze ADSL-toegangspunten waren slechts afgestemd op bepaalde transacties, zoals: enkele punctuele aansluitingen voor SAP, voor het uitwisselen van bestanden…

In een paar uur/dagen tijd moesten we ineens een technische oplossing uitdenken, reorganiseren en aanpassen om meer dan 30 of zelfs 40 aansluitingen tegelijk te kunnen verwerken. Het was zeker niet altijd simpel, maar met veel volharding is het ons uiteindelijk gelukt.

Ik ben heel tevreden met het werk van ons team en trots op de houding van al onze medewerkers; hun reactiviteit, hun aanwezigheid om beurten op de site, hun aanpassing aan het telewerk, ondanks het feit dat ze zich vaak ook om hun kinderen moesten bekommeren, waardoor de scheiding tussen werk en privé soms wel erg poreus werd, de vergaderingen in Teams om ideeën uit te wisselen en oplossingen aan te dragen,...”

“We moesten razendsnel de beslissing nemen om mensen met hun pc naar huis te laten gaan en voor hen een VPN (Virtual Private Network= virtueel particulier netwerk) te installeren. Omdat we zagen dat de aansluitingen het op de ADSL-toegangspunten niet zouden redden, hebben we een VPN opgezet via ons toegangspunt met de grootste bandbreedte. Vervolgens hebben we een nieuw protocol gecreëerd voor VPN (SSTP), om routing en netwerkverkeer mogelijk te maken en alle applicaties zoals SAP, antivirus, Z... te bereiken.”

“Ik was aangenaam verrast over de snelle aanpassing van de gebruikers op deze nieuwe werkwijze (ook diegenen die zeiden “niet goed overweg te kunnen” met informatica.”

Guillaume

Nicolas Kateline

In een paar uur/ dagen tijd moesten we ineens een technische oplossing uitdenken, reorganiseren en aanpassen om meer dan 30 of zelfs 40 aansluitingen tegelijk te kunnen verwerken.

Manufacturing & Packaging team

FABIEN PERRET

AMJ, LEADER FABRICATION

“Voor mij was de grootste moeilijkheid het beheer van de teams. Op het ergste punt bedroeg het absentïsme wel 30%. Daarom besloot ik om met alle teams regelmatig contact te onderhouden om in real time op de hoogte te blijven van eenieders beschikbaarheid. Ik heb mijn hersenen als nooit tevoren moeten laten werken om de verschillende posten van dag tot dag in evenwicht te brengen. Dit tijdverslindende werk was onmisbaar. De polyvalentie op de posten heeft zeker geholpen; de productie moest het immers met een minimum aan beschikbare Prayon-medewerkers doen. Gelukkig heeft iedereen zich flexibel en solidair opgesteld en een sterke teamgeest aan de dag gelegd.

Toen ik thuis werkte, werd er minder een beroep op me gedaan, maar ik moest wel voortdurend contact houden met mijn personeel. Ook heeft het me behoorlijk wat moeite gekost om me vertrouwd te maken met onze tijdregistratiesoftware Kelio. Maar nu heb ik hem helemaal onder de knie, en daar gaat het om!

Ik ben erg trots op alle teams en dank hen van harte dat zij al mijn verzoeken hebben ingewilligd.”

JEAN- MICHEL ROYER REMPLAÇANT CHEF ÉQUIPE CONDITIONNEMENT

“Ik ben het gewend om de teamhoofden voor langere periodes te vervangen, dus dat was voor mij geen probleem. Wat wel lastig was, was dat we te maken hadden met een crisis en dat we daar niet helemaal op waren voorbereid. De interventies van externe bedrijven begonnen een probleem te worden en angst in te boezemen. Na overleg met mijn collega-operators en vervangers, heb ik toen een tafel vóór de controleruimte geplaatst, zodat ze daar niet meer naar binnen konden. Het ondertekenen van de werkorders gebeurde voortaan buiten. Na verloop van tijd waren er steeds meer mensen afwezig (4 werknemers in plaats van 7). Hierdoor werd het tempo steeds zwaarder en de druk erg groot. We hadden ook te maken met te weinig mondmaskers en handgel. We moesten ons voortdurend aan veranderingen aanpassen en dat in niet altijd optimale omstandigheden. Maar ondanks de angst moesten we waakzaam, voorzichtig en professioneel blijven, zonder in een psychose of paranoia te vervallen, en een rustig en doeltreffend team in stand houden. Dat is ons gelukt!”

Tous ont fait preuve de flexibilité, d’une très grande solidarité et d’un fort esprit d’équipe.

ABDELWAHAB NAADJI OPÉRATEUR DE CONDITIONNEMENT

“Ik maak deel uit van de verpakkingsdienst. Dit jaar werd ik 30 jaar maar ik besloot te doen wat de regering ons had gevraagd en mijn verjaardag voorlopig niet te vieren! Wee degene die me een fijne verjaardag wenst!

Zoals op alle diensten hebben we ook op de verpakkingsdienst behoorlijk wat moeilijkheden gehad. De productie was namelijk hoog maar door allerlei individuele omstandigheden was er minder personeel. We hebben elkaar geholpen, verantwoordelijkheid getoond en onszelf en onze collega's beschermd om dat onzichtbare maar oh zo aanwezige virus de weg te versperren.

Zelf heb ik in deze lockdownperiode een moeilijke ervaring gehad; mijn vrouw en mijn twee kinderen gingen in februari een deel van hun familie in Algerije bezoeken. Ze hadden op 22 maart terug moeten komen, een week vóór de sluiting van de grenzen, maar toen was er al geen reguliere vlucht meer mogelijk. Op het moment dat ik dit schrijf is het al bijna drie maanden geleden sinds ik hen in levenden lijve heb gezien. Gelukkig zijn er communicatiemiddelen om de heimwee een beetje te verzachten en mijn eenzaamheid te doorbreken.

Ik ga een kleine anekdote met jullie delen: mijn vijfjarige zoon begreep niet waarom hij niet naar mij toe kon en ik ook niet naar hem, dus hij stelde de perfecte oplossing voor: “papa, koop een vliegtuig en kom ons gewoon halen”.

Ik doe dus een beroep op jullie gulheid om een vliegtuig te kopen, bij voorkeur een rode jet want rood is zijn lievelingskleur. Ik weet niet welk deel van de fabriek moet worden verkocht om er een te kunnen kopen, dat laat ik aan jullie over. Ik maak maar een grapje, natuurlijk! (Meryam, Ines, Ilyas).

Ik eindig met deze mooie woorden die ik ooit van mijn vader heb gehoord: “Na elke moeite komt het gemak. Hoe lang de nacht ook duurt, de zon komt altijd weer op!”

Zorg goed voor julliezelf en jullie familie, want dat is het kostbaarste wat we hebben.”

CÉDRIC SACHAU OPÉRATEUR DE FABRICATION

“Vóór de crisis was ik in training in het dubbele bedieningsstation voor TriKason en Hagan. Mijn hiërarchie vroeg me mijn training op te schorten om het Mengatelier te gaan versterken. Bij het opzakken was namelijk niet genoeg personeel voorhanden. Natuurlijk ging ik akkoord, voor mij hoorde dat gewoon bij mijn werk, ik zag het niet als een belemmering en ik heb die functie anderhalve maand lang bekleed. Ik voelde me daar veilig.”

Mijn vrouw en mijn twee kinderen gingen in februari een deel van hun familie in Algerije bezoeken. Op het moment dat ik dit schrijf is het al bijna drie maanden geleden sinds ik hen in levenden lijve heb gezien.

Beth Allen VP Finance & Administration Prayon Inc.

Begin maart zagen we de eerste gevolgen van het coronavirus voor het leven in Augusta. Op dat moment waren er in de VS nog maar zo’n 100 sterfgevallen, de meesten aan de Westkust. Weinig mensen zagen het coronavirus als een serieuze bedreiging voor ons bestaan. Tegen 12 maart was het virus echter al uitgegroeid tot een wereldwijde pandemie. Prayon Inc. verbood alle reizen, zowel internationale als binnenlandse, en bezoekers die niet van fundamenteel belang waren voor het

Doordat het te lang

zou gaan duren voordat er voldoende maskers konden worden geleverd, begonnen verscheidene administratieve medewerkers stoffen maskers te naaien, niet alleen voor zichzelf maar ook voor hun collega’s en hun families.

Naarmate het aantal gevallen toenam, bood Prayon Inc. zijn administratieve medewerkers de mogelijkheid om te telewerken. Ongeveer 10 van de 120 werknemers bij Prayon Inc. in Augusta werken sindsdien thuis, maar enkel op vrijwillige basis. De scholen en kinderdagverblijven werden ook gesloten: een enorme last voor werkende ouders. Zij moesten nu naast hun werk voor Prayon immers ook nog hun kinderen thuis les geven. Om de telewerkers betrokken te houden bij het bedrijf, is er elke morgen een vergadering op Teams. We hebben de werknemers bovendien aangemoedigd om zo nodig een paar maal per week naar de zaak te komen, om te voorkomen dat ze sociaal geïsoleerd raken.

Eind maart stelde Prayon Inc. verplichte temperatuurchecks in vóór het werk. Kort daarna kondigde de gouverneur van Georgia quarantainemaatregelen af voor alle inwoners. Restaurants, bars, winkels en de meeste dienstverlenende bedrijven moesten dicht. Omdat Prayon Inc. echter een belangrijk bedrijf is voor de aanvoer van levensmiddelen, farmaceutische producten en schoonmaakartikelen, bleven wij wel open. In reactie op de quarantainemaatregelen kwam er al snel een run op de levensmiddelenzaken want iedereen wilde voedsel, papierartikelen en andere

essentiële producten hamsteren. Inmiddels waren veel inwoners van Georgia in paniek omdat ze voor hun veiligheid en die van hun families vreesden.

Eind april moesten er op de site nieuwe maatregelen worden genomen om onze werknemers nog beter te kunnen beschermen. Vanaf dat moment werd het voor iedereen die ons complex binnenkwam, verplicht om een mondmasker te dragen. Doordat het te lang zou gaan duren voordat er voldoende maskers konden worden geleverd, begonnen verscheidene administratieve medewerkers stoffen maskers te naaien, niet alleen voor zichzelf maar ook voor hun collega’s en hun families. Zo konden we vrij snel het gebruik van maskers invoeren. In de daaropvolgende weken kregen we allerlei nieuwe soorten mondmaskers binnen, variërend van lichtere, ademende “buffs” tot verstelbare antimicrobiële mondmaskers. Die mondmaskers vereisten een behoorlijke aanpassing in ons dagelijks werk en er was eerst ook wel de nodige weerstand maar al snel waren we eraan gewend. Ze werden gewoon een deel van het dagelijks leven. Wat een paar maanden eerder nog een unicum was, is nu de norm geworden. De meeste mensen dragen nu een mondmasker.

Een van de manieren waarop Prayon Inc. de werknemers beloont voor hun inspan-

ningen is met een maandelijkse “Employee Appreciation Lunch”. We brengen dan een foodtruck naar de site om de werknemers te bedanken voor al hun inspanningen om zichzelf en het bedrijf te beschermen. Ook is er een dagelijks triviantspel voor medewerkers (genaamd “COVID games”) waarin de werknemers hun kennis kunnen testen over de meest uiteenlopende onderwerpen, van muziek en entertainment tot eten. Alle deelnemers doen mee aan een wekelijkse trekking van een geschenkbon. Momenteel zijn we alweer in Week 9 van ons spel!

Hoewel veel van de maatregelen in onze staat half mei werden opgeheven, blijven vele restaurants, winkels en dienstverlenende bedrijven gesloten, zij het omdat ze hun klanten willen beschermen zij het omdat ze zich afvragen of het financieel wel de moeite loont om weer open te gaan als ze vervolgens toch maar 50% van hun klanten mogen toelaten.

Het leven na COVID is nog onzeker maar de meesten proberen langzaam aan de draad van hun “normale” leven weer op te pakken. Iedereen blijft echter waakzaam. We zien steeds minder nieuwe gevallen van COVID, vooral in Georgia. In Augusta staat de teller nu op 535 gevallen en 19 sterfgevallen. Tot nu toe zijn er op onze site nog geen bevestigde gevallen van COVID-19 geweest.

Ook is er een dagelijks triviantspel voor medewerkers (genaamd “COVID games”) waarin de werknemers hun kennis kunnen testen over de meest uiteenlopende onderwerpen, van muziek en entertainment tot eten.

Giovanni Crescenzi Augusta Production Management

Zoals veel plattelandsgebieden in het land had Augusta gelukkig veel minder te maken met COVID-19-besmettingen en overheidsrestricties. Maar de angst voor de ziekte was ook hier heel reëel en hij beïnvloedt ons leven nog altijd.

In de begindagen van het virus waren sommige werknemers erg bang. Iedereen had het over de onzekerheid over hoe het virus zich zou verspreiden, hoe dodelijk het zou zijn en hoe we de werknemers moesten beschermen. Sommigen vroegen zich af waarom we open bleven en het risico liepen het personeel op de werkplaats te besmetten.

Met de tijd verschoof de angst voor de gezondheidseffecten van het virus naar zorgen over de economische schade die we zouden lopen als het virus zich over het land zou verspreiden. Opnieuw vroeg men zich openlijk af: hoe zou Prayon de COVID-storm overleven? Zouden er ontslagen vallen? Of zouden we juist loonsverhoging krijgen? En wat als we voor langere tijd dicht moesten, zou het bedrijf dat dan overleven?

Ik denk dat de grootste vrees nu achter ons is. De meeste van onze werknemers zien het nu positiever in. Als je ziet hoe veel Amerikanen werkloos en hoe veel

bedrijven failliet zijn, is het voor onze medewerkers een geruststelling dat zij voor een bedrijf werken dat het nog altijd goed doet.

De vrees voor de ziekte is inmiddels veranderd in frustratie dat ons normale leven in de war is. Veel van de activiteiten die in onze regio populair zijn, zoals naar de kerk gaan, golfen, vissen en winkelen, waren tijdelijk verboden en worden nu pas - en slechts in beperkte mate - hervat. Enkele voorbeelden van dagelijks ongemak zijn het feit dat we een mondmasker moeten dragen op het werk en in veel winkels, dat er nu minder plaats is in restaurants, dat veel parken nog dicht zijn, dat wc-papier en reinigingsdoekjes moeilijk te krijgen zijn en dat winkels van alles een beperkte voorraad hebben.

Ik denk dat we in het najaar wel een tweede golf zullen krijgen. Maar nu we de eerste golf hebben doorstaan, denk ik dat er tijdens de tweede golf een stuk minder angst zal zijn.

Ik denk dat de grootste vrees nu achter ons is.

De meeste van onze werknemers zien het nu positiever in.

Als je ziet hoe veel

Amerikanen werkloos en hoe veel bedrijven

failliet zijn, is het voor onze medewerkers een

geruststelling dat zij voor

een bedrijf werken dat het nog altijd goed doet.

Paul Balot Country Manager

Zoals jullie weten was Spanje een van de landen die het zwaarst door COVID-19 getroffen werden, met tot nu toe maar liefst 25.000 doden. De maatregelen om de pandemie te bestrijden behoorden daarom tot de strengste van Europa.

Al snel sloeg Prayon Iberica het roer van de lockdown om. Vanaf het eerste moment dat het virus zich begon te verspreiden, werd telewerken aangemoedigd. Dat standpunt was gelukkig vrij makkelijk toe te passen omdat we in 2019 al het project Sierra voor de digitalisering van financiële en handelsdiensten hadden gelanceerd. Daarom kunnen we stellen dat inmiddels 98% van die diensten is gedigitaliseerd en dat telewerken dus een heel natuurlijke oplossing is. Die werkwijze lijkt tegenwoordig heel goed geaccepteerd te worden door het hele team, zij het dat het

We profiteren tevens van die bijzondere momenten om de teams rond nieuwe projecten te mobiliseren. Zo ontstond het project STORM in samenwerking met het logistieke team van Engis.

niet voor iedereen even gemakkelijk is, afhankelijk van eenieders gezinssituatie. Het valt niet altijd mee om een werklast te verenigen met schoolgaande kinderen die nu thuis moeten leren.

Met de zaken is het daarentegen heel goed gegaan, vooral in zuren en voedingszouten. We hebben zelfs verkopen moeten weigeren in de sector oplosbare meststoffen, want de markt is zich aan het reorganiseren nu de Chinese producten zijn weggevallen, maar dat biedt natuurlijk ook weer nieuwe kansen. Het tweede kwartaal is nu al erg veelbelovend, met de eerste verkopen van MAP vanaf OCP aan nieuwe klanten. Bijna 2000 ton meer in het tweede kwartaal,

Het project STORM

alleen al voor dat product. We profiteren tevens van die bijzondere momenten om de teams rond nieuwe projecten te mobiliseren. Zo ontstond het project STORM in samenwerking met het logistieke team van Engis.

Niets zal natuurlijk nog hetzelfde zijn. Er is een vóór en een na het coronavirus en in Spanje is bovendien de gedachte aan de crisis van 2008 nog heel levend bij diegenen die haar hebben meegemaakt. Het is nog te vroeg om deze nieuwe crisis te evalueren maar we moeten voorbereid zijn. We presenteren de huidige situatie als een cruciaal moment, maar tegelijkertijd als een kans als je bedenkt dat Prayon Iberica in 2024 zijn 50-jarig bestaan

viert. Als we erin slagen om ons imago van kwaliteit en betrouwbaarheid, dat ook tijdens deze crisis geen deuk heeft opgelopen, nog verder te versterken, dan denken we ons nog beter te kunnen verankeren voor de komende jaren.

Dit alles is slechts mogelijk dankzij de constante stroom van onze fabrieken en een wat turbulente maar zeker nog operationele logistiek. De mensen applaudisseren hier elke avond om 20 uur om het verplegend personeel aan te moedigen, maar ook om hun eigen onzekerheden te vergeten over hoe hun beroeps- en gezinsleven er morgen uit zou kunnen zien. Prayon zal hen in elk geval helpen. Dat is een beetje de filosofie die we willen uitdragen terwijl we ons voorbereiden op de markt van vandaag en van morgen.

Dat project heeft ten doel om de “Supply Chain” voor fosforzuur te optimaliseren door zowel in Motril als Barcelona alternatieve opslagmogelijkheden te identificeren. Dat zal ons een betere positie opleveren als we opnieuw over het bestaande contract van de tank in Tarragona moeten gaan onderhandelen en zo kunnen we tevens lagere transportkosten aanbieden voor onze klanten in het zuiden.

Dat zijn de nieuwe uitdagingen die we voor de komende dagen kunnen verwachten. Voor mijzelf is een van mijn eerste afspraken in elk geval een reservering bij de kapper...

De mensen applaudisseren hier elke avond om 20 uur om het verplegend personeel aan te moedigen, maar ook om hun eigen onzekerheden te vergeten over hoe hun beroeps- en gezinsleven er morgen uit zou kunnen zien.

Radka Dudlova Regional Sales Manager

Eind februari reisde ik naar Hongarije voor KUKing XXL Academy, een leuk distributeursevenement met deelnemers uit verschillende Europese en Aziatische landen. We deden nogal lacherig over het coronavirus en er waren totaal geen speciale maatregelen (behalve misschien de aanwezigheid van handgel).

Op de weg terug uit Hongarije luisterde ik naar de radio en toen bleek dat de situatie al ernstiger begon te wordenmisschien zouden we uiteindelijk allemaal gevaar lopen, en daar waren we totaal niet op voorbereid, want we hadden geen beschermend materiaal. De winkels in ons land waren leeg – de laatste mondmaskers, beschermende kleding, handschoenen enz. waren een paar dagen daarvóór naar China gestuurd... Onze mensen konden niets kopen.

Toen dit eenmaal bekend werd brak er paniek uit. De winkels werden overspoeld – iedereen begon alle mogelijke (houd-

bare) voedingsmiddelen en desinfecteermiddelen te hamsteren. De omzet schoot de lucht in.

De klanten begonnen me te bellen. Ze wilden meer inkopen en vroegen of we daar de capaciteit voor hadden.

Op 2 maart zagen we de eerste besmettingen in Tsjechië en werd de eerste universiteit gesloten.

Een week later waren alle universiteiten en alle scholen dicht. Enkel online onderwijs was nog mogelijk (en dat is nog altijd het geval).

Het was een chaotische situatie en de sfeer was zenuwachtig. Winkelmedewerkers stortten in, de toeloop was nog altijd heel groot en de verkopen bleven dus ook stijgen.

In de tweede week van maart begon ik thuis te werken en de Tsjechische regering riep de noodtoestand uit.

Alle buurlanden meldden nieuwe besmettingen en het vervoer begon lastig te worden door de grenscontroles. Op sommige plaatsen werd de grens zelfs helemaal gesloten.

Dankzij online tools kunnen we gelukkig onze contacten met de klanten onderhouden. We missen natuurlijk het persoonlijk contact maar de communicatie en de verkopen blijven goed.

Door de aanhoudende stijging van de winkelverkopen bleef ook de vraag naar meer goederen bij de voedselfabrikanten toenemen.

Via Skype, WhatsApp en Teams bleef communicatie gelukkig mogelijk. Dat was voor iedereen een goede oplossing. Alle collega’s, en ook onze assistenten, begonnen van huis te werken. Iedereen deed zijn best om aan de grotere vraag te voldoen. Het werkvolume was een stuk groter dan normaal.

Op 14 maart legde de Tsjechische regering een quarantaine op, de grens werd gesloten, de luchthaven werd ook gesloten (behalve voor repatriëringsvluchten) – vanaf dat moment mochten we alleen nog naar buiten voor noodzakelijke redenen (het kopen van voedsel en medische verzorging). Als we ons huis verlieten, moesten we mondmaskers dragen. Met uitzondering van levensmiddelenwinkels, drogisterijen en apotheken was alles dicht.

Verplichte mondmaskers? Je kon ze nergens kopen – dus wat moesten we doen? Op het internet kostten ze ineens het tienvoudige, en er stond niet bij wanneer ze geleverd zouden worden... Het enige wat we konden doen was onze eigen maskers naaien.

De universiteiten waren ook erg behulpzaam: artsen, verpleegkundigen, winkelmedewerkers, brandweerlui, het leger, politie – niemand had de vereiste beschermende uitrusting. Daarom boden de universiteiten hun programma voor het 3D-printen van gelaatsschermen gratis aan. Een groot aantal fabrikanten met flexibele productieschema’s schakelde over op het vervaardigen van de vereiste uitrusting. Uiteindelijk kon de overheid materiaal kopen uit China, maar helaas is de kwaliteit daarvan ook ‘Chinees’, de prijzen zijn belachelijk hoog en opnieuw werd de algemene bevolking achtergesteld.

Door de grenssluitingen moesten de vrachtwagens urenleng wachten in 10 tot 20 kilometer lange rijen en de regelmaat van de leveringen kon niet meer worden gegarandeerd. Het ergst was de situatie aan de grens tussen Duitsland en Polen, Duitsland en Oostenrijk, Duitsland en Tsjechië, Tsjechië en Slowakije en tussen Oostenrijk, Slowakije en Hongarije.

Begin april begonnen de klanten steeds vaker te praten over uitstel van betaling – en dat ontketende een domino-effect van faillissementen.

Centraal- en Oost-Europa werden niet al te zwaar getroffen, maar alle landen kampten en kampen ook nu nog met strikte maatregelen. Vergeleken met West-Europa is het aantal besmettingen en doden laag. Rusland en Oekraïne zagen het aantal besmettingen pas later stijgen. Eind mei was bij hun de piek nog niet bereikt. In Hongarije was de situatie ook dramatisch. De eerste minister vroeg het leger zelfs om strategische bedrijven (ze publiceerden een lijst van zulke bedrijven) ‘te hulp te schieten’. Niemand wist wat dat precies betekende. Uiteindelijk vertelden de klanten ons dat het vooral om hulp bij organisatorische aangelegenheden ging.

Dankzij online tools kunnen we gelukkig onze contacten met de klanten onderhouden. We missen natuurlijk het persoonlijk contact maar de communicatie en de verkopen blijven goed.

Na een erg turbulent begin van de epidemie (tweede helft van maart) was de maand april vrij kalm – met beperkende maatregelen, maar kalm. Begin mei was opnieuw zenuwachtig, omdat we de eerste tekenen van een economische impact begonnen te voelen. Hierdoor nam de druk op de overheden toe om de maatregelen te versoepelen. Niemand weet hoe erg de crisis precies zal zijn en hoe zwaar het toerisme en de omliggende sectoren en diensten getroffen zullen worden. De landen buiten de eurozone (zoals Tsjechië, Polen, Hongarije enz.) kampen stuk voor stuk met een zwakke munt.

Op dit moment zijn alle voorspellingen precies dat: slechts voorspellingen. Niemand weet wat er met de economie zal gebeuren en wanneer we een volgende golf van COVID-19 kunnen verwachten. Al wat we hebben zijn nieuwe ervaringen die ons misschien van pas zullen komen bij een nieuwe golf.

We hebben zijn nieuwe ervaringen die ons misschien van pas zullen komen bij een nieuwe golf.

Marcelo Mendez Regional Sales Manager

In het begin (eind januari/ begin februari), toen het virus zich nog beperkte tot China, waren er een paar onverwachte extra verkopen...

Omdat China problemen had, wendden de klanten zich tot ons. In maart en april konden wij die vraag opvullen. Maar naarmate China zijn productie en leveringen hervatte, werden we geconfronteerd met een agressieve prijzenslag. De Chinese klanten keerden terug naar hun leveranciers.

In de tweede helft van maart begonnen we het virus ook in Brazilië te voelen, en sindsdien blijft het aantal besmettingen en sterfgevallen maar stijgen. Wij hebben onze piek nog niet bereikt. Het eerste wat ik deed was mijn persoonlijke afspraken (vluchten/hotelreserveringen) annuleren, beschermend materiaal (alcoholgel en mondmaskers) kopen en social distancing toe te passen.

Over het geheel genomen hebben we in ons land geen volledige lockdown, enkel mobiliteitsbeperkingen.

Over het geheel genomen hebben we in ons land geen volledige lockdown, enkel mobiliteitsbeperkingen. Alleen een paar steden waar de situatie erg slecht is, zijn in totale lockdown gegaan. Zoals op de meeste plaatsen in de wereld werden de meeste winkels en niet-essentiële diensten gesloten en vroeg men de bevolking zoveel mogelijk thuis te blijven (voor wie dat mogelijk was) en alleen voor strikt noodzakelijke zaken de deur uit te gaan. Veel mensen verloren hun baan. De financiële en psychologische gevolgen waren zwaar. Dat uitte zich allemaal in een sterke daling van de consumptie.

Sommige fabrieken gingen minder produceren en andere gingen helemaal dicht. Het gevolg is dat ze geen grondstoffen meer inkopen en hun leveringen uitstellen. In april merkte ik een daling van de vraag. Mei was nog erger. Laten we afwachten hoe het de komende maanden gaat. De verwachting is dat de industriële activiteit in juni wat zal aantrekken, want verscheidene fabrieken hebben hun interne processen aangepast om de productie te kunnen hervatten, zij het met een beperkte capaciteit.

Als Regionale Coördinator met standplaats in Brazilië werk ik thuis. Vroeger bezocht ik mijn klanten minstens om de week. Afhankelijk van de bestemming was ik dan de hele week op reis. Met de pandemie maak ik helemaal geen reizen meer en werk ik alleen nog van huis.

Quarantaine is niet eenvoudig. Mijn stemming schommelt behoorlijk. Ik heb normale dagen, betere dagen maar ook dagen dat ik diep moet ademhalen en mezelf eraan moet herinneren dat ook

deze situatie weer voorbij zal gaan en dat er betere tijden zullen komen. Nu ik thuis ben kan ik af en toe een pauze inlassen om met onze baby te spelen; zo help ik mijn vrouw en ik word er zelf ook vrolijker van. Ook is het belangrijk voor mij dat ik, zowel door de week als in het weekend, af en toe wat leuks doe, zoals een film kijken, wat lezen en naar muziek luisteren, en dat ik de nodige lichaamsbeweging krijg. Ik woon in een rustige omgeving, dus ik kan er makkelijk even tussenuit om wat te wandelen en te fietsen en toch de nodige sociale afstand te houden.

Mijn ouders zijn boven de 80. Gelukkig zijn ze gezond en wel. Maar ze zitten toch in een risicogroep. We wonen in dezelfde stad. Sinds maart heb ik ze maar twee keer bezocht, met alle maatregelen zoals social distancing en mondmasker. Ik kon ze ook niet zoenen of omhelzen. Mijn laatste bezoek was eind april. Maar het gaat in elk geval goed met hen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me na die paar bezoeken al behoorlijk zorgen maakte (zelfs met al die voorzorgsmaatregelen), want ik wist niet of ik misschien besmet was maar nog geen symptomen had, of dat ik zelfs asymptomatisch was.

Mijn schoonvader is 70 en heeft diabetes en mijn schoonmoeder is ook boven de 60.

We zien elkaar praktisch niet meer, want we willen de familie en onszelf beschermen. Mijn zussen en zwagers en hun kinderen, mijn neven en nichten, mijn ooms en tantes: ik heb ze sinds het begin van de pandemie geen van allen meer gezien.

Ik weet niet hoe het de komende maanden zal gaan. Op lokaal niveau verwacht ik wel dat de situatie in juli wat zal verbeteren, want het aantal gevallen begint hier af te nemen, de niet-essentiële winkels en diensten gaan weer open en de industriële activiteit komt weer wat op gang.

De enige manier waarop we volgens mij terug kunnen naar het ‘oude normaal’, is als we de hele wereldbevolking vaccineren.

In de tweede helft van maart begonnen we het virus ook in Brazilië te voelen, en sindsdien blijft het aantal besmettingen en sterfgevallen maar stijgen.

Javier Mogollon Regional Sales Manager

Ik ben verantwoordelijk voor de regio Argentinië, Chili, Ecuador en Peru.

Mijn standplaats is Peru. Het eerste geval van COVID-19 werd op 6 maart door onze president bevestigd, samen met een aanbeveling om in vrijwillige quarantaine te gaan en social distancing toe te passen. Omdat de mensen zich hier niet aan hielden, riep de regering negen dagen later de medische noodtoestand uit: met ingang van 16 maart werden de grenzen gesloten en gold er een verplichte quarantaine. Ook werd er van ‘s avonds tot ‘s morgens vroeg een noodklok ingesteld. Aanvankelijk zouden deze beperkende maatregelen maar twee weken duren, maar naarmate het eind van die periode in zicht kwam, werden ze voor nog eens twee weken verlengd, en daarna nog eens voor twee weken, enz. Uiteindelijk kondigde de regering op 22 mei aan dat de nationale gezondheidstoestand nog tot 30 juni zou voortduren. Het aantal bevestigde gevallen bleef namelijk maar stijgen in plaats van af te nemen, zoals men oorspronkelijk had gedacht.

Aangezien enkel mensen die werkzaam waren in essentiële sectoren (zoals de voedingssector, gezondheidszorg en banken) met speciale toestemming mochten reizen, werd waar mogelijk voorgesteld om van huis te gaan werken. Deze maatregel had voor mij zelf niet veel gevolgen, want ik werk al sinds mijn eerste dag bij Prayon thuis, maar op het persoonlijke vlak valt

het beperkte contact met naasten en familie me wel zwaar (videogesprekken helpen maar zijn toch niet hetzelfde).

Vanuit verkoopoogpunt waren er enkele positieve effecten - en die zijn er nog altijd -, zoals eenmalige bestellingen van een klant die normaal gesproken in China koopt en de mogelijkheid om producten te herlokaliseren die door de lagere vraag in andere regio’s beschikbaar waren geworden. Maar we zien ook negatieve gevolgen, zoals opgeschorte bestellingen door een lagere vraag of douanerestricties als gevolg van COVID-19-maatregelen.

Verwachtingen voor de komende maanden? Ik heb er alle vertrouwen in dat we deze moeilijke situatie te boven zullen komen. De vraag is alleen wanneer, maar in de tussentijd moeten we sterk zijn en ons aanpassen aan het nieuwe “normaal”. Bovenal is het echter zaak om veilig en gezond te blijven.

Vanuit verkoopoogpunt waren er enkele positieve effecten - en die zijn er nog altijd -, zoals eenmalige bestellingen van een klant die normaal gesproken in China koopt.

François Welsch Regional Sales Manager

Op 17/03/20, de datum waarop in Frankrijk de lockdown werd ingesteld, werd de organisatie van onze handelsdienst in 48 uur aangepast.

David Pierron en ikzelf werken al vele jaren thuis (ikzelf al 17 jaar). Voor ons was het dus niets nieuws. Maar voor de Customer Service France was het een nieuw avontuur!

Met de hulp van de informaticadienst van Les Roches konden de computers in een recordtijd worden geconfigureerd. Iedereen heeft de uitrusting gekregen om in goede omstandigheden te kunnen telewerken.

We bevinden ons in “paperless mode” dus we beschikken over alle documenten, voor iedereen (EDM, one drive). Slechts enkele aanpassingen de eerste dagen, maar op geen enkel moment hebben we de draad met onze klanten verloren (bestellingen, opvolging van leveringen...). Communicatie blijft essentieel!

We hebben bijna alle bestellingen perfect op tijd kunnen leveren, dankzij de hulp van de fabrieken en de logistiek.

Onze trots is dat we heel veel feedback van klanten hebben gekregen, die ons bedankten voor de samenwerking met Prayon gedurende deze periode.

Yanick heeft met het team dagelijkse contacten georganiseerd om ervaringen te delen en uit te wisselen en zo onze organisatie verder te verbeteren. Het belangrijkste is dat we ons niet geïsoleerd voelen!

De industriële activiteit is erg hoog gebleven in strategische sectoren zoals de voedingssector, maar ze is daarentegen bijna tot stilstand gekomen of in elk geval erg teruggelopen voor de

technische toepassingen. Sinds een paar dagen zien we wel weer een (bescheiden) herstart. Afwachten maar hoe het in juni zal gaan.

Het moeilijkst is het gemis van de klantenbezoeken. We hebben het vertrouwen van vele klanten gewonnen dankzij onze aanwezigheid op het terrein... e-mails volstaan niet altijd!

Op persoonlijk vlak moest ik de voorbereiding van een zoveelste marathon stopzetten, na meerdere weken van training. Wordt vervolgd!

Onze trots is dat we heel veel feedback van klanten hebben gekregen, die ons bedankten voor de samenwerking met Prayon gedurende deze periode.

Michael Hamlin VP Sales & Marketing

Zijn we hard aan het werk om weer bij een normale kalender uit te komen, terug te keren naar onze

kantoren en naar onze vertrouwde, maar wel veilige, manier van werken.

Prayon Inc.’s eerste reactie op COVID-19 kwam eind februari, toen de klantenservice en de technische dienst vragen ontvingen over de kwetsbaarheid en de maatregelen van Prayon.

Op dat moment, en dat bleef nog zo tot half maart, concentreerden we ons op een mogelijke blootstelling bij reizen naar en uit China en grondstoffen uit China. Naarmate het virus zich verspreidde, zou dat echter snel veranderen.

We begonnen onze formele communicatie met een bericht op 3 maart aan werknemers en klanten over alle voorzorgsmaatregelen van Prayon en onze medewerkers, enkele veiligheidstips en de wettelijke rechten van onze werknemers. Vanaf dat moment werden alle reizen beperkt tot zakenreizen die van fundamenteel belang waren voor het bedrijf. Alle verplaatsingen buiten de stad moesten worden goedgekeurd door een lid van het directieteam van de betrokken site. Dat beleid was echter van korte duur, want al snel elimineerden we alle reizen. Het commerciële team mocht voortaan alleen nog van huis uit werken en alle contacten met de markt moesten via e-mail, telefoon en videogesprekken gaan. Dit reisverbod trof een aantal topevenementen voor het commerciële team. Zo moesten een vergadering van internationale commerciële teams, een vergadering van Noord-Amerikaanse commerciële teams en een klantenevenement bij het golftoernooi The Masters worden geannuleerd. Ook twee evenementen waarbij gewoonlijk veel contacten met klanten worden gelegd, de International Seafood Show in maart en de IFT in juli, moesten helaas worden afgeblazen.

Het commerciële team, ook ikzelf, maakt gewoonlijk elke week reizen om contact te houden met de markt, dus zelfs nu nog

is dit een hele leerervaring. Veel klanten weren, net als wij in Augusta, bezoekers van hun installaties en de meeste Amerikaanse staten hebben het reizen beperkt en niet-essentiële bedrijven, inclusief hotels en restaurants, gesloten. Sommige staten, zoals mijn thuisstaat Delaware, leggen bezoekers van andere staten een verplichte quarantaineperiode op. Dus de nieuwe manier van werken was niet geheel onze beslissing: het was een noodzakelijke stap om onze mensen en onze site te beschermen, maar ook om aan de wettelijke maatregelen in het hele land te voldoen.

Al met al is er heel wat veranderd in de manier waarop we in de fabriek van Augusta werken. Vele managers en medewerkers doen er alles aan om ervoor te zorgen dat we over de procedures, materialen en uitrusting beschikken om ons team veilig te houden. De COO verstrekt ons regelmatig updates. Zelf hebben we de zitplaatsen in de pauzeruimtes heringericht en markeringen aangebracht op de grond. Waar nodig vermelden we de toegestane bezettingsgraad en voeren we werknemersscreenings uit. Verder is het dragen van mondmaskers verplicht gesteld in de fabriek en op de kantoren, en worden alle kantoorruimtes, gemeenschappelijke ruimten in de fabriek en de rest van het bedrijf dagelijks ontsmet. Ook zagen we ons gedwongen om sociale en klantenbezoeken te verbieden en regels in te stellen om te garanderen dat bestuurders bij hun leveringen in hun voertuig of een specifieke ruimte blijven. Ten slotte hebben we werknemers die thuis konden werken, aangemoedigd om

dit te doen, vooral als hun werkomgeving het in stand houden van een sociale afstand moeilijk of zelfs onmogelijk maakt.

De leercurve was steil, maar het directieteam van de site heeft er alles aan gedaan om de site en de leden van ons team zo efficiënt mogelijk te beschermen. En daarin waren we blijkbaar behoorlijk succesvol, want de directe impact voor ons bedrijf is minimaal geweest. Aangezien de helft van onze verkopen uit levensmiddelen, farmaceutische artikelen, mondverzorging en diervoeding bestaan, was de vraag naar onze producten erg groot in K1 en K2. Het was zelfs nog een hele uitdaging voor onze productie en onze distributieketen om de voorraden op peil te houden voor die toegenomen vraag als gevolg van veranderde inkooppatronen. Hoewel we voor H2 een flinke daling verwachten als gevolg van COVID-19, zijn we hard aan het werk om weer bij een normale kalender uit te komen, terug te keren naar onze kantoren en naar onze vertrouwde, maar wel veilige, manier van werken. En misschien, heel misschien kan ook ons commerciële team weer terugkeren naar een normaal klantencontact, om ervoor te zorgen dat wij de eerste leverancier van fosfaat zijn waaraan onze klanten denken als zij ook weer overgaan tot hun normale routine.

Ook zagen we ons gedwongen om sociale en klantenbezoeken te verbieden.

Personalia

Pensioen /SWT

ARLETTE DE DECKER

Medewerker VKM SWT 30/04/2020

Overlijdens

JOERI DE MAEYER

FFZ

Louis Dillen 30/03/2020

Schoongrootvader

JEAN VAN PRAET

Magazijn

Octavie De Kock 08/04/2020 Moeder

DAVE DE JONGHE

FFZ

Joanna Van Meulder 10/04/2020

Grootmoeder

LUC VERCAUTEREN

E&I

Karine Segers 13/04/2020 Partner

TOM VAN BAEL

Colli

Monique Haelewaeters 19/04/2020 Moeder

Huwelijken

EDDY CROES

E&I 06/06/2020

met Annemie WOUTERS

Promotie / Transfer

CAN ERYILMAZ

> Brigadier weegbrug 01/03/2020

NICK THIENPONT

> Directeur productiezetel Puurs 28/04/2020

Maart 2020 tot Juni 2020

YVAN VAN HAVENBERGH

E&I

William Deckers 20/04/2020

Schoonbroer

ILSE PIOT

Analyselabo

Stefaan Piot 06/05/2020

Broer

JEROEN ANNAERT

Analyselabo

Maria Louisa Verest 06/06/2020

Grootmoeder

NICO DE HAES

Mechanisch onderhoud

François André De Decker 10/06/2020

Schoonbroer

Geboorten

STEPHANIE BOHETS

Logistiek Senna 15/04/2020

KEVY HERMANS

FFZ

Juline 04/06/2020

REINOUT CALLEBERT

> Adjunct diensthoofd FFZ 08/05/2020

CLIF DE LEUS Fieldoperator solventextractie 13/04/2020

WIM DE MEYER Bulldozerchauffeur IMF 20/04/2020

OLAF DE CLERC Q Heftruckchauffeur Colli 14/04/2020

LIEVE HUYSMANS Reliability Engineer mech 04/05/2020