Klimmen in de Drôme
Droomrotsen We schrijven eind vorige eeuw, ergens in de nadagen van de toenmalige Koninklijke Nederlandse Alpen Vereniging (KNAV). Met de zojuist geïntroduceerde klimkaartenregeling is de grote vrijheid van het klimmen in de Belgische Ardennen net ten grave gedragen. Ook de Duitse klimmers maken kennis met de eerste klimverboden. Als je het nog jonge sportklimblad Limits mag geloven, is Zuid-Frankrijk the place to be, het non plus ultra voor sportklimmers. En bovendien is het daar altijd mooi weer! Wat let ons nog? Als stoere KNAV-kring trekken we de stoute schoenen aan en gaan een week klimmen in Zuid-Frankrijk. Tekst en beeld Frank Husslage
W
e schrijven 2018. Ik ben de tel kwijtgeraakt hoe vaak ik afreisde naar de Zuid-Franse rotsen, meestal in het departement Drôme of omgeving. De verhalen uit Limits klopten niet helemaal. IJskoude vingers waren soms mijn deel, de mistral kent geen geheimen meer voor me en bij mijn meest recente bezoek joegen augustusregens me uit mijn toch heus Schotlandproof tentje. Wat echter absoluut wel klopt, is dat deze regio voor een modale sportklimmer als ik inderdaad het non plus ultra benadert.
Onbeperkt De roemruchte KNAV-trip bracht me destijds naar Saoû. Niet wetende dat ik daarmee kennismaakte met een van de mooiste sportklimregio’s überhaupt, was het een openbaring voor mijn in Duitse en Belgische rots gevormde techniek en ervaring. Bepalend voor het klimniveau aldaar was vooral de angst voor spiegelgladde treetjes en greepjes en handigheid met nuts en de zojuist geïntroduceerde friends. Rondom Saoû niets van dit al: om de drie meter een betrouwbare haak en elke greep of tree bleek ruw. Wat een feest. De temperaturen rondom het vriespunt in de Zuid-Franse herfst konden die pret amper drukken. En niet slechts een of twee massieven, maar ruimschoots voldoende voor
een klimmersleven lang plezier. Routes van twintig meter op de intieme Les Abeilles, tot driehonderd meter lang op de majestueuze Trois Becs. En dat in alle moeilijkheidsgraden. Hier werd ik grondig verpest voor de Nederland omringende klimgebieden. Overigens: bijna een kwart eeuw verder prijken de meeste klassiekers op de Trois Becs nog steeds hoog op mijn verlanglijstje.
Logistiek In die afgelopen decennia bewezen twee centraal gelegen plaatsen hun waarde. Als uitvalsbasis voor een week rotsklimmen in de Drôme zijn campings rondom Buis-les-Baronnies en Die ideaal. Beide zijn middelgrote plaatsen met supermarkt, bakker, horeca et cetera, zonder dat je meteen last hebt van de drukte van een grotere plaats. Daarbij kennen beide plaatsen veel, heel veel meters beklimbare rots op maximaal twintig autominuten, maar soms ook letterlijk op loopafstand van de camping. De Franse klimfederatie FFME heeft heel veel werk gestoken in prima topo’s van de noordelijke en zuidelijke Drôme. In twee forse klimgidsen, samen bijna 800 pagina’s, zijn 44 massieven tot in de puntjes gedocumenteerd. Vreemd is, dat het minstens zo interessante middendeel van de Drôme tot nu toe onbesproken bleef. Gelukkig laten deze centraal gelegen gebieden zich makkelijk verkennen aan de hand van een handvol lokaal uitgegeven gidsen. De eerst uitgegeven van deze twee FFME-topo’s, Escalade en Drôme Provençale, beschrijft het zuidelijke deel van het departement. Van de dertien aldaar beschreven gebieden zijn er elf binnen een autokwartier vanaf Buis-les-Baronnies. Alle reden dus om op een camping aldaar ons basiskamp op te slaan.
Verticaal ballet
Rocher du Saint-Julien: een drakenrug die uit het landschap oprijst.
Hoewel ik me thuis zo goed mogelijk heb ingelezen, is de eerste kennismaking met de rotsen bij Buis toch een volledige verrassing. Zittend onder de enorme overhang vol zevende- en achtstegraads routes van Baume Rousse, gaat de zon langzaam onder. Mont Ventoux, de waker over de vallei, kleurt roze. Een messcherpe kartelgraat achter het dorp lijkt de rug van een draak, die lang-
28 | HOOGTELIJN 4-2018
28_HL0418_R32_Thema_SportklimmenDrome.indd 28
21-08-18 10:30