G| point of view
GLOW ΑΠΡΙΛΙΟΣ 66
Η κορυφαία του δράματος Αντισυμβατικές προσωπικότητες με χάρισμα, πονεμένες αγωνίστριες, ευεπίφορες σε πάθη. Λίγες και καλές οι ηρωίδες με τις οποίες την έχουμε συνδέσει. Η αξεπέραστα
ταλαντούχα Κάτια Γκουλιώνη μοιράζεται όσα «μιλούν» στην ψυχή της, λίγο πριν εμφανιστεί στη θεατρική σκηνή της Θεσσαλονίκης ως Σωτηρία Μπέλλου. ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΑΡΙΑ ΑΡΑΜΠΑΤΖΙΔΟΥ φωτογραφια ολυμπια κρασαγακη STYLING ΝΑΤΑΛΙΑ ΜΠΑΛΤΑ ΗΑΙR & MAKE UP ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΑΚΚΑΣ (D-TALES)
Σακάκι Polo Ralph Lauren και παντελόνι Tory Burch όλα, Αttica - The Department Store
T
ρεις χτύποι στο τηλέφωνο. Από το ευγενικό «καλησπέρα» στην άλλη γραμμή, τα τραγικά γεγονότα δίνουν αμέσως κατεύθυνση στα πρώτα λεπτά της συζήτησης. Με όσα συνέβησαν και γνωρίζοντας ότι η Κάτια διαθέτει πολιτική συνείδηση, δε θα υπήρχε άλλη εκκίνηση. «Βλέπουμε πως ό,τι και να κατακτιέται, κάποιες στιγμές όλα διαλύονται και η πρόοδος είναι τελικά ελάχιστη. Και σήμερα αντιμετωπίζουμε την ίδια δυσχερή κατάσταση με παλαιότερα. Έχουμε έναν πόλεμο. Μια γυναίκα μόνη της να δυσκολεύεται να μεγαλώσει τα παιδιά της. Βλέπουμε τον ρατσισμό, τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που βάζουν μπροστά το κέρδος. Οι αλλαγές, είτε στα ανθρώπινα δικαιώματα είτε στο πολιτικό σκηνικό, είναι πολύ μικρές και δυστυχώς γίνονται με το γάντι και με το περιτύλιγμα του δυτικού πολιτισμού. Οπότε δεν έχουν καθαρό σήμα, που το θεωρώ χειρότερο. Ακούμε αριθμούς που, εμάς που δουλεύουμε, μας φέρνουν στην πλήρη παράνοια», δηλώνει. Μαζί συμφωνούμε από την αρχή στο πώς βλέπουμε τα πράγματα: ότι η ελπίδα θα πρέπει να γίνει σωσίβια λέμβος και η αισιοδοξία μόνο θα μας προχωρήσει στην επόμενη μέρα.
Κι έτσι πορευόμαστε. «Υπάρχουν στιγμές που χρειάζεται και οφείλουμε να είμαστε αισιόδοξοι, γιατί κάποια ψήγματα σε συγκινούν και σου δίνουν την αίσθηση ότι πρέπει να συνεχίσεις. Δεν πρέπει να το βάζουμε κάτω. Με την αγκύλωση με την οποία μας φέρνουν αντιμέτωπους σε τόσο τακτά χρονικά διαστήματα, θα γίνουμε παθητικοί θεατές σε κάτι που μας συμβαίνει. Γι’ αυτό πρέπει να μαζεύουμε τα κομμάτια που έχουμε, της ηθικής, της αντιμετώπισης και της θέσης, και να συνεχίζουμε. Είναι, όμως, μία αλυσίδα πραγμάτων που μας φέρνουν σε αυτήν την κατάσταση της αγκύλωσης. Όλα έχουν ρίζες». Στην άλλη γραμμή, συναντώ τη φωνή μιας γυναίκας η οποία, όπως όλοι ξέρουμε, δεν έχει μετακινηθεί λεπτό από τη «θέση» που μας αναφέρει. Στην τηλεόραση δε βρέθηκε σχεδόν ποτέ, μόνο μία φορά, αν και της έγιναν πολλές προτάσεις όλα αυτά τα χρόνια. Κι αυτό γιατί η ίδια είχε καθορίσει τις δικές της προτεραιότητες: «Η δέσμευση με τον κινηματογράφο δεν είναι παροδική, για να πω ότι θα μπορέσω να ασχοληθώ με κάτι άλλο. Μου “τραβάει” πολύ από τον χρόνο μου. Αλλά κι όταν διαβάζω έναν χαρακτήρα, θέλω να αισθάνομαι ότι μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτόν, ότι θα περάσω χρόνο μαζί του. Δεν μπορώ να πω ότι ήρθε κάποιο σενάριο ή ρόλος που με συνεπήρε τόσο που ένιωσα ότι μπορώ να… είμαι. Δεν στέκομαι αρνητική καθόλου. Δεν