Page 1

CHARL IE A KA Y B F R i C Z EKO LA DY

CHARL IE i FABRY K A C Z EKO LA DY

Ilustrowa誰 Quentin Blake


CHARL IE i FABRY K A C Z EKO LA DY Ilustrował Quentin Blake Przełożyła Magda Heydel Współpraca Wanda Heydel

Kraków 2015


1

Oto Charlie

Ta oto para staruszków to mama i tato pana Bucketa. Nazywają się dziadek Joe i babcia Josephine. 7


A ta para staruszków to mama i tato pani Bucket. Oni nazywają się dziadek George i babcia Georgina.

To jest pan Bucket. A to pani Bucket. Państwo Bucketowie mają synka, który nazywa się Charlie Bucket. 8


Oto i on. Bardzo mi miło. To nam jest bardzo miło. Ależ to mnie jest bardzo miło. Charlie cieszy się, że może was poznać. 9


Cała ta rodzina – sześcioro dorosłych (przeliczcie!) i Charlie – mieszkała w niedużym drewnianym domku na obrzeżach wielkiego miasta. Jak na tyle osób to

10


był strasznie mały dom, więc życie rodziny Bucketów naprawdę nie należało do łatwych. W całym domu były tylko dwa pokoje i jedno łóżko. Łóżko przeznaczono dla czwórki staruszków, bo byli oni ludźmi zmęczonymi życiem. Byli tak zmęczeni, że w ogóle nie wstawali z łóżka. Dziadek Joe i babcia Josephine umościli się z jednej strony łóżka, a dziadek George i babcia Georgina z drugiej. Pan i pani Bucketowie oraz Charlie spali w drugim pokoju na materacach, na podłodze. W lecie dało się w zasadzie wytrzymać, ale w zimowe noce po podłodze śmigały lodowate podmuchy mroźnego wiatru i to było okropne. Nie było nawet mowy o tym, żeby kupić lepszy dom, ani o tym, żeby sprawić rodzinie drugie łóżko. Bucketowie byli na to o wiele za biedni. Pan Bucket jako jedyny w rodzinie miał pracę. Pracował w fabryce pasty do zębów, gdzie od rana do wieczora siedział w jednym miejscu i nakładał zakrętki na tubki, które właśnie napełniono pastą. Ale zakręcacze tubek z pastą do zębów nie zarabiają zbyt wiele, więc biedny pan Bucket, choćby nie wiem jak szybko pracował, zarabiał tak mało, że nie stać go było nawet na połowę rzeczy potrzebnych tak dużej rodzinie. Nie 11


zarabiał nawet na to, żeby kupić coś porządnego do jedzenia! Posiłki codziennie wyglądały tak samo: na śniadanie chleb z margaryną, na obiad ziemniaki i kapusta, na kolację kapuśniak. Tylko w niedzielę było trochę lepiej. Wszyscy w utęsknieniem czekali na niedzielę, bo jedli wprawdzie dokładnie to samo, ale można było dostać dokładkę. Bucketowie nie umierali rzecz jasna z głodu, ale wszyscy – dwóch dziadków, dwie babcie, tato Charliego, mama Charliego, a zwłaszcza sam Charlie – całymi dniami mieli uczucie straszliwej pustki w brzuchu. Najciężej odczuwał to mały Charlie. I chociaż tato i mama często obywali się bez swojej porcji obiadu czy kolacji, żeby on mógł się najeść, to i tak było za mało dla rosnącego chłopca. Charlie rozpaczliwie potrzebował zjeść coś bardziej sycącego i pożywnego niż kapusta i kapuśniak. A przysmakiem, za którym tęsknił bardziej niż za czymkolwiek innym, była... CZEKOLADA. Idąc do szkoły, chłopiec widział wielkie bloki czekolady wystawione w witrynach sklepów, zatrzymywał się przed nimi, przyciskał nos do szyby, a ślinka leciała mu jak oszalała. Oczywiście przez cały dzień ciągle widział, jak inne dzieci wyjmują z kieszeni tabliczki kremowej czekolady i pożerają je, i to była dla niego po prostu tortura. 12


Tylko jeden jedyny raz w roku, w  swoje urodziny, Charlie mógł posmakować czekolady. Cała rodzina przez okrągły rok oszczędzała na tę okazję i kiedy nadchodził ten wielki dzień, Charlie dostawał w prezencie niewielką tabliczkę czekolady, która była przeznaczona tylko dla niego. I za każdym razem, kiedy w cudowny urodzinowy poranek otrzymywał swoją czekoladę, chował ją starannie w takim swoim drewnianym pudełku i strzegł jej, jakby to była sztabka najprawdziwszego złota. Przez pierwszych parę dni tylko sobie na nią popatrywał, ale nawet nie śmiał jej tknąć. Aż wreszcie, kiedy już nie mógł wytrzymać, odrywał maleńki kawałeczek papierka na rogu, tak żeby odsłonił się maleńki kawałeczek czekolady, i ten kawałeczek odgryzał – dosłownie tyle, by poczuć, jak cudowna słodycz rozpływa mu się w ustach. Następnego dnia odłamywał kolejny kawałeczek i znowu przez moment miał niebo w gębie. I tak dalej, i tak dalej. Takim sposobem mała tabliczka czekolady wystarczała mu na ponad miesiąc. Ale nie powiedziałem wam jeszcze o pewnej strasznej rzeczy, która skazywała małego miłośnika czekolady na straszliwe tortury. Było to coś o wiele gorszego niż widok bloków czekolady w witrynach czy innych dzieci objadających się czekoladowymi pychotami na 13


jego oczach. To było coś tak strasznego, że aż trudno to sobie wyobrazić, a mianowicie: W tym mieście, i to dosłownie na wprost domku, w którym mieszkał Charlie, znajdowała się OGROMNA FABRYKA CZEKOLADY! Możecie to sobie wyobrazić? A nie była to bynajmniej jakaś zwykła wielka fabryka czekolady, tylko największa i najsłynniejsza na całym świecie: FABRYKA WONKI, własność niejakiego pana Willy’ego Wonki, największego w historii wynalazcy i wytwórcy czekolady. Wiecie, jakie to było niesamowite, fenomenalne miejsce? Do fabryki wiodły potężne żelazne bramy, otaczał ją olbrzymi mur, z kominów wydobywały się kłęby dymu, a ze środka dochodziły dziwne, świszczące dźwięki. A poza murem powietrze na kilometr było przesycone głębokim, smakowitym zapachem topionej czekolady! Dwa razy dziennie, na trasie do szkoły i z powrotem, mały Charlie przechodził pod bramami fabryki. I za każdym razem, zbliżając się do nich, zaczynał iść bardzo, bardzo wolno i unosił w górę nos, żeby się dobrze zaciągnąć cudownym czekoladowym aromatem. Och, jak on go uwielbiał! I jak marzył o tym, żeby kiedyś wejść do fabryki i zobaczyć, jak tam jest w środku!


2

Fabryka pana Willy’ego Wonki

Wieczorami, kiedy już zjadł talerz wodnistego kapuśniaku, Charlie szedł do pokoju staruszków posłuchać ich opowieści i powiedzieć im dobranoc. Wszyscy dziadkowie i babcie mieli ponad dziewięćdziesiąt lat. Byli pomarszczeni jak suszone śliwki i chudzi jak szkielety. Przez cały dzień, dopóki Charlie nie przyszedł ich odwiedzić, leżeli skuleni w tym swoim wspólnym łóżku, po dwoje z każdego końca, na uszy naciągali szlafmyce, które grzały im głowy, i drzemali sobie, żeby przeczekać czas, z którym nie mieli co zrobić. Ale kiedy tylko dosłyszeli, że drzwi się otwierają i rozlega się głos Charliego, który mówi: „Dobry wieczór, dziadziu Joe, babciu Josephine, dziadziu George i babciu Georgino”, natychmiast się prostowali i opierali na poduszkach, a ich stare pomarszczone twarze rozpromieniały się uśmiechem – i zaczynały się rozmowy. Bo staruszkowie kochali tego chłopca. Był on jedynym jasnym 15


punkcikiem w ich smutnym życiu, a na jego wieczorne wizyty czekali przez cały dzień. Często mama i tato Charliego także przychodzili i stawali w drzwiach, żeby posłuchać opowieści staruszków. I tym sposobem ich pokoik na pół godziny stawał się miejscem szczęśliwym, a cała rodzina zapominała, że jest głodna i biedna. Pewnego razu, kiedy Charlie wieczorem przyszedł do dziadków, zapytał: – Czy to jest prawda, że fabryka czekolady pana Wonki jest największa na świecie? – Czy to prawda? – zakrzyknęła cała czwórka staruszków naraz. – Oczywiście, że to prawda! Wielkie

16


nieba, czy ty naprawdę o tym nie wiedziałeś? Jest mniej więcej pięćdziesiąt razy większa od innych! – A czy pan Willy Wonka naprawdę jest najgenialniejszym producentem czekolady na świecie? – Mój drogi chłopcze – odpowiedział dziadek Joe, podnosząc się nieco wyżej na poduszce. – Pan Willy Wonka jest najbardziej fenomenalnym, najbardziej zdumiewającym i najbardziej niesamowitym wytwórcą czekolady, jaki kiedykolwiek chodził po tej ziemi! Ja myślałem, że każdy o tym wie! – Wiedziałem, dziadziu, że on jest sławny i że jest bardzo, bardzo pomysłowy...

17


N ZK A U LUBIPORNEAMSIE R OL A L EK TU RA

JUŻ WKRÓTCE

W NOWYM PRZEK»ADZIE MAGDY HEYDEL Charlie znajduje Z¼oty Bilet do fabryki czekolady szalonego pana Wonki. Ch¼opiec nie spodziewa siª, äe traĨ do tak fantastycznego Îwiata. Pracujœ tam ma¼e tajemnicze stworzenia, które uwielbiajœ kakao. Rzekœ p¼ynie czekolada, a wszystkie roÎliny sœ zrobione ze s¼odyczy. Czy ty teä masz ochotª pop¼ynœž landrynkowœ ¼odziœ i spróbowaž gumy o smaku trzydaniowego obiadu? Albo dostaž telewizor, z którego moäna wyciœgaž prawdziwe czekoladowe batoniki? »akomczuchy, przed wami idealna ksiœäka na deser!

Przeczy

taj takä

W NOWY M PRZEKŁADZIE

Cena 32,90 zï

MAGDY HEYDEL

e

Charlie i fabryka czekolady  

Ulubiona szkolna lektura w nowym przekładzie Magdy Heydel Charlie znajduje Złoty Bilet do fabryki czekolady szalonego pana Wonki. Pracują w...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you