Issuu on Google+


SARA SHEPARD

BEZLITOSNE

przeïoĝyï Mateusz Borowski

Kraków 2013


Tytuł oryginału: Ruthless. A Pretty Little Liars Novel Copyright © 2011 by Alloy Entertainment and Sara Shepard. Published by arrangement with Rights People, London Copyright © for the translation by Mateusz Borowski Projekt okładki: Katarzyna Bućko Fotografie na okładce: karty – © iStockphoto.com / pavlen; kieliszek – © iStockphoto.com / Eduard Biryuzov; fotografia z filmu – Key Artwork © 2013 Warner Bros. Entertainment Inc. All Rights Reserved Napis Pretty Little Liars na okładce i s. 1, 3: Hand Lettering by Peter Horridge Fotografia autorki: © Daniel Snyder Opieka redakcyjna: Eliza Kasprzak-Kozikowska Opracowanie typograficzne książki: Irena Jagocha Ozdobnik we wnętrzu książki: © iStockphoto.com / Olha Shvachych Adiustacja: Bogumiła Gnypowa / Wydawnictwo JAK Korekta: Maria Armata / Wydawnictwo JAK, Bogumiła Gnypowa / Wydawnictwo JAK Łamanie: Andrzej Choczewski / Wydawnictwo JAK ISBN 978-83-7515-223-4

www.otwarte.eu

Zamówienia: Dział Handlowy, ul. Kościuszki 37, 30-105 Kraków, tel. (12) 61 99 569 Zapraszamy do księgarni internetowej Wydawnictwa Znak, w której można kupić książki Wydawnictwa Otwartego: www.znak.com.pl


Dla Farrin, Kari, Christiny, Marisy i całego wspaniałego zespołu wydawnictwa Harper

„Winnych nawiedza zawsze podejrzenie”. W. Szekspir, Król Henryk VI. Część trzecia, tłum. M. Słomczyński


MASZ ZA SWOJE

Czy kiedykolwiek uszło ci płazem coś bardzo, ale to bardzo złego? Może kiedyś poszłaś na randkę z  przystojniakiem, z którym pracujesz w sklepie z bajglami... i nigdy nie przyznałaś się swojemu chłopakowi. Albo ukradłaś wzorzysty szal ze swojego ulubionego butiku... a alarm przy drzwiach się nie włączył. Albo założyłaś anonimowy profil na Twitterze i  za jego pośrednictwem rozpuszczałaś ohydne plotki o swojej najlepszej przyjaciółce... ale nie pisnęłaś ani słówka, kiedy ona obwiniła o to jakąś kłótliwą dziewuchę, która siedziała przed nią na lekcjach matematyki. Początkowo każdy czuje się bosko, kiedy uda mu się taki wyczyn. Ale z czasem, bardzo powoli, pojawia się w żołądku to dziwne uczucie. Naprawdę odważyłam się na coś takiego? A jeśli ktoś się dowie? Strach przed karą może być gorszy niż sama kara, a poczucie winy potrafi zeżreć człowieka żywcem. 7


Na pewno nieraz słyszałaś o  osobach, które uniknęły kary za morderstwo, ale zupełnie cię to nie poruszyło. Czterem dziewczynom z  Rosewood morderstwo naprawdę uszło na sucho. Zresztą mają o wiele więcej głęboko skrywanych sekretów, które nie dają im spać. Na domiar złego istnieje ktoś, kto zna wszystkie ich ciemne sprawki. Karma to nieubłagany przeciwnik. Szczególnie w Rosewood, gdzie nic się nie ukryje.

Dochodziło wpół do jedenastej wieczorem 31 lipca w  Rosewood, w  stanie Pensylwania, bogatym, sielskim miasteczku oddalonym o czterdzieści kilometrów od Filadelfii. Powietrze wciąż było ciężkie, duszne, gorące i unosiły się w nim chmary komarów. Idealnie zadbane trawniki wyschły i zbrązowiały, kwiaty na rabatkach przywiędły, a z drzew spadały spalone słońcem liście. Mieszkańcy niemrawo pływali w swoich basenach o brzegach z kamienia, jedli lody brzoskwiniowe domowej roboty sprzedawane na otwartym do północy stoisku przy organicznej farmie albo chowali się w domach, włączali klimatyzację na cały regulator i udawali, że nagle nastał luty. Co roku przez te kilka dni miasto nie wyglądało jak z pocztówki. Aria Montgomery siedziała na ganku na tyłach domu, powoli masując kark kostką lodu. Właściwie miała ochotę już iść spać. Towarzyszyła jej mama Ella trzymająca między kolanami kieliszek białego wina. – Pewnie bardzo się cieszysz, że za kilka dni wracasz na Islandię? – zapytała Ella. 8


Aria próbowała wykrzesać z  siebie choć odrobinę entuzjazmu, ale w głębi duszy zżerał ją niepokój. Uwielbiała Islandię – chodziła tam do gimnazjum – teraz jednak wracała na nią ze swoim chłopakiem Noelem Kahnem, bratem Mikiem i  przyjaciółką Hanną Marin. Ostatnio w tym składzie – oraz z dwiema innymi przyjaciółkami, Spencer Hastings i Emily Fields – pojechali wiosną na Jamajkę. Tam wydarzyło się coś strasznego, o czym Aria nie mogła zapomnieć. W tym samym czasie Hanna Marin pakowała się w swoim pokoju, wyobrażając sobie Islandię. Czy kraj zamieszkany przez dziwnych, bladych, blisko z sobą spokrewnionych wikingów naprawdę zasługiwał na oglądanie jej w botkach na wysokich obcasach marki Elizabeth and James? Zamiast nich wybrała zwykłe klapki Toms. Kiedy klapki wylądowały na dnie walizki, w  powietrze wzbił się zapach kokosowego balsamu do opalania, przypominając Hannie plaże skąpane w słońcu, skaliste wybrzeże i lazurowe morze na Jamajce. Tak jak Aria, Hanna wróciła myślami do tamtej tragicznej w skutkach wycieczki w towarzystwie najlepszych przyjaciółek. „Przestań o tym myśleć – upominał ją głos w głowie. – Już nigdy o tym nie myśl”. W centrum Filadelfii panował nie mniej zabójczy upał. Klimatyzacja w akademikach na kampusie Uniwersytetu Temple pochodziła z epoki kamienia łupanego, a uczestnicy szkoły letniej włączyli wentylatory w  oknach albo moczyli się w  fontannie na dziedzińcu, choć plotka głosiła, że pijani studenci trzeciego i czwartego roku często do niej sikają. 9


Emily Fields otworzyła drzwi do pokoju swojej siostry, w którym ukrywała się przez całe lato. Wrzuciła klucze do kubka z logo drużyny pływackiej Uniwersytetu Stanforda i  zdjęła przepocony, przesiąknięty zapachem smażonego jedzenia podkoszulek, zmięte czarne spodnie i piracki kapelusz. W tym stroju pracowała jako kelnerka w Posejdonie, popularnej restauracji specjalizującej się w owocach morza, położonej przy deptaku nad rzeką Delaware. Emily miała ochotę położyć się na łóżku siostry i wziąć kilka głębokich oddechów, ale kiedy tylko zamknęła za sobą drzwi, usłyszała odgłos klucza przekręcanego w zamku. Carolyn weszła do pokoju ze stosem książek w rękach. Choć Emily powiedziała jej już o  swojej ciąży, odruchowo zakryła brzuch podkoszulkiem. Carolyn automatycznie na niego spojrzała. Na jej twarzy pojawił się wyraz obrzydzenia i Emily ze wstydem odwróciła wzrok. Kilometr dalej, w  okolicach kampusu Uniwersytetu Pensylwanii, Spencer Hastings weszła do małego pokoju w lokalnym komisariacie policji. Po plecach płynęła jej cienka strużka potu. Kiedy przeczesała dłonią swoje blond włosy o popielatym odcieniu, poczuła, że są brudne i splątane. W oszklonych drzwiach zobaczyła swoją wychudłą twarz i sylwetkę, puste, matowe spojrzenie i usta wygięte w podkowę. Wyglądała jak trup. Nie pamiętała nawet, kiedy ostatnio brała prysznic. Wysoki, jasnowłosy policjant wszedł do pokoju za Spencer, zamknął drzwi i spojrzał na nią groźnie. – Bierzesz udział w  szkole letniej na Uniwersytecie Pensylwanii? Spencer pokiwała głową. Bała się, że jeśli wypowie choćby jedno słowo, wybuchnie płaczem. 10


Policjant wyciągnął nieoznakowaną fiolkę z  kieszeni i podsunął Spencer pod nos. – Zapytam jeszcze raz. To twoje? Spencer widziała fiolkę jak przez mgłę. Gdy policjant nachylił się, poczuła zapach wody kolońskiej Polo. Nagle, nie wiadomo dlaczego, przypomniały się jej czasy, kiedy Jason, brat jej najlepszej przyjaciółki Alison DiLaurentis, też przechodził fazę Polo w  liceum. Przed wyjściem na każdą imprezę wylewał na siebie pół flakonu. – Fuj, ten zapach się do mnie przylepił – powtarzała z obrzydzeniem Ali, kiedy obok przeszedł Jason, a Spencer i jej przyjaciółki, Aria, Hanna i Emily, zaczynały chichotać. – Tak cię to bawi? – warknął policjant. – Zapewniam, że nie będzie ci do śmiechu, kiedy z tobą skończymy. Spencer zdała sobie sprawę, że bezwiednie się uśmiechnęła, i mocno zacisnęła usta. – Przepraszam – wyszeptała. Dlaczego w  takiej chwili pomyślała o  Ali, martwej przyjaciółce, która udawała swoją bliźniaczą, skrywaną przed światem siostrę Courtney? Bała się, że za chwilę wrócą do niej wszystkie wspomnienia o  prawdziwej Alison DiLaurentis, przyjaciółce Spencer, która wróciła do Rosewood ze szpitala psychiatrycznego i zabiła własną siostrę bliźniaczkę, a także Iana Thomasa, Jennę Cavanaugh i próbowała zamordować również Spencer. No tak, nie mogła zebrać myśli, bo godzinę wcześniej zażyła pigułkę. Lek właśnie zaczął działać i umysł Spencer pędził z  szybkością światła. Miała rozbiegany wzrok i drżące ręce. „Trzęsiesz się jak galareta!”, powiedziałaby Kelsey, jej przyjaciółka, gdyby siedziały teraz w ich pokoju 11


w akademiku, a nie w pokoju przesłuchań w tym obskurnym komisariacie. Wtedy Spencer ze śmiechem zdzieliłaby ją swoim zeszytem, potem wróciłaby do wkuwania materiału z całorocznego kursu chemii do swojej i tak już przeładowanej informacjami głowy. Kiedy policjant zorientował się, że Spencer do niczego się nie przyzna, westchnął i włożył fiolkę z powrotem do kieszeni. – Musisz wiedzieć, że twoja przyjaciółka gada jak najęta – oznajmił ostrym tonem. – Twierdzi, że to ty wpadłaś na ten pomysł, a ona tylko zgodziła się go zrealizować. Spencer westchnęła głośno. – Co takiego? Ktoś zapukał do drzwi. – Nigdzie się stąd nie ruszaj – warknął. – Zaraz wrócę. Wyszedł. Spencer rozejrzała się po pokoiku. Ceglane ściany miały obrzydliwy kolor zielonych wymiocin. Na wytartym beżowym dywanie zauważyła podejrzane żółte plamy, a świetlówka nad jej głową brzęczała tak głośno, że cierpły od tego zęby. Za drzwiami usłyszała czyjeś kroki. Siedziała, nasłuchując. Czy policjanci spisywali zeznania Kelsey? I ona zrzuciła winę na Spencer? Nigdy nie ustaliły, co powiedzą, gdy zostaną złapane. Bo też nigdy nie sądziły, że im się to przytrafi. Samochód policyjny wyrósł jak spod ziemi... Spencer zamknęła oczy, przypominając sobie to, co działo się przez ostatnią godzinę. Odebrała pigułki na południu miasta. Jak najszybciej opuściła podejrzaną dzielnicę. Usłyszała za sobą syrenę policyjną. Ogarnął ją strach na myśl o tym, co ją czeka. Telefon do rodziców. Ich rozgoryczenie i ciche łzy. Pewnie wyrzucą ją z Rosewood Day 12


i będzie musiała skończyć państwowe liceum. Albo pójdzie do poprawczaka. A stamtąd wiedzie prosta droga do najpodlejszej szkoły pomaturalnej albo – jeszcze gorzej – do supermarketu, gdzie będzie pracowała jako kasjerka, albo do lokalnej kasy zapomogowej przy Lancaster Avenue, przed którą będzie stała jako żywa reklama i  polecała przechodniom i kierowcom nisko oprocentowane kredyty. Spencer dotknęła w  kieszeni zalaminowanej legitymacji członkini szkoły letniej Uniwersytetu Pensylwanii. Przypomniały się jej wszystkie sprawdziany i testy, które zdała w  zeszłym tygodniu z  doskonałym wynikiem. Tak świetnie jej szło. Wystarczyło tylko skończyć szkołę letnią i  zdobyć kilka dobrych stopni na kursach rozszerzonych w  liceum, żeby wrócić na szczyt szkolnego rankingu. Zasługiwała na to po przejściach z Prawdziwą Ali. Jak wiele cierpienia i niepowodzeń mogło przypadać na jedną osobę? Z kieszeni dżinsowych szortów wyciągnęła iPhone’a i wybrała numer Arii. Rozległ się sygnał – pierwszy, a potem drugi... Telefon Arii zmącił wieczorną ciszę w  sielskim Rosewood. Kiedy Aria zobaczyła na ekranie nazwisko Spencer, zamarła. – Hej – przywitała się drżącym głosem. Nie rozmawiała ze Spencer od bardzo dawna, co najmniej od ich kłótni w czasie imprezy u Noela Kahna. – Aria – głos Spencer wibrował jak za mocno naciągnięta struna skrzypiec. – Musisz mi pomóc. Wpadłam w niezłe tarapaty. Serio. Aria szybko weszła do domu przez rozsuwane oszklone drzwi i pobiegła do swojego pokoju. 13


– Co się stało? Nic ci nie jest? Spencer z trudem przełknęła ślinę. – Chodzi o mnie i Kelsey. Wpadłyśmy. Aria zatrzymała się na schodach. – Z powodu pigułek? Spencer jęknęła. Aria milczała. „A nie mówiłam – pomyślała. – Tylko że wtedy na mnie naskoczyłaś”. Spencer westchnęła, bo doskonale wiedziała, czemu Aria się nie odzywa. – Słuchaj, przepraszam za to, co powiedziałam w czasie imprezy u Noela. Wtedy... nie byłam sobą i wcale tak nie myślę. – Jeszcze raz spojrzała na oszklone drzwi. – Ale teraz mam poważne kłopoty. Cała moja przyszłość jest zagrożona. Całe moje życie. Aria ścisnęła w palcach skórę między brwiami. – Mam związane ręce. Nie zamierzam wchodzić w drogę policji, szczególnie po tym, co się stało na Jamajce. Przykro mi, nie mogę ci pomóc. – Z ciężkim sercem się rozłączyła. – Aria! – zawołała Spencer do telefonu, ale na ekranie już pojawił się napis: „ROZMOWA ZAKOŃCZONA”. Niewiarygodne. Jak Aria mogła jej to zrobić, po tym wszystkim, co razem przeszły? Ktoś zakaszlał na korytarzu pod pokojem przesłuchań. Spencer wybrała numer Emily. Przycisnęła telefon do ucha, słuchając miarowego sygnału. „Odbierz, odbierz”, błagała w myślach. Carolyn zgasiła już światło w  pokoju, kiedy zadzwonił telefon Emily, a  na ekranie pojawiło się nazwisko Spencer. Emily obleciał strach. Spencer pewnie chciała 14


ją zaprosić na spotkanie na uniwersytecie, żeby odnowić ich przyjaźń. Emily odmawiała spotkań z przyjaciółkami, twierdząc, że jest zmęczona, ale tak naprawdę nie chciała się z nimi widywać, bo nie przyznała się im, że zaszła w ciążę. Drżała ze strachu na samą myśl, że mogłaby im o tym powiedzieć. Ale kiedy zaświecił się ekran jej telefonu, ogarnęły ją złe przeczucia. A jeśli Spencer wpadła w jakieś tarapaty? Ostatni raz, kiedy ją widziała, wydawała się jej przerażona i zdesperowana. Może potrzebowała pomocy. Może mogły pomóc sobie nawzajem. Sięgnęła po telefon, gdy nagle Carolyn przewróciła się na drugi bok i jęknęła. – Chyba nie zamierzasz odebrać? Niektórzy mają rano zajęcia. Emily nacisnęła klawisz „ODRZUĆ” i położyła się, powstrzymując łzy. Wiedziała, że jej pobyt tutaj to dla Carolyn ogromne obciążenie. Materac zajmował prawie całą podłogę, Emily cały czas przeszkadzała siostrze w nauce i poprosiła ją, żeby zataiła przed rodzicami jej wielki sekret. Ale czy naprawdę Carolyn nie mogła odnosić się do niej trochę uprzejmiej? Spencer rozłączyła się, nie zostawiając Emily wiadomości. Została jej ostatnia deska ratunku. W książce adresowej wyszukała numer Hanny. Hanna dopinała właśnie walizkę, kiedy zadzwonił telefon. – Mike? – zapytała, nie patrząc na ekran. Przez cały dzień jej chłopak dzwonił do niej z zupełnie absurdalnymi wiadomościami na temat Islandii: „A wiedziałaś, że tam jest muzeum seksu? Na pewno cię tam zabiorę”. 15


– Hanna – westchnęła Spencer. – Potrzebuję twojej pomocy. Hanna usiadła. – Wszystko w porządku? Od kiedy Spencer wyjechała do szkoły letniej na uniwersytet, właściwie nie odzywała się do Hanny. Ostatni raz spotkały się na imprezie u Noela Kahna, gdzie Spencer zjawiła się ze swoją przyjaciółką Kelsey. To była naprawdę dziwna noc. Spencer wybuchła płaczem. Wypowiadała pojedyncze słowa, które nie układały się w sensowne zdania. – Policja... tabletki... próbowałam się ich pozbyć... Jak mi nie pomożesz, to... Hanna wstała i zaczęła chodzić w tę i z powrotem. – Spokojnie. Mów powoli... Wpakowałaś się w  jakieś tarapaty? Z powodu narkotyków? – Tak. I musisz dla mnie coś zrobić. – Spencer trzymała telefon w obu dłoniach. – Ale jak ja mogę ci pomóc? – wyszeptała Hanna. Przypomniała sobie, jak ją zaciągnięto na komisariat, kiedy ukradła bransoletkę od Tiffany’ego, a  później kiedy rozwaliła samochód swojego chłopaka Seana. Spencer chyba nie chciała, żeby Hanna uwiodła policjanta, jak kiedyś jej mama, by wyciągnąć Hannę z aresztu. – Masz jeszcze te tabletki, które ci dałam na imprezie u Noela? – zapytała Spencer. – Mhm, tak. – Hanna poczuła się nieswojo. – Weź je i zawieź na kampus mojego uniwersytetu. Idź do akademika Friedmana. Dostaniesz się do środka tylnym wejściem, nigdy go nie zamykają. Wejdź na czwarte piętro, do pokoju czterysta trzynaście. Kod do drzwi to 16


pięć-dziewięć-dwa-zero. Jak wejdziesz, włóż tabletki pod poduszkę. Albo do szuflady. Niby je schowaj, ale tak, żeby łatwo je było znaleźć. – Czekaj... Czyj to pokój? Spencer podkurczyła palce w bucie. Już miała nadzieję, że Hanna o to nie zapyta. – Kelsey – przyznała. – Błagam, nie oceniaj mnie. Tego już nie zniosę. Ona mnie zniszczy. Chcę, żebyś podłożyła tabletki w jej pokoju, a potem zadzwoniła na policję i powiedziała, że Kelsey to dilerka, znana na całej uczelni. I dodaj, że już wcześniej nieźle nabroiła. Wtedy policja przeszuka jej pokój. – Kelsey to n a p r a w d ę dilerka? – zapytała Hanna. – No, nie. Chyba nie. – Więc prosisz mnie, żebym wrobiła Kelsey za coś, za co obie ponosicie winę. Spencer zamknęła oczy. – Zapewniam cię, że Kelsey siedzi teraz w pokoju obok i oskarża mnie. Muszę się ratować. – Ale ja za dwa dni jadę na Islandię! – zaprotestowała Hanna. – Wolałabym nie przechodzić przez kontrolę paszportową, gdy wyślą za mną list gończy. – Nikt cię nie złapie – zapewniła ją Spencer. – Obiecuję. Poza tym... przypomnij sobie Jamajkę. Wszystkie miałybyśmy przechlapane, gdybyśmy nie trzymały się razem. Żołądek Hanny się zacisnął. Z  całych sił próbowała wymazać z  pamięci wspomnienia o  tym, co się stało na Jamajce, dlatego przez resztę roku szkolnego szerokim kołem omijała przyjaciółki, żeby nie przypominać sobie tamtych strasznych dni. To samo przydarzyło się im, gdy ich najlepsza przyjaciółka Alison DiLaurentis – a tak 17


naprawdę Courtney, skrywana przed światem przez rodzinę bliźniaczka Ali – zniknęła ostatniego dnia w siódmej klasie. Niekiedy tragedie zbliżały przyjaciółki. Czasami jednak potrafiły je od siebie oddalić. Teraz jednak Spencer potrzebowała pomocy Hanny, tak jak Hanna nie poradziłaby sobie na Jamajce bez przyjaciółek. Uratowały jej życie. Wstała i włożyła japonki Havaiana. – Dobra – wyszeptała do słuchawki. – Zrobię to. – Dziękuję – odparła Spencer. Kiedy się rozłączyła, poczuła ulgę, jakby spadł na nią chłodny deszcz. Drzwi otworzyły się z  hukiem i  Spencer o mało nie upuściła telefonu. Do pokoju przesłuchań wszedł ten sam muskularny policjant. Kiedy zobaczył telefon w  ręku Spencer, spurpurowiał. – Co ty wyprawiasz? Spencer odłożyła telefon na stół. – Nikt mi nie kazał go oddać. Policjant wziął telefon i  włożył do kieszeni. Potem chwycił Spencer za rękę i brutalnie pociągnął za sobą. – Idziemy. – Dokąd mnie pan zabiera? Policjant wypchnął Spencer na korytarz. Zapach taniego jedzenia na wynos drażnił jej nos. – Teraz sobie porozmawiamy. – Już mówiłam, że nic nie wiem – zaprotestowała Spencer. – Co powiedziała Kelsey? Policjant uśmiechnął się złowieszczo. – Zobaczymy, czy powtórzysz tę samą historyjkę. Spencer zamarła. Już sobie wyobrażała, jak jej przyjaciółka siedzi w  pokoju przesłuchań i  walczy o  swoją 18


przyszłość, pogrążając Spencer. Potem oczyma wyobraźni zobaczyła, jak Hanna wsiada do samochodu i  za pomocą GPS-u odnajduje kampus Uniwersytetu Pensylwanii. Na samą myśl o tym, że rujnuje życie Kelsey, przechodziły ją ciarki. Ale czy miała jakiś wybór? Policjant otworzył drugie drzwi i  gestem wskazał krzesło. Spencer usiadła. – Musi mi pani wyjaśnić to i owo, panno Spencer. „Tak ci się tylko wydaje”, pomyślała Spencer i wyprostowała plecy. Podjęła słuszną decyzję. Musiała walczyć o siebie. Z pomocą Hanny jakoś się z tego wywinie. Nieco później Hanna podłożyła narkotyki w  pokoju Kelsey i zadzwoniła na centralę komisariatu. Lecz kiedy Spencer podsłuchała dwóch policjantów rozmawiających o planowanej rewizji w pokoju czterysta trzynaście w akademiku Friedmana, wiedziała już, że Kelsey nie złożyła żadnych zeznań, które rzucałyby choć cień podejrzeń na obie dziewczyny. Spencer chciała wszystko odkręcić, ale było za późno – gdyby teraz się do wszystkiego przyznała, wpadłaby w jeszcze większe tarapaty. Musiała trzymać język za zębami. Policjanci na pewno nie powiążą z nią znalezionych narkotyków. Niedługo później Spencer została zwolniona z aresztu. Udzielono jej pouczenia. Kiedy wychodziła z  celi, w  korytarzu minęła Kelsey prowadzoną przez dwóch policjantów. Ich wielkie dłonie zaciskały się na jej ramionach, jakby popełniła nie wiadomo jakie zbrodnie. Kelsey z lękiem spojrzała na Spencer. Jej oczy zdawały się pytać: „Co się dzieje? Co oni na mnie mają?”. Spencer tylko wzruszyła ramionami, jakby nie miała pojęcia, a potem wyszła z budynku. Ocaliła własną przyszłość. 19


Jej życie toczyło się dalej. Wszystkie egzaminy zdała celująco. Wróciła do Rosewood Day jako prymuska. Bez najmniejszego problemu dostała się na Uniwersytet Princeton. Mijały tygodnie i miesiące, koszmarne wspomnienia nawiedzały ją coraz rzadziej i  już miała pewność, że jej sekret jest bezpieczny. Tylko Hanna znała prawdę. Nikt inny – ani jej rodzice, ani komisja rekrutacyjna na uniwersytecie, ani Kelsey – nie mógł się dowiedzieć, co się stało. Tak było aż do zeszłej zimy. Kiedy ktoś wpadł na trop jej tajemnicy.


1 KAŻDY ZABÓJCA ZASŁUGUJE NA TROCHĘ ZABAWY

W pewien środowy wieczór na początku marca Emily Fields leżała na dywanie w swoim pokoju, który niegdyś dzieliła z  Carolyn. Na ścianach wisiały medale zdobyte w zawodach pływackich i plakaty z Michaelem Phelpsem. Na łóżku jej siostry zalegała góra ubrań – bluz od dresu, za dużych podkoszulków i  obszernych dżinsów. W  sierpniu Carolyn wyjechała na Uniwersytet Stanforda, a Emily z  radością zajęła cały pokój. Zwłaszcza że ostatnio większość czasu spędzała tu w samotności. Podniosła się i  spojrzała na laptopa. Na ekranie pojawiła się strona na Facebooku. Była zatytułowana: „Tabitha Clark. Spoczywaj w pokoju”. Spojrzała na zdjęcie Tabithy. Przyglądała się różowym ustom, które tak uwodzicielsko uśmiechały się do niej na Jamajce, i  zielonym oczom, które Tabitha przymrużyła, przyglądając się wszystkim dziewczynom na tarasie 21


hotelowym. Teraz zostały z niej tylko nagie kości, obgryzione przez morskie ryby i  oczyszczone przez fale przypływu. To n a s z a w i n a. Emily zamknęła laptopa i zrobiło się jej niedobrze. Rok temu, w czasie wiosennych ferii na Jamajce, razem z przyjaciółkami nie miały żadnych wątpliwości, że po raz kolejny stanęły oko w oko z prawdziwą Alison DiLaurentis. Wydawało im się, że zmartwychwstała, aby dokończyć to, co planowała zrobić w domu w górach Pocono – zabić całą czwórkę. Gdy dziwna nieznajoma rozmawiała sam na sam z każdą z dziewczyn, okazywało się, że zna sekrety, o których wiedziała tylko Ali. Potem Aria zepchnęła nieznajomą z  tarasu widokowego. Dziewczyna spadła z  ogromnej wysokości na piaszczystą plażę, ale jej ciało zniknęło, najprawdopodobniej porwane przez gwałtowny przypływ. Kiedy dwa tygodnie temu wszystkie razem oglądały wiadomości telewizyjne, dowiedziały się, że szczątki tej dziewczyny znaleziono w morzu w okolicy kurortu. W pierwszej chwili zdawało im się, że teraz cały świat się dowie o tym, o czym one wiedziały od dawna – że Prawdziwa Ali przeżyła pożar w Pocono. Ale potem gruchnęła wieść jak grom z jasnego nieba: dziewczyna zepchnięta z tarasu przez Arię nie była Prawdziwą Ali. Nazywała się Tabitha Clark, tak jak mówiła. Zabiły niewinną osobę. Kiedy tylko skończyły się wiadomości, wszystkie dziewczyny dostały tę samą, mrożącą krew w  żyłach, anonimową informację od kogoś, kto podpisywał się tylko jedną literą – A. Wcześniej już dwie osoby nękały je takimi SMS-ami. Tym razem ten ktoś wiedział, co zrobiły, i straszył je, że za wszystko słono zapłacą. Od tamtej chwili 22


Emily w ogromnym napięciu czekała na kolejne posunięcie A. Każdego dnia Emily obsesyjnie wspominała tamte wydarzenia. Miała nerwy napięte jak struny i czuła dojmujący wstyd. To przez nią zginęła Tabitha, której rodzina pogrążyła się teraz w żałobie. Z trudem powstrzymywała się, żeby nie zadzwonić na policję i nie opowiedzieć, co zrobiła. Ale wtedy zniszczyłaby życie także Arii, Hannie i Spencer. Odezwał się jej telefon leżący na poduszce. Na ekranie pojawiło się nazwisko Arii Montgomery. – Hej – przywitała się Emily. – Cześć – odparła Aria. – Wszystko w porządku? Emily wzruszyła ramionami. – No, wiesz. – Tak, wiem – przytaknęła cicho Aria. Zapadło głuche milczenie. W ciągu dwóch tygodni, od kiedy dostały pierwszą wiadomość od nowego A. i  znaleziono ciało Tabithy, Emily i  Aria co wieczór do siebie dzwoniły. Na wszelki wypadek. Ale właściwie nie rozmawiały. Czasami oglądały razem telewizję, jakieś głupie seriale albo reality show. W  zeszłym tygodniu natrafiły na powtórkę filmu telewizyjnego Śliczna zabójczyni, opowiadającego o powrocie Prawdziwej Ali do Rosewood i jej morderstwach. Żadna z dziewczyn nie obejrzała go tego wieczoru, kiedy nadawano go po raz pierwszy. Zbyt duże wrażenie zrobiła na nich wiadomość o odnalezieniu ciała Tabithy. Później Emily i  Aria obejrzały go w  pełnym napięcia milczeniu. Czasem tylko wzdychały na widok grających je aktorek albo krzywiły się w przesadnie dramatycznych momentach, gdy ich sobowtóry odnajdywały ciało Iana Thomasa albo uciekały przed pożarem 23


wokół domu Spencer. Kiedy dotarły do finału, w którym dom w górach Pocono wyleciał w powietrze razem z Ali, Emily poczuła dreszcze. Producenci filmu nie pozostawili widzom żadnych wątpliwości. Uśmiercili czarny charakter, a bohaterki mogły żyć dalej długo i szczęśliwie. Nie wiedzieli, że Emily i jej przyjaciółki jeszcze raz znajdą się pod obstrzałem ze strony A. Kiedy tylko zaczęły przychodzić wiadomości od Nowego A. – w  rocznicę tego strasznego pożaru w  Pocono, w którym o mało nie zginęły – Emily nabrała pewności, że Prawdziwa Ali przeżyła zarówno pożar, jak i  upadek z tarasu hotelu na Jamajce, a teraz wróciła dokonać ostatecznej zemsty. Co prawda, w wiadomościach ujawniono, kim była Tabitha. Ale to przecież nie wykluczało możliwości, że Prawdziwa Ali nadal żyła. To ona mogła być Nowym A. I znała całą prawdę. Emily wiedziała, co powiedziałyby jej przyjaciółki, gdyby przedstawiła im swoją hipotezę. „Em, daj sobie wreszcie siana. Ali nie żyje”. I pewnie pocieszałyby się myślą, że Ali zginęła w ruinach spalonego domu w Pocono. Ale one nie wiedziały o jednym: przed eksplozją Emily nie zamknęła frontowych drzwi, więc Ali z łatwością mogła uciec. – Emily!? – zawołała pani Fields. – Możesz tu do mnie zejść? Emily zerwała się na równe nogi. – Muszę lecieć – powiedziała do Arii. – Pogadamy jutro, dobra? Rozłączyła się, wyszła z pokoju i spojrzała w dół znad balustrady. W holu stali rodzice. Właśnie wrócili ze swojego wieczornego marszobiegu po okolicy i  nadal mieli na sobie identyczne, szare dresy. Obok nich stała wysoka, 24


piegowata dziewczyna o takich samych jak Emily blond włosach z rudawym odcieniem. Przez ramię miała przewieszoną torbę z wielkim czerwonym napisem „DRUŻYNA PŁYWACKA UNIWERSYTETU ARIZONY”. – Beth? – Emily zmrużyła oczy, przyglądając się jej badawczo. Beth, starsza siostra Emily, spojrzała w  górę i  rozpostarła ramiona. – To ja! Emily zbiegła po schodach. – Co ty tu robisz!? – zawołała. Jej siostra rzadko odwiedzała Rosewood. Była bardzo zajęta. Pracowała jako asystentka na Uniwersytecie Arizony, gdzie wcześniej studiowała. Poza tym jako jedna z trenerek opiekowała się uczelnianą drużyną pływacką, której kapitanem była na ostatnim roku studiów. Beth postawiła torbę na drewnianej podłodze. – Dostałam kilka dni wolnego. I udało mi się kupić bilet lotniczy w promocji. Więc postanowiłam zrobić wam niespodziankę. – Ze zdegustowaną miną zmierzyła wzrokiem Emily. – C i e k a w y zestaw. Emily spojrzała na siebie. Była ubrana w poplamiony podkoszulek z  karnawałowych zawodów pływackich i  za małe dresowe spodnie Victoria’s Secret, ze słowem „PINK” na pośladkach. Należały kiedyś do Ali – do jej Ali, która jak się okazało, naprawdę nazywała się Courtney DiLaurentis. To jej Emily bezgranicznie ufała, spędzała z nią mnóstwo czasu i podkochiwała się w niej w szóstej i siódmej klasie. Choć spodnie miały postrzępione u dołu nogawki i  dawno temu zginął sznurek służący do zawiązywania ich w pasie, od dwóch tygodni Emily wkładała je natychmiast po 25


powrocie do domu. Z jakiegoś powodu powtarzała sobie, że póki będzie je nosiła, nic złego jej się nie stanie. – Za chwilę będzie kolacja. – Pani Fields odwróciła się na pięcie i ruszyła do kuchni. – Chodźcie, dziewczyny. Wszyscy poszli za nią korytarzem. W powietrzu unosił się kojący zapach sosu pomidorowego i czosnku. Kuchenny stół nakryto dla czterech osób, a mama Emily podbiegła do piekarnika, kiedy zapiszczał minutnik. Beth usiadła obok Emily i powoli napiła się wody z wysokiej szklanki z Kermitem, która należała do niej od czasów dzieciństwa. Podobnie jak Emily, Beth miała na policzkach mnóstwo piegów i posturę pływaczki, ale włosy obcięte krótko, na pazia. W  górnej części ucha miała wpięte małe srebrne kółko. Emily zastanawiała się, czy przekłuwanie małżowiny bardzo boli. Zastanawiała się też, co powie na widok tego kolczyka pani Fields. Jej dzieci nie mogły wyglądać „dziwnie”, nosić kolczyków w nosie albo pępku, farbować włosów na neonowe kolory ani robić tatuaży. Ale Beth miała dwadzieścia cztery lata. Może mama ostatecznie utraciła nad nią kontrolę. – Co u ciebie? – Beth położyła dłonie na stole i spojrzała na Emily. – Nie widziałyśmy się całe wieki. – Powinnaś częściej nas odwiedzać – zaszczebiotała pani Fields znad kuchenki. Emily wpatrywała się w swoje paznokcie, obgryzione do żywego mięsa. Właściwie nie potrafiłaby opowiedzieć Beth ani jednej niewinnej, radosnej historii. Ostatnio jej życie zamieniło się w ciąg nieszczęść. – Słyszałam, że spędziłaś całe lato z Carolyn w Filadelfii. – Beth próbowała inaczej zacząć rozmowę. 26


– A, tak – odparła Emily, zwijając w  kulkę serwetkę z narysowanym kurczakiem. Zdecydowanie nie uśmiechała się jej rozmowa na temat wakacji. – Tak, dzikie lato Emily w  mieście – wtrąciła pani Fields głosem, w  którym uraza mieszała się z  rozbawieniem. Postawiła na stole półmisek z lasagne. – Nie przypominam sobie, żebyś kiedykolwiek przerwała treningi w czasie wakacji, Beth. – Dzisiaj to już nie ma znaczenia. – Pan Fields usiadł na swoim miejscu przy stole i wziął z koszyczka kromkę pieczywa czosnkowego. – Emily nie musi się już martwić o przyszły rok. – Ach tak, o  tym też słyszałam! – Beth wymierzyła Emily przyjacielskiego kuksańca w ramię. – Dostałaś stypendium sportowe na Uniwersytecie Północnej Karoliny! Pewnie się bardzo cieszysz! Emily czuła, że wszyscy na nią patrzą, i z trudem przełknęła ślinę. – O tak, bardzo. Wiedziała, że powinna się cieszyć ze stypendium. Ale okupiła je utratą przyjaciółki Chloe Roland, która myślała, że Emily uwodzi jej ojca, żeby wykorzystać jego znajomości na Uniwersytecie Północnej Karoliny i dostać się do uczelnianej drużyny pływackiej. Tymczasem tak naprawdę to pan Roland próbował ją wykorzystać, a  ona zrobiła wszystko, by uniknąć katastrofy. Zresztą nie miała żadnej pewności, że w przyszłym roku zacznie studia na tym uniwersytecie. A  jeśli A. poinformuje policję, jak zginęła Tabitha? Wtedy Emily znajdzie się za kratkami, zanim jeszcze zacznie pierwszy rok studiów. 27


Wszyscy zajadali lasagne, a  widelce miarowo stukały o talerze. Beth zaczęła opowiadać o swojej pracy w grupie zajmującej się sadzeniem drzewek w Arizonie. Pan Fields pochwalił pyszny duszony szpinak przygotowany przez żonę. Pani Fields zrelacjonowała swoją wizytę z  oficjalnym komitetem powitalnym u rodziny, która dopiero co wprowadziła się do Rosewood. Emily uśmiechała się i kiwała głową. Zadawała pytania, ale próbowała nie włączać się do rozmowy. Nie potrafiła wmusić w siebie więcej niż kilka kęsów lasagne, choć należały do jej ulubionych dań. Po deserze Beth wstała od stołu i zaproponowała, że pozmywa naczynia. – Pomożesz mi, Em? Tak naprawdę Emily marzyła tylko o tym, by wrócić do pokoju i zniknąć pod kołdrą, ale nie chciała być niegrzeczna dla siostry, której nie widziała od tak dawna. – No jasne. Razem stały przy zlewozmywaku, patrząc, jak zmrok zapadał nad polem kukurydzianym rozciągającym się za ich domem. Kiedy zlew wypełnił się pianą, a  wokół rozszedł się zapach cytrynowego płynu do mycia naczyń, Emily chrząknęła. – Jakie masz plany na najbliższe dni? – spytała. Beth spojrzała przez ramię, upewniając się, że zostały same. – Już zaplanowałam kilka atrakcji – wyszeptała. – Jutro idę na bal przebierańców. Ponoć będzie super. – To chyba... fajny pomysł. Emily nie potrafiła ukryć swojego zdumienia. Beth, którą znała w dawnych czasach, w ogóle nie imprezowała. Właściwie przypominała Carolyn – nigdy nie przychodziła 28


późno do domu, nigdy nie uciekła z treningu ani z lekcji. Na przykład zamiast pójść na prywatkę po studniówce, Beth przesiedziała cały wieczór w domu ze swoim chłopakiem Chazem, szczupłym i  wysportowanym pływakiem o  białych włosach. Była wtedy w czwartej klasie liceum, a Emily w szóstej klasie podstawówki. Tamtej nocy w domu Fieldsów spała również Ali. Razem z  Emily podglądały Beth i Chaza, bo chciały ich przyłapać na całowaniu się. Ale oni tylko siedzieli na dwóch końcach kanapy, oglądając jakieś stare seriale w telewizji. – Wybacz, Emily, ale twoja siostra to totalna frajerka – wyszeptała wtedy Ali. Beth ochlapała Emily pianą, przy okazji mocząc sobie bluzę z logo uniwersytetu. – Cieszę się, że tak myślisz, bo idziesz ze mną – powiedziała. Emily energicznie pokręciła głową. Pomysł pójścia na imprezę wydał się jej tak atrakcyjny, jak zabawa w chodzenie po rozżarzonych węglach. Beth wyciągnęła korek ze zlewozmywaka i  woda zabulgotała. – Co się z  tobą dzieje? Mama wspominała, że ostatnio masz skwaszoną minę, ale ja widzę, że ty chodzisz jak błędna. Kiedy zapytałam cię o stypendium, prawie się rozpłakałaś. Zerwałaś z dziewczyną? D z i e w c z y n a. Kuchenna ścierka z  nadrukiem w kurczaki wysunęła się z dłoni Emily. Kiedy tylko ktoś z jej niezwykle porządnej rodziny wspominał o jej orientacji seksualnej, Emily nie potrafiła ukryć skrępowania. Wiedziała, że próbują ją zrozumieć, ale czasem po prostu czuła zażenowanie, kiedy poklepywali ją dobrotliwie po 29


ramieniu i  przekonywali, że nie mają nic przeciwko lesbijkom. – Z nikim nie zerwałam – wymamrotała Emily. – Mama ciągle się czepia? – Beth przewróciła oczami. – I co z tego, że zrobiłaś sobie w wakacje przerwę od treningów? To było dawno temu! Nie wiem, jak sobie dajesz radę, mieszkając tu sama z rodzicami. Emily podniosła wzrok. – Wydawało mi się, że się lubicie z mamą? – Bo to prawda, ale w czwartej klasie nie mogłam się doczekać wyprowadzki. – Beth wytarła dłonie w  ręcznik. – No mów, co ci leży na wątrobie? Emily powoli wytarła talerz, patrząc w łagodną, spokojną twarz Beth. Miała ogromną ochotę powiedzieć siostrze całą prawdę. O  ciąży. O  A. Nawet o  Tabicie. Ale wtedy Beth pewnie by spanikowała. Już jedna siostra zerwała kontakty z Emily. – Ostatnio miałam sporo stresów – wyjąkała. – Czwarta klasa okazała się trudniejsza, niż przypuszczałam. Beth wymierzyła widelec w jej stronę. – I właśnie dlatego musisz iść ze mną na tę imprezę. Nie przyjmuję twojej odmowy. Emily przesunęła palcem po ozdobnie tłoczonym brzegu talerza. Bardzo chciała sprzeciwić się siostrze, ale jakiś wewnętrzny głos kazał jej zamilknąć. Tęskniła za siostrzanymi rozmowami, bo kiedy ostatnim razem widziała się z Carolyn w czasie przerwy świątecznej, ta robiła wszystko, żeby tylko nie zostawać z Emily sam na sam. Sypiała nawet na kanapie w salonie w suterenie, twierdząc, że przywykła do zasypiania przy telewizji. Ale Emily wiedziała doskonale, że siostra nie chce spać z nią w jednym pokoju. 30


Czułość i troska Beth wydawały się jej darem, którego nie mogła odrzucić. – No dobra, pójdę na chwilę – wyszeptała. Beth rzuciła się jej na szyję. – Wiedziałam, że się zgodzisz. – Zgodzisz na co? Obie natychmiast się odwróciły. W  drzwiach stała mama z dłońmi na biodrach. Beth się wyprostowała. – Na nic, mamo. Pani Fields wyszła. Emily spojrzała na Beth i obie wybuchły śmiechem. – Zabawimy się – wyszeptała Beth. I przez krótką chwilę Emily jej wierzyła.



Bezlitosne. Pretty Little Liars 10