Page 17

SLAPPE GROND De laatste meters gaan op de tast. Vanaf het voordek redt de zaklamp ons van een aanvaring met de stenen vooroever: “Hard stuurboord, rechts van die struik”, roep ik naar Ed. Binnen! Op gevoel steek ik de ankerketting met een sluiting op de ankerschacht. Zachtjes voort, zachtjes voort, naar een pikzwarte vlek: beschutting achter bomen… Vast! Eigenaardig, volgens mijn mobiel zou hier 2 meter-plus water moeten staan. Achteruit wrikt Eenhoorn zich los en draait naar een plek zonder beschutting achter de vooroever. Prima hier. Instinctmatig voel ik in het duister of de ketting goed vast zit; barst, die zit helemaal niet vast, ik heb het mannetje naast de ankerschacht gestoken. Ik voel tien keer of het nu wel goed zit en steek 15 meter ketting, terwijl Ed achteruit slaat. Slappe grond, maar het houdt. Laat het ankerlicht maar zitten. Snel naar binnen, trawlerlamp aan, spiritus in de kachel. Whoehfff! Die nacht wordt het glashelder, een pikzwarte hemel met ontelbare sterren

foto: © Michiel Scholtes

waarover Orion waakt.

Zilt142  

Zilt Magazine 142

Zilt142  

Zilt Magazine 142