Page 1

Scoop

DECEMBER 2019 • NUMMER 4 MAGAZINE VAN ZIEKENHUIS RIVIERENLAND | GRATIS MEENEEM EXEMPLAAR


COLOFON Jaargang 4, nummer 4, december 2019 Scoop verschijnt 4 maal per jaar en is een uitgave van: Ziekenhuis Rivierenland Pres. Kennedylaan 1, Tiel Postbus 6024, 4000 HA Tiel T. 0344 674911 www.ziekenhuisrivierenland.nl REDACTIE Simone Lensink Marjolein Klaassen Susanne Wiersma EINDREDACTIE Simone Lensink KOPIJ scoop@zrt.nl FOTOGRAFIE Communicatie ZR RaphaĂŤl Drent VORMGEVING/OPMAAK Anja van Hensbergen Overname van een artikel (of delen daaruit) is uitsluitend toegestaan met bronvermelding en na schriftelijke toestemming van auteur en redactie.

2


INHOUDS OPGAVE Van de MT TAFEL

Een mooi ritueel Afscheid nemen is wat voorbij is met zachte vingers dichtdoen en verpakken in herinneringen. Als je het zo beschrijft, is afscheid nemen een mooi ritueel. En is afscheid nemen ook niet definitief; herinneringen draag je immers altijd bij je. We staan op de drempel van 2020, een nieuw jaar met nieuwe plannen, nieuwe mensen en nieuwe verwachtingen. Dat betekent dat we afscheid nemen van 2019, een jaar waarin er in Ziekenhuis Rivierenland veel is gebeurd. Met als absoluut hoogtepunt de ingebruikname van HiX, ons nieuwe elektronische patiëntendossier. Een enorm project waaraan heel veel medewerkers keihard hebben gewerkt. 2019 was ook het jaar met die zinderend hete zomer, het jaar waarin ons Oranje Servicepunt het levenslicht zag, waarin de verbouwing van de Spoedeisende Hulp werd voltooid, waarin het hele ziekenhuis rookvrij werd en waarin zowel medewerkers als patiënten zich hebben ingespannen voor een gezond Rivierenland. Bovenal was 2019 het allerlaatste jaar van Paul Verploegen als bestuurder van het ziekenhuis. Na ruim twintig jaar heeft hij besloten het roer om te gooien en zich te richten op al die zaken waar zijn hart naar uitgaat, maar waar hij de afgelopen jaren niet aan toe is gekomen. Na alle hectiek van 2019, maken we in 2020 in het ziekenhuis even een pas op de plaats. Het is tijd voor balans, aandacht en zorg voor elkaar. Ziekenhuis Rivierenland is het ‘mensenziekenhuis’. Dat betekent dat wij met z’n allen iedere dag weer klaar staan om patiënten de allerbeste zorg te bieden. Dat kan alleen als je ook goed voor jezelf en voor elkaar zorgt. Daar gaan we komend jaar dan ook volop aandacht aan besteden. En we gaan dat doen met een nieuw bestuurslid, Wendy Bosboom. Zij stelt zich verderop in dit nummer uitgebreid voor. Afscheid nemen van een jaar of van elkaar is niet altijd gemakkelijk. Maar laten we al dat mooie met zachte vingers dichtdoen en de herinneringen altijd met ons meedragen…<< Paul Verploegen, MBA Marc Hendriks, MBA Raad van Bestuur

3

Colofon

2

Van de MT Tafel

3

Nieuws 4 Bestuurder Paul Verploegen neemt afscheid

6

Nieuw bestuurslid Wendy Bosboom

8

Jaaroverzicht 2019

10

Bestuurder Marc Hendriks over de ambities voor 2020

12

De Medische staf

14


Nieuws Wereld Prematurendag in Rivierenland Jaarlijks worden er in Nederland meer dan 15.000 babyâ&#x20AC;&#x2122;s te vroeg (prematuur) geboren. Dit betekent dat duizenden gezinnen worden geconfronteerd met onzekerheden. Zo hebben prematuur geboren kinderen een grotere kans op ontwikkelingsstoornissen, beperkingen en handicaps. Voor meer begrip, bekendheid en bewustwording is het daarom op 17 november Wereld Prematurendag (WPD). Op afdeling B5 hebben wij deze dag onze kleinste kanjers en hun ouders in het zonnetje gezet. Ouders kregen namens het team een kleine attentie en de Stichting Earlybirds verzorgde een mini-fotoshoot. De afdeling blijft zich ontwikkelen op dit onderwerp. Zo was onze eerste terugkomavond in november heel waardevol. Ouders deelden hier hun ervaringen over de ziekenhuisopname van hun kindje. Verder krijgen de babyâ&#x20AC;&#x2122;s bijvoorbeeld een dekentje met hun eigen naam zodat de ziekenhuisomgeving persoonlijker wordt, schrijven we in het couveusedagboekje en leggen speciale momenten vast. De ervaring leert dat steun aan ouders vaak in kleine dingen zit. <<

Griep? 5 tips voor snel herstel Het is winter dus de griep ligt op de loer. Er is geen wondermiddel waarmee je het virus snel kunt bestrijden. Zelfs antibiotica helpen niet bij griep. Maar er is wel een aantal trucs om het herstel te ondersteunen. Met deze 5 tips ben je sneller van de griep af!

1. Drink genoeg water

Door koorts verlies je meer vocht dan normaal. Om alle processen in het lichaam goed te laten verlopen, is het belangrijk dat je voldoende drinkt. Wacht dus niet tot je dorst hebt!

2. Doe rustig aan

Het lichaam heeft energie nodig om het griepvirus aan te pakken. Hoe meer inspanning je levert, hoe minder energie daarvoor overblijft. Een paar dagen rustig in bed of op de bank is daarom het beste.

3. Open de luchtwegen

Verstopte neus? Vochtige lucht kan helpen om de luchtwegen weer te openen. Dit kan onder een warme douche, in een stoombad, of boven een teiltje met kokend water.

4. Blijf lekker warm

Zorg voor een aangename temperatuur zodat het lichaam niet harder hoeft te werken om warm te blijven. Zet de verwarming aan, draag warme kleding of blijf lekker onder de dekens liggen.

5. Geef toe aan de griep

Ziek zijn kan frustrerend zijn. Probeer te accepteren dat je een virus te pakken hebt en moet rusten. Ziek goed uit en pak daarna langzaam de draad weer op. Lindsey is geboren na 32 weken en 5 dagen zwangerschap

Beterschap!

4


Lampjesactie voor nieuwe Beweegroute

www.vriendenvanzrt.nl

Er komt een rolstoelvriendelijke wandelroute rond het ziekenhuis voor iedereen die gezond wil bewegen: patiënten, bezoekers en medewerkers. Voor deze Beweegroute gaat de Stichting Vrienden van Ziekenhuis Rivierenland actie voeren.

Vervelende wond? Kom naar het Wondteam! Wonden zijn er in alle soorten en maten. Op kleine wondjes plak je een pleister of een gaasje. Maar als het groter of complexer is, kan het Wondteam van Ziekenhuis Rivierenland een oplossing bieden! Doorligwonden, brandwonden, wonden die ontstaan na een ongeluk of wonden aan de voeten als complicatie bij diabetes zijn complexe wonden. Om patiënten hiermee goed te kunnen helpen, wil de wondverpleegkundige alles weten van de wond. Hoe is deze ontstaan? Is er sprake van een aandoening die invloed heeft op de genezing? Soms is extra onderzoek nodig voordat er een behandelplan kan worden gemaakt. Dit gebeurt in overleg met de chirurgen. Het Wondteam heeft zowel dermatologische als chirurgische expertise. Voor het behandelen van complexe wonden is specifieke kennis en ervaring nodig waarvoor de wondverpleegkundigen een aparte opleiding volgen. Het Wondteam van Ziekenhuis Rivierenland bestaat uit verpleegkundig specialisten, wondverpleegkundigen en gespecialiseerde doktersassistenten. Het team werkt nauw samen met de onder andere (vaat) chirurgen, dermatologen en revalidatieartsen. Het Wondteam houdt ook spreekuur in de Barbara Polikliniek in Culemborg.

5

Om de beweegroute aan te leggen en te markeren, is 10.000 euro nodig. Met de jaarlijkse lampjesactie wil de vriendenstichting hiervoor geld bij elkaar brengen. Er komt net als voorgaande jaren een corsowagen voor het ziekenhuis te staan die wordt voorzien van een lichtsnoer. Voor iedere gedoneerde vijf euro wordt een lampje aangestoken. De actie is mede mogelijk dankzij de corsovereniging Maurik die hun wagen ‘Het Zwanenmeer’ ter beschikking stelt. De wagen staat tussen 6 december en 1 maart 2020 voor het ziekenhuis. Het doel van de actie past in het streven van de Vrienden van Ziekenhuis Rivierenland om mensen aan te zetten tot beweging. Meedoen met de lampjesactie kan door in het ziekenhuis een formulier in te vullen of via de website www.vriendenvanzrt.nl een donatie te doen. <<

0344 – 726674. <<

Een knieoperatie of niet meer voetballen? Doorbehandelen of stoppen? Wie naar de dokter of het ziekenhuis gaat, krijgt vaak verschillende mogelijkheden voorgelegd. Welke behandeling of welk onderzoek het beste is, hangt van een aantal zaken af. Het is belangrijk deze dingen samen met de arts op een rijtje te zetten. Dat kan met behulp van ‘3 goede vragen’. Samen met uw arts kunnen patiënten vervolgens beslissen welk onderzoek of behandeling hen het beste past. Die 3 goede vragen zijn: 1.Wat zijn mijn mogelijkheden? 2.Wat zijn de voordelen en nadelen van die mogelijkheden? 3.Wat betekent dat in mijn situatie? Kijk voor meer informatie op: www.3goedevragen.nl

Initiatief van:

© Patiëntenfederatie Nederland

3 goede vragen

Het Wondteam is te bereiken via:

De route wordt 1,4 kilometer lang en begint bij de hoofdingang van het ziekenhuis. Onderweg kunnen wandelaars 16 oefeningen doen aan de hand van instructies op stoeptegels en straatmeubilair. Hiermee trainen zij balans, kracht en uithoudingsvermogen.


Bestuurder Paul Verploegen neemt afscheid

"Ik ben trots op ons mensenziekenhuis"

Hij heeft nog zoveel wensen en ambities dat hij heeft besloten zijn taak als bestuurder van Ziekenhuis Rivierenland neer te leggen en zich te richten op ontwikkelingswerk in de Derde Wereld, zijn opleiding tot imker, zijn commissariaten ĂŠn het thuisfront. Paul Verploegen verlaat het ziekenhuis op 31 december, maar stilzitten is er niet bij!

6


Paul kwam ruim twintig jaar geleden Ziekenhuis Rivierenland binnen als Hoofd van de Dienst Onderzoek en Behandeling. In 2004 werd hij benoemd tot adjunct directeur zorg en de afgelopen tien jaar was hij lid – en later voorzitter - van de Raad van bestuur. Paul is een man die graag mensen bij elkaar brengt, die samenwerking hoog in het vaandel heeft en die altijd mogelijkheden voor verbetering ziet. Aan de slag Paul: “Ik kwam in een roerige periode het ziekenhuis binnen. De relatie tussen management en medische staf was slecht en er was nog maar weinig geld in kas. Ik had dat bij mijn vorige werkgever ook meegemaakt en daar was alles in rustiger vaarwater beland. Ik hou van dingen verbeteren en mensen verbinden. Daar kon ik hier volop mee aan de slag. Er was geen vertrouwen meer, het gezag was weg en er was nauwelijks beleid. Een behoorlijke uitdaging dus. We zijn met een nieuwe ploeg mensen stapsgewijs aan de slag gegaan en na een jaar zagen we dat het vertrouwen langzaam terugkwam. Ik hou van ‘participerende ontwikkeling’. Alleen maar zeggen hoe het moet, werkt niet. Je visie delen en het er met elkaar over hebben wel. Dat doe ik nog steeds.”

“Eén van de kerntaken van een bestuurder is perspectief bieden” Eén van zijn eerste grote projecten, was de nieuwbouw van het ziekenhuis. “Iedereen klaagde over het gebouw, maar er gebeurde niks. Terwijl er geld beschikbaar was in Den Haag. Het gebouw was te klein en beklemmend. De poli’s hadden bijvoorbeeld zwarte deuren. Die donkerte paste goed bij de sfeer; het glas was meestal halfleeg. Door de bouw van de centrale hal en de poli’s ontstond een nieuw perspectief en vertrouwen in de toekomst. En dat vind ik eigenlijk één van de kerntaken van een bestuurder: perspectief bieden. Als er problemen zijn, zoek je samen naar oplossingen.” Samenwerking “De positieve sfeer die hiermee ontstond, was een goede voedingsbodem voor een volgende belangrijke stap: het opzetten van kwaliteits- en veiligheidsmanagement. In een prettige werkomgeving lukken dat soort zaken nu eenmaal beter. En vorig jaar is die ontwikkeling uiteindelijk bekroond met het

7

gouden JCI-zegel. We hebben in die tijd ook actief de samenwerking gezocht met huisartsen en andere zorgpartners in de regio. Nu heel gewoon, maar we waren daar in die tijd een voorloper in.” Het verbeteren en verbinden was in volle gang toen Paul werd gevraagd om lid van de Raad van bestuur te worden. “Dat was absoluut mijn ambitie niet. Ik was veel meer bezig met het managen van het ziekenhuis en wilde die binding eigenlijk niet kwijt. Ik heb ook nooit gedacht dat ik dit zo lang zou blijven doen. Maar die nieuwe positie bleek erg leuk. Als bestuurder ben je ook het ‘last resort’. Na jou komt niemand meer; jij moet het oplossen.” Dienend leider Collega’s die met Paul samenwerkten, noemen hem een ‘dienend leider’. “Dat zou wel eens zo kunnen zijn. Als bestuurder is het één van mijn belangrijkste taken om ervoor te zorgen dat alle medewerkers hun werk goed kunnen doen. Dat is immers een voorwaarde voor goede zorg aan de patiënt. Dat kan alleen als je als bestuurder begrijpt wat er in hen omgaat, als je geïnteresseerd bent in wat mensen willen zeggen. Daarom loop ik als het even kan liever naar afdelingen toe, in plaats van een mailtje of een telefoontje. Want op de gang kom je ook veel te weten. En dat voorkomt dat er ruis ontstaat tussen het beeld dat wij aan de bestuurstafel hebben en hoe het werkelijk in het ziekenhuis is.” En nu, bij zijn afscheid, kan hij trots terugblikken. “Ik ben er trots op dat we écht het mensenziekenhuis zijn, ondanks alle technische vooruitgang in de zorg. Onze zorgverleners zijn authentiek en staan dicht bij de patiënt. Wat daarbij helpt, is dat we van hoog tot laag het goede voorbeeld geven. Iedereen hier in huis weet dat het maar om één ding draait; kwetsbare mensen moeten op ons kunnen rekenen als ze zorg nodig hebben. Daarom vind ik onze piramide ook zo geweldig. Daardoor blijven we altijd redeneren vanuit de patiënt en is de betekenis van het ziekenhuis voor de regio helder.” Goede relaties Zijn opvolger, Wendy Bosboom, wenst Paul vooral veel goede relaties toe. “Ik heb van heel veel mensen het vertrouwen gekregen om hier zo lang te kunnen zijn. Dat wens ik haar ook toe. Naast natuurlijk wijsheid en nieuwe ontwikkelingen. Maar daarvoor heb je dan weer die relaties nodig. Nieuwe zaken ontwikkelen is niet alleen leuk, het is ook belangrijk voor de betrokkenheid van mensen bij het ziekenhuis. Als laatste wens ik haar een goed beeld van de werkvloer toe. Als arts kent ze die natuurlijk goed. Ik hoop dat ze er hier in slaagt om dat in haar nieuwe functie te behouden.” <<


Nieuw bestuurslid Wendy Bosboom:

"Ik ben altijd op zoek naar dingen die beter kunnen"

Ze hangt haar witte jas aan de wilgen. Wendy Bosboom werkt vanaf 1 januari niet langer als neuroloog; ze wordt naast Marc Hendriks de nieuwe bestuurder van Ziekenhuis Rivierenland. Wat zijn haar drijfveren? Wat verwacht ze van ons ziekenhuis? Maar vooral, wie is Wendy? De nieuwe bestuurder licht een tipje van de sluier op. Wendy Bosboom studeerde geneeskunde in Utrecht en werkt sinds 2007 als neuroloog in het OLVG in Amsterdam en het Zaans Medisch Centrum. Ze komt uit een medisch nest; haar vader was revalidatiearts, moeder fysiotherapeut, haar zus studeerde gezondheidswetenschappen en haar broer is ook neuroloog. Op haar achttiende twijfelde ze nog even tussen bestuurs- of geneeskunde. In haar nieuwe functie komen die twee vakgebieden weer mooi bij elkaar.

aan. Ik heb een lange opleiding achter de rug omdat ik ook tot kinderneuroloog ben opgeleid en gepromoveerd ben. En in de tussentijd heb ik vier kinderen gekregen. Vlak nadat ik in het OLVG (toen nog Sint Lucas Andreas Ziekenhuis) terechtkwam, fuseerde onze vakgroep met de neurologen in Zaandam. Om de integratie te bevorderen zijn we toen in elkaars ziekenhuizen gaan werken.”

Boeiend en logisch Wendy: “Neurologie is een boeiend en logisch vak. Je kunt met vrij weinig middelen veel te weten komen. Dat sprak me

“Naast neurologie heb ik altijd tijd besteed aan bestuurlijke en organisatorische zaken. Binnen de vakgroep als medisch manager, maar vooral ook ziekenhuisbreed. Tijdens de fusie was ik

8


bijvoorbeeld stafvoorzitter en daarna hebben een collega chirurg en ik de integratie begeleid. Vervolgens ben ik samen met anderen voor het ziekenhuis gaan kijken op welke manier we met dezelfde mensen en middelen méér zouden kunnen doen. Dat ziekenhuisbrede programma bestreek tien verschillende onderwerpen. Ik ben altijd op zoek naar dingen die beter kunnen. Mijn drive is het vernieuwen en verbeteren van processen en daarmee de patiëntenzorg.” Schepen verbranden Die drive vormde ook aanleiding om voor Ziekenhuis Rivierenland te kiezen. Wendy: “Ik heb tien jaar lang mijn aandacht verdeeld tussen neurologie en bestuurlijke activiteiten. Toen het programma in het OLVG klaar was, realiseerde ik me dat ik een keuze moest maken. Als ik door wilde op het bestuurlijke vlak, moest ik mijn witte jas uit doen. Het was een moeilijke keuze, omdat je daarmee toch een aantal schepen achter je verbrandt. Ik hoefde helemaal niet weg uit Amsterdam. Vooral het afscheid nemen van veel fijne mensen binnen en buiten de vakgroep is niet makkelijk. Maar ik vind het belangrijk om jezelf te blijven ontwikkelen. En dan moet je soms toch uit je comfort zone.”

Flipje Wendy nam tijdens haar eerste sollicitatiegesprek deze foto mee. Al op negenjarige leeftijd lijkt zij voorbestemd om ooit deze functie in Ziekenhuis Rivierenland te gaan bekleden. “Mijn vader heeft dagen op de zolder gezocht en de foto gelukkig gevonden. Het was tijdens carnaval en op dit moment waren de meeste van mijn ballonnen al lek geprikt. Mijn voorliefde voor de Betuwe was toen al duidelijk!” <<

“Ik geloof niet in muren, we moeten samen aan de slag” “Ik blijf naar mijn idee ook in mijn nieuwe functie bezig met patiëntenzorg, alleen dan op een ander vlak. Als bestuurder is je doel om het voor de patiënt, medewerker en organisatie beter te maken. Want ook al is de zorg goed, je moet altijd blijven vernieuwen. De medewerker is daar een belangrijke schakel in. Ik geloof er heilig in dat wanneer de medewerker goed en met plezier kan (blijven) werken, het vanzelf ook beter wordt voor de patiënt. Hier draag ik graag aan bij en daarom vind ik dit werk ook zo leuk.” Op de koffie In zijn afscheidsinterview wenst vertrekkend bestuurder Paul Verploegen jou onder andere een goede band met de werkvloer toe. Wendy: “Dat komt vast goed! Ik denk dat het fijn is dat ik als arts de werkvloer goed ken. En in de eerste weken ga ik vooral bij iedereen op de koffie om er achter te komen wat er speelt en leeft. Dat moet wat mij betreft een belangrijk onderdeel in mijn agenda worden en blijven.”

9

“Daarnaast is het goed om naar de toekomst te kijken. Hoe gaan we om met ontwikkelingen op medisch gebied en in de maatschappij? Kunnen die ons naar nieuwe, betere werkwijzen brengen? Omdat we in Nederland steeds ouder worden, stijgt het aantal zieke mensen. Terwijl het steeds lastiger is om personeel te vinden. Daarin moet iets gebeuren. Wij moeten zelf én in samenwerking met andere partijen stappen gaan zetten. Ik geloof niet in muren; we moeten samen aan de slag. Ook de patiënt heeft daarin een belangrijke rol. Die kan veel meer gaan betekenen in zijn eigen zorgproces, zodat de professionals ruimte krijgen om te doen waarvoor ze zijn opgeleid.” “Dat zijn zo een paar ideeën waarmee ik aan de slag wil. Maar natuurlijk niet voordat ik in januari een rondje ‘langs de velden’ heb gemaakt. De mensen die ik tot nu toe hier in het ziekenhuis heb gesproken, zijn stuk voor stuk heel vriendelijk. Dat alleen al maakt dat ik er zin in heb!” <<


2019 in beeld

1

3

2

4

5 10


1

10.000ste operatie | Dokter Zollinger

2

Opening SEH

3

CAO-actie | 20 november 2019

4

Ziekenhuis Rivierenland Rookvrij

5

Nationale Diabetes Challenge | Den Haag

6

Hittegolf

7

Verwenmiddag borstkanker

8

Ingebruikname Aanmeldzuilen

9

Roparunteam

10

6

SamenWel akkoord

7

8

9

10 11


Bestuurder Marc Hendriks over de ambities voor 2020:

“Het ziekenhuis wil partner van de patiënt zijn”

Wat kunnen patiënten van ons verwachten ? “Ten eerste dat we al onze energie blijven steken in het voortzetten van onze uitstekende zorg. We scoren goed. In alle officiële metingen, maar ook in diverse scoringslijsten die in de pers verschijnen. Een fijne beloning voor alle energie van iedereen hier in huis! Daarnaast moeten we blijven werken aan een regio waarin patiënten minder afhankelijk worden van zorg. Zij moeten zich bewust worden van hun eigen invloed op hun gezondheid, daar bewust maatregelen voor nemen en als het nodig is kunnen vertrouwen op een naadloze samenwerking van zorgverleners. De juiste zorg op het juiste moment op de juiste plek met de juiste informatie, dat is het toekomstbeeld en het is haalbaar! Het ziekenhuis is dan veel meer een partner en niet meer ‘ons’ centrum van de zorg.”

In 2019 was het Paul en Marc, in 2020 wordt het Marc en Wendy. Marc Hendriks is letterlijk de verbindende schakel in de Raad van bestuur. Hoe kijkt hij, op de drempel van 2019 en 2020, naar het nieuwe jaar? “Vol vertrouwen”, stelt Marc. “Vertrouwen in de nieuwe samenstelling van onze Raad van bestuur en in de toekomst van ons ziekenhuis. Vertrouwen in de regiovisie die we met onze gezondheidspartners vormgeven en vertrouwen in de activiteiten die we als ziekenhuis ondernemen. Daarbij moet ik wel aantekenen dat de financiële jas uitermate krap is. Dat stelt ons als bestuurders continu voor uitdagingen.” “Goed toegankelijke zorg en solidariteit: dat is waar het Nederlandse stelsel op gebaseerd is. En daar zijn ook wij van, hier in de Betuwe! Maar het piept en kraakt wel. Overal zie je complexe zorgvragen die je met een krimpend budget moet blijven bedienen. En dat is niet eenvoudig. Het verhogen van de zelfregie van patiënten kan daarin een positieve rol spelen. Wat kan de patiënt zelf doen om zijn gezondheid te bevorderen? Een regionaal ziekenhuis als het onze kan daar bij uitstek belangrijke partner in zijn. Door regionaal en dichtbij aan te sluiten bij de patiënt én de instanties die ook bij deze patiënt betrokken zijn. En dat is precies wat onze ambitie is.”

Wat betekent dat voor medewerkers? “Als we kijken naar de actualiteit, met bijvoorbeeld de cao-problematiek, dan zie je daarin het bewijs dat er écht stappen nodig zijn in gezondheidsland. Ook de politiek heeft hier een rol. Dat een beroepsgroep als verpleegkundigen de barricaden opgaat, zegt veel. Het geeft aan dat het huidige systeem onder druk staat: de werkdruk in de zorg is onhoudbaar op de lange termijn. Ook in ons ziekenhuis.”

“2020 wordt het jaar van een nieuwe balans” “De twee grote trajecten die we de afgelopen twee jaar doorlopen hebben (de JCI- accreditatie in 2018 en een nieuw elektronisch patientendossier in 2019) kwamen daar nog eens bovenop. We hebben veel van de medewerkers gevraagd. We zullen dus goed voor onszelf en elkaar moeten zorgen en dat is echt een ambitie voor 2020. Want als we dan niet doen, kunnen we ook niet goed voor een ander zorgen. Als ik iéts heb geleerd van de cao-acties, dan is het wel dat patiënten heel veel compassie en begrip hebben voor de medewerkers in de zorg. De werkdruk gaat helaas niet aan de patiënten voorbij. Ook dát zegt wat! Voor ons ziekenhuis wordt 2020 het jaar van een nieuwe balans. Een jaar waarin we goede zorg blijven leveren, maar ook goed zorgen voor elkaar. Als het ergens kan, dan kan het bij ons, want we hebben de afgelopen twee jaar laten zien samen goede stappen te kunnen zetten.” <<

12


Vrede isâ&#x20AC;Ś Vrede is een kind dat glimlacht als je ernaar kijkt, een weiland waar de jonge veulens grazen, 's avonds samen fijn naar huis toe fietsen op de dijk, het hinkelhok, de hoepel, bellen blazen Vrede is geen groene tafel maar een stille kracht, geen systeem, geen plan dat wordt berekend of bedacht Vrede is een opa die verliefd met oma danst, vrede is de gloed die in vertrouwde ogen glanst, vrede is een oud verhaal dat met een ster begint, een stal, een houten kribbe... en een kind Toon Hermans

De afdeling Geestelijke Verzorging van Ziekenhuis Rivierenland wenst iedereen fijne feestdagen en een gelukkig en gezond 2020. Riekie Dunnewind Saskia Tichelaar

13


De Medische staf

Samenwerken is prioriteit één tot en met tien! De ruim honderdtwintig dokters in ons ziekenhuis zijn verenigd in de medische staf. Uroloog Roel Laduc is nu voorzitter is, maar per 1 februari draagt hij dat voorzitterschap over aan Stephan Levering, ziekenhuisapotheker. Zij vertellen over de ontwikkelingen in het vak, de dokters én de noodzaak van samenwerking. Roel Laduc heeft veel zien veranderen in de 25 jaar dat hij in ons ziekenhuis werkt. Waren de artsen in die tijd voornamelijk man, (meer dan) fulltime werkend en als éénverdiener, nu ziet hij veel vrouwen als collega’s en werken dokters vaak in deeltijd en als tweeverdiener. " Een goede ontwikkeling" zegt Roel: "Het vergaderen, de hele energie, alles wordt anders als er een gezonde mix is. Ook door andere ontwikkelingen in de manier van zorgverlenen is het aantal dokters veel groter dan vijfentwintig jaar geleden." Slagvaardig Stephan Levering wacht een mooie taak, want is er nu nog een vereniging medische staf, een vereniging voor medisch specialisten in dienstverband en een coöperatie voor vrijgevestigden; in 2020 gaan deze op in één gecombineerde coöperatie onder voorzitterschap van Stephan. Dit gaat winst opleveren qua efficiëntie en slagvaardigheid, zo is de verwachting. Stephan: "Ik ervaar het als een grote eer, dat mij deze verantwoordelijkheid wordt toevertrouwd. Het afgelopen jaar hebben Roel en ik zeer intensief samengewerkt, waardoor ik hoop vrij natuurlijk het voorzitterschap

te kunnen overnemen. Veel van Roels eigenschappen en werkwijzen herken ik ook bij mezelf, en ik zal ze nodig hebben,

14


want het nieuwe bestuursmodel combi-coöperatie betekent natuurlijk niet automatisch dat alle neuzen dezelfde kant op staan!” Samenwerken Roel: "Samenwerken vraagt veel van mensen. Je hebt tact, geduld en flexibiliteit nodig om dat te bereiken. Als medische staf hebben we op diverse niveau´s samenwerken op de agenda staan. Zo werkt de vakgroep Chirurgie samen in een regionale vakgroep met het Antonius ziekenhuis, waardoor artsen over en weer op beide locaties werken. Dit krijgt binnenkort navolging van nog een andere vakgroep. Dit is een kwaliteitsimpuls, je kunt je door schaalvergroting toeleggen op een deel van je vakgebied. Voor artsen is dit inhoudelijk interessant, maar het voelt ook dubbel: je levert immers een stukje ‘eigen winkel’ in.”

De dokter is niet meer alleen dokter

Stephan: “Maar samenwerking is ook breder: artsen zijn niet meer alleen artsen. Wij hebben bijvoorbeeld in het afgelopen jaren een ICT-dokter benoemd, die naast zijn medische werk de vooruitgeschoven post van de medische staf is bij alle automatiseringsontwikkelingen, en dat zijn er nogal wat. De rol van ICT is immens geworden in een instelling als de onze. Maar er is ook een arts die voor zo’n twintig procent van haar werkweek wordt vrijgemaakt voor kwaliteit. En daar komt ook de dokter als manager bij: samenwerken krijgt binnen ons ziekenhuis ook vorm door het instellen van duaal leiderschap in alle vakgroepen: de dokter samen met de manager.” Roel: “Het afgelopen jaar hebben we dus veel gedaan aan scholing van de dokters, en daar gaan we mee door. Met elkaar moeten we die vakgroepmanagers op het paard hijsen zodat ze hun rol goed kunnen pakken.” Ziekenhuis van de toekomst Waarom is dat zo belangrijk? Stephan: "Ik verwacht dat ziekenhuizen er over vijf á tien jaar heel anders uitzien. Dan zijn ze meer een onderdeel in een gezondheidsnetwerk en verbinden ze gezondheidspartners in een regio. Het ziekenhuis is dan een scharnierpunt van deze zorg. Wendbaarheid is dus belangrijk, samenwerking gaat echt andere vormen aannemen". Roel: “Wil een ziekenhuis goed functioneren, dan moet de relatie tussen bestuur en medische staf gewoon goed zijn. Dat is cruciaal, en wat dat betreft mogen we hier van geluk spreken, het vertrouwen is groot en wederzijds. We hebben er ook alle vertrouwen in dat dit zo blijft met de nieuwe bestuurder, zij neemt de goede bagage mee.” Soeplepel Heeft Roel nog een tip voor zijn opvolger? Roel: "Niet alleen voor Stephan, maar eigenlijk voor iedereen die samenwerkt met een ander! En dat is: benoem problemen voordat ze onevenredig groot worden en wees tevreden met kleine stappen.” Met een geheimzinnige blik komt er een tas op tafel. “Om die reden geef ik aan jou liever niet het stokje door, Stephan, maar deze Afrikaanse soeplepel. Omdat de soep nooit zo heet gegeten wordt, als die wordt opgediend. Alle vertrouwen in jou,… het ga je goed!" <<

15


President Kennedylaan 1, 4002 WP Tiel Postbus 6024, 4000 HA Tiel T. 0344-674911 E. info@zrt.nl www.ziekenhuisrivierenland.nl

Zend uw foto uit het rivierengebied naar scoop@zrt.nl en misschien staat deze de volgende editie hier.

Profile for Ziekenhuis Rivierenland

Scoop december 2019  

Scoop december 2019  

Advertisement