Page 1


TE LAAT VOOR IN HET BOEKJE, MAAR TOCH OP TIJD BIJ U!

LOODSEN

2007 17 juli Het is koud. We rennen. De koffer weegt zwaar maar de paniek die door mijn aderen raast maakt dat ik tempo hou. Ik kijk regelmatig om. Oef, ze volgen nog. Ik spoor de jongens aan sneller te lopen. De koude nachtlucht snijdt in mijn longen, en mijn ogen worden waterig door de wind. Mijn zaklamp is de enige verlichting buiten de maan die flauw door de hoge bomen schijnt. Het enige geluid hier is het hijgen van de rennende jongens, en het gehuil van sommigen, die niet weten wat er gaande is. Weet ik het eigenlijk zelf wel? Er gaat maar ĂŠĂŠn gedachte door mijn hoofd: vluchten! Alle jongens veilig en wel hier vandaan krijgen. Net op dat moment duiken twee schimmen op uit het bos links van ons. Het zijn Maarten en Bob, mijn medeleiders. Ze leunen zwaar op elkaar en als ik ze verlicht met mijn lamp zie ik dat ze volledig bebloed zijn. What the f*ck? Ze roepen dat we sneller moeten lopen. Dat er honden komen! Intuitief werp ik mijn koffer opzij en zet een sprintje in, waarop al mijn jongens het voorbeeld volgen. Een ding weet ik zeker: als Dhole en Shere-Khan bang zijn van iets, ben ik er ook vandoor! Op de gezichtjes rondom mij lees ik pure angst, paniek. U vraagt zich af waarover dit gaat? Waarom u hier nog nooit van heeft gehoord? Waarvan hebben een hele horde zeewelpen, 4 leiders en 3 foeriers zoveel schrik? Welke scoutsgroep is er ooit in het holst van de nacht op de vlucht geslagen? En waarom is er altijd in alle talen over gezwegen? Wel, het is een lang verhaal. Nu, bijna 10 jaar later kan ik het u wel vertellen. U weet inmiddels immers dat leiders ook maar mensen zijn, en dat mensen weleens fouten maken...


Het begon allemaal met een boer... Nee, dat is niet waar. Het begon allemaal met een kat. Voor het kamp van de zeewelpen hadden we gekozen voor een terrein in Leopoldsburg. Het was een ideale kampplaats. Een ruime eetzaal, grote slaapzaal met stapelbedden, een functionele keuken, grote wasplaats, tafels buiten, een speelveld, bossen op loopafstand én... we zouden gemakkelijk een uitstap naar de zee kunnen maken. Het was een prachtig kamp. We hadden veel tijd gestoken in de voorbereiding. Het zat stampvol met kei-toffe spelen, knutselactiviteiten en uitstappen. Het hele jaar was trouwens zo. Denk maar aan onze fietstochten, spontane modderspelen in het Rivierenhof, onze vrouwendag op de Groenplaats, een EHBO-dag, uitstap naar het Zoniënwoud en ook naar de Kalmthoutse Heide, een dagje in De Ster, een uitstap naar Technopolis, een zeilweekend op het Galgenweel, de talrijke bosspelen in het St-Annabos, Driekoningendag die écht top was, en zoveel meer... Enfin, het kamp zou de kers op de taart worden en het hoogtepunt van het jaar. Wisten wij veel van welk noodlot ons te wachten stond. Het terrein dat we huurden was eigendom van een boer. Een vriendelijke man, waar we een goede verstandhouding mee hadden. Wij waren immers een gerespecteerde zeescoutsgroep! Nu bezat die boer een aantal katten, en katten eten graag. Zo kwam het dat onze keuken een geliefd plekje werd voor deze beestjes en telkens als we buiten zaten te eten, kwamen zij ook daar bedelen en schooien. In het begin was dit allemaal heel aandoenlijk maar na enkele dagen al vrij irritant. Toen begonnen we de katten weg te jagen. Eerst door te roepen en recht te springen maar dat werden we al snel beu, dus begonnen we kleine voorwerpen te gebruiken om de katten af te schrikken. Let wel op: we raakten de katten niet, want we hadden respect voor dieren! Aan de badmintonpluimpjes waren de katten al snel gewend en dan gebruikten we petanqueballen, die toevallig binnen handbereik lagen. U voelt hem al aankomen... Op een gegeven moment was ik met de welpen aan het zakkenlopen en had geen flauw benul welk drama zich datzelfde ogenblik afspeelde. Die avond veranderde alles. De feiten kwamen aan het licht en verdeelde de leidingsploeg in twee kampen. Er kwam klinkende ruzie. Er werd gescholden, gevloekt, gegooid met voorwerpen. Het was verschrikkelijk. Maar de show must go on, en dus ook ons kamp. De welpen merkten dat er wat gaande was. De spanning tijdens het eten was immers te snijden. Iedereen at zwijgend met gebogen hoofd. De leiding die anders zo dik bevriend waren, hadden ruzie gemaakt. Terwijl zij anders altijd vrolijk waren en zongen, waren ze nu prikkelbaar, slechtgezind en zeer kortaf. De sfeer was totaal weg. Mieke en ik trachtten de jongens wat te sussen en vonden het erg dat zij dit moesten meemaken. Wat er gebeurd was kon echter niet door de beugel. Bob had een kat vermoord. Doodgeslagen met de baseballknuppel. Maarten had geholpen het beestje te begraven. Ze wilden eerst nog doen alsof er niets gebeurd was maar vielen snel door de mand. Mieke en ik waren woest op hen, want hoe zou de boer reageren? Hoe gingen we dat verklaren? Lang moesten we er niet op wachten want net toen we in die doodse stilte aan het eten waren (ik had eigenlijk helemaal geen honger), kwam de vrouw van de boerin binnen. Ze vroeg of we wisten waar de kat was. Bob & Maarten bleven doen alsof ze van niets wisten. Naarmate de conversatie vorderde, werd de toon van de boerin dreigender. Ze riep dat ze ons verdacht. Dat ze ons nooit vertrouwde. Dat ze wel had gezien hoe we de katten telkens wegjoegen. Bob & Maarten voelden het waarschijnlijk warm worden onder hun voeten, wisselden enkele blikken en stonden abrupt recht. Ze namen de boerin nogal hardhandig bij de armen en brachten haar naar buiten onder het mom 'We zullen dat buiten bespreken.' Mieke kon haar tranen niet bedwingen en liep naar de keuken. Ik bleef achter met welpen die met hun vork in de puree prakten, niet wetend wat anders te doen. Ik zorgde ervoor dat de welpen zich wasten, ging Mieke halen en samen legden we de welpen te slapen. Zij hadden vele vragen, welke we zelf niet eens konden beantwoorden. Later, toen de welpen uiteindelijk in slaap lagen, gingen Mieke en ik het voorval bespreken met Bob & Maarten, die pas terug waren. We beloofden allemaal rustig te blijven, wat zeer moeilijk was want over wat ze met de boerin hadden besproken wilden ze niks kwijt. Net toen we hen wilden overhalen naar de boer te gaan en het eerlijk te vertellen, hoorden we een hels kabaal in de slaapzaal.


De boer was langs de achterdeur de slaapzaal binnengelopen en schreeuwde de boel bij elkaar. Hij moest de verdomde leiders vinden die zijn vrouw hadden geslagen. De welpen zaten verschrikt in hun bed, toen wij de kamer binnenkwamen. Mieke en ik trachtten de boer te kalmeren, maar werden aan de kant geduwd door Bob en Maarten, die langs ons stoven en de boer naar buiten duwden. Ze hadden de baseballknuppel vast. Paniek sloeg om mijn hart en de blik van Mieke maakte duidelijk dat ze hetzelfde dacht. De stoppen van Bob en Maarten waren doorgeslagen. Wat zouden zij doen? Wat moeten wij doen? Er leek op dat moment maar één goede oplossing. We moesten daar weg! De jongens pakten bliksemsnel (ja, het KAN!) hun spullen in, en nog geen vijf minuten later renden we het huis uit, de bosdreef in. Ook de foeriers hadden ingepakt en stoven ons rakelings voorbij in hun autootje. Het was koud. We renden. De koffer woog zwaar maar de paniek die door mijn aders raasde maakte dat ik tempo hield. Iedereen volgde nog. Uit het struikgewas bij het bos links van ons strompelden Bob en Maarten, gewond, bebloed. Bagage weggooien! Spurten! Iedereen volgde mijn voorbeeld. Bang voor de honden. Bang voor de boer. We bleven rennen. Aan het eind van de dreef stond een auto. In het midden van de weg. Was het de boer? Of politie? Mijn zaklamp haperde en gaf tenslotte geen licht meer. Ik remde af, stopte met spurten. Angstig voor wie daar stond verzamelde ik de welpen dicht bij mij. Er waren er meer die huilden nu. De autolampen gingen aan. We werden verblind. Wat moest ik doen? Terug? Verder? Ik hoorde achter ons Bob en Maarten aankomen. Kon ik hen nog vertrouwen? En wat moest ik met hen? Ze waren immers gewond. Toen ze ons hadden ingehaald moesten ze even uithijgen, steunend op hun kniën. Als ze terug bij hun positieve kwamen, gingen ze rechtstaan en zeiden: Grapje! Wat er toen gebeurde was verwonderlijk.Terwijl alle leiding hun rol liet vallen, de foeriers dichterbij kwamen (het was hun auto), en we trachtten uit te leggen dat dit een nachtspel was, was er bij vele welpen een emotionele ontlading. Sommigen begonnen te huilen, anderen te lachen, en weer anderen werden kwaad. Vervolgens begeleidden we de welpen naar de kampplaats terug. We legden ons allemaal met onze slaapzak in de eetzaal in een kring, en praatten over de gebeurtenissen met een dampende kop chocolademelk en lekkere koekjes. Dit schouwspel vergde veel inzet van de leiding. Er is nooit een kat aangeraakt. We kwamen de avond tevoren op het idee, en hebben dat helemaal tot in de details uitgewerkt. De ruzie werd gepland, de leiding van een nabijgelegen AKABE-scoutsgroep gevraagd om boer en boerin te spelen, Geert ging wonden namaken, en iedereen moest goed in zijn rol blijven, ook al konden we amper onze lach inhouden tijdens het 'ruziën' in de keuken. Achteraf bezien -en toen zelfs ook al- kan men discussiëren of dat allemaal wel pedagogisch verantwoord was. Of dat eigenlijk wel kon bij zeewelpen. En of het allemaal niet vergezocht was. We hebben er toen ook -op voorhand- over gepraat, en beslisten om het toch te doen. Alle kansen waren er, en indien goed uitgevoerd, zou het een once-in-a-lifetime-experience worden. En nog spreken zij die er bij waren erover, hoe goed dat wel niet was, hoe geloofwaardig, hoe cool dat wel niet was. Topleiding steekt nu eenmaal topactiviteiten ineen.

Meer lezen? Ga naar www.zeescouts13.be/loodsen


JANUARI Geen vergadering: 3 januari Bekomen van de feesten of nog een beetje verder feesten; u kiest er zelf voor. Ik ga nog een beetje door... :) Wie wil kan wat werken aan de Master Antheunis.

Werken aan Master Antheunis: 10 & 17 januari 8:45 op de basis Boterhammekes meebrengen 17:00 sluiting op de basis

Speciale vergadering: 24 januari TOPLEIDING STEEKT NU EENMAAL TOPACTIVITEITEN INEEN Met deze woorden sloot ik mijn herinnering als jullie leider doorheen de tijd waarmee ik dit jaar de schikkingen begin af. Vandaag heb ik iets speciaals voor jullie in petto. Op tijd aanwezig zijn is een must. 8.45 op de basis Sluiten aldaar om 17.00 uur. Meebrengen: warme kledij, regenkledij, perfect uniform, eten & drinken.

Kabelbaantechniek: 31 januari JOEPI! WEER EEN VORMING! Vandaag gaan we leren hoe we een kabelbaan correct opzetten. We hebben immers het materiaal ervoor liggen in de kelder, dus deze dag is een goeie investering voor de groep. Zeker als jullie ooit scheepsjongensleiders worden. Meer info over deze dag via de FB-groep! Kostprijs: 5 euro

BENJAMIN 0470/59.79.34


Dolfijntje januari 2016  

De schikkingen van de 13e Sint Joris Zeescouts voor Januari 2016

Dolfijntje januari 2016  

De schikkingen van de 13e Sint Joris Zeescouts voor Januari 2016

Advertisement