__MAIN_TEXT__

Page 14

Alles loopt goed. Het is warm. Iedereen is goed geluimd, en je voelt het verlangen om te gaan varen zinderen bij al deze zeescouts aanwezig. En dan stapt de volgende spreker naar de microfoon, intussen een papiertje zenuwachtig uit zijn broekzak peuteren. Mijn ogen volgen zijn rasse schreden. O nee. Die schoenen! Deze man was zich waarschijnlijk niet bewust dat minstens één paar van alle ogen die nu op hem gericht waren zich op zijn schoenpunten zouden richten. De man - en dat zag ik dus van verre, want ik stond achter een horde zeewelpen- had zijn schoenen niet gepoetst. Nu, op zich is dat geen probleem, alleen had ik van deze meneer wel iets beters verwacht. Maar het zit 'm in het onontkoombare vervolg. Zonder erbij na te hoeven denken keren mijn ogen zich naar mijn eigen tenen. Geen probleem, weet ik. Ik heb de dag tevoren immers als en gek mijn uniformschoenen gepoetst. Ze blinken als een spiegel. Mijn blik dwaalt verder. Ja, ook mijn medeleiding is piekfijn in orde. De zeewelpen ook, dat hadden we eerder al gecontroleerd. Verder. Focus op de overkant. Daar staan de Zeeverkenners. Zoom in. Ja. Ja. Ja. Zucht... Blijkt dat buiten de K.M's en B.M.'s een beperkt aantal verkenners schoeisel aanheeft dat voor uniformschoenen kan doorgaan. De lage, klassieke zwarte schoenen werden hier eens vervangen door blauwe en daar weer door bruine exemplaren, sommigen hadden een type sportschoen aan, en anderen stapschoenen. Net als de prijsuitreiking voor de kok, is het Opening vaarseizoen een moment van verandering in het leven van een zeescout.Men heeft er immers naar uitgekeken, ernaar verlangd. Men heeft hard gewerkt naar dat ogenblik en het is als het waren een beloning. Diegene die stoffen sloefen of versleten schoenen aandoet voor zo een belangrijk moment, die is verkeerd bezig. Of verkeerd opgevoed of verkeerd opgeleid. Mijn bompa zei altijd: 'Ne coureur die zich ni soigneert, zal zelfs gene dorpskoers winnen, hoe hard 'em ook fietst.' Mijn Bompa, geen fan van koers, wel van discipline, had overschot aan gelijk, en het is aan hem dat ik denk als ik mijn hemd strijk, mijn baard afscheer, mijn schoenen poets en ja, zelfs nog even langs de kapper loop als de gelegenheid dat vereist. Natuurlijk zijn vele anderen anders opgevoed als ik. Gelukkige maar, want in mijn geval was ook niet alles rozengeur en maneschijn. Anderzijds gaat het sommigen wel al te gemakkelijk. Eender welk moment zal ik aangrijpen als leider om de jongens van onze groep, evenals mijn medeleiding als ouders erop te wijzen dat een uniform compleet én correct hoort te zijn. Twee lange blauwe kousen, twee kousenbanden, een korte scoutsbroek, ons groeps-T-shirt, een uniformtrui, een GESTREKEN scoutsdas en een scoutspet, de varende takken al naargelang het seizoen mét of zonder witte overtrek. En uiteraard lage zwarte klassieke schoenen. Mijn leiding was er streng over, en dat recht -neen, die PLICHT- heeft elke leider, op voorwaarde dat zij zelf in orde zijn met hun uniform. O ja, en als je mijn Bompa ziet, zorg dan dat je das goed geknoopt is.

Profile for Benjamin Van den Broeck

Dolfijntje februari 2016  

De schikkingen van de 13e Sint Joris Zeescouts voor Januari 2016

Dolfijntje februari 2016  

De schikkingen van de 13e Sint Joris Zeescouts voor Januari 2016

Advertisement