Page 1


‫ﭘﺎﺋﻮﻟﻮ ﮐﻮﺋﻠﯿﻮ‬ ‫ﺗﺮﺟﻤﻪی آرش ﺣﺠﺎزی‬ ‫ا ﻟﻒ‬ ‫ﭘ ﺎﺋﻮﻟﻮ ﮐﻮﺋﻠﯿﻮ‬ ( ‫)رﻣ ﺎن‬

O Aleph © Paulo Coelho, 2011 (www.paulocoelhoblog.com) © Persian Translation: Arash Hejazi, 2011 (www.arashhejazi.com)


‫ﻣﺘﺮﺟﻢ ‪:‬‬

‫آ رش ﺣ ﺠﺎ ز ی‬

‫ﺳﺎل ﻧ ﺸﺮ ‪1390 :‬‬

‫ﺗﻤ ﺎم ﺣﻘﻮق ﻣﺤﻔﻮظ ا ﺳﺖ ‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﺷﺮاﯾﻂ وﯾﮋ هی ﺳـ ﺎﻧ ﺴﻮر و ﻣﻤﯿﺰی در اﯾﺮان و ﺑـ ﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ وزار ت ﻓﺮھﻨ ﮓ و‬ ‫ار ﺷ ﺎ د ا ﺳـ ﻼﻣ ﯽ اﻣﮑ ﺎن ﻓ ﻌ ﺎﻟﯿﺖ را از اﻧﺘ ﺸ ﺎرا ت ﮐ ﺎروان‪ ،‬ﺗﻨ ﮫ ﺎ ﻧ ﺎ ﺷـﺮ ر ﺳﻤ ﯽ ﭘ ﺎﺋﻮﻟﻮ ﮐﻮﺋﻠﯿﻮ‪،‬‬ ‫در اﯾﺮان ﮔﺮﻓﺘﻪ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﭘـ ﺎﺋﻮﻟﻮ ﮐﻮﺋﻠﯿـﻮ و آر ش ﺣﺠـ ﺎزی ﺗـ ﺎز هﺗﺮﯾﻦ رﻣـ ﺎن اﯾﻦ ﻧﻮﯾ ﺴـﻨ ﺪ ه را ﺑﻪ‬ ‫زﺑـ ﺎن ﻓ ﺎر ﺳـ ﯽ و از را ه اﯾﻨـﺘﺮﻧﺖ ﻣﻨﺘ ﺸـﺮ ﮐﺮ د هاﻧـ ﺪ ‪ .‬ﺑﺮای درﯾـ ﺎﻓﺖ اﯾﻦ ﮐﺘـ ﺎ ب ﻻـزم ﻧﯿ ﺴـﺖ‬ ‫ھﺰﯾﻨﻪای ﺑﭙﺮ دازﯾـ ﺪ‪ ،‬اﻣ ﺎ ا ﮔﺮ ﻗﺼـ ﺪ ﺣﻤ ﺎﯾﺖ از ﻧﻮﯾ ﺴـﻨ ﺪ ه و ﻣﺘﺮﺟﻢ را دارﯾ ﺪ‪ ،‬ھﻨﻮز ﺗ ﻌ ﺪا دی از‬ ‫ﮐﺘ ﺎ بھ ﺎی ﭘ ﺎﺋﻮﻟﻮ ﮐﻮﺋﻠﯿﻮ ﺑ ﺎ ﺗﺮﺟﻤﻪی آر ش ﺣﺠ ﺎزی در ﺑ ﺎزار ﮐﺘ ﺎ ب اﯾﺮان ﻣﻮﺟﻮ د ا ﺳﺖ ‪ .‬ﺧﺮﯾ ﺪ‬ ‫ﻧ ﺴـﺨﻪای از اﯾﻦ ﮐﺘ ﺎ بھ ﺎ ﻣ ﯽﺗﻮاﻧ ﺪ ﺣﻤ ﺎﯾﺖ ﻣﺆﺛﺮی از اﯾﻦ ﻓ ﻌ ﺎﻟﯿﺖ ﻣﺤ ﺴﻮ ب ﺷﻮ د و ﺗ ﺪاوم‬ ‫آن را ﺗﻀﻤﯿﻦ ﮐﻨ ﺪ ‪.‬‬


‫ﺷﺮﯾﻒزادهای ﺑﻪ دﯾـﺎر ﺑﻌﯿـﺪ ﺳـﻔﺮ ﮐﺮد ﺗﺎ ﭘﺎدﺷﺎھﯽ ﺳـﺮزﻣﯿﻨﯽ را از‬ ‫آن ﺧﻮد ﮐﻨﺪ و ﺑﺎزﮔﺮدد‪.‬‬ ‫اﻧﺠﯿﻞ ﻟﻮﻗﺎ‪ ،‬ﺑﺎب ‪ ،19‬آﯾﻪی ‪12‬‬


‫ﺑﻪ ﺟﯽ ﮐﻪ ﻣﺮا در ﺣﺮﮐﺖ ﻧﮕﺎه ﻣﯽدارد‬ ‫ﺑﻪ اس‪ .‬ﺟﯽ‪ .‬ﮐﻪ ھﻤﭽﻨﺎن از ﻣﻦ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪،‬‬ ‫و ﺑــﻪ ھﻼـــل‪ ،‬ﺑـــﻪ ﺧـــﺎﻃﺮ ﮐﻠﻤـــﺎت ﺑﺨﺸﺎﯾﺸـــﮕﺮش در ﮐﻠﯿﺴـــﺎی‬ ‫ﻧﻮوزیﺑﯿﺮﺳﮏ‬


‫ﻗﻄﺮ آن اﻟﻒ دو ﺗﺎ ﺳﻪ ﺳﺎﻧﺘﯽﻣﺘﺮ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻤﺎم ﻓﻀﺎی ﮐﯿﮫﺎﻧﯽ آﻧﺠﺎ‬ ‫ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺪون ھﯿﭻ ﺗﻘﻠﯿﻠﯽ در اﺑﻌﺎدش‪ .‬ھﻤﻪﭼﯿﺰ ﻧﺎﻣﺘﻨﺎھﯽ ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﺮا‬ ‫ﮐﻪ از ھﺮ ﻧﻘﻄﻪای در ﮐﯿﮫﺎن ﻣﯽدﯾﺪﻣﺶ‪.‬‬ ‫ﺧﻮرﺧﻪ ﻟﻮﺋﯿﺲ ﺑﻮرﺧﺲ‪ ،‬اﻟﻒ‬


‫ﺗﻮ ھﻤﻪﭼﯿﺰ را ﻣﯽداﻧﺴﺘﯽ ــ ﻣﻦ ﻧﺎﺑﯿﻨﺎ‪.‬‬ ‫ﻣﯽداﻧﻢ زﻧﺪﮔﯽام ﺑﯿﮫﻮده ﻧﺨﻮاھﺪ ﺑﻮد‪،‬‬ ‫ﻣﯽداﻧﻢ ﺑﺎز ھﻤﺪﯾﮕﺮ را ﺧﻮاھﯿﻢ دﯾﺪ‬ ‫در اﺑﺪﯾﺘﯽ اﯾﺰدی‪.‬‬ ‫اﺳﮑﺎر واﯾﻠﺪ‪» ،‬داﻧﺶ راﺳﺘﯿﻦ«‬


‫ﭘﺎد ﺷﺎه ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﺧﻮدم‬ ‫آ ه ﻧـﻪ‪ .‬دﯾ ﮕﺮ ﺣﻮﺻــﻠﻪی ﻣﺮا ﺳـﻢ دﯾ ﮕﺮی را ﻧـﺪارم! آﯾﯿـﻦ دﯾ ﮕﺮی‬ ‫ﺑﺮای ا ﺣﻀـﺎر ﻧﯿﺮوھـﺎی ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ در ﺟﮫﺎ ن ﻣﺮﺋﯽ! ﭼﻪ رﺑﻄﯽ دارد ﺑﻪ‬ ‫دﻧﯿـﺎی اﻣﺮوز ﻣـﺎ ؟ ﻓﺎرغا ﻟﺘﺤﺼـﯿ ﻞھﺎ از داﻧﺸـ ﮕﺎ ه ﮐﻪ ﺑﯿﺮو ن ﻣﯽآﯾﻨﺪ‬ ‫ﮐـﺎر ﮔﯿﺮ ﻧﻤﯽآورﻧـﺪ‪ .‬ﻣﺴﻦھﺎ ﺑﺎزﻧﺸﺴـﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﻧـﺪ و ﮔﺮ ﻓﺘﺎر ﯾﮏ‬ ‫ﻟﻘﻤﻪی ﻧﺎﻧﻨـﺪ‪ .‬آدمﺑﺰرگھـﺎ ﮐﻪ از ﻧﻪ ﺻـﺒﺢ ﺗـﺎ ﭘﻨـﺞ ﺑﻌـﺪازﻇﮫﺮ ﺟﺎ ن‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻨــﺪ ﺗــﺎ ﺧﺮج ﺧــﺎﻧﻮاد ه و ﺗﺤﺼــﯿ ﻞ ﺑﭽﻪھﺎﯾﺸــﺎ ن را ﺑﺪھﻨــﺪ‪،‬‬ ‫ﻓﺮﺻـﺘﯽ ﺑﺮای رؤﯾﺎھﺎﯾﺸـﺎ ن ﻧﺪارﻧــﺪ‪ .‬ﻣـﺪام ﺑـﺎ ﺳــﺮ ﻣﯽ ﺧﻮرﻧـﺪ ﺑﻪ‬ ‫ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﮫ ﺶ ﻣﯽﮔﻮﯾﯿﻢ »وا ﻗﻌﯿﺖ ﺗﻠﺦ«‪.‬‬ ‫دﻧﯿﺎ ھﯿﭻو ﻗﺖ ﺑﻪ اﻧﺪاز هی ﺣﺎﻻ د ﭼﺎر ﺗﻔﺮ ﻗﻪ ﻧﺒﻮد ه‪ ،‬ﺑﺎ ﺟﻨﮓھﺎی‬ ‫ﻣ ﺬ ھ ﺒ ﯽ ‪ ،‬ﻧ ﺴ ﻞ ﮐ ﺸ ﯽ ‪ ،‬ﺑ ﯽ ا ﺣ ﺘ ﺮ اﻣ ﯽ ﺑﻪ زﻣ ﯿ ﻦ ‪ ،‬ﺑ ﺤ ﺮ ا ن ھ ﺎ ی‬ ‫ا ﻗﺘﺼﺎدی‪ ،‬ا ﻓﺴﺮدﮔﯽ‪ ،‬ﻓﻘﺮ‪ ...‬ﺑﺎ ﻣﺮدﻣﯽ ﮐﻪ ھﻤﻪ ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‬ ‫را ه ﺣﻠﯽ ﻓﻮری ﺑﺮای ﺣ ﻞ ﺣﺪا ﻗ ﻞ ﯾ ﮑﯽ از ﻣﺸ ﮑﻼت دﻧﯿﺎ در ﭼﻨﺘﻪ‬ ‫دارﻧﺪ‪ .‬ھﺮ ﭼﻪ ھﻢ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻣﯽروﯾﻢ‪ ،‬اوﺿﺎع ﺗﺎرﯾﮏﺗﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ‬ ‫ﻣ ﯽ ر ﺳ ﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﻣﯽﮐﻨﻢ ؟ ﻣﺸﻐﻮل ﯾﺎ ﻓﺘﻦ راھﻢ در ﺳﻨﺘﯽ‬ ‫ﻣﻌﻨﻮی ﮐﻪ رﯾﺸﻪ در ﮔﺬ ﺷﺘﻪھﺎی ازﯾﺎدر ﻓﺘﻪ دارد و از »اﮐﻨﻮ ن« و‬ ‫ﭼﺎ ﻟ ﺶھﺎﯾ ﺶ ﺑﺴﯿﺎر دور ا ﺳﺖ ؟‬ ‫****‬ ‫ھﻤﺮا ه ﺟﯽ‪ .‬ﮐﻪ ﺑﮫ ﺶ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ا ﺳﺘﺎد )ھﺮ ﭼﻨﺪ ﺗﺎزﮔﯽھﺎ‬ ‫د ﭼﺎر ﺗﺮدﯾﺪ ﺷﺪ هام(‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﺧﺖ ﻣﻘﺪس ﺑﻠﻮط ﻗﺪم ﻣﯽزﻧﻢ‪.‬‬ ‫اﯾﻦ در ﺧﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎل‪ ،‬ﺑﯽﺗﻔﺎوت‪ ،‬ﻧﻈﺎر هﮔﺮِ ﻣﺤﻨﺖھﺎی‬


‫ﻧﻮع ﺑﺸﺮ ﺑﻮد ه و ﺗﻨﮫﺎ دﻏﺪﻏﻪاش‪ ،‬ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺑﺮگھﺎﯾ ﺶ در زﻣﺴﺘﺎ ن‬ ‫و ﺑﺎززاﯾ ﺶ آ نھﺎ در ﺑﮫﺎر‪.‬‬ ‫دﯾ ﮕﺮ ﺣﺎل ﻧﺪارم ﮐﻪ درﺑﺎر هی راﺑﻄﻪام ﺑﺎ ﺟﯽ‪ ،.‬ﻣﺮ ﺷﺪم در‬ ‫ﺳﻨﺖ ﺑﻨﻮﯾﺴﻢ‪ .‬ﮔﻔﺖوﮔﻮھﺎﯾﻤﺎ ن را در د هھﺎ د ﻓﺘﺮ ﭼﻪ ﯾﺎددا ﺷﺖ‬ ‫ﮐﺮد هام‪ ،‬اﻣﺎ ھﯿﭻو ﻗﺖ ﺣﻮﺻﻠﻪاش را ﻧﺪارم دوﺑﺎر ه ﺑﺨﻮاﻧﻤﺸﺎ ن‪ .‬از‬ ‫او ﻟﯿﻦ ﻣﻼ ﻗﺎﺗﻤﺎ ن در آﻣﺴﺘﺮدام در ﺳﺎل ‪ ،1982‬ﺻﺪھﺎ ﺑﺎر‬ ‫ﯾﺎدﮔﺮ ﻓﺘﻪام ﭼﻪﻃﻮر زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻢ و ﺑﻌﺪ ﯾﺎدم ر ﻓﺘﻪ‪ .‬ھﺮو ﻗﺖ ﺟﯽ‪.‬‬ ‫ﭼﯿﺰ ﺗﺎز های ﯾﺎدم ﻣﯽدھﺪ‪ ،‬ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ آ ﺧﺮﯾﻦ ﮔﺎم‬ ‫ﺑﺮای ر ﺳﯿﺪ ن ﺑﻪ ﻗﻠﻪی ﮐﻮ ه ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬ﻧﺘﯽ ﮐﻪ و ﺟﻮد ﺗﻤﺎم ﺳﻤﻔﻮﻧﯽ‬ ‫را ﺗﻮ ﺟﯿﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﮐﻼﻣﯽ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﮐﺘﺎب را ﺟﻤﻊ ﻣﯽﺑﻨﺪد‪ .‬وارد‬ ‫ﯾﮏ دور هی ﺳﺮ ﺧﻮ ﺷﯽ ﻣﯽ ﺷﻮم ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﺪرﯾﺞ ﻣﺤﻮ ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﻌﻀﯽ ﭼﯿﺰھﺎ ﺑﺮای اﺑﺪ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻤﺮﯾﻦھﺎ‪ ،‬ﺗﻮﺻﯿﻪھﺎ و‬ ‫آﻣﻮز هھﺎ در ﺳﯿﺎھﭽﺎ ﻟﯽ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﯾﺎ اﯾﻦﻃﻮر ﺑﻪ ﻧﻈﺮم‬ ‫ﻣﯽآﯾﺪ‪.‬‬ ‫****‬ ‫زﻣﯿﻦ ﺧﯿ ﺲ ا ﺳﺖ‪ .‬ھﺮ ﭼﻪ ھﻢ ﺑﺎ د ﻗﺖ ﻗﺪم ﺑﺮدارم‪،‬‬ ‫ﮐﻔ ﺶھﺎی ورز ﺷﯽام ﮐﻪ ﭘﺮﯾﺮوز ﺑﺎ و ﺳﻮاس ﺷﺴﺘﻪام دوﺑﺎر ه‬ ‫ﻟﺠﻦﻣﺎل ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﺟﺴﺖو ﺟﻮﯾﻢ ﺑﺮای ﺣ ﮑﻤﺖ‪ ،‬آراﻣ ﺶ ﻓ ﮑﺮ و‬ ‫آﮔﺎھﯽ از وا ﻗﻌﯿﺖھﺎی ﻣﺮﺋﯽ و ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ د ﭼﺎر روزﻣﺮﮔﯽ و ﺑﯽﻣﻌﻨﺎ‬ ‫ﺷﺪ ه‪ .‬ﺑﯿﺴﺖودو ﺳﺎ ﻟﻪ ﺑﻮدم ﮐﻪ رازآﻣﻮزی در ﺟﺎدو را ﺷﺮوع‬ ‫ﮐﺮدم‪ .‬ﺟﺎد هھﺎی ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﯽ را زﯾﺮ ﭘﺎ ﮔﺬا ﺷﺘﻢ‪ ،‬ﺳﺎلھﺎ ﺑﺮ ﻟﺐ‬ ‫ﻣﻐﺎک را ه ر ﻓﺘﻢ‪ ،‬ﻟﻐﺰﯾﺪم‪ ،‬ﺳﻘﻮط ﮐﺮدم‪ ،‬ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﺪم‪ ،‬و ﺑﺎز‬ ‫ﺷﺮوع ﮐﺮدم‪ .‬ﺧﯿﺎل ﻣﯽﮐﺮدم ﺑﻪ ﭘﻨﺠﺎ هوﻧﻪ ﺳﺎ ﻟ ﮕﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﻢ‪،‬‬ ‫ﻓﺎﺻﻠﻪی زﯾﺎدی ﺑﺎ ﺑﮫﺸﺖ و آراﻣ ﺶ ﻣﻄﻠﻘﯽ ﻧﺨﻮاھﻢ دا ﺷﺖ ﮐﻪ‬ ‫در ﻟﺒﺨﻨﺪ راھﺒﺎ ن ﺑﻮداﯾﯽ ﻣﯽدﯾﺪم‪.‬‬ ‫اﻣﺎ اﻻ ن اﻧ ﮕﺎر از ھﻤﯿﺸﻪ دورﺗﺮم‪ .‬آراﻣ ﺶ ﻧﺪارم؛ ھﺮازﮔﺎھﯽ‬


‫د ﭼﺎر ﺗﻌﺎرض دروﻧﯽ ﻣﯽ ﺷﻮم ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﻣﺎ هھﺎ ﻃﻮل ﺑ ﮑﺸﺪ؛ و‬ ‫ﻣﻮا ﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﺧﻮدم را در وا ﻗﻌﯿﺘﯽ ﺟﺎدوﯾﯽ ﻏﺮق ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﻓﻘﻂ‬ ‫ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻃﻮل ﻣﯽﮐﺸﺪ‪ ،‬ھﻤﯿﻦ ﻗﺪر ﮐﻪ ﺑﺪاﻧﻢ دﻧﯿﺎی دﯾ ﮕﺮی‬ ‫و ﺟﻮد دارد‪ ،‬و ﺳﺮ ﺧﻮرد هام ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ ھﺮ ﭼﻪ را ﯾﺎد‬ ‫ﻣﯽﮔﯿﺮم‪ ،‬ﺟﺬب ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻣ ﯽ ر ﺳ ﯿﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﺮا ﺳﻢ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﺑﺸﻮد‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪی ﺑﺎھﺎش ﺻﺤﺒﺖ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬دوﺗﺎﯾﯽ د ﺳﺖھﺎﯾﻤﺎ ن را ﺑﺮ ﺗﻨﻪی ﺑﻠﻮط ﻣﻘﺪس‬ ‫ﻣﯽﮔﺬارﯾﻢ‪.‬‬ ‫****‬ ‫ﺟﯽ‪ .‬دﻋﺎﯾﯽ از ﺻﻮ ﻓﯿﺎ ن ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ‪:‬‬ ‫» ﺧﺪاوﻧﺪا‪ ،‬آﻧ ﮕﺎ ه ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﺪای ﺟﺎﻧﻮرا ن‪ ،‬ﻧﻮای در ﺧﺘﺎ ن‪ ،‬زﻣﺰﻣﻪی‬ ‫آبھﺎ‪ ،‬آواز ﭘﺮﻧﺪﮔﺎ ن‪ ،‬ﻧﻔﯿﺮ ﺑﺎد ﯾﺎ ﻏﺮش ﺗﻨﺪر ﮔﻮش ﻣﯽ ﺳﭙﺮم‪،‬‬ ‫ﺷﺎھﺪ و ﺣﺪت ﺗﻮ را ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ؛ ﺗﻮ را ﻣﯽﯾﺎﺑﻢ آ ن ﻗﺪرت اﻋﻠﯽ‪ ،‬داﻧﺎی‬ ‫ﻣﻄﻠﻖ‪ ،‬آﮔﺎھﯽ اﻋﻈﻢ و ﻣﻨﺘﮫﺎی ﻋﺪل‪.‬‬ ‫» ﺧﺪاوﻧﺪا‪ ،‬ﺗﻮ را در ﻣﺸﻘﺎﺗﻢ ﺑﺎزﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﻢ‪ .‬رﺿﺎی ﺗﻮ رﺿﺎی‬ ‫ﻣﻦ ﺑﺎد‪ .‬ﺑﺎ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﺎﯾﻪی ﺷﻌ ﻒ ﺗﻮ ﺑﺎ ﺷﻢ‪ ،‬ﺷﻌ ﻒ ﭘﺪری از‬ ‫ﻓﺮزﻧﺪش‪ .‬و ﺑﺎ ﺷﺪ ﮐﻪ‪ ،‬ﺣﺘﯽ آﻧ ﮕﺎ ه ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻦ دو ﺳﺘﺖ دارم ﺑﺮاﯾﻢ‬ ‫د ﺷﻮار ا ﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺎ ﻣﺘﺎﻧﺖ و ﻋﺰم‪ ،‬ﺑﻪ ﯾﺎد ﺗﻮ ﺑﻤﺎﻧﻢ‪«.‬‬ ‫ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﯽر ﺳﯿﺪ‪ ،‬ﺑﺮای ﻟﺤﻈﻪی ﮐﻮﺗﺎھﯽ ــ ﮐﻪ‬ ‫ھﻤﯿﺸﻪ ﮐﺎ ﻓﯽ ﺳﺖ ــ ﺣﻀﻮر ﯾ ﮕﺎﻧﻪای را ﺣ ﺲ ﻣﯽﮐﺮدم ﮐﻪ‬ ‫ﺧﻮر ﺷﯿﺪ و زﻣﯿﻦ را ﺑﻪ ﺟﻨﺒ ﺶ در ﻣﯽآورد و ﺳﺘﺎرﮔﺎ ن را ﺑﺮ ﺟﺎی‬ ‫ﺧﻮد ﺛﺎﺑﺖ ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽدارد‪ .‬اﻣﺎ اﻣﺮوز ﻣﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﮔﻔﺖوﮔﻮ ﺑﺎ ﮐﯿﮫﺎ ن‬ ‫ﻧﺪارم‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﻣﺮدِ ﮐﻨﺎرم‪ ،‬ﺟﻮابھﺎﯾﯽ را ﮐﻪ ﻻزم دارم‬ ‫ﺑﻪ ﻣ ﻦ ﺑ ﺪ ھ ﺪ ‪.‬‬ ‫****‬


‫د ﺳﺘ ﺶ را از ﺗﻨﻪی در ﺧﺖ ﺑﺮﻣﯽدارد‪ ،‬ﻣﻦ ھﻢ‪ .‬ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽزﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﻦ ھﻢ‪ .‬ﺳﺎﮐﺖ و ﺑﯽ ﺷﺘﺎب ﻋﺎزم ﺧﺎﻧﻪی ﻣﻦ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ‪ .‬در‬ ‫اﯾﻮا ن ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﯿﻢ و ھﻤﭽﻨﺎ ن ﺑﯽﮐﻼم‪ ،‬ﻗﮫﻮ ه ﻣﯽ ﺧﻮرﯾﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﻪ در ﺧﺖ ﻋﻈﯿﻢ و ﺳﻂ ﺑﺎﻏﭽﻪام و آ ن روﺑﺎ ن ﻗﺮﻣﺰ ﻧ ﮕﺎ ه‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬روﺑﺎ ن را ﺑﻌﺪ از رؤﯾﺎﯾﯽ دور ﺗﻨﻪاش ﺑﺴﺘﻢ‪ .‬در رو ﺳﺘﺎی‬ ‫ﺳﻦ ﻣﺎرﺗﻦ ھﺴﺘﻢ‪ ،‬در ﮐﻮ هھﺎی ﭘﯿﺮﻧﻪی ﻓﺮاﻧﺴﻪ‪ ،‬در ﺧﺎﻧﻪای ﮐﻪ‬ ‫از ﺧﺮﯾﺪﻧ ﺶ ﭘﺸﯿﻤﺎﻧﻢ‪ ،‬ﭼﻮ ن ﺣﺎﻻ ﺧﺎﻧﻪ ﺻﺎ ﺣﺐ ﻣﻦ ﺷﺪ ه و ﻣﺪام‬ ‫ﺣﻀﻮرم را ﻣﯽﻃﻠﺒﺪ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺎﯾﺪ ازش ﻣﺮا ﻗﺒﺖ ﮐﻨﺪ و‬ ‫اﻧﺮژیاش را زﻧﺪ ه ﻧ ﮕﻪ دارد‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬دﯾ ﮕﺮ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ در ﻣﺴﯿﺮ ﺗ ﮑﺎﻣ ﻞ از اﯾﻦ ﺟﻠﻮﺗﺮ‬ ‫ﺑﺮوم‪ «.‬ﺑﺎز ھﻢ در ﺗﻠﻪاش ا ﻓﺘﺎد هام و ﺧﻮدم ﺳﺮ ﺻﺤﺒﺖ را ﺑﺎز‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ » :‬ﻓ ﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﺣﺪاﮐﺜﺮ ﻇﺮ ﻓﯿﺘﻢ ر ﺳﯿﺪ هام‪«.‬‬ ‫ﺟﯽ‪ .‬ﺑﺎ ﺷﯿﻄﻨﺖ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ » :‬ﺧﻨﺪ هدار ا ﺳﺖ‪ .‬ﻣﻦ ﺗﻤﺎم ﻋﻤﺮم‬ ‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮد هام ﺣﺪ ﻇﺮ ﻓﯿﺘﻢ را ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ھﯿﭻو ﻗﺖ ﺑﻪ ﺗﻪ ﺧﻂ‬ ‫ﻧﺮ ﺳﯿﺪم‪ .‬آ ﺧﺮ دﻧﯿﺎی ﻣﻦ ﮐﺎر را ﺳﺨﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺪام ﮔﺴﺘﺮش‬ ‫ﭘﯿﺪا ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻧﻤﯽﮔﺬارد ﮐﺎﻣ ﻞ ﺑﺸﻨﺎ ﺳﻤ ﺶ‪«.‬‬ ‫دارد ﻃﻌﻨﻪ ﻣﯽزﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ اداﻣﻪ ﻣﯽدھﻢ‪.‬‬ ‫» ﭼﺮا اﻣﺮوز آﻣﺪی اﯾﻨﺠﺎ ؟ ﮐﻪ ﻣﺜ ﻞ ھﻤﯿﺸﻪ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﯽ در‬ ‫ا ﺷﺘﺒﺎھﻢ ؟ ھﺮ ﭼﻪ د ﻟﺖ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺑ ﮕﻮ‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺮف ﭼﯿﺰی را ﻋﻮض‬ ‫ﻧ ﻤ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ ‪ .‬ﻣ ﻦ ﺧﻮ ﺷ ﺒ ﺨ ﺖ ﻧ ﯿ ﺴ ﺘ ﻢ ‪«.‬‬ ‫ﺟﯽ ﮔﻼﺑﯽای از روی ﻣﯿﺰ ﺑﺮﻣﯽدارد و در د ﺳﺘ ﺶ ﻣﯽﮔﺮداﻧﺪ‪:‬‬ ‫»د ﻗﯿﻘﺎً ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ آﻣﺪم‪ .‬ﻣﺪﺗﯽ ا ﺳﺖ ﻣﯽداﻧﻢ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ا ﺳﺖ‪،‬‬ ‫اﻣﺎ ھﺮ ﮐﺎری و ﻗﺘﯽ دارد‪ .‬اﮔﺮ زودﺗﺮ ﺣﺮف ﻣﯽزدﯾﻢ‪ ،‬ھﻨﻮز ﻧﺎرس‬ ‫ﺑﻮدی‪ .‬اﮔﺮ دﯾﺮﺗﺮ از اﯾﻦ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯿﻢ‪ ،‬ﻟﮫﯿﺪ ه ﻣﯽ ﺷﻮی‪ «.‬ﮔﺎزی ﺑﻪ‬ ‫ﮔﻼﺑﯽ ﻣﯽزﻧﺪ و ﻣﺰﻣﺰ ه ﻣﯽﮐﻨﺪ‪» :‬ﻋﺎ ﻟﯽ ا ﺳﺖ‪ ،‬در ﺳﺖ ﺑﻪﻣﻮ ﻗﻊ‪«.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ﺗﻤﺎم و ﺟﻮدم ﮔﺮ ﻓﺘﺎر ﺷﮏ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺼﻮص‬


‫درﺑﺎر هی دﯾﻨﻢ‪«.‬‬ ‫» ﺧﻮب ا ﺳﺖ‪ .‬ﺷﮏ آدم را ﭘﯿ ﺶ ﻣﯽراﻧﺪ‪«.‬‬ ‫ھﻤﺎ ن ﺣﺎﺿﺮ ﺟﻮاﺑﯽ و ﺗﺼﻮﯾﺮﭘﺮدازی ھﻤﯿﺸ ﮕﯽ‪ ،‬اﻣﺎ اﻣﺮوز دﯾ ﮕﺮ‬ ‫اﺛﺮ ﻧﺪارد‪.‬‬ ‫ﺟﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬اﻻ ن ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﭼﻪ ا ﺣﺴﺎ ﺳﯽ داری‪ .‬ﺣ ﺲ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯽ ھﯿﭻﮐﺪام از آﻣﻮ ﺧﺘﻪھﺎﯾﺖ رﯾﺸﻪ ﻧﺪواﻧﺪ ه؛ ﺑﺎ اﯾﻨ ﮑﻪ‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﯽ وارد ﮐﯿﮫﺎ ن ﺟﺎدوﯾﯽ ﺑﺸﻮی‪ ،‬ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﯽ در آ ن ﻏﺮ ﻗﻪ‬ ‫ﺑﻤﺎﻧﯽ؛ ا ﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ھﻤﻪاش ﻓﻘﻂ ﺧﯿﺎلﭘﺮدازی ﻣﺮدم‬ ‫ا ﺳﺖ ﺗﺎ ﺗﺮ ﺳﺸﺎ ن از ﻣﺮگ ﺑﺮﯾﺰد‪«.‬‬ ‫ﺳﺆالھﺎﯾﻢ ﻋﻤﯿﻖﺗﺮ از اﯾﻦھﺎ ﺳﺖ؛ درﺑﺎر هی اﯾﻤﺎ ن ﻣﺬھﺒﯽام‬ ‫ﺷﮏ دارم‪ .‬ﻓﻘﻂ از ﯾﮏ ﭼﯿﺰ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ‪ :‬ﺟﮫﺎﻧﯽ ﻣﻌﻨﻮی و ﻣﻮازی‬ ‫و ﺟﻮد دارد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﮫﺎ ن ﻣﺎ ﻧﻔﻮذ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﻏﯿﺮ از اﯾﻦ‪ ،‬ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺑﻪ‬ ‫ﻧﻈﺮم ﺑﯽﻣﻌﻨﺎ ﺳﺖ ــ ﮐﺘﺎبھﺎی ﻣﻘﺪس‪ ،‬ﻣ ﮑﺎ ﺷﻔﻪ و و ﺣﯽ‪،‬‬ ‫ﻣﺮ ﺷﺪ‪ ،‬ﮐﺘﺎبھﺎی راھﻨﻤﺎ‪ ،‬ﻣﺮا ﺳﻢ و ﻣﻨﺎ ﺳﮏ ــ و ﺑﺪﺗﺮ اﯾﻨ ﮑﻪ‪،‬‬ ‫ھﯿﭻﮐﺪام اﻧ ﮕﺎر ﺗﺄﺛﯿﺮ ﭘﺎﯾﺪاری ﻧﺪارﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺟﯽ‪ .‬ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﺑﺮاﯾﺖ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﺧﻮدم زﻣﺎﻧﯽ ﭼﻪ ﺣﺴﯽ‬ ‫دا ﺷﺘﻢ‪ .‬ﺟﻮا ن ﮐﻪ ﺑﻮدم‪ ،‬ﭼﯿﺰھﺎﯾﯽ ﮐﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻋﺮﺿﻪ‬ ‫ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬ﺧﯿﺮ هام ﮐﺮد ه ﺑﻮد‪ .‬ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدم ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﻪ ھﻤﻪ ﺷﺎ ن‬ ‫ﺑﺮ ﺳﻢ‪ .‬و ﻗﺘﯽ ازدواج ﮐﺮدم‪ ،‬ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﻣﺴﯿﺮ را‬ ‫اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ از ز ن ﻣﺤﺒﻮب و ﺑﭽﻪھﺎﯾﻢ ﻧ ﮕﮫﺪاری‬ ‫ﻣﯽﮐﺮدم‪ .‬در ﭼﮫ ﻞوﭘﻨﺞ ﺳﺎ ﻟ ﮕﯽ‪ ،‬ﻣﻮ ﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﻣﺪﯾﺮ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻮ ﻓﻘﯽ‬ ‫ﺑﻮدم‪ ،‬دﯾﺪم ﮐﻪ ﺑﭽﻪھﺎﯾﻢ ﺑﺰرگ ﺷﺪﻧﺪ و از ﺧﺎﻧﻪ ر ﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬و ﻓ ﮑﺮ‬ ‫ﮐﺮدم ﮐﻪ از ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻓﻘﻂ ﺗ ﮑﺮار ﺗﺠﺮﺑﻪھﺎی ﻗﺒﻠﯽ‬ ‫ا ﺳﺖ‪ .‬آ ن ﻣﻮ ﻗﻊ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﻠﻮک ﻣﻌﻨﻮیام را ﺷﺮوع ﮐﺮدم‪ .‬ﻣﻦ آدم‬ ‫ﻣﻨﻀﺒﻄﯽام و ﺗﻤﺎم اﻧﺮژیام را و ﻗ ﻒ اﯾﻦ ﺟﺴﺖو ﺟﻮی رو ﺣﺎﻧﯽ‬ ‫ﮐﺮدم‪ .‬دور هھﺎی ﺷﻮر و ﺷﯿﻔﺘ ﮕﯽ و ﺑﻌﺪ ﺑﯽاﻋﺘﻘﺎدی را ﭘﺸﺖ‬


‫ﺳﺮ ﮔﺬا ﺷﺘﻢ‪ ،‬ﺗﺎ ر ﺳﯿﺪم ﺑﻪ ﻣﺮ ﺣﻠﻪای ﮐﻪ ﺗﻮ اﻻ ن ھﺴﺘﯽ‪«.‬‬ ‫ﺑﻪ ز ﺣﻤﺖ ﺧﺸﻤﻢ را ﻣﯽ ﺧﻮرم و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ﺑﺒﯿﻦ جِی‪ .‬ﺑﺎ‬ ‫ھﻤﻪی اﯾﻦ ﺗﻼشھﺎ‪ ،‬ھﻨﻮز ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺻﺎد ﻗﺎﻧﻪ ﺑ ﮕﻮﯾﻢ ﺣ ﺲ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﺧﺪا و ﺑﻪ ﺧﻮدم ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮم‪«.‬‬ ‫»ﺑﺮای اﯾﻨ ﮑﻪ ﻣﺜ ﻞ ھﺮ آدم دﯾ ﮕﺮی در اﯾﻦ دﻧﯿﺎ‪ ،‬ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدی‬ ‫زﻣﺎ ن ﯾﺎدت ﻣﯽدھﺪ ﭼﻪﻃﻮر ﺑﻪ ﺧﺪا ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﺸﻮی‪ .‬اﻣﺎ زﻣﺎ ن‬ ‫ﭼﯿﺰی ﯾﺎد آدم ﻧﻤﯽدھﺪ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺣ ﺲ ﻓﺮ ﺳﻮدﮔﯽ و ﭘﯿﺮی را ﻧﺼﯿﺐ‬ ‫آدم ﻣﯽﮐﻨﺪ‪«.‬‬ ‫در ﺧﺖ ﺑﻠﻮط ﺑﺎﻏﭽﻪام اﻧ ﮕﺎر دارد ﻧ ﮕﺎھﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از‬ ‫ﭼﮫﺎرﺻﺪ ﺳﺎ ﻟ ﺶ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬و ﻓﻘﻂ ھﻤﯿﻦ را ﯾﺎد ﮔﺮ ﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺟﺎ‬ ‫ﺑﻤﺎﻧﺪ‪.‬‬ ‫» ﭼﺮا اﯾﻦ ﻣﺮا ﺳﻢ را دور آ نﯾ ﮑﯽ در ﺧﺖ ﺑﻠﻮط ا ﺟﺮا ﮐﺮدﯾﻢ ؟‬ ‫ﭼﻪﻃﻮر ﮐﻤ ﮑﻤﺎ ن ﻣﯽﮐﻨﺪ اﻧﺴﺎ نھﺎی ﺑﮫﺘﺮی ﺑﺸﻮﯾﻢ ؟«‬ ‫»د ﻗﯿﻘﺎً ﺑﻪ اﯾﻦ د ﻟﯿ ﻞ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺮدم دﯾ ﮕﺮ ﻣﺮا ﺳﻤﯽ دور‬ ‫در ﺧﺖھﺎی ﺑﻠﻮط ا ﺟﺮا ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬و ﺑﺮای اﯾﻨ ﮑﻪ ﺑﺎ ا ﺟﺮای اﯾﻦ‬ ‫ﻣﺮا ﺳﻢ ﻇﺎھﺮاً ﺑﯽﻣﻌﻨﺎ‪ ،‬ﺑﺎ ﭼﯿﺰی ﻋﻤﯿﻖ درو ن رو ﺣﺖ ارﺗﺒﺎط‬ ‫ﺑﺮ ﻗﺮار ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ ،‬ﺑﺎ ﺑﺨﺸﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪی ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ‬ ‫ا ﺳ ﺖ ‪«.‬‬ ‫را ﺳﺖ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ .‬ﺳﺆا ﻟﯽ ﮐﺮد ه ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺟﻮاﺑ ﺶ را ﺧﻮدم‬ ‫ﻣﯽداﻧﺴﺘﻢ و ھﻤﺎ ن ﺟﻮاب را ھﻢ ﮔﺮ ﻓﺘﻢ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ از اﯾﻦ ھﻢﺻﺤﺒﺘﯽ‬ ‫ﺑﮫﺘﺮ ا ﺳﺘﻔﺎد ه ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﺟﯽ‪ .‬ﻧﺎﮔﮫﺎ ن ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬و ﻗﺖ ر ﻓﺘﻦ ا ﺳﺖ‪«.‬‬ ‫ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﻓﺮودﮔﺎ ه ھﻤﯿﻦ ﺑﻐ ﻞ ا ﺳﺖ‬ ‫و ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ ﮐﻤﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯿﻢ‪.‬‬ ‫»ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻦ ﻧﺒﻮد‪ .‬و ﻗﺘﯽ ﺣﺎل و روز اﻻ نِ ﺗﻮ را دا ﺷﺘﻢ‪ ،‬ﺟﻮاﺑﻢ‬ ‫را در اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ﮔﺮ ﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﻗﺒ ﻞ از ﺗﻮ ﻟﺪ ﻣﻦ ا ﻓﺘﺎد ه ﺑﻮد‪ .‬اﻻ ن ھﻢ‬


‫ھﻤﯿﻦ ﭘﯿﺸﻨﮫﺎد را ﺑﺮای ﺗﻮ دارم‪«.‬‬ ‫ﺗﻨﺎ ﺳﺦ ؟ اﻣﺎ او ﮐﻪ ھﻤﯿﺸﻪ ﻣﺮا از ﺳﺮ زد ن ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯽھﺎی‬ ‫ﮔﺬ ﺷﺘﻪام ﻧﮫﯽ ﻣﯽﮐﺮد‪.‬‬ ‫» ﻗﺒﻼً ﺑﻪ ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﺳﺮ زد هام‪ .‬ﻗﺒ ﻞ از اﯾﻨ ﮑﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ آ ﺷﻨﺎ ﺑﺸﻮم‬ ‫اﯾﻦ ﮐﺎر را ﯾﺎد ﮔﺮ ﻓﺘﻢ‪ .‬ﻗﺒﻼً ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﺖ ﮔﻔﺘﻢ‪ ،‬دو ﺗﺎ ﺣﻠﻮل ﻗﺒﻠﯽ‬ ‫ﺧﻮدم را دﯾﺪ هام‪ :‬ﯾﮏ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪ هی ﻓﺮاﻧﺴﻮی در ﻗﺮ ن ﻧﻮزدھﻢ و‪«...‬‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﻣﯽداﻧﻢ‪«.‬‬ ‫»آ ن ﻣﻮ ﻗﻊ ا ﺷﺘﺒﺎھﺎﺗﯽ ﮐﺮد هام ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺟﺒﺮا ن ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﺗﻮ ﮔﻔﺘﯽ دﯾ ﮕﺮ ھﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﺑﺮﻧ ﮕﺮدم‪ ،‬ﭼﻮ ن ﻓﻘﻂ ا ﺣﺴﺎس‬ ‫ﮔﻨﺎھﻢ را زﯾﺎد ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺳﻔﺮ ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯽھﺎی ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﻣﺜ ﻞ اﯾﻦ‬ ‫ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﻮرا ﺧﯽ در ﮐ ﻒ آﭘﺎرﺗﻤﺎﻧﺖ ﺑ ﮑﻨﯽ و ﺑﻌﺪ ﺑ ﮕﺬاری آﺗ ﺶ‬ ‫آﭘﺎرﺗﻤﺎ ن ﻃﺒﻘﻪی ﭘﺎﯾﯿﻦ‪ ،‬آﭘﺎرﺗﻤﺎ ن ﻓﻌﻠﯽات را ﺑﺴﻮزاﻧﺪ و ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ‬ ‫ﮐ ﻨ ﺪ ‪«.‬‬ ‫ﺟﯽ‪ .‬ﺗﻪﻣﺎﻧﺪ هی ﮔﻼﺑﯽاش را ﺑﺮای ﭘﺮﻧﺪﮔﺎ ن ﺗﻮی ﺑﺎغ ﻣﯽاﻧﺪازد‬ ‫و ﺑﺎ آزردﮔﯽ ﻧ ﮕﺎھﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»اﮔﺮ از ﻣﺰ ﺧﺮفﮔﻮﯾﯽ د ﺳﺖ ﻧ ﮑﺸﯽ‪ ،‬ﺑﺎورم ﻣﯽ ﺷﻮد ﮐﻪ‬ ‫وا ﻗﻌﺎً را ﺳﺖ ﻣﯽﮔﻮﯾﯽ و در اﯾﻦ ﺑﯿﺴﺖودو ﺳﺎ ﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ھﻢ‬ ‫ﺑﻮد هاﯾﻢ ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﯾﺎد ﻧ ﮕﺮ ﻓﺘﻪای‪«.‬‬ ‫ﻣﻨﻈﻮرش را ﻣﯽداﻧﻢ‪ .‬در ﺟﺎدو ــ و در زﻧﺪﮔﯽ ــ ﻓﻘﻂ ﻟﺤﻈﻪی‬ ‫ﺣﺎل و ﺟﻮد دارد‪» :‬اﮐﻨﻮ ن«‪ .‬زﻣﺎ ن را ﻧﻤﯽﺗﻮا ن ﻣﺜ ﻞ ﻓﺎﺻﻠﻪی دو‬ ‫ﻧﻘﻄﻪ اﻧﺪاز ه ﮔﺮ ﻓﺖ‪» .‬زﻣﺎ ن« ﻧﻤﯽﮔﺬرد‪ .‬ﻣﺎ آدمھﺎ ﺑﺮای ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺮ‬ ‫»اﮐﻨﻮ ن« ﺳﺨﺖ ﻣﺸ ﮑ ﻞ دارﯾﻢ؛ ھﻤﯿﺸﻪ دارﯾﻢ ﺑﻪ ﮐﺎرھﺎﯾﯽ ﮐﻪ‬ ‫ﮐﺮد هاﯾﻢ ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ و اﯾﻨ ﮑﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﻮر دﯾ ﮕﺮی ﻋﻤ ﻞ ﻣﯽﮐﺮدﯾﻢ‪،‬‬ ‫ﺑﻪ ﻋﻮا ﻗﺐ ﮐﺎرھﺎﯾﻤﺎ ن ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ و اﯾﻨ ﮑﻪ ﭼﺮا ﻃﻮری ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ‬ ‫ﻋﻤ ﻞ ﻧ ﮑﺮدﯾﻢ‪ .‬ﯾﺎ ﺑﻪ آﯾﻨﺪ ه ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬ﺑﻪ اﯾﻨ ﮑﻪ ﻓﺮدا ﭼﻪ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬ﭼﻪ ا ﺣﺘﯿﺎطھﺎﯾﯽ ﻻزم ا ﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻪ ﺧﻄﺮاﺗﯽ ﺳﺮ ﭘﯿﭻ در‬


‫ﮐﻤﯿﻦ ﻣﺎ ﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻪﻃﻮر از ﺣﻮادث ﻧﺎ ﺧﻮا ﺳﺘﻪ ﺑﭙﺮھﯿﺰﯾﻢ و ﭼﻪﻃﻮر‬ ‫ﺑﻪ ﭼﯿﺰھﺎﯾﯽ ﮐﻪ ھﻤﯿﺸﻪ ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺘﻪاﯾﻢ ﺑﺮ ﺳﯿﻢ‪.‬‬ ‫ﺟﯽ‪ .‬دوﺑﺎر ه ﺳﺮ ﺻﺤﺒﺖ را ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫» ھ ﻤ ﯿﻦ ﺟ ﺎ و ھ ﻤ ﯿﻦ ا ﻻ ن دا ر ی ﻓ ﮑ ﺮ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﯽ ‪ :‬ﺣ ﺎ ﻻ ﯾ ﻌ ﻨ ﯽ‬ ‫وا ﻗﻌﺎً ﯾﮏ ﺟﺎی ﮐﺎر اﯾﺮاد دارد ؟ ﺑﻠﻪ‪ ،‬اﯾﺮاد دارد‪ .‬اﻣﺎ در ﺳﺖ در‬ ‫ھﻤﯿﻦ ﻟﺤﻈﻪ‪ ،‬ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ ھﻢ ﻣﯽر ﺳﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﯽ ﺑﺎ‬ ‫ﮐﺸﯿﺪ ن ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﺑﻪ زﻣﺎ ن ﺣﺎل‪ ،‬آﯾﻨﺪ هات را ﻋﻮض ﮐﻨﯽ‪ .‬ﮔﺬ ﺷﺘﻪ و‬ ‫آﯾﻨﺪ ه ﻓﻘﻂ در ذھﻦ ﻣﺎ و ﺟﻮد دارد‪ .‬ﻟﺤﻈﻪی اﮐﻨﻮ ن اﻣﺎ‪ ،‬ﺧﺎرج از‬ ‫زﻣﺎ ن ا ﺳﺖ‪ ،‬اﺑﺪﯾﺖ ا ﺳﺖ‪ .‬در ھﻨﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨ ﮑﻪ اﺻﻄﻼح ﺑﮫﺘﺮی‬ ‫ﻧﺪارﻧﺪ‪ ،‬از واژ هی ‘ﮐﺎرﻣﺎ’ ا ﺳﺘﻔﺎد ه ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﻣﻔﮫﻮﻣﯽ‬ ‫ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪﻧﺪرت ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﻨﺎ ﺳﺒﯽ دارد‪ .‬ﮐﺎری ﮐﻪ در ﮔﺬ ﺷﺘﻪ‬ ‫ﮐﺮد های ﺑﺮ زﻣﺎ ن ﺣﺎل اﺛﺮ ﻧﻤﯽﮔﺬارد‪ .‬ﮐﺎری ﮐﻪ اﻻ ن ﻣﯽﮐﻨﯽ‬ ‫ﮔﺬ ﺷﺘﻪات را ر ﺳﺘ ﮕﺎر و ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ آﯾﻨﺪ ه را ﻋﻮض ﻣﯽﮐﻨﺪ‪«.‬‬ ‫»خُب؟‪«...‬‬ ‫ﻣ ﮑﺚ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﻣﺪام از اﯾﻨ ﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮرش را در ﺳﺖ ﻧﻤﯽ ﻓﮫﻤﻢ‬ ‫آزرد هﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫»اﯾﻨﺠﺎ ﻧﺸﺴﺘﻦ و ﮔﻔﺘﻦ ﺣﺮفھﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ ﻧﺪارد‬ ‫ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪ ه ا ﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮو و ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻦ‪ .‬و ﻗﺘ ﺶ ا ﺳﺖ ﮐﻪ از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﯿﺮو ن‬ ‫ﺑﺮوی‪ .‬ﺑﺮو و ﺳﺮزﻣﯿﻨﺖ را دوﺑﺎر ه ﻓﺘﺢ ﮐﻦ‪ ،‬از ﺷﺪت روزﻣﺮﮔﯽ‬ ‫ﻓﺎ ﺳﺪ ﺷﺪ ه‪ .‬از ﺗ ﮑﺮار ﯾﮏ درس د ﺳﺖ ﺑ ﮑ ﺶ‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر ﭼﯿﺰ‬ ‫ﺗﺎز های ﯾﺎد ﻧﻤﯽﮔﯿﺮی‪«.‬‬ ‫»ﻣﺸ ﮑﻠﻢ روزﻣﺮﮔﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺧﻮ ﺷﺒﺨﺖ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪«.‬‬ ‫»ﻣﻨﻈﻮرم از روزﻣﺮﮔﯽ ھﻤﯿﻦ ا ﺳﺖ‪ .‬ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ د ﻟﯿ ﻞ‬ ‫و ﺟﻮدیات ﻋﺪم ﺧﻮ ﺷﺒﺨﺘﯽ ا ﺳﺖ‪ .‬آدمھﺎی دﯾ ﮕﺮ ﺻﺮ ﻓﺎً د ﻟﯿ ﻞ‬ ‫و ﺟﻮدی ﺷﺎ ن را در ﮐﺎرﮐﺮد ﻣﺸ ﮑﻼﺗﺸﺎ ن ﻣﯽﺑﯿﻨﻨﺪ و ﺗﻤﺎم و ﻗﺘﺸﺎ ن‬ ‫را ﺟﺒﺮاً ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ درﺑﺎر هی ﺑﭽﻪھﺎﯾﺸﺎ ن‪ ،‬ھﻤﺴﺮ ﺷﺎ ن‪ ،‬ﻣﺪر ﺳﻪ‪،‬‬


‫ﮐﺎر و دو ﺳﺖھﺎ ﻣﯽﮔﺬراﻧﻨﺪ‪ .‬ھﯿﭻو ﻗﺖ ﻣ ﮑﺚ ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻓ ﮑﺮ‬ ‫ﮐﻨﻨﺪ‪ :‬ﻣﻦ اﯾﻨﺠﺎم‪ .‬ﻣﻦ ﻣﺤﺼﻮل ﺗﻤﺎم اﺗﻔﺎقھﺎﯾﯽ ھﺴﺘﻢ ﮐﻪ رخ‬ ‫داد ه و رخ ﺧﻮاھﺪ داد‪ ،‬اﻣﺎ اﯾﻨﺠﺎم‪ .‬اﮔﺮ ا ﺷﺘﺒﺎھﯽ ﮐﺮد هام‪،‬‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ در ﺳﺘ ﺶ ﮐﻨﻢ ﯾﺎ د ﺳﺖﮐﻢ ﺑﺨﺸ ﺶ ﺑﻄﻠﺒﻢ‪ .‬اﮔﺮ ﮐﺎر‬ ‫در ﺳﺘﯽ ﮐﺮد هام‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺮا ﺷﺎدﺗﺮ و ﺑﻪ اﮐﻨﻮ ن ﻣﺘﺼ ﻞﺗﺮ ﮐﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ﺟﯽ‪ .‬ﻧﻔ ﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﻣﯽﮐﺸﺪ و ﺑﻌﺪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻣﯽﮔﯿﺮد‪:‬‬ ‫»ﺗﻮ دﯾ ﮕﺮ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﺴﺘﯽ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ از اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮوی ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﯽ ﺑﻪ‬ ‫”اﮐﻨﻮ ن“ ﺑﺮﮔﺮدی‪«.‬‬ ‫****‬ ‫ھﻤﺎ ن ﺷﺪ ﮐﻪ ازش ﻣﯽﺗﺮ ﺳﯿﺪم‪ .‬ﻣﺪﺗﯽ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ اﯾﻤﺎ و‬ ‫ﮐﻨﺎﯾﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺑﻔﮫﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ و ﻗﺘ ﺶ ا ﺳﺖ راھﯽ ﺳﻮﻣﯿﻦ‬ ‫ﺟﺎد هی ﻣﻘﺪس ﺑﺸﻮم‪ .‬از آ ن ﺳﺎل دور در ‪ 1986‬ﮐﻪ زﯾﺎرت‬ ‫ﻣﻘﺒﺮ هی ﺳﺎﻧﺘﯿﺎﮔﻮی ﮐﻤﭙﻮ ﺳﺘﻼ ﻣﺮا ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮ ﺷﺘﻢ ﯾﺎ ﺑﺎ »ﺑﺮﻧﺎﻣﻪی‬ ‫ﺧﺪا« روﺑﻪرو ﮐﺮد‪ ،‬زﻧﺪﮔﯽام ﺧﯿﻠﯽ ﻋﻮض ﺷﺪ ه‪ .‬ﺳﻪ ﺳﺎل ﺑﻌﺪ‪،‬‬ ‫ﺟﺎد هی زﯾﺎرﺗﯽ ﻣﻌﺮوف ﺑﻪ ﺟﺎد هی رُم را در ﻣﻨﻄﻘﻪای ﮐﻪ اﻻ ن‬ ‫ھﺴﺘﯿﻢ زﯾﺮ ﭘﺎ ﮔﺬا ﺷﺘﻢ‪ .‬ﻓﺮاﯾﻨﺪی دردﻧﺎک و ﮐﺴﺎ ﻟﺖﺑﺎر ﺑﻮد ﮐﻪ‬ ‫ھﻔﺘﺎد روز ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ و ﻻزﻣﻪاش اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ھﺮروز ﺻﺒﺢ ﺗﻤﺎم‬ ‫ﺧﻮابھﺎی ﺑﯽﻣﻌﻨﺎﯾﯽ را ﮐﻪ دﯾﺸﺐ دﯾﺪ ه ﺑﻮدم ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺒﺨﺸﻢ‬ ‫)ﯾﺎدم ا ﺳﺖ ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻤﺎم در اﯾﺴﺘ ﮕﺎ ه اﺗﻮﺑﻮ ﺳﯽ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﻧﺪم‬ ‫و اﺗﻔﺎق ﻣﮫﻤﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎد(‪.‬‬ ‫از آ ن ﻣﻮ ﻗﻊ‪ ،‬ھﺮﮐﺎری ﮐﻪ ﺣﺮ ﻓﻪام ﻃﻠﺒﯿﺪ ه ﮐﺮد هام‪ .‬ﺑﻪھﺮ ﺣﺎل‬ ‫اﻧﺘﺨﺎب ﺧﻮدم ﺑﻮد و ﺑﺮﮐﺘﯽ ﮐﻪ ﻧﺼﯿﺒﻢ ﺷﺪ ه ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺜ ﻞ دﯾﻮاﻧﻪھﺎ‬ ‫ﺷﺮوع ﮐﺮدم ﺑﻪ ﺳﻔﺮ‪ .‬ﺗﻤﺎم درسھﺎی ﻣﮫﻤﯽ ﮐﻪ ﯾﺎد ﮔﺮ ﻓﺘﻢ‪،‬‬ ‫د ﻗﯿﻘﺎً ﺣﺎﺻ ﻞ ﺳﻔﺮھﺎﯾﻢ ﺑﻮد ه‪.‬‬ ‫خُب‪ ،‬را ﺳﺘ ﺶ اﯾﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ھﻤﯿﺸﻪ ﻣﺜ ﻞ ُﺧ ﻞھﺎ ﺳﻔﺮ‬ ‫ﮐﺮد هام‪ ،‬از ھﻤﺎ ن ﺟﻮاﻧﯽ‪ .‬اﻣﺎ ا ﺧﯿﺮاً اﻧ ﮕﺎر ﺗﻤﺎم ﻋﻤﺮم را ﺑﯿﻦ‬


‫ﻓﺮودﮔﺎ هھﺎ و ھﺘ ﻞھﺎ ﻣﯽﮔﺬراﻧﻢ و ھﺮ ﺣ ﺲ ﻣﺎ ﺟﺮا ﺟﻮﯾﯽ ﻓﻮراً‬ ‫ﺟﺎی ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﮐﺴﺎ ﻟﺘﯽ ﻋﻤﯿﻖ ﻣﯽدھﺪ‪ .‬و ﻗﺘﯽ ﮔﻼﯾﻪ‬ ‫ﻣﯽﮐﺮدم ﮐﻪ ھﯿﭻو ﻗﺖ ﻣﺪت زﯾﺎدی ﯾﮏ ﺟﺎ ﻧﻤﯽﻣﺎﻧﻢ‪ ،‬ﻣﺮدم‬ ‫و ﺣﺸﺖ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪» :‬اﻣﺎ ﺳﻔﺮ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺎ ﻟﯽ ا ﺳﺖ‪ .‬د ﻟﻢ‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺖ ﻣﻦ ھﻢ آ ن ﻗﺪر ﭘﻮل دا ﺷﺘﻢ ﮐﻪ ھﻤﯿﻦ ﮐﺎر ﺷﻤﺎ را‬ ‫ﺑ ﮑﻨﻢ!«‬ ‫ﺳﻔﺮ ﻧﻪ ﺑﻪ ﭘﻮل‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﮫﺎﻣﺖ ﺑﺴﺘ ﮕﯽ دارد‪ .‬ﺑﯿﺸﺘﺮ‬ ‫ﺟﻮاﻧﯽام را ﺑﻪ ﺳﻔﺮ دور دﻧﯿﺎ ﮔﺬراﻧﺪم‪ ،‬آ ن ھﻢ ﺑﻪ ﺷ ﮑ ﻞ ﯾﮏ‬ ‫ھﯿﭙﯽ‪ .‬ﻣ ﮕﺮ آ ن ﻣﻮ ﻗﻊ ﭼﻪ ﻗﺪر ﭘﻮل دا ﺷﺘﻢ ؟ ھﯿﭻ‪ .‬ﺑﻪز ﺣﻤﺖ از ﭘ ﺲ‬ ‫ھﺰﯾﻨﻪی ﮐﺮاﯾﻪی را ه ﺑﺮﻣﯽآﻣﺪم‪ .‬اﻣﺎ آ ن ﺳﺎلھﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ھﻨﻮز‬ ‫ﺑﮫﺘﺮﯾﻦ ﺳﺎلھﺎی ﺟﻮاﻧﯽام ﺑﻮد‪ :‬ﻏﺬاھﺎی ﻣﺰ ﺧﺮف ﺧﻮرد ن‪،‬‬ ‫ﺧﻮاﺑﯿﺪ ن در اﯾﺴﺘ ﮕﺎ ه ﻗﻄﺎر‪ ،‬ﻧﺎﺗﻮاﻧﯽام از ﺑﺮ ﻗﺮاری ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ دﯾ ﮕﺮا ن‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آﻧ ﮑﻪ زﺑﺎ ن ﺑﻠﺪ ﻧﺒﻮدم‪ ،‬ﻧﺎ ﭼﺎری ﺑﻪ اﺗ ﮑﺎ ﺑﻪ دﯾ ﮕﺮا ن ﺑﺮای ﭘﯿﺪا‬ ‫ﮐﺮد ن ﺑﯿﺘﻮﺗﻪﮔﺎ ه ﺷﺒﺎﻧﻪ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ از اﯾﻨ ﮑﻪ ﭼﻨﺪ ھﻔﺘﻪ از ﺳﻔﺮ ﮔﺬ ﺷﺖ و ﺑﻪ زﺑﺎﻧﯽ ﮐﻪ‬ ‫ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﯽ ﮔﻮش دادی و ارز ﺧﺎر ﺟﯽ ﺧﺮج ﮐﺮدی ﮐﻪ در ﺳﺖ‬ ‫ارز ﺷ ﺶ را ﻧﻤﯽ ﻓﮫﻤﯽ و در ﺧﯿﺎﺑﺎ نھﺎﯾﯽ را ه ر ﻓﺘﯽ ﮐﻪ ھﺮﮔﺰ‬ ‫ﻧﺪﯾﺪ های‪ ،‬ﭘﯽ ﻣﯽﺑﺮی ﮐﻪ »ﻣﻦ« ﻗﺪﯾﻤﯽات‪ ،‬ھﻤﺮا ه ﺑﺎ ﺗﻤﺎم‬ ‫آﻣﻮز هھﺎﯾﺖ‪ ،‬در ﺑﺮاﺑﺮ اﯾﻦ ﭼﺎ ﻟ ﺶھﺎی ﺗﺎز ه ﻣﻄﻠﻘﺎً ﺑﻪ ھﯿﭻ دردی‬ ‫ﻧﻤﯽ ﺧﻮرد‪ .‬ﮐﻢﮐﻢ ﻣﯽ ﻓﮫﻤﯽ ﮐﻪ ﻏﺮق در اﻋﻤﺎق ذھﻦ‬ ‫ﻧﺎھﺸﯿﺎرت‪ ،‬ﮐﺴﯽ ﺑﺴﯿﺎر ﺟﺬابﺗﺮ و ﻣﺎ ﺟﺮا ﺟﻮﺗﺮ ا ﺳﺖ ﺑﺎ آﻏﻮ ﺷﯽ‬ ‫ﺑﺴﯿﺎر ﮔﺸﺎد هﺗﺮ ﺑﻪ روی ﺟﮫﺎ ن و ﺗﺠﺮﺑﻪھﺎی ﺗﺎز ه‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ روزی ﻣﯽر ﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﯽ‪» :‬ﺑ ﺲ ا ﺳﺖ!«‬ ‫»ﺑ ﺲ ا ﺳﺖ! ﺑﺮای ﻣﻦ‪ ،‬ﺳﻔﺮ ﺧﻮدش ﺷﺪ ه ﺟﺰﺋﯽ از‬ ‫ر و زﻣ ﺮ ﮔ ﯽ ﯾ ﮑ ﻨ ﻮ ا ﺧ ﺘ ﻢ ‪« .‬‬ ‫ﺟﯽ‪ .‬ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﻧﻪ‪ ،‬ﺑ ﺲ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ھﯿﭻو ﻗﺖ ﺑ ﺲ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬


‫زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎ ﺳﻔﺮی ﭘﺎﯾﺪار ا ﺳﺖ‪ ،‬از ﺗﻮ ﻟﺪ ﺗﺎ ﻣﺮگ‪ .‬ﭼﺸﻢاﻧﺪازھﺎ‬ ‫ﻋﻮض ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﻣﺮدم ﻋﻮض ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬ﻧﯿﺎزھﺎﯾﻤﺎ ن ﻋﻮض‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻗﻄﺎر ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ اداﻣﻪ ﻣﯽدھﺪ‪ .‬زﻧﺪﮔﯽ آ ن ﻗﻄﺎر‬ ‫ا ﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻪ اﯾﺴﺘ ﮕﺎ ه‪ .‬اﯾﻦ ﮐﺎری ﮐﻪ ﺗﻮ اﻻ ن ﻣﯽﮐﻨﯽ ﺳﻔﺮ ﻧﯿﺴﺖ‪،‬‬ ‫ﮐﺸﻮر ﻋﻮض ﮐﺮد ن ا ﺳﺖ‪ ،‬ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻓﺮق دارد‪«.‬‬ ‫ﺳﺮم را ﺗ ﮑﺎ ن ﻣﯽدھﻢ‪.‬‬ ‫» ﻓﺎﯾﺪ های ﻧﺪارد‪ .‬اﮔﺮ ﺑﺎﯾﺪ ا ﺷﺘﺒﺎھﯽ را ﮐﻪ در زﻧﺪﮔﯽ‬ ‫ﮔﺬ ﺷﺘﻪای ﮐﺮد هام ﺟﺒﺮا ن ﮐﻨﻢ و ﻋﻤﯿﻘﺎً از آ ن ا ﺷﺘﺒﺎ ه آﮔﺎ ه‬ ‫ﺑﺎ ﺷﻢ‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ھﻤﯿﻦ ﺟﺎ در ﺳﺘ ﺶ ﮐﻨﻢ‪ .‬در آ ن ﺳﯿﺎھﭽﺎل ﻓﻘﻂ‬ ‫د ﺳﺘﻮرھﺎی ﮐﺴﯽ را اﻧﺠﺎم ﻣﯽدادم ﮐﻪ ﻣﺪﻋﯽ ﺑﻮد اراد هی ﺧﺪا‬ ‫را ﻣﯽداﻧﺪ‪ :‬ﺗﻮ‪ .‬ﺗﺎز ه‪ ،‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ د ﺳﺖﮐﻢ از ﭼﮫﺎر ﻧﻔﺮ ﺑﺨﺸ ﺶ‬ ‫ﻃﻠﺒﯿﺪ هام‪«.‬‬ ‫»اﻣﺎ ھﯿﭻو ﻗﺖ ذات ﻧﻔﺮﯾﻨﯽ را ﮐﻪ ﻧﺼﯿﺒﺖ ﺷﺪ ه ﺑﻮد ﮐﺸ ﻒ‬ ‫ﻧ ﮑﺮدی‪«.‬‬ ‫»ﺗﻮ ھﻢ ھﻤﺎ ن ﻣﻮ ﻗﻊ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﺷﺪ ه ﺑﻮدی‪ .‬ﺗﻮ ﻓﮫﻤﯿﺪی ﻧﻔﺮﯾﻨﺖ‬ ‫ﭼﯽ ﺑﻮد ؟«‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﻓﮫﻤﯿﺪم‪ .‬و ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش ﮐﻪ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪﺗﺮ از‬ ‫ﻧﻔﺮﯾﻦ ﺗﻮ ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻮ ﻓﻘﻂ ﮐﺎری از ﺳﺮ ﺟﺒﻦ ﮐﺮدی‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﺎرھﺎ ﺣﻖ‬ ‫را ﮐﺸﺘﻢ‪ .‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﮐﺸ ﻒ ﻧﺠﺎﺗﻢ داد‪«.‬‬ ‫»اﮔﺮ ﻗﺮار ا ﺳﺖ در زﻣﺎ ن ﺳﻔﺮ ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ در ﻣ ﮑﺎ ن ھﻢ‬ ‫ﺳﻔﺮ ﮐﻨﻢ ؟«‬ ‫ﺟﯽ‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻨﺪد‪ » :‬ﭼﻮ ن ﺑﺮای ھﻤﻪﻣﺎ ن اﻣ ﮑﺎ ن ر ﺳﺘ ﮕﺎری‬ ‫ھﺴﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺮای ر ﺳﺘ ﮕﺎر ﺷﺪ ن ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮوﯾﻢ ﺳﺮاغ آ نھﺎﯾﯽ ﮐﻪ‬ ‫آزرد هاﯾﻢ و از ﺷﺎ ن ﻃﻠﺐ ﺑﺨﺸ ﺶ ﮐﻨﯿﻢ‪«.‬‬ ‫»ﮐﺠﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮوم ؟ اور ﺷﻠﯿﻢ ؟«‬ ‫»ﻧﻤﯽداﻧﻢ‪ .‬ﺗﻌﮫﺪی را ﺑﭙﺬﯾﺮ ﮐﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮوی‪ ،‬و ﺑﺮو‪ .‬ﺑﺒﯿﻦ ﭼﻪ‬


‫ﮐﺎری را ﻧﺎﺗﻤﺎم رھﺎ ﮐﺮد های و ﮐﺎر را ﺗﻤﺎم ﮐﻦ‪ .‬دﻧﯿﺎ در ھﻤﯿﻦ‬ ‫ﻟﺤﻈﻪ در ﺣﺎل ﺧﻠﻖ و ﻋﺪم داﺋﻢ ا ﺳﺖ‪ .‬ھﺮﮐﺴﯽ را ﮐﻪ ﻣﻼ ﻗﺎت‬ ‫ﮐﺮدی‪ ،‬دوﺑﺎر ه از را ه ﺧﻮاھﺪ ر ﺳﯿﺪ‪ ،‬ھﺮﮐﺴﯽ را از د ﺳﺖ‬ ‫داد های‪ ،‬دوﺑﺎر ه ﺑﺮ ﺧﻮاھﺪ ﮔﺸﺖ‪ .‬ﻟﻄ ﻒ اﯾﺰدی را ﮐﻪ ﻧﺼﯿﺒﺖ ﺷﺪ ه‪،‬‬ ‫ﮐﻔﺮا ن ﻧ ﮑﻦ‪ .‬ﺑﻔﮫﻢ ﮐﻪ دروﻧﺖ ﭼﻪ ﻣﯽﮔﺬرد ﺗﺎ ﺑﻔﮫﻤﯽ درو ن‬ ‫دﯾ ﮕﺮا ن ﭼﻪ ﻣﯽﮔﺬرد‪ .‬ﻣﻦ ﺑﺮای ﺻﻠﺢ ﻧﯿﺎﻣﺪ هام‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﺮای‬ ‫ﺷ ﻤ ﺸ ﯿ ﺮ ‪«.‬‬ ‫ﻟﺮز ﻟﺮزا ن زﯾﺮ ﺑﺎرا ن اﯾﺴﺘﺎد هام و او ﻟﯿﻦ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓ ﮑﺮم‬ ‫ﻣﯽر ﺳﺪ اﯾﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ اﻻ ن ﺳﺮﻣﺎ ﻣﯽ ﺧﻮرم‪ .‬ﺑﻪ ﺧﻮدم ﺗﺴﻼ‬ ‫ﻣﯽدھﻢ ﮐﻪ ھﺮ دﮐﺘﺮی ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﻢ ﺑﻪ اﻃﻤﯿﻨﺎ ن داد ه ﮐﻪ‬ ‫ﺳﺮﻣﺎ ﺧﻮردﮔﯽ ﺣﺎﺻ ﻞ وﯾﺮوس ا ﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻪ ﻗﻄﺮات آب‪.‬‬ ‫ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ در اﻻ ن و اﮐﻨﻮ ن ﺑﻤﺎﻧﻢ‪ ،‬ﺳﺮم دارد ﮔﯿﺞ ﻣﯽرود‪ .‬ﺑﻪ‬ ‫ﮐﺪام ﻃﺮف ﺑﺮوم ؟ ﮐﺠﺎ ﺑﺮوم ؟ اﮔﺮ آدمھﺎی ﺳﺮ راھﻢ را ﻧﺸﻨﺎ ﺳﻢ‬ ‫ﭼﻪ ؟ ﺣﺘﻤﺎً اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﻗﺒﻼً ا ﻓﺘﺎد ه و ﻗﻄﻌﺎً دوﺑﺎر ه ھﻢ رخ‬ ‫ﻣﯽدھﺪ؛ اﮔﺮ اﺗﻔﺎق ﻧﯿﻔﺘﺎد ه ﺑﻮد‪ ،‬رو ﺣﻢ در آراﻣ ﺶ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ از ﭘﻨﺠﺎ ه و ﻧﻪ ﺳﺎل زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺎ ﺧﻮدم‪ ،‬د ﺳﺖﮐﻢ ﺑﻌﻀﯽ از‬ ‫واﮐﻨ ﺶھﺎﯾﻢ را ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﭘﯿ ﺶﺑﯿﻨﯽ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﺑﺎر اول ﮐﻪ ﺑﺎ ﺟﯽ‪.‬‬ ‫ﻣﻼ ﻗﺎت ﮐﺮدم‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر ﺣﺮفھﺎﯾ ﺶ ﻧﻮراﻧﯽﺗﺮ از ﺧﻮدش ﺑﻮد‪ .‬ھﻤﻪی‬ ‫ﺣﺮفھﺎﯾ ﺶ را ﺑﯽ ﺳﺆال ﭘﺬﯾﺮ ﻓﺘﻢ؛ ﺑﯽﺑﺎﮐﺎﻧﻪ ﭘﯿ ﺶ ر ﻓﺘﻢ و‬ ‫ھﯿﭻو ﻗﺖ ﭘﺸﯿﻤﺎ ن ﻧﺸﺪم‪ .‬اﻣﺎ زﻣﺎ ن ﮔﺬ ﺷﺖ‪ ،‬ﺑﺎ ھﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ آ ﺷﻨﺎ‬ ‫ﺷﺪﯾﻢ و ﺑﺎ آ ﺷﻨﺎﯾﯽ ﻋﺎدت ﻣﯽآﯾﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻨ ﮑﻪ ھﯿﭻو ﻗﺖ ﻧﺎاﻣﯿﺪم‬ ‫ﻧ ﮑﺮد ه‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ دﯾ ﮕﺮ ﺑﻪ ھﻤﺎ ن ﭼﺸﻢ ﻗﺒﻠﯽ ﻧﻤﯽدﯾﺪﻣ ﺶ‪ .‬ﺑﺎ‬ ‫و ﺟﻮد اﯾﻦ‪ ،‬ﺑﺮای اﻧﺠﺎم وﻇﯿﻔﻪ ﺑﺎﯾﺪ از ﺣﺮ ﻓ ﺶ اﻃﺎﻋﺖ ﻣﯽﮐﺮدم ــ‬ ‫ﮐﺎری ﮐﻪ در ﺳﺎل ‪ ،1992‬د ه ﺳﺎل ﺑﻌﺪ از آ ﺷﻨﺎﯾﯽﻣﺎ ن‪ ،‬ﺑﺎ ﮐﻤﺎل‬ ‫ﻣﯿ ﻞ ﻣﯽﮐﺮدم ــ اﻣﺎ ﺣﺎﻻ دﯾ ﮕﺮ آ ن اﻋﺘﻘﺎد ﮔﺬ ﺷﺘﻪ را ﻧﺪا ﺷﺘﻢ‪.‬‬ ‫ا ﺷﺘﺒﺎ ه از ﻣﻦ ا ﺳﺖ‪ .‬اﻧﺘﺨﺎب ﺧﻮدم ﺑﻮد ﮐﻪ دﻧﺒﺎل اﯾﻦ ﺳﻨﺖ‬ ‫ﺟﺎدو ﺑﺮوم‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﭼﺮا ﺗﺮدﯾﺪ ﻣﯽﮐﻨﻢ ؟ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ھﺮو ﻗﺖ د ﻟﻢ‬


‫ﺧﻮا ﺳﺖ ﺑ ﮕﺬارﻣ ﺶ ﮐﻨﺎر‪ ،‬اﻣﺎ ﭼﯿﺰی ﻣﺮا ﺟﻠﻮ ﻣﯽراﻧﺪ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﺣﻖ‬ ‫ﺑﺎ او ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﺳﺒﮏ زﻧﺪﮔﯽام ﻋﺎدت ﮐﺮد هام و ﺑﻪ ﭼﺎ ﻟ ﺶ‬ ‫دﯾ ﮕﺮی ﻧﯿﺎز ﻧﺪارم‪ .‬آراﻣ ﺶ ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ آدم ﺧﻮ ﺷﺒﺨﺘﯽ ﺑﺎ ﺷﻢ‪ :‬در ﺣﺮ ﻓﻪی ﻣﻮرد ﻋﻼ ﻗﻪ و ﺑﺴﯿﺎر‬ ‫ر ﻗﺎﺑﺘﯽام ﻣﻮ ﻓﻘﻢ‪ :‬ﺑﯿﺴﺖودو ﺳﺎل ا ﺳﺖ ﺑﺎ زﻧﯽ ﮐﻪ دو ﺳﺖ دارم‬ ‫ازدواج ﮐﺮد هام؛ ﺳﺎ ﻟﻤﻢ؛ آدمھﺎی ﻣﻌﺘﻤﺪ دورم را ﮔﺮ ﻓﺘﻪاﻧﺪ؛‬ ‫ﺧﻮاﻧﻨﺪ هھﺎﯾﻢ در ﺧﯿﺎﺑﺎ ن ھﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﺎ ﻣﻦ ر ﻓﺘﺎر ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫زﻣﺎﻧﯽ ھﻤﻪی اﯾﻦھﺎ ﮐﺎ ﻓﯽ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ در اﯾﻦ دو ﺳﺎل ﮔﺬ ﺷﺘﻪ اﻧ ﮕﺎر‬ ‫ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ راﺿﯽام ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﯾﻌﻨﯽ ﻓﻘﻂ اﺿﻄﺮاﺑﯽ ﮔﺬرا ﺳﺖ ؟ ﮐﺎ ﻓﯽ ﻧﯿﺴﺖ ھﻤﺎ ن دﻋﺎھﺎی‬ ‫ھﻤﯿﺸ ﮕﯽام را ﺑﺨﻮاﻧﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ آوای ﺧﺪا ا ﺣﺘﺮام‬ ‫ﺑ ﮕﺬارم و ﺑﺮ زﯾﺒﺎﯾﯽھﺎی اﻃﺮا ﻓﻢ ﺗﺄﻣ ﻞ ﮐﻨﻢ ؟ ﭼﺮا ﺟﻠﻮ ﺑﺮوم ؟ ﻣ ﮕﺮ‬ ‫ﻧﻤﯽﮔﻮﯾﻢ ﺑﻪ ﺗﻪ ﺧﻂ ﺧﻮدم ر ﺳﯿﺪ هام ؟‬ ‫ﭼﺮا ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ ﻣﺜ ﻞ دو ﺳﺖھﺎﯾﻢ ﺑﺎ ﺷﻢ ؟‬ ‫ﺑﺎرا ن ﺗﻨﺪﺗﺮ از ھﻤﯿﺸﻪ ﻣﯽﺑﺎرد و ﻓﻘﻂ ﺻﺪای آب ﻣﯽ ﺷﻨﻮم‪.‬‬ ‫ﺧﯿ ﺲ آﺑﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺗ ﮑﺎ ن ﺑﺨﻮرم‪ .‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﻢ ﺑﺮوم‪ ،‬ﭼﻮ ن‬ ‫ﻧﻤﯽداﻧﻢ ﮐﺠﺎ ﺑﺮوم‪ .‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﺟﯽ‪ .‬ا ﺳﺖ‪ .‬ﮔﻢ ﺷﺪ هام‪ .‬اﮔﺮ وا ﻗﻌﺎً‬ ‫ﺑﻪ ﺗﻪ ﺧﻄﻢ ر ﺳﯿﺪ ه ﺑﻮدم‪ ،‬اﯾﻦ ا ﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎ ه و ﺳﺮ ﺧﻮردﮔﯽ ﺗﺎ‬ ‫ﺣﺎﻻ ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ھﻨﻮز ﺳﺮ ﺟﺎﯾ ﺶ ا ﺳﺖ‪ .‬ﺗﺮسو ﻟﺮز‪ .‬و ﻗﺘﯽ‬ ‫ﺣ ﺲ ﻧﺎرﺿﺎﯾﺘﯽ ﭘﺎ ﻓﺸﺎری ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﯾﻌﻨﯽ ﺧﺪا اﯾﻦ ﺣ ﺲ را آﻧﺠﺎ‬ ‫ﮔﺬا ﺷﺘﻪ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﯾﮏ د ﻟﯿ ﻞ‪ :‬ﺑﺎﯾﺪ ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﻋﻮض ﮐﻨﯽ و ﭘﯿ ﺶ‬ ‫ﺑ ﺮ و ی‪.‬‬ ‫ﻗﺒﻼً ھﻢ اﯾﻦ ﻣﺎ ﺟﺮا را از ﺳﺮ ﮔﺬراﻧﺪ هام‪ .‬ھﺮو ﻗﺖ از ر ﻓﺘﻦ ﺑﻪ‬ ‫دﻧﺒﺎل ﺳﺮﻧﻮ ﺷﺘﻢ سَر ﺑﺎز ﻣﯽزﻧﻢ‪ ،‬اﺗﻔﺎق ﺗﺤﻤ ﻞﻧﺎﭘﺬﯾﺮی در‬ ‫زﻧﺪﮔﯽام ﻣﯽا ﻓﺘﺪ‪ .‬ﺗﺮس ﺑﺰرﮔﻢ اﻻ ن ھﻤﯿﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺎ ﺟﻌﻪای‬ ‫اﺗﻔﺎق ﺑﯿﻔﺘﺪ‪ .‬ﻓﺎ ﺟﻌﻪ ھﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎﻋﺚ دﮔﺮﮔﻮﻧﯽھﺎی ا ﺳﺎ ﺳﯽ در‬


‫زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﺗﻐﯿﯿﺮی ﮐﻪ ﺑﻪ اﺻ ﻞ ﻣﺸﺎﺑﮫﯽ ﻣﻨﺴﻮب‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد‪ :‬ھﺠﺮ‪ .‬ﺑﺎ ھﺠﺮ ﮐﻪ روﺑﻪرو ﻣﯽ ﺷﻮی‪ ،‬ﻓﺎﯾﺪ های ﻧﺪارد‬ ‫ﺳﻌﯽ ﮐﻨﯽ ﭼﯿﺰی را ﮐﻪ از د ﺳﺖ ر ﻓﺘﻪ دوﺑﺎر ه ﺑﻪ د ﺳﺖ ﺑﯿﺎوری‪،‬‬ ‫ﺑﮫﺘﺮ ا ﺳﺖ از ﻓﻀﺎی ﻋﻈﯿﻤﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ھﺠﺮ در ﺑﺮاﺑﺮﻣﺎ ن ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﺪ‬ ‫ا ﺳﺘﻔﺎد ه و آ ن را ﺑﺎ ﭼﯿﺰ ﺗﺎز های ﭘﺮ ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬در ﻧﻈﺮ‪ ،‬ھﺮ ھﺠﺮی ﺑﻪ‬ ‫ﺧﯿﺮ ﻣﺎ ﺳﺖ؛ در ﻋﻤ ﻞ اﻣﺎ‪ ،‬در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﺎت ا ﺳﺖ ﮐﻪ و ﺟﻮد ﺧﺪا را‬ ‫زﯾﺮ ﺳﺆال ﻣﯽﺑﺮﯾﻢ و از ﺧﻮدﻣﺎ ن ﻣﯽ ﭘﺮ ﺳﯿﻢ‪ » :‬ﭼﻪ ﮐﺮدم ﮐﻪ‬ ‫ﺳﺰاوار اﯾﻦ ﺑﺎ ﺷﻢ ؟«‬

‫ﺧـﺪاﯾﺎ‪ ،‬ﻣﺮا از ﻓـﺎﺟﻌﻪ در اﻣـﺎن دار و ﻣﻦ ﻣﯿﻞ ﺗﻮ‬ ‫را اﺟﺮا ﺧﻮاھﻢ ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ھﻤﺰﻣـﺎ ن ﺑـﺎ اﯾﻦ ﻓ ﮑﺮ‪ ،‬ﺗﻨﺪری ﻣﯽﻏﺮد و آ ﺳﻤﺎ ن ﺑﺎ آذر ﺧ ﺶ‬ ‫رو ﺷﻦ ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﺎر دﯾ ﮕﺮ‪ ،‬ﺗﺮسو ﻟﺮز‪ .‬ﯾﮏ ﻧﺸﺎﻧﻪ‪ .‬اﯾﻨﺠﺎ ﺳﻌﯽ دارم ﺑﻪ ﺧﻮدم‬ ‫ﺑﻘﺒﻮﻻﻧﻢ ﮐﻪ ھﻤﯿﺸﻪ ﺑﮫﺘﺮﯾﻦِ ﺧﻮدم را ﻋﺮﺿﻪ ﮐﺮد هام و ﻃﺒﯿﻌﺖ‬ ‫دارد د ﻗﯿﻘﺎً ﺧﻼف ﺣﺮف ﻣﺮا ادﻋﺎ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ :‬ھﺮﮐ ﺲ ﺑﻪ را ﺳﺘﯽ ﺑﻪ‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺘﻌﮫﺪ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬ھﺮﮔﺰ از را ه ر ﻓﺘﻦ د ﺳﺖ ﻧﻤﯽﮐﺸﺪ‪.‬‬ ‫آ ﺳﻤﺎ ن و زﻣﯿﻦ در ﺗﻮ ﻓﺎﻧﯽ ﺑﻪ ھﻢ ر ﺳﯿﺪ هاﻧﺪ ﮐﻪ و ﻗﺘﯽ ﮔﺬ ﺷﺖ‪،‬‬ ‫ھﻮا را ﭘﺎکﺗﺮ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﯽﮔﺬارد و ﮐﺸﺘﺰارھﺎ را ﺑﺎرور ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﻗﺒﻠ ﺶ ﺧﺎﻧﻪھﺎ را وﯾﺮا ن ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬در ﺧﺘﺎ ن ﭼﻨﺪﺻﺪ ﺳﺎ ﻟﻪ را از ﺟﺎ‬ ‫ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ ‪ ،‬ﺑ ﮫ ﺸ ﺖ را د ر ﺳ ﯿ ﻞ ﻏ ﺮ ق ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ‪.‬‬ ‫ﺷﺒﺢ زردرﻧ ﮕﯽ ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﺧﻮدم را ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺑﺎرا ن ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺑﺎزھﻢ آذر ﺧ ﺶ‪ ،‬اﻣﺎ ﮐﻢﮐﻢ‬ ‫ﺣﺴﯽ ﻣﺜﺒﺖﺗﺮ ﺟﺎی ﺣ ﺲ ﺑﯽﭘﻨﺎھﯽام را ﻣﯽﮔﯿﺮد‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر‬ ‫آبھﺎی آﻣﺮزش رو ﺣﻢ را ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻨﺪ‪.‬‬

‫ﺑﺮﮐﺖ ﺑﺨﺶ ﺗﺎ ﻣﺘﺒﺮک ﺷﻮی‪.‬‬


‫اﯾﻦ ﮐﻠﻤﺎت ﺑﻪ ﺷ ﮑﻠﯽ ﻃﺒﯿﻌﯽ از دروﻧﻢ ﺑﯿﺮو ن ﻣﯽزﻧﺪ ــ‬ ‫ﺣ ﮑﻤﺘﯽ ﮐﻪ از و ﺟﻮدش ﺧﺒﺮ ﻧﺪا ﺷﺘﻢ‪ ،‬ﮐﻪ ﻣﯽداﻧﺴﺘﻢ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﮔﺎھﯽ ﻇﮫﻮر ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﺮا از ﺷﮏ ﺑﻪ ﺗﻤﺎم‬ ‫آﻣﻮ ﺧﺘﻪھﺎﯾﻢ در ﻃﻮل ﺳﺎلھﺎ ﺑﺎزﻣﯽدارد‪.‬‬ ‫ﻣﺸ ﮑ ﻞ ﺑﺰرﮔﻢ اﯾﻦ ا ﺳﺖ‪ :‬ﻋﻠﯽرﻏﻢ ﭼﻨﯿﻦ ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ‪ ،‬ھﻤﭽﻨﺎ ن‬ ‫ﺷﮏ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﺷﺒﺢ زردرﻧﮓ ﺟﻠﻮﯾﻢ ا ﺳﺖ‪ .‬زﻧﻢ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺎ آ ن ﺑﺎراﻧﯽ ﭘﺮرﻧﮓ و‬ ‫ﻟﻌﺎﺑﯽ ﮐﻪ ﻣﻮ ﻗﻊ ﭘﯿﺎد هروی در ﮐﻮ هھﺎی دورا ﻓﺘﺎد ه ﻣﯽﭘﻮ ﺷﯿﻢ‪ .‬اﮔﺮ‬ ‫ﮔﻢ ﺑﺸﻮﯾﻢ‪ ،‬ﭘﯿﺪا ﮐﺮدﻧﻤﺎ ن ﺳﺨﺖ ﻧﺨﻮاھﺪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫»ﯾﺎدت ر ﻓﺘﻪ ﻗﺮار ا ﺳﺖ اﻣﺸﺐ ﺷﺎم ﺑﺮوﯾﻢ ﺑﯿﺮو ن ؟«‬ ‫ﻧﻪ‪ ،‬ﯾﺎدم ﻧﺮ ﻓﺘﻪ‪ .‬ﻣﺎوراءا ﻟﻄﺒﯿﻌﻪی ﮐﯿﮫﺎﻧﯽ را ﮐﻪ در آ ن ﻏﺮش‬ ‫ﺗﻨﺪر در وا ﻗﻊ ﺻﺪای ﺧﺪاﯾﺎ ن ا ﺳﺖ‪ ،‬ﮐﻨﺎر ﻣﯽﮔﺬارم و ﺑﻪ وا ﻗﻌﯿﺖ‬ ‫ﺷﮫﺮ ﺳﺘﺎﻧﯽ ﭘﺮت و ﺷﺎﻣﯽ ﺷﺎﻣ ﻞ ﺷﺮاب ﺧﻮب‪ ،‬ﺑﺮ هی‬ ‫ﺳﺮخ ﺷﺪ ه و ﮔﭗوﮔﻔﺖھﺎی ﺳﺮزﻧﺪ ه ﺑﺎ دو ﺳﺘﺎ ن ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدم ﮐﻪ از‬ ‫ﻣﺎ ﺟﺮا ﺟﻮﯾﯽھﺎی ﺗﺎز ه ﺷﺎ ن روی ﻣﻮﺗﻮرھﺎی ھﺎر ﻟﯽ دﯾﻮﯾﺪ ﺳﻮ ن‬ ‫ﺗﻌﺮﯾ ﻒ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدم ﺗﺎ ﻟﺒﺎس ﻋﻮض ﮐﻨﻢ و ﮔﺰارش‬ ‫ﮐﻮﺗﺎھﯽ از آ ن ﺑﻌﺪازﻇﮫﺮ و ﺣﺮفھﺎﯾﻢ را ﺑﺎ ﺟﯽ‪ .‬ﺑﻪ ھﻤﺴﺮم‬ ‫ﻣﯽدھﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ‪» :‬ﮔﻔﺖ ﮐﺠﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮوی ؟«‬ ‫»ﮔﻔﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻌﮫﺪی را ﺑﭙﺬﯾﺮم‪«.‬‬ ‫»خُب‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺖ ا ﺳﺖ ؟ اﯾﻦ ﻗﺪر ﺳﺨﺖ ﻧ ﮕﯿﺮ‪ .‬داری ﻣﺜ ﻞ‬ ‫ﭘﯿﺮﻣﺮدھﺎ ر ﻓﺘﺎر ﻣﯽﮐﻨﯽ‪«.‬‬ ‫اِروِه]‪ [1‬و وروﻧﯿﮏ]‪ [2‬دو دو ﺳﺖ دﯾ ﮕﺮ را ھﻢ دﻋﻮت ﮐﺮد هاﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﯾﮏ زوج ﻣﯿﺎﻧﺴﺎل ﻓﺮاﻧﺴﻮی‪ .‬ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﯾ ﮑﯽ ﺷﺎ ن »رو ﺷﻦﺑﯿﻦ«‬ ‫ا ﺳﺖ‪ .‬در ﻣﺮاﮐ ﺶ ﺑﺎ آ نھﺎ آ ﺷﻨﺎ ﺷﺪ هاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺮد ﻧﻪ ﺧﻮشﻣﺸﺮب ا ﺳﺖ و ﻧﻪ ﻧﺎﻣﻄﺒﻮع‪ ،‬ﺻﺮ ﻓﺎً ﻏﺎﯾﺐ ا ﺳﺖ‪.‬‬


‫ﺑﻌﺪ‪ ،‬و ﺳﻂ ﺷﺎم‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر د ﭼﺎر ﺧﻠﺴﻪ ﺷﺪ ه ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻪ وروﻧﯿﮏ‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬ ‫»ﻣﻮ ﻗﻊ راﻧﻨﺪﮔﯽ د ﻗﺖ ﮐﻦ‪ .‬ﻗﺮار ا ﺳﺖ ﺗﺼﺎدف ﮐﻨﯽ‪«.‬‬ ‫ﻋﺠﺐ اﻇﮫﺎر ﻧﻈﺮ ﺑﯽﻣﺰ های! ﭼﻮ ن وروﻧﯿﮏ ﻗﻀﯿﻪ را ﺟﺪی‬ ‫ﻣﯽﮔﯿﺮد‪ ،‬ﺗﺮ ﺳ ﺶ ﺑﺎﻋﺚ ﺟﺬب اﻧﺮژی ﻣﻨﻔﯽ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬و ﺑﻌﺪ‬ ‫ﻣﻤ ﮑﻦ ا ﺳﺖ را ﺳﺘﯽرا ﺳﺘﯽ اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ﺑﯿﻔﺘﺪ‪.‬‬ ‫ﻗﺒ ﻞ از اﯾﻨ ﮑﻪ ﮐﺴﯽ واﮐﻨ ﺶ ﻧﺸﺎ ن ﺑﺪھﺪ‪ ،‬ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪ » :‬ﭼﻪ‬ ‫ﺟﺎ ﻟﺐ! ﺷﻤﺎ ﻇﺎھﺮاً ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﺪ در زﻣﺎ ن ﺳﻔﺮ ﮐﻨﯿﺪ و در ﮔﺬ ﺷﺘﻪ و‬ ‫آﯾﻨﺪ ه ﻋﻘﺐ و ﺟﻠﻮ ﺑﺮوﯾﺪ‪ .‬ھﻤﯿﻦ اﻣﺮوز ﻋﺼﺮ دا ﺷﺘﻢ ﺑﺎ دو ﺳﺘﯽ‬ ‫درﺑﺎر هی ھﻤﯿﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺣﺮف ﻣﯽزدم‪«.‬‬ ‫»و ﻗﺘﯽ ﺧﺪا ﺑﻪ ﻣﻦ ا ﺟﺎز ه ﺑﺪھﺪ‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﺒﯿﻨﻢ‪ .‬ﻣﯽداﻧﻢ‬ ‫ﺗﻤﺎم ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ دور اﯾﻦ ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺘﻪاﻧﺪ ﮐﯽ ﺑﻮد هاﻧﺪ‪ ،‬ﮐﯽ‬ ‫ھﺴﺘﻨﺪ و ﮐﯽ ﺧﻮاھﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﻋﻄﯿﻪام را در ﺳﺖ درک ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪،‬‬ ‫اﻣﺎ ﻣﺪتھﺎ ﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺒﻮ ﻟ ﺶ ﮐﺮد هام‪«.‬‬ ‫ﻗﺮار ﺑﻮد ﻣﻮﺿﻮع ﮔﭗوﮔﻔﺖ‪ ،‬د ﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﯽ دو ﺳﺘﺎﻧﯽ ﮐﻪ‬ ‫ھﻤﻪ ﺷﺎ ن ﻋﺎ ﺷﻖ ھﺎر ﻟﯽ دﯾﻮﯾﺪ ﺳﻮ نھﺎی ﮐﻼ ﺳﯿﮏ ھﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫ﺳﯿﺴﯿ ﻞ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﻧ ﮕﺎر ﻧﺎﮔﮫﺎ ن دارد وارد ﺣﻮز هھﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﺷﻮد‬ ‫ﮐﻪ اﻻ ن اﺻﻼً د ﻟﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﺪ‪ .‬ھﻤﺰﻣﺎﻧﯽ ﺟﺎ ﻟﺒﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻦ ا ﺳﺖ‪» :‬ﭘ ﺲ اﯾﻦ را ھﻢ ﻣﯽداﻧﯿﺪ ﮐﻪ ﺧﺪا ﻓﻘﻂ‬ ‫ﻣﻮ ﻗﻌﯽ ﺑﻪ ﻣﺎ ا ﺟﺎز ه ﻣﯽدھﺪ اﯾﻦ ﭼﯿﺰھﺎ را ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ‬ ‫ﭼﯿﺰی ﻋﻮض ﺑﺸﻮد‪«.‬‬ ‫ﺑﻪ ﻃﺮف وروﻧﯿﮏ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدم‪ » :‬ﻓﻘﻂ ا ﺣﺘﯿﺎط ﮐﻦ‪ .‬و ﻗﺘﯽ‬ ‫ﻋﻨﺼﺮی از ﺳﻄﺢ اﺛﯿﺮی ﺑﺮ ﺳﻄﺢ ﺧﺎﮐﯽ ﻗﺮار ﻣﯽﮔﯿﺮد‪ ،‬ﻣﻘﺪار‬ ‫زﯾﺎدی از ﻗﺪرﺗ ﺶ را از د ﺳﺖ ﻣﯽدھﻢ‪ .‬ﺑﻪ زﺑﺎ ن ﺳﺎد ه‪ ،‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً‬ ‫ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﮐﻪ ﺗﺼﺎد ﻓﯽ در ﮐﺎر ﻧﯿﺴﺖ‪«.‬‬ ‫وروﻧﯿﮏ ﺑﻪ ھﻤﻪ ﺷﺮاب ﺗﻌﺎرف ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻣﻦ و اﯾﻦ‬


‫رو ﺷﻦﺑﯿﻦ ﻣﺮاﮐﺸﯽ ﻋﻨﻘﺮﯾﺐ درﮔﯿﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ‪ .‬اﺻﻼً اﯾﻦﻃﻮر‬ ‫ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬اﯾﻦ ﻣﺮد وا ﻗﻌﺎً ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ »ﺑﺒﯿﻨﺪ«‪ ،‬و ھﻤﯿﻦ ﻣﺮا‬ ‫ﻣﯽﺗﺮ ﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ درﺑﺎر هاش ﺑﺎ اِروِه ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﺮد ﺑﻪﻧﺪرت ﻧ ﮕﺎھﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ؛ ھﻨﻮز ھﻤﺎ ن ﺣﺎلوھﻮای ﻏﺎﯾﺐ‬ ‫ﮐﺴﯽ را دارد ﮐﻪ ﻧﺎ ﺧﻮا ﺳﺘﻪ وارد بُﻋﺪ دﯾ ﮕﺮی ﺷﺪ ه و ﺣﺎﻻ‬ ‫وﻇﯿﻔﻪ دارد ھﺮ ﭼﻪ را از ﺳﺮ ﻣﯽﮔﺬراﻧﺪ ﺑﻪ زﺑﺎ ن ﺑﯿﺎورد‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ‬ ‫ﭼﯿﺰی ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑ ﮕﻮﯾﺪ‪ ،‬اﻣﺎ در ﻋﻮض ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯽﮔﯿﺮد روﯾ ﺶ را ﺑﻪ‬ ‫زﻧﻢ ﺑ ﮑﻨﺪ‪:‬‬ ‫»روح ﺗﺮﮐﯿﻪ ﺗﻤﺎم ﻋﺸﻘ ﺶ را ﻧﺜﺎر ﺷﻮھﺮت ﺧﻮاھﺪ ﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﻗﺒ ﻞ از آ ﺷ ﮑﺎر ﮐﺮد ن آﻧﭽﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ‪ ،‬ﺧﻮﻧ ﺶ را ﺧﻮاھﺪ رﯾﺨﺖ‪«.‬‬ ‫ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﻧﺸﺎﻧﻪی دﯾﮕﺮی ﻣﺒﻨﯽ ﺑﺮ اﯾﻨﮑﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ‬ ‫ﺣﺎﻻ ﺳ ﻔﺮ ﮐﻨﻢ‪ .‬ھﺮ ﭼﻨﺪ ﺧﻮب ﻣﯽداﻧﻢ ھﻤﯿﺸﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪھﺎ را‬ ‫ﻣﻄﺎﺑﻖ د ﻟﺨﻮاھﻤﺎ ن ﺗﻌﺒﯿﺮ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ و ﻧﻪ ﻣﻄﺎﺑﻖ آﻧﭽﻪ ھﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬


‫ﺑﺎﻣﺒﻮی ﭼﯿﻨﯽ‬ ‫در را ه ﻧﻤﺎﯾﺸ ﮕﺎ ه ﮐﺘﺎب ﻟﻨﺪ ن‪ ،‬در ﻗﻄﺎر ﭘﺎرﯾ ﺲ ــ ﻟﻨﺪ ن‬ ‫ﻧﺸﺴﺘﻪام‪ .‬ﺣ ﺲ ﻣﺒﺎرﮐﯽ ا ﺳﺖ‪ .‬ھﺮو ﻗﺖ ﺑﻪ اﻧ ﮕﻠﺴﺘﺎ ن ﻣﯽروم‪،‬‬ ‫ﯾﺎد ﺳﺎل ‪ 1977‬ﻣﯽا ﻓﺘﻢ‪ ،‬ﻣﻮ ﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﮐﺎرم را در آ ن ﺷﺮﮐﺖ‬ ‫ﺗﮫﯿﻪی ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ ﺑﺮزﯾﻠﯽ ﺗﺮک ﮐﺮدم‪ ،‬ﻣﺼﻤﻢ ﺑﺮ اﯾﻨ ﮑﻪ دﯾ ﮕﺮ‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﻓﻘﻂ از را ه ﻧﻮ ﺷﺘﻦ اﻣﺮار ﻣﻌﺎش ﮐﻨﻢ‪ .‬در ﺧﯿﺎﺑﺎ ن‬ ‫ﺑﺎسِت آﭘﺎرﺗﻤﺎﻧﯽ ا ﺟﺎر ه ﮐﺮدم‪ ،‬دو ﺳﺖھﺎی ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدم‪،‬‬ ‫درﺑﺎر هی ﺧﻮ نآ ﺷﺎمھﺎ ﻣﻄﺎ ﻟﻌﻪ ﮐﺮدم‪ ،‬ﭘﯿﺎد ه ﺷﮫﺮ را اﮐﺘﺸﺎف‬ ‫ﮐﺮدم‪ ،‬ﻋﺎ ﺷﻖ ﺷﺪم‪ ،‬ھﺮ ﻓﯿﻠﻤﯽ را ﮐﻪ روی ﭘﺮد ه ر ﻓﺖ دﯾﺪم‪ ،‬و در‬ ‫ﮐﻤﺘﺮ از ﯾﮏ ﺳﺎل‪ ،‬ﺑﺎز در رﯾﻮدوژاﻧﯿﺮو ﺑﻮدم‪ ،‬ﺑﺪو ن اﯾﻨ ﮑﻪ ﺣﺘﯽ ﯾﮏ‬ ‫ﺧﻂ ﻧﻮ ﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﻢ‪.‬‬ ‫اﯾﻦ ﺑﺎر ﻓﻘﻂ ﻗﺮار ا ﺳﺖ ﺳﻪ روز در ﻟﻨﺪ ن ﺑﻤﺎﻧﻢ‪ .‬ﯾﮏ ﻣﺮا ﺳﻢ‬ ‫اﻣﻀﺎی ﮐﺘﺎب دارم‪ ،‬ﺷﺎم در ر ﺳﺘﻮرا نھﺎی ھﻨﺪی و ﻟﺒﻨﺎﻧﯽ‪ ،‬و‬ ‫ﮔﻔﺖوﮔﻮھﺎﯾﯽ در ﻻﺑﯽ ھﺘ ﻞ درﺑﺎر هی ﮐﺘﺎب‪ ،‬ﮐﺘﺎﺑﻔﺮو ﺷﯽھﺎ و‬ ‫ﻧﻮﯾﺴﻨﺪ هھﺎ‪ .‬ﻗﺼﺪ ﻧﺪارم ﺗﺎ آ ﺧﺮ اﻣﺴﺎل ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪام در ﺳﻦ ﻣﺎرﺗﻦ‬ ‫ﺑﺮﮔﺮدم‪ .‬از ﻟﻨﺪ ن ﺑﻪ رﯾﻮ ﭘﺮواز ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺗﺎ زﺑﺎ ن ﻣﺎدریام را از دھﺎ ن‬ ‫ﻣﺮدم ﮐﻮ ﭼﻪ و ﺧﯿﺎﺑﺎ ن ﺑﺸﻨﻮم‪ ،‬ھﺮ ﺷﺐ آب آﮐﺎی]‪ [3‬ﺑﻨﻮ ﺷﻢ و‬ ‫ﺑﯽ ﺧﺴﺘ ﮕﯽ از ﭘﻨﺠﺮ هام ﺑﻪ زﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ ﻣﻨﻈﺮ هی ﺟﮫﺎ ن‪ ،‬ﯾﻌﻨﯽ‬ ‫ﺳﺎ ﺣ ﻞ ﮐﻮﭘﺎﮐﺎﺑﺎﻧﺎ‪ ،‬ﺧﯿﺮ ه ﺑﺸﻮم‪.‬‬ ‫****‬ ‫ﮐﻤﯽ ﭘﯿ ﺶ از ر ﺳﯿﺪ ن‪ ،‬ﻣﺮد ﺟﻮاﻧﯽ ﺑﺎ ﯾﮏ د ﺳﺘﻪ ﮔ ﻞ ﺳﺮخ‬ ‫وارد واﮔﻦ ﻣﯽ ﺷﻮد و ﺑﻪ اﯾﻦﻃﺮف و آ نﻃﺮف ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ‬


‫ﻧﻈﺮم ﻋﺠﯿﺐ ﻣﯽر ﺳﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ در ﻗﻄﺎر ﯾﻮروـ ا ﺳﺘﺎر ﮔﻠﻔﺮوش‬ ‫ﻧﺪﯾﺪ ه ﺑﻮدم‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬دوازد ه داوﻃﻠﺐ ﻻزم دارم‪ .‬ھﺮﮐ ﺲ ﺷﺎ ﺧﻪی ﮔﻠﯽ‬ ‫د ﺳﺘ ﺶ ﻣﯽﮔﯿﺮد و ﺑﻪ زﻧﯽ ﮐﻪ ﻋﺎ ﺷﻘﺸﻢ ﻣﯽدھﺪ‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ‬ ‫ازش ﺗﻘﺎﺿﺎی ازدواج ﮐﻨﻢ‪«.‬‬ ‫ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ داوﻃﻠﺐ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻦ ھﻢ د ﺳﺘﻢ را ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪،‬‬ ‫اﻣﺎ آ ﺧﺮش ﻣﺮا اﻧﺘﺨﺎب ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ‪ .‬و ﻗﺘﯽ ﻗﻄﺎر ﺑﻪ اﯾﺴﺘ ﮕﺎ ه‬ ‫ﻣﯽر ﺳﺪ‪ ،‬ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯽﮔﯿﺮم دﻧﺒﺎل داوﻃﻠﺐھﺎی دﯾ ﮕﺮ ﺑﺮوم‪ .‬ﻣﺮد‬ ‫ﺟﻮا ن ﺑﻪ د ﺧﺘﺮی در ﺳ ﮑﻮی ﻗﻄﺎر ا ﺷﺎر ه ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬داوﻃﻠﺐھﺎ‬ ‫ﯾ ﮑﯽﯾ ﮑﯽ ﺟﻠﻮ ﻣﯽروﻧﺪ و ﮔ ﻞ ﺳﺮ ﺧﺸﺎ ن را ﻣﯽدھﻨﺪ ﺑﻪ او‪.‬‬ ‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم‪ ،‬ﻣﺮد ﺑﻪ د ﺧﺘﺮ اﻇﮫﺎر ﻋﺸﻖ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ھﻤﻪ د ﺳﺖ‬ ‫ﻣﯽزﻧﻨﺪ و د ﺧﺘﺮ ﺟﻮا ن از ﺧﺠﺎ ﻟﺖ ﺳﺮخ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬د ﺧﺘﺮ و ﭘﺴﺮ‬ ‫ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را ﻣﯽﺑﻮ ﺳﻨﺪ و د ﺳﺘﺸﺎ ن را دور ﮐﻤﺮ ھﻢ ﻣﯽاﻧﺪازﻧﺪ و‬ ‫ﻣﯽروﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﯾ ﮑﯽ از ﺧﺪﻣﻪی ﻗﻄﺎر ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬ ‫»رﻣﺎﻧﺘﯿﮏﺗﺮﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪای ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻣﺪت ﮐﺎرم اﯾﻨﺠﺎ‬ ‫دﯾﺪ هام‪«.‬‬ ‫****‬ ‫ﻣﺮا ﺳﻢ اﻣﻀﺎی ﮐﺘﺎب ﻧﺰدﯾﮏ ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻋﺖ ﻃﻮل ﻣﯽﮐﺸﺪ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﻣﺮا ﺳﺮ ﺷﺎر از اﻧﺮژی ﻣﺜﺒﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﯽﻣﺎﻧﻢ ﭼﺮا ﺗﻤﺎم اﯾﻦ‬ ‫ﻣﺎ هھﺎ ا ﺣﺴﺎس ﻧ ﮑﺒﺖ ﻣﯽﮐﺮد هام‪ .‬اﮔﺮ ر ﺷﺪ ﻣﻌﻨﻮیام ﺑﻪ ﭼﻨﯿﻦ‬ ‫ﻣﺎﻧﻊ ﻋﺒﻮرﻧﺎﭘﺬﯾﺮی ﺑﺮ ﺧﻮرد ه ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﻓﻘﻂ ﮐﻤﯽ ﺻﺒﻮرﺗﺮ‬ ‫ﺑﺎ ﺷﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﭼﯿﺰھﺎﯾﯽ را دﯾﺪ هام و ﺣ ﺲ ﮐﺮد هام ﮐﻪ اﻧﺪک ا ﻓﺮادی‬ ‫در اﻃﺮا ﻓﻢ دﯾﺪ هاﻧﺪ و ﺣ ﺲ ﮐﺮد هاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻗﺒ ﻞ از اﯾﻨ ﮑﻪ راھﯽ ﻟﻨﺪ ن ﺑﺸﻮم‪ ،‬ﺑﻪ ﮐﻠﯿﺴﺎی ﮐﻮ ﭼ ﮑﯽ در‬ ‫ﺑﺎرﺑﺎزا نـ دﺑﺎ]‪ [4‬ر ﻓﺘﻢ‪ .‬از ﻣﺮﯾﻢ ﻣﻘﺪس ﺧﻮا ﺳﺘﻢ ﺑﺎ ﻋﺸﻘ ﺶ ﻣﺮا‬


‫راھﻨﻤﺎﯾﯽ ﮐﻨﺪ و ﮐﻤ ﮑﻢ ﮐﻨﺪ ﻧﺸﺎﻧﻪھﺎﯾﯽ را ﮐﻪ ﻣﺮا ﺑﻪ ﺳﻮی‬ ‫ﺧﻮدم رھﻨﻤﻮ ن ﺧﻮاھﺪ ﺷﺪ‪ ،‬درک ﮐﻨﻢ‪ .‬ﻣﯽداﻧﻢ ﻣﻦ در ﺗﻤﺎم ﻣﺮدم‬ ‫ﭘﯿﺮاﻣﻮﻧﻢ ھﺴﺘﻢ و آ نھﺎ در ﻣﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ ھﻢ ﮐﺘﺎب ﺣﯿﺎت را‬ ‫ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﯿﻢ‪ ،‬ھﺮ ﻣﻼ ﻗﺎﺗﻤﺎ ن را ﺳﺮﻧﻮ ﺷﺖ ر ﻗﻢ زد ه و ﺑﺎ اﯾﻦ اﻋﺘﻘﺎد‬ ‫ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ دﻧﯿﺎ را ﻗﺪری ﻋﻮض ﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬د ﺳﺖ ﺑﻪ د ﺳﺖ ھﻢ‬ ‫ﻣﯽدھﯿﻢ‪.‬‬ ‫ھﺮ اﻧﺴﺎ ن ﮐﻠﻤﻪای‪ ،‬ﺟﻤﻠﻪای‪ ،‬ﺗﺼﻮﯾﺮی ﻋﺮﺿﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫آ ﺧﺮ ﮐﺎر‪ ،‬ﺗﻤﺎﻣ ﺶ ﻣﻌﻨﺎ ﻣﯽﯾﺎﺑﺪ‪ :‬ﺷﺎدی ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﺎﻧﯽ ﺷﺎدی‬ ‫ھ ﻤ ﮕ ﺎ ن ا ﺳ ﺖ‪.‬‬ ‫ھﻤﯿﺸﻪ از ﺧﻮدﻣﺎ ن ﺳﺆالھﺎی ﻣﺸﺎﺑﮫﯽ ﻣﯽﭘﺮ ﺳﯿﻢ‪.‬‬ ‫ھﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎﯾﺪ آ ن ﻗﺪر ﻓﺮوﺗﻦ ﺑﺎ ﺷﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﭙﺬﯾﺮﯾﻢ ﻗﻠﺐ ﻣﺎ ﻣﯽداﻧﺪ‬ ‫ﭼﺮا اﯾﻨﺠﺎﯾﯿﻢ‪ .‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﺣﺮف زد ن ﺑﺎ ﻗﻠﺐ د ﺷﻮار ا ﺳﺖ‪ ،‬و ﺷﺎﯾﺪ اﺻﻼً‬ ‫ﻻزم ﻧﺒﺎ ﺷﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺎد ه ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪھﺎ اﻋﺘﻤﺎد و از آ نھﺎ‬ ‫ﭘﯿﺮوی ﮐﻨﯿﻢ و ا ﻓﺴﺎﻧﻪی ﺷﺨﺼﯽﻣﺎ ن را از ﺳﺮ ﺑ ﮕﺬراﻧﯿﻢ؛ دﯾﺮ ﯾﺎ‬ ‫زود ﭘﯽ ﻣﯽﺑﺮﯾﻢ ﮐﻪ ھﻤﻪﻣﺎ ن ﺟﺰﺋﯽ از ﭼﯿﺰ دﯾ ﮕﺮی ھﺴﺘﯿﻢ‪،‬‬ ‫ﺣﺘﯽ اﮔﺮ ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻘﻤﺎ ن ﻧﻔﮫﻤﯿﻢ آ ن ﭼﯿﺰ ﭼﯿﺴﺖ‪ .‬ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ھﻤﻪی‬ ‫ﻣﺎ ﻟﺤﻈﻪای ﻗﺒ ﻞ از ﻣﺮگ‪ ،‬ﺑﻪ د ﻟﯿ ﻞ وا ﻗﻌﯽ زﻧﺪﮔﯽﻣﺎ ن ﭘﯽ‬ ‫ﻣﯽﺑﺮﯾﻢ و از ھﻤﺎ ن ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﮫﻨﻢ ﯾﺎ ﺑﮫﺸﺖ ﻣﺘﻮ ﻟﺪ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﺟﮫﻨﻢ زﻣﺎﻧﯽ ا ﺳﺖ ﮐﻪ در آ ن ﻟﺤﻈﻪی ﮐﻮﺗﺎ ه ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ‬ ‫ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ و درﻣﯽﯾﺎﺑﯿﻢ ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺘﯽ را ﺑﺮای ﺗ ﮑﺮﯾﻢ ﻣﻌﺠﺰ هی‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ از د ﺳﺖ داد هاﯾﻢ‪ .‬ﺑﮫﺸﺖ و ﻗﺘﯽ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ در‬ ‫آ ن ﻟﺤﻈﻪ ﺑ ﮕﻮﯾﯿﻢ‪» :‬ا ﺷﺘﺒﺎھﺎﺗﯽ ﮐﺮد هام‪ ،‬اﻣﺎ ﺟﺒﻮ ن ﻧﺒﻮدم‪.‬‬ ‫زﻧﺪﮔﯽام را ﮐﺮدم و ﮐﺎری را ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ‪ ،‬اﻧﺠﺎم دادم‪«.‬‬ ‫اﻣﺎ ﻧﯿﺎزی ﻧﯿﺴﺖ ﺟﮫﻨﻢ ﺧﻮدم را ﺟﻠﻮ ﺑﯿﻨﺪازم‪ .‬ﻧﯿﺎزی ﻧﯿﺴﺖ‬ ‫دوﺑﺎر ه و دوﺑﺎر ه اﯾﻦ وا ﻗﻌﯿﺖ را ﻣﺮور ﮐﻨﻢ ﮐﻪ در ﻣﺴﯿﺮ آﻧﭽﻪ ﻓ ﮑﺮ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ » ﺟﺴﺖو ﺟﻮی رو ﺣﺎﻧﯽ«ام ا ﺳﺖ‪ ،‬دﯾ ﮕﺮ ﭘﯿﺸﺮ ﻓﺘﯽ‬


‫ﻧﺪارم‪ .‬ﮐﺎ ﻓﯽ ا ﺳﺖ ھﻤﭽﻨﺎ ن ﺗﻼ ﺷﻢ را ﺑ ﮑﻨﻢ‪ .‬ﺣﺘﯽ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ‬ ‫ﺗﻤﺎم ﺗﻼ ﺷﺸﺎ ن را ﻧ ﮑﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺨﺸﯿﺪ ه ﺷﺪ هاﻧﺪ‪ .‬در زﻣﺎ ن ﺣﯿﺎت ﺑﺎ‬ ‫ﻧﺎ ﺷﺎد ﺑﻮد ن ﻣﺠﺎزات ﺷﺪ هاﻧﺪ‪ ،‬ﺣﺎل آﻧ ﮑﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ در آراﻣ ﺶ‬ ‫و ھﻤﺎھﻨ ﮕﯽ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ھﻤﻪی ﻣﺎ ر ﺳﺘ ﮕﺎرﯾﻢ و آزادﯾﻢ‬ ‫ﻣﺴﯿﺮی را در ﭘﯿ ﺶ ﺑ ﮕﯿﺮﯾﻢ ﮐﻪ ﻧﻪ آﻏﺎزی دارد و ﻧﻪ ﭘﺎﯾﺎﻧﯽ‪.‬‬ ‫****‬ ‫ﭼﯿﺰی ﺑﺮای ﺧﻮاﻧﺪ ن ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻧﯿﺎورد هام‪ .‬ھﻤﭽﻨﺎ ن ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮم‬ ‫ﺗﺎ ﻧﺎ ﺷﺮ رو ﺳﯽام ﺑﺮای ﺷﺎم ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻠﺤﻖ ﺑﺸﻮد‪ ،‬ﯾ ﮑﯽ از آ ن‬ ‫ﻣﺠﻠﻪھﺎﯾﯽ را ورق ﻣﯽزﻧﻢ ﮐﻪ ھﻤﯿﺸﻪ در اﺗﺎقھﺎی ھﺘ ﻞ ﭘﯿﺪا‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﻣﻘﺎ ﻟﻪای درﺑﺎر هی ﺑﺎﻣﺒﻮی ﭼﯿﻨﯽ ﺗﻨﺪ ﺧﻮاﻧﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻇﺎھﺮاً و ﻗﺘﯽ ﺑﺬرش را ﻣﯽﮐﺎرﻧﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﭘﻨﺞ ﺳﺎل ﭼﯿﺰی ﺟﺰ ﺟﻮاﻧﻪی‬ ‫ﮐﻮ ﭼﮏ ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﯿﺪ‪.‬‬ ‫ر ﺷﺪ اﺻﻠﯽ زﯾﺮ زﻣﯿﻦ رخ ﻣﯽدھﺪ ﮐﻪ در ﻃﻮل آ ن‪ ،‬ﺳﯿﺴﺘﻢ‬ ‫ﭘﯿﭽﯿﺪ ه ی رﯾﺸﻪھﺎﯾ ﺶ رو ﺑﻪ ﺑﺎﻻ و ﺑﯿﺮو ن ر ﺷﺪ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ‪ ،‬در‬ ‫ﭘﺎﯾﺎ ن ﺳﺎل ﭘﻨﺠﻢ‪ ،‬ﺑﺎﻣﺒﻮ ﻧﺎﮔﮫﺎ ن ﺑﺎ ارﺗﻔﺎع ‪ 25‬ﻣﺘﺮ از زﻣﯿﻦ ﺑﯿﺮو ن‬ ‫ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬ﭼﻪ ﻣﻮﺿﻮع ﮐﺴ ﻞﮐﻨﻨﺪ های! ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯽﮔﯿﺮم ﺑﺮوم‬ ‫ﻃﺒﻘﻪی ﭘﺎﯾﯿﻦ و ر ﻓﺖوآﻣﺪھﺎ را ﺗﻤﺎ ﺷﺎ ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫****‬ ‫ﺗﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮم‪ ،‬ﯾﮏ ﻓﻨﺠﺎ ن ﻗﮫﻮ ه ﻣﯽ ﺧﻮرم‪ .‬ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ‪ ،‬ﻧﻤﺎﯾﻨﺪ هی‬ ‫ادﺑﯽ و ﺑﮫﺘﺮﯾﻦ دو ﺳﺘﻢ‪ ،‬ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻠﺤﻖ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬درﺑﺎر هی‬ ‫ﻣﺴﺎﺋ ﻞ ﺑﯽاھﻤﯿﺖ ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﯿﻢ‪ .‬آ ﺷ ﮑﺎرا از ﮔﺬراﻧﺪ ن ﯾﮏ روز‬ ‫ﺗﻤﺎم در ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﺑﺎ د ﺳﺖاﻧﺪرﮐﺎرا ن دﻧﯿﺎی ﮐﺘﺎب و ﻧﻈﺎرت ﺑﺮ‬ ‫ﻣﺮا ﺳﻢ اﻣﻀﺎی ﮐﺘﺎب از را ه ﺗﻠﻔﻦ ﺑﺎ ﻧﺎ ﺷﺮ اﻧ ﮕﻠﯿﺴﯽام ﺧﺴﺘﻪ‬ ‫ﺷ ﺪ ه‪.‬‬ ‫ﻣﻮ ﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﮐﺎر ﺑﺎ ھﻢ را ﺷﺮوع ﮐﺮدﯾﻢ‪ ،‬ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﯿﺴﺖ‬ ‫ﺳﺎ ﻟ ﺶ ﺑﻮد‪ .‬از ﻃﺮ ﻓﺪارھﺎی ﮐﺘﺎﺑﻢ ﺑﻮد و ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮا ن‬


‫ﮐﺎرھﺎی ﯾﮏ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪ هی ﺑﺮزﯾﻠﯽ را ﺗﺮ ﺟﻤﻪ و ﺧﺎرج از ﺑﺮزﯾ ﻞ ﻣﻨﺘﺸﺮ‬ ‫ﮐﺮد‪ .‬در ﺳ ﺶ را در ﻣﮫﻨﺪ ﺳﯽ ﺷﯿﻤﯽ در رﯾﻮ رھﺎ ﮐﺮد‪ ،‬ﺑﺎ دو ﺳﺖ‬ ‫ﭘﺴﺮش ﺑﻪ ا ﺳﭙﺎﻧﯿﺎ ر ﻓﺖ و ﺷﺮوع ﮐﺮد ﺑﻪ ﮐﻮﺑﯿﺪ ن ﺑﺮ در‬ ‫اﻧﺘﺸﺎراﺗﯽھﺎی ﻣﺨﺘﻠ ﻒ و ﻧﺎﻣﻪﻧ ﮕﺎری‪ ،‬و اﺻﺮار ﺑﺮ اﯾﻨ ﮑﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺎر‬ ‫ﻣﺮا ﺑﺨﻮاﻧﻨﺪ‪.‬‬ ‫و ﻗﺘﯽ ﺗﻼشھﺎﯾ ﺶ ﺑﯽﻧﺘﯿﺠﻪ ﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺷﮫﺮ ﮐﻮ ﭼ ﮑ ﺶ در‬ ‫ﮐﺎﺗﺎ ﻟﻮﻧﯿﺎ ر ﻓﺘﻢ‪ ،‬ﺑﺮاﯾ ﺶ ﻗﮫﻮ های ﮔﺮ ﻓﺘﻢ و ﺗﻮﺻﯿﻪ ﮐﺮدم ﻣﺎ ﺟﺮا را‬ ‫ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﺪ و ﺑﻪ آﯾﻨﺪ ه و زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮدش ﻓ ﮑﺮ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻗﺒﻮل ﻧ ﮑﺮد و‬ ‫ﮔﻔﺖ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎ ﺷ ﮑﺴﺖ ﺑﻪ ﺑﺮزﯾ ﻞ ﺑﺮﮔﺮدد‪ .‬ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺑﮫ ﺶ‬ ‫ﺑﻘﺒﻮﻻﻧﻢ ﮐﻪ ﺷ ﮑﺴﺖ ﻧﺨﻮرد ه؛ در وا ﻗﻊ ﻧﺸﺎ ن داد ه ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ‬ ‫روی ﭘﺎی ﺧﻮدش ﺑﺎﯾﺴﺘﺪ )ﺑﺎ ﭘﺨ ﺶ ﮐﺮد ن آﮔﮫﯽھﺎی ﺗﺒﻠﯿﻐﺎﺗﯽ و‬ ‫ﭘﯿﺸﺨﺪﻣﺘﯽ(‪ ،‬و ﺗﺠﺮﺑﻪی ﻣﻨﺤﺼﺮﺑﻪ ﻓﺮد زﻧﺪﮔﯽ در ﺧﺎرج را ھﻢ‬ ‫دارد‪.‬‬ ‫ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ‪ .‬ﻣﻮ ﻗﻌﯽ ﮐﻪ آ ن ﮐﺎ ﻓﻪ را ﺗﺮک‬ ‫ﻣﯽﮐﺮدم‪ ،‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮدم دارد زﻧﺪﮔﯽاش را ھﺪر ﻣﯽدھﺪ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻧﻈﺮش را ﻋﻮض ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﭼﻮ ن زﯾﺎدی ﻟﺠﺒﺎز ﺑﻮد‪ .‬ﺷ ﺶ‬ ‫ﻣﺎ ه ﺑﻌﺪ اوﺿﺎع ﮐﺎﻣﻼً ﻋﻮض ﺷﺪ و ﺷ ﺶ ﻣﺎ ه ﺑﻌﺪش‪ ،‬آ ن ﻗﺪر ﭘﻮل‬ ‫درآورد ه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﯾﮏ آﭘﺎرﺗﻤﺎ ن ﺑﺨﺮد‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻤ ﮑﻦ ﺑﻮد نِ ﻧﺎﻣﻤ ﮑﻦ ﺑﺎور دا ﺷﺖ و ﺑﻪ ھﻤﯿﻦ د ﻟﯿ ﻞ‪ ،‬در‬ ‫ﻧﺒﺮدی ﭘﯿﺮوز ﺷﺪ ﮐﻪ ھﻤﻪ‪ ،‬از ﺟﻤﻠﻪ ﺧﻮد ﻣﻦ‪ ،‬ﺷ ﮑﺴﺖ ﺧﻮرد ه‬ ‫ﻣﯽداﻧﺴﺘﯿﻢ‪ .‬ھﻤﯿﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ رزمآور را ﻣﺘﻤﺎﯾﺰ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ :‬آﮔﺎھﯽ‬ ‫از اﯾﻨ ﮑﻪ اراد ه و ﺷﺠﺎﻋﺖ دو ﻣﻮﺿﻮع ﺟﺪا از ھﻢ ا ﺳﺖ‪ .‬ﺷﺠﺎﻋﺖ‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﺮس ﺷﻮد و ﺳﺘﺎﯾ ﺶ ﺑﺮاﻧ ﮕﯿﺰد‪ ،‬اﻣﺎ اراد ه ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪ‬ ‫ﺑﺮدﺑﺎری و ﺗﻌﮫﺪ ا ﺳﺖ‪ .‬آدمھﺎﯾﯽ ﮐﻪ اراد هی ﻋﻈﯿﻤﯽ دارﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﻌﻤﻮﻻً ﻣﻨﺰوی ھﺴﺘﻨﺪ و ﻧﻮﻋﯽ ﺳﺮدی را ﺗﺪاﻋﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﯿﻠﯽھﺎ ﺑﻪ ا ﺷﺘﺒﺎ ه ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ آدم ﺳﺮدی ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫اﺻﻼً اﯾﻦ ﻃﻮر ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬در ﻗﻠﺒ ﺶ آﺗﺸﯽ ﻧﮫﻔﺘﻪ ﻣﯽ ﺳﻮزد‪ ،‬ﺑﻪ‬


‫ھﻤﺎ ن ﺷﺪت روزی ﮐﻪ در آ ن ﮐﺎ ﻓﻪ در ﮐﺎﺗﺎ ﻟﻮﻧﯿﺎ ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ‪ .‬ﺑﺎ ﺗﻤﺎم‬ ‫ﭼﯿﺰھﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ د ﺳﺖ آورد ه‪ ،‬ﺷﯿﻔﺘ ﮕﯽاش اﺻﻼً ﮐﻢ ﻧﺸﺪ ه‪.‬‬ ‫در ﺳﺖ ﻣﻮ ﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ درﺑﺎر هی ﻣ ﮑﺎ ﻟﻤﻪی ا ﺧﯿﺮم ﺑﺎ‬ ‫ﺟﯽ‪ .‬ﺑﺮاﯾ ﺶ ﺑ ﮕﻮﯾﻢ‪ ،‬دو ﻧﺎ ﺷﺮم از ﺑﻠﻐﺎر ﺳﺘﺎ ن وارد ﻻﺑﯽ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ از ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﯾﺸ ﮕﺎ ه ﮐﺘﺎب ﻣﯽآﯾﻨﺪ در‬ ‫ھﻤﯿﻦ ھﺘ ﻞ ا ﻗﺎﻣﺖ دارﻧﺪ‪ .‬از اﯾﻦ در و آ ن در ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﯿﻢ‪ ،‬و ﺑﻌﺪ‬ ‫ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ ﻣﻮﺿﻮع ﺻﺤﺒﺖ را ﺑﻪ ﮐﺘﺎبھﺎی ﻣﻦ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬ﻋﺎ ﻗﺒﺖ‬ ‫ﯾ ﮑﯽ از ﻧﺎ ﺷﺮھﺎ رو ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ھﻤﺎ ن ﺳﺆال ﻣﻌﻤﻮل را‬ ‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ‪:‬‬ ‫»خُب‪ ،‬ﮐﯽ ﺑﻪ ﮐﺸﻮر ﻣﺎ ﻣﯽآﯾﯿﺪ ؟«‬ ‫»اﮔﺮ ﺑﺘﻮاﻧﯿﺪ ھﻤﺎھﻨ ﮕ ﺶ ﮐﻨﯿﺪ‪ ،‬ھﻔﺘﻪی دﯾ ﮕﺮ‪ .‬ﺗﻨﮫﺎ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﯾﮏ ﻣﮫﻤﺎﻧﯽ ﺑﻌﺪ از ﺑﺮﻧﺎﻣﻪی اﻣﻀﺎی ﮐﺘﺎب ﺑﻌﺪازﻇﮫﺮ‬ ‫ا ﺳ ﺖ ‪«.‬‬ ‫ھﺮدو ﺑﺎ و ﺣﺸﺖ ﻧ ﮕﺎھﻢ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬

‫ﺑﺎﻣﺒﻮی ﭼﯿﻨﯽ!‬ ‫ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ ھﻢ ﺑﺎ ھﻮلوھﺮاس ﻧ ﮕﺎھﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬ ‫»ﺑﮫﺘﺮ ا ﺳﺖ ﺳﺮر ﺳﯿﺪﻧﺎﻣﻪ را ﻧ ﮕﺎ ه ﮐﻨﯿﻢ‪«...‬‬ ‫ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ و ﺑﻪ ﭘﺮﺗﻐﺎ ﻟﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪...» :‬اﻣﺎ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ‬ ‫ھﻔﺘﻪی دﯾ ﮕﺮ ﺑﺮوم ﺑﻪ ﺻﻮ ﻓﯿﻪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدھﻢ‪«.‬‬ ‫ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ ﻣﺘﻮ ﺟﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪیام‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﺎ ﺷﺮھﺎ ھﻨﻮز‬ ‫ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻨﺪ ﺑﮫﺘﺮ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻤﯽ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺎ‬ ‫ﺗﺒﻠﯿﻐﺎت ﻣﻨﺎ ﺳﺒﯽ را ه ﺑﯿﻨﺪازﻧﺪ ؟‬ ‫ﺗ ﮑﺮار ﻣﯽﮐﻨﻢ‪» :‬ھﻔﺘﻪی دﯾ ﮕﺮ‪ .‬وﮔﺮﻧﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑ ﮕﺬارﯾﻤ ﺶ ﺑﺮای‬ ‫ﻓﺮﺻﺘﯽ دﯾ ﮕﺮ‪«.‬‬ ‫ﻓﻘﻂ آ ن ﻣﻮ ﻗﻊ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺘﻮ ﺟﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﺟﺪیام‪ .‬ﺑﺮای‬


‫ﺟﺰﺋﯿﺎت ﺑﯿﺸﺘﺮ رو ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﺑﻪ ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ‪ .‬ھﻤﺎ نﻣﻮ ﻗﻊ ﻧﺎ ﺷﺮ‬ ‫ا ﺳﭙﺎﻧﯿﺎﯾﯽام از را ه ﻣﯽر ﺳﺪ‪ .‬ﺻﺤﺒﺖ ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﮔﺮم ﻣﯽ ﺷﻮد‪،‬‬ ‫آ ﺷﻨﺎﯾﯽھﺎ اﻧﺠﺎم ﻣﯽﮔﯿﺮد‪ ،‬و ﺑﻌﺪ ھﻤﺎ ن ﺳﺆال ﻣﻌﻤﻮل را‬ ‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ‪:‬‬ ‫»خُب‪ ،‬ﮐﯽ دوﺑﺎر ه ﺑﻪ ا ﺳﭙﺎﻧﯿﺎ ﻣﯽآﯾﯿﺪ ؟«‬ ‫»در ﺳﺖ ﺑﻌﺪ از ﺳﻔﺮم ﺑﻪ ﺑﻠﻐﺎر ﺳﺘﺎ ن‪«.‬‬ ‫»ﯾﻌﻨﯽ ﮐﯽ ؟«‬ ‫»دو ھﻔﺘﻪی دﯾ ﮕﺮ‪ .‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ ﯾﮏ ﻣﺮا ﺳﻢ اﻣﻀﺎ در ﺳﺎﻧﺘﯿﺎﮔﻮی‬ ‫ﮐﻤﭙﻮ ﺳﺘﻼ را ه ﺑﯿﻨﺪازﯾﻢ و ﯾ ﮑﯽ دﯾ ﮕﺮ در ﺑﺎ ﺳﮏ‪ ،‬و ﺑﻌﺪ ھﻢ ﯾﮏ‬ ‫ﻣﮫﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻌﻀﯽ از ﺧﻮاﻧﻨﺪ هھﺎﯾﻢ را ﺑﺘﻮاﻧﯿﻢ دﻋﻮت ﮐﻨﯿﻢ‪«.‬‬ ‫ﻧﺎ ﺷﺮھﺎی ﺑﻠﻐﺎر دوﺑﺎر ه ﻣﻌﺬب ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ و ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ ﺑﻪز ﺣﻤﺖ‬ ‫ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽزﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺟﯽ‪ .‬ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪» :‬ﺗﻌﮫﺪی را ﻗﺒﻮل ﮐﻦ‪«.‬‬ ‫ﻻﺑﯽ دارد ﭘﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬در اﯾﻦ ﻧﻤﺎﯾﺸ ﮕﺎ هھﺎ‪ ،‬ﭼﻪ ﻧﻤﺎﯾﺸ ﮕﺎ ه‬ ‫ﮐ ﺘ ﺎ ب ﺑ ﺎ ﺷ ﺪ و ﭼﻪ ﻣ ﺎ ﺷ ﯿ ﻦ ھ ﺎ ی ﺳ ﻨ ﮕ ﯿ ﻦ ‪ ،‬ﺣ ﺮ ﻓﻪ ا ی ھ ﺎ ھ ﻤﻪ د ر د و‬ ‫ﺳﻪ ھﺘ ﻞ ﻣﺸﺨ ﺺ ا ﻗﺎﻣﺖ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪھﺎ در ﻻﺑﯽ‬ ‫ھﺘ ﻞ ﯾﺎ ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﺷﺎم اﻧﺠﺎم ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﻣﺜ ﻞ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪای ﮐﻪ ھﻤﯿﻦ‬ ‫اﻣﺸﺐ دارد اﻧﺠﺎم ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻧﺎ ﺷﺮھﺎﯾﻢ ا ﺣﻮا ﻟﭙﺮ ﺳﯽ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﺗﻤﺎم دﻋﻮتھﺎﯾﯽ را ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺆال »ﮐﯽ ﺑﻪ ﮐﺸﻮر ﻣﺎ‬ ‫ﻣﯽآﯾﯿﺪ ؟« ﺷﺮوع ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﻣﯽﭘﺬﯾﺮم‪ .‬ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺳﺮ ﺷﺎ ن را ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮔﺮم ﻧ ﮕﻪ دارم ﺗﺎ ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ‬ ‫ﻧﭙﺮ ﺳﺪ ﭼﻪ ﻏﻠﻄﯽ دارم ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺗﻨﮫﺎ ﮐﺎری ﮐﻪ از د ﺳﺘ ﺶ‬ ‫ﺑﺮﻣﯽآﯾﺪ اﯾﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻔﺮھﺎی ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ را ﮐﻪ دارم ﺗﻌﮫﺪ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ در ﺳﺮر ﺳﯿﺪش ﯾﺎددا ﺷﺖ ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺎﻻ ﺧﺮ ه ﺻﺤﺒﺘﻢ را ﺑﺎ ﻧﺎ ﺷﺮ ﻋﺮﺑﻢ ﻗﻄﻊ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺑﺮای‬ ‫ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺳﻔﺮ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﯾﺰی ﮐﺮد هام‪.‬‬


‫ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ‪ ،‬آزرد ه‪ ،‬ﺑﻪ ﭘﺮﺗﻐﺎ ﻟﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﺑﺒﯿﻦ‪ ،‬ﻣﺮا در ﺷﺮاﯾﻂ‬ ‫ﺑ ﺪ ی ﻣ ﯽ ﮔ ﺬ ا ر ی ‪«.‬‬ ‫» ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ؟«‬ ‫» ﺷ ﺶ ﺗﺎ ﮐﺸﻮر در ﭘﻨﺞ ھﻔﺘﻪ‪ .‬ﻣﯽداﻧﯽ‪ ،‬اﯾﻦ ﻧﻤﺎﯾﺸ ﮕﺎ هھﺎ‬ ‫ﺑﺮای ﻧﺎ ﺷﺮھﺎ ﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻪ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪ هھﺎ‪ .‬ﻣﺠﺒﻮر ﻧﯿﺴﺘﯽ دﻋﻮﺗﯽ را‬ ‫ﻗﺒﻮل ﮐﻨﯽ‪ ،‬ﻣﻦ ﺧﻮدم ﺗﺮﺗﯿﺐ‪«...‬‬ ‫ھﻤﺎ ن ﻣﻮ ﻗﻊ ﻧﺎ ﺷﺮ ﭘﺮﺗﻐﺎ ﻟﯽام از را ه ﻣﯽر ﺳﺪ و دﯾ ﮕﺮ‬ ‫ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ اﯾﻦ ﻣ ﮑﺎ ﻟﻤﻪی ﺧﺼﻮﺻﯽ را اداﻣﻪ ﺑﺪھﯿﻢ‪ .‬ﻧﺎ ﺷﺮ‬ ‫ﭘﺮﺗﻐﺎ ﻟﯽ ﺑﻪ ﺟﺰ ا ﺣﻮا ﻟﭙﺮ ﺳﯽ ﻣﻌﻤﻮ ﻟﯽ ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽﮔﻮﯾﺪ‪ .‬ﻻ ﺟﺮم‬ ‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ‪:‬‬ ‫»ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﯽ ﻣﺮا ﺑﻪ ﭘﺮﺗﻐﺎل دﻋﻮت ﮐﻨﯽ ؟«‬ ‫اﻋﺘﺮاف ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺮفھﺎی ﻣﺮا ﺑﺎ ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ ﺷﻨﯿﺪ ه ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪ » :‬ﺷﻮ ﺧﯽ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪ .‬وا ﻗﻌﺎً د ﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﯾﮏ‬ ‫ﻣﺮا ﺳﻢ اﻣﻀﺎی ﮐﺘﺎب در ﮔﯿﻤﺎراﻧ ﺲ و ﯾ ﮑﯽ دﯾ ﮕﺮ در ﻓﺎﻃﯿﻤﺎ‬ ‫د ا ﺷ ﺘﻪ ﺑ ﺎ ﺷ ﻢ ‪« .‬‬ ‫»ﺑﻪ ﺷﺮﻃﯽ ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪی آ ﺧﺮ ﮐﻨﺴ ﻞ ﻧ ﮑﻨﯽ‪«.‬‬ ‫» ﻗﻮل ﻣﯽدھﻢ ﮐﻨﺴ ﻞ ﻧ ﮑﻨﻢ‪«.‬‬ ‫ﻣﻮا ﻓﻘﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ ﭘﺮﺗﻐﺎل را ﺑﻪ ﻓﮫﺮ ﺳﺖ اﺿﺎ ﻓﻪ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ :‬ﭘﻨﺞ روز دﯾ ﮕﺮ‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم‪ ،‬ﻧﺎ ﺷﺮھﺎی رو ﺳﻢ ــ ﯾﮏ ز ن و‬ ‫ﯾﮏ ﻣﺮد ــ ﻣﯽر ﺳﻨﺪ و ﺳﻼموﻋﻠﯿﮏ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ ﻧﻔ ﺲ‬ ‫را ﺣﺘﯽ ﻣﯽﮐﺸﺪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﻣﺮا ﺑﻪ ر ﺳﺘﻮرا ن ﺑﺒﺮد‪.‬‬ ‫ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﺎﮐﺴﯽ ﮐﻪ ھﺴﺘﯿﻢ‪ ،‬ﻣﺮا ﮐﻨﺎر ﻣﯽﮐﺸﺪ‪.‬‬ ‫»دﯾﻮاﻧﻪ ﺷﺪ های ؟«‬ ‫»آ ه‪ ،‬ﺳﺎلھﺎ ﻗﺒ ﻞ دﯾﻮاﻧﻪ ﺷﺪم‪ .‬ﭼﯿﺰی درﺑﺎر هی ﺑﺎﻣﺒﻮی ﭼﯿﻨﯽ‬ ‫ﻣﯽداﻧﯽ ؟ ﻇﺎھﺮاً ﭘﻨﺞ ﺳﺎل ﻓﻘﻂ در ﺣﺪ ﺟﻮاﻧﻪ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ و ﺗﻤﺎم آ ن‬


‫ﻣﺪت را ﺻﺮف رﯾﺸﻪ دواﻧﺪ ن ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ‪ ،‬در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻨﻪاش از‬ ‫زﯾﺮ زﻣﯿﻦ ﺑﯿﺮو ن ﻣﯽآﯾﺪ و ‪ 25‬ﻣﺘﺮ ﻗﺪ ﻣﯽﮐﺸﺪ‪«.‬‬ ‫» ﭼﻪ رﺑﻄﯽ دارد ﺑﻪ اﯾﻦ ﺟﻨﻮﻧﯽ ﮐﻪ اﻻ ن دﯾﺪم ؟«‬ ‫»ﺑﻌﺪاً ﺻﺤﺒﺖھﺎی ﯾﮏ ﻣﺎ ه ﭘﯿﺸﻢ را ﺑﺎ ﺟﯽ‪ .‬ﺑﺮاﯾﺖ ﺗﻌﺮﯾ ﻒ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬اﻣﺎ اﻻ ن ﻣﮫﻢ اﯾﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ھﻤﯿﻦ اﺗﻔﺎق دارد ﺑﺮای ﻣﻦ‬ ‫ﻣﯽا ﻓﺘﺪ‪ :‬زﻣﺎ ن و ﺗﻼش و ﮐﺎرم را ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﮔﺬاری ﮐﺮدم؛ ﺳﻌﯽ‬ ‫ﮐﺮدم ر ﺷﺪ ﺷﺨﺼﯽام را ﺑﺎ ﻋﺸﻖ و ا ﺧﻼص ﺗﻘﻮﯾﺖ ﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ھﯿﭻ اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎد‪ .‬ﺳﺎلھﺎ اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎد‪«.‬‬ ‫»ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯽ ا ﺳﺖ ﮐﻪ‘ ھﯿﭻ اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎد’‪ .‬ﯾﺎدت ر ﻓﺘﻪ ﮐﯽ‬ ‫ھﺴﺘﯽ ؟«‬ ‫ﺗﺎﮐﺴﯽ ﻣﯽآﯾﺪ‪ .‬ﻧﺎ ﺷﺮ روس در را ﺑﺮای ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﻣﻨﻈﻮرم و ﺟﻪ ﻣﻌﻨﻮی زﻧﺪﮔﯽام ا ﺳﺖ‪ .‬ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﻣﺜ ﻞ‬ ‫ھﻤﺎ ن ﺑﺎﻣﺒﻮی ﭼﯿﻨﯽام و ﺳﺎل ﭘﻨﺠﻤﻢ ر ﺳﯿﺪ ه‪ .‬و ﻗﺘ ﺶ ر ﺳﯿﺪ ه‬ ‫ر ﺷﺪم را ﺷﺮوع ﮐﻨﻢ‪ .‬ﭘﺮ ﺳﯿﺪی ﻣ ﮕﺮ دﯾﻮاﻧﻪ ﺷﺪ هام و ﻣﻦ ھﻢ ﺑﻪ‬ ‫ﺷﻮ ﺧﯽ ﺟﻮاب دادم‪ .‬اﻣﺎ وا ﻗﻌﯿﺖ اﯾﻦ ﮐﻪ دا ﺷﺘﻢ دﯾﻮاﻧﻪ ﻣﯽ ﺷﺪم‪.‬‬ ‫ﮐﻢﮐﻢ دا ﺷﺘﻢ ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدم ﮐﻪ ھﯿﭻﮐﺪام از ﭼﯿﺰھﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﯾﺎد‬ ‫ﮔﺮ ﻓﺘﻪام رﯾﺸﻪ ﻧﺪواﻧﺪ ه‪«.‬‬ ‫ﺑﺮای ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ‪ ،‬در ﺳﺖ ﺑﻌﺪ از آﻣﺪ ن ﻧﺎ ﺷﺮھﺎی ﺑﻠﻐﺎری‪،‬‬ ‫ﺣﻀﻮر ﺟﯽ‪ .‬را ﮐﻨﺎرم ﺣ ﺲ ﮐﺮد ه ﺑﻮدم و ﺑﻌﺪ ﺣﺮفھﺎﯾ ﺶ را‬ ‫ﻓﮫﻤﯿﺪم‪ ،‬ھﺮ ﭼﻨﺪ ﺑﺼﯿﺮت اﺻﻠﯽ در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪی ﮐﺴﺎ ﻟﺖﺑﺎر‪ ،‬ﻣﻮ ﻗﻊ‬ ‫ورق زد ن ﯾﮏ ﻣﺠﻠﻪی ﺑﺎﻏﺒﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ د ﺳﺖ داد ه ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺒﻌﯿﺪ‬ ‫ﺧﻮد ﺧﻮا ﺳﺘﻪام‪ ،‬ﮐﻪ از ﯾﮏ ﻃﺮف ﮐﻤ ﮑﻢ ﮐﺮد ه ﺑﻮد ﺑﻪ ﺣﻘﺎﯾﻖ‬ ‫ﻣﮫﻤﯽ درﺑﺎر هی ﺧﻮدم ﭘﯽ ﺑﺒﺮم‪ ،‬ﻋﺎرﺿﻪی ﺟﺎﻧﺒﯽ ﺷﺪﯾﺪﺗﺮی‬ ‫دا ﺷﺖ‪ :‬ﻋﺎدت ﺑﺪ اﻧﺰواﻃﻠﺒﯽ‪ .‬دﻧﯿﺎﯾﻢ ﺑﻪ ﭼﻨﺪ دو ﺳﺖ ﻣﺤﻠﯽ‪،‬‬ ‫ﺟﻮاب داد ن ﺑﻪ ﻧﺎﻣﻪھﺎ و اﯾﻤﯿ ﻞھﺎ و اﯾﻦ ﺗﻮھﻢ ﺧﻼﺻﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ‬ ‫ﺑﻘﯿﻪی ﻋﻤﺮم ﻓﻘﻂ ﻣﺎل ﺧﻮدم ا ﺳﺖ‪ .‬ﺧﻼﺻﻪ‪ ،‬درﮔﯿﺮ زﻧﺪﮔﯽای‬


‫ﺷﺪ ه ﺑﻮدم ﺑﺪو ن ﻣﺸ ﮑﻼت ا ﺟﺘﻨﺎبﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﻧﺎ ﺷﯽ از زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺎ‬ ‫دﯾ ﮕﺮا ن‪ ،‬رواﺑﻂ اﻧﺴﺎﻧﯽ‪.‬‬ ‫دﻧﺒﺎل ھﻤﯿﻨﻢ ؟ زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺪو ن ﭼﺎ ﻟ ﺶ ؟ اﻣﺎ ﻟﺬت ﺟﺴﺖو ﺟﻮی‬ ‫ﺧﺪا در ﺧﺎرج از ﺧﻮدم ﭼﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد ؟‬ ‫ﺧﯿﻠﯽھﺎ را ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﻢ ﮐﻪ ھﻤﯿﻦ ﮐﺎر را ﮐﺮد هاﻧﺪ‪ .‬ﯾﮏ ﺑﺎر‬ ‫ﮔﻔﺖوﮔﻮﯾﯽ ﺟﺪی و در ﻋﯿﻦ ﺣﺎل ﺧﻨﺪ هدار ﺑﺎ ﯾﮏ راھﺒﻪی ﺑﻮداﯾﯽ‬ ‫دا ﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎل ﺗﻤﺎم را ﺗﻨﮫﺎ در ﻏﺎری در ﻧﭙﺎل ﮔﺬراﻧﺪ ه‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺮ ﺳﯿﺪم ﭼﻪ ﻋﺎﯾﺪش ﺷﺪ‪ .‬ﺟﻮاب داد‪» :‬اوج ﻟﺬت ﺟﻨﺴﯽ‬ ‫ﻣﻌﻨﻮی‪ «.‬ﮔﻔﺘﻢ را هھﺎی ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺎد هﺗﺮی ﺑﺮای ر ﺳﯿﺪ ن ﺑﻪ اوج‬ ‫ﻟ ﺬ ت ﺟ ﻨ ﺴ ﯽ ھ ﺴ ﺖ‪.‬‬ ‫ھﯿﭻو ﻗﺖ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ آ ن ﻃﺮﯾﻖ را ﭘﯿ ﺶ ﺑ ﮕﯿﺮم؛ ﺑﻪ ﮔﺮو ه‬ ‫ﺧﻮﻧﯽ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮرد‪ .‬ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ و ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﻘﯿﻪی ﻋﻤﺮم را‬ ‫ﺑﻪ دﻧﺒﺎل اﻧﺰال ﻣﻌﻨﻮی ﯾﺎ ﻣﺮا ﻗﺒﻪ ﺑﺮ در ﺧﺖ ﺑﻠﻮط ﺑﺎﻏﻢ‪ ،‬در اﻧﺘﻈﺎر‬ ‫ﻧﺰول ﺣ ﮑﻤﺖ ﺑ ﮕﺬراﻧﻢ‪ .‬ﺟﯽ‪ .‬اﯾﻦ را ﻣﯽداﻧﺪ و ﺗﺸﻮﯾﻘﻢ ﮐﺮد ﺑﻪ اﯾﻦ‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺑﺮوم ﺗﺎ ﺑﻔﮫﻤﻢ ﺟﺎد هی ﻣﻦ در ﭼﺸﻢھﺎی دﯾ ﮕﺮا ن ﻣﻨﻌ ﮑ ﺲ‬ ‫ا ﺳﺖ و اﮔﺮ ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﺧﻮدم را ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﻘﺸﻪی را ه‬ ‫ا ﺣﺘﯿﺎج دارم‪.‬‬ ‫از ﻧﺎ ﺷﺮ رو ﺳﻢ ﻋﺬر ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺻﺤﺒﺘﻢ را ﺑﺎ‬ ‫ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ ﺑﻪ ﭘﺮﺗﻐﺎ ﻟﯽ ﺟﻤﻊﺑﻨﺪی ﮐﻨﻢ‪ .‬ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻦ‬ ‫ﻗﺼﻪای ﺑﺮای ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ‪:‬‬ ‫»ﭘﺎی ﻣﺮدی ﻣﯽ ﻟﻐﺰد و ﺗﻮی ﭼﺎھﯽ ﻣﯽا ﻓﺘﺪ‪ .‬از ﮐﺸﯿﺸﯽ ﮐﻪ‬ ‫از آ ن ﺑﺎﻻ ﻣﯽﮔﺬرد ﮐﻤﮏ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ‪ .‬ﮐﺸﯿ ﺶ او را ﺗﺒﺮک ﻣﯽﮐﻨﺪ‬ ‫و ﻣﯽرود‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ دﮐﺘﺮی از را ه ﻣﯽر ﺳﺪ‪ .‬ﻣﺮد ﮐﻤﮏ‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ‪ .‬اﻣﺎ دﮐﺘﺮ ﻓﻘﻂ ز ﺧﻢھﺎﯾ ﺶ را از دور ﺑﺮر ﺳﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﻧﺴﺨﻪای ﺑﺮاﯾ ﺶ ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﻧﺴﺨﻪ را در ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮﯾﻦ‬ ‫دارو ﺧﺎﻧﻪ ﺑﭙﯿﭽﺪ‪ .‬ﺑﺎﻻ ﺧﺮ ه ﻏﺮﯾﺒﻪای از را ه ﻣﯽآﯾﺪ‪ .‬ﻣﺮد دوﺑﺎر ه ﮐﻤﮏ‬


‫ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ‪ .‬ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺗﻮی ﭼﺎ ه ﻣﯽﭘﺮد‪ .‬ﻣﺮد ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ ” :‬ﺣﺎﻻ ﭼﻪﮐﺎر‬ ‫ﮐﻨﯿﻢ ؟ ﺟﻔﺘﻤﺎ ن ﮔﺮ ﻓﺘﺎر ﺷﺪ هاﯾﻢ‪ “.‬ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺟﻮاب ﻣﯽدھﺪ‪” :‬ﻧﻪ‪،‬‬ ‫ﻧﺸﺪ هاﯾﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﻣﺎل ھﻤﯿﻦ ﻣﺤﻠﻢ و ﻣﯽداﻧﻢ ﭼﻪﻃﻮری ﺑﯿﺮو ن‬ ‫ﺑﺮوﯾﻢ‪«“.‬‬ ‫ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ‪ » :‬ﺧﻮب ؟ ﮐﻪ ﭼﯽ ؟«‬ ‫ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدھﻢ‪ » :‬ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻣﺜ ﻞ آ ن ﻏﺮﯾﺒﻪ ا ﺣﺘﯿﺎج دارم‪.‬‬ ‫رﯾﺸﻪھﺎﯾﻢ آﻣﺎد ه ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ دﯾ ﮕﺮا ن ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ر ﺷﺪ‬ ‫ﮐﻨﻢ‪ .‬ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺗﻮ ﯾﺎ ﺟﯽ‪ ،.‬ﯾﺎ زﻧﻢ‪ .‬ﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ھﯿﭻو ﻗﺖ ﻧﺪﯾﺪ هام‪.‬‬ ‫ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ‪ .‬ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ اﺻﺮار دا ﺷﺘﻢ ﺑﻌﺪ از ﻣﺮا ﺳﻢ اﻣﻀﺎ ﻣﮫﻤﺎﻧﯽ‬ ‫ﺑ ﮕﯿﺮﻧﺪ‪«.‬‬ ‫ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ ﺑﺎ ﮔﻠﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﺗﻮ ھﯿﭻو ﻗﺖ راﺿﯽ ﻧﻤﯽ ﺷﻮی‪،‬‬ ‫ﻧﻪ ؟«‬ ‫ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻗﺪر دو ﺳﺘﻢ‬ ‫د ا ر ی ‪«.‬‬ ‫****‬ ‫در ر ﺳﺘﻮرا ن از ھﺮ دری ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﯿﻢ؛ ﻣﻮ ﻓﻘﯿﺖھﺎ را ﺟﺸﻦ‬ ‫ﻣﯽﮔﯿﺮﯾﻢ و ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ ﺗ ﮑﻠﯿ ﻒ ﺟﺰﺋﯿﺎﺗﯽ را رو ﺷﻦ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ ﺟﻠﻮی ﺧﻮدم را ﺑ ﮕﯿﺮم و د ﺧﺎ ﻟﺖ ﻧ ﮑﻨﻢ‪ ،‬ﭼﻮ ن ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ ﺳﺖ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﺴﺌﻮل اﻣﻮر ﻧﺸﺮ ا ﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ دوﺑﺎر ه ﺳﺆال ﻣﻌﻤﻮل ﻣﻄﺮح‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫» ﺣﺎﻻ ﭘﺎﺋﻮ ﻟﻮ ﮐﯽ ﻣﯽآﯾﺪ رو ﺳﯿﻪ ؟«‬ ‫ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﮐﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪام ﻧﺎﮔﮫﺎ ن ﺧﯿﻠﯽ ﭘﺮ‬ ‫ﺷﺪ ه و از ھﻔﺘﻪی ﺑﻌﺪ ﺗﻌﮫﺪاﺗﯽ دارم‪ .‬ﺣﺮ ﻓ ﺶ را ﻗﻄﻊ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪:‬‬ ‫»ﻣﯽداﻧﯽ‪ ،‬ھﻤﯿﺸﻪ آرزوﯾﯽ دا ﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ دوﺑﺎر ﺳﻌﯽ‬ ‫ﮐﺮدم ﺑﺮآورد ه ﮐﻨﻢ و ﻧﺸﺪ ه‪ .‬اﮔﺮ ﮐﻤ ﮑﻢ ﮐﻨﯽ ﺑﻪ اﯾﻦ آرزو ﺑﺮ ﺳﻢ‪،‬‬ ‫ﻣﻦ ھﻢ ﺑﻪ رو ﺳﯿﻪ ﻣﯽآﯾﻢ‪«.‬‬


‫» ﭼﻪ آرزوﯾﯽ ؟«‬ ‫»ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﺗﻤﺎم ﻋﺮض رو ﺳﯿﻪ را ﺑﺎ ﺗﺮ ن ﻃﯽ ﮐﻨﻢ و ﺑﻪ‬ ‫ا ﻗﯿﺎﻧﻮس آرام ﺑﺮ ﺳﻢ‪ .‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ در ﻣﺴﯿﺮﻣﺎ ن در ﺟﺎھﺎی ﻣﺨﺘﻠ ﻒ‬ ‫ﺑﺮای ﻣﺮا ﺳﻢ اﻣﻀﺎ ﺗﻮ ﻗ ﻒ ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬اﯾﻦﻃﻮری ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﻨﺪ هھﺎﯾﯽ ﮐﻪ‬ ‫ھﯿﭻو ﻗﺖ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﻣﺴ ﮑﻮ ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ ھﻢ ادای ا ﺣﺘﺮام ﮐﺮد هاﯾﻢ‪«.‬‬ ‫ﭼﺸﻢھﺎی ﻧﺎ ﺷﺮم از ﺷﻌ ﻒ ﺑﺮق ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬ھﻤﯿﻦ اﻻ ن دا ﺷﺖ‬ ‫از ﻣﺸ ﮑﻼت ﺗﻮزﯾﻊ ﮐﺘﺎب در ﮐﺸﻮری ﺣﺮف ﻣﯽزد ﮐﻪ نُه ﺗﺎ‬ ‫ﺳﺎﻋﺖ دارد‪.‬‬ ‫ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ ﻣﯽ ﺧﻨﺪد‪ » :‬ﭼﻪ ﻓ ﮑﺮ رﻣﺎﻧﺘﯿﮏ و ﺑﺎﻣﺒﻮی ﭼﯿﻨﯽای! اﻣﺎ‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ ﻋﻤﻠﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺧﻮب ﻣﯽداﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ‬ ‫ﺑﯿﺎﯾﻢ‪ ،‬ﭼﻮ ن ﺑﺎﯾﺪ از ﭘﺴﺮم ﻧ ﮕﮫﺪاری ﮐﻨﻢ‪«.‬‬ ‫اﻣﺎ ﻧﺎ ﺷﺮم ذوق ﮐﺮد ه‪ .‬ﭘﻨﺠﻤﯿﻦ ﻗﮫﻮ هاش را ﺳﻔﺎرش ﻣﯽدھﺪ‬ ‫و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﺗﺮﺗﯿﺐ ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﻣﯽدھﺪ و د ﺳﺘﯿﺎر ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ‬ ‫ﺟﺎﯾ ﺶ را ﺑ ﮕﯿﺮد و او ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ ﻧ ﮕﺮا ن ﭼﯿﺰی ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ‬ ‫ﺟﻮر ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ دو ﻣﺎ ه ﺗﻤﺎم ﻣﺴﺎ ﻓﺮت را در ﺳﺮر ﺳﯿﺪم ﺛﺒﺖ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬و ﻣﯽﻣﺎﻧﻨﺪ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻧﻔﺮ آدم ﺧﯿﻠﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮ ﺷﺤﺎل اﻣﺎ‬ ‫ﻣﻀﻄﺮب ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﺮق ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﯾﺰی ﮐﻨﻨﺪ؛‬ ‫دو ﺳﺖ و ﻧﻤﺎﯾﻨﺪ های ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ و ا ﺣﺘﺮام ﻧ ﮕﺎھﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ؛‬ ‫ا ﺳﺘﺎدی ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﯽداﻧﺪ ﺣﺎﻻ ﺗﻌﮫﺪی را ﻗﺒﻮل‬ ‫ﮐﺮد هام‪ ،‬ھﺮ ﭼﻨﺪ آ نﻣﻮ ﻗﻊ ﻣﻨﻈﻮرش را ﻧﻔﮫﻤﯿﺪ ه ﺑﻮدم‪ .‬ﺷﺐ ﺳﺮدی‬ ‫ا ﺳﺖ و ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯽﮔﯿﺮم ﺗﻨﮫﺎ ﺗﺎ ھﺘ ﻞ ﻗﺪم ﺑﺰﻧﻢ‪ .‬ﮐﻤﯽ از ﮐﺎری‬ ‫ﮐﻪ ﮐﺮد هام ﺗﺮ ﺳﯿﺪ هام‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﻮ ﺷﺤﺎ ﻟﻢ‪ ،‬ﭼﻮ ن دﯾ ﮕﺮ را ه ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ‬ ‫ﻧ ﯿ ﺴ ﺖ‪.‬‬ ‫ھﻤﯿﻦ را ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺘﻢ‪ .‬اﮔﺮ ﺑﺎور ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﭘﯿﺮوز ﻣﯽ ﺷﻮم‪،‬‬ ‫ﭘ ﯿ ﺮ و ز ی ھ ﻢ ﺑﻪ ﻣ ﻦ ﺑ ﺎ و ر ﺧ ﻮ ا ھ ﺪ د ا ﺷ ﺖ ‪ .‬ھ ﯿ ﭻ ﻋ ﻤ ﺮ ی ﺑ ﺪ و ن ﮐ ﻤ ﯽ‬


‫ﺟﻨﻮ ن ﮐﺎﻣ ﻞ ﻧﻤﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﯾﺎ ﺑﻪ ﻗﻮل ﺟﯽ‪ ،.‬ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺮزﻣﯿﻨﻢ را دوﺑﺎر ه‬ ‫ﻓﺘﺢ ﮐﻨﻢ‪ .‬اﮔﺮ ﺑﻔﮫﻤﻢ در دﻧﯿﺎ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﻣﯽ ﻓﮫﻤﻢ درو ن‬ ‫ﺧﻮدم ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫****‬ ‫ھﻤﺴﺮم در ھﺘ ﻞ ﺑﺮاﯾﻢ ﭘﯿﻐﺎم ﮔﺬا ﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ه ﺑﺎ ﻣﻦ‬ ‫ﺗﻤﺎس ﺑ ﮕﯿﺮد و ھﺮ ﭼﻪ زودﺗﺮ ﺑﮫ ﺶ زﻧﮓ ﺑﺰﻧﻢ‪ .‬ﻗﻠﺒﻢ ﺑﺎﻻ ﻣﯽﭘﺮد‪،‬‬ ‫ﭼﻮ ن ﺑﻪﻧﺪرت ﻣﻮ ﻗﻊ ﺳﻔﺮ ﺑﻪ ﻣﻦ زﻧﮓ ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬ﻓﻮری زﻧﮓ ﻣﯽزﻧﻢ‪.‬‬ ‫ھﺮ ﺑﻮق اﻧ ﮕﺎر اﺑﺪﯾﺘﯽ ﻃﻮل ﻣﯽﮐﺸﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺎﻻ ﺧﺮ ه ﮔﻮ ﺷﯽ را ﺑﺮﻣﯽدارد‪.‬‬ ‫ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﻋﺼﺒﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬وروﻧﯿﮏ ﺗﺼﺎدف ﺑﺪی ﮐﺮد ه‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﻧ ﮕﺮا ن ﻧﺒﺎش‪ ،‬ﻃﻮریاش ﻧﺸﺪ ه!«‬ ‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ اﻻ ن ﺑﻪ وروﻧﯿﮏ زﻧﮓ ﺑﺰﻧﻢ ؟ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﻧﻪ‪،‬‬ ‫د ر ﺑ ﯿ ﻤ ﺎ ر ﺳ ﺘ ﺎ ن ا ﺳ ﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ‪» :‬آ ن رو ﺷﻦﺑﯿﻦ را ﯾﺎدت ا ﺳﺖ ؟«‬ ‫ا ﻟﺒﺘﻪ! درﺑﺎر هی ﻣﻦ ھﻢ ﭘﯿﺸ ﮕﻮﯾﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﺗﻠﻔﻦ را ﻗﻄﻊ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‬ ‫و ﻓﻮراً ﺑﻪ اﺗﺎق ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ زﻧﮓ ﻣﯽزﻧﻢ‪ .‬ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ ا ﺣﯿﺎﻧﺎً ﺳﻔﺮی ﺑﻪ‬ ‫ﺗﺮﮐﯿﻪ ﺗﻮی ﺑﺮﻧﺎﻣﻪام ﮔﺬا ﺷﺘﻪام ؟‬ ‫» ﺧﻮدت ھﻢ ﯾﺎدت ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻪ دﻋﻮتھﺎﯾﯽ را ﻗﺒﻮل ﮐﺮد های ؟«‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﻧﻪ‪ .‬و ﻗﺘﯽ ﺷﺮوع ﮐﺮدم ﺑﻪ ﺑﻠﻪ ﮔﻔﺘﻦ ﺑﻪ ھﻤﻪی آ ن‬ ‫ﻧﺎ ﺷﺮھﺎ‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر د ﭼﺎر ﯾﮏ ﺟﻮر ﺳﺮ ﺧﻮ ﺷﯽ ﺷﺪ ه ﺑﻮدم‪.‬‬ ‫»اﻣﺎ ﺗﻌﮫﺪھﺎﯾﺖ را ﮐﻪ ﯾﺎدت ا ﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻪ ؟ اﮔﺮ ﺑﺨﻮاھﯽ ھﻨﻮز‬ ‫ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻪھﻢ زد ن ﺑﺮﻧﺎﻣﻪھﺎ ھﺴﺖ‪«.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ھﯿﭻ ﻣﺸ ﮑﻠﯽ ﺑﺎ آ ن ﺗﻌﮫﺪات ﻧﺪارم‪ ،‬ﻣﺸ ﮑ ﻞ آ ن‬ ‫ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬دﯾﺮو ﻗﺖ ا ﺳﺖ و ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ درﺑﺎر هی آ ن رو ﺷﻦﺑﯿﻦ‪،‬‬ ‫ﭘﯿﺸ ﮕﻮﯾﯽھﺎ‪ ،‬و ﺗﺼﺎدف وروﻧﯿﮏ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪ .‬دوﺑﺎر ه ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ‬


‫ﺳﻔﺮی ﺑﻪ ﺗﺮﮐﯿﻪ در ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ھﺴﺖ ﯾﺎ ﻧﻪ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﻧﻪ‪ .‬ﻧﺎ ﺷﺮھﺎی ﺗﺮک در ھﺘ ﻞ دﯾ ﮕﺮی ا ﻗﺎﻣﺖ دارﻧﺪ‪.‬‬ ‫وﮔﺮﻧﻪ‪«...‬‬ ‫ھﺮدو ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ را ﺣﺖ ﺑﺨﻮاﺑﻢ‪.‬‬


‫ﻓﺎﻧﻮس ﺑﯿﮕﺎﻧﮫ‬ ‫ﻧﺰدﯾﮏ دو ﻣﺎ ه ﺳﻔﺮ‪ ،‬زﯾﺎرت‪ .‬ﺷﻮر زﻧﺪﮔﯽام ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ھﺮ ﺷﺐ ﺧﻮاﺑﻢ ﻧﻤﯽﺑﺮد از اﯾﻦ ﻓ ﮑﺮ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ ا ﺣﺴﺎس ﺷﻮر‪،‬‬ ‫و ﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﮔﺮدم‪ ،‬دﯾ ﮕﺮ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻧﻤﺎﻧﺪ‪ .‬آﯾﺎ ﮐﺎری را ﮐﻪ ﻻزم‬ ‫ا ﺳ ﺖ ‪ ،‬ﺑ ﺮ ا ی ر ﺷ ﺪ ﺑ ﺎﻣ ﺒ ﻮ ی ﭼ ﯿ ﻨ ﯽ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﻢ ؟ ﺑﻪ ھ ﻔ ﺖ ﮐ ﺸ ﻮ ر ﺳ ﻔ ﺮ‬ ‫ﮐﺮد هام‪ ،‬ﺑﺎ ﺧﻮاﻧﻨﺪ هھﺎﯾﻢ ﻣﻼ ﻗﺎت ﮐﺮد هام‪ ،‬ﺧﻮش ﮔﺬراﻧﺪ هام و‬ ‫ﻣﻮ ﻗﺘﺎً ا ﻓﺴﺮدﮔﯽای را ﮐﻪ دا ﺷﺖ ﻓﺮاﯾﻢ ﻣﯽﮔﺮ ﻓﺖ ﻋﻘﺐ راﻧﺪ هام‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﺣﺴﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ھﻨﻮز ﺳﺮزﻣﯿﻨﻢ را ﺑﺎز ﻓﺘﺢ ﻧ ﮑﺮد هام‪ .‬اﯾﻦ‬ ‫ﺳﻔﺮ ﺗﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻨﺪا ن ﺑﺎ ﺳﻔﺮھﺎی ﻣﺸﺎﺑﻪ ﺳﺎلھﺎی ﻗﺒ ﻞ ﻓﺮ ﻗﯽ‬ ‫ﻧ ﺪ ا ﺷ ﺘﻪ ‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ﻓﻘﻂ ﻣﺎﻧﺪ ه رو ﺳﯿﻪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﭼﻪﮐﺎر ﮐﻨﻢ ؟ ھﻤﯿﻦﻃﻮر ﺗﻌﮫﺪ‬ ‫ﻗﺒﻮل ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ اداﻣﻪ ﺑﺪھﻢ ﯾﺎ ﺗﻮ ﻗ ﻒ ﮐﻨﻢ و ﺑﺒﯿﻨﻢ‬ ‫ﻧﺘﯿﺠﻪ ﭼﻪ ﺑﻮد ه ؟‬ ‫ھﻨﻮز ﺑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪای ﻧﺮ ﺳﯿﺪ هام‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻣﯽداﻧﻢ زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺪو ن‬ ‫ﻋﻠﺖ‪ ،‬زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺪو ن ﻣﻌﻠﻮل ﺧﻮاھﺪ ﺑﻮد‪ .‬و ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑ ﮕﺬارم اﯾﻦ اﺗﻔﺎق‬ ‫ﺑﺮای ﻣﻦ ﺑﯿﻔﺘﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻻزم ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬ﺗﻤﺎم ﺳﺎل را ﺑﻪ ﺳﻔﺮ اداﻣﻪ‬ ‫ﻣﯽدھﻢ‪.‬‬ ‫در ﺷﮫﺮ ا ﻓﺮﯾﻘﺎﯾﯽ ﺗﻮﻧ ﺲ ھﺴﺘﻢ‪ ،‬ﭘﺎﯾﺘﺨﺖ ﺗﻮﻧ ﺲ‪ .‬ﻣﯿﺰ ﮔﺮد ﻗﺮار‬ ‫ا ﺳﺖ ﺷﺮوع ﺷﻮد و ﺑﻪ ﻟﻄ ﻒ ﺧﺪا اﺗﺎق ﭘﺮ از آدم ا ﺳﺖ‪ .‬ﻗﺮار‬ ‫ا ﺳﺖ دو رو ﺷﻨﻔ ﮑﺮ ﺗﻮﻧﺴﯽ ﻣﺮا ﻣﻌﺮ ﻓﯽ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬در ﻣﻼ ﻗﺎت ﮐﻮﺗﺎھﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﻗﺒ ﻞ از اﯾﻦ ﺟﻠﺴﻪ دا ﺷﺘﯿﻢ‪ ،‬ﯾ ﮑﯽ ﺷﺎ ن ﻣﺘﻨ ﺶ را ﻧﺸﺎﻧﻢ داد‬ ‫ﮐﻪ ﺧﻮاﻧﺪﻧ ﺶ ﻓﻘﻂ دو د ﻗﯿﻘﻪ ﻃﻮل ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ و آ نﯾ ﮑﯽ ﺗﺰش را‬


‫درﺑﺎر هی آﺛﺎر ﻣﻦ ﻧﺸﺎ ن داد ﮐﻪ ﺣﺪا ﻗ ﻞ ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﻃﻮل‬ ‫ﻣ ﯽ ﮐ ﺸ ﯿ ﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺪﯾﺮ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺑﺎ ﻇﺮا ﻓﺖ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدھﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺮای ‪50‬‬ ‫د ﻗﯿﻘﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﯾﺰی ﺷﺪ ه و او ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﻣﺘﻨ ﺶ را ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪ .‬ﻓ ﮑﺮ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ ﻃﻔﻠ ﮑﯽ روی اﯾﻦ ﻣﻘﺎ ﻟﻪ ﭼﻪ ﻗﺪر ﮐﺎر ﮐﺮد ه‪ .‬اﻣﺎ ﺣﻖ ﺑﺎ‬ ‫ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﯾﺰ ا ﺳﺖ‪ .‬ﻗﺼﺪ ﻣﻦ از ﺳﻔﺮ ﺑﻪ ﺗﻮﻧ ﺲ دﯾﺪ ن ﺧﻮاﻧﻨﺪ هھﺎﯾﻢ‬ ‫ا ﺳﺖ‪ .‬ﺑﺤﺚ ﮐﻮﺗﺎھﯽ درﻣﯽﮔﯿﺮد و آ ﺧﺮ ﺳﺮ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪ هی آ ن ﻣﻘﺎ ﻟﻪ‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﮐﻪ دﯾ ﮕﺮ ﻣﺎﯾ ﻞ ﻧﯿﺴﺖ در اﯾﻦ ﺟﻠﺴﻪ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪ و‬ ‫ﻣﯽرود‪.‬‬ ‫ﻣﯿﺰ ﮔﺮد ﺷﺮوع ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﻣﻌﺮ ﻓﯽھﺎی ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﯽ ﭘﻨﺞ د ﻗﯿﻘﻪ‬ ‫ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻃﻮل ﻧﻤﯽﮐﺸﺪ و ﺑﻘﯿﻪی ﺟﻠﺴﻪ ﺑﺮای ﺑﺤﺚ ﺑﺎز ا ﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ‬ ‫ﺣﻀﺎر ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﻧﯿﺎﻣﺪ هام ﭼﯿﺰی را ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪھﻢ و ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺎﯾﻠﻢ‬ ‫ﺟﻠﺴﻪی ﮔﻔﺖوﮔﻮ ﺑﺎ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺳﺨﻨﺮاﻧﯽ‪.‬‬ ‫ز ن ﺟﻮاﻧﯽ درﺑﺎر هی ﻧﺸﺎﻧﻪھﺎﯾﯽ ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ ﮐﻪ در ﮐﺘﺎبھﺎﯾﻢ‬ ‫ﻣﻄﺮح ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﻧﺸﺎﻧﻪھﺎ در ﭼﻪ ﻗﺎ ﻟﺒﯽ ﻇﺎھﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ؟ ﺗﻮﺿﯿﺢ‬ ‫ﻣﯽدھﻢ ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪھﺎ زﺑﺎﻧﯽ ﺑﺴﯿﺎر ﺷﺨﺼﯽ ھﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ھﺮ ﻓﺮد‬ ‫ﺑﺎ ﺳﻌﯽ و ﺧﻄﺎ در زﻧﺪﮔﯽاش ﺧﻠﻖ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎ اﯾﻨ ﮑﻪ در ﺟﺎﯾﯽ‬ ‫ﺣ ﺲ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ ﺧﺪا دارد ﻣﺎ را ھﺪاﯾﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﮐ ﺲ دﯾ ﮕﺮی‬ ‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ آﯾﺎ ﻧﺸﺎﻧﻪای ﻣﺮا ﺑﻪ ﺗﻮﻧ ﺲ آورد ه ؟ ﺑﺪو ن اﯾﻨ ﮑﻪ وارد‬ ‫ﺟﺰﺋﯿﺎت ﺷﻮم ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﺑﻠﻪ‪.‬‬ ‫ﺑﺤﺚ اداﻣﻪ ﻣﯽﯾﺎﺑﺪ‪ .‬زﻣﺎ ن ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻣﯽﮔﺬرد و ﺑﺎﯾﺪ‬ ‫ﺟﻤﻊﺑﻨﺪی ﮐﻨﻢ‪ .‬ﺑﺮای آ ﺧﺮﯾﻦ ﺳﺆال‪ ،‬ﺗﺼﺎد ﻓﯽ‪ ،‬از ﻣﯿﺎ ن ﺷﺸﺼﺪ‬ ‫ﻧﻔﺮ ﺣﺎﺿﺮ‪ ،‬ﻣﺮد ﻣﯿﺎﻧﺴﺎ ﻟﯽ را ﺑﺎ ﺳﺒﯿ ﻞ ﭘﺮﭘﺸﺖ اﻧﺘﺨﺎب ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ » :‬ﺳﺆا ﻟﯽ ﻧﺪارم‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ا ﺳﻤﯽ را‬ ‫ﺑ ﮕﻮﯾﻢ‪«.‬‬ ‫ﻧﺎم ﺑﺎرﺑﺎزا ن‪-‬دﺑﺎ را ﺑﺮ زﺑﺎ ن ﻣﯽآورد‪ ،‬ﮐﻠﯿﺴﺎﯾﯽ ﮐﻮ ﭼﮏ و‬


‫دورا ﻓﺘﺎد ه‪ ،‬ھﺰارا ن ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮ دور از اﯾﻨﺠﺎ‪ .‬ھﻤﺎ ن ﮐﻠﯿﺴﺎﯾﯽ ﮐﻪ‬ ‫روزی ﺑﺮای ﺷ ﮑﺮﮔﺬاری از ﻣﻌﺠﺰ های‪ ،‬ﭘﻼﮐﯽ در آ ن ﮔﺬا ﺷﺘﻢ و‬ ‫ﻗﺒ ﻞ از اﯾﻦ ﺳﻔﺮ زﯾﺎرﺗﯽ ھﻢ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ر ﻓﺘﻢ ﺗﺎ از ﻣﺮﯾﻢ ﻋﺬرا ﻃﻠﺐ‬ ‫ﻣﺤﺎ ﻓﻈﺖ ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻧﻤﯽداﻧﻢ ﭼﻪ ﺟﻮاﺑﯽ ﺑﺪھﻢ‪ .‬ﺑﻌﺪاً ﺷﺨ ﺺ دﯾ ﮕﺮی ﮐﻪ ﺳﺮ ﻣﯿﺰ‬ ‫ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬اﯾﻦ ﺟﻤﻼت را ﻧﻮ ﺷﺖ‪:‬‬ ‫در آن ﺗﺎﻻر اﻧﮕﺎر ﺟﮫﺎن ﻧﺎﮔﮫﺎن از ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺎز اﯾﺴﺘﺎد‪ .‬ﭼﻨﺪﯾﻦ اﺗﻔﺎق‬ ‫اﻓﺘﺎد‪ :‬وﻗﺘﯽ آن ﺧﻮاﻧﻨﺪهی ﻧﺎﺷﻨﺎس ﻧﺎم آن ﮐﻠﯿﺴﺎی دوراﻓﺘﺎده را ﺑﺮ‬ ‫زﺑﺎن آورد‪ ،‬اﺷﮏھﺎی ﺗﻮ و اﺷﮏھﺎی ھﻤﺴﺮ ﻋﺰﯾﺰت را دﯾﺪم‪.‬‬ ‫دﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﯽ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯽ‪ .‬ﺻﻮرت ﺧﻨﺪاﻧﺖ ﺟﺪی ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﭼﺸﻢھﺎﯾﺖ از اﺷﮏ ﺷﺮﻣﯽ ﭘﺮ ﺷﺪ ﮐﻪ روی ﻣﮋهھﺎﯾﺖ ﻣﯽﻟﺮزﯾﺪ‪،‬‬ ‫اﻧﮕﺎر ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ از ﺣﻀﻮر ﻧﺎﺧﻮاﻧﺪهاش ﭘﻮزش ﺑﺨﻮاھﺪ‪.‬‬ ‫ﺣﺘﯽ ﻣﻦ ھﻢ ﺑﻐﺾ ﮐﺮده ﺑﻮدم‪ ،‬ھﺮﭼﻨﺪ ﻧﻤﯽداﻧﺴﺘﻢ ﭼﺮا‪ .‬ﺑﻪ زن و‬ ‫ھﻤﺴﺮم در ﻣﯿﺎن ﺟﻤﻌﯿﺖ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم‪ ،‬ﭼﻮن ھﺮوﻗﺖ ﺧﻮدم را در‬ ‫آﺳﺘﺎﻧﻪی ﭼﯿﺰی ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ‪ ،‬ﺑﻪ آنھﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬آﻧﺠﺎ‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺜﻞ ھﻤﻪ ﺳﺎﮐﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ‪ ،‬ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺗﻮ دوﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﺳﻌﯽ داﺷﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﻧﮕﺎھﺸﺎن ﺣﻤﺎﯾﺘﺖ ﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬اﻧﮕﺎر ﻧﮕﺎه ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ از‬ ‫ﮐﺴﯽ ﺣﻤﺎﯾﺖ ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ ﺑﺮای ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﮐﺮﯾﺴﺘﯿﻨﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم‪ ،‬ﺑﻪ اﻣﯿﺪ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻔﮫﻤﻢ ﭼﻪ‬ ‫ﺧﺒﺮ اﺳﺖ‪ ،‬ﮐﻪ ﭼﻪﻃﻮر آن ﺳﮑﻮت ﻇﺎھﺮاً ﻧﺎﻣﺘﻨﺎھﯽ را ﺑﺸﮑﻨﻢ‪ .‬و‬ ‫ﺑﻌﺪ دﯾﺪم او ھﻢ در ﺳﮑﻮت اﺷﮏ ﻣﯽرﯾﺰد‪ ،‬اﻧﮕﺎر ھﺮدوﯾﺘﺎن ﻧﺖھﺎﯾﯽ‬ ‫از ﯾﮏ ﺳﻤﻔﻮﻧﯽ ﺑﻮدﯾﺪ و اﻧﮕﺎر اﺷﮏھﺎﯾﺘﺎن داﺷﺖ ﺑﻪ ھﻢ‬ ‫ﻣﯽرﺳﯿﺪ‪ ،‬ھﺮﭼﻨﺪ ﺟﺪا از ھﻢ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﯾﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺮای ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺛﺎﻧﯿﻪی ﻃﻮﻻﻧﯽ‪ ،‬ھﯿﭻﭼﯿﺰ وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﻧﻪ اﺗﺎﻗﯽ‪ ،‬ﻧﻪ‬ ‫ﺟﻤﻌﯿﺘﯽ‪ ،‬ھﯿﭻﭼﯿﺰ‪ .‬ﺗﻮ و ھﻤﺴﺮت راھﯽ ﻣﮑﺎﻧﯽ ﺑﻮدﯾﺪ ﮐﻪ‬ ‫ھﯿﭻﮐﺪام از ﻣﺎ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﯿﻢ ﺗﻌﻘﯿﺒﺘﺎن ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﺷﻮر‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ‪ ،‬ﻣﺘﺠﻠﯽ در ﺳﮑﻮت و در ﻏﻠﯿﺎن اﺣﺴﺎس‪.‬‬ ‫ﮐﻠﻤﺎت اﺷﮏھﺎﯾﯽ ھﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪهاﻧﺪ‪ .‬اﺷﮏھﺎ ﮐﻠﻤﺎﺗﯽ‬ ‫ھﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺮون رﯾﺨﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺑﺪون آنھﺎ‪ ،‬ﺷﺎدی ﺗﻸﻟﻮ ﺧﻮد‬ ‫را از دﺳﺖ ﻣﯽدھﺪ و اﻧﺪوه ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن ﻧﻤﯽرﺳﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬


‫اﺷﮏھﺎﯾﺖ ﻣﺘﺸﮑﺮم‪.‬‬

‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ز ن ﺟﻮاﻧﯽ ﮐﻪ ﺳﺆال اول را درﺑﺎر هی ﻧﺸﺎﻧﻪھﺎ ﭘﺮ ﺳﯿﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻔﺘﻢ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﯾﻌﻨﯽ ھﻤﯿﻦ‪ .‬ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﭼﻪﮔﻮﻧﻪ‬ ‫در زﻣﺎ ن ﻣﻮﻋﻮد‪ ،‬در ﻣ ﮑﺎ ن ﻣﻮﻋﻮد ﺑﺎ ﺷﻢ‪ ،‬ﺑﯽآﻧ ﮑﻪ ﺑﻔﮫﻤﻢ ﭼﻪ ﭼﯿﺰی‬ ‫ﻣﺮا ﺑﻪ آﻧﺠﺎ آورد ه‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﻓ ﮑﺮ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ ﻧﯿﺎزی ﺑﻮد‪ .‬ا ﺣﺘﻤﺎﻻً ﺧﻮدش ﻓﮫﻤﯿﺪ ه ﺑﻮد‪[5].‬‬ ‫****‬ ‫ﺑﺎ ھﻤﺴﺮم‪ ،‬د ﺳﺖ در د ﺳﺖ‪ ،‬در ﺑﺎزار ﺗﻮﻧ ﺲ را ه ﻣﯽروﯾﻢ‪ ،‬در‬ ‫‪ 15‬ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮی وﯾﺮاﻧﻪھﺎی ﺗﻤﺪ ن ﮐﺎرﺗﺎژ ﮐﻪ ﻗﺮ نھﺎ ﭘﯿ ﺶ ا ﻗﺘﺪار روم‬ ‫را ﺑﻪ ﭼﺎ ﻟ ﺶ ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬از ﺟﻨ ﮕﺠﻮی ﺑﺰرگ ﮐﺎرﺗﺎژ‪ ،‬ھﺎﻧﯿﺒﺎل ﺣﺮف‬ ‫ﻣﯽزﻧﯿﻢ‪ .‬ﮐﺎرﺗﺎژ و روم ﺑﺎ ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪﺻﺪ ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮ درﯾﺎ از ھﻢ ﺟﺪا‬ ‫ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬و ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ روﻣﯽھﺎ اﻧﺘﻈﺎر ﯾﮏ ﻧﺒﺮد درﯾﺎﯾﯽ را‬ ‫دا ﺷﺘﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ھﺎﻧﯿﺒﺎل ارﺗ ﺶ ﺑﺰرﮔ ﺶ را اول از ﺑﯿﺎﺑﺎ ن و ﺑﻌﺪ از‬ ‫ﺗﻨ ﮕﻪی ﺟﺒ ﻞا ﻟﻄﺎرق ﮔﺬراﻧﺪ و زﻣﯿﻨﯽ از ا ﺳﭙﺎﻧﯿﺎ و ﻓﺮاﻧﺴﻪ‬ ‫ﮔﺬ ﺷﺖ‪ ،‬ﺑﺎ ﺳﺮﺑﺎزھﺎ و ﻓﯿ ﻞھﺎﯾ ﺶ از ﮐﻮ هھﺎی آ ﻟﭗ ﮔﺬ ﺷﺖ و از‬ ‫ﺷﻤﺎل ﺑﻪ روﻣﯽھﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮد و ﯾ ﮑﯽ از ﺑﺰرگﺗﺮﯾﻦ ﭘﯿﺮوزیھﺎی‬ ‫ﻧﻈﺎﻣﯽ ﺗﺎرﯾﺦ را ﺑﻪ ﻧﺎم ﺧﻮدش ﺛﺒﺖ ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﺑﺮ ﺗﻤﺎم د ﺷﻤﻨﺎ ن ﺳﺮ راھ ﺶ ﻏﻠﺒﻪ ﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ــ ﺑﻪ دﻻﯾﻠﯽ ھﻨﻮز‬ ‫ﻧﺎﻣﻌﻠﻮم ــ ﮐﻤﯽ ﻗﺒ ﻞ از ﻓﺘﺢ رم ﻣﺘﻮ ﻗ ﻒ ﺷﺪ و در ﻟﺤﻈﻪی‬ ‫ﻣﻨﺎ ﺳﺐ ﺣﻤﻠﻪ ﻧ ﮑﺮد‪ .‬ﻧﺘﯿﺠﻪی اﯾﻦ ﺗﻌﻠ ﻞ‪ ،‬ﻣﺤﻮ ﮐﺎرﺗﺎژ از روی ﻧﻘ ﺶ‬ ‫ﺑﻪ د ﺳﺖ ﻟﮋﯾﻮ نھﺎی روﻣﯽ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪» :‬ھﺎﻧﯿﺒﺎل ﺗﻮ ﻗ ﻒ ﮐﺮد و ﺷ ﮑﺴﺖ‬ ‫ﺧﻮرد‪ .‬ﺧﻮ ﺷﺤﺎ ﻟﻢ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﭘﯿ ﺶ ﺑﺮوم‪ ،‬ھﺮ ﭼﻨﺪ ﺷﺮوﻋ ﺶ‬ ‫ﺳﺨﺖ ﺑﻮد‪ .‬ﮐﻢﮐﻢ دارم ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﻋﺎدت ﻣﯽﮐﻨﻢ‪«.‬‬ ‫ھﻤﺴﺮم ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﻧﺸﻨﯿﺪ ن ﻣﯽزﻧﺪ‪ ،‬ﭼﻮ ن ﻣﯽداﻧﺪ دارم‬ ‫ﺧﻮدم را ﺑﻪ ﭼﯿﺰی ﻣﺘﻘﺎﻋﺪ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬در را ه ﮐﺎ ﻓﻪای ھﺴﺘﯿﻢ ﺗﺎ ﺑﺎ‬


‫ﯾ ﮑﯽ از ﺧﻮاﻧﻨﺪ هھﺎﯾﻢ ﺳﺎﻣﯿ ﻞ ﻣﻼ ﻗﺎت ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ﺗﺼﺎد ﻓﯽ در ﻣﮫﻤﺎﻧﯽ‬ ‫ﺑﻌﺪ از ﻣﯿﺰ ﮔﺮد اﻧﺘﺨﺎﺑ ﺶ ﮐﺮدم‪ .‬ازش ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ از ﺑﻨﺎھﺎی ﯾﺎدﺑﻮد‬ ‫ھﻤﯿﺸ ﮕﯽ و ﻣﺮاﮐﺰ ﺗﻮرﯾﺴﺘﯽ ﭘﺮھﯿﺰ ﮐﻨﺪ و زﻧﺪﮔﯽ وا ﻗﻌﯽ ﺷﮫﺮ‬ ‫را ﻧﺸﺎﻧﻢ ﺑﺪھﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺎ را ﺑﻪ ﺳﺎ ﺧﺘﻤﺎ ن زﯾﺒﺎﯾﯽ ﻣﯽﺑﺮد ﮐﻪ در ﺳﺎل ‪ ،1754‬ﻣﺮدی‬ ‫ﺑﺮادرش را ﮐﺸﺖ‪ .‬ﭘﺪر اﯾﻦ ﺑﺮادرھﺎ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮ ﻓﺖ اﯾﻦ ﻗﺼﺮ را‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫ﯾﺎد ﭘﺴﺮ ﻣﻘﺘﻮ ﻟ ﺶ ﺑﺴﺎزد و و ﻗ ﻒ ﻣﺪر ﺳﻪ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﺑﺎ اﯾﻦﮐﺎر‬ ‫ﻗﺎﺗ ﻞ ھﻢ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎر ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﺳﺎﻣﯿ ﻞ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﻧﻪ د ﻗﯿﻘﺎً‪ .‬در ﻓﺮھﻨﮓ ﻣﺎ‪ ،‬ﺟﻨﺎﯾﺘ ﮑﺎر در‬ ‫ﮔﻨﺎھ ﺶ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ او ا ﺟﺎز ه دادﻧﺪ ﺟﻨﺎﯾﺖ ﮐﻨﺪ ﺳﮫﯿﻢ‬ ‫ا ﺳ ﺖ ‪ .‬و ﻗ ﺘ ﯽ ﮐ ﺴ ﯽ ﻗ ﺘ ﻞ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ ‪ ،‬ﮐ ﺴ ﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ا و ا ﺳ ﻠ ﺤﻪ ر ا‬ ‫ﻓﺮو ﺧﺘﻪ ھﻢ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺧﺪا ﻣﺴﺌﻮل ا ﺳﺖ‪ .‬ﺗﻨﮫﺎ راھﯽ ﮐﻪ ﭘﺪر‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺳﮫﻢ ﺧﻮدش را از اﯾﻦ ﮔﻨﺎ ه ﺟﺒﺮا ن ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺒﺪﯾ ﻞ اﯾﻦ‬ ‫ﻓﺎ ﺟﻌﻪ ﺑﻪ ﭼﯿﺰی ﺧﯿﺮ ﺑﺮای دﯾ ﮕﺮا ن ﺑﻮد‪«.‬‬ ‫ﻧﺎﮔﮫﺎ ن ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﺤﻮ ﻣﯽ ﺷﻮد ــ ﻗﺼﺮ‪ ،‬ﺧﯿﺎﺑﺎ ن‪ ،‬ﺷﮫﺮ‪ ،‬آ ﻓﺮﯾﻘﺎ‪.‬‬ ‫ﺟﮫﺸﯽ ﻋﻈﯿﻢ ﺑﻪ درو ن ﺗﻮﻧ ﻞ ﺗﺎرﯾ ﮑﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﯿﺎھﭽﺎ ﻟﯽ ﻣﺮﻃﻮب‬ ‫ﺧﺘﻢ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬در ﺑﺮاﺑﺮ ﺟﯽ‪ .‬اﯾﺴﺘﺎد هام‪ ،‬در ﯾ ﮑﯽ از زﻧﺪﮔﯽھﺎی‬ ‫ﭘﯿﺸﯿﻨﻢ‪ ،‬دوﯾﺴﺖ ﺳﺎل ﻗﺒ ﻞ از آ ن ﻗﺘ ﻞ در آ ن ﺧﺎﻧﻪ‪ .‬ﭼﺸﻢھﺎی‬ ‫ﺟﺪی و ھﺸﺪاردھﻨﺪ هاش را ﺑﻪ ﻣﻦ دو ﺧﺘﻪ‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ھﻤﺎ ن ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ زﻣﺎ ن ﺣﺎل ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدم‪ .‬ﺗﻤﺎﻣ ﺶ ﻟﺤﻈﻪای‬ ‫ﺑﯿ ﺶ ﻧﺒﻮد‪ .‬دوﺑﺎر ه در آ ن ﻗﺼﺮم‪ ،‬ﺑﺎ ﺳﺎﻣﯿ ﻞ‪ ،‬ھﻤﺴﺮم‪ ،‬و ھﻤﮫﻤﻪی‬ ‫ﺧﯿﺎﺑﺎ ن ﺗﻮﻧﺴﯽ‪ .‬اﻣﺎ ﭼﺮا اﯾﻦ ﺷﯿﺮ ﺟﻪ در ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ؟ ﭼﺮا رﯾﺸﻪھﺎی‬ ‫ﺑﺎﻣﺒﻮی ﭼﯿﻨﯽ اﺻﺮار دارﻧﺪ ﮔﯿﺎ ه را ﻣﺴﻤﻮم ﮐﻨﻨﺪ ؟ آ ن زﻧﺪﮔﯽ‬ ‫ﮔﺬ ﺷﺖ و ﺑﮫﺎﯾ ﺶ ھﻢ ﭘﺮدا ﺧﺘﻪ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺟﯽ‪ .‬در ﺳﻦ ﻣﺎرﺗﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ » :‬ﺗﻮ ﻓﻘﻂ ﮐﺎری از ﺳﺮ ﺟﺒﻦ‬ ‫ﮐﺮدی‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﺎرھﺎ ﺣﻖ را ﮐﺸﺘﻢ‪ .‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﮐﺸ ﻒ ﻧﺠﺎﺗﻢ داد‪«.‬‬


‫ھﯿﭻ و ﻗﺖ ﺗﺸﻮﯾﻘﻢ ﻧ ﮑﺮد ه ﺑﻮد ﺑﻪ ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﺑﺮﮔﺮدم و ھﻤﯿﺸﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﺷﺪت ﻣﺨﺎ ﻟ ﻒ ﮐﺘﺎبھﺎ و ﺗﻤﺮﯾﻦھﺎی ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﺴﺎﺋ ﻞ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺳﺎﻣﯿ ﻞ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﺑﻪ ﺟﺎی اﻧﺘﻘﺎﻣﺠﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺠﺎزاﺗﯽ‬ ‫ﻣﻘﻄﻌﯽ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﻣﺪر ﺳﻪای ﺳﺎ ﺧﺖ ﮐﻪ در آ ن ﺣ ﮑﻤﺖ و ﻋﻠﻢ ﺗﺎ‬ ‫دوﯾﺴﺖ ﺳﺎل ﺑﻌﺪ اﻧﺘﻘﺎل ﻣﯽﯾﺎ ﻓﺖ‪«.‬‬ ‫ﺑﺎ و ﺟﻮد آ ن ﺟﮫ ﺶ ﻧﺎﮔﮫﺎﻧﯽ در زﻣﺎ ن‪ ،‬ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﮐﻠﻤﻪ از‬ ‫ﺣﺮفھﺎﯾ ﺶ را از د ﺳﺖ ﻧﺪاد هام‪.‬‬ ‫» ھ ﻤ ﯿ ﻦ ا ﺳ ﺖ ‪«.‬‬ ‫ھﻤﺴﺮم ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ‪ » :‬ﭼﯽ ؟«‬ ‫»دارم را ه ﻣﯽروم‪ .‬دارم ﻣﯽ ﻓﮫﻤﻢ‪ .‬دارد ﻣﻌﻨﯽ ﭘﯿﺪا ﻣﯽﮐﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ﺣﺎ ﻟﺖ ﺳﺮ ﺧﻮ ﺷﯽ دارم‪ .‬ﺳﺎﻣﯿ ﻞ ﮔﯿﺞ ﺷﺪ ه‪.‬‬ ‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ‪» :‬ﻧﻈﺮ ا ﺳﻼم درﺑﺎر هی ﺗﻨﺎ ﺳﺦ ﭼﯿﺴﺖ ؟«‬ ‫ﺳ ﺎﻣ ﯿ ﻞ ﺑ ﺎ ﺗ ﻌ ﺠ ﺐ ﻧ ﮕ ﺎ ھ ﻢ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ ‪.‬‬ ‫»ﻧﻤﯽداﻧﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﻋﺎ ﻟﻢ دﯾﻨﯽ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪«.‬‬ ‫ازش ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﺳﺮدرﺑﯿﺎورد‪ .‬ﻣﻮﺑﺎﯾﻠ ﺶ را ﺑﺮﻣﯽدارد و ﺑﻪ ﭼﻨﺪ‬ ‫ﻧﻔﺮ زﻧﮓ ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬ﮐﺮﯾﺴﺘﯿﻨﺎ و ﻣﻦ ﺑﻪ ﺑﺎری ﻣﯽروﯾﻢ و دو ﻗﮫﻮ هی‬ ‫ﺳﯿﺎ ه و ﻗﻮی ﺳﻔﺎرش ﻣﯽدھﯿﻢ‪ .‬ھﺮدو ﺧﺴﺘﻪاﯾﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻗﺮار‬ ‫ا ﺳﺖ ﺑﻌﺪاً ﺑﺮای ﺷﺎم ﻏﺬای درﯾﺎﯾﯽ ﺑﺨﻮرﯾﻢ و ﺑﺎﯾﺪ در ﻣﻘﺎﺑ ﻞ ﻣﯿ ﻞ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﻮرد ن ﯾﮏ ﺳﺎﻧﺪوﯾﭻ در اﯾﻨﺠﺎ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ د ﭼﺎر ﺣ ﺲ آ ﺷﻨﺎﭘﻨﺪاری ﺷﺪم‪«.‬‬ ‫ﮐﺮﯾﺴﺘﯿﻨﺎ ﺑﻪ ﺷﻮ ﺧﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ھﻤﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺟﺎدوﮔﺮ‬ ‫ﺑﻮد ن ا ﺣﺘﯿﺎ ﺟﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪«.‬‬ ‫ا ﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ‪ .‬اﻣﺎ ﺣ ﺲ آ ﺷﻨﺎﭘﻨﺪاری ﻓﺮاﺗﺮ از آ ن ﺣ ﺲ ﻟﺤﻈﻪایِ‬ ‫ﺷ ﮕﻔﺘﯽآور ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻼ ﻓﺎﺻﻠﻪ از ﯾﺎد ﻣﯽرود‪ ،‬ﭼﻮ ن ھﺮﮔﺰ‬ ‫ﺧﻮدﻣﺎ ن را ﺑﺎ ﻣﺴﺎﺋﻠﯽ ﮐﻪ ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ ﻧﺪارﻧﺪ اذﯾﺖ ﻧﻤﯽﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ﺣ ﺲ‬


‫آ ﺷﻨﺎﭘﻨﺪاری ﯾﺎ دِ‪-‬ژا‪-‬وو ﻧﺸﺎ ن ﻣﯽدھﺪ ﮐﻪ زﻣﺎ ن ﻧﻤﯽﮔﺬرد‪.‬‬ ‫ﺟﮫﺸﯽ ا ﺳﺖ ﺑﻪ درو ن ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻗﺒﻼً ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮد هاﯾﻢ و ﺣﺎﻻ‬ ‫دارد ﺗ ﮑﺮار ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﺳﺎﻣﯿ ﻞ ﻏﯿﺒ ﺶ زد ه ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫»ﻣﻮ ﻗﻌﯽ ﮐﻪ دا ﺷﺖ درﺑﺎر هی آ ن ﻗﺼﺮ ﺣﺮف ﻣﯽزد‪ ،‬ﮔﺬ ﺷﺘﻪ‬ ‫ﺑﺮای ﯾﮏ ھﺰارم ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻣﺮا ﺑﻪ درو ن ﺧﻮدش ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ اﯾﻦ‬ ‫اﺗﻔﺎق ﻣﻮ ﻗﻌﯽ ا ﻓﺘﺎد ﮐﻪ دا ﺷﺖ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﻣﺴﺌﻮ ﻟﯿﺖ ﺟﻨﺎﯾﺖ ﻓﻘﻂ‬ ‫ﺑﺎ ﺟﺎﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ و ﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﯽ ھﻢ ھﺴﺖ ﮐﻪ ﺷﺮاﯾﻂ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ‬ ‫ﺟﻨﺎﯾﺖ را ﺧﻠﻖ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬او ﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﮐﻪ در ‪ 1982‬ﺑﺎ ﺟﯽ‪ .‬ﻣﻼ ﻗﺎت‬ ‫ﮐﺮدم‪ ،‬درﺑﺎر هی ارﺗﺒﺎط ﻣﻦ ﺑﺎ ﭘﺪرش ﮔﻔﺖ‪ .‬دﯾ ﮕﺮ ھﯿﭻو ﻗﺖ ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻮﺿﻮع ا ﺷﺎر های ﻧ ﮑﺮد و ﻣﻦ ھﻢ ﯾﺎدم ر ﻓﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﭘﯿ ﺶ‬ ‫ﭘﺪرش را دﯾﺪم‪ .‬و ﺣﺎﻻ ﻣﻨﻈﻮرش را ﻣﯽ ﻓﮫﻤﻢ‪«.‬‬ ‫»در آ ن زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﻢ ﮔﻔﺘﯽ‪ ...‬؟«‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬در ﺟﺮﯾﺎ ن ﺗﻔﺘﯿ ﺶ ﻋﻘﺎﯾﺪ ا ﺳﭙﺎﻧﯿﺎ‪«.‬‬ ‫»آ ن ﮐﻪ دﯾ ﮕﺮ ﮔﺬ ﺷﺘﻪ‪ .‬ﭼﺮا ﺧﻮدت ﺑﺮای ﭼﯿﺰی ﮐﻪ دﯾ ﮕﺮ ﮐﮫﻨﻪ‬ ‫ﺷﺪ ه رﻧﺞ ﻣﯽدھﯽ ؟«‬ ‫» ﺧﻮدم را ز ﺟﺮ ﻧﻤﯽدھﻢ‪ .‬ﻣﺪتھﺎ ﭘﯿ ﺶ ﯾﺎد ﮔﺮ ﻓﺘﻢ ﺑﺮای‬ ‫ﺷﻔﺎی ز ﺧﻢھﺎﯾﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺷﺠﺎﻋﺖ روﺑﻪرو ﺷﺪ ن ﺑﺎ آ نھﺎ را دا ﺷﺘﻪ‬ ‫ﺑﺎ ﺷﻢ‪ .‬اﯾﻦ را ھﻢ ﯾﺎد ﮔﺮ ﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﺧﻮدم را ﺑﺒﺨﺸﻢ و ا ﺷﺘﺒﺎھﺎﺗﻢ را‬ ‫اﺻﻼح ﮐﻨﻢ‪ .‬اﻣﺎ از و ﻗﺘﯽ ﻋﺎزم اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﺷﺪ هام‪ ،‬ﺣ ﺲ ﻣﯽﮐﻨﻢ‬ ‫ﭘﺎزل ﺧﯿﻠﯽ ﻋﻈﯿﻤﯽ ﺟﻠﻮﯾﻢ ا ﺳﺖ و ﺗ ﮑﻪھﺎﯾ ﺶ دارد ﮐﻢﮐﻢ ﻇﺎھﺮ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﺗ ﮑﻪھﺎی ﻋﺸﻖ‪ ،‬ﻧﻔﺮت‪ ،‬ﻓﺪاﮐﺎری‪ ،‬ﺑﺨﺸ ﺶ‪ ،‬ﺷﺎدی و‬ ‫ﺳﻮگ‪ .‬ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ ﺑﺎ ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎ ھﺴﺘﻢ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺣﺎ ﻟﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﮫﺘﺮ‬ ‫ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر ﺑﻪ ﺟﺎی آﻧ ﮑﻪ ﺑﻨﺸﯿﻨﻢ ﺑﻪ ﮔﻼﯾﻪ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺗﻤﺎم‬ ‫آﻣﻮ ﺧﺘﻪھﺎﯾﻢ را ﻋﻤﻠﯽ ﮐﻨﻢ‪ ،‬وا ﻗﻌﺎً ر ﻓﺘﻢ دﻧﺒﺎل رو ﺣﻢ‪ ،‬ﺳﺮزﻣﯿﻨﻢ‪.‬‬ ‫اﻻ ن ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ‪ ،‬ﭼﻮ ن در ﺳﺖ درﮐ ﺶ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ و ﻗﺘﯽ ﮐﺮدم‪،‬‬


‫ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻣﺮا آزاد ﺧﻮاھﺪ ﮐﺮد‪«.‬‬ ‫****‬ ‫ﺳﺎﻣﯿ ﻞ ﺑﺎ ﮐﺘﺎﺑﯽ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ‪ .‬ﮐﻨﺎر ﻣﺎ ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﯾﺎددا ﺷﺖھﺎﯾ ﺶ را ﺑﺮر ﺳﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺑﺎ ا ﺣﺘﺮام ﺻﻔﺤﺎت ﮐﺘﺎب را‬ ‫در ﺣﺎ ﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﺮﺑﯽ زﻣﺰﻣﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ورق ﻣﯽزﻧﺪ‪.‬‬ ‫آ ﺧﺮش ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﺑﺎ ﺳﻪ ﻋﺎ ﻟﻢ دﯾﻨﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدم‪ .‬دوﺗﺎﯾﺸﺎ ن‬ ‫ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﻌﺪ از ﻣﺮگ ﻓﻘﻂ ﺟﮫﺎ ن آ ﺧﺮت ا ﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﺳﻮﻣﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﮔﻔﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ آﯾﺎت ﻗﺮآ ن ﻧ ﮕﺎ ه ﮐﻨﻢ‪«.‬‬ ‫ھﯿﺠﺎ ن زد ه ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫»اﯾﻦ اوﻟﯽاش اﺳﺖ‪ ،‬ﺳﻮرهی ﺑﻘﺮه‪ ،‬آﯾﻪی ‪ :28‬ﭼﮕﻮﻧﻪ‬

‫ﺧـﺪا را ﻣﻨﻜﺮﻳـﺪ ﺑﺎ آﻧﻜﻪ ﻣﺮدﮔﺎﻧﻰ ﺑﻮدﻳـﺪ و ﺷـﻤﺎ را‬ ‫زﻧــﺪه ﻛﺮد ﺑـﺎز ﺷــﻤﺎ را ﻣﻰ ﻣﯿﺮاﻧــﺪ ]و[ ﺑـﺎز زﻧـﺪه‬ ‫ﻣﻰﻛﻨــــﺪ ]و[ آﻧﮕـــﺎه ﺑـــﻪ ﺳـــﻮى او ﺑﺎزﮔﺮداﻧـــﺪه‬ ‫ﻣﻰ ﺷﻮﻳﺪ]‪. [6‬‬ ‫ﺑﺎ ھﯿﺠﺎ ن ﮐﺘﺎب ﻣﻘﺪس را ورق ﻣﯽزﻧﺪ‪ ،‬و آﯾﻪی ﺑﻌﺪی را‬ ‫ﺗﺮ ﺟﻤﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺳﻮر هی ﺑﻘﺮ ه‪ ،‬آﯾﻪی ‪:154‬‬ ‫»و ﻛﺴﺎﻧﻰ را ﻛﻪ در را ه ﺧﺪا ﻛﺸﺘﻪ ﻣﻰ ﺷﻮﻧﺪ ﻣﺮد ه ﻧﺨﻮاﻧﯿﺪ‬ ‫ﺑﻠ ﻜﻪزﻧﺪ ه اﻧﺪ و ﻟﻰ ﺷﻤﺎﻧﻤﻰ داﻧﯿﺪ‪«[7].‬‬ ‫»د ﻗﯿﻘﺎً!«‬ ‫»آﯾﺎت دﯾ ﮕﺮی ھﻢ ھﺴﺖ‪ ،‬اﻣﺎ را ﺳﺘ ﺶ را ﺑ ﮕﻮﯾﻢ‪ ،‬را ﺣﺖ‬ ‫ﻧﯿﺴﺘﻢ اﻻ ن درﺑﺎر هاش ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪ .‬ﺗﺮ ﺟﯿﺢ ﻣﯽدھﻢ درﺑﺎر هی‬ ‫ﺗﻮﻧ ﺲ ﺑﺮاﯾﺖ ﺑ ﮕﻮﯾﻢ‪«.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ﺑﻪ اﻧﺪاز هی ﮐﺎ ﻓﯽ ﮔﻔﺘﻪای‪ .‬آدمھﺎ ھﯿﭻو ﻗﺖ از ﺑﯿﻦ‬ ‫ﻧﻤﯽروﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎ ھﻤﯿﺸﻪ در زﻧﺪﮔﯽھﺎی ﮔﺬ ﺷﺘﻪ و آﯾﻨﺪ هﻣﺎ ن ﺣﻀﻮر‬


‫دارﯾﻢ‪ .‬ﻣﯽداﻧﯽ‪ ،‬در ﮐﺘﺎب ﻣﻘﺪس ھﻢ اﯾﻦ آﻣﺪ ه‪ .‬در ﺟﺎﯾﯽ ﻣﺴﯿﺢ‬ ‫ﺑﻪ ﯾﺤﯿﺎی ﺗﻌﻤﯿﺪ دھﻨﺪ ه ﺑﻪ ﻋﻨﻮا ن ﺣﻠﻮل ﻣﺠﺪد ا ﻟﯿﺎس ا ﺷﺎر ه‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ " :‬و اﮔﺮ ﺧﻮاھﯿﺪ ﻗﺒﻮل ﻛﻨﯿﺪ‪[ ،‬ﯾﺤﯿﯽ]ھﻤﺎ ن ا ﺳﺖ ا ﻟﯿﺎس‬ ‫ﻛﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺎﯾﺪ«‪ .‬آﯾﻪھﺎی دﯾ ﮕﺮی ھﻢ ﺑﺎ ھﻤﯿﻦ ﻣﻀﻤﻮ ن ھﺴﺖ‪«.‬‬ ‫ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻦ ا ﻓﺴﺎﻧﻪھﺎﯾﯽ درﺑﺎر هی ﺑﻨﯿﺎ نﮔﺬاری‬ ‫اﯾﻦ ﺷﮫﺮ و ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﻣﯽر ﺳﺪ و ﻗﺘ ﺶ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺎ ﺑﺸﻮﯾﻢ و را ه‬ ‫ﺑ ﯿﻔ ﺘ ﯿ ﻢ ‪.‬‬ ‫****‬ ‫ﺑﺎﻻی ﯾ ﮑﯽ از درواز هھﺎی دﯾﻮار ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺷﮫﺮ‪ ،‬ﻓﺎﻧﻮ ﺳﯽ‬ ‫ھﺴﺖ و ﺳﺎﻣﯿ ﻞ دا ﺳﺘﺎﻧ ﺶ را ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬ ‫»اﯾﻦ ﺷﺄ ن ﻧﺰول ﯾ ﮑﯽ از ﻣﺸﮫﻮرﺗﺮﯾﻦ ﺿﺮبا ﻟﻤﺜ ﻞھﺎی ﻋﺮﺑﯽ‬ ‫ا ﺳﺖ‪» :‬رو ﺷﻨﺎﯾﯽ ﻓﻘﻂ ﺑﺮای ﻏﺮﯾﺒﻪھﺎ ﺳﺖ‪««.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ اﯾﻦ ﺿﺮبا ﻟﻤﺜ ﻞ ﻣﺼﺪاق وﺿﻊ ﮐﻨﻮﻧﯽ ﻣﺎ ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺳﺎﻣﯿ ﻞ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪ ه ﺑﺸﻮد و ﺧﯿﻠﯽ ﺳﻌﯽ دارد در‬ ‫ﮐﺸﻮر ﺧﻮدش ﺑﺸﻨﺎ ﺳﻨﺪش‪ ،‬در ﺣﺎ ﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺮزﯾﻠﯽ‪ ،‬دﯾ ﮕﺮ اﯾﻨﺠﺎ‬ ‫ﻣﻌﺮوف ﺷﺪ هام‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﻣﺎ ھﻢ ﺿﺮبا ﻟﻤﺜ ﻞ ﻣﺸﺎﺑﮫﯽ دارﯾﻢ‪» :‬ھﯿﭻﮐ ﺲ در‬ ‫ﺷﮫﺮ ﺧﻮدش ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﻧﻤﯽ ﺷﻮد‪ «.‬ھﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﭼﯿﺰھﺎی ﺧﺎر ﺟﯽ‬ ‫ﺑﯿﺸﺘﺮ ارزش ﻣﯽﮔﺬارﯾﻢ و ھﯿﭻو ﻗﺖ زﯾﺒﺎﯾﯽھﺎی اﻃﺮاف ﺧﻮدﻣﺎ ن‬ ‫را د ر ک ﻧ ﻤ ﯽ ﮐ ﻨ ﯿﻢ‪.‬‬ ‫اداﻣﻪ ﻣﯽدھﻢ‪» :‬اﻣﺎ ﮔﺎھﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﻮدﻣﺎ ن ﻏﺮﯾﺒﻪ‬ ‫ﺑﺸﻮﯾﻢ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻧﻮر ﻧﮫﻔﺘﻪ در و ﺟﻮدﻣﺎ ن ﭼﯿﺰی را ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ‬ ‫ر و ﺷ ﻦ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ ‪«.‬‬ ‫ھﻤﺴﺮم ﻇﺎھﺮاً ﮔﻔﺖوﮔﻮ را ﺗﻌﻘﯿﺐ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﺎﮔﮫﺎ ن‬ ‫ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدد و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬اﯾﻦ ﻓﺎﻧﻮس ﯾﮏ ﺟﻮری‪ ،‬ﻧﻤﯽداﻧﻢ‬ ‫ﭼﻪ ﺟﻮری‪ ،‬ﺑﺎ وﺿﻊ اﻻ ن ﺗﻮ ارﺗﺒﺎط دارد‪ .‬ھﻤﯿﻦﮐﻪ ﺑﻔﮫﻤﻢ رﺑﻄ ﺶ‬


‫ﭼﯿﺴﺖ ﺑﮫﺖ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪«.‬‬ ‫****‬ ‫ﮐﻤﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﺑﯿﻢ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﺑﺎ دو ﺳﺘﺎ ن ﺷﺎم ﻣﯽ ﺧﻮرﯾﻢ و ﺑﺮای‬ ‫ﭘﯿﺎد هروی دﯾ ﮕﺮی در ﺷﮫﺮ ﻣﯽروﯾﻢ‪ .‬ھﻤﺴﺮم ﻧﺎﮔﮫﺎ ن ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ‬ ‫ﺣ ﺲ ﺑ ﻌ ﺪ ا ز ﻇ ﮫ ﺮ ش ر ا ﺗﻮ ﺿ ﯿﺢ ﺑ ﺪ ھ ﺪ ‪:‬‬ ‫»داری ﺳﻔﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﺎﻧﻪ را ﺗﺮک ﻧ ﮑﺮد های‪ .‬ﺗﺎ و ﻗﺘﯽ ﻣﺎ‬ ‫ﺑﺎ ھﻤﯿﻢ‪ ،‬وﺿﻊ ھﻤﯿﻦ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻮ ن ﮐﺴﯽ را ﮐﻨﺎرت داری ﮐﻪ ﺗﻮ را‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﺪ و ﺣ ﺲ آ ﺷﻨﺎﯾﯽ ﮐﺎذب ﺑﮫﺖ ﻣﯽدھﺪ‪ .‬و ﻗﺘ ﺶ ا ﺳﺖ‬ ‫ﺗﻨﮫﺎﯾﯽ ﺳﻔﺮ را اداﻣﻪ ﺑﺪھﯽ‪ .‬ﻣﻤ ﮑﻦ ا ﺳﺖ ﺗﻨﮫﺎﯾﯽ ﺑﻪﻧﻈﺮت‬ ‫آزاردھﻨﺪ ه و ﺗﺤﻤ ﻞﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﺑﯿﺎﯾﺪ‪ ،‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﺣ ﺲ ﮐﻢﮐﻢ ﻣﺤﻮ ﻣﯽ ﺷﻮد‬ ‫و ﺑﯿﺸﺘﺮ در ﺗﻤﺎس ﺑﺎ دﯾ ﮕﺮا ن ﻗﺮار ﻣﯽﮔﯿﺮی‪«.‬‬ ‫ﺑ ﻌ ﺪ ا ز ﻣ ﮑ ﺜ ﯽ ا ﺿ ﺎ ﻓﻪ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ ‪:‬‬ ‫» ﺟﺎﯾﯽ ﺧﻮاﻧﺪم ﮐﻪ در ﯾﮏ ﺟﻨ ﮕ ﻞ ﺻﺪھﺰاردر ﺧﺘﻪ‪ ،‬ھﯿﭻ دو‬ ‫ﺑﺮﮔﯽ ﺷﺒﯿﻪ ھﻢ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ھﯿﭻ دو ﺳﻔﺮ در ﯾﮏ ﺟﺎد ه ھﻢ ﺷﺒﯿﻪ‬ ‫ھﻢ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﺑﻪ ﺳﻔﺮ ﺑﺎ ھﻢ اداﻣﻪ ﺑﺪھﯿﻢ و ﺳﻌﯽ ﮐﻨﯿﻢ‬ ‫ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﺑﺎ دﯾﺪﮔﺎ ه ﺧﻮدﻣﺎ ن از ﺟﮫﺎ ن ﺗﻄﺒﯿﻖ ﺑﺪھﯿﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻔﻊ‬ ‫ھﯿﭻﮐﺪاﻣﻤﺎ ن ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬دﻋﺎی ﺧﯿﺮم ﺑﺎ ﺗﻮ ﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮای او ﻟﯿﻦ‬ ‫ﻣﺴﺎﺑﻘﻪی ﺟﺎم ﺟﮫﺎﻧﯽ در آ ﻟﻤﺎ ن ﻣﯽﺑﯿﻨﻤﺖ!«‬


‫اﮔﺮ ﺑﺎد ﺳﺮد ﺑﻮزد‬ ‫و ﻗﺘﯽ ﺑﺎ ﻧﺎ ﺷﺮ و وﯾﺮا ﺳﺘﺎرم ﺑﻪ ھﺘ ﻞ ﻣﺴ ﮑﻮ ﻣﯽر ﺳﻢ‪ ،‬ز ن‬ ‫ﺟﻮاﻧﯽ ﺑﯿﺮو ن ﻣﻨﺘﻈﺮم ا ﺳﺖ‪ .‬ﺟﻠﻮ ﻣﯽآﯾﺪ و د ﺳﺖھﺎﯾﻢ را‬ ‫ﻣﯽﮔﯿﺮد‪.‬‬ ‫»ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎھﺎﺗﺎ ن ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ ﺗﻤﺎم را ه از‬ ‫اﮐﺎﺗﺮﯾﻦﺑﺮگ]‪ [8‬آﻣﺪ هام‪«.‬‬ ‫ﺧﺴﺘﻪام‪ .‬زودﺗﺮ از ﻣﻌﻤﻮل ﺑﯿﺪار ﺷﺪ هام و ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم در‬ ‫ﭘﺎرﯾ ﺲ ھﻮاﭘﯿﻤﺎ ﻋﻮض ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﭼﻮ ن ﭘﺮواز ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺳﻌﯽ‬ ‫ﮐﺮدم در را ه ﺑﺨﻮاﺑﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ھﺮﺑﺎر ﺧﻮاﺑﻢ ﻣﯽﺑﺮد‪ ،‬ﺧﻮاب ﻧﺎ ﺧﻮ ﺷﺎﯾﻨﺪ و‬ ‫ﻣ ﮑﺮری را ﻣﯽدﯾﺪم‪.‬‬ ‫ﻧﺎ ﺷﺮم ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﻓﺮدا ﻣﺮا ﺳﻢ اﻣﻀﺎی ﮐﺘﺎب ﺑﺮ ﻗﺮار ا ﺳﺖ و ﺗﺎ‬ ‫ﺳﻪ روز دﯾ ﮕﺮ ﺧﻮدﻣﺎ ن ﺑﻪ اﮐﺎﺗﺮﯾﻦﺑﺮگ ﻣﯽآﯾﯿﻢ‪ .‬او ﻟﯿﻦ ﺗﻮ ﻗ ﻒ ﻣﻦ در‬ ‫ﺳﻔﺮم ﺑﺎ ﻗﻄﺎر ا ﺳﺖ‪ .‬د ﺳﺘﻢ را ﺑﺮای ﺧﺪا ﺣﺎ ﻓﻈﯽ دراز ﻣﯽﮐﻨﻢ و‬ ‫ﺣ ﺲ ﻣﯽﮐﻨﻢ د ﺳﺘ ﺶ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮد ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫» ﭼﺮا دا ﺧ ﻞ ﻣﻨﺘﻈﺮم ﻧﻤﺎﻧﺪﯾﺪ ؟«‬ ‫در وا ﻗﻊ د ﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺑﭙﺮ ﺳﻢ ھﺘ ﻞ ﻣﺮا از ﮐﺠﺎ ﭘﯿﺪا ﮐﺮد ه‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد ه ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬و او ﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ اﺗﻔﺎق‬ ‫ﻣ ﯽا ﻓ ﺘ ﺪ‪.‬‬ ‫»ﭘﺮﯾﺮوز وﺑﻼگ ﺷﻤﺎ را ﺧﻮاﻧﺪم و ﻣﺘﻮ ﺟﻪ ﺷﺪم ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﺎ ﻣﻦ‬ ‫ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﯿﺪ‪«.‬‬ ‫دا ﺷﺘﻢ ﺗﺄﻣﻼﺗﻢ را درﺑﺎر هی اﯾﻦ ﺳﻔﺮ در وﺑﻼﮔﻢ ﭘﺴﺖ‬ ‫ﻣﯽﮐﺮدم‪ .‬ھﻨﻮز در ﻣﺮ ﺣﻠﻪی ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﻮ ن ﭘﯿﺸﺎﭘﯿ ﺶ ﭘﺴﺖھﺎ‬


‫را ﻣﯽﻧﻮ ﺷﺘﻢ‪ .‬ﻧﻤﯽداﻧﺴﺘﻢ ﺑﻪ ﮐﺪام ﻗﻄﻌﻪ ا ﺷﺎر ه ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ‬ ‫ﺣﺎل‪ ،‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً ھﯿﭻ ا ﺷﺎر های ﺑﻪ او ﻧ ﮑﺮد ه ﺑﻮدم‪ ،‬ﭼﻮ ن ﺗﺎز ه ﭼﻨﺪ‬ ‫ﺛﺎﻧﯿﻪ ﭘﯿ ﺶ دﯾﺪ ه ﺑﻮدﻣ ﺶ‪.‬‬ ‫ﮐﺎﻏﺬی ﺣﺎوی آ ن ﻣﻘﺎ ﻟﻪ ﺑﯿﺮو ن ﻣﯽآورد‪ .‬از ﺣﻔﻈﻢ‪ ،‬ھﺮ ﭼﻨﺪ‬ ‫ﯾﺎدم ﻧﯿﺴﺖ ﮐﯽ دا ﺳﺘﺎ ن را ﺑﺮاﯾﻢ ﮔﻔﺖ‪ .‬رﺋﯿ ﺲِ ﮐﺴﯽ ﺑﺮاﯾ ﺶ‬ ‫آزﻣﻮﻧﯽ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ :‬اﮔﺮ ﺗﻤﺎم ﺷﺐ را در ﻗﻠﻪی ﮐﻮ ه ﺳﺮ ﮐﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﺟﺎﯾﺰ هی ﺑﺰرﮔﯽ ﻣﯽﮔﯿﺮد؛ اﮔﺮ ﻧﺘﻮاﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺠﺎﻧﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﻘﯿﻪی‬ ‫دا ﺳﺘﺎ ن از اﯾﻦ ﻗﺮار ا ﺳﺖ‪:‬‬ ‫ﻋﻠﯽ وﻗﺘﯽ ﻣﻐـﺎزه را ﺗﺮک ﮐﺮد‪ ،‬ﺣﺲ ﮐﺮد ﺑﺎد ﺑﺴﯿﺎر ﺳﺮدی ﻣﯽوزد‪.‬‬ ‫ﺗﺮﺳـﯿﺪ و ﺗﺼـﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ از ﺑﮫﺘﺮﯾﻦ دوﺳـﺘﺶ آﯾـﺪی ﺑﭙﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ او‬ ‫ﻗﺒـﻮل اﯾﻦ ﺷـﺮط دﯾـﻮاﻧﮕﯽ اﺳﺖ ﯾـﺎ ﻧﻪ‪ .‬آﯾــــﺪی ﮐﻤﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ‬ ‫ﺟـﻮاب داد‪» :‬ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش‪ ،‬ﻣـﻦ ﮐﻤﮑـﺖ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﻓﺮدا ﺷـﺐ‪ ،‬ﺑﺎﻻی‬ ‫ﮐﻮه‪ ،‬راﺳﺖ ﺑﻪ ﺟﻠﻮﯾﺖ ﻧﮕـﺎه ﮐﻦ‪ .‬ﻣﻦ ﻧـﻮک ﮐﻮه روﺑﻪرو ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﻢ و‬ ‫ﺗﻤــﺎم ﺷــﺐ ﺑﺮاﯾــﺖ آﺗﺶ روﺷــﻦ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺑـــﻪ آﺗﺶ ﻧﮕـــﺎه ﮐــﻦ و‬ ‫دوﺳﺘﯽﻣـﺎن را ﺑـﻪ ﯾـﺎد ﺑﯿـﺎور؛ اﯾـﻦ ﮔﺮم ﻧﮕﮫـﺖ ﻣﯽدارد‪ .‬ﺷــﺐ را ﺑﻪ‬ ‫ﺳﻼــﻣﺖ ﻣﯽﮔﺬراﻧﯽ‪ ،‬و ﺑﻌـــــﺪ در ﻋﻮﺿـــــﺶ ازت ﭼﯿﺰی ﺧــــﻮاھﻢ‬ ‫ﺧﻮاﺳﺖ‪«.‬‬ ‫ﻋﻠﯽ ﺷـﺮط را ﺑﺮد‪ ،‬ﺟﺎﯾﺰهی ﻧﻘـﺪی را ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬و ﺑﻪ ﺧـﺎﻧﻪی دوﺳﺘﺶ‬ ‫رﻓﺖ‪.‬‬ ‫»ﮔﻔﺘﯽ در ﻋﻮض ﮐﻤﮑﺖ ﻗﺴﻤﺘﯽ از ﺟﺎﯾﺰه را ﻣﯽﺧﻮاھﯽ‪«.‬‬ ‫آﯾـﺪی ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬اﻣــﺎ ﭘـﻮل ﻧﻤﯽﺧﻮاھﻢ‪ .‬ﻗـﻮل ﺑـﺪه اﮔﺮ زﻣـﺎﻧﯽ ﺑـﺎد‬ ‫ﺳﺮدی در زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ وزﯾﺪ‪ ،‬ﺗﻮ آﺗﺶ دوﺳﺘﯽ را ﺑﺮاﯾﻢ روﺷﻦ ﮐﻨﯽ‪«.‬‬

‫از ز ن ﺟﻮا ن ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﯽاش ﺗﺸ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‬ ‫ﺳﺮم ﺧﯿﻠﯽ ﺷﻠﻮغ ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ اﮔﺮ ﻓﺮدا ﺑﻪ ﻣﺮا ﺳﻢ اﻣﻀﺎی ﮐﺘﺎب‬ ‫ﺑﯿﺎﯾﺪ‪ ،‬ﺧﻮ ﺷﺤﺎل ﻣﯽ ﺷﻮم ﮐﺘﺎﺑ ﺶ را ﺑﺮاﯾ ﺶ اﻣﻀﺎ ﮐﻨﻢ‪«.‬‬ ‫»ﺑﺮای اﯾﻦ ﻧﯿﺎﻣﺪم‪ .‬از ﺳﻔﺮ رو ﺳﯿﻪﭘﯿﻤﺎﯾﯽ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﻗﻄﺎر ﺧﺒﺮ‬ ‫دارم و ﻣﻦ ھﻢ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﻣﯽآﯾﻢ‪ .‬و ﻗﺘﯽ او ﻟﯿﻦ ﮐﺘﺎﺑﺘﺎ ن را ﺧﻮاﻧﺪم‪،‬‬ ‫ﻧﺪاﯾﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ ﺷﻤﺎ آﺗ ﺶ ﻣﻘﺪ ﺳﯽ را ﺑﺮای ﻣﻦ رو ﺷﻦ‬


‫ﮐﺮد هاﯾﺪ و روزی ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﻟﻄ ﻒ را ﺟﺒﺮا ن ﮐﻨﻢ‪ .‬ھﺮ ﺷﺐ ﺧﻮاب اﯾﻦ‬ ‫آﺗ ﺶ را ﻣﯽدﯾﺪم؛ ﺣﺘﯽ ﻓ ﮑﺮ ﮐﺮدم ﺑﺮوم ﺑﺮزﯾ ﻞ و ﭘﯿﺪاﯾﺘﺎ ن ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﯽداﻧﻢ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ا ﺣﺘﯿﺎج دارﯾﺪ‪ ،‬ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ آﻣﺪ هام‪«.‬‬ ‫اﻃﺮا ﻓﯿﺎﻧﻢ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﻧﺪ‪ .‬ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﻣﺆدب ﺑﺎ ﺷﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‬ ‫ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﻓﺮدا ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را ﺧﻮاھﯿﻢ دﯾﺪ‪ .‬ﻧﺎ ﺷﺮم ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدھﺪ ﮐﻪ‬ ‫ﻗﺮاری دارم‪ ،‬و ﻣﻦ ھﻢ ﺑﻪ ھﻤﯿﻦ ﺑﮫﺎﻧﻪ ﺧﺪا ﺣﺎ ﻓﻈﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫د ﺧﺘﺮ‪ ،‬ﻗﺒ ﻞ از اﯾﻨ ﮑﻪ ﺑﺮود‪ ،‬ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ا ﺳﻢ ﻣﻦ ھﻼل ا ﺳﺖ‪«.‬‬ ‫د ه د ﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ‪ ،‬در اﺗﺎ ﻗﻢ در ھﺘ ﻞ‪ ،‬ﮐﺎﻣﻼً ﻣﺎ ﺟﺮای آ ن د ﺧﺘﺮ را‬ ‫ﮐﻪ ﺑﯿﺮو ن ھﺘ ﻞ ﺳﺮاﻏﻢ آﻣﺪ از ﯾﺎد ﻣﯽﺑﺮم‪ .‬ﺣﺘﯽ ا ﺳﻤ ﺶ ﯾﺎدم‬ ‫ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬و اﮔﺮ دوﺑﺎر ه ﺑﺒﯿﻨﻤ ﺶ‪ ،‬ﺑﻌﯿﺪ ا ﺳﺖ ﺑﺸﻨﺎ ﺳﻤ ﺶ‪ .‬اﻣﺎ‬ ‫ﭼﯿﺰی آزارم ﻣﯽدھﺪ‪ :‬در ﭼﺸﻢھﺎﯾ ﺶ ھﻢ ﻋﺸﻖ دﯾﺪم و ھﻢ‬ ‫ﻣ ﺮ گ‪.‬‬ ‫ﺗﻤﺎم ﻟﺒﺎسھﺎﯾﻢ را در ﻣﯽآورم‪ ،‬ﺷﯿﺮ دوش را ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﻢ و‬ ‫زﯾﺮ آب ﻣﯽروم‪ ...‬از ﻣﺤﺒﻮبﺗﺮﯾﻦ ﻣﺮا ﺳﻢ روزاﻧﻪام‪.‬‬ ‫ﺳﺮم را ﻃﻮری ﻣﯽﮔﺬارم ﮐﻪ ﺻﺪای آب را در ﮔﻮشھﺎﯾﻢ‬ ‫ﺑﺸﻨﻮم‪ .‬راﺑﻄﻪام را ﺑﺎ ھﺮ ﭼﯿﺰ دﯾ ﮕﺮی ﻗﻄﻊ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﺮا ﺑﻪ دﻧﯿﺎی‬ ‫دﯾ ﮕﺮی ﻣﯽﺑﺮد‪ .‬ﻣﺜ ﻞ رھﺒﺮ ارﮐﺴﺘﺮی ﮐﻪ از ﺣﻀﻮر ھﺮ ﺳﺎز در‬ ‫ارﮐﺴﺘﺮش ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﮐﻢﮐﻢ ھﺮ ﺻﺪا را ﺗﺸﺨﯿ ﺺ ﻣﯽدھﻢ و‬ ‫ھﺮﮐﺪام ﺑﻪ ﮐﻠﻤﻪای ﻣﺒﺪل ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﻣﻌﻨﺎی ﮐﻠﻤﺎت را‬ ‫ﻧﻤﯽ ﻓﮫﻤﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﯽداﻧﻢ و ﺟﻮد دارﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺣ ﺲ ﺧﺴﺘ ﮕﯽ‪ ،‬اﺿﻄﺮاب و ﮔﻢﮔﺸﺘ ﮕﯽ ﻧﺎ ﺷﯽ از ﺳﻔﺮ ﺑﻪ‬ ‫ﮐﺸﻮرھﺎی ﮔﻮﻧﺎﮔﻮ ن از ﺑﯿﻦ ﻣﯽرود‪ .‬ھﺮروز ﮐﻪ ﻣﯽﮔﺬرد‪ ،‬ﺑﯿﺸﺘﺮ‬ ‫ﺣ ﺲ ﻣﯽﮐﻨﻢ اﯾﻦ ﺳﻔﺮِ دراز ﻧﺘﺎﯾﺞ ﻣﻄﻠﻮﺑﯽ دارد‪ .‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﺟﯽ‪.‬‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬دا ﺷﺘﻢ ا ﺟﺎز ه ﻣﯽدادم روزﻣﺮﮔﯽ ﻣﺴﻤﻮﻣﻢ ﮐﻨﺪ‪ :‬دوش ﺷﺪ ه‬ ‫ﺑﻮد ﻓﻘﻂ اﺑﺰار ﻧﻈﺎ ﻓﺖ ﺑﺪ ن‪ ،‬ﻏﺬا ﺷﺪ ه ﺑﻮد و ﺳﯿﻠﻪی ﺗﻐﺬﯾﻪی ﺑﺪ ن‪،‬‬ ‫و ﺗﻨﮫﺎ ھﺪف از ﭘﯿﺎد هروی ﺷﺪ ه ﺑﻮد ﭘﺮھﯿﺰ از ﻣﺸ ﮑﻼت ﻗﻠﺒﯽ در‬


‫آﯾﻨﺪ ه‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ دارد ﻋﻮض ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﻧﺎﻣﺤﺴﻮس ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫دارد ﻋﻮض ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ھﺮ وﻋﺪ هی ﻏﺬا ﺑﻪ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﺮای‬ ‫ﺣﺮﻣﺖﮔﺬاری ﺑﻪ ﺣﻀﻮر دو ﺳﺘﺎ ن و آﻣﻮز هھﺎﯾﺸﺎ ن ﻣﺒﺪل ﺷﺪ ه؛‬ ‫ﭘﯿﺎد هروی ﺑﺎز ﻣﺒﺪل ﺷﺪ ه ﺑﻪ ﻣﺮا ﻗﺒﻪ ﺑﺮ ﻟﺤﻈﻪی ﺣﺎل؛ و ﺻﺪای آب‬ ‫در ﮔﻮ ﺷﻢ ا ﻓ ﮑﺎرم را ﺧﺎﻣﻮش ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬آراﻣﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ و واﻣﯽداردم‬ ‫ﺑﻪ ﯾﺎد ﺑﯿﺎورم ﮐﻪ اﯾﻦ ﺣﺮﮐﺎت ﮐﻮ ﭼﮏ روزاﻧﻪ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ را ﺑﻪ ﺧﺪا‬ ‫ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺎدام ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﺑﺮای ھﺮ ﺣﺮﮐﺘﯽ ارز ﺷﯽ را ﻗﺎﺋ ﻞ‬ ‫ﺑ ﺎ ﺷ ﻢ ﮐﻪ ﺳ ﺰ ا و ا ر ش ا ﺳ ﺖ ‪.‬‬ ‫و ﻗﺘﯽ ﺟﯽ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ‪» :‬زﻧﺪﮔﯽ را ﺣﺘﺖ را رھﺎ ﮐﻦ و ﺑﺮو ﺑﻪ‬ ‫دﻧﺒﺎل ﺳﺮزﻣﯿﻨﺖ‪ «،‬ﺣ ﺲ ﺗﺮک ﺷﺪﮔﯽ و ﺳﺮﮔﺸﺘ ﮕﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ‬ ‫د ﺳﺖ داد‪ .‬ﺗﻮ ﻗﻊ را ه ﺣ ﻞ ﯾﺎ ﭘﺎ ﺳﺨﯽ ﺑﺮای ﺗﺮدﯾﺪھﺎﯾﻢ را دا ﺷﺘﻢ‪،‬‬ ‫ﭼﯿﺰی ﮐﻪ آراﻣﻢ ﮐﻨﺪ و دوﺑﺎر ه ﺑﺎ رو ﺣﻢ آ ﺷﺘﯽام ﺑﺪھﺪ‪ .‬ﮐﺴﺎﻧﯽ‬ ‫ﮐﻪ راھﯽ ﯾﺎ ﻓﺘﻦ ﺳﺮزﻣﯿﻨﺸﺎ ن ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬ﻣﯽداﻧﻨﺪ در ﻋﻮض‪،‬‬ ‫ﭼﺎ ﻟ ﺶھﺎﯾﯽ در اﻧﺘﻈﺎر ﺷﺎ ن ا ﺳﺖ‪ ،‬دور هھﺎی ﻃﻮﻻﻧﯽ اﻧﺘﻈﺎر‪،‬‬ ‫ﺗﻐﯿﯿﺮات ﻏﯿﺮﻣﻨﺘﻈﺮ ه‪ ،‬ﯾﺎ ﺣﺘﯽ ﺑﺪﺗﺮ‪ :‬ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ‪.‬‬

‫دارم اﻏﺮاق ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬اﮔﺮ دﻧﺒـﺎل ﭼﯿﺰی ﻣﯽروم‪،‬‬ ‫آن ﭼﯿﺰ ھﻢ دﻧﺒﺎل ﻣﻦ ا ﺳ ﺖ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮای ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ آﻣﺎد ه ﺑﻮد‪ .‬ھﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﺗﺼﻤﯿﻤﯽ را ﮐﻪ‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽﮔﺮ ﻓﺘﻢ ﻣﯽﮔﯿﺮم‪ :‬ﺣﺘﯽ اﮔﺮ در اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﺑﺎ ﻗﻄﺎر ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ‬ ‫ﻧﯿﺎﺑﻢ‪ ،‬اداﻣﻪ ﻣﯽدھﻢ‪ ،‬ﭼﻮ ن از آ ن ﻟﺤﻈﻪی ﻣ ﮑﺎ ﺷﻔﻪﮔﻮﻧﻪ در آ ن‬ ‫ھﺘ ﻞ در ﻟﻨﺪ ن ﻣﯽداﻧﻢ ﮐﻪ ھﺮ ﭼﻨﺪ رﯾﺸﻪھﺎﯾﻢ آﻣﺎد ه ا ﺳﺖ‪ ،‬رو ﺣﻢ‬ ‫در ﺣﺎل ﻣﺮد ن از دردی ﺗﺸﺨﯿ ﺺﻧﺎﭘﺬﯾﺮ و ﺻﻌﺐا ﻟﻌﻼج ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ر و زﻣ ﺮ ﮔ ﯽ ‪.‬‬ ‫روزﻣﺮﮔﯽ ھﯿﭻ رﺑﻄﯽ ﺑﻪ ﺗ ﮑﺮار ﻧﺪارد‪ .‬ﺑﺮای اﯾﻨ ﮑﻪ در اﻣﺮی‬ ‫ﻣﺎھﺮ ﺑﺸﻮی‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻤﺮﯾﻦ و ﺗ ﮑﺮار ﮐﻨﯽ‪ .‬ﺗﻤﺮﯾﻦ و ﺗ ﮑﺮار‪ ،‬ﺗﺎ ﻣﻠ ﮑﻪی‬


‫ذھﻨﺖ ﺑﺸﻮد‪ .‬ھﻤﺎ ن ﺑﭽ ﮕﯽ اﯾﻦ را ﯾﺎد ﮔﺮ ﻓﺘﻢ‪ ،‬در ﺷﮫﺮی ﮐﻮ ﭼﮏ‬ ‫و دور ا ﻓﺘﺎد ه در ﺑﺮزﯾ ﻞ ﮐﻪ اﻏﻠﺐ در ﺗﻌﻄﯿﻼت ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻧﯽ ﺑﺎ‬ ‫ﺧﺎﻧﻮاد هام ﻣﯽر ﻓﺘﯿﻢ‪ .‬ﺷﯿﻔﺘﻪی ﮐﺎر آھﻨ ﮕﺮی ﺷﺪ ه ﺑﻮدم ﮐﻪ در آ ن‬ ‫ﺷﮫﺮ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﻣﯽﻧﺸﺴﺘﻢ و ﺑﺮای ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻪ اﻧ ﮕﺎر ﺗﺎ اﺑﺪ‬ ‫ﻃﻮل ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻻ ر ﻓﺘﻦ و ﺳﻘﻮط ﭘﺘ ﮑ ﺶ را ﺑﺮ ﻓﻮﻻد ﮔﺪا ﺧﺘﻪ‬ ‫ﺗﻤﺎ ﺷﺎ ﻣﯽﮐﺮدم‪ ،‬و ﺟﺮ ﻗﻪھﺎ را ﻣﯽدﯾﺪم ﮐﻪ ﻣﺜ ﻞ ﻓﺸﻔﺸﻪھﺎی‬ ‫آﺗ ﺶﺑﺎزی ﭘﺮاﮐﻨﺪ ه ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﯾﮏ ﺑﺎر ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫»ﻻﺑﺪ ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ ﭼﻪ ﻗﺪر ﮐﺎرم ﺗ ﮑﺮاری ا ﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻪ ؟«‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ‪» :‬ﺑﻠﻪ‪«.‬‬ ‫»خُب‪ ،‬ا ﺷﺘﺒﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ .‬ھﺮﺑﺎر ﭘﺘﮏ را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽآورم‪ ،‬ﺷﺪت‬ ‫ﺿﺮﺑﻪ ﻓﺮق ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﮔﺎھﯽ ﻣﺤ ﮑﻢﺗﺮ ا ﺳﺖ و ﮔﺎھﯽ ﻣﻼﯾﻢﺗﺮ‪ .‬اﻣﺎ‬ ‫اﯾﻦ را ﻓﻘﻂ ﺑﻌﺪ از ﺗ ﮑﺮار اﯾﻦ ﺿﺮﺑﻪ در ﻃﻮل ﺳﺎلھﺎ ﯾﺎد ﮔﺮ ﻓﺘﻢ‪ ،‬ﺗﺎ‬ ‫اﯾﻨ ﮑﻪ از ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ دﯾ ﮕﺮ ﻻزم ﻧﺒﻮد ﻓ ﮑﺮ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻣﯽﮔﺬارم‬ ‫د ﺳﺘﻢ ﮐﺎر را ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﮐﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ھﯿﭻو ﻗﺖ اﯾﻦ ﮐﻠﻤﺎت ﯾﺎدم ﻧﺮ ﻓﺘﻪ‪.‬‬


‫ﻣﺸﺎرﮐﺖ ارواح‬ ‫ﺑﻪ ﺗﮏﺗﮏ ﺧﻮاﻧﻨﺪ هھﺎﯾﻢ ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬د ﺳﺘﻢ را ﺑﺎﻻ ﻣﯽﺑﺮم و‬ ‫از ﺷﺎ ن ﺗﺸ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺑﺪﻧﻢ ﺷﺎﯾﺪ در ﺣﺎل ﺳﻔﺮ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ و ﻗﺘﯽ‬ ‫رو ﺣﻢ از ﺷﮫﺮی ﺑﻪ ﺷﮫﺮ دﯾ ﮕﺮ ﭘﺮواز ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ھﯿﭻو ﻗﺖ ﺗﻨﮫﺎ‬ ‫ﻧﯿﺴﺘﻢ‪ :‬ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﮐﺴﺎﻧﯽ ھﺴﺘﻢ ﮐﻪ رو ﺣﻢ را از را ه ﮐﺘﺎبھﺎﯾﻢ‬ ‫درک ﮐﺮد هاﻧﺪ‪ .‬در ﻣﺴ ﮑﻮ‪ ،‬در ﻟﻨﺪ ن‪ ،‬ﺻﻮ ﻓﯿﻪ‪ ،‬ﺗﻮﻧ ﺲ‪ ،‬ﮐﯽِف‪،‬‬ ‫ﺳﺎﻧﺘﯿﺎﮔﻮی ﮐﻤﭙﻮ ﺳﺘﻼ‪ ،‬ﮔﯿﻤﺎراﻧ ﺲ ﯾﺎ ﺷﮫﺮھﺎی دﯾ ﮕﺮی ﮐﻪ در ﯾﮏ‬ ‫ﻣﺎ ه و ﻧﯿﻢ ﮔﺬ ﺷﺘﻪ دﯾﺪ هام‪ ،‬ﺗﻨﮫﺎ ﻧﺒﻮد هام‪.‬‬ ‫ﺟﺮوﺑﺤﺜﯽ را ﭘﺸﺖ ﺳﺮم ﻣﯽ ﺷﻨﻮم‪ .‬ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺑﺮ ﮐﺎرم‬ ‫ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﻢ‪ .‬اﻣﺎ اﻧ ﮕﺎر ﻗﺮار ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺤﺚ ﺗﻤﺎم ﺷﻮد‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم‬ ‫ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدم و از ﻧﺎ ﺷﺮم ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ ﻣﺸ ﮑ ﻞ ﭼﯿﺴﺖ‪.‬‬ ‫»ھﻤﺎ ن د ﺧﺘﺮ دﯾﺮوزی ا ﺳﺖ‪ .‬ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﮐﻨﺎر ﺗﻮ‬ ‫ﺑ ﺎ ﺷ ﺪ ‪«.‬‬ ‫اﺻﻼً د ﺧﺘﺮ را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﻤﯽآورم‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﻮاھ ﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺑﺤﺚ‬ ‫را ﺗﻤﺎم ﮐﻨﻨﺪ و ﺑﻪ اﻣﻀﺎ ﮐﺮد ن ﮐﺘﺎب اداﻣﻪ ﻣﯽدھﻢ‪.‬‬ ‫ﮐﺴﯽ ﮐﻨﺎرم ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﯾ ﮑﯽ از ﻣﺤﺎ ﻓﻆھﺎی ﯾﻮﻧﯿﻔﺮمﭘﻮش‬ ‫ﺑﻠﻨﺪش ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬و ﺑﺤﺚ دوﺑﺎر ه ﺷﺮوع ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬از ﮐﺎر د ﺳﺖ‬ ‫ﻣ ﯽ ﮐ ﺸﻢ‪.‬‬ ‫ﮐﻨﺎرم د ﺧﺘﺮی ﻧﺸﺴﺘﻪ ﮐﻪ ﭼﺸﻢھﺎﯾ ﺶ از ﻋﺸﻖ و ﻣﺮگ‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ .‬ﺑﺮای او ﻟﯿﻦ ﺑﺎر در ﺳﺖ ﻧ ﮕﺎھ ﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ :‬ﻣﻮھﺎی ﺗﯿﺮ ه‪،‬‬ ‫ﺑﯿﺴﺖودو ﺗﺎ ﺑﯿﺴﺖوﻧﻪ ﺳﺎ ﻟﻪ )وﺿﻌﻢ در ﺗﺨﻤﯿﻦ ﺳﻦ و ﺳﺎل‬ ‫ﻣﺮدم ا ﻓﺘﻀﺎح ا ﺳﺖ(‪ ،‬ﯾﮏ ﮐﺖ ﭼﺮم رﻧﮓورور ﻓﺘﻪ‪ ،‬ﺷﻠﻮار ﺟﯿﻦ و‬


‫ﮐﻔ ﺶ و ر ز ﺷ ﯽ ‪.‬‬ ‫ﻣﺤﺎ ﻓﻆ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﮐﻮ ﻟﻪاش را ﮔﺸﺘﯿﻢ‪ ،‬ﻣﺸ ﮑﻠﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫اﯾﻨﺠﺎ ﻧﻤﺎﻧﺪ‪«.‬‬ ‫د ﺧﺘﺮ ﻓﻘﻂ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬ﺧﻮاﻧﻨﺪ های ﻣﻨﺘﻈﺮ ا ﺳﺖ ﺑﺤﺚ ﺗﻤﺎم‬ ‫ﺷﻮد ﺗﺎ ﮐﺘﺎﺑ ﺶ را اﻣﻀﺎ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﻣﺘﻮ ﺟﻪ ﻣﯽ ﺷﻮم ﮐﻪ د ﺧﺘﺮ ﻗﺼﺪ‬ ‫ر ﻓﺘﻦ ﻧﺪارد‪.‬‬ ‫»ا ﺳﻢ ﻣﻦ ھﻼل ا ﺳﺖ‪ ،‬ﯾﺎدﺗﺎ ن ا ﺳﺖ ؟ آﻣﺪ هام آﺗ ﺶ ﻣﻘﺪس را‬ ‫ر و ﺷ ﻦ ﮐ ﻨ ﻢ ‪«.‬‬ ‫ﺑﻪ دروغ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﯾﺎدم ا ﺳﺖ‪ .‬ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ در ﺻ ﻒ‬ ‫اﯾﺴﺘﺎد هاﻧﺪ ﮐﻢﮐﻢ ﺑﯽﺻﺒﺮ ﺷﺪ هاﻧﺪ‪ .‬ﺧﻮاﻧﻨﺪ های از ﺗﻪ ﺻ ﻒ ﭼﯿﺰی‬ ‫ﺑﻪ رو ﺳﯽ ﺑﻪ او ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ و از ﻟﺤﻦ ﺻﺪاﯾ ﺶ ﻣﯽ ﻓﮫﻤﻢ ﮐﻪ‬ ‫ﺧﻮشوﺑ ﺶ ﻧ ﮑﺮد ه‪.‬‬ ‫ﺿﺮبا ﻟﻤﺜﻠﯽ ﭘﺮﺗﻐﺎ ﻟﯽ ھﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬درد ﺑﯽدرﻣﺎ ن را‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺤﻤ ﻞ ﮐﺮد‪ «.‬ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺮوﺑﺤﺚ ﻧﺪارم و ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺳﺮﯾﻌﯽ‬ ‫ﺑ ﮕﯿﺮم‪ .‬از د ﺧﺘﺮ ﺧﻮاھ ﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻤﯽ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑ ﮕﯿﺮد ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻢ‬ ‫ﺣﺮﯾﻢ ﺧﺼﻮﺻﯽ ﮐﺴﺎﻧﯽ را ﮐﻪ در ﺻ ﻒ اﯾﺴﺘﺎد هاﻧﺪ رﻋﺎﯾﺖ ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫د ﺧﺘﺮ اﻃﺎﻋﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ و دورﺗﺮ ﻣﯽاﯾﺴﺘﺪ‪.‬‬ ‫ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ دوﺑﺎر ه و ﺟﻮدش از ﯾﺎدم ﻣﯽرود و ﺑﺮ ﮐﺎرم‬ ‫ﺗ ﻤ ﺮ ﮐ ﺰ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﻢ ‪ .‬ھ ﻤﻪ ا ز ﻣ ﻦ ﺗ ﺸ ﮑ ﺮ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ و ﻣ ﻦ ا ز ھ ﻤﻪ ‪ ،‬و ﭼ ﮫ ﺎ ر‬ ‫ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺜ ﻞ ﺑﺎد ﻣﯽﮔﺬرد‪ .‬ھﺮ ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻨﻔﺴﯽ ﻣﯽدھﻢ ﺗﺎ‬ ‫ﺳﯿ ﮕﺎری ﺑ ﮑﺸﻢ‪ ،‬اﻣﺎ اﺻﻼً ﺧﺴﺘﻪ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ھﺮ ﻣﺮا ﺳﻢ‬ ‫اﻣﻀﺎی ﮐﺘﺎب‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر ﺑﺎﺗﺮیھﺎﯾﻢ ﺑﺎ اﻧﺮژی ﻣﻀﺎﻋ ﻒ ﺷﺎرژ ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم از ھﻤﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﺑﺮای ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﮔﺰارا ن د ﺳﺖ ﺑﺰﻧﻨﺪ‪.‬‬ ‫و ﻗﺖ ر ﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﻗﺮار ﺑﻌﺪی ا ﺳﺖ‪ .‬د ﺧﺘﺮی ﮐﻪ و ﺟﻮدش را ﻓﺮاﻣﻮش‬ ‫ﮐﺮد ه ﺑﻮدم‪ ،‬دوﺑﺎر ه ﺳﺮاﻏﻢ ﻣﯽآﯾﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﺑﺎﯾﺪ ﭼﯿﺰ ﻣﮫﻤﯽ را ﻧﺸﺎﻧﺘﺎ ن ﺑﺪھﻢ‪«.‬‬


‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬اﻣ ﮑﺎﻧ ﺶ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺑﺮای ﺷﺎم ﻗﺮار دارم‪«.‬‬ ‫ﺟﻮاب ﻣﯽدھﺪ‪ » :‬ﺧﯿﻠﯽ ھﻢ اﻣ ﮑﺎﻧ ﺶ ھﺴﺖ‪ .‬ا ﺳﻢ ﻣﻦ ھﻼل‬ ‫ا ﺳﺖ‪ .‬دﯾﺮوز ﺑﯿﺮو ن ھﺘ ﻞ ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﺎ ن ﺑﻮدم‪ .‬ﺗﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺮوﯾﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﭼﯿﺰی را ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ‪ ،‬ھﻤﯿﻦ اﻻ ن و ھﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﻧﺸﺎﻧﺘﺎ ن‬ ‫ﺑﺮوم‪«.‬‬ ‫ﻗﺒ ﻞ از اﯾﻨ ﮑﻪ ﺟﻮاب ﺑﺪھﻢ‪ ،‬وﯾﻮ ﻟﻮﻧﯽ از ﮐﻮ ﻟﻪاش ﺑﯿﺮو ن ﻣﯽآورد‬ ‫و ﺷ ﺮ و ع ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ ﺑﻪ ﻧ ﻮ ا ﺧ ﺘ ﻦ ‪.‬‬ ‫ﻣﺮدم ﮐﻪ دا ﺷﺘﻨﺪ ﻣﺘﻔﺮق ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﺻﺪای اﯾﻦ ﮐﻨﺴﺮت‬ ‫ﻏﯿﺮﻣﻨﺘﻈﺮ ه ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدﻧﺪ‪ .‬ھﻼل ﺑﺎ ﭼﺸﻢھﺎی ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯽﻧﻮازد‪،‬‬ ‫اﻧ ﮕﺎر در ﺧﻠﺴﻪ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ .‬آر ﺷﻪ را ﺗﻤﺎ ﺷﺎ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻋﻘﺐ و ﺟﻠﻮ‬ ‫ﻣﯽرود‪ ،‬ﻧﺮم ﺳﯿﻢھﺎی وﯾﻮ ﻟﻮ ن را ﻟﻤ ﺲ ﻣﯽﮐﻨﺪ و اﯾﻦ آھﻨﮓ را‬ ‫ﺧﻠﻖ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ھﺮ ﭼﻨﺪ ﻗﺒﻼً ﺷﻨﯿﺪ هام‪ ،‬دارد ﭼﯿﺰی ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﻦ و ھﻤﻪی ﺣﺎﺿﺮا ن ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺸﻨﻮﯾﻢ‪ .‬ﮔﺎھﯽ ﻣ ﮑﺚ ﻣﯽﮐﻨﺪ؛ ﮔﺎھﯽ‬ ‫ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽر ﺳﺪ در ﺣﺎل ﺟﺬﺑﻪ ا ﺳﺖ؛ ﮔﺎھﯽ ﺗﻤﺎم و ﺟﻮدش ﺑﺎ‬ ‫ﺳﺎز ﻣﯽر ﻗﺼﺪ؛ و ﺗﻤﺎم ﻣﺪت ﺑﺎﻻﺗﻨﻪ و د ﺳﺖھﺎﯾ ﺶ ﻣﯽر ﻗﺼﻨﺪ‪.‬‬ ‫ھﺮ نُت ﺧﺎﻃﺮ های در ﺗﮏﺗﮏ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﯽﮔﺬارد‪ ،‬اﻣﺎ ﮐ ﻞ‬ ‫ﻣﻠﻮدی ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺼﻪای ﺗﻌﺮﯾ ﻒ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﻗﺼﻪی ﮐﺴﯽ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺑﻪ ﺷﺨ ﺺ دﯾ ﮕﺮی ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﻮد و ﺑﺎ و ﺟﻮد ﭘ ﺲ راﻧﺪ ه‬ ‫ﺷﺪ نھﺎی ﻣ ﮑﺮر‪ ،‬ﺑﺎز ﺗﻼش ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬و ﻗﺘﯽ ھﻼل ﻣﯽﻧﻮازد‪ ،‬ﺑﻪ ﯾﺎد‬ ‫ﻣﻮا ﻗﻌﯽ ﻣﯽا ﻓﺘﻢ ﮐﻪ در ﺳﺖ از ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻤﮏ درﯾﺎ ﻓﺖ ﮐﺮدم ﮐﻪ‬ ‫ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدم ﭼﯿﺰی ﺑﺮای ا ﻓﺰود ن ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ ﻧﺪارﻧﺪ‪.‬‬ ‫و ﻗﺘﯽ از ﻧﻮا ﺧﺘﻦ د ﺳﺖ ﻣﯽﮐﺸﺪ‪ ،‬ھﯿﭻﮐ ﺲ د ﺳﺖ ﻧﻤﯽزﻧﺪ‪،‬‬ ‫ھﯿﭻ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺳ ﮑﻮﺗﯽ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﻗﺎﺑ ﻞ ﻟﻤ ﺲ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ﻣﺘﺸ ﮑﺮم‪«.‬‬ ‫»ﮐﻤﯽ از رو ﺣﻢ را ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺳﮫﯿﻢ ﺷﺪم‪ ،‬اﻣﺎ ﻗﺒ ﻞ از اﻧﺠﺎم‬ ‫ﻣﺄﻣﻮرﯾﺘﻢ ﮐﺎرھﺎی زﯾﺎدی ﻣﺎﻧﺪ ه‪ .‬ﻣﯽ ﺷﻮد ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﯿﺎﯾﻢ ؟«‬


‫ﻣﻌﻤﻮﻻً آدمھﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻮی دﻣﺎغ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﯾ ﮑﯽ از اﯾﻦ دو‬ ‫واﮐﻨ ﺶ را در ﻣﻦ اﯾﺠﺎد ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ :‬ﯾﺎ روﯾﻢ را ﺑﺮﻣﯽﮔﺮداﻧﻢ و‬ ‫ﻣﯽروم‪ ،‬ﯾﺎ ا ﺟﺎز ه ﻣﯽدھﻢ ﻓﺮﯾﻔﺘﻪ ﺑﺸﻮم‪ .‬ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ‬ ‫ﺑ ﮕﻮﯾﻢ ﮐﻪ رؤﯾﺎھﺎﯾ ﺶ ﻏﯿﺮﻣﻤ ﮑﻦ ا ﺳﺖ‪ .‬ھﺮﮐﺴﯽ ﻗﺪرت ذھﻨﯽ‬ ‫ﻣﻮﻧﯿ ﮑﺎ را در آ ن ﺑﺎر در ﮐﺎﺗﺎ ﻟﻮﻧﯿﺎ ﻧﺪارد‪ ،‬و اﮔﺮ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ را ﻣﺘﻘﺎﻋﺪ‬ ‫ﮐﻨﻢ ﮐﻪ از ﻣﺒﺎرز ه ﺑﺮای ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺑﺮاﯾ ﺶ ﺑﺎارزش ا ﺳﺖ د ﺳﺖ‬ ‫ﺑ ﮑﺸﺪ‪ ،‬ﺧﻮدم را ھﻢ ﺗﺸﻮﯾﻖ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ از ﻣﺒﺎرز ه د ﺳﺖ ﺑ ﮑﺸﻢ‪،‬‬ ‫و آ نو ﻗﺖ ﺗﻤﺎم زﻧﺪﮔﯽام ﺗﺤﻠﯿ ﻞ ﻣﯽرود‪.‬‬ ‫روز رﺿﺎﯾﺖﺑﺨﺸﯽ ﺑﻮد ه‪ .‬ﺑﻪ ﺳﻔﯿﺮ ﺑﺮزﯾ ﻞ زﻧﮓ ﻣﯽزﻧﻢ و‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ اﻣ ﮑﺎﻧ ﺶ ھﺴﺖ ﻣﮫﻤﺎ ن دﯾ ﮕﺮی را ﺑﻪ ﻟﯿﺴﺖ ﺷﺎم‬ ‫اﺿﺎ ﻓﻪ ﮐﻨﻨﺪ ؟ ﺑﺎ ﻟﻄ ﻒ ﻣﻮا ﻓﻘﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﺧﻮاﻧﻨﺪ هھﺎی‬ ‫ﻣﻦ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪ هھﺎﯾﻢ ھﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫****‬ ‫ﺑﺎ و ﺟﻮد ﻓﻀﺎی ر ﺳﻤﯽ‪ ،‬ﺳﻔﯿﺮ ﺷﺮاﯾﻂ را ﺣﺘﯽ ﺑﺮای ھﻤﻪ‬ ‫ﺧﻠﻖ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ھﻼل ﺑﺎ ﻟﺒﺎ ﺳﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ در اوج ﺑﯽ ﺳﻠﯿﻘﯽ‬ ‫ﻣﯽآﯾﺪ‪ :‬ﭘﺮ از رﻧﮓھﺎی ﺗﻨﺪ‪ ،‬در ﺗﻀﺎد ﺑﺎ ﻟﺒﺎسھﺎی ر ﺳﻤﯽ ﺑﻘﯿﻪی‬ ‫ﻣﮫﻤﺎ نھﺎ‪ .‬ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﮔﺰارھﺎ ﮐﻪ ﭘﯿ ﺶﺑﯿﻨﯽ اﯾﻦ ﻣﮫﻤﺎ ن دﯾﺮر ﺳﯿﺪ ه را‬ ‫ﻧ ﮑﺮد ه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬او را در ﺻﻨﺪ ﻟﯽ ا ﻓﺘﺨﺎر‪ ،‬ﮐﻨﺎر ﻣﯿﺰﺑﺎﻧﻤﺎ ن ﻣﯽﻧﺸﺎﻧﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻗﺒ ﻞ از ﺷﺎم‪ ،‬ﺑﮫﺘﺮﯾﻦ دو ﺳﺘﻢ در رو ﺳﯿﻪ ﮐﻪ ﮐﺎر ﺧﺎﻧﻪدار ا ﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدھﺪ ﮐﻪ ا ﺣﺘﻤﺎﻻً ﺑﺎ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪ هی ادﺑﯽ ﻣﺤﻠﯽام ﺑﻪ‬ ‫ﻣﺸ ﮑ ﻞ ﻣﯽ ﺧﻮرﯾﻢ‪ ،‬ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻣﮫﻤﺎﻧﯽ ﮐﻮﮐﺘ ﻞ را ﭘﺸﺖ ﺗﻠﻔﻦ ﺑﻪ‬ ‫دﻋﻮا ﺑﺎ ﺷﻮھﺮش ﮔﺬراﻧﺪ‪.‬‬ ‫» ﺳﺮ ﭼﯽ ؟«‬ ‫»ﻇﺎھﺮاً ﺗﻮ ﻗﺒﻮل ﮐﺮد ه ﺑﻮدی ﺑﻪ ﮐﻠﻮب ﺷﺒﯽ ﮐﻪ او ﻣﺪﯾﺮش‬ ‫ا ﺳﺖ ﺑﺮوی‪ ،‬اﻣﺎ ﻟﺤﻈﻪی آ ﺧﺮ ﺑﻪ ھﻢ زدی‪«.‬‬ ‫اﯾﻦ ﻣﺎ ﺟﺮا در ﺑﺮﻧﺎﻣﻪام ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ در ﮐﻨﺎر ﺳﺮ ﻓﺼ ﻞ »ﺻﺤﺒﺖ‬


‫درﺑﺎر هی ﻣﻨﻮی ﻏﺬا در ﺳﻔﺮ ﺳﯿﺒﺮی«‪ ،‬و اﺻﻼً ﺑﻪ ﺣﺎلوھﻮای آ ن‬ ‫ﺷﺐ‪ ،‬ﺑﻌﺪ از درﯾﺎ ﻓﺖ آ ن ھﻤﻪ اﻧﺮژی ﻣﺜﺒﺖ ﻧﻤﯽ ﺧﻮرد‪ .‬ﻗﺮار را ﺑﻪ‬ ‫ھﻢ زدم‪ ،‬ﭼﻮ ن ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﺑﯽﻣﻌﻨﯽ ﻣﯽآﻣﺪ؛ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ در ﻋﻤﺮم‬ ‫درﺑﺎر هی ﻣﻨﻮی ﻏﺬا ﺻﺤﺒﺖ ﻧ ﮑﺮد هام‪ .‬ﺗﺮ ﺟﯿﺢ ﻣﯽدادم ﺑﻪ ھﺘ ﻞ‬ ‫ﺑﺮﮔﺮدم‪ ،‬دو ﺷﯽ ﺑ ﮕﯿﺮم ﺑ ﮕﺬارم ﺻﺪای آب ﻣﺮا ﺑﻪ ﺟﺎھﺎﯾﯽ ﺑﺒﺮد ﮐﻪ‬ ‫ﺣﺘﯽ از ﺗﻮﺻﯿﻔ ﺶ ﻋﺎ ﺟﺰم‪.‬‬ ‫ﺷﺎم را ﻣﯽآورﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺤﺚھﺎی ﻣﻮازی دور ﻣﯿﺰ ﺷﺮوع ﻣﯽ ﺷﻮد‪،‬‬ ‫و ﻧﺎﮔﮫﺎ ن ھﻤﺴﺮ ﺳﻔﯿﺮ ﺑﺎ ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﯽ از ھﻼل ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ از ﺧﻮدش‬ ‫ﺑ ﮕﻮﯾﺪ‪.‬‬ ‫»ﻣﻦ در ﺗﺮﮐﯿﻪ ﺑﻪ دﻧﯿﺎ آﻣﺪم و در دوازد ه ﺳﺎ ﻟ ﮕﯽ ﺑﺮای آﻣﻮزش‬ ‫ﻧﻮازﻧﺪﮔﯽ وﯾﻮ ﻟﻮ ن ﺑﻪ اﮐﺎﺗﺮﯾﻦﺑﺮگ آﻣﺪم‪ .‬ﻣﯽداﻧﯿﺪ ﭼﻪﻃﻮر ﻧﻮازﻧﺪ هھﺎ‬ ‫را اﻧﺘﺨﺎب ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ؟«‬ ‫ﻧﻪ‪ ،‬ھﻤﺴﺮ ﺳﻔﯿﺮ ﻧﻤﯽداﻧﺪ‪ .‬ﻧﺎﮔﮫﺎ ن اﻧ ﮕﺎر ﺑﺤﺚھﺎی ﻣﻮازی‬ ‫ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﮐﻤﺮﻧﮓ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ھﻤﻪ ﺑﻪ آ ن ز ن ﻋﺠﯿﺐ ﺑﺎ‬ ‫ﻟﺒﺎسھﺎی رﻧ ﮕﺎرﻧﮓ ﻋﻼ ﻗﻪ ﯾﺎ ﻓﺘﻪاﻧﺪ‪.‬‬ ‫»ھﺮ ﺑﭽﻪای ﮐﻪ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻧﻮا ﺧﺘﻦ ﺳﺎزی ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ‬ ‫ﺳﺎﻋﺖھﺎی ﻣﺸﺨﺼﯽ در ھﻔﺘﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﺪ‪ .‬در آ ن ﻣﺮ ﺣﻠﻪ ﻓﺮض‬ ‫را ﺑﺮ اﯾﻦ ﻣﯽﮔﺬارﻧﺪ ﮐﻪ ھﻤﻪی اﯾﻦ ﺑﭽﻪھﺎ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ روزی در‬ ‫ارﮐﺴﺘﺮ ﺑﻨﻮازﻧﺪ‪ .‬ھﺮ ﭼﻪ ﺑﺰرگﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻌﻀﯽھﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ از‬ ‫ﺑﻘﯿﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬آ ﺧﺮش ﻓﻘﻂ ﮔﺮو ه ﮐﻮ ﭼ ﮑﯽ از ھﻨﺮ ﺟﻮھﺎی‬ ‫ﺑﺮ ﺟﺴﺘﻪ ﻣﯽﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﭼﮫ ﻞ ﺳﺎﻋﺖ در ھﻔﺘﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﭘﯿﺸﺎھﻨﮓھﺎی ﮐﺸ ﻒ ا ﺳﺘﻌﺪاد ارﮐﺴﺘﺮھﺎی ﺑﺰرگ ﺑﻪ‬ ‫دﻧﺒﺎل ا ﺳﺘﻌﺪادھﺎی ﺗﺎز ه ﺑﻪ ﻣﺪارس ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ ﺳﺮ ﻣﯽزﻧﻨﺪ و اﯾﻦ‬ ‫داﻧﺸﺠﻮھﺎ را ﺑﺮای ﻓﻌﺎ ﻟﯿﺖ ﺣﺮ ﻓﻪای ﺟﺬب ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮای ﻣﻦ‬ ‫ھﻢ ھﻤﯿﻦ اﺗﻔﺎق ا ﻓﺘﺎد‪«.‬‬ ‫ﺳﻔﯿﺮ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﻇﺎھﺮاً ﺣﺮ ﻓﻪی زﻧﺪﮔﯽﺗﺎ ن را ﭘﯿﺪا ﮐﺮد هاﯾﺪ‪.‬‬


‫ھﻤﻪی ﻣﺎ اﯾﻦ ﻗﺪر ﺧﻮ ﺷﺒﺨﺖ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ‪«.‬‬ ‫» ﺣﺮ ﻓﻪی ﻣﻦ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻋﻠﺖ اﯾﻨ ﮑﻪ آ ن ﻗﺪر ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽﮐﺮدم اﯾﻦ ﺑﻮد‬ ‫ﮐﻪ در د ه ﺳﺎ ﻟ ﮕﯽ از ﻣﻦ ﺳﻮءا ﺳﺘﻔﺎد هی ﺟﻨﺴﯽ ﺷﺪ‪«.‬‬ ‫ھﻤﻪ دور ﻣﯿﺰ از ﺣﺮف زد ن د ﺳﺖ ﻣﯽﮐﺸﻨﺪ‪ .‬ﺳﻔﯿﺮ ﺳﻌﯽ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻣﻮﺿﻮع را ﻋﻮض ﮐﻨﺪ و ﺑﺤﺚ ﻣﺬاﮐﺮ هی ﺑﺮزﯾ ﻞ را ﺑﺎ رو ﺳﯿﻪ‬ ‫درﺑﺎر هی واردات و ﺻﺎدرات ﻣﺎ ﺷﯿﻦھﺎی ﺳﻨ ﮕﯿﻦ ﭘﯿ ﺶ ﻣﯽﮐﺸﺪ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ھﯿﭻﮐ ﺲ‪ ،‬ﻣﻄﻠﻘﺎً ھﯿﭻﮐ ﺲ‪ ،‬درﺑﺎر هی ﻣﻮازﻧﻪی ﺗﺠﺎری ﮐﺸﻮر‬ ‫ﻣﻦ ﮐﻨﺠ ﮑﺎو ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬آ ﺧﺮش ﻣﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺤﺚ را دوﺑﺎر ه ﺑﻪ آ ن‬ ‫دا ﺳﺘﺎ ن ﺑﺮﮔﺮداﻧﻢ‪.‬‬ ‫»ھﻼل‪ ،‬اﮔﺮ ا ﺷ ﮑﺎ ﻟﯽ ﻧﺪارد‪ ،‬ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ھﻤﻪ اﯾﻨﺠﺎ‬ ‫ﮐﻨﺠ ﮑﺎوﻧﺪ ﺑﺪاﻧﻨﺪ ﭼﻪ راﺑﻄﻪای ا ﺳﺖ ﻣﯿﺎ ن ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺟﻨﺴﯽ ﺑﻮد ن و‬ ‫ھﻨﺮﻣﻨﺪ وﯾﻮ ﻟﻮ نﻧﻮاز ﺷﺪ ن‪«.‬‬ ‫»ھﻼل ﺑﻪ ﺗﺮﮐﯽ ﯾﻌﻨﯽ ﻣﺎ ه ﻧﻮ‪ .‬ﻧﻤﺎد روی ﭘﺮ ﭼﻢ ﺗﺮﮐﯿﻪ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﭘﺪرم ﻣﻠﯽﮔﺮای ﺳﺮ ﺳﺨﺘﯽ ﺑﻮد‪ .‬را ﺳﺘ ﺶ اﯾﻦ ا ﺳﻢ را ﺑﯿﺸﺘﺮ‬ ‫روی ﭘﺴﺮھﺎ ﻣﯽﮔﺬارﻧﺪ ﺗﺎ د ﺧﺘﺮھﺎ‪ .‬در ﻋﺮﺑﯽ ﻇﺎھﺮاً ﻣﻌﻨﺎی‬ ‫دﯾ ﮕﺮی دارد‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻦ در ﺳﺖ ﻧﻤﯽداﻧﻢ‪«.‬‬ ‫ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﻢ ﻣﻮﺿﻮع ﻣﻨﺤﺮف ﺑﺸﻮد‪.‬‬ ‫»ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ اﺻﻠﯽ‪ ،‬ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدھﯽ ؟ اﯾﻨﺠﺎ ھﻤﻪ‬ ‫ﻣ ﺤ ﺮﻣ ﻨ ﺪ ‪« .‬‬ ‫ﻣﺤﺮم ؟ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺳﺮ اﯾﻦ ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺘﻪاﻧﺪ او ﻟﯿﻦ ﺑﺎر‬ ‫ا ﺳﺖ ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را ﻣﯽﺑﯿﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ھﻤﻪ ﻧﺎﮔﮫﺎ ن ﺳﺮ ﺷﺎ ن را ﺑﻪ ﺑﺸﻘﺎبھﺎ و ﻟﯿﻮا نھﺎ و ﮐﺎرد و‬ ‫ﭼﻨ ﮕﺎ ﻟﺸﺎ ن ﮔﺮم ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و ﺗﻈﺎھﺮ ﺑﻪ اﯾﻨ ﮑﻪ ﻓﻘﻂ روی ﻏﺬا ﺗﻤﺮﮐﺰ‬ ‫دارﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ د ﻟﺸﺎ ن ﻟﮏ زد ه ﺑﺮای ﺷﻨﯿﺪ ن ﺑﻘﯿﻪی دا ﺳﺘﺎ ن ھﻼل‪.‬‬ ‫ھﻼل ﻃﻮری ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﺪ ﮐﻪ اﻧ ﮕﺎر ﻣﻮﺿﻮع ﺻﺤﺒﺘ ﺶ ﻃﺒﯿﻌﯽﺗﺮﯾﻦ‬ ‫ﭼﯿﺰ دﻧﯿﺎ ﺳﺖ‪.‬‬


‫»ﯾﮏ ھﻤﺴﺎﯾﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ھﻤﻪ ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ آدم آرام و‬ ‫ﮐﻤﮏر ﺳﺎﻧﯽ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﻣﺮد ﺧﻮﺑﯽ ﮐﻪ در ﻣﻮا ﻗﻊ اﺿﻄﺮار ﺑﻪ داد آدم‬ ‫ﻣﯽر ﺳﯿﺪ‪ .‬ﻣﺘﺄھ ﻞ ﺑﻮد و دو د ﺧﺘﺮ ھﻢ ﺳﻦ ﻣﻦ دا ﺷﺖ‪ .‬ھﺮو ﻗﺖ‬ ‫ﺑﺮای ﺑﺎزی ﺑﺎ د ﺧﺘﺮھﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪاش ﻣﯽر ﻓﺘﻢ‪ ،‬ﻣﺮا ﻣﯽﻧﺸﺎﻧﺪ روی‬ ‫زاﻧﻮھﺎش و ﻗﺼﻪھﺎی ﻗﺸﻨﮓ ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﯽﮔﻔﺖ‪ .‬اﻣﺎ ھﻤﺰﻣﺎ ن‬ ‫د ﺳﺘ ﺶ روی ﺗﻤﺎم ﺗﻨﻢ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬و اول ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ر ﺳﯿﺪ اﯾﻦ‬ ‫ﻧﺸﺎﻧﻪی ﻣﺤﺒﺖ ا ﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺎ ﮔﺬ ﺷﺖ زﻣﺎ ن ﯾﻮاشﯾﻮاش ﺑﯿﻦ‬ ‫ﭘﺎھﺎی ﻣﺮا ﻟﻤ ﺲ ﻣﯽﮐﺮد و از ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺖ ﺑﻪ آ ﻟﺘ ﺶ د ﺳﺖ‬ ‫ﺑﺰﻧﻢ‪ ،‬از اﯾﻦ ﺟﻮر ﭼﯿﺰھﺎ‪«.‬‬ ‫ﺑﻪ ﭘﻨﺞ ز ن دﯾ ﮕﺮ ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬ ‫»ﻣﺘﺄ ﺳﻔﺎﻧﻪ ﻣﻮﺿﻮع ﻧﺎدری ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ﻗﺒﻮل دارﯾﺪ ؟«‬ ‫ھﯿﭻﮐ ﺲ ﺟﻮاب ﻧﻤﯽدھﺪ‪ .‬ﺣﺴﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﺣﺪا ﻗ ﻞ‬ ‫ﯾ ﮑﯽ دو ﻧﻔﺮ دﯾ ﮕﺮ آﻧﺠﺎ ھﻤﯿﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ را دا ﺷﺘﻪاﻧﺪ‪.‬‬ ‫»ﺑﻪ ھﺮ ﺣﺎل‪ ،‬ﻣﺸ ﮑ ﻞ ﻓﻘﻂ ھﻤﯿﻦ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﺪﺗﺮ از ھﻤﻪ اﯾﻦ ﺑﻮد‬ ‫ﮐﻪ دا ﺷﺖ از اﯾﻦ ﮐﺎر ﺧﻮ ﺷﻢ ﻣﯽآﻣﺪ‪ ،‬ھﺮ ﭼﻨﺪ ﻣﯽداﻧﺴﺘﻢ ﮐﺎر‬ ‫ﺑﺪی ا ﺳﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﯾﮏ روز ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮ ﻓﺘﻢ دﯾ ﮕﺮ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﻧﺮوم؛ ﺑﺎ‬ ‫اﯾﻨ ﮑﻪ ﭘﺪروﻣﺎدرم اﺻﺮار دا ﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺎ د ﺧﺘﺮھﺎی‬ ‫ھﻤﺴﺎﯾﻪ ﺑﺎزی ﮐﻨﻢ‪ .‬آ نﻣﻮ ﻗﻊ دا ﺷﺘﻢ وﯾﻮ ﻟﻮ ن ﯾﺎد ﻣﯽﮔﺮ ﻓﺘﻢ‪ ،‬ﺑﺮای‬ ‫ھﻤﯿﻦ ﺑﮫﺸﺎ ن ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ وﺿﻌﻢ در ﮐﻼس ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ و ﺑﺎﯾﺪ‬ ‫ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﺑﻪ ﺷ ﮑﻠﯽ ﺟﺒﺮی و ﺳﺮ ﺳﺎمآور ﺗﻤﺮﯾﻦ‬ ‫ﻣﯽﮐﺮدم‪«.‬‬ ‫ھﯿﭻﮐ ﺲ ﺗ ﮑﺎ ن ﻧﻤﯽ ﺧﻮرد‪ .‬ﮐﺴﯽ ﭼﯿﺰی ﺑﺮای ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺪارد‪.‬‬ ‫»و ﺑﺮای اﯾﻨ ﮑﻪ ﺑﺎر آ ن ﮔﻨﺎ ه را ﺑﺎ ﺧﻮدم دا ﺷﺘﻢ‪ ،‬ﭼﻮ ن ﻗﺮﺑﺎﻧﯽھﺎ‬ ‫ھﻤﯿﺸﻪ ﺧﻮد ﺷﺎ ن را ﺷﺮﯾﮏ ﺟﺮم ﻣﯽداﻧﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮ ﻓﺘﻢ ﺧﻮدم‬ ‫را ﻣﺠﺎزات ﮐﻨﻢ‪ .‬ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ در رواﺑﻄﻢ ﺑﺎ ﻣﺮدھﺎ ھﻤﯿﺸﻪ دﻧﺒﺎل‬ ‫رﻧﺞ و ﺗﻌﺎرض و ﻧﻮﻣﯿﺪی ﺑﻮد هام‪«.‬‬


‫را ﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ و ﺗﻤﺎم ﻣﮫﻤﺎ نھﺎی ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﻧ ﮕﺎ ه ﮐﺮد‪.‬‬ ‫»اﻣﺎ ﻗﺮار ا ﺳﺖ ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ دﯾ ﮕﺮ ﻋﻮض ﺷﻮد‪ ،‬ﻧﻪ ؟«‬ ‫ﺑﺎ اﯾﻨ ﮑﻪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪام اوﺿﺎع را در ا ﺧﺘﯿﺎر ﺧﻮدم دا ﺷﺘﻪ‬ ‫ﺑﺎ ﺷﻢ‪ ،‬ﻣﮫﺎرم را از د ﺳﺖ داد هام‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﻨﻢ‪:‬‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﺧﻮب‪ ،‬اﻣﯿﺪوارم‪ «...‬و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﺤﺚ را ﺑ ﮑﺸﺎﻧﻢ ﺑﻪ‬ ‫ﺳﺎ ﺧﺘﻤﺎ ن زﯾﺒﺎی ﻣﺤ ﻞ ﺳﻔﺎرت ﺑﺮزﯾ ﻞ در رو ﺳﯿﻪ‪.‬‬ ‫****‬ ‫و ﻗﺘﯽ ﻣﯽروﯾﻢ‪ ،‬از ھﻼل ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ ﮐﺠﺎ ا ﻗﺎﻣﺖ دارد و از‬ ‫دو ﺳﺖ ﮐﺎر ﺧﺎﻧﻪدارم ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ اﻣ ﮑﺎﻧ ﺶ ھﺴﺖ او را ﻗﺒ ﻞ از‬ ‫ر ﺳﺎﻧﺪ ن ﻣﻦ ﺑﻪ ھﺘ ﻞ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺒﺮد ؟ ﻗﺒﻮل ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﺑﺮای وﯾﻮ ﻟﻮ ن ﻣﺘﺸ ﮑﺮم‪ ،‬و از اﯾﻨ ﮑﻪ دا ﺳﺘﺎﻧﺖ را ﺑﺮای ﯾﮏ ﻋﺪ ه‬ ‫ﻏﺮﯾﺒﻪ ﮔﻔﺘﯽ‪ .‬ﺣﺎﻻ‪ ،‬ھﺮروز ﺻﺒﺢ‪ ،‬و ﻗﺘﯽ ذھﻨﺖ ھﻨﻮز ﺧﺎ ﻟﯽ‬ ‫ا ﺳﺖ‪ ،‬ﮐﻤﯽ و ﻗﺘﺖ را ﺑ ﮕﺬار ﺑﺮای ﻣﺴﺎﺋ ﻞ رو ﺣﺎﻧﯽ‪ .‬ھﻮا ﺣﺎوی‬ ‫ﻧﯿﺮوﯾﯽ ﮐﯿﮫﺎﻧﯽ ا ﺳﺖ ﮐﻪ در ھﺮ ﻓﺮھﻨ ﮕﯽ ا ﺳﻤﯽ دارد‪ ،‬ﮐﻪ ﻣﮫﻢ‬ ‫ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﻣﮫﻢ اﯾﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر را ﺑ ﮑﻨﯽ‪ .‬ﻧﻔ ﺲ ﻋﻤﯿﻖ ﺑ ﮑ ﺶ‬ ‫و از ﺗﻤﺎم ﺑﺮﮐﺎت ﻣﻮ ﺟﻮد در ھﻮا ﺑﺨﻮا ه وارد ﺑﺪﻧﺖ ﺑﺸﻮد و ھﺮ‬ ‫ﺳﻠﻮ ﻟﺖ را ﭘﺮ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺧﯿﻠﯽ آرام ھﻮا را ﺑﯿﺮو ن ﺑﺪ ه و ﺷﺎدی و‬ ‫آراﻣ ﺶ را ﺑﻪ ھﻮای اﻃﺮا ﻓﺖ ﺑﺒﺨ ﺶ‪ .‬د ه ﺑﺎر اﯾﻦ ﮐﺎر را ﺑ ﮑﻦ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ‬ ‫ﮐﺎر ھﻢ ﺑﻪ ﺷﻔﺎی ﺧﻮدت ﮐﻤﮏ ﻣﯽﮐﻨﯽ و ھﻢ ﺑﻪ ﺷﻔﺎی دﻧﯿﺎ‪«.‬‬ ‫»ﻣﻨﻈﻮرﺗﺎ ن ﭼﯽ ا ﺳﺖ ؟«‬ ‫»ھﯿﭻ‪ .‬ﻓﻘﻂ اﯾﻦ ﺗﻤﺮﯾﻦ را ﺑ ﮑﻦ‪ .‬ﮐﻢﮐﻢ ا ﺣﺴﺎ ﺳﺎت ﻣﻨﻔﯽات‬ ‫ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ از ﺑﯿﻦ ﻣﯽرود‪ .‬ﻧ ﮕﺬار ﻧﯿﺮوﯾﯽ ﮐﻪ در ﻗﻠﺐ اﻧﺴﺎ ن‬ ‫ﻗﺮار ﮔﺮ ﻓﺘﻪ ﺗﺎ ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﺑﮫﺘﺮ ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﻧﺎﺑﻮدت ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻧﻔ ﺲ ﺑ ﮑ ﺶ و‬ ‫ھﺮآﻧﭽﻪ را در آ ﺳﻤﺎ ن و زﻣﯿﻦ ا ﺳﺖ ﻓﺮو ﺑﺪ ه‪ .‬ﺑﺎ ﺑﺎزدﻣﺖ زﯾﺒﺎﯾﯽ و‬ ‫ﺑﺎروری را ﺑﯿﺮو ن ﺑﺪ ه‪ .‬ﺑﺎور ﮐﻦ‪ ،‬اﺛﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ھﻼل ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﻣﻦ ﻧﯿﺎﻣﺪم ﺗﻤﺮﯾﻨﯽ را ﮐﻪ در ھﺮ‬


‫ﮐﺘﺎب ﯾﻮﮔﺎﯾﯽ ﯾﺎد ﻣﯽﮔﺮ ﻓﺘﻢ ﯾﺎد ﺑ ﮕﯿﺮم‪«.‬‬ ‫ﺑﯿﺮو ن‪ ،‬ﻣﺴ ﮑﻮ از ﺑﺮاﺑﺮ ﭼﺸﻢھﺎﯾﻤﺎ ن رژ ه ﻣﯽرود‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ د ﻟﻢ‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ در ﺧﯿﺎﺑﺎ ن ﮔﺸﺖ ﺑﺰﻧﻢ و ﺟﺎﯾﯽ ﻗﮫﻮ های ﺑﺨﻮرم‪ ،‬اﻣﺎ روز‬ ‫درازی ﺑﻮد ه و ﺑﺎﯾﺪ ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ زود ﺑﯿﺪار ﺑﺸﻮم ﺗﺎ ﺑﻪ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻗﺮار‬ ‫ﺑ ﺮ ﺳﻢ‪.‬‬ ‫» ﺧﻮب‪ ،‬ﭘ ﺲ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﯿﺎﯾﻢ ؟«‬ ‫ﺣﺮف دﯾ ﮕﺮی ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺖ ؟ ﮐﻤﺘﺮ از ‪ 14‬ﺳﺎﻋﺖ ﭘﯿ ﺶ ﻣﻼ ﻗﺎﺗ ﺶ‬ ‫ﮐﺮد هام‪ ...‬اﮔﺮ ﺑﺸﻮد ا ﺳﻢ ﭼﻨﯿﻦ ﺑﺮ ﺧﻮرد ﻋﺠﯿﺒﯽ را ﻣﻼ ﻗﺎت‬ ‫ﮔﺬا ﺷﺖ‪ .‬دو ﺳﺘﻢ ﻣﯽ ﺧﻨﺪد‪ .‬ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺟﺪی ﺑﻤﺎﻧﻢ‪.‬‬ ‫»ﺑﺒﯿﻦ‪ ،‬ﺑﺮدﻣﺖ ﺑﻪ ﻣﮫﻤﺎﻧﯽ ﺷﺎم ﺳﻔﯿﺮ‪ .‬ھﻤﯿﻦ ﺑ ﺲ ﻧﯿﺴﺖ ؟‬ ‫ﻣﻦ ﺑﺮای ﺗﺒﻠﯿﻎ ﮐﺘﺎبھﺎﯾﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﻧﯿﺎﻣﺪ هام‪ «.‬ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ اداﻣﻪ‬ ‫ﻣﯽدھﻢ‪» :‬ﺑﺮای ﻣﺴﺎﺋ ﻞ ﺷﺨﺼﯽ آﻣﺪ هام‪«.‬‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﻣﯽداﻧﻢ‪«.‬‬ ‫در ﻟﺤﻦ ﺻﺪاﯾ ﺶ ﭼﯿﺰی ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ وا ﻗﻌﺎً ﻣﯽداﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ‬ ‫ﺗﺮ ﺟﯿﺢ ﻣﯽدھﻢ ﺑﻪ ﺣﺴﻢ اﻋﺘﻤﺎد ﻧ ﮑﻨﻢ‪.‬‬ ‫ھﻼل اداﻣﻪ ﻣﯽدھﺪ‪» :‬ﺑﺎﻋﺚ رﻧﺞ ﻣﺮدھﺎی زﯾﺎدی ﺷﺪ هام و‬ ‫ﺧﻮدم ھﻢ ﺧﯿﻠﯽ رﻧﺞ دﯾﺪ هام‪ .‬ﻧﻮر ﻋﺸﻖ از درو ن رو ﺣﻢ ﺑﻪ ﺑﯿﺮو ن‬ ‫ﺟﺮﯾﺎ ن دارد‪ ،‬اﻣﺎ ﭼﻮ ن درد ﺳﺪ راھ ﺶ ﺷﺪ ه‪ ،‬ﺑﻪ ھﯿﭻ ﺟﺎ‬ ‫ﻧﻤﯽر ﺳﺪ‪ .‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺗﻤﺎم ﻋﻤﺮم دم و ﺑﺎزدم ﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺸ ﮑﻠﯽ را‬ ‫ﺣ ﻞ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﻋﺸﻘﻢ را از را ه وﯾﻮ ﻟﻮﻧﻢ اﺑﺮاز ﮐﺮد هام‪ ،‬اﻣﺎ اﯾﻦ ھﻢ‬ ‫ﮐﺎ ﻓﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﻣﯽداﻧﻢ ﺷﻤﺎ ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﺪ ﻣﺮا ﺷﻔﺎ ﺑﺪھﯿﺪ و ﻣﻦ ھﻢ‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ اﯾﻦ ا ﺣﺴﺎس ﺷﻤﺎ را درﻣﺎ ن ﮐﻨﻢ‪ .‬ﻣﻦ آﺗﺸﯽ ﺟﻠﻮی‬ ‫ﮐﻮ ه ﻣﻘﺎﺑ ﻞ ﺷﻤﺎ رو ﺷﻦ ﮐﺮد هام‪ .‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﺪ روی ﻣﻦ ﺣﺴﺎب‬ ‫ﮐ ﻨ ﯿ ﺪ ‪«.‬‬ ‫ﭼﺮا اﯾﻦ ﺣﺮف را ﻣﯽزﻧﺪ ؟‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ » :‬ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ آ ﺳﯿﺐ ﻣﯽزﻧﺪ‪ ،‬ھﻤﺎ ن ا ﺳﺖ ﮐﻪ‬


‫ﺷﻔﺎﯾﻤﺎ ن ﻣﯽدھﺪ‪ .‬زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮای ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد ه‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ھﻤﺰﻣﺎ ن ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰھﺎ ﯾﺎدم داد ه‪ .‬ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﯿﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺪﻧﻢ ﭘﻮ ﺷﯿﺪ ه از‬ ‫ز ﺧﻢھﺎی ﺳﺮﺑﺎزی ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺪام ﺧﻮﻧﺮﯾﺰی ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ھﺮ ﺻﺒﺢ ﺑﻪ‬ ‫اﯾﻦ اﻣﯿﺪ ﺑﯿﺪار ﻣﯽ ﺷﻮم ﮐﻪ ﻗﺒ ﻞ از ﻏﺮوب ﺑﻤﯿﺮم‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯽ‬ ‫اداﻣﻪ ﻣﯽدھﻢ‪ ،‬در رﻧﺞ و در ﻣﺒﺎرز ه‪ ،‬در ﻣﺒﺎرز ه و در رﻧﺞ‪ ،‬و ﺗﻨﮫﺎ‬ ‫ﻣﻠﺠﺄ ﻣﻦ اﯾﻦ ﻗﻄﻌﯿﺖ ا ﺳﺖ ﮐﻪ روزی ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺗﻤﺎم ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﺧﻮاھ ﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﻣﺮا اﯾﻨﺠﺎ ﺗﻨﮫﺎ ﻧ ﮕﺬارﯾﺪ‪ .‬اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﺗﻨﮫﺎ را ه ﻧﺠﺎت‬ ‫ﻣ ﻦ ا ﺳ ﺖ ‪«.‬‬ ‫دو ﺳﺘﻢ ﻣﺎ ﺷﯿﻦ را ﻧ ﮕﻪ ﻣﯽدارد‪ ،‬د ﺳﺘ ﺶ را در ﺟﯿﺒ ﺶ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﯾﮏ ﻣﺸﺖ ﭘﻮل ﺑﻪ ھﻼل ﻣﯽدھﺪ‪.‬‬ ‫» ﻗﻄﺎر ﮐﻪ ﻣﺎل ﭘﺎﺋﻮ ﻟﻮ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬اﯾﻦ را ﺑ ﮕﯿﺮ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮای ﯾﮏ ﺑﻠﯿﺖ‬ ‫در ﺟﻪی دو و ﺳﻪ وﻋﺪ ه ﻏﺬا در روز ﮐﺎ ﻓﯽ ﺑﺎ ﺷﺪ‪«.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ روﯾ ﺶ را ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬ ‫»رﻧﺞ و درد ﻣﺮا در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﯽداﻧﯽ‪ .‬ز ن ﻣﺤﺒﻮﺑﻢ ﻣﺮد ه‪ ،‬و‬ ‫ﻣﻦ ھﻢ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﺮای ﺑﻘﯿﻪی ﻋﻤﺮم دم و ﺑﺎزدم ﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ دﯾ ﮕﺮ‬ ‫ھﯿﭻو ﻗﺖ وا ﻗﻌﺎً ﺷﺎد ﻧﺨﻮاھﻢ ﺑﻮد‪ .‬ز ﺧﻢھﺎی ﻣﻦ ھﻢ ﺑﺎز و در ﺣﺎل‬ ‫ﺧﻮﻧﺮﯾﺰی ا ﺳﺖ‪ .‬د ﻗﯿﻘﺎً ﻣﻨﻈﻮر اﯾﻦ ز ن را ﻣﯽ ﻓﮫﻤﻢ‪ .‬ﻣﯽداﻧﻢ ﻓﻘﻂ‬ ‫ﺑﺮای ﻣﺴﺎﺋ ﻞ ﺷﺨﺼﯽ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﻣﯽروی‪ ،‬اﻣﺎ او را اﯾﻦﻃﻮر‬ ‫ﺗﻨﮫﺎ ﻧ ﮕﺬار‪ .‬اﮔﺮ ﺑﻪ ﻧﻮ ﺷﺘﻪھﺎی ﺧﻮدت اﻋﺘﻘﺎد داری‪ ،‬ﺑ ﮕﺬار‬ ‫اﻃﺮا ﻓﯿﺎﻧﺖ ھﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ ر ﺷﺪ ﮐﻨﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ﺑﻪ د ﺧﺘﺮ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬ﻗﺒﻮل‪ .‬ﺣﻖ ﺑﺎ او ﺳﺖ‪ ،‬ﻗﻄﺎر ﻣﺎل‬ ‫ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ و ﻗﺖھﺎ دور و ﺑﺮ ﻣﻦ ﭘﺮ از آدم ا ﺳﺖ و‬ ‫و ﻗﺖ زﯾﺎدی ﺑﺮای ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﯽﻣﺎﻧﺪ‪«.‬‬ ‫دو ﺳﺘﻢ ﻣﺎ ﺷﯿﻦ را دوﺑﺎر ه رو ﺷﻦ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﭘﺎﻧﺰد ه د ﻗﯿﻘﻪی‬ ‫دﯾ ﮕﺮ در ﺳ ﮑﻮت ﻣﯽراﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﯿﺪا ن ﺑﺮگﮔﺮ ﻓﺘﻪای ﻣﯽر ﺳﯿﻢ‪ .‬د ﺧﺘﺮ‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﮐﺠﺎ ﭘﺎرک ﮐﻨﺪ‪ ،‬از ﻣﺎ ﺷﯿﻦ ﺑﯿﺮو ن ﻣﯽﭘﺮد و ﺧﺪا ﺣﺎ ﻓﻈﯽ‬


‫ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﻣﻦ ھﻢ از ﻣﺎ ﺷﯿﻦ ﭘﯿﺎد ه ﻣﯽ ﺷﻮم و ﺗﺎ درِ ﺧﺎﻧﻪی‬ ‫دو ﺳﺘﺎﻧ ﺶ ھﻤﺮاھﯽاش ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﻟﺐھﺎی ﻣﺮا ﻣﯽﺑﻮ ﺳﺪ‪.‬‬ ‫»دو ﺳﺘﺖ در ا ﺷﺘﺒﺎ ه ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ اﮔﺮ زﯾﺎدی ﺧﻮ ﺷﺤﺎل ﺑﻪ ﻧﻈﺮ‬ ‫ﺑﺮ ﺳﻢ‪ ،‬ﻣﻤ ﮑﻦ ا ﺳﺖ ﺑﺨﻮاھﺪ ﭘﻮ ﻟ ﺶ را ﭘ ﺲ ﺑ ﮕﯿﺮد‪ .‬رﻧﺞ ﻣﻦ ﺑﺎ او‬ ‫ﻗﺎﺑ ﻞ ﻗﯿﺎس ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺿﻤﻨﺎً‪ ،‬ھﺮﮔﺰ ﺑﻪ اﻧﺪاز هی ﺣﺎﻻ ﺧﻮ ﺷﺤﺎل‬ ‫ﻧﺒﻮد هام‪ ،‬ﭼﻮ ن ﻧﺸﺎﻧﻪھﺎ را دﻧﺒﺎل ﮐﺮدم‪ ،‬ﺻﺒﻮر ﺑﻮدم‪ ،‬و ﻣﯽداﻧﻢ اﯾﻦ‬ ‫ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﻋﻮض ﺧﻮاھﺪ ﮐﺮد‪«.‬‬ ‫ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدد و وارد ﺳﺎ ﺧﺘﻤﺎ ن ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﺗﻨﮫﺎ آ ن ﻣﻮ ﻗﻊ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﯾﺎدم ﻣﯽآﯾﺪ‪ ....‬ھﻤﺎ نﻃﻮر ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺮف‬ ‫ﻣﺎ ﺷﯿﻦ ﻣﯽروم و دو ﺳﺘﻢ را ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﭘﯿﺎد ه ﺷﺪ ه ﺗﺎ ﺳﯿ ﮕﺎری‬ ‫ﺑ ﮑﺸﺪ و ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽزﻧﺪ‪ ،‬ﭼﻮ ن آ ن ﺑﻮ ﺳﻪی ﺳﺮﯾﻊ را دﯾﺪ ه‪ ...‬ﺗﻨﮫﺎ‬ ‫آ ن ﻣﻮ ﻗﻊ ا ﺳﺖ‪ ،‬در ﺣﺎ ﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺻﺪای ﺑﺎد در ﻣﯿﺎ ن در ﺧﺖھﺎﯾﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﯿﺮوی ﺑﮫﺎر ر ﺳﺘﺎ ﺧﯿﺰ ﮐﺮد هاﻧﺪ ﮔﻮش ﻣﯽدھﻢ و ﭘﯽ ﻣﯽﺑﺮم‬ ‫در ﺷﮫﺮیام ﮐﻪ ﺧﻮب ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﻢ اﻣﺎ دو ﺳﺘ ﺶ دارم‪ ...‬ﺗﻨﮫﺎ آ ن‬ ‫ﻣﻮ ﻗﻊ ا ﺳﺖ‪ ،‬ھﻨ ﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ د ﺳﺘﻢ را در ﺟﯿﺒﻢ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺳﯿ ﮕﺎرم‬ ‫را در ﺑﯿﺎورم و ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﻓﺮدا ﻋﺎزم ﻣﺎ ﺟﺮاﯾﯽ ھﺴﺘﻢ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﺪتھﺎ آرزوﯾ ﺶ را دا ﺷﺘﻢ‪ ،‬ﺗﻨﮫﺎ آ ن ﻣﻮ ﻗﻊ ا ﺳﺖ‪...‬‬ ‫‪ ...‬ﺗﻨﮫﺎ آ ن ﻣﻮ ﻗﻊ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﯾﺎد ھﺸﺪار آ ن رو ﺷﻦﺑﯿﻦ در‬ ‫ﺧﺎﻧﻪی وروﻧﯿﮏ ﻣﯽا ﻓﺘﻢ‪ .‬ﭼﯿﺰی درﺑﺎر هی ﺗﺮﮐﯿﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫در ﺳﺖ ﯾﺎدم ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻪ‪.‬‬


‫‪9288‬‬ ‫ﺧﻂ را هآھﻦ ﺗﺮاـ ﺳﯿﺒﺮی از ﻃﻮﻻﻧﯽﺗﺮﯾﻦ ﺧﻄﻮط را هآھﻦ‬ ‫دﻧﯿﺎ ﺳﺖ‪ .‬از ھﺮ اﯾﺴﺘ ﮕﺎھﯽ در اروﭘﺎ ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﺪ ﺳﻔﺮﺗﺎ ن را ﺷﺮوع‬ ‫ﮐﻨﯿﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺨ ﺶ روس آ ن ‪ 9288‬ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮ ا ﺳﺖ و ﺻﺪھﺎ ﺷﮫﺮ‬ ‫ﮐﻮ ﭼﮏ و ﺑﺰرگ را ﺑﻪ ھﻢ ﻣﯽﭘﯿﻮﻧﺪد و از ‪ 76‬درﺻﺪ ﮐﺸﻮر ﻣﯽﮔﺬرد‬ ‫و در ﻃﻮل ﺳﻔﺮ ھﻔﺖ ﺑﺎر ﺳﺎﻋﺖ ﻋﻮض ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬و ﻗﺘﯽ ﺳﺎﻋﺖ‬ ‫ﯾﺎزد ه ﺷﺐ وارد اﯾﺴﺘ ﮕﺎ ه ﻗﻄﺎر ﻣﺴ ﮑﻮ ﻣﯽ ﺷﻮم‪ ،‬در وﻻدی‬ ‫و ﺳﺘﮏ‪ ،‬ﻣﻘﺼﺪ ﻧﮫﺎﯾﯽﻣﺎ ن‪ ،‬ﺳﭙﯿﺪ ه زد ه ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺗﺎ آ ﺧﺮ ﻗﺮ ن ﻧﻮزدھﻢ‪ ،‬ﻣﻌﺪود ﻣﺴﺎ ﻓﺮاﻧﯽ ﺟﺮﺋﺖ ﺳﻔﺮ ﺑﻪ‬ ‫ﺳﯿﺒﺮی را دا ﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺳﯿﺒﺮی رﮐﻮرد ﭘﺎﯾﯿﻦﺗﺮﯾﻦ دﻣﺎی ﺛﺒﺖ ﺷﺪ ه در‬ ‫ﻣ ﮑﺎ نھﺎی ﻣﺴ ﮑﻮﻧﯽ را دارد‪ :‬ﻣﻨﻔﯽ ‪ 72.2‬ﺳﺎﻧﺘﯿ ﮕﺮاد در ﺷﮫﺮ‬ ‫اُﻣﯿﺎکُن‪ .‬رودھﺎﯾﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ را ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪی دﻧﯿﺎ وﺻ ﻞ‬ ‫ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻣﮫﻢﺗﺮﯾﻦ را ه ﺳﻔﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ اﯾﻦ رودھﺎ ھﺸﺖ ﻣﺎ ه‬ ‫ﺳﺎل ﯾﺦ زد ه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮدم آ ﺳﯿﺎی ﻣﯿﺎﻧﻪ در اﻧﺰوای ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﮐﺎﻣ ﻞ‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬ھﺮ ﭼﻨﺪ ﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪی ﺑﺨ ﺶ اﻋﻈﻢ ﺛﺮوت‬ ‫ﻃﺒﯿﻌﯽ اﻣﭙﺮاﺗﻮری رو ﺳﯿﻪی آ ن ﻣﻮ ﻗﻊ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬آ ﻟ ﮑﺴﺎﻧﺪر دوم‬ ‫ﺳﺎ ﺧﺖ اﯾﻦ را هآھﻦ را ﺗﺄﯾﯿﺪ ﮐﺮد و ھﺰﯾﻨﻪاش ﺗﻨﮫﺎ اﻧﺪﮐﯽ ﮐﻤﺘﺮ از‬ ‫ﺑﻮد ﺟﻪی ﻧﻈﺎﻣﯽ رو ﺳﯿﻪی ﺗﺰاری در ﺟﻨﮓ ﺟﮫﺎﻧﯽ اول ﺑﻮد‪.‬‬ ‫در دورا ن ﺟﻨﮓ دا ﺧﻠﯽ ﺑﻼ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻌﺪ از اﻧﻘﻼب ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺘﯽ‬ ‫ﺳﺎل ‪ ،1917‬اﯾﻦ را هآھﻦ ﻣﺮﮐﺰ ﺟﻨﮓ ﺷﺪ‪ .‬ﻧﯿﺮوھﺎی و ﻓﺎدار ﺑﻪ ﺗﺰار‬ ‫ﺳﺮﻧ ﮕﻮ ن ﺷﺪ ه‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺼﻮص ﻟﮋﯾﻮ ن ﭼﮏ‪ ،‬از واﮔﻦھﺎی زر هﭘﻮش‬ ‫ا ﺳﺘﻔﺎد ه ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ روی را هآھﻦ ﻣﺜ ﻞ ﺗﺎﻧﮏ ﻋﻤ ﻞ ﻣﯽﮐﺮد و‬


‫ﺑﺪﯾﻦﺗﺮﺗﯿﺐ‪ ،‬ﻣﺎدام ﮐﻪ ﻣﮫﻤﺎت و آذو ﻗﻪ از ﺷﺮق ﻣﯽر ﺳﯿﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺣﻤﻠﻪھﺎی ارﺗ ﺶ ﺳﺮخ را ﻧﺴﺒﺘﺎً ﺑﻪ آ ﺳﺎﻧﯽ ﭘ ﺲ‬ ‫ﺑﺰﻧﻨﺪ‪ .‬ھﻤﯿﻦﻣﻮ ﻗﻊ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﺮاﺑ ﮑﺎرھﺎ ﺑﻪ ﻣﯿﺪا ن آﻣﺪﻧﺪ و ﭘ ﻞھﺎ را‬ ‫ﻣﻨﻔﺠﺮ ﮐﺮدﻧﺪ و را هھﺎی ارﺗﺒﺎﻃﯽ را ﻗﻄﻊ‪ .‬ﻧﯿﺮوھﺎی ﻃﺮ ﻓﺪار ﺗﺰار ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺣﺎ ﺷﯿﻪی ﭘﮫﻨﻪی رو ﺳﯿﻪ راﻧﺪ ه ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﺴﯿﺎری از‬ ‫آﻻ ﺳ ﮑﺎ ﺧﻮد ﺷﺎ ن را ﺑﻪ ﮐﺎﻧﺎدا ر ﺳﺎﻧﺪﻧﺪ و در ﮐﺸﻮرھﺎی دﯾ ﮕﺮ‬ ‫ﭘﺨ ﺶ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫و ﻗﺘﯽ در ﻣﺴ ﮑﻮ وارد اﯾﺴﺘ ﮕﺎ ه ﺷﺪم‪ ،‬ﻗﯿﻤﺖ ﺳﻔﺮ از اروﭘﺎ ﺑﻪ‬ ‫ا ﻗﯿﺎﻧﻮس آرام در ﮐﻮﭘﻪای ﻣﺸﺘﺮک ﺑﺎ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ دﯾ ﮕﺮ ﺑﯿﻦ ‪ 30‬ﺗﺎ ‪60‬‬ ‫ﯾﻮرو ﺑﻮد‪.‬‬ ‫****‬ ‫او ﻟﯿﻦ ﻋ ﮑ ﺲ را از ﺗﺎﺑﻠﻮ ﻗﻄﺎرھﺎی ﺧﺮو ﺟﯽ ﻣﯽﮔﯿﺮم ﮐﻪ ﻧﺸﺎ ن‬ ‫ﻣﯽدھﺪ ﻗﻄﺎر ﻣﺎ ﻗﺮار ا ﺳﺖ ﺳﺎﻋﺖ ﯾﺎزد ه و ﭘﺎﻧﺰد ه د ﻗﯿﻘﻪ ﺣﺮﮐﺖ‬ ‫ﮐﻨﺪ! ﻗﻠﺒﻢ ﺗﻨﺪﺗﻨﺪ ﻣﯽزﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺜ ﻞ ﺑﭽﻪای ﮐﻪ ﻗﻄﺎر ا ﺳﺒﺎبﺑﺎزیاش‬ ‫را ﺗﻤﺎ ﺷﺎ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ھﻮھﻮﮐﻨﺎ ن دور اﺗﺎق ﻣﯽﮔﺮدد و ذھﻨ ﺶ ﺑﻪ‬ ‫ﻣ ﮑﺎ نھﺎی دورد ﺳﺖ ﭘﺮواز ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﻣ ﮑﺎﻧﯽ ﺑﻪ دوری ھﻤﯿﻦ ﺟﺎﯾﯽ‬ ‫ﮐﻪ ا ﻻ ن ھ ﺴ ﺘ ﻢ ‪.‬‬ ‫ﻓﻘﻂ ﺳﻪ ﻣﺎ ه از ﮔﻔﺖوﮔﻮﯾﻢ ﺑﺎ ﺟﯽ‪ .‬در ﺳﻦ ﻣﺎرﺗﻦ ﻣﯽﮔﺬرد‪،‬‬ ‫اﻣﺎ اﻧ ﮕﺎر در زﻧﺪﮔﯽ دﯾ ﮕﺮی رخ داد ه‪ .‬ﭼﻪ ﺳﺆالھﺎی ا ﺣﻤﻘﺎﻧﻪای‬ ‫ﭘﺮ ﺳﯿﺪ ه ﺑﻮدم! ﻣﻌﻨﺎی زﻧﺪﮔﯽ ﭼﯿﺴﺖ ؟ ﭼﺮا ﭘﯿﺸﺮ ﻓﺖ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ ؟‬ ‫ﭼﺮا دﻧﯿﺎی ﻣﻌﻨﻮی دور و دورﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد ؟ ﺟﻮاﺑ ﺶ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ از‬ ‫اﯾﻦ ﺳﺎد هﺗﺮ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ :‬ﺑﺮای اﯾﻨ ﮑﻪ وا ﻗﻌﺎً زﻧﺪﮔﯽ ﻧﻤﯽﮐﺮدم!‬ ‫ﭼﻪ ﺧﻮب ﺑﻮد ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﺑﻪ ﮐﻮدﮐﯽ‪ ،‬ا ﺣﺴﺎس اﯾﻨ ﮑﻪ ﺧﻮﻧﻢ در‬ ‫رﻧﮓھﺎﯾﻢ ﺟﺮﯾﺎ ن دارد و ﭼﺸﻢھﺎﯾﻢ ﻣﯽدر ﺧﺸﺪ و ﻣﯽ ﻟﺮزم از‬ ‫دﯾﺪ ن ﺳ ﮑﻮی ﭘﺮ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﻗﻄﺎر‪ ،‬ﺑﻮی روﻏﻦ و ﻏﺬا‪ ،‬ﺟﯿﻎ ﺗﺮﻣﺰھﺎ‬ ‫ھﻨ ﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻗﻄﺎر وارد اﯾﺴﺘ ﮕﺎ ه ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﺻﺪای ﺗﻨﺪ‬


‫ﻣﺎ ﺷﯿﻦھﺎی ﺣﻤ ﻞ اﺛﺎﺛﯿﻪ و ﺳﻮت ﻗﻄﺎر‪.‬‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﯾﻌﻨﯽ ﺗﺠﺮﺑﻪی ﭼﯿﺰھﺎی ﻣﺨﺘﻠ ﻒ‪ ،‬ﻧﻪ ﻧﺸﺴﺘﻦ و ﻓ ﮑﺮ‬ ‫ﮐﺮد ن ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎی زﻧﺪﮔﯽ‪ .‬ا ﻟﺒﺘﻪ ھﻤﻪ ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ ﻋﺮض آ ﺳﯿﺎ را‬ ‫ﻃﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﯾﺎ ﺑﻪ ﺟﺎد هی ﺳﺎﻧﺘﯿﺎﮔﻮ ﺑﺮوﻧﺪ‪ .‬رﺋﯿ ﺲ ﺻﻮﻣﻌﻪای را در‬ ‫اﺗﺮﯾ ﺶ ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺧﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﺪرت ﺻﻮﻣﻌﻪاش را در مِ ﻟﮏ ﺗﺮک‬ ‫ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ دﻧﯿﺎ را ﺑﮫﺘﺮ از ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺴﺎ ﻓﺮھﺎﯾﯽ ﮐﻪ دﯾﺪ هام‬ ‫ﻣﯽ ﻓﮫﻤﯿﺪ‪ .‬دو ﺳﺘﯽ دارم ﮐﻪ ﻓﻘﻂ از ﺗﻤﺎ ﺷﺎی ﺧﻮاﺑﯿﺪ ن‬ ‫ﺑﭽﻪھﺎﯾ ﺶ ﻣ ﮑﺎ ﺷﻔﻪھﺎی ﻣﻌﻨﻮی ﻋﻈﯿﻤﯽ دا ﺷﺘﻪ ا ﺳﺖ‪ .‬و ﻗﺘﯽ‬ ‫ھﻤﺴﺮم ﺷﺮوع ﺑﻪ ﮐﺎر ﺑﺮ ﺗﺎﺑﻠﻮ ﺟﺪﯾﺪی ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬وارد ﻧﻮﻋﯽ‬ ‫ﺧﻠﺴﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد و ﺑﺎ ﻓﺮ ﺷﺘﻪی ﻧ ﮕﮫﺒﺎﻧ ﺶ ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﺪ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﻣﻦ ﻣﺎدرزاد زاﺋﺮم‪ .‬ﺣﺘﯽ و ﻗﺘﯽ ا ﺣﺴﺎس ﺗﻨﺒﻠﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﯾﺎ‬ ‫د ﻟﻢ ﺑﺮای ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻨﮓ ﺷﺪ ه‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﻗﺪم ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮدارم ﺗﺎ ﺷﻮر ﺳﻔﺮ‬ ‫ﻣﺮا ﺑﺎ ﺧﻮدش ﺑﺒﺮد‪ .‬در اﯾﺴﺘ ﮕﺎ ه ﯾﺎرو ﺳﻼو‪ ،‬در ﺣﺎ ﻟﯽ ﮐﻪ راھﻢ را‬ ‫ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺳ ﮑﻮی ﺷﻤﺎر هی ‪ 5‬ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﭘﯽ ﻣﯽﺑﺮم ﮐﻪ ھﺮﮔﺰ‬ ‫ﺑﺎ ا ﻗﺎﻣﺖ در ﯾﮏ ﻣ ﮑﺎ ن ﺑﻪ ھﺪ ﻓﻢ ﻧﺨﻮاھﻢ ر ﺳﯿﺪ‪ .‬ﺗﻨﮫﺎ زﻣﺎﻧﯽ‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﺎ رو ﺣﻢ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ ﮐﻪ دوﺗﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﮐﺸ ﻒ ﺻﺤﺮاھﺎ و‬ ‫ﺷﮫﺮھﺎ و ﮐﻮ هھﺎ و ﺟﺎد هھﺎ ﻣﯽروﯾﻢ‪.‬‬ ‫در آ ﺧﺮﯾﻦ واﮔﻦ ﻣﺴﺘﻘﺮﯾﻢ ﮐﻪ ﻗﺮار ا ﺳﺖ در اﯾﺴﺘ ﮕﺎ هھﺎی‬ ‫ﻣﺨﺘﻠ ﻒ از ﻗﻄﺎر ﺟﺪا و ﺑﻪ ﻗﻄﺎر دﯾ ﮕﺮی ﻣﺘﺼ ﻞ ب ﺷﻮد‪ .‬از اﯾﻨﺠﺎ‬ ‫ﻟﻮﮐﻮﻣﻮﺗﯿﻮ را ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﻢ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﻗﻄﺎر را ﺑﻪ ﺷ ﮑ ﻞ ﻣﺎری آھﻨﯽ‬ ‫ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ و ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻣﺴﺎ ﻓﺮ دﯾ ﮕﺮ را ــ ﻣﻐﻮل‪ ،‬ﺗﺎﺗﺎر‪ ،‬روس‪ ،‬ﭼﯿﻨﯽ ــ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﻌﻀﯽ روی ﭼﻤﺪا نھﺎی ﻋﻈﯿﻢ ﻧﺸﺴﺘﻪاﻧﺪ و ھﻤﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮﻧﺪ ﺗﺎ‬ ‫درھﺎ ﺑﺎز ﺑﺸﻮد‪ .‬ﻣﺮدم ﭘﯿ ﺶ ﻣﯽآﯾﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻦ‬ ‫ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﯽﮔﯿﺮم‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﭼﯿﺰ دﯾ ﮕﺮی ﻓ ﮑﺮ ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺟﺪای از اﯾﻦ‬ ‫وا ﻗﻌﯿﺖ ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎﯾﻢ‪ ،‬ﺣﺎﻻ‪ ،‬آﻣﺎد هی ﯾﮏ ﻋﺰﯾﻤﺖ دﯾ ﮕﺮ‪ ،‬ﯾﮏ ﭼﺎ ﻟ ﺶ‬ ‫دﯾ ﮕﺮ‪.‬‬


‫****‬ ‫اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪی ﺟﺬﺑﻪی ﮐﻮدﮐﺎﻧﻪ ﺣﺪاﮐﺜﺮ ﭘﻨﺞ د ﻗﯿﻘﻪ ﻃﻮل‬ ‫ﮐﺸﯿﺪ ه‪ ،‬اﻣﺎ ھﺮ ﻧ ﮑﺘﻪی ﺟﺰﺋﯽ‪ ،‬ھﺮ ﺻﺪا و ھﺮ ﺑﻮﯾﯽ را ﻓﺮو‬ ‫داد هام‪ .‬ﺑﻌﺪاً ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﯾﺎدم ﻧﻤﯽﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﮫﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪ :‬زﻣﺎ ن ﻧﻮار‬ ‫ﮐﺎ ﺳﺖ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﻮد ﻋﻘﺐ و ﺟﻠﻮﯾ ﺶ ﮐﺮد‪.‬‬

‫ﻓﮑﺮ ﻧﮑـــﻦ ﮐــﻪ ﺑﻌـــﺪاً ﺑﺮای دﯾﮕﺮان ﭼــﻪ ﺗﻌﺮﯾﻒ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ .‬زﻣــﺎن اﯾﻨﺠــﺎ و اﮐﻨــﻮن ا ﺳــﺖ‪ .‬ﺣــﺪاﮐﺜﺮ‬ ‫ا ﺳﺘﻔﺎده را ﺑﮑﻦ‪.‬‬ ‫ﺳﺮاغ ﺑﻘﯿﻪی ﮔﺮو ه ﻣﯽروم و ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﺑﻪ اﻧﺪاز هی ﻣﻦ‬ ‫ھﯿﺠﺎ نزد هاﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮا ﺑﻪ ﻣﺘﺮ ﺟﻤﯽ ﻣﻌﺮ ﻓﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻗﺮار ا ﺳﺖ ﺑﺎ‬ ‫ﻣﻦ ﺳﻔﺮ ﮐﻨﺪ‪ .‬ا ﺳﻤ ﺶ ﯾﺎﺋﻮ ا ﺳﺖ‪ .‬در ﭼﯿﻦ ﺑﻪ دﻧﯿﺎ آﻣﺪ ه‪ ،‬اﻣﺎ در‬ ‫دورا ن ﺟﻨﮓ دا ﺧﻠﯽ در ﮐﺸﻮرش ﺑﻪ ﺑﺮزﯾ ﻞ ﭘﻨﺎھﻨﺪ ه ﺷﺪ ه‪ .‬ﺑﻌﺪ در‬ ‫ژاﭘﻦ درس ﺧﻮاﻧﺪ ه و ﺣﺎﻻ ﻣﻌﻠﻢ زﺑﺎ ن ﺑﺎزﻧﺸﺴﺘﻪ در داﻧﺸ ﮕﺎ ه‬ ‫ﻣﺴ ﮑﻮ ا ﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ھﻔﺘﺎد ﺳﺎ ﻟ ﺶ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻠﻨﺪ ﻗﺪ ا ﺳﺖ و ﺗﻨﮫﺎ‬ ‫ﮐﺴﯽ در ﮔﺮو ه ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺷﯿﮏ‪ ،‬ﮐﺖ ﺷﻠﻮار و ﮐﺮاوات‬ ‫ﭘﻮ ﺷ ﯿ ﺪ ه ‪.‬‬ ‫ﺑﺮای ﺑﺎز ﮐﺮد ن ﺳﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ا ﺳﻢ ﻣﻦ ﯾﻌﻨﯽ " ﺧﯿﻠﯽ‬ ‫دور"‪«.‬‬ ‫ﻟﺒﺨﻨﺪزﻧﺎ ن ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ا ﺳﻢ ﻣﻦ ﯾﻌﻨﯽ "ﺻﺨﺮ هی ﮐﻮ ﭼﮏ"‪«.‬‬ ‫اﯾﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪ در وا ﻗﻊ از دﯾﺸﺐ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺟﺮای اﻣﺮوز ﻓ ﮑﺮ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺑﺮ ﻟﺒﻢ ا ﺳﺖ‪ .‬ﺧﻠﻖو ﺧﻮﯾﻢ ﺑﮫﺘﺮ از اﯾﻦ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ھﻼلِ ھﻤﻪ ﺟﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﮐﻨﺎر واﮔﻦِ ﻣﺎ اﯾﺴﺘﺎد ه‪ .‬واﮔﻦ ﺧﻮدش‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ .‬از دﯾﺪﻧ ﺶ آﻧﺠﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧ ﮑﺮدم‪ .‬ﺣﺪس‬ ‫ﻣﯽزدم آﻧﺠﺎ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻮ ﺳﻪای ﺑﺮاﯾ ﺶ ﻣﯽ ﻓﺮ ﺳﺘﻢ و او ھﻢ ﺑﺎ‬ ‫ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺟﻮاﺑﻢ را ﻣﯽدھﺪ‪ .‬ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ در ﻃﻮل ﺳﻔﺮ ﯾ ﮑﯽ دو‬


‫ﻣ ﮑ ﺎ ﻟ ﻤﻪ ی ﺟ ﺎ ﻟ ﺐ ﺑ ﺎ ا و ﺧ ﻮ ا ھ ﻢ د ا ﺷ ﺖ ‪.‬‬ ‫ﺑﯽ ﺣﺮﮐﺖ اﯾﺴﺘﺎد هام و ﺗﻤﺎم ﺟﺰﺋﯿﺎت اﻃﺮا ﻓﻢ را ﺟﺬب‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﻣﺜ ﻞ رھﯿﺎﺑﯽ ﮐﻪ در را ه »درﯾﺎی ا ﺳﺮار« ﺑﺎدﺑﺎ ن‬ ‫ﻣﯽا ﻓﺮازد]‪ .[9‬ﻣﺘﺮ ﺟﻢ ﺑﻪ ﺳ ﮑﻮﺗﻢ ا ﺣﺘﺮام ﻣﯽﮔﺬارد‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺘﻮ ﺟﻪ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮم ﯾﮏ ﺟﺎی ﮐﺎر اﯾﺮاد دارد‪ ،‬ﭼﻮ ن ﻧﺎ ﺷﺮم ﻧ ﮕﺮا ن ﺑﻪ ﻧﻈﺮ‬ ‫ﻣﯽر ﺳﺪ‪ .‬از ﯾﺎﺋﻮ ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ ﻣﻮﺿﻮع ﭼﯿﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدھﺪ ﺧﺎﻧﻤﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪ هی ادﺑﯽ ﻣﻦ در رو ﺳﯿﻪ‬ ‫ا ﺳﺖ ھﻨﻮز ﻧﯿﺎﻣﺪ ه‪ .‬ﺑﻪ ﯾﺎد ﺣﺮفھﺎی دﯾﺸﺐ دو ﺳﺘﻢ ﻣﯽا ﻓﺘﻢ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﭼﻪ ﻣﮫﻢ ؟ ﻣﺸ ﮑ ﻞ ﺧﻮدش ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﯿﺎﻣﺪ ه‪.‬‬ ‫ﻣﺘﻮ ﺟﻪ ﻣﯽ ﺷﻮم ھﻼل ﭼﯿﺰی ﺑﻪ وﯾﺮا ﺳﺘﺎرم ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ .‬ﺟﻮاﺑﯽ‬ ‫ﺗﻨﺪی ﻣﯽﮔﯿﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ھﻼل ﺧﻮﻧﺴﺮدیاش را از د ﺳﺖ ﻧﻤﯽدھﺪ‪،‬‬ ‫ھﻤﺎ نﻃﻮر ﮐﻪ و ﻗﺘﯽ ﺑﮫ ﺶ ﮔﻔﺘﻢ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ ﺑﺎ ھﻢ ﻣﻼ ﻗﺎت ﮐﻨﯿﻢ‪،‬‬ ‫ﺧﻮﻧﺴﺮد ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﮐﻢﮐﻢ از ﺣﻀﻮرش ﮐﻪ ﭘﺮرﻧﮓﺗﺮ و ﭘﺮرﻧﮓﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد‬ ‫ﺧﻮ ﺷﻢ ﻣﯽآﯾﺪ؛ از ﻋﺰم و اراد ه و ﻣﺘﺎﻧﺘ ﺶ ﺧﻮ ﺷﻢ ﻣﯽآﯾﺪ‪ .‬دو ﺗﺎ‬ ‫ز ن ﻣﺸﻐﻮل ﺑﺤﺚ ھﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫دوﺑﺎر ه از ﻣﺘﺮ ﺟﻢ ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ ﻣﻮﺿﻮع ﭼﯿﺴﺖ‪ .‬ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‬ ‫وﯾﺮا ﺳﺘﺎرم از ھﻼل ﺧﻮا ﺳﺘﻪ ﺑﻪ واﮔﻦ ﺧﻮدش ﺑﺮود‪ .‬ﻓ ﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﻪ‬ ‫ھﻤﯿﻦ ﺧﯿﺎل ﺑﺎ ﺷﺪ ﮐﻪ د ﺧﺘﺮک ﺣﺮ ﻓ ﺶ را ﮔﻮش ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺳﺮم را ﺑﻪ‬ ‫ﺗﻤﺎ ﺷﺎی ﺗﻨﮫﺎ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻣﯽ ﻓﮫﻤﻢ ﮔﺮم ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ :‬ﻟﺤﻦ ﮐﻼم و‬ ‫زﺑﺎ ن ﺑﺪ ن‪ .‬و ﻗﺘ ﺶ ﮐﻪ ﻣﯽر ﺳﺪ‪ ،‬ھﻤﭽﻨﺎ ن ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﻪ ﻟﺐ ﺟﻠﻮ‬ ‫ﻣﯽروم‪.‬‬ ‫»ﺑ ﮕﺬارﯾﺪ ﺳﻔﺮ را ﺑﺎ ارﺗﻌﺎش ﻣﻨﻔﯽ ﺷﺮوع ﻧ ﮑﻨﯿﻢ‪ .‬ھﻤﻪﻣﺎ ن‬ ‫ﺧﻮ ﺷﺤﺎل و ھﯿﺠﺎ نزد هاﯾﻢ‪ ،‬ﻋﺎزم ﺳﻔﺮی ﮐﻪ ھﺮﮔﺰ ﻧ ﮑﺮد هاﯾﻢ‪«.‬‬ ‫» اﻣ ﺎ ا و ﻣ ﯽ ﺧ ﻮ ا ھ ﺪ ‪« . . .‬‬ ‫»و ﻟ ﺶ ﮐﻦ‪ .‬ﺑﻌﺪاً ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﮐﻮﭘﻪی ﺧﻮدش ﺑﺮود‪«.‬‬ ‫وﯾﺮا ﺳﺘﺎرم اﺻﺮار ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬


‫در ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ در ﺳ ﮑﻮ ﻃﻨﯿﻦ ﻣﯽاﻧﺪازد ﺑﺎز ﻣﯽ ﺷﻮد و ﻣﺮدم‬ ‫ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ درﻣﯽآﯾﻨﺪ‪ .‬اﯾﻦھﺎﯾﯽ ﮐﻪ دارﻧﺪ ﺳﻮار واﮔﻦھﺎ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‬ ‫ﮐﯽاﻧﺪ ؟ اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﺑﺮای ھﺮﮐﺪام از اﯾﻦ ﻣﺴﺎ ﻓﺮھﺎ ﭼﻪ ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ‬ ‫دارد ؟ ر ﺳﯿﺪ ن ﺑﻪ ﯾﮏ ﻋﺰﯾﺰ‪ ،‬دﯾﺪار ﺧﺎﻧﻮاد ه‪ ،‬ر ﻓﺘﻦ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺛﺮوت‪،‬‬ ‫ﺑﺎزﮔﺸﺘﯽ ﭘﯿﺮوزﻣﻨﺪاﻧﻪ ﯾﺎ ﺷﺮﻣﺴﺎراﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‪ ،‬ﯾﮏ اﮐﺘﺸﺎف‪ ،‬ﯾﮏ‬ ‫ﻣﺎ ﺟﺮا‪ ،‬ﻧﯿﺎز ﺑﻪ ﻓﺮار ﯾﺎ ﯾﺎ ﻓﺘﻦ ؟ ﻗﻄﺎر دارد ﺑﺎ ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ا ﺣﺘﻤﺎﻻت ﭘﺮ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ھﻼل ﺑﺎرھﺎﯾ ﺶ را‪ ،‬ﯾﮏ ﮐﻮ ﻟﻪﭘﺸﺘﯽ و ﯾﮏ ﮐﯿ ﻒ ﭘﺮزرق و ﺑﺮق‪،‬‬ ‫ﺑﺮﻣﯽدارد‪ .‬وﯾﺮا ﺳﺘﺎرم ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽزﻧﺪ‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر از ﻧﺘﯿﺠﻪی ﺑﺤﺜ ﺶ ﺑﺎ‬ ‫او راﺿﯽ ا ﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﯽداﻧﻢ از او ﻟﯿﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺮای اﻧﺘﻘﺎمﮔﺮ ﻓﺘﻦ‬ ‫ا ﺳﺘﻔﺎد ه ﺧﻮاھﺪ ﮐﺮد‪ .‬ﻓﺎﯾﺪ ه ﻧﺪارد ﮐﻪ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪھﻢ ﺗﻨﮫﺎ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ‬ ‫از اﻧﺘﻘﺎم ﻋﺎﯾﺪﻣﺎ ن ﻣﯽ ﺷﻮد اﯾﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮدﻣﺎ ن را ھﻢ ﺳﻄﺢ‬ ‫د ﺷﻤﻨﺎﻧﻤﺎ ن ﺑ ﮑﻨﯿﻢ‪ ،‬ﺣﺎل آﻧ ﮑﻪ ﺑﺎ ﺑﺨﺸ ﺶ‪ ،‬ﺣ ﮑﻤﺖ و ھﻮ ﺷﻤﺎ ن را‬ ‫ﻧﺸﺎ ن ﻣﯽدھﯿﻢ‪ .‬ﺑﻪ ﺟﺰ راھﺒﺎ ن ھﯿﻤﺎ ﻟﯿﺎ و ﻗﺪﯾﺴﺎ ن ﺻﺤﺮا‪ ،‬ھﻤﻪی‬ ‫ﻣﺎ ا ﺣﺴﺎ ﺳﺎت اﻧﺘﻘﺎم ﺟﻮﯾﺎﻧﻪ دارﯾﻢ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ ﺑﺨﺸﯽ از ﻃﺒﯿﻌﺖ‬ ‫اﻧﺴﺎﻧﯽ ا ﺳﺖ‪ .‬ﻧﺒﺎﯾﺪ زﯾﺎد ﺧﻮدﻣﺎ ن را ﺳﺮزﻧ ﺶ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬ ‫****‬ ‫واﮔﻦ ﻣﺎ ﭼﮫﺎر ﮐﻮﭘﻪ و ﯾﮏ اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻤﻦ ﮐﻮ ﭼﮏ دارد و ﯾﮏ‬ ‫آ ﺷﭙﺰ ﺧﺎﻧﻪ‪ .‬ﻓ ﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ و ﻗﺘﻤﺎ ن را در اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻤﻦ ﺑ ﮕﺬراﻧﯿﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﮐﻮﭘﻪی ﺧﻮدم ﻣﯽروم‪ .‬ﯾﮏ ﺗﺨﺖ دوﻧﻔﺮ ه دارد‪ ،‬ﯾﮏ ﮐﻤﺪ‪ ،‬ﯾﮏ‬ ‫ﻣﯿﺰ و ﺻﻨﺪ ﻟﯽ رو ﺑﻪ ﭘﻨﺠﺮ ه‪ ،‬و دری ﮐﻪ ﺑﻪ ﯾ ﮑﯽ از د ﺳﺘﺸﻮﯾﯽھﺎ‬ ‫ﺑﺎز ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬در اﻧﺘﮫﺎی ﮐﻮﭘﻪ در دﯾ ﮕﺮی ھﺴﺖ‪ .‬ﺑﺎزش ﻣﯽﮐﻨﻢ و‬ ‫ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﺑﻪ اﺗﺎ ﻗﯽ ﺧﺎ ﻟﯽ ﺑﺎز ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﻇﺎھﺮاً د ﺳﺘﺸﻮﯾﯽ دو ﺗﺎ‬ ‫ﮐﻮﭘﻪ ﻣﺸﺘﺮک ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫آھﺎ! اﯾﻦ ﮐﻮﭘﻪ ﻗﺮار ﺑﻮد ه ﻣﺎل آ ن ﻧﻤﺎﯾﻨﺪ هی ادﺑﯽ ﺑﺎ ﺷﺪ ﮐﻪ‬ ‫ﻧ ﯿ ﺎﻣ ﺪ ‪ .‬اﻣ ﺎ ﭼﻪ ﻣ ﮫ ﻢ ؟‬


‫ﺳﻮت ﻗﻄﺎر ﺑﻪ ﺻﺪا در ﻣﯽآﯾﺪ‪ .‬ﻗﻄﺎر آھﺴﺘﻪ را ه ﻣﯽا ﻓﺘﺪ‪.‬‬ ‫ھﻤ ﮕﯽ ﺑﻪ ﻃﺮف ﭘﻨﺠﺮ هی اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻤﻦ ﻣﯽروﯾﻢ و ﺑﺎ ﻣﺮدﻣﯽ ﮐﻪ‬ ‫ھﺮﮔﺰ ﻧﺪﯾﺪ هاﯾﻢ‪ ،‬د ﺳﺖ ﺗ ﮑﺎ ن ﻣﯽدھﯿﻢ‪ .‬ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﺳ ﮑﻮ‬ ‫ﭼﻪ ﺗﻨﺪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻮرھﺎ ﺳﺮﯾﻊﺗﺮ و ﺳﺮﯾﻊﺗﺮ ﻣﯽﮔﺬرﻧﺪ‪،‬‬ ‫را ه آھﻦ‪ ،‬ﮐﺎﺑ ﻞھﺎی ﺗﯿﺮ هی ﺑﺮق‪ .‬در ﺷ ﮕﻔﺘﻢ از ﺳ ﮑﻮت ھﻤﻪ‪،‬‬ ‫ھﯿﭻﮐ ﺲ ﻣﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﺣﺮف زد ن ﻧﺪارد‪ ،‬ھﻤﻪ در ﺣﺎل ﺧﯿﺎل‬ ‫ﭘﺮوراﻧﺪﻧﻨﺪ درﺑﺎر هی اﯾﻨ ﮑﻪ ﻗﺮار ا ﺳﺖ ﭼﻪ اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ﺑﯿﻔﺘﺪ‪ ،‬و ھﻤﻪ‪،‬‬ ‫ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ‪ ،‬ﻧﻪ ﺑﻪ آﻧﭽﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﺬا ﺷﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﻪ آﻧﭽﻪ ﭘﯿ ﺶ‬ ‫ر و ﺳ ﺖ ﻓ ﮑ ﺮ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﻨ ﺪ‪.‬‬ ‫را هآھﻦ ﮐﻪ در ﺗﯿﺮﮔﯽ ﺷﺐ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬دور ﻣﯿﺰ‬ ‫ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﯿﻢ‪ .‬ﺳﺒﺪ ﻣﯿﻮ های روی ﻣﯿﺰ ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ در ﻣﺴ ﮑﻮ ﺷﺎم‬ ‫ﺧﻮرد هاﯾﻢ و ﺗﻨﮫﺎ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻋﻼ ﻗﻪی ھﻤﻪ را ﺟﻠﺐ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺗﻸ ﻟﻮ‬ ‫ﯾﮏ ﺑﻄﺮی ودﮐﺎ ﺳﺖ‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﻼ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﺎزش ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ﻣﯽﻧﻮ ﺷﯿﻢ و‬ ‫از ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﯽﮔﻮﯾﯿﻢ ﺟﺰ ﺧﻮد ﺳﻔﺮ‪ ،‬ﺑﺮای اﯾﻨ ﮑﻪ ﺳﻔﺮ اﮐﻨﻮ نِ‬ ‫ﻣﺎ ﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻪ ﮔﺬ ﺷﺘﻪﻣﺎ ن‪ .‬ﺑﺎز ﻣﯽﻧﻮ ﺷﯿﻢ و ﮐﻢﮐﻢ ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‬ ‫ﺑﻪ ﺣﺮف زد ن از ﺗﻮ ﻗﻌﺎﺗﻤﺎ ن از روزھﺎی ﭘﯿ ﺶ رو‪ .‬ﺑﺎز ﻣﯽﻧﻮ ﺷﯿﻢ و‬ ‫ﺷﺎدیای مُ ﺳﺮی اﺗﺎق را ﭘﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﻧﺎﮔﮫﺎ ن اﻧ ﮕﺎر ﻋﻤﺮی ا ﺳﺖ‬ ‫ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﯿﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﺘﺮ ﺟﻢ از زﻧﺪﮔﯽ و ﻋﻼﯾﻘ ﺶ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ :‬ادﺑﯿﺎت‪ ،‬ﺳﻔﺮ و‬ ‫ھﻨﺮھﺎی رزﻣﯽ‪ .‬اﺗﻔﺎ ﻗﺎً ﻣﻦ در ﺟﻮاﻧﯽ آیﮐﯽدو ﯾﺎد ﮔﺮ ﻓﺘﻢ و‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ھﺮو ﻗﺖ ﺣﻮﺻﻠﻪﻣﺎ ن ﺳﺮ ر ﻓﺖ و ﻣﻮﺿﻮع ﺻﺤﺒﺘﯽ ﭘﯿﺪا‬ ‫ﻧ ﮑﺮدﯾﻢ‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ در راھﺮو ﮐﻮ ﭼﮏ ﻣﺠﺎور ﮐﻮﭘﻪھﺎ ﮐﻤﯽ ﺗﻤﺮﯾﻦ‬ ‫ﮐ ﻨ ﯿﻢ‪.‬‬ ‫ھﻼل ﺑﺎ وﯾﺮا ﺳﺘﺎری ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮا ﺳﺖ ﺑ ﮕﺬارد‬ ‫وارد ﮐﻮﭘﻪ ﺑﺸﻮد‪ .‬ﻣﯽداﻧﻢ ھﺮدو ﺳﻌﯽ دارﻧﺪ ﺑﺮ آ ن ﺳﻮءﺗﻔﺎھﻢ‬ ‫ﻣﺮھﻢ ﺑ ﮕﺬارﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ اﯾﻦ را ھﻢ ﻣﯽداﻧﻢ ﮐﻪ ﻓﺮدا روز دﯾ ﮕﺮی ا ﺳﺖ‬ ‫و ﺣﺒ ﺲ ﺷﺪ ن در ﭼﻨﯿﻦ ﺟﺎی ﮐﻮ ﭼ ﮑﯽ‪ ،‬ﺑﻪ ا ﺧﺘﻼ ﻓﺎت داﻣﻦ‬


‫ﻣﯽزﻧﺪ و ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً ﺟﺮوﺑﺤﺚ دﯾ ﮕﺮی در را ه ا ﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ اﻣﯿﺪوارم ﺑﻪ‬ ‫اﯾﻦ زودی ﻧﺒﺎ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺘﺮ ﺟﻢ ﻇﺎھﺮاً ﻓ ﮑﺮم را ﺧﻮاﻧﺪ ه‪ .‬ﺑﺮای ھﻤﻪ ودﮐﺎ ﻣﯽرﯾﺰد و‬ ‫ﺣﺎﻻ دارد ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ آیﮐﯽدو ﭼﻪﮔﻮﻧﻪ ا ﺧﺘﻼ ﻓﺎت را ﺣ ﻞ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»اﺻﻼً ﻣﺒﺎرز ه ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬در وا ﻗﻊ ﻗﺼﺪ‪ ،‬آرام ﮐﺮد ن روح و ﺑﺮ ﻗﺮاری‬ ‫ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ ﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪی ﮐ ﻞ ا ﺳﺖ و از ﺑﯿﻦ ﺑﺮد ن ﺗﻤﺎم آﺛﺎر‬ ‫ﺑﺪ ﺧﻮاھﯽ ﯾﺎ ﺧﻮد ﺧﻮاھﯽ‪ .‬اﮔﺮ و ﻗﺖ زﯾﺎدی را ﺻﺮف ﭘﯿﺪا ﮐﺮد ن‬ ‫ﻧ ﮑﺎت ﺧﻮب و ﺑﺪ ﮐ ﺲ دﯾ ﮕﺮی ﺑ ﮑﻨﯽ‪ ،‬روح ﺧﻮدت را از ﯾﺎد ﻣﯽﺑﺮی‬ ‫و آ ﺧﺮش ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻧﺮژیای ﮐﻪ در ﻗﻀﺎوت درﺑﺎر هی دﯾ ﮕﺮا ن ھﺪر‬ ‫داد های‪ ،‬از ﭘﺎ ﻣﯽا ﻓﺘﯽ و ﺷ ﮑﺴﺖ ﻣﯽ ﺧﻮری‪«.‬‬ ‫ﻇﺎھﺮاً ھﯿﭻﮐ ﺲ ﺑﻪ ﺣﺮفھﺎی ﯾﮏ ﻣﺮد ھﻔﺘﺎد ﺳﺎ ﻟﻪ ﻋﻼ ﻗﻪای‬ ‫ﻧﺪارد‪ .‬ﺳﺮ ﺧﻮ ﺷﯽ او ﻟﯿﻪی ﻧﺎ ﺷﯽ از ودﮐﺎ ﺟﺎی ﺧﻮدش را ﺑﻪ‬ ‫ﻓﺮ ﺳﺎﯾ ﺶ ﺟﻤﻌﯽ ﻣﯽدھﺪ‪ .‬ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮم ﺗﺎ ﺑﻪ د ﺳﺘﺸﻮﯾﯽ ﺑﺮوم‬ ‫و و ﻗﺘﯽ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدم‪ ،‬اﺗﺎق ﺧﺎ ﻟﯽ ا ﺳﺖ و ھﻤﻪ ر ﻓﺘﻪاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ا ﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ ﺟﺰ ھﻼل‪.‬‬ ‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ‪» :‬ﺑﻘﯿﻪ ﮐﺠﺎ ر ﻓﺘﻨﺪ ؟«‬ ‫»از ﺳﺮ ادب ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮوﯾﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ ﺑﺮوﻧﺪ‬ ‫ﺑﺨﻮاﺑﻨﺪ‪«.‬‬ ‫»ﺗﻮ ھﻢ ﺧﻮب ا ﺳﺖ ھﻤﯿﻦ ﮐﺎر را ﺑ ﮑﻨﯽ‪«.‬‬ ‫»اﻣﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﯾﮏ ﮐﻮﭘﻪی ﺧﺎ ﻟﯽ ھﺴﺖ‪«.‬‬ ‫ﮐﻮ ﻟﻪﭘﺸﺘﯽ و ﮐﯿﻔ ﺶ را ﺑﺮﻣﯽدارم و ﺑﺎ ﻣﻼﯾﻤﺖ ﺑﺎزوﯾ ﺶ را‬ ‫ﻣﯽﮔﯿﺮم و ﺑﻪ اﻧﺘﮫﺎی ﮐﻮﭘﻪ راھﻨﻤﺎﯾﯽاش ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫»دﯾ ﮕﺮ از ﺑﺨﺘﺖ زﯾﺎدی ﺗﻮ ﻗﻊ ﻧﺪا ﺷﺘﻪ ﺑﺎش‪ .‬ﺷﺐ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ‪«.‬‬ ‫ﻧ ﮕﺎھﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽﮔﻮﯾﺪ‪ .‬ﺗﺼﻮری ﻧﺪارم ﮐﻪ‬ ‫ﮐﻮﭘﻪاش ﮐﺠﺎ ﺳﺖ‪.‬‬


‫ﺑﻪ اﺗﺎ ﻗﻢ ﻣﯽروم و ھﯿﺠﺎ ن ﺟﺎی ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﻓﺮ ﺳﻮدﮔﯽ‬ ‫ﻣﯽدھﺪ‪ .‬ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮم را روی ﻣﯿﺰ ﻣﯽﮔﺬارم و ﺷﻤﺎﯾ ﻞ ﻗﺪﯾﺴﺎﻧﻢ را‬ ‫ــ ﮐﻪ ھﻤﻪ ﺟﺎ ﺑﺎ ﻣﻦ ھﺴﺘﻨﺪ ــ ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺑﻪ د ﺳﺘﺸﻮﯾﯽ‬ ‫ﻣﯽروم ﺗﺎ ﻣﺴﻮاک ﺑﺰﻧﻢ‪ ،‬ﮐﻪ ﻇﺎھﺮاً ﭘﯿﭽﯿﺪ هﺗﺮ از آ ن ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﻓ ﮑﺮ‬ ‫ﻣﯽﮐﺮدم‪ .‬ﻟﯿﻮا ن آب ﻣﻌﺪﻧﯽ ﺗﻮی د ﺳﺘﻢ ﻣﺪام ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﻗﻄﺎر ﺗ ﮑﺎ ن‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮرد‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺗﻼش‪ ،‬ﺑﻪ ھﺪ ﻓﻢ ﻣﯽر ﺳﻢ‪.‬‬ ‫ﺗﯽ ﺷﺮت ﺧﻮاﺑﻢ را ﻣﯽﭘﻮ ﺷﻢ‪ ،‬ﺳﯿ ﮕﺎری ﻣﯽﮐﺸﻢ‪ ،‬ﭼﺮاغ را‬ ‫ﺧﺎﻣﻮش ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﭼﺸﻢھﺎﯾﻢ را ﻣﯽﺑﻨﺪم و ﺧﯿﺎل ﻣﯽﮐﻨﻢ اﯾﻦ‬ ‫ﭘﯿﭻوﺗﺎب ھﻤﺎ ن ﺣ ﺲ ﺑﻮد ن در زھﺪا ن ﻣﺎدر را دارد و ﺷﺒﯽ ﻣﺘﺒﺮک‬ ‫ﺑﻪ د ﺳﺖ ﻓﺮ ﺷﺘ ﮕﺎ ن در ﭘﯿ ﺶ دارم‪.‬‬ ‫ﺧ ﯿ ﺎ ﻟ ﯽ ﻋ ﺒ ﺚ‪.‬‬


‫ﭼﺸﻢھﺎی ھﻼل‬ ‫روز ﮐﻪ ﺧﻤﯿﺎز ه ﻣﯽﮐﺸﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮم‪ ،‬ﻟﺒﺎس ﻣﯽﭘﻮ ﺷﻢ و‬ ‫ﺑﻪ اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻤﻦ ﻣﯽروم‪ .‬ھﻤﻪ ھﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬از ﺟﻤﻠﻪ ھﻼل‪.‬‬ ‫ﻗﺒ ﻞ از اﯾﻨ ﮑﻪ ﺣﺘﯽ ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ ﺑ ﮕﻮﯾﺪ‪ ،‬ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﺑﺎﯾﺪ‬ ‫ﯾﺎددا ﺷﺘﯽ ﺑﻨﻮﯾﺴﯽ و ا ﺟﺎز ه ﺑﺪھﯽ ﺑﺎز ﺑﯿﺎﯾﻢ اﯾﻨﺠﺎ‪ .‬اﻣﺮوز ﭘﺪرم‬ ‫درآﻣﺪ ﺗﺎ ﺧﻮدم را ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮ ﺳﺎﻧﻢ‪ .‬ﻧ ﮕﮫﺒﺎ نھﺎی ھﺮ واﮔﻦ‬ ‫ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ ﻓﻘﻂ در ﺻﻮرﺗﯽ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ ا ﺟﺎز هی ﮔﺬر ﺑﺪھﻨﺪ‬ ‫ﮐﻪ ‪« . . .‬‬ ‫آ ﺧﺮ ﺣﺮ ﻓ ﺶ را ﻧﺸﻨﯿﺪ ه ﻣﯽﮔﯿﺮم و ﺑﺎ ﺑﻘﯿﻪ ﺳﻼموﻋﻠﯿﮏ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ ﺷﺐ ﺧﻮﺑﯽ دا ﺷﺘﻪاﻧﺪ ؟‬ ‫ﭘﺎ ﺳﺦ ﺟﻤﻌﯽ‪» :‬ﻧﻪ‪«.‬‬ ‫ﭘ ﺲ ﻓﻘﻂ ﻣﺸ ﮑ ﻞ ﻣﻦ ﻧﺒﻮد‪.‬‬ ‫ھﻼل ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪»:‬ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﺧﻮاﺑﯿﺪم‪ «.‬ﻣﺘﻮ ﺟﻪ ﻧﯿﺴﺖ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف ﺧﺸﻢ ﻋﻤﻮﻣﯽ ھﻤﺴﻔﺮاﻧ ﺶ را ﺑﺮﻣﯽاﻧ ﮕﯿﺰد‪:‬‬ ‫»واﮔﻦ ﻣﻦ در ﺳﺖ و ﺳﻂ ﻗﻄﺎر ا ﺳﺖ و زﯾﺎد ﺗ ﮑﺎ نﺗ ﮑﺎ ن ﻧﻤﯽ ﺧﻮرد‪.‬‬ ‫واﮔﻦ ﺷﻤﺎ ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ واﮔﻦ ا ﺳﺖ‪«.‬‬ ‫ﻧﺎ ﺷﺮم ﻇﺎھﺮاً ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺣﺮف ﺗﻨﺪی ﺑﺰﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺟﻠﻮی ﺧﻮدش‬ ‫را ﻣﯽﮔﯿﺮد‪ .‬ھﻤﺴﺮش از ﭘﻨﺠﺮ ه ﺑﻪ ﺑﯿﺮو ن ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﺪ و‬ ‫ﺳﯿ ﮕﺎری ﻣﯽﮔﯿﺮاﻧﺪ ﺗﺎ آزردﮔﯽاش را ﭘﻨﮫﺎ ن ﮐﻨﺪ‪ .‬وﯾﺮا ﺳﺘﺎرم‬ ‫ﻗﯿﺎ ﻓﻪای ﻣﯽﮔﯿﺮد ﮐﻪ ﯾﻌﻨﯽ‪» :‬ﻧ ﮕﻔﺘﻢ اﯾﻦ د ﺧﺘﺮ ه ﻣﺰا ﺣﻢ ا ﺳﺖ ؟«‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﮐﻪ ﻇﺎھﺮاً ﺧﻮب ﺧﻮاﺑﯿﺪ ه‪ ،‬ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬از ﺣﺎﻻ ھﺮ روز‬ ‫ﻓ ﮑﺮی را روی ﮐﺎﻏﺬ ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﻢ و روی آﯾﻨﻪ ﻣﯽ ﭼﺴﺒﺎﻧﻢ‪«.‬‬


‫ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﺑﻪ ﻃﺮف آﯾﻨﻪی اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻤﻦ ﻣﯽرود و ﮐﺎﻏﺬی‬ ‫روی آﯾﻨﻪ ﻣﯽ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪ ﮐﻪ روﯾ ﺶ ﻧﻮ ﺷﺘﻪ‪» :‬اﮔﺮ ﻣﯽ ﺧﻮاھﯽ‬ ‫رﻧ ﮕﯿﻦﮐﻤﺎ ن را ﺑﺒﯿﻨﯽ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ ﯾﺎد ﺑ ﮕﯿﺮی ﮐﻪ ﺑﺎرا ن را دو ﺳﺖ دا ﺷﺘﻪ‬ ‫ﺑ ﺎ ﺷ ﯽ ‪«.‬‬ ‫ﮐﺴﯽ ﻋﻼ ﻗﻪای ﺑﻪ اﯾﻦ ﺿﺮبا ﻟﻤﺜ ﻞ ﺧﻮشﺑﯿﻨﺎﻧﻪ ﻧﺪارد‪ .‬ﻻزم‬ ‫ﻧﯿﺴﺖ ﻏﯿﺒ ﮕﻮ ﺑﺎ ﺷﯽ ﺗﺎ ﺑﺪاﻧﯽ ﭼﻪ در ﺳﺮ ھﻤﻪ ﻣﯽﮔﺬرد‪:‬‬ ‫» ﺧﺪای ﻣﻦ‪ ،‬ﻗﺮار ا ﺳﺖ ﺗﺎ ﻧﻪ ھﺰار ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮ دﯾ ﮕﺮ وﺿﻊ ھﻤﯿﻦ‬ ‫ﺑﺎ ﺷﺪ ؟«‬ ‫ھﻼل ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﺗﻮی ﺗﻠﻔﻦ ھﻤﺮاھﻢ ﻋ ﮑﺴﯽ دارم ﮐﻪ‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﻧﺸﺎﻧﺘﺎ ن ﺑﺪھﻢ‪ .‬وﯾﻮ ﻟﻮﻧﻢ را ھﻢ آورد هام‪ ،‬اﮔﺮ ﮐﺴﯽ‬ ‫ﻣﺎﯾ ﻞ ا ﺳﺖ ﮐﻤﯽ ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ ﮔﻮش ﮐﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ھﻤﯿﻦ ﺣﺎﻻ ھﻢ دارﯾﻢ ﺑﻪ ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ رادﯾﻮی آ ﺷﭙﺰ ﺧﺎﻧﻪ ﮔﻮش‬ ‫ﻣﯽدھﯿﻢ‪ .‬ﺗﻨ ﺶ دا ﺧ ﻞ واﮔﻦ دارد ﺑﺎﻻ ﻣﯽﮔﯿﺮد‪ .‬دﯾﺮ ﯾﺎ زود ﯾ ﮑﯽ‬ ‫ﻣﻨﻔﺠﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد و ﮐﺎری از د ﺳﺖ ﻣﻦ ﺑﺮﻧﻤﯽآﯾﺪ‪.‬‬ ‫»ﺑﺒﯿﻦ‪ ،‬ﺑ ﮕﺬار در آراﻣ ﺶ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪﻣﺎ ن را ﺑﺨﻮرﯾﻢ‪ .‬اﮔﺮ دو ﺳﺖ‬ ‫د ا ر ی ﺑﻪ ﻣ ﺎ ﻣ ﻠ ﺤ ﻖ ﺑ ﺸ ﻮ ی ‪ ،‬ﻗ ﺪﻣ ﺖ ر و ی ﭼ ﺸ ﻢ ‪ .‬ﺑ ﻌ ﺪ ﻣ ﯽ ﺧ ﻮ ا ھ ﻢ‬ ‫ﮐﻤﯽ ﺑﺨﻮاﺑﻢ‪ .‬ﺑﻌﺪاً ﺑﻪ ﻋ ﮑﺴﺖ ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﻢ‪«.‬‬ ‫ﺻﺪاﯾﯽ ﻣﺜ ﻞ ﺗﻨﺪر ﻣﯽﻏﺮد‪ .‬ﻗﻄﺎری در ﻣﺴﯿﺮ ﻣﻘﺎﺑ ﻞ ﻣﯽﮔﺬرد‪،‬‬ ‫اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗ ﮑﺮری ﺗﺮ ﺳﻨﺎک ﺗﻤﺎم ﺷﺐ اﺗﻔﺎق ا ﻓﺘﺎد‪ .‬ﻧﻮ ﺳﺎ ن‬ ‫واﮔﻦ‪ ،‬ﺑﻪ ﺟﺎی آﻧ ﮑﻪ ﻣﺮا ﺑﻪ ﯾﺎد ﻧﻮ ﺳﺎ ن آرام ﮔﮫﻮار ه ﺑﯿﻨﺪازد‪ ،‬ﺑﯿﺸﺘﺮ‬ ‫ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﯽﻣﺎﻧﺴﺖ ﮐﻪ آدم را ﺑﯿﻨﺪازﻧﺪ دا ﺧ ﻞ ﯾﮏ د ﺳﺘ ﮕﺎ ه ھﻤﺰ ن‪.‬‬ ‫ﺣﺎ ﻟﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮش ﻧﯿﺴﺖ و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﮐﺸﯿﺪ ن اﯾﻦ ھﻤﻪ آدم‬ ‫دﻧﺒﺎل ﺧﻮدم در اﯾﻦ ﻣﺎ ﺟﺮا ا ﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﻓﮫﻤﻢ‬ ‫ﭼﺮا در ﭘﺮﺗﻐﺎ ﻟﯽ ﺑﻪ ﻗﻄﺎری ﺳﺮﻋﺘﯽ ﺷﮫﺮﺑﺎزی ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ »ﮐﻮ ه‬ ‫ر و ﺳ ﯽ« ‪.‬‬ ‫ھﻼل و ﯾﺎﺋﻮی ﻣﺘﺮ ﺟﻢ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﺳﺮ ﺻﺤﺒﺖ را‬


‫ﺑﺎز ﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ھﯿﭻﮐ ﺲ ــ ﻧﺎ ﺷﺮ و ھﻤﺴﺮش‪ ،‬وﯾﺮا ﺳﺘﺎر‪ ،‬و‬ ‫ﻧﻮﯾﺴﻨﺪ ه ای ﮐﻪ اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﻓ ﮑﺮ ﺑ ﮑﺮ او ﺑﻮد ــ ﻋﻼ ﻗﻪای ﻧﺸﺎ ن‬ ‫ﻧﻤﯽدھﺪ‪ .‬ﺑﯿﺮو ن‪ ،‬ﭼﺸﻢاﻧﺪازھﺎ ﻣﺪام ﺗ ﮑﺮار ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ :‬ﺷﮫﺮھﺎی‬ ‫ﮐﻮ ﭼﮏ‪ ،‬ﺟﻨ ﮕ ﻞ‪ ،‬ﺷﮫﺮھﺎی ﮐﻮ ﭼﮏ‪ ،‬ﺟﻨ ﮕ ﻞ‪.‬‬ ‫ﯾ ﮑﯽ از ﻧﺎ ﺷﺮھﺎ از ﯾﺎﺋﻮ ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ‪ » :‬ﭼﻪ ﻗﺪر ﺗﺎ اﮐﺎﺗﺮﯾﻦﺑﺮگ‬ ‫ﻣﺎﻧﺪ ه ؟«‬ ‫»ﺑﻌﺪ از ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ ﻣﯽر ﺳﯿﻢ‪«.‬‬ ‫ھﻤﻪ ﻧﻔ ﺲ را ﺣﺘﯽ ﻣﯽﮐﺸﻨﺪ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﻓ ﮑﺮﻣﺎ ن را ﻋﻮض ﮐﻨﯿﻢ و‬ ‫ﺑ ﮕﻮﯾﯿﻢ دﯾ ﮕﺮ ﺑ ﺲ ا ﺳﺖ‪ .‬ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ آدم از ﮐﻮ ه ﺑﺎﻻ ﺑﺮود ﺗﺎ ﺑ ﮕﻮﯾﺪ‬ ‫ﺑﻠﻨﺪ ا ﺳﺖ؛ ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ آدم ﺗﻤﺎم ﻣﺴﯿﺮ را ﺗﺎ وﻻدیو ﺳﺘﮏ ﺑﺮود‬ ‫ﺗﺎ ﺑ ﮕﻮﯾﺪ ﺳﻮار ﻗﻄﺎر ﺳﯿﺒﺮیﭘﯿﻤﺎ ﺷﺪ ه‪.‬‬ ‫»خُب‪ ،‬ﻣﯽروم ﮐﻤﯽ ﺑﺨﻮاﺑﻢ‪«.‬‬ ‫ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮم‪ .‬ھﻼل ھﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫»آ ن ﮐﺎﻏﺬ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد ؟ ﻋ ﮑ ﺲ ﺗﻮی ﺗﻠﻔﻦ ھﻤﺮاھﻢ ﭼﯽ ؟«‬ ‫ﮐﺎﻏﺬ ؟ آھﺎ! ﺑﻠﻪ‪ ،‬ا ﺟﺎز هی اﯾﻨ ﮑﻪ ھﺮو ﻗﺖ د ﻟ ﺶ ﺧﻮا ﺳﺖ ﺑﻪ‬ ‫واﮔﻦ ﻣﺎ ﺑﯿﺎﯾﺪ‪ .‬ﻗﺒ ﻞ از اﯾﻨ ﮑﻪ ﭼﯿﺰی ﺑ ﮕﻮﯾﻢ‪ ،‬ﯾﺎﺋﻮ ﭼﯿﺰی را ﺑﻪ‬ ‫رو ﺳﯽ روی ﮐﺎﻏﺬ ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﺪ و ﻣﯽدھﺪ اﻣﻀﺎ ﮐﻨﻢ‪ .‬ھﻤﻪ ــ از‬ ‫ﺟﻤﻠﻪ ﺧﻮدم ــ ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﻧ ﮕﺎھ ﺶ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬ ‫»ﻣﻤ ﮑﻦ ا ﺳﺖ ﻟﻄﻔﺎً اﺿﺎ ﻓﻪ ﮐﻨﯽ‪” ،‬ﯾﮏ ﺑﺎر در روز“؟«‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ اﯾﻦ ﮐﺎر را ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮد و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﻣﯽرود‬ ‫ﻧ ﮕﮫﺒﺎﻧﯽ را ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ ﺗﺎ اﯾﻦ ﮐﺎﻏﺬ را ﻣﮫﺮ ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﻋ ﮑ ﺲ ﭼﯽ ؟«‬ ‫اﻻ ن در ﺣﺎ ﻟﯽ ھﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮم ﺑﺎ ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﻮا ﻓﻘﺖ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ‬ ‫ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﺑﻪ ﮐﻮﭘﻪام ﺑﺮوم و ﺑﺨﻮاﺑﻢ؛ اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﻢ ھﻤﺴﻔﺮھﺎﯾﻢ را‬ ‫ﮐﻪ ﺑﻪ ھﺮ ﺣﺎل دارﻧﺪ ﺧﺮج اﯾﻦ ﺳﻔﺮ را ﻣﯽدھﻨﺪ‪ ،‬اذﯾﺖ ﮐﻨﻢ‪ .‬از‬ ‫ھﻼل ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻪ اﻧﺘﮫﺎی واﮔﻦ ﺑﯿﺎﯾﺪ‪ .‬او ﻟﯿﻦ در را ﺑﺎز‬


‫ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ و ﺑﻪ دھﻠﯿﺰ ﮐﻮ ﭼ ﮑﯽ ﻣﯽر ﺳﯿﻢ ﮐﻪ دو در ﺑﻪ ﺑﯿﺮو ن ﻗﻄﺎر‬ ‫دارد و در دﯾ ﮕﺮی ﮐﻪ ﺑﻪ واﮔﻦ ﺑﻌﺪی ﻣﯽر ﺳﺪ‪.‬‬ ‫ھﻼل ﻋ ﮑ ﺲ ﺗﻮی ﺗﻠﻔﻨ ﺶ را ﻧﺸﺎﻧﻢ ﻣﯽدھﺪ‪ .‬ا ﺣﺘﻤﺎﻻً‬ ‫ﺑﻼ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻌﺪ از ﺳﭙﯿﺪ ه ﮔﺮ ﻓﺘﻪ ﺷﺪ ه‪ .‬ﻋ ﮑ ﺲ اﺑﺮی دراز در آ ﺳﻤﺎ ن‬ ‫ا ﺳ ﺖ‪.‬‬ ‫»ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ ؟«‬ ‫ﺑﻠﻪ‪ .‬ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ‪ .‬ﯾﮏ اﺑﺮ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫»ﺗﻮی اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ھﻤﺮاھﯽ دارﯾﻢ‪«.‬‬ ‫اﺑﺮی دارد ھﻤﺮاھﯽﻣﺎ ن ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ﻋ ﮑ ﺲ ﺑﺮای اﺑﺪ‬ ‫ﻣﺤﻮ ﺷﺪ ه‪ .‬ھﻤﭽﻨﺎ ن ﺗﺄﯾﯿﺪ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺑﻪ اﻣﯿﺪ اﯾﻨ ﮑﻪ اﯾﻦ ﻣ ﮑﺎ ﻟﻤﻪ‬ ‫زودﺗﺮ ﺗﻤﺎم ﺷﻮد‪.‬‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﯿﻢ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﮐﻮﭘﻪی‬ ‫ﺧﻮدت ﺑﺮو‪«.‬‬ ‫»ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ‪ .‬ا ﺟﺎز ه داد های ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺑﺎر در روز ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ‬ ‫ﺑﯿﺎﯾﻢ‪«.‬‬ ‫ﺧﺴﺘ ﮕﯽ ﺣﺘﻤﺎً ﻣﻨﻄﻘﻢ را ﻣﺨﺘ ﻞ ﮐﺮد ه‪ ،‬ﭼﻮ ن ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﻓﮫﻤﻢ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﺮای ﺧﻮدم ﯾﮏ ھﯿﻮﻻ ﺧﻠﻖ ﮐﺮد هام‪ .‬اﮔﺮ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺑﺎر در روز‬ ‫ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺑﯿﺎﯾﺪ اﯾﻨﺠﺎ‪ ،‬ﺻﺒﺢ ﻣﯽآﯾﺪ و ﺗﺎ ﺷﺐ ﻧﻤﯽرود‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ‬ ‫ا ﺷﺘﺒﺎ ه را ﺑﻌﺪاً اﺻﻼح ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫»ﺑﺒﯿﻦ‪ ،‬ﻣﻦ ھﻢ ﺗﻮی اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﻣﮫﻤﺎﻧﻢ‪ .‬ﺧﻠﯽ د ﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ‬ ‫ﺗﻤﺎم ﻣﺪت ھﻤﺮا ه ﻣﺎ ﺑﺎ ﺷﯽ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻮ ھﻤﯿﺸﻪ ﺳﺮ ﺷﺎر از ﻧﯿﺮوﯾﯽ و‬ ‫ھﯿﭻو ﻗﺖ ”ﻧﻪ“ ﺑﻪ ﺧﺮ ﺟﺖ ﻧﻤﯽرود‪ .‬اﻣﺎ‪ ،‬ﻣﯽداﻧﯽ‪«...‬‬ ‫آ ن ﭼﺸﻢھﺎ‪ .‬ﺳﺒﺰ‪ ،‬ﺑﺪو ن ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ آراﯾ ﺶ‪.‬‬ ‫»‪ ...‬ﻣﯽداﻧﯽ‪«...‬‬ ‫ﺷﺎﯾﺪ ﻓﻘﻂ ﺧﺴﺘﻪام‪ .‬ﺑﻌﺪ از ‪ 24‬ﺳﺎﻋﺖ ﺑﯽ ﺧﻮاﺑﯽ‪ ،‬ھﻤﻪ‬


‫ﺑﯽد ﻓﺎع ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﻣﻦ ھﻢ ھﻤﯿﻦﻃﻮر‪ .‬دھﻠﯿﺰ آھﻨﯽ و‬ ‫ﺷﯿﺸﻪای ﺧﺎ ﻟﯽ از اﺛﺎث دارد ﮐﻢﮐﻢ ﺗﺎر ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﺳﺮوﺻﺪا دارد‬ ‫ﻓﺮوﻣﯽ ﺧﻮاﺑﺪ‪ ،‬ﺗﻤﺮﮐﺰم دارد از ﺑﯿﻦ ﻣﯽرود‪ ،‬و ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ‬ ‫ﮐﯽام ﯾﺎ ﮐﺠﺎﯾﻢ‪ .‬ﻣﯽداﻧﻢ دارم از او ﺗﻘﺎﺿﺎی ھﻤ ﮑﺎری ﻣﯽﮐﻨﻢ‪،‬‬ ‫ﮐﻪ ﺑﺮود ﺑﻪ ھﻤﺎ ن ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ از آ ن آﻣﺪ ه‪ ،‬اﻣﺎ ﮐﻠﻤﺎﺗﯽ ﮐﻪ از دھﺎﻧﻢ‬ ‫ﺧﺎرج ﻣﯽ ﺷﻮد ھﯿﭻ رﺑﻄﯽ ﺑﻪ آﻧﭽﻪ ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﻧﺪارد‪.‬‬ ‫دارم ﺑﻪ رو ﺷﻨﺎﯾﯽ ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬در ﻣ ﮑﺎﻧﯽ ﻣﻘﺪس‪ ،‬و ﻣﻮ ﺟﯽ‬ ‫ﻣﺮا ﻣﯽ ﺷﻮﯾﺪ و و ﺟﻮدم را ﺳﺮ ﺷﺎر از ﻋﺸﻖ و آراﻣ ﺶ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪،‬‬ ‫دو ﭼﯿﺰ ﮐﻪ ﺑﻪﻧﺪرت ﺑﺎ ھﻢ ﺟﻤﻊ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺧﻮدم را ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ‪،‬‬ ‫ھﻤﺰﻣﺎ ن‪ ،‬ﻓﯿ ﻞھﺎی آ ﻓﺮﯾﻘﺎﯾﯽ را ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﺧﺮﻃﻮﻣﺸﺎ ن را ﺗ ﮑﺎ ن‬ ‫ﻣﯽدھﻨﺪ‪ ،‬و ﺷﺘﺮھﺎی ﺻﺤﺮا را‪ ،‬ﻣﺮدﻣﯽ را ﮐﻪ در ﻣﯿ ﮑﺪ های در‬ ‫ﺑﻮﺋﻨﻮس آﯾﺮس آواز ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﻨﺪ‪ ،‬ﺳ ﮕﯽ ﮐﻪ از ﺧﯿﺎﺑﺎ ن ﻣﯽﮔﺬرد‪،‬‬ ‫ﻗﻠﻢﻣﻮﯾﯽ در د ﺳﺖ زﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﻘﺎ ﺷﯽ ﯾﮏ ﮔ ﻞ ﺳﺮخ را ﺗﻤﺎم‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺮ ﻓﯽ در ﺣﺎل ذوب در ﮐﻮھﯽ در ﺳﻮﯾﯿ ﺲ‪ ،‬راھﺒﺎﻧﯽ ﮐﻪ‬ ‫ﺳﺮودھﺎی ﻏﺮﯾﺐ ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﻨﺪ‪ ،‬زاﺋﺮی ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﻠﯿﺴﺎی ﺟﺎﻣﻊ‬ ‫ﺳﺎﻧﺘﯿﺎﮔﻮی ﮐﻤﭙﻮ ﺳﺘﻼ ﻣﯽر ﺳﺪ‪ ،‬ﭼﻮﭘﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﮔﻮ ﺳﻔﻨﺪاﻧ ﺶ‪،‬‬ ‫ﺳﺮﺑﺎزاﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﺪار ﺷﺪ هاﻧﺪ و ﺑﺮای ﺟﻨﮓ آﻣﺎد ه ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﺎھﯽ در ا ﻗﯿﺎﻧﻮس‪ ،‬ﺷﮫﺮھﺎ و ﺟﻨ ﮕ ﻞھﺎی دﻧﯿﺎ‪ ،‬و ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ‬ ‫ھﻤﺰﻣﺎ ن ﺑﺴﯿﺎر واﺿﺢ و ﺑﺴﯿﺎر ﺑﺰرگ‪ ،‬و ﺑﺴﯿﺎر ﮐﻮ ﭼﮏ و ﺑﺴﯿﺎر‬ ‫ﺳ ﺎ ﮐ ﺖ ا ﺳ ﺖ‪.‬‬ ‫در ا ﻟ ﻒ ھﺴﺘﻢ‪ ،‬ﻧﻘﻄﻪای ﮐﻪ در آ ن‪ ،‬ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ‪ ،‬ھﻤﺰﻣﺎ ن‪ ،‬در‬ ‫ﯾﮏ ﻣ ﮑﺎ ن ﻗﺮار دارد‪.‬‬ ‫ﮐﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮ های ھﺴﺘﻢ رو ﺑﻪ ﺟﮫﺎ ن و ﻧﮫﺎﻧ ﮕﺎ هھﺎﯾ ﺶ‪ ،‬ﺷﻌﺮھﺎی‬ ‫ﮔ ﻤ ﺸ ﺪ ه د ر ز ﻣ ﺎ ن و و ا ژ ه ھ ﺎ ی ﻣ ﻌ ﻠ ﻖ د ر ﻓﻀ ﺎ ‪ .‬آ ن ﭼ ﺸ ﻢ ھ ﺎ ا ز‬ ‫ﭼﯿﺰھﺎﯾﯽ ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ از و ﺟﻮد ﺷﺎ ن ﺑﯽ ﺧﺒﺮﯾﻢ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ھﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬آﻣﺎد هی ﮐﺸ ﻒ ﺷﺪ ن و ﺷﻨﺎ ﺧﺘﻪ ﺷﺪ ن‪ ،‬اﻣﺎ از ﺳﻮی‬ ‫ارواح‪ ،‬ﻧﻪ ا ﺟﺴﺎد‪ .‬ﺟﻤﻼﺗﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ درک ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﺣﺘﯽ‬


‫ﺑﯽآﻧ ﮑﻪ ﺑﺮ زﺑﺎ ن آﯾﺪ‪ .‬ا ﺣﺴﺎ ﺳﺎﺗﯽ ﮐﻪ ھﻤﺰﻣﺎ ن ﺑﻪ و ﺟﺪ ﻣﯽآورﻧﺪ و‬ ‫ﺧ ﻔﻪ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﻨ ﺪ ‪.‬‬ ‫ﺟﻠﻮی دری اﯾﺴﺘﺎد هام ﮐﻪ ﺑﺮای ﮐﺴﺮی از ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺑﺎز و ﺑﻌﺪ‬ ‫ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻨﻈﺮی از ﻣﻨﻈﺮ هی ﭘﺸﺘ ﺶ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽدھﺪ‬ ‫ــ ﮔﻨﺞھﺎی ﻧﮫﺎ ن و دامھﺎ‪ ،‬ﺟﺎد هھﺎی ﻧﭙﯿﻤﻮد ه و ﺳﻔﺮھﺎی در‬ ‫ﺗ ﺨ ﯿ ﻞ ﻧ ﮕ ﻨ ﺠ ﯿ ﺪ ه‪.‬‬ ‫» ﭼﺮا اﯾﻦﻃﻮر ﻧ ﮕﺎھﻢ ﻣﯽﮐﻨﯽ ؟ ﭼﺮا ﭼﺸﻢھﺎﯾﺖ اﯾﻦ ﭼﯿﺰھﺎ را‬ ‫ﻧﺸﺎﻧﻢ ﻣﯽدھﺪ ؟«‬ ‫ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ اﯾﻦ را ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪ ،‬د ﺧﺘﺮ ﯾﺎ زﻧﯽ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻠﻮﯾﻢ‬ ‫اﯾﺴﺘﺎد ه‪ .‬ﭼﺸﻢھﺎﯾﻤﺎ ن آﯾﻨﻪی روح ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ ﺷﺪ ه‪ ،‬آﯾﻨﻪھﺎﯾﯽ‬ ‫ﺷﺎﯾﺪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺮای ارواح ﺧﻮدﻣﺎ ن‪ ،‬ﮐﻪ ارواح ﺗﻤﺎم ﻣﺮدم روی‬ ‫زﻣﯿﻦ‪ ،‬ﮐﻪ در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ را ه ﻣﯽروﻧﺪ‪ ،‬ﻋﺸﻖ ﻣﯽورزﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ دﻧﯿﺎ‬ ‫ﻣﯽآﯾﻨﺪ و ﻣﯽﻣﯿﺮﻧﺪ‪ ،‬رﻧﺞ ﻣﯽﺑﺮﻧﺪ ﯾﺎ رؤﯾﺎ ﻣﯽﺑﯿﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪ ...‬ﻓﻘﻂ‪«...‬‬ ‫ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺟﻤﻠﻪام را ﺗﻤﺎم ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ درھﺎ ھﻤﭽﻨﺎ ن ﺑﺎز‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ و ا ﺳﺮار ﺷﺎ ن را ﺑﯿﺮو ن ﻣﯽرﯾﺰﻧﺪ‪ .‬دروغ و را ﺳﺘﯽ را‬ ‫ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ‪ ،‬ر ﻗ ﺺھﺎی ﻏﺮﯾﺐ در ﺑﺮاﺑﺮ ﭼﯿﺰی ﺷﺒﯿﻪ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﯾ ﻞ ﯾﮏ‬ ‫ا ﻟﮫﻪ‪ ،‬ﻣﻠﻮا نھﺎ در ﻧﺒﺮد ﺑﺎ درﯾﺎی ﺧﺮو ﺷﺎ ن‪ ،‬زو ﺟﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ در‬ ‫ﺳﺎ ﺣﻠﯽ رو ﺑﻪ ھﻤﺎ ن درﯾﺎ‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎر آرام و ﻣﯿﮫﻤﺎ نﭘﺬﯾﺮ‬ ‫ﻣﯽﻧﻤﺎﯾﺪ‪ .‬درھﺎ ﺑﺎز ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬درھﺎی دﯾﺪﮔﺎ نِ ھﻼل‪ ،‬و ﮐﻢﮐﻢ‬ ‫ﺧﻮدم را ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر دﯾﺮزﻣﺎﻧﯽ ا ﺳﺖ ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را‬ ‫ﻣ ﯽ ﺷ ﻨ ﺎ ﺳ ﯿﻢ‪...‬‬ ‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ‪ » :‬ﭼﻪﮐﺎر داری ﻣﯽﮐﻨﯽ ؟«‬ ‫»الِف‪«...‬‬ ‫ا ﺷﮏھﺎی د ﺧﺘﺮ ﯾﺎ زﻧﯽ ﮐﻪ ﺟﻠﻮﯾﻢ اﯾﺴﺘﺎد ه‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ‬ ‫از ھﻤﺎ ن درھﺎ ﺑﯿﺮو ن ﺑﺮﯾﺰد‪ .‬ﮐﺴﯽ زﻣﺎﻧﯽ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ا ﺷﮏ‪ ،‬ﺧﻮ نِ‬


‫ﺟﺎری در رگھﺎی روح ا ﺳﺖ‪ ،‬و اﮐﻨﻮ ن دارم ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ وارد‬ ‫ﺗﻮﻧﻠﯽ ﺷﺪ هام‪ ،‬دارم ﺑﻪ ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدم‪ ،‬و او ھﻢ آﻧﺠﺎ‬ ‫ﻣﻨﺘﻈﺮم ا ﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺎ د ﺳﺖھﺎی ﺑﻪ ھﻢ ﻓﺸﺮد ه‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر ﻣﻘﺪسﺗﺮﯾﻦ‬ ‫دﻋﺎﯾﯽ را ﮐﻪ ﺧﺪا ﺑﻪ اﻧﺴﺎ ن داد ها ﺳﺖ ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬اﯾﻦ د ﺧﺘﺮ‬ ‫آﻧﺠﺎ در ﺑﺮاﺑﺮم ا ﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ روی زﻣﯿﻦ زاﻧﻮ زد ه‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﻋﺸﻖ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﻧﺠﺎت دھﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﻪ‬ ‫ﻟﺒﺎسھﺎﯾﻢ ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬و د ﺳﺖھﺎﯾﻢ‪ ،‬و ﻗﻠﻢ پَری ﮐﻪ در‬ ‫د ﺳﺘﻢ ﮔﺮ ﻓﺘﻪام‪...‬‬ ‫ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽزﻧﻢ‪» :‬ﺑ ﺲ ﮐﻦ!«‬ ‫ھﻼل ﭼﺸﻢھﺎﯾ ﺶ را ﻣﯽﺑﻨﺪد‪.‬‬ ‫ﺑﺎر دﯾ ﮕﺮ در ﻗﻄﺎری ھﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﯿﺒﺮی و ﻣﺎورای ﺳﯿﺒﺮی‬ ‫ﻣﯽرود‪ ،‬ﺑﻪ ا ﻗﯿﺎﻧﻮس آرام‪ .‬ﺧﺴﺘﻪﺗﺮ از ﻗﺒﻠﻢ‪ ،‬و ھﺮ ﭼﻨﺪ د ﻗﯿﻘﺎً‬ ‫ﻣﯽداﻧﻢ ﭼﻪ اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ا ﻓﺘﺎد ه‪ ،‬ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺗﻮﺻﯿﻔ ﺶ ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫د ﺧﺘﺮ ﻣﺮا در آﻏﻮش ﻣﯽﮔﯿﺮد‪ .‬ﻣﻦ ھﻢ ﺑﻐﻠ ﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ و‬ ‫ﻣﻮھﺎﯾ ﺶ را ﻧﻮازش ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﻣﯽداﻧﺴﺘﻢ‪ .‬ﻣﯽداﻧﺴﺘﻢ ﻗﺒﻼً ﺗﻮ را دﯾﺪ هام‪ .‬او ﻟﯿﻦ‬ ‫ﺑﺎر ﮐﻪ ﻋ ﮑﺴﺖ را دﯾﺪم ﻓﮫﻤﯿﺪم‪ .‬اﻧ ﮕﺎر ﻗﺮار ﺑﻮد در ﻣﻘﻄﻌﯽ در اﯾﻦ‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺎ ھﻢ ﻣﻼ ﻗﺎت ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ﺑﺎ دو ﺳﺖھﺎﯾﻢ درﺑﺎر هاش ﺣﺮف زدم‪،‬‬ ‫اﻣﺎ ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ دﯾﻮاﻧﻪام‪ ،‬ﮐﻪ ھﺰارا ن ﻧﻔﺮ ھﺮروز ھﻤﯿﻦ ﺣﺮف را‬ ‫درﺑﺎر هی ھﺰارا ن ﻧﻔﺮ دﯾ ﮕﺮ ﻣﯽزﻧﻨﺪ‪ .‬ﻓ ﮑﺮ ﮐﺮدم ﺣﻖ ﺑﺎ آ نھﺎ ﺳﺖ‪،‬‬ ‫اﻣﺎ زﻧﺪﮔﯽ‪ ...‬زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺮا ﺑﻪ ﺳﻮی ﺗﻮ آورد ه‪ .‬ﺗﻮ آﻣﺪی ﺗﺎ ﻣﺮا ﭘﯿﺪا‬ ‫ﮐﻨﯽ‪ ،‬ﻣ ﮕﺮ ﻧﻪ ؟«‬ ‫ﮐﻢﮐﻢ دارم از اﯾﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﯿﺮو ن ﻣﯽآﯾﻢ‪ .‬ﻣﻨﻈﻮرش را‬ ‫ﻣﯽ ﻓﮫﻤﻢ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ‪ ،‬ﻗﺮ نھﺎ ﭘﯿ ﺶ‪ ،‬از ﯾ ﮑﯽ از ھﻤﺎ ن درھﺎﯾﯽ ﮐﻪ‬ ‫اﻻ ن در ﭼﺸﻢھﺎﯾ ﺶ دﯾﺪم ﮔﺬ ﺷﺘﻢ‪ .‬او آﻧﺠﺎ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ دﯾ ﮕﺮ‪.‬‬ ‫ﺑﺎ ا ﺣﺘﯿﺎط ازش ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ ﭼﻪ دﯾﺪ ه‪.‬‬


‫»ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ‪ .‬ﻓ ﮑﺮ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ ھﯿﭻو ﻗﺖ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﺗﻮﺻﯿﻔ ﺶ ﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ھﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﭼﺸﻢھﺎﯾﻢ را ﺑﺴﺘﻢ‪ ،‬در ﺟﺎﯾﯽ اﻣﻦ و آرام ﺑﻮدم‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر‬ ‫در ﺧﺎﻧﻪی ﺧﻮدم ﺑﺎ ﺷﻢ‪«.‬‬ ‫ﻧﻪ‪ ،‬ﻧﻤﯽداﻧﺪ ﭼﻪ اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ا ﻓﺘﺎد ه‪ .‬ھﻨﻮز ﻧﻪ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﻣﯽداﻧﻢ‪.‬‬ ‫ﮐﯿ ﻒھﺎﯾ ﺶ را ﺑﺮﻣﯽدارم و ﺑﺮش ﻣﯽﮔﺮداﻧﻢ ﺑﻪ اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻤﻦ‪.‬‬ ‫»اﻻ ن ﺟﺎﻧ ﺶ را ﻧﺪارم ﮐﻪ ﻓ ﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﯾﺎ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪ .‬اﯾﻨﺠﺎ‬ ‫ﺑﻨﺸﯿﻦ‪ ،‬ﭼﯿﺰی ﺑﺨﻮا ن‪ ،‬ﺑ ﮕﺬار ﮐﻤﯽ ا ﺳﺘﺮا ﺣﺖ ﮐﻨﻢ و ﺑﺮﮔﺮدم‪ .‬اﮔﺮ‬ ‫ﮐﺴﯽ ﭼﯿﺰی ﮔﻔﺖ‪ ،‬ﺑ ﮕﻮ ﻣﻦ ازت ﺧﻮا ﺳﺘﻢ ﺑﻤﺎﻧﯽ‪«.‬‬ ‫اﻃﺎﻋﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﮐﻮﭘﻪام ﻣﯽروم‪ ،‬ﺑﺎ ھﻤﺎ ن ﻟﺒﺎسھﺎ روی‬ ‫ﺗﺨﺖ ﻣﯽا ﻓﺘﻢ و در ﺧﻮاب ﻋﻤﯿﻘﯽ ﻓﺮو ﻣﯽروم‪.‬‬ ‫ﮐﺴﯽ در ﻣﯽزﻧﺪ‪.‬‬ ‫»ﺗﺎ د ه د ﻗﯿﻘﻪی دﯾ ﮕﺮ ﻣﯽر ﺳﯿﻢ‪«.‬‬ ‫ﭼﺸﻢھﺎﯾﻢ را ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺑﯿﺮو ن ﺷﺐ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﯾﺎ‪ ،‬او ﻟﯿﻦ‬ ‫ﺳﺎﻋﺖھﺎی ﺻﺒﺢ‪ .‬ﺗﻤﺎم روز را ﺧﻮاﺑﯿﺪ هام و ﺣﺎﻻ دﯾ ﮕﺮ ﺷﺐ ﺧﻮاﺑﻢ‬ ‫ﻧﻤﯽﺑﺮد‪.‬‬ ‫ﺻﺪا ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ » :‬ﻗﺮار ا ﺳﺖ اﯾﻦ واﮔﻦ را از ﻗﻄﺎر ﺟﺪا و ﭘﺎرک‬ ‫ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮای دو ﺷﺐ ا ﻗﺎﻣﺖ در ﺷﮫﺮ ھﺮ ﭼﻪ ﻻزم دارﯾﺪ ﺑﺮدارﯾﺪ‪«.‬‬ ‫ﮐﺮﮐﺮ ه را ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬رو ﺷﻨﺎﯾﯽھﺎ ﮐﻢﮐﻢ ﻇﺎھﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ و‬ ‫ﻗﻄﺎر دارد ﺳﺮﻋﺖ ﮐﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬وا ﻗﻌﺎً دارﯾﻢ ﻣﯽر ﺳﯿﻢ‪ .‬ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ‬ ‫ﺻﻮرﺗﻢ را ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ و ھﺮ ﭼﻪ را ﺑﺮای دو ﺷﺐ ا ﻗﺎﻣﺖ در‬ ‫اﮐﺎﺗﺮﯾﻦﺑﺮگ ﻻزم دارم ﺑﺮﻣﯽدارم‪ .‬ﮐﻢﮐﻢ ﺗﺠﺮﺑﻪی ﮐﻤﯽ ﻗﺒ ﻞﺗﺮم‬ ‫دارد زﻧﺪ ه ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫و ﻗﺘﯽ از ﮐﻮﭘﻪ ﺑﯿﺮو ن ﻣﯽروم‪ ،‬ھﻤﻪ در راھﺮو ﻣﻨﺘﻈﺮﻣﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺟﺰ‬ ‫ھﻼل ﮐﻪ ھﻨﻮز ھﻤﺎ ن ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻮد ﻧﺸﺴﺘﻪ‪ .‬ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﻤﯽزﻧﺪ‪ ،‬ﻓﻘﻂ‬ ‫ﺗ ﮑﻪ ﮐﺎﻏﺬی را ﻧﺸﺎﻧﻢ ﻣﯽدھﺪ‪.‬‬ ‫»ﯾﺎﺋﻮ ﺑﺮاﯾﻢ ا ﺟﺎز ه را ﮔﺮ ﻓﺖ‪«.‬‬


‫ﯾﺎﺋﻮ ﻧ ﮕﺎھﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ و زﻣﺰﻣﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪:‬‬ ‫»داﺋﻮ دِ ﺟﯿﻨﮓ را ﺧﻮاﻧﺪ ه ای ؟«‬ ‫ﺑﻠﻪ‪ ،‬ا ﻟﺒﺘﻪ ﺧﻮاﻧﺪ هام‪ ،‬ﻣﺜ ﻞ ھﻤﻪی ھﻢﻧﺴ ﻞھﺎﯾﻢ‪.‬‬ ‫»ﭘ ﺲ اﯾﻦ ﻗﺴﻤﺘ ﺶ ﯾﺎدت ا ﺳﺖ‪" :‬ﻧﯿﺮوھﺎﯾﺖ را ﺑ ﮕﺴﺘﺮا ن ﺗﺎ‬ ‫ﺟﻮا ن ﺑﻤﺎﻧﯽ"‪«.‬‬ ‫آرام ﺳﺮش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ د ﺧﺘﺮ ﮐﻪ ھﻨﻮز ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺗ ﮑﺎ ن‬ ‫ﻣﯽدھﺪ‪ .‬ﺑﻪﻧﻈﺮم ﺣﺮ ﻓ ﺶ ﮐﻤﯽ ﺗﻮھﯿﻦآﻣﯿﺰ ﻣﯽآﯾﺪ‪.‬‬ ‫» ا ﮔ ﺮ ﻣ ﯽ ﺧ ﻮ ا ھ ﯽ ا ﻟ ﻘ ﺎ ﮐ ﻨ ﯽ ﮐﻪ ‪« . . .‬‬ ‫»ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ را ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﻢ ا ﻟﻘﺎ ﮐﻨﻢ‪ .‬اﮔﺮ ﻣﻨﻈﻮرم را ا ﺷﺘﺒﺎ ه‬ ‫ﻓﮫﻤﯿﺪ های‪ ،‬ﺣﺘﻤﺎً اﯾﻦ ﻓ ﮑﺮ در ﺳﺮ ﺧﻮدت ھﺴﺖ‪ .‬ﻇﺎھﺮاً‬ ‫ﺟﻤﻠﻪی ﻻﺋﻮ ز ه را ﻧﻔﮫﻤﯿﺪ های‪ ،‬ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ اﮔﺮ‬ ‫ا ﺣﺴﺎ ﺳﺎﺗﺖ را ﺧﺎرج از ﺧﻮدت ﻗﺮار ﺑﺪھﯽ‪ ،‬ﺗﺠﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﺷﻮی‪.‬‬ ‫آ نﻃﻮر ﮐﻪ ﻣﺘﻮ ﺟﻪ ﺷﺪ هام‪ ،‬اﯾﻦ د ﺧﺘﺮ ﺑﺮای ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺷﺨ ﺺ‬ ‫ﻣ ﻨ ﺎ ﺳ ﺒ ﯽ ا ﺳ ﺖ ‪«.‬‬ ‫ﺑﺎ ھﻢ ﺣﺮف زد هاﻧﺪ ؟ آ ن ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ واردِ ا ﻟ ﻒ ﺷﺪﯾﻢ‪ ،‬ﯾﺎﺋﻮ از‬ ‫آﻧﺠﺎ ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ؟ دﯾﺪ ه ﭼﻪ اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ا ﻓﺘﺎد ؟‬ ‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ‪» :‬ﺑﻪ دﻧﯿﺎی رو ﺣﺎﻧﯽ‪ ،‬ﺑﻪ ﮐﯿﮫﺎﻧﯽ ﻣﻮازی اﻋﺘﻘﺎد‬ ‫داری ﮐﻪ در آ ن زﻣﺎ ن و ﻣ ﮑﺎ ن‪ ،‬اﺑﺪی و ھﻤﯿﺸﻪ ﺣﺎﺿﺮ ا ﺳﺖ ؟«‬ ‫ﺻﺪای ﺟﯿﻎ ﺗﺮﻣﺰھﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﯾﺎﺋﻮ ﺳﺮش را ﺗ ﮑﺎ ن‬ ‫ﻣﯽدھﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ دارد ﺣﺮفھﺎﯾ ﺶ را ﺳﺒﮏ و ﺳﻨ ﮕﯿﻦ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﻻ ﺧﺮ ه ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬ ‫»ﻣﻦ آ نﻃﻮر ﮐﻪ ﺗﻮ ﺧﺪا را ﺗﺼﻮر ﻣﯽﮐﻨﯽ ﺑﻪ ﺧﺪا اﻋﺘﻘﺎد ﻧﺪارم‪،‬‬ ‫اﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰھﺎی دﯾ ﮕﺮ اﻋﺘﻘﺎد دارم ﮐﻪ ﺗﻮ ﺣﺘﯽ ﺧﻮاﺑ ﺶ را‬ ‫ھﻢ ﻧﺪﯾﺪ های‪ .‬اﮔﺮ ﻓﺮدا ﺷﺐ و ﻗﺖ دا ﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﯽ‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮاﻧﯿﻢ‬ ‫ﻗﺪﻣﯽ ﺑﺎ ھﻢ ﺑﺰﻧﯿﻢ‪«.‬‬


‫ﻗﻄﺎر ﻣﯽاﯾﺴﺘﺪ‪ .‬ھﻼل ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽزﻧﺪ و او را در آﻏﻮش ﻣﯽﮔﯿﺮد‪ .‬ﮐﺎﭘﺸﻦھﺎﯾﻤﺎ ن را‬ ‫ﻣﯽﭘﻮ ﺷﯿﻢ و‪ ،‬ﺳﺎﻋﺖ ﯾﮏ و ﭼﮫﺎر د ﻗﯿﻘﻪی ﺻﺒﺢ‪ ،‬ﻗﺪم ﺑﻪ‬ ‫اﮐﺎﺗﺮﯾﻦﺑﺮگ ﻣﯽﮔﺬارﯾﻢ‪.‬‬


‫ﺧﺎﻧﻪی اﯾﭙﺎﺗِﯿﻒ‬ ‫ھﻼلِ ھﻤﻪ ﺟﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ ه‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺧﯿﺎل ﮐﻪ در ﻻﺑﯽ‬ ‫ھﺘ ﻞ ﻧﺸﺴﺘﻪ‪ ،‬از اﺗﺎ ﻗﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪم‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻨ ﮑﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮِ‬ ‫دﯾﺮوز را درازﺑﻪدراز روی ﺗﺨﺘﻢ ﮔﺬراﻧﺪم‪ ،‬ﺑﺎز ھﻢ ﺑﻌﺪ از ﻗﺪم‬ ‫ﮔﺬا ﺷﺘﻦ روی »زﻣﯿﻦِ ﺳﻔﺖ« ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺨﻮاﺑﻢ‪ .‬ﺑﻪ اﺗﺎق ﯾﺎﺋﻮ زﻧﮓ‬ ‫ﻣﯽزﻧﻢ و ﻣﯽروﯾﻢ در ﺷﮫﺮ ﻗﺪﻣﯽ ﺑﺰﻧﯿﻢ‪ .‬ﺗﻨﮫﺎ ﭼﯿﺰی ا ﺳﺖ ﮐﻪ‬ ‫اﻻ ن ا ﺣﺘﯿﺎج دارم‪ :‬را ه ﺑﺮوم‪ ،‬را ه ﺑﺮوم‪ ،‬را ه ﺑﺮوم‪ ،‬ھﻮای ﺗﺎز ه‬ ‫ﺑﺨﻮرم‪ ،‬و ﻧ ﮕﺎھﯽ ﺑﻪ ﺷﮫﺮی ﺑﯿﻨﺪازم ﮐﻪ ھﺮﮔﺰ ﻧﺪﯾﺪ هام و از اﯾﻦ‬ ‫ا ﺣﺴﺎس ﻣﻨﺤﺼﺮﺑﻪ ﻓﺮد ﻟﺬت ﺑﺒﺮم‪.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﺑﺮاﯾﻢ از ﺗﺎرﯾﺦ ﺷﮫﺮ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ :‬اﮐﺎﺗﺮﯾﻦﺑﺮگ ﺳﻮﻣﯿﻦ ﺷﮫﺮ‬ ‫ﺑﺰرگ رو ﺳﯿﻪ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﻏﻨﯽ از ﮐﺎﻧﯽھﺎ‪ .‬اﻃﻼﻋﺎﺗﯽ ﮐﻪ در ھﺮ‬ ‫د ﻓﺘﺮ ﭼﻪی ﺗﻮرﯾﺴﺘﯽ ﭘﯿﺪا ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺮای ﻣﻦ اﺻﻼً ﺟﺎ ﻟﺐ‬ ‫ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺑﯿﺮو ن ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﻠﯿﺴﺎی ارﺗﻮدﮐ ﺲ ﺑﺰرﮔﯽ‬ ‫ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬ﻣﯽاﯾﺴﺘﯿﻢ‪.‬‬ ‫»اﯾﻦ ﮐﻠﯿﺴﺎی ﺟﺎﻣﻊ ﺧﻮ ن ا ﺳﺖ‪ .‬ﮐﻠﯿﺴﺎ را در ﻣﺤ ﻞ ﺳﺎﺑﻖ‬ ‫ﺧﺎﻧﻪای ﺳﺎ ﺧﺘﻪاﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺎل ﺷﺨﺼﯽ ﺑﻪ ﻧﺎم ﻧﯿ ﮑﻼی اﯾﭙﺎﺗﯿ ﻒِ]‪[10‬‬ ‫ﺑﻮد ه‪ .‬ﺑﺮوﯾﻢ ﺗﻮ‪«.‬‬ ‫ﮐﻢﮐﻢ ﺳﺮدم ﺷﺪ ه‪ ،‬ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ از ﺣﺮ ﻓ ﺶ ﭘﯿﺮوی ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻮز های ﮐﻮ ﭼﮏ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ و ﺗﻤﺎم ﺗﺎﺑﻠﻮھﺎ رو ﺳﯽ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﻧ ﮕﺎھﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪاﻧﻢ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﻧﻤﯽداﻧﻢ‪.‬‬ ‫» ﭼﯿﺰی ﺣ ﺲ ﻧﻤﯽﮐﻨﯽ ؟«‬


‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﻧﻪ‪ .‬ﻇﺎھﺮاً ﻣﺄﯾﻮس ﺷﺪ ه‪.‬‬ ‫»ﯾﻌﻨﯽ ﺗﻮ‪ ،‬ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﮫﺎ نھﺎی ﻣﻮازی و اﺑﺪﯾﺖِ ﻟﺤﻈﻪی‬ ‫اﮐﻨﻮ ن اﻋﺘﻘﺎد دارد‪ ،‬ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺣ ﺲ ﻧﻤﯽﮐﻨﯽ ؟«‬ ‫و ﺳﻮ ﺳﻪ ﻣﯽ ﺷﻮم ﺑﺮاﯾ ﺶ ﺑ ﮕﻮﯾﻢ اﺻﻼً ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻣﺮا ﺑﻪ‬ ‫رو ﺳﯿﻪ آورد ه‪ ،‬ﺻﺤﺒﺘﻢ ﺑﺎ ﺟﯽ‪ .‬ﺑﻮد ه درﺑﺎر هی د ﻗﯿﻘﺎً ھﻤﯿﻦ ﮐﻪ‬ ‫ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﺎ و ﺟﻪ رو ﺣﺎﻧﯽام ارﺗﺒﺎط ﺑﺮ ﻗﺮار ﮐﻨﻢ‪ .‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع‬ ‫دﯾ ﮕﺮ ﺻﺪق ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ‪ .‬از و ﻗﺘﯽ ﻟﻨﺪ ن را ﺗﺮک ﮐﺮد هام‪ ،‬آدم دﯾ ﮕﺮی‬ ‫ﺷﺪ هام‪ ،‬آراﻣﻢ و در ﺳﻔﺮ ﺑﻪ ﺳﻮی ﺳﺮزﻣﯿﻦ و رو ﺣﻢ‪ ،‬ﺷﺎد‪ .‬ﯾﮏ‬ ‫ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﯾﺎد آ ن ﺻﺤﻨﻪ در ﻗﻄﺎر ﺑﺎ ﭼﺸﻢھﺎی ھﻼل ﻣﯽا ﻓﺘﻢ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﻓﻮراً ﺧﺎﻃﺮ هاش را از ذھﻨﻢ ﻣﯽراﻧﻢ‪.‬‬ ‫»اﯾﻨ ﮑﻪ ﭼﯿﺰی ﺣ ﺲ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻌﻨﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ارﺗﺒﺎط‬ ‫ﻧﺪارم‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ اﻧﺮژیھﺎی ﻣﻦ در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ درﮔﯿﺮ ﻣ ﮑﺎ ﺷﻔﺎت‬ ‫دﯾ ﮕﺮی ا ﺳﺖ‪ .‬ﻇﺎھﺮاً ﮐﻠﯿﺴﺎی ﺗﺎز ه ﺳﺎزی ا ﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﺟﺮاﯾ ﺶ‬ ‫ﭼﯿﺴﺖ ؟«‬ ‫»اﻣﭙﺮاﺗﻮری رو ﺳﯿﻪ در ﺧﺎﻧﻪی ﻧﯿ ﮑﻼی اﯾﭙﺎﺗﯽِف ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎ ن‬ ‫ر ﺳﯿﺪ‪ .‬ﺷﺐ ‪ 16‬ژوﺋﯿﻪی ‪ ،1918‬ﺗﻤﺎم ﺧﺎﻧﻮاد هی ﻧﯿﻼی دوم‪،‬‬ ‫آ ﺧﺮﯾﻦ ﺗﺰار رو ﺳﯿﻪ‪ ،‬ﺑﺎ دﮐﺘﺮش و ﺳﻪ ﺧﺪﻣﺘ ﮑﺎر ﺷﺎ ن اﯾﻨﺠﺎ اﻋﺪام‬ ‫ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺧﻮد ﺗﺰار ﺷﺮوع ﮐﺮدﻧﺪ و ﭼﻨﺪﯾﻦ ﮔﻠﻮ ﻟﻪ ﺑﻪ ﻣﻐﺰ و‬ ‫ﺳﯿﻨﻪاش ﺷﻠﯿﮏ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬آ ﺧﺮﯾﻦ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺮدﻧﺪ‪ ،‬آﻧﺎ ﺳﺘﯿﺎزﯾﺎ‪،‬‬ ‫ﺗﺎﺗﯿﺎﻧﺎ‪ ،‬او ﻟ ﮕﺎ و ﻣﺎرﯾﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﻪ ﺿﺮب ﺳﺮﻧﯿﺰ ه ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ رو ﺣﺸﺎ ن ھﻨﻮز اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ را ﺗﺴﺨﯿﺮ ﮐﺮد ه و دﻧﺒﺎل‬ ‫ﺟﻮاھﺮاﺗﯽ ﻣﯽﮔﺮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪ ه‪ .‬ﻣﺮدم ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﺑﻮرﯾ ﺲ‬ ‫ﯾﻠﺘﺴﯿﻦ‪ ،‬رﺋﯿ ﺲ ﺟﻤﮫﻮر رو ﺳﯿﻪ‪ ،‬ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮ ﻓﺖ آ ن ﺧﺎﻧﻪی ﻗﺪﯾﻤﯽ‬ ‫را ﺧﺮاب ﮐﻨﺪ و ﺟﺎﯾ ﺶ ﮐﻠﯿﺴﺎﯾﯽ ﺑﺴﺎزد ﺗﺎ اﯾﻦ ارواح ﺑﺮوﻧﺪ و‬ ‫رو ﺳﯿﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ دوﺑﺎر ه ر ﺷﺪ ﮐﻨﺪ‪«.‬‬ ‫» ﭼﺮا ﻣﺮا آوردی اﯾﻨﺠﺎ ؟«‬


‫ﺑﺮای او ﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻌﺪ از ﻣﻼ ﻗﺎﺗﻤﺎ ن در ﻣﺴ ﮑﻮ‪ ،‬ﯾﺎﺋﻮ ﺷﺮﻣﻨﺪ ه ﺑﻪ‬ ‫ﻧﻈﺮ ﻣﯽر ﺳﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ » :‬ﭼﻮ ن دﯾﺮوز ازم ﭘﺮ ﺳﯿﺪی ﺑﻪ ﺧﺪا اﻋﺘﻘﺎد دارم ﯾﺎ ﻧﻪ‪.‬‬ ‫را ﺳﺘ ﺶ ﺑﮫ ﺶ اﻋﺘﻘﺎد دا ﺷﺘﻢ‪ ،‬ﺗﺎ اﯾﻨ ﮑﻪ ﺗﻨﮫﺎ ﮐﺴﯽ را ﮐﻪ ﺗﻮی‬ ‫دﻧﯿﺎ دو ﺳﺖ دا ﺷﺘﻢ ازم ﮔﺮ ﻓﺖ‪ :‬زﻧﻢ‪ .‬ھﻤﯿﺸﻪ ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدم ﭘﯿ ﺶ‬ ‫از زﻧﻢ ﻣﯽﻣﯿﺮم‪ ،‬اﻣﺎ اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﻧﯿﻔﺘﺎد‪ .‬روزی ﮐﻪ ﺑﺎ ھﻢ ﻣﻼ ﻗﺎت‬ ‫ﮐﺮدﯾﻢ‪ ،‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮدم از ﻗﺒ ﻞ از ﺗﻮ ﻟﺪم او را ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺧﺘﻪام‪ .‬ﺳﺨﺖ‬ ‫ﺑﺎرا ن ﻣﯽآﻣﺪ و او دﻋﻮت ﭼﺎی ﻣﺮا ﻗﺒﻮل ﻧ ﮑﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻦ ھﻤﺎ ن‬ ‫ﻟﺤﻈﻪ ﻓﮫﻤﯿﺪم ﻣﺎ ﻣﺜ ﻞ اﺑﺮھﺎﯾﯽ ھﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ آ ﺳﻤﺎ ن را‬ ‫ﻣﯽﭘﻮ ﺷﺎﻧﻨﺪ و آدم ﻧﻤﯽ ﻓﮫﻤﺪ ﮐﯽ ﯾ ﮑﯽ ﺗﻤﺎم ﻣﯽ ﺷﻮد و آ ن ﯾ ﮑﯽ‬ ‫ﺷﺮوع‪ .‬ﯾﮏ ﺳﺎل ﺑﻌﺪ ازدواج ﮐﺮدﯾﻢ‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر ﻃﺒﯿﻌﯽﺗﺮﯾﻦ ﮐﺎر دﻧﯿﺎ‬ ‫ﺑﺎ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﭽﻪدار ﺷﺪﯾﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺪا و ﺧﺎﻧﻮاد ه ﺣﺮﻣﺖ ﻣﯽﮔﺬا ﺷﺘﯿﻢ؛‬ ‫ﺑﻌﺪ ﯾﮏ روز ﺑﺎدی آﻣﺪ و اﺑﺮھﺎ را از ھﻢ ﺟﺪا ﮐﺮد‪«.‬‬ ‫ﺻﺒﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺣﺮ ﻓ ﺶ را ﺗﻤﺎم ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»اﻧﺼﺎف ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬اﻧﺼﺎف ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﯽﻣﻌﻨﺎ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﺮ ﺟﯿﺢ‬ ‫ﻣﯽدادم ﻣﺜ ﻞ ﺗﺰار و ﺧﺎﻧﻮاد هاش‪ ،‬ھﻤ ﮕﯽ ﺑﺎ ھﻢ ﻋﺎزم زﻧﺪﮔﯽ‬ ‫ﺑﻌﺪی ﻣﯽ ﺷﺪﯾﻢ‪«.‬‬ ‫ﻧﻪ‪ ،‬ھﻨﻮز ھﻤﻪی ﺣﺮفھﺎﯾ ﺶ را ﻧﺰد ه‪ .‬ﻣﻨﺘﻈﺮ ا ﺳﺖ ﭼﯿﺰی‬ ‫ﺑ ﮕﻮﯾﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﺳﺎﮐﺖ ﻣﯽﻣﺎﻧﻢ‪ .‬اﻧ ﮕﺎر وا ﻗﻌﺎً ارواح ﻣﺮدﮔﺎ ن ﺑﺎ ﻣﺎ‬ ‫ھ ﺴ ﺘ ﻨ ﺪ‪.‬‬ ‫»و ﻗﺘﯽ دﯾﺪم ﺗﻮ و آ ن ز ن ﺟﻮا ن در ﻗﻄﺎر‪ ،‬در دھﻠﯿﺰ ﺗﻪ واﮔﻦ‬ ‫ﭼﻪﻃﻮر ﺑﻪ ھﻢ ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ‪ ،‬ﯾﺎد زﻧﻢ ا ﻓﺘﺎدم و او ﻟﯿﻦ ﻧ ﮕﺎھﻤﺎ ن‪ ،‬و‬ ‫اﯾﻨ ﮑﻪ ﻗﺒ ﻞ از اﯾﻨ ﮑﻪ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯿﻢ‪ ،‬ﭼﯿﺰی ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽﮔﻔﺖ‪" :‬ﺑﺎز ﺑﺎ‬ ‫ھﻤﯿﻢ‪ ".‬ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺘﻢ ﺑﯿﺎورﻣﺖ اﯾﻨﺠﺎ‪ ،‬ﺗﺎ ازت ﺑﭙﺮ ﺳﻢ‬ ‫آﯾﺎ ﭼﯿﺰھﺎﯾﯽ را ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﯿﻢ‪ ،‬ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ ؟ ﻣﯽداﻧﯽ زﻧﻢ اﻻ ن‬ ‫ﮐﺠﺎ ﺳﺖ ؟«‬


‫ﭘ ﺲ آ ن ﻟﺤﻈﻪی ورود ﻣﻦ و ھﻼل را ﺑﻪ ا ﻟ ﻒ دﯾﺪ ه‪.‬‬ ‫ﺑﻪ دوروﺑﺮم ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺗﺸ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﺮا آورد ه اﯾﻨﺠﺎ‪،‬‬ ‫و ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ ﺑﻪ ﭘﯿﺎد هرویﻣﺎ ن اداﻣﻪ ﺑﺪھﯿﻢ ؟‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬آ ن ز ن ﺟﻮا ن را ز ﺟﺮ ﻧﺪ ه‪ .‬ھﺮو ﻗﺖ ﻧ ﮕﺎھ ﺶ را ﺑﻪ ﺗﻮ‬ ‫ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﻣﯽآﯾﺪ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ و ﻗﺖ ا ﺳﺖ ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را‬ ‫ﻣ ﯽ ﺷ ﻨ ﺎ ﺳ ﯿ ﺪ ‪«.‬‬ ‫ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﭼﻨﺪا ن ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻧ ﮕﺮا ن اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺎ ﺷﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬در ﻗﻄﺎر از ﻣﻦ ﭘﺮ ﺳﯿﺪی اﻣﺸﺐ د ﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺑﺎ‬ ‫ﺗﻮ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﯿﺎﯾﻢ‪ .‬ﭘﯿﺸﻨﮫﺎدت ھﻨﻮز ﺑﺮ ﻗﺮار ا ﺳﺖ ؟ ﺑﻌﺪاً ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ‬ ‫ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯿﻢ‪ .‬اﮔﺮ دﯾﺪ ه ﺑﻮدی ﻣﻮ ﻗﻌﯽ ﮐﻪ زﻧﻢ ﺧﻮاب ا ﺳﺖ‬ ‫ﭼﻪﻃﻮر ﻧ ﮕﺎھ ﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﻧ ﮕﺎھﻢ را ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪی و ﻣﯽ ﻓﮫﻤﯿﺪی‬ ‫ﭼﺮا ﺳﯽ ﺳﺎل ا ﺳﺖ ﺑﺎ ھﻢ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪«.‬‬ ‫****‬ ‫ﭘﯿﺎد هروی دارد در ﺟﺴﻢ و رو ﺣﻢ ﻣﻌﺠﺰ ه ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﮐﺎﻣﻼً ﺑﺮ‬ ‫اﮐﻨﻮ ن ﻣﺘﻤﺮﮐﺰم‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻧﺸﺎﻧﻪھﺎ‪ ،‬ﺟﮫﺎ نھﺎی ﻣﻮازی و‬ ‫ﻣﻌﺠﺰات در "اﮐﻨﻮ ن" ﭘﯿﺪا ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﯾﺎﺋﻮ ﭼﻨﺎ ن از ﻣﺮگ ﺗﺰار ﺣﺮف‬ ‫ﻣﯽزﻧﺪ ﮐﻪ اﻧ ﮕﺎر ھﻤﯿﻦ دﯾﺮوز ﺑﻮد ه‪ ،‬و ز ﺧﻢھﺎی ﻋﺸﻘ ﺶ را ﻃﻮری‬ ‫ﻧﺸﺎﻧﻢ ﻣﯽدھﺪ اﻧ ﮕﺎر ھﻤﯿﻦ ﭼﻨﺪ د ﻗﯿﻘﻪی ﭘﯿ ﺶ ﮔﺮ ﻓﺘﺎر ﺷﺎ ن‬ ‫ﺷﺪ ه؛ و ﻣﻦ ﻃﻮری ﺑﻪ ﺳ ﮑﻮی ﻗﻄﺎر در ﻣﺴ ﮑﻮ ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ‬ ‫اﻧ ﮕﺎر در ﮔﺬ ﺷﺘﻪھﺎی دور ﺑﻮد ه‪.‬‬ ‫در ﭘﺎرﮐﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪاﯾﻢ و آﯾﻨﺪﮔﺎ ن و روﻧﺪﮔﺎ ن را ﺗﻤﺎ ﺷﺎ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ز نھﺎ و ﺑﭽﻪھﺎ‪ ،‬ﻣﺮدھﺎی ﺷﺘﺎﺑﺎ ن‪ ،‬ﭘﺴﺮھﺎﯾﯽ ﮐﻪ دور‬ ‫رادﯾﻮﯾﯽ ﺟﻤﻊ ﺷﺪ هاﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ را ﺟﯿﻎ ﻣﯽزﻧﺪ‪ ،‬د ﺧﺘﺮھﺎﯾﯽ‬ ‫ﮐﻪ آ نﻃﺮفﺗﺮ ﺟﻤﻊ ﺷﺪ هاﻧﺪ و درﺑﺎر هی ﭼﯿﺰی ﺑﺴﯿﺎرﺑﺴﯿﺎر‬ ‫ﺑﯽاھﻤﯿﺖ ﺑﺎ ھﯿﺠﺎ ن ﮔﭗ ﻣﯽزﻧﻨﺪ‪ ،‬و ﭘﯿﺮﺗﺮھﺎ ﮐﻪ ﭘﺎ ﻟﺘﻮھﺎی‬ ‫زﻣﺴﺘﺎﻧﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﭘﻮ ﺷﯿﺪ هاﻧﺪ‪ ،‬ھﺮ ﭼﻨﺪ ﺑﮫﺎر ا ﺳﺖ‪ .‬ﯾﺎﺋﻮ دو ﺗﺎ‬


‫ھﺎتداگ ﺑﺮاﯾﻤﺎ ن ﻣﯽ ﺧﺮد و ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدد‪.‬‬ ‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ‪» :‬ﻧﻮ ﺷﺘﻦ ﺳﺨﺖ ا ﺳﺖ ؟«‬ ‫»ﻧﻪ‪ .‬ﯾﺎد ﮔﺮ ﻓﺘﻦ اﯾﻦ ھﻤﻪ زﺑﺎ ن ﺧﺎر ﺟﯽ ﺳﺨﺖ ا ﺳﺖ ؟«‬ ‫»ﻧﻪ ﭼﻨﺪا ن‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮ ﺟﻪ ﮐﺮد‪«.‬‬ ‫» ﺧﻮب‪ ،‬ﻣﻦ ﺗﻤﺎم ﻣﺪت ﺗﻮ ﺟﻪ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ھﯿﭻو ﻗﺖ ﺟﻠﻮﺗﺮ از‬ ‫آﻧﭽﻪ در ﺑﭽ ﮕﯽ ﯾﺎد ﮔﺮ ﻓﺘﻢ ﻧﺮ ﻓﺘﻪام‪«.‬‬ ‫»ﻣﻦ ھﻢ ھﯿﭻو ﻗﺖ ﺳﻌﯽ ﻧ ﮑﺮدم ﺑﻨﻮﯾﺴﻢ‪ ،‬ﭼﻮ ن در ﺑﭽ ﮕﯽ ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮای ﻧﻮﯾﺴﻨﺪ ه ﺷﺪ ن ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺨﺖ درس ﺑﺨﻮاﻧﻢ‪،‬‬ ‫ﮐﺘﺎبھﺎی زﯾﺎدی ﻣﻄﺎ ﻟﻌﻪ ﮐﻨﻢ و ﺑﺎ رو ﺷﻨﻔ ﮑﺮھﺎ ا ﺧﺘﻼط ﮐﻨﻢ‪ ،‬و‬ ‫ﻣﻦ از رو ﺷﻨﻔ ﮑﺮھﺎ ﻣﺘﻨﻔﺮم‪«.‬‬ ‫ﻧﻤﯽداﻧﻢ ا ﺷﺎر هاش ﺑﻪ ﻣﻦ ا ﺳﺖ ﯾﺎ ﻧﻪ‪ .‬دھﺎﻧﻢ ﭘﺮ از ھﺎتداگ‬ ‫ا ﺳﺖ و ﺟﻮاب ﻧﻤﯽدھﻢ‪ .‬ﺑﻪ ھﻼل و ﺑﻪ ا ﻟ ﻒ ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ‬ ‫اﯾﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﭼﻨﺎ ن ﻧ ﮕﺮاﻧ ﺶ ﮐﺮد ه ﮐﻪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮ ﻓﺘﻪ ﺑﻪ ﺳﻔﺮ اداﻣﻪ‬ ‫ﻧﺪھﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻣﺎ ه ﭘﯿ ﺶ‪ ،‬اﮔﺮ اﯾﻦ ﻓﺮاﯾﻨﺪ ﺳﯿﺮ ﮐﺎﻣﻠ ﺶ را ﻃﯽ‬ ‫ﻧﻤﯽﮐﺮد‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺘﻌﺼﺒﺎﻧﻪ ﺑﺮ ﺧﻮرد ﻣﯽﮐﺮدم‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺧﯿﺎل ﮐﻪ ﮐ ﻞ‬ ‫ﮐﺎرآﻣﻮزیام ﺑﻪ اﯾﻦ ﺑﺴﺘ ﮕﯽ دارد‪ .‬اﻣﺎ روزی آ ﻓﺘﺎﺑﯽ ا ﺳﺖ و اﮔﺮ‬ ‫دﻧﯿﺎ در ﺻﻠﺢ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽر ﺳﺪ‪ ،‬ﺑﻪ اﯾﻦ ﻋﻠﺖ ا ﺳﺖ ﮐﻪ در ﺻﻠﺢ‬ ‫ا ﺳ ﺖ‪.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ‪» :‬ﺑﺮای اﯾﻨ ﮑﻪ ﺑﺘﻮاﻧﯽ ﺑﻨﻮﯾﺴﯽ ﭼﻪ ﻻزم داری ؟«‬ ‫»ﻋﺸﻖ‪ .‬ھﻤﺎ ن ﻋﺸﻘﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﻪ زﻧﺖ دا ﺷﺘﯽ‪ ،‬ﯾﺎ در وا ﻗﻊ‬ ‫د ا ر ی ‪«.‬‬ ‫»ھﻤﯿﻦ ؟«‬ ‫»اﯾﻦ ﭘﺎرک را ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ ؟ اﯾﻨﺠﺎ دا ﺳﺘﺎ نھﺎی زﯾﺎدی در ﺟﺮﯾﺎ ن‬ ‫ا ﺳﺖ‪ .‬دا ﺳﺘﺎ نھﺎ را ﺑﺎرھﺎ ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎز ﺳﺰاوار ﺑﺎزﮔﻔﺘﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﻮﯾﺴﻨﺪ ه‪ ،‬ﺗﺮاﻧﻪ ﺧﻮا ن‪ ،‬ﺑﺎﻏﺒﺎ ن‪ ،‬ﻣﺘﺮ ﺟﻢ‪ ،‬ﻣﺎ ھﻤﻪ آﯾﻨﻪی زﻣﺎ ن‬ ‫ﺧﻮدﻣﺎﻧﯿﻢ‪ .‬ھﻤ ﮕﯽ ﻋﺸﻘﻤﺎ ن را در ﮐﺎرﻣﺎ ن ﻣﯽرﯾﺰﯾﻢ‪ .‬ا ﻟﺒﺘﻪ در‬


‫ﻣﻮرد ﻣﻦ ﺧﻮاﻧﺪ ن ﺧﯿﻠﯽ ﻣﮫﻢ ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ھﺮﮐ ﺲ ﺗﻤﺎم اﯾﻤﺎﻧ ﺶ را‬ ‫در ﻣﺠﻠﺪات ﺳﻨ ﮕﯿﻦ داﻧﺸ ﮕﺎھﯽ و ﮐﻼسھﺎی آﻣﻮزش‬ ‫ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﮔﯽ ﺑ ﮕﺬارد‪ ،‬از اﺻ ﻞ ﻗﻀﯿﻪ ﻏﺎ ﻓ ﻞ ا ﺳﺖ‪ :‬ﮐﻠﻤﺎت‪ ،‬ﺣﯿﺎﺗﯽ‬ ‫ھﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﮐﺎﻏﺬ ﻓﺮود ﻣﯽآﯾﺪ‪ .‬ﭘ ﺲ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ھﻤﺮاھﯽ دﯾ ﮕﺮا ن‬ ‫ﺑ ﺎ ش ‪«.‬‬ ‫»ھﺮو ﻗﺖ دور هھﺎی ادﺑﯿﺎت داﻧﺸ ﮕﺎھﯽ را ﻣﯽدﯾﺪم ﮐﻪ در آ ن‬ ‫درس ﻣﯽداﻧﻢ‪ ،‬ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮم‪«...‬‬ ‫ﺣﺮ ﻓ ﺶ را ﮐﺎﻣ ﻞ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ...» :‬ﻣﺼﻨﻮﻋﯽ ﻣﯽآﻣﺪ ؟ ھﯿﭻﮐ ﺲ‬ ‫ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎ ﺧﻮاﻧﺪ ن ﮐﺘﺎب راھﻨﻤﺎ ﻋﺸﻖورزﯾﺪ ن ﯾﺎد ﺑ ﮕﯿﺮد و‬ ‫ھﯿﭻﮐ ﺲ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎ دور ه دﯾﺪ ن ﻧﻮﯾﺴﻨﺪ ه ﺑﺸﻮد‪ .‬ﻧﻤﯽﮔﻮﯾﻢ‬ ‫دﻧﺒﺎل ﻧﻮﯾﺴﻨﺪ هھﺎی دﯾ ﮕﺮ ﺑﺎش‪ ،‬ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺑ ﮕﺮد‬ ‫ﮐﻪ ﻣﮫﺎرتھﺎﯾﺸﺎ ن ﺑﺎ ﺗﻮ ﻓﺮق دارد‪ ،‬ﺑﺮای اﯾﻨ ﮑﻪ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﮔﯽ ﺑﺎ ھﯿﭻ‬ ‫ﻓﻌﺎ ﻟﯿﺖ دﯾ ﮕﺮی ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻮر و ﺷﯿﻔﺘ ﮕﯽ اﻧﺠﺎم ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﻓﺮ ﻗﯽ‬ ‫ﻧﺪارد‪«.‬‬ ‫»اﮔﺮ ﺑﺨﻮاھﻢ ﮐﺘﺎﺑﯽ درﺑﺎر هی آ ﺧﺮﯾﻦ روزھﺎی ﻧﯿ ﮑﻼی دوم‬ ‫ﺑﻨﻮﯾﺴﻢ ﭼﻪ ؟«‬ ‫»ﻣﻮﺿﻮع ﮐﺘﺎب ﻣﮫﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬دا ﺳﺘﺎ ن ﺧﺎرقا ﻟﻌﺎد های ا ﺳﺖ‪،‬‬ ‫اﻣﺎ ﺑﺮای ﻣﻦ‪ ،‬ﻧﻮ ﺷﺘﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﻮﺿﻮع ﮐﺸ ﻒ ﺧﻮدم ا ﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮ ﯾﮏ‬ ‫ﺗﻮﺻﯿﻪ ﺑﺮاﯾﺖ دا ﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﻢ اﯾﻦ ا ﺳﺖ‪ :‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﻈﺮ دﯾ ﮕﺮا ن‬ ‫ﻣﺄﯾﻮس ﻧﺸﻮ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻣﯿﺎﻧﺤﺎ ﻟﯽ ا ﺳﺖ ﮐﻪ از ﺧﻮدش ﻣﻄﻤﺌﻦ ا ﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﭘ ﺲ ﺧﻄﺮ ﮐﻦ و ﮐﺎری را ﺑ ﮑﻦ ﮐﻪ وا ﻗﻌﺎً ﻣﯽ ﺧﻮاھﯽ‪ .‬ﺑﻪ دﻧﺒﺎل‬ ‫ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺑﺮو ﮐﻪ از ا ﺷﺘﺒﺎ ه ﻧﻤﯽﺗﺮ ﺳﻨﺪ و ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ا ﺷﺘﺒﺎ ه‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ھﻤﯿﻦ د ﻟﯿ ﻞ‪ ،‬ﮐﺎر اﯾﻦ ا ﻓﺮاد اﻏﻠﺐ ﺷﻨﺎ ﺧﺘﻪ‬ ‫ﻧﻤﯽ ﺷﻮد‪ ،‬اﻣﺎ اﯾﻦھﺎ د ﻗﯿﻘﺎً ھﻤﺎ ن ﮐﺴﺎﻧﯽ ھﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ دﻧﯿﺎ را‬ ‫ﻋﻮض ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و ﺑﻌﺪ از ا ﺷﺘﺒﺎ هھﺎی ﻣﺘﻌﺪد‪ ،‬ﮐﺎری ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ‬ ‫ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﺎ ن را ﮐﺎﻣﻼً ﻋﻮض ﻣﯽﮐﻨﺪ‪«.‬‬


‫»ﻣﺜ ﻞ ھﻼل‪«.‬‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﻣﺜ ﻞ ھﻼل‪ .‬اﻣﺎ ﯾﮏ ﭼﯿﺰ را ﺑ ﮕﻮﯾﻢ‪ :‬ا ﺣﺴﺎ ﺳﯽ را ﮐﻪ ﺗﻮ‬ ‫ﺑﻪ زﻧﺖ دا ﺷﺘﯽ‪ ،‬ﻣﻦ ھﻢ ﺑﻪ زﻧﻢ دارم‪ .‬ﻗﺪﯾ ﺲ ﻧﯿﺴﺘﻢ و ﻗﺼﺪ‬ ‫ﻗﺪﯾ ﺲ ﺷﺪ ن ھﻢ ﻧﺪارم‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﻗﻮل ﺧﻮدت‪ ،‬ﻣﺎ دو ﺗﺎ اﺑﺮ ﺑﻮدﯾﻢ و‬ ‫ﺣﺎﻻ ﯾ ﮑﯽ ﺷﺪ هاﯾﻢ‪ .‬دو ﻗﻄﻌﻪ ﯾﺦ ﺑﻮدﯾﻢ ﮐﻪ زﯾﺮ آ ﻓﺘﺎب ذوب ﺷﺪﻧﺪ‬ ‫و ﺣﺎﻻ ھﺮدو‪ ،‬ﯾﮏ آب ﺟﺎری آزاد ھﺴﺘﯿﻢ‪«.‬‬ ‫»اﻣﺎ ﺑﺎز‪ ،‬و ﻗﺘﯽ رد ﻣﯽ ﺷﺪم‪ ،‬دﯾﺪم ﺗﻮ و ھﻼل ﭼﻪﻃﻮر ﺑﻪ ھﻢ‬ ‫ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﺮدﯾﺪ‪«...‬‬ ‫ﺟﻮاب ﻧﻤﯽدھﻢ و او ھﻢ دﯾ ﮕﺮ ﻗﻀﯿﻪ را اداﻣﻪ ﻧﻤﯽدھﺪ‪.‬‬ ‫در ﭘﺎرک ﭘﺴﺮھﺎ اﺻﻼً ﺑﻪ د ﺧﺘﺮھﺎﯾﯽ ﭼﻨﺪ ﻣﺘﺮ آ نﻃﺮفﺗﺮ‬ ‫اﯾﺴﺘﺎد هاﻧﺪ ﻧ ﮕﺎ ه ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﭘﯿﺮﺗﺮھﺎ ﻣﯽﮔﺬرﻧﺪ و ﺑﻪ ﮐﻮدﮐﯽ ﺷﺎ ن‬ ‫ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻣﺎدرھﺎ ﭼﻨﺎ ن ﺑﻪ ﺑﭽﻪھﺎﯾﺸﺎ ن ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽزﻧﻨﺪ ﮐﻪ‬ ‫اﻧ ﮕﺎر ﻗﺮار ا ﺳﺖ ھﻤﻪ ﺷﺎ ن در آﯾﻨﺪ ه ھﻨﺮﻣﻨﺪ و ﻣﯿﻠﯿﻮﻧﺮ ﯾﺎ‬ ‫رﺋﯿ ﺲ ﺟﻤﮫﻮر ﺑﺸﻮﻧﺪ‪ .‬ﺻﺤﻨﻪی ﭘﯿ ﺶ روﯾﻤﺎ ن ﺑﺮاﯾﻨﺪی از ر ﻓﺘﺎر‬ ‫اﻧﺴﺎﻧﯽ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬در ﮐﺸﻮرھﺎی زﯾﺎدی زﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮد هام و ا ﻟﺒﺘﻪ‬ ‫دور هھﺎی ﺳﺨﺘﯽ را ﮔﺬراﻧﺪ هام‪ ،‬ﺑﺎ ﺑﯽﻋﺪا ﻟﺘﯽ آ ﺷﻨﺎ ﺷﺪ هام و‬ ‫زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ھﻤﻪ ﺗﻮ ﻗﻊ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎﻻﯾﯽ از ﻣﻦ دا ﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﺳﺮ ﺑﻪ‬ ‫زﻣﯿﻦ ﺧﻮرد هام‪ .‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮات ھﯿﭻ ارﺗﺒﺎﻃﯽ ﺑﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ‬ ‫ﻧﺪارد‪ .‬ﺧﺎﻃﺮاﺗﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﻨﯿﺪ ن ﺑﻪ‬ ‫آواز ﻣﺮدم‪ ،‬ﻗﺼﻪھﺎی ﻣﺮدم و ﻟﺬت ﺑﺮد ن از زﻧﺪﮔﯽ ﮔﺬراﻧﺪ هام‪ .‬زﻧﻢ‬ ‫را ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎل ﭘﯿ ﺶ از د ﺳﺖ دادم‪ ،‬اﻣﺎ اﻧ ﮕﺎر ھﻤﯿﻦ دﯾﺮوز ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ھﻨﻮز اﯾﻨﺠﺎ ﺳﺖ‪ ،‬روی اﯾﻦ ﻧﯿﻤ ﮑﺖ ﮐﻨﺎرﻣﺎ ن ﻧﺸﺴﺘﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﯾﺎد‬ ‫زﻣﺎ نھﺎی ﺷﺎدی ﮐﻪ ﺑﺎ ھﻢ ﺑﻮدﯾﻢ‪«.‬‬ ‫ﺑﻠﻪ‪ ،‬ھﻨﻮز اﯾﻨﺠﺎ ﺳﺖ‪ ،‬و اﮔﺮ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﮐﻠﻤﺎت ﻣﻨﺎ ﺳﺐ را‬ ‫ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ‪ ،‬اﯾﻦ را ﺑﺮاﯾ ﺶ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدادم‪.‬‬


‫از و ﻗﺘﯽ ا ﻟ ﻒ را دﯾﺪم و ﺣﺮف ﺟﯽ‪ .‬را ﻓﮫﻤﯿﺪم‪ ،‬ا ﺣﺴﺎ ﺳﺎﺗﻢ‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﺳﻄﺢ آﻣﺪ ه‪ .‬ﻧﻤﯽداﻧﻢ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﻣﺸ ﮑﻠ ﺶ را ﺣ ﻞ ﮐﻨﻢ‬ ‫ﯾﺎ ﻧﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ازش ﺑﺎ ﺧﺒﺮم‪.‬‬ ‫» ھ ﻤ ﯿ ﺸ ﻪ و ﻗ ﺖ ﻣ ﻨ ﺎ ﺳ ﺒ ﯽ ﺑ ﺮ ا ی ﻗﺼ ﻪ ﮔ ﻔ ﺘ ﻦ ا ﺳ ﺖ ‪ ،‬ﺣ ﺘ ﯽ ا ﮔ ﺮ‬ ‫ﻓﻘﻂ ﺑﺮای ﺧﺎﻧﻮاد هات‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﭽﻪ داری ؟«‬ ‫»دو ﺗﺎ ﭘﺴﺮ و دو ﺗﺎ د ﺧﺘﺮ‪ .‬اﻣﺎ ﺣﻮﺻﻠﻪی ﻗﺼﻪھﺎی ﻣﺮا ﻧﺪارﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﻗﺒﻼً ھﻤﻪ ﺷﺎ ن را ﺷﻨﯿﺪ هاﻧﺪ‪ .‬ﻗﺼﺪ داری درﺑﺎر هی ﺳﻔﺮ‬ ‫روی را هآھﻦ ﺗﺮاـ ﺳﯿﺒﺮی ﮐﺘﺎب ﺑﻨﻮﯾﺴﯽ ؟«‬ ‫»ﻧﻪ‪«.‬‬ ‫ﺣﺘﯽ اﮔﺮ ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺘﻢ‪ ،‬ﭼﻪﻃﻮر ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ا ﻟ ﻒ را ﺗﻮﺿﯿﺢ‬ ‫ﺑ ﺪ ھﻢ ؟‬


‫اﻟ ﻒ‬ ‫ھﻼلِ ھﻤﻪ ﺟﺎ ﺣﺎﺿﺮ ھﻨﻮز ﺑﺮﻧ ﮕﺸﺘﻪ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ از اﯾﻨ ﮑﻪ در ﺗﻤﺎم ﻃﻮل ﺷﺎم ا ﺣﺴﺎ ﺳﺎﺗﻢ را ﭘﯿ ﺶ ﺧﻮدم‬ ‫ﻧ ﮕ ﻪ د ا ﺷ ﺘ ﻢ و ﮔ ﻔ ﺘ ﻢ ﻣ ﺮ ا ﺳ ﻢ ا ﻣﻀ ﺎ ﭼ ﻪ ﺧ ﻮ ب ﭘ ﯿ ﺶ ر ﻓ ﺖ و ا ز ھ ﻤ ﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮش ﺗﺸ ﮑﺮ ﮐﺮدم‪ ،‬و ھﻤﯿﻦﻃﻮر از ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ رو ﺳﯽ و‬ ‫ر ﻗﺼﯽ ﮐﻪ در ﻣﮫﻤﺎﻧﯽ ﺑﻌﺪش ﺑﺮاﯾﻢ ﺑﺮﮔﺰار ﮐﺮدﻧﺪ )ﮔﺮو هھﺎی‬ ‫ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ در ﻣﺴ ﮑﻮ و ﮐﺸﻮرھﺎی دﯾ ﮕﺮ ھﻤﯿﺸﻪ ﺗﺮ ﺟﯿﺢ ﻣﯽداﻧﺪ‬ ‫ھﻤﺎ ن ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ ﻏﺮﺑﯽ را ا ﺟﺮا ﮐﻨﻨﺪ(‪ ،‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ‬ ‫ﮐﺴﯽ ﻧﺸﺎﻧﯽ ر ﺳﺘﻮرا ن را ﺑﻪ ھﻼل داد ه ؟‬ ‫ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﻧ ﮕﺎھﻢ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ا ﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﻧﺪاد هاﻧﺪ! ھﻤﻪ ﻓ ﮑﺮ‬ ‫ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ آ ن د ﺧﺘﺮ ﻣﺰا ﺣﻢ ﻣﻦ ا ﺳﺖ‪ .‬ھﻤﻪ ﺧﻮ ﺷﺤﺎل ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﻣ ﺮ ا ﺳ ﻢ ا ﻣﻀ ﺎ ی ﮐ ﺘ ﺎ ب ﻧ ﯿ ﺎ ﻣ ﺪ ‪.‬‬ ‫وﯾﺮا ﺳﺘﺎرم ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﻣﻤ ﮑﻦ ﺑﻮد دوﺑﺎر ه در ﺑﺮﻧﺎﻣﻪی اﻣﻀﺎی‬ ‫ﮐﺘﺎب ﯾﮏ ر ﺳﯿﺘﺎل وﯾﻮ ﻟﻮ ن را ه ﺑﯿﻨﺪازد ﺗﺎ ﺑﺎز ﺑﺮود زﯾﺮ ﻧﻮرا ﻓ ﮑﻦ‪«.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ از آ ن ﻃﺮف ﻣﯿﺰ ﻧ ﮕﺎھﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﻣﯽداﻧﺪ ﻧﻈﺮم ﺑﺎ دﯾ ﮕﺮا ن‬ ‫ﻓﺮق ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺧﯿﻠﯽ د ﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺖ آﻧﺠﺎ ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﭼﺮا ؟ ﺗﺎ ﺑﺎز‬ ‫ﺑﻪ ا ﻟ ﻒ ﺑﺮﮔﺮدم و از دری ﺑ ﮕﺬرم ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺧﺎﻃﺮات ﺗﻠﺦ را ﺑﺮاﯾﻢ‬ ‫ﻣﯽآورد ؟ ﻣﯽداﻧﻢ آ ن در ﺑﻪ ﮐﺠﺎ ﻣﯽر ﺳﺪ‪ .‬ﻗﺒﻼً ﭼﮫﺎر ﺑﺎر از آ ن در‬ ‫ﮔﺬ ﺷﺘﻪام و ھﺮﮔﺰ ﺟﻮاﺑﯽ را ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺘﻢ ﻧ ﮕﺮ ﻓﺘﻪام‪ .‬و ﻗﺘﯽ‬ ‫ﺳﻔﺮ دراز ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﺳﻮی ﺳﺮزﻣﯿﻨﻢ را ﺷﺮوع ﮐﺮدم‪ ،‬ﺑﻪ دﻧﺒﺎل‬ ‫اﯾﻦ ﻧﺒﻮدم‪.‬‬ ‫ﺷﺎم را ﺗﻤﺎم ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ .‬دو ﻧﻔﺮ از ﺧﻮاﻧﻨﺪ هھﺎﯾﻢ ﮐﻪ ﺗﺼﺎد ﻓﯽ‬


‫اﻧﺘﺨﺎب ﺷﺪ هاﻧﺪ‪ ،‬از ﻣﻦ ﻋ ﮑ ﺲ ﻣﯽﮔﯿﺮﻧﺪ و ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻨﺪ ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ‬ ‫ﺷﮫﺮ را ﻧﺸﺎﻧﻢ ﺑﺪھﻨﺪ ؟ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ‪.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬اﻣﺎ ﻣﺎ ﺑﺎ ھﻢ ﻗﺮار دا ﺷﺘﯿﻢ‪«.‬‬ ‫آزردﮔﯽ ﻧﺎ ﺷﺮم ﮐﻪ ﻗﺒﻼً ﻣﺘﻮ ﺟﻪ ھﻼل و اﺻﺮارش ﺑﺮای‬ ‫ھﻤﺮاھﯽ ﺗﻤﺎمﻣﺪت ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻮد‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺘﺮ ﺟﻤﻢ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ‬ ‫ﮐﻪ ﺧﻮد ﺷﺎ ن ا ﺳﺘﺨﺪام ﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﺣﻀﻮر داﺋﻢ ﻣﺮا‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ‪ ،‬در ﺣﺎ ﻟﯽ ﮐﻪ ﻗﺎﻋﺪﺗﺎً ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺣﻀﻮر داﺋﻢ او را‬ ‫ﺑ ﺨﻮ ا ھ ﻢ ‪.‬‬ ‫ﻧﺎ ﺷﺮم ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ » :‬ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﭘﺎﺋﻮ ﻟﻮ ﺧﺴﺘﻪ ا ﺳﺖ‪ .‬روز‬ ‫درازی ﺑﻮد‪«.‬‬ ‫» ﺧﺴﺘﻪ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﺗﻤﺎم ارﺗﻌﺎ ﺷﺎت ﭘﺮﻣﺤﺒﺖ اﻣﺸﺐ‬ ‫ﺳﻄﺢ اﻧﺮژیاش ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ا ﺳﺖ‪«.‬‬ ‫ﻧﺎ ﺷﺮھﺎ درﺑﺎر هی ﯾﺎﺋﻮ ﺣﻖ دارﻧﺪ‪ .‬اﻧ ﮕﺎر ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺑﻪ ھﻤﻪ‬ ‫ﻧﺸﺎ ن ﺑﺪھﺪ ﮐﻪ در » ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﻣﻦ« ﺟﺎﯾ ﮕﺎ ه وﯾﮋ های دارد‪.‬‬ ‫ﻏﻢوﻏﺼﻪاش را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ از د ﺳﺖ داد ن ز ن د ﻟﺒﻨﺪش درک‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ و و ﻗﺘ ﺶ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺪ‪ ،‬ﮐﻠﻤﺎت ﻣﻨﺎ ﺳﺐ را ﺑﺮای ﮔﻔﺘﻦ اﯾﻦ‬ ‫ﻣﻮﺿﻮع ﭘﯿﺪا ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﺘﺄ ﺳﻔﺎﻧﻪ ﻗﺼﺪ اﺻﻠﯽاش ﻓﻘﻂ ﮔﻔﺘﻦ‬ ‫»دا ﺳﺘﺎﻧﯽ ﺧﺎرقا ﻟﻌﺎد ه ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺘﺎب ﺧﻮﺑﯽ ازش در ﻣﯽآﯾﺪ«‪.‬‬ ‫اﯾﻦ را ﺑﺎرھﺎ ﺷﻨﯿﺪ هام‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺼﻮص از ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻋﺰﯾﺰی را از‬ ‫د ﺳﺖ داد هاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯽﮔﯿﺮم ﺳﻌﯽ ﺧﻮدم را ﺑﺮای راﺿﯽ ﻧ ﮕﻪ دا ﺷﺘﻦ‬ ‫ھ ﻤﻪ ﺑ ﮑ ﻨ ﻢ ‪.‬‬ ‫»ﯾﺎﺋﻮ‪ ،‬ﺗﺎ ھﺘ ﻞ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﯽآﯾﻢ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻤﯽ ﺗﻨﮫﺎ ﺑﺎ ﺷﻢ‪ «.‬اﯾﻦ‬ ‫او ﻟﯿﻦ ﺷﺒﯽ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ﺷﺮوع ﺳﻔﺮ ﺗﻨﮫﺎ ﺧﻮاھﻢ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫****‬ ‫دﻣﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﺣﺪ ﺗﺼﻮرﻣﺎ ن ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪ ه‪ ،‬ﺑﺎد ﻣﯽوزد و ﺑﻪ ﺷﺪت‬


‫ﺳﺮد ا ﺳﺖ‪ .‬در ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﯽ ﭘﺮ ﺟﻤﻌﯿﺖ را ه ﻣﯽروم و ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﻣﻦ‬ ‫ﺗﻨﮫﺎ ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ را ﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮود‪ .‬درھﺎی‬ ‫ﻣﻐﺎز هھﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﺻﻨﺪ ﻟﯽھﺎ را روی ﻣﯿﺰھﺎ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ هاﻧﺪ و‬ ‫ﭼﺮاغھﺎی ﻧﺌﻮ ن ﯾ ﮑﯽﯾ ﮑﯽ ﺧﺎﻣﻮش ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻌﺪ از ﯾﮏ روز و‬ ‫ﻧﯿﻢ ﺣﺒ ﺲ ﺷﺪ ن در ﻗﻄﺎر و ﺑﺎ آﮔﺎھﯽ از اﯾﻨ ﮑﻪ ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮھﺎی‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎدی در ﭘﯿ ﺶ دارﯾﻢ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ از ھﺮ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﺮای ﮐﻤﯽ‬ ‫ﻓﻌﺎ ﻟﯿﺖ ﺑﺪﻧﯽ ا ﺳﺘﻔﺎد ه ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﮐﻨﺎر واﻧﺘﯽ ﮐﻪ ﻧﻮ ﺷﯿﺪﻧﯽ ﻣﯽ ﻓﺮو ﺷﺪ ﻣﯽاﯾﺴﺘﺪ و دو ﺗﺎ‬ ‫آب ﭘﺮﺗﻐﺎل ﺳﻔﺎرش ﻣﯽدھﺪ‪ .‬ﻣﯿ ﻞ ﺧﺎﺻﯽ ﺑﻪ ﻧﻮ ﺷﯿﺪ ن ﻧﺪارم‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﺷﺎﯾﺪ در اﯾﻦ ھﻮای ﺳﺮد ﮐﻤﯽ وﯾﺘﺎﻣﯿﻦ ث ﺑﺮاﯾﻢ ﺧﻮب ﺑﺎ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫» ﻟ ﯿ ﻮ ا ن ر ا ﻧ ﮕﻪ د ا ر ‪« .‬‬ ‫ﻣﻨﻈﻮرش را ﻧﻤﯽ ﻓﮫﻤﻢ‪ ،‬اﻣﺎ اﻃﺎﻋﺖ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ھﻤﭽﻨﺎ ن در‬ ‫ﻣﺴﯿﺮ ﺧﯿﺎﺑﺎ ن اﺻﻠﯽ اﮐﺎﺗﺮﯾﻦﺑﺮگ را ه ﻣﯽروﯾﻢ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺑﯿﺮو ن‬ ‫ﺳﯿﻨﻤﺎﯾﯽ ﻣﯽاﯾﺴﺘﯿﻢ‪.‬‬ ‫»ﻋﺎ ﻟﯽ ا ﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﮐﻼ ه و ﺷﺎلﮔﺮدﻧﺖ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﺪت‪.‬‬ ‫ﺑﯿﺎ ﮐﻤﯽ ﮔﺪاﯾﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪«.‬‬ ‫»ﮔﺪاﯾﯽ ؟! ﺑﺒﯿﻦ‪ ،‬از دورا ن ھﯿﭙﯽﮔﺮی ﺑﻪ ﺑﻌﺪ اﯾﻦ ﮐﺎر را‬ ‫ﻧ ﮑﺮد هام‪ .‬ﺗﺎز ه‪ ،‬اﯾﻦ ﮐﺎر ﺗﻮھﯿﻦ ﺑﻪ آ نھﺎﯾﯽ ا ﺳﺖ ﮐﻪ وا ﻗﻌﺎً ﺑﻪ‬ ‫ﮐﻤﮏ ا ﺣﺘﯿﺎج دارﻧﺪ‪«.‬‬ ‫»اﻣﺎ ﺗﻮ وا ﻗﻌﺎً ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ا ﺣﺘﯿﺎج داری‪ .‬در ﺧﺎﻧﻪی اﯾﭙﺎﺗﯽِف ﮐﻪ‬ ‫ﺑﻮدﯾﻢ‪ ،‬در ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ ﺗﻮ اﺻﻼً آﻧﺠﺎ ﻧﺒﻮدی‪ ،‬دور ﺑﻮدی‪ ،‬در دام ﮔﺬ ﺷﺘﻪ‬ ‫ﮔﺮ ﻓﺘﺎر ﺑﻮدی‪ ،‬ا ﺳﯿﺮ د ﺳﺘﺎوردھﺎﯾﺖ ھﺴﺘﯽ و ﺗﻤﺎم ﺳﻌﯽات را‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯽ ﺗﺎ د ﺳﺘﺎوردھﺎﯾﺖ را از د ﺳﺖ ﻧﺪھﯽ‪ .‬ﻣﻦ ھﻢ ﻧ ﮕﺮا ن آ ن‬ ‫د ﺧﺘﺮ ھﺴﺘﻢ‪ ،‬اﻣﺎ اﮔﺮ وا ﻗﻌﺎً ﻣﯽ ﺧﻮاھﯽ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﻨﯽ‪ ،‬ﮔﺪاﯾﯽ‬ ‫ﮐﻤ ﮑﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﻌﺼﻮمﺗﺮ و ﮔﺸﻮد هﺗﺮ ﺑﺸﻮی‪«.‬‬ ‫ﻧ ﮕﺮا ن ھﻼل ھﺴﺘﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ او ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﮐﻪ ــ ھﺮ ﭼﻨﺪ‬


‫ﻣﻨﻈﻮرش را ﻣﯽ ﻓﮫﻤﻢ ــ اﺗﻔﺎ ﻗﺎً ﯾ ﮑﯽ از اﻧ ﮕﯿﺰ هھﺎﯾﻢ از اﯾﻦ ﺳﻔﺮ‪،‬‬ ‫ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ آﻧﭽﻪ زﯾﺮ زﻣﯿﻦ ﻧﮫﻔﺘﻪ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫رﯾﺸﻪھﺎﯾﻢ‪.‬‬ ‫ﻧﺰدﯾﮏ ا ﺳﺖ ﺑﺮاﯾ ﺶ از ﺑﺎﻣﺒﻮی ﭼﯿﻨﯽ ﺑ ﮕﻮﯾﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻨﺼﺮف‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮم‪.‬‬ ‫»ﺗﻮ ﮐﺴﯽ ھﺴﺘﯽ ﮐﻪ در ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﺣﺒ ﺲ ﺷﺪ ه‪ .‬ﺣﺎﺿﺮ‬ ‫ﻧﯿﺴﺘﯽ ﻗﺒﻮل ﮐﻨﯽ زﻧﺖ ﻣﺮد ه‪ .‬ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ھﻨﻮز ﮐﻨﺎرت‬ ‫ا ﺳﺖ و ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺗﺴﻼﯾﺖ ﺑﺪھﺪ؛ در ﺣﺎ ﻟﯽﮐﻪ اﻻ ن ﺑﺎﯾﺪ دﯾ ﮕﺮ‬ ‫راھ ﺶ را ﺑﺮای ﻣﻼ ﻗﺎت ﺑﺎ ﻧﻮر اﯾﺰدی ﻃﯽ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ھﯿﭻﮐ ﺲ ھﺮﮔﺰ‬ ‫ﮐﺴﯽ را از د ﺳﺖ ﻧﻤﯽدھﺪ‪ .‬ﻣﺎ ھﻤﻪ ﯾﮏ ﺟﺎﻧﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ر ﺷﺪ‬ ‫و ﮔﺴﺘﺮش ﺧﻮدش اداﻣﻪ ﺑﺪھﺪ ﺗﺎ دﻧﯿﺎ ﻣﺴﯿﺮش را ﻃﯽ ﮐﻨﺪ و‬ ‫ھﻤﻪی ﻣﺎ روزی ﺑﺎز ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را ﻣﻼ ﻗﺎت ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ﻏﺼﻪداری ﮐﻤ ﮑﯽ‬ ‫ﻧ ﻤ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ ‪«.‬‬ ‫ﮐﻤﯽ ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬و ﺑﻌﺪ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬ ‫»اﻣﺎ ﺗﻤﺎم ﻣﺸ ﮑ ﻞ اﯾﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪«.‬‬ ‫ﻣﻮا ﻓﻘﻢ‪» :‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬و ﻗﺘ ﺶ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺪ‪ ،‬ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻮﺿﯿﺢ‬ ‫ﻣﯽدھﻢ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ ﺑﻪ ھﺘ ﻞ‪«.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﻟﯿﻮاﻧ ﺶ را ﺑﺎﻻ ﻣﯽﮔﯿﺮد و از رھ ﮕﺬرھﺎ ﺗﻘﺎﺿﺎی ﭘﻮل‬ ‫ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ ‪ .‬ﺗ ﻮ ﺻ ﯿﻪ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ ﻣ ﻦ ھ ﻢ ھ ﻤ ﯿ ﻦ ﮐ ﺎ ر ر ا ﺑ ﮑ ﻨ ﻢ ‪.‬‬ ‫» ﭼﻨﺪ راھﺐ ﺑﻮداﯾﯽ در ژاﭘﻦ ﺑﺮاﯾﻢ از ﺗﺎﮐﻮ ھﺎﺗﺴﻮ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪:‬‬ ‫زﯾﺎرت ﮔﺪاﯾﯽ‪ .‬اﯾﻦ ﮐﺎر‪ ،‬ﺿﻤﻦ ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﺻﻮﻣﻌﻪ ﺷﺎ ن ﮐﻪ ﺑﻪ ﺻﺪ ﻗﺎت‬ ‫و ﺧﯿﺮات واﺑﺴﺘﻪ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ راھﺒﺎ ن ﮐﺎرآﻣﻮز ﻓﺮوﺗﻨﯽ را ﯾﺎد‬ ‫ﻣﯽدھﺪ‪ .‬ھﺪف دﯾ ﮕﺮی ھﻢ دارد‪ ،‬و آ ن ﺧﻠﻮص ﺑﺨﺸﯿﺪ ن ﺑﻪ ﺷﮫﺮ‬ ‫ﻣﺤ ﻞ زﻧﺪﮔﯽ راھﺒﺎ ن ا ﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮای اﯾﻨ ﮑﻪ‪ ،‬ﻃﺒﻖ ﻓﻠﺴﻔﻪی ذ ن‪،‬‬ ‫دھﻨﺪ ه‪ ،‬ﺳﺎﺋ ﻞ و ﺧﻮد ﭘﻮل ﺻﺪ ﻗﻪ‪ ،‬ھﻤﻪ ﺑﺨﺸﯽ از زﻧﺠﯿﺮ هی ﺗﻌﺎدل‬ ‫ھﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﮔﺪا از ﺳﺮ ﻧﯿﺎز اﯾﻦ ﮐﺎر را ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺻﺪ ﻗﻪدھﻨﺪ ه ھﻢ‬


‫از ﺳﺮ ﻧﯿﺎز ﺻﺪ ﻗﻪ ﻣﯽدھﺪ‪ .‬ﺧﻮد ﺻﺪ ﻗﻪ در ﻣﻘﺎم ﭘﯿﻮﻧﺪ ﺑﯿﻦ دو ﻧﯿﺎز‬ ‫ﻋﻤ ﻞ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻓﻀﺎی ﺷﮫﺮ ﺑﮫﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﭼﻮ ن ھﻤﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ‬ ‫ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻧﯿﺎز ﺷﺎ ن ﻋﻤ ﻞ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺗﻮ زاﺋﺮی و و ﻗﺘ ﺶ ا ﺳﺖ ﮐﺎری ﺑﺮای‬ ‫ﺷ ﮫ ﺮ ھ ﺎ ی ﺳ ﺮ ر ا ھ ﺖ ﺑ ﮑ ﻨ ﯽ ‪«.‬‬ ‫ﭼﻨﺎ ن ﺣﯿﺮت ﮐﺮد هام ﮐﻪ ﻧﻤﯽداﻧﻢ ﭼﻪ ﺑ ﮕﻮﯾﻢ‪ .‬ﯾﺎﺋﻮ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﯽ ﻓﮫﻤﺪ ﺷﺎﯾﺪ زﯾﺎد هروی ﮐﺮد ه ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬دارد ﻟﯿﻮا ن ﭘﻼ ﺳﺘﯿ ﮑﯽ را‬ ‫ﺗﻮی ﺟﯿﺒ ﺶ ﻣﯽﮔﺬارد‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻓ ﮑﺮ ﺧﻮﺑﯽ ا ﺳﺖ!«‬ ‫د ه د ﻗﯿﻘﻪ آﻧﺠﺎ ﻣﯽاﯾﺴﺘﯿﻢ‪ ،‬ﺑﺮ دو ﭘﯿﺎد هرو ﻣﻘﺎﺑ ﻞ‪ ،‬ﺑﺮای راﻧﺪ ن‬ ‫ﺳﺮﻣﺎ اﯾﻦﭘﺎوآ نﭘﺎﮐﻨﺎ ن ﻟﯿﻮا نھﺎﯾﻤﺎ ن را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ رھ ﮕﺬرھﺎ‬ ‫ﻣﯽﮔﯿﺮﯾﻢ‪ .‬او ﻟ ﺶ ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽﮔﻮﯾﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﮐﻢﮐﻢ ﺑﺮ ﻣﮫﺎر دروﻧﯽام‬ ‫ﻏ ﻠ ﺒﻪ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﻢ و ﺷ ﺮ و ع ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﻢ ﺑﻪ ﺻ ﺪ ﻗﻪ ﺧ ﻮ ا ﺳ ﺘ ﻦ ﺑﻪ ﻋ ﻨ ﻮ ا ن‬ ‫ﺑﯿ ﮕﺎﻧﻪای ﻓﻘﯿﺮ و را هﮔﻢﮐﺮد ه‪.‬‬ ‫ھﯿﭻو ﻗﺖ از ﺧﻮا ﺳﺘﻦ ﻧﺘﺮ ﺳﯿﺪ هام‪ .‬ﺧﯿﻠﯽھﺎ را ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﻢ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﻪ دﯾ ﮕﺮا ن اھﻤﯿﺖ ﻣﯽدھﻨﺪ و ﮐﺎر ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﺨﺸﯿﺪ ن ﻣﯽر ﺳﺪ‪،‬‬ ‫ﺑﺴﯿﺎر ﺳﺨﺎوﺗﻤﻨﺪﻧﺪ و ﺧﻮ ﺷﺤﺎل ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﮐﺴﯽ از ﺷﺎ ن ﮐﻤﮏ‬ ‫ﯾﺎ ﻧﺼﯿﺤﺖ ﺑﺨﻮاھﺪ‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ ھﻢ ﺧﻮب ا ﺳﺖ؛ ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ھﻢﻧﻮع‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ا ﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ اﻧﺪک ا ﻓﺮادی را ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﻢ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ درﯾﺎ ﻓﺖ ﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺣﺘﯽ و ﻗﺘﯽ ھﺪﯾﻪای ﺑﺎ ﻋﺸﻖ و‬ ‫ﺳﺨﺎوت ﺑﮫﺸﺎ ن داد ه ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬اﻧ ﮕﺎر »درﯾﺎ ﻓﺖ ﮐﺮد ن« ﺑﺎﻋﺚ‬ ‫ﺣﻘﺎرﺗﺸﺎ ن ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر واﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد ن ﺑﻪ دﯾ ﮕﺮی دو ن ﺷﺄﻧﺸﺎ ن‬ ‫ﺑﺎ ﺷﺪ‪ .‬ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ اﮔﺮ ﮐﺴﯽ ﭼﯿﺰی ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﯽدھﺪ‪ ،‬ﯾﻌﻨﯽ‬ ‫ﺧﻮدﻣﺎ ن ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ ﺑﻪ د ﺳﺘ ﺶ ﺑﯿﺎورﯾﻢ‪ .‬و ﯾﺎ‪ :‬ﻃﺮف دارد اﻻ ن اﯾﻦ‬ ‫را ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽدھﺪ و روزی ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺑﺎ ﺑﮫﺮ ه ﭘ ﺲ ﺑ ﮕﯿﺮد‪ .‬ﯾﺎ ﺑﺪﺗﺮ‪:‬‬ ‫ﻣﻦ ﺳﺰاوار اﯾﻦ ﻣﺤﺒﺖ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ آ ن د ه د ﻗﯿﻘﻪ ﻣﺮا ﺑﻪ ﯾﺎد آدﻣﯽ ﻣﯽاﻧﺪازد ﮐﻪ ﺑﻮدم‪ .‬ﺗﺮﺑﯿﺘﻢ‬


‫ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬آزادم ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم‪ ،‬و ﻗﺘﯽ از ﺧﯿﺎﺑﺎ ن ﻣﯽﮔﺬرم ﺗﺎ ﺑﻪ‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﻮم‪ ،‬ﻣﻌﺎدل ﯾﺎزد ه دﻻر در ﻟﯿﻮا ن ﭘﻼ ﺳﺘﯿ ﮑﯽام دارم‪.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ھﻢ ھﻤﯿﻦ ﺣﺪود ﭘﻮل دارد‪ .‬و ﺑﺮ ﺧﻼف ﺗﺼﻮرش‪ ،‬ﺑﺮاﯾﻢ‬ ‫ﺑﺎزﮔﺸﺘﯽ ﺑﺴﯿﺎر ﻟﺬتﺑﺨ ﺶ ﺑﻪ ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﭼﯿﺰی را دوﺑﺎر ه‬ ‫ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮد هام ﮐﻪ ﻣﺪتھﺎ ﺑﻮد ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧ ﮑﺮد ه ﺑﻮدم‪ .‬ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ‪ ،‬ﻧﻪ‬ ‫ﺗﻨﮫﺎ ﺷﮫﺮ‪ ،‬ﮐﻪ ﺧﻮدم را ﺗﺠﺪﯾﺪ ﮐﺮد هام‪.‬‬ ‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ‪ » :‬ﺣﺎﻻ ﺑﺎ اﯾﻦ ﭘﻮل ﭼﻪﮐﺎر ﮐﻨﯿﻢ ؟«‬ ‫دوﺑﺎر ه دارد ﻧﻈﺮم درﺑﺎر هاش ﻋﻮض ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬او ﯾﮏ ﭼﯿﺰھﺎﯾﯽ‬ ‫ﻣﯽداﻧﺪ و ﻣﻦ ﭼﯿﺰھﺎی دﯾ ﮕﺮی‪ ،‬و د ﻟﯿﻠﯽ ﻧﺪارد ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪی‬ ‫ﻣﺘﻘﺎﺑ ﻞ اداﻣﻪ ﻧﺪھﯿﻢ‪.‬‬ ‫»ﺑﻪﻃﻮر ﻧﻈﺮی‪ ،‬ﻣﺎل ﺧﻮدﻣﺎ ن ا ﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻮ ن ﺑﻪ ﻣﺎ داد ه ﺷﺪ ه‬ ‫ا ﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﮫﺘﺮ ا ﺳﺖ آ ن را ﺟﺪای از ﭘﻮلھﺎی ﺧﻮدﻣﺎ ن ﻧ ﮕﻪ دارﯾﻢ‬ ‫و روی ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺑﻪﻧﻈﺮت ﻣﯽر ﺳﺪ ﻣﮫﻢ ا ﺳﺖ ﺧﺮ ﺟ ﺶ ﮐﻨﯿﻢ‪«.‬‬ ‫د ﻗﯿﻘﺎً ﺑﻪ ھﻤﯿﻦ ﻗﺼﺪ‪ ،‬ﺳ ﮑﻪھﺎ را در ﺟﯿﺐ ﭼﭙﻢ ﻣﯽﮔﺬارم‪ .‬ﺑﻪ‬ ‫ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ھﺘ ﻞ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدﯾﻢ‪ ،‬ﭼﻮ ن ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ﺧﯿﺎﺑﺎ ن‬ ‫ﮔﺬراﻧﺪﯾﻢ‪ ،‬ﺗﻤﺎم ﮐﺎ ﻟﺮیھﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺷﺎم ﺑﻪ د ﺳﺖ آوردﯾﻢ‬ ‫ﺳ ﻮ ﺧ ﺘﻪ ا ﺳ ﺖ ‪.‬‬ ‫****‬ ‫و ﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﻻﺑﯽ ﻣﯽر ﺳﯿﻢ‪ ،‬ھﻼلِِ ھﻤﻪ ﺟﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﻣﺎ ن‬ ‫ا ﺳﺖ‪ .‬ﮐﻨﺎرش زﻧﯽ ﺑﺴﯿﺎر زﯾﺒﺎ و آ ﻗﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﮐﺖو ﺷﻠﻮار و ﮐﺮاوات‬ ‫اﯾﺴﺘﺎد ه ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ھﻼل ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪ » :‬ﺳﻼم‪ ،‬ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪای‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫از ھﻤﺴﻔﺮی ﺑﺎ ﺗﻮ در ﻗﺴﻤﺖ اول ﺳﻔﺮ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮ ﺷﻮ ﻗﺖ ﺷﺪم‪.‬‬ ‫ﭘﺪروﻣﺎدرﺗﻨﺪ ؟«‬ ‫ﻣﺮد واﮐﻨﺸﯽ ﻧﺸﺎ ن ﻧﻤﯽدھﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ز ن زﯾﺒﺎ ﻣﯽ ﺧﻨﺪد‪.‬‬ ‫»ﮐﺎش ﺑﻮدﯾﻢ! اﯾﻦ د ﺧﺘﺮ ﺧﺎرقا ﻟﻌﺎد ه ا ﺳﺖ‪ .‬ﺣﯿ ﻒ ﮐﻪ‬


‫ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ و ﻗﺖ ﺻﺮف ھﻨﺮش ﮐﻨﺪ‪ .‬دﻧﯿﺎ ھﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺰرﮔﯽ را‬ ‫ﻧﺪﯾﺪ ه ﮔﺮ ﻓﺘﻪ!«‬ ‫ھﻼل اﻧ ﮕﺎر اﯾﻦ ﺣﺮف را ﻧﺸﻨﯿﺪ ه‪ .‬ﺑﻪ ﻃﺮ ﻓﻢ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدد و‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬ ‫»ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ؟! ﺑﻌﺪ از اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ﮐﻪ ﺗﻮی ﻗﻄﺎر ا ﻓﺘﺎد ﻓﻘﻂ ھﻤﯿﻦ را‬ ‫داری ﺑ ﮕﻮﯾﯽ ؟«‬ ‫ز ن ﺣﯿﺮتزد ه ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽر ﺳﺪ‪ .‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﻓ ﮑﺮش را ﺣﺪس‬ ‫ﺑﺰﻧﻢ‪ .‬ﺗﻮی ﻗﻄﺎر د ﻗﯿﻘﺎً ﭼﻪ اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ا ﻓﺘﺎد ه ؟ و ﻣﺘﻮ ﺟﻪ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺟﺎی ﭘﺪر ھﻼل ﺑﺎ ﺷﻢ ؟‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ و ﻗﺘ ﺶ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ اﺗﺎ ﻗ ﺶ ﺑﺮود‪ .‬ﻣﺮد‬ ‫ﮐﺖ ﺷﻠﻮاری ھﻤﭽﻨﺎ ن ﺑﯽﺗﻔﺎوت ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽر ﺳﺪ‪ ،‬ا ﺣﺘﻤﺎﻻً‬ ‫اﻧ ﮕﻠﯿﺴﯽ ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬ ‫»ﺗﻮی ﻗﻄﺎر اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎد‪ .‬ﻧﻪ از آ ن اﺗﻔﺎقھﺎ ﮐﻪ ﺧﯿﺎل‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ‪ .‬و‪ ،‬ھﻼل‪ ،‬اﻧﺘﻈﺎر داری ﭼﻪ ﺑ ﮕﻮﯾﻢ ؟ ﮐﻪ د ﻟﻢ ﺑﺮاﯾﺖ ﺗﻨﮓ‬ ‫ﺷﺪ ه ؟ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم روز ﻧ ﮕﺮاﻧﺖ ﺑﻮدم ؟«‬ ‫ز ن ﺣﺮ ﻓﻢ را ﺑﺮای ﻣﺮد ﮐﺖ ﺷﻠﻮاری ﺗﺮ ﺟﻤﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ھﻤﻪ‪ ،‬از‬ ‫ﺟﻤﻠﻪ ھﻼل‪ ،‬ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽزﻧﻨﺪ‪ .‬از واﮐﻨ ﺶ ﻣﻦ ﻓﮫﻤﯿﺪ ه ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﺪت‬ ‫د ﻟﻢ ﺑﺮاﯾ ﺶ ﺗﻨﮓ ﺷﺪ ه‪ ،‬ﭼﻮ ن ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯽﻣﻘﺪﻣﻪ و ﻧﺎ ﺧﻮدآﮔﺎ ه اﯾﻦ را‬ ‫ﮔﻔ ﺘ ﻢ ‪.‬‬ ‫از ﯾﺎﺋﻮ ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﮐﻤﯽ ﺑﻤﺎﻧﺪ‪ ،‬ﭼﻮ ن ﻧﻤﯽداﻧﻢ اﯾﻦ ﻣ ﮑﺎ ﻟﻤﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﮐﺠﺎ ﻣﯽاﻧﺠﺎﻣﺪ‪ .‬ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﯿﻢ و ﭼﺎی ﺳﻔﺎرش ﻣﯽدھﯿﻢ‪ .‬ز ن‬ ‫ﺧﻮدش را ﻣﻌﻠﻢ وﯾﻮ ﻟﻮ ن ﻣﻌﺮ ﻓﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدھﺪ ﮐﻪ آ ن‬ ‫آ ﻗﺎ ﻣﺪﯾﺮ ﮐﻨﺴﺮواﺗﻮار ﻣﺤﻠﯽ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﻌﻠﻢ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ » :‬ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ھﻼل دارد ا ﺳﺘﻌﺪادش را ھﺪر‬ ‫ﻣﯽدھﺪ‪ .‬اﻋﺘﻤﺎدﺑﻪﻧﻔﺴ ﺶ ﮐﻢ ا ﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎرھﺎ ﺑﮫ ﺶ ﮔﻔﺘﻪام و ﺑﺎز‬ ‫ھﻢ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪ .‬اﺻﻼً ﺑﻪ ﮐﺎرش اﻋﺘﻤﺎد ﻧﺪارد‪ .‬ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﺴﯽ‬


‫ارزش ﮐﺎرش را ﻧﻤﯽ ﻓﮫﻤﺪ و ھﻤﻪ از ﻧﻮازﻧﺪﮔﯽاش ﺑﺪ ﺷﺎ ن‬ ‫ﻣﯽآﯾﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﯾﻦﻃﻮر ﻧﯿﺴﺖ‪«.‬‬ ‫ھﻼل اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔ ﺲ ﻧﺪارد ؟ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﮐﺴﯽ را ﻣﺼﻤﻢﺗﺮ از او‬ ‫ﻧﺪﯾﺪ هام‪.‬‬ ‫ﻣﻌﻠﻢ ﻧ ﮕﺎ ه آرام و ﻣﺴﺎ ﻟﻤﺖ ﺟﻮﯾ ﺶ را ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽدوزد‪» :‬و ﻣﺜ ﻞ‬ ‫ھﻤﻪی آدمھﺎی ﺣﺴﺎس‪ ،‬ﮐﻤﯽ‪ ،‬ﭼﻪﻃﻮر ﺑ ﮕﻮﯾﻢ‪ ،‬ﺑﯽﺛﺒﺎت‬ ‫ا ﺳ ﺖ ‪«.‬‬ ‫ھﻼل ﺑﺎ ﺻﺪای ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﺑﯽﺛﺒﺎت! ﻣﺆدﺑﺎﻧﻪی ”دﯾﻮاﻧﻪ“‬ ‫ا ﺳﺖ ؟«‬ ‫ﻣﻌﻠﻢ ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ روﯾ ﺶ را ﺑﻪ او و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬اﻣﯿﺪوار‬ ‫ا ﺳﺖ ﭼﯿﺰی ﺑ ﮕﻮﯾﻢ‪ .‬ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽﮔﻮﯾﻢ‪.‬‬ ‫»ﻣﯽداﻧﻢ ﺷﻤﺎ ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﺪ ﮐﻤ ﮑ ﺶ ﮐﻨﯿﺪ‪ .‬اﯾﻦﻃﻮر ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪم‪،‬‬ ‫وﯾﻮ ﻟﻮﻧ ﺶ را در ﻣﺴ ﮑﻮ ﺷﻨﯿﺪ هاﯾﺪ و ﻣﺮدم ھﻢ ﺗﺸﻮﯾﻘ ﺶ ﮐﺮد هاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ا ﺳﺘﻌﺪادش از ھﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﻣﻌﻠﻮم ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﭼﻮ ن ﺗﻮی ﻣﺴ ﮑﻮ ﻣﺮدم‬ ‫و ﻗﺘﯽ در ﻣﻮرد ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺘ ﮕﯿﺮﻧﺪ‪ .‬ھﻼل ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻨﻀﺒﻂ‬ ‫ا ﺳﺖ و از ھﻤﻪ ﺳﺨﺖﮐﻮشﺗﺮ ا ﺳﺖ‪ .‬ﻗﺒﻼً ﺑﺎ ارﮐﺴﺘﺮھﺎی ﺑﺰرگ‬ ‫در رو ﺳﯿﻪ ﮐﺎر ﮐﺮد ه و ﺑﺎ ﯾ ﮑﯽ ﺷﺎ ن ﺑﻪ ﺧﺎرج ھﻢ ﺳﻔﺮ ﮐﺮد ه‪ .‬اﻣﺎ‬ ‫ﯾ ﮑﺪ ﻓﻌﻪ اﻧ ﮕﺎر اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ا ﻓﺘﺎد ه و دﯾ ﮕﺮ ﭘﯿﺸﺮ ﻓﺖ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ﻧ ﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮ ﺷﻔﻘﺖ اﯾﻦ ز ن را ﺑﺮای ھﻼل ﺑﺎور ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﻓ ﮑﺮ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ وا ﻗﻌﺎً ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﮐﻤ ﮑ ﺶ ﮐﻨﺪ‪ ،‬ھﻤﻪی ﻣﺎ را ﮐﻤﮏ ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ اﯾﻦ ﮐﻠﻤﺎت ــ اﻣﺎ ﯾ ﮑﺪ ﻓﻌﻪ اﻧ ﮕﺎر اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ا ﻓﺘﺎد ه و دﯾ ﮕﺮ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ‬ ‫ﭘﯿﺸﺮ ﻓﺖ ﮐﻨﺪ ــ در د ﻟﻢ ﻃﻨﯿﻦ ﻣﯽاﻧﺪازد‪ .‬ﻣﻦ ھﻢ ﺑﻪ ھﻤﯿﻦ د ﻟﯿ ﻞ‬ ‫اﯾﻨﺠﺎ ھﺴﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﺮد ﮐﺖ ﺷﻠﻮاری ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽﮔﻮﯾﺪ‪ .‬ا ﺣﺘﻤﺎﻻً ﻓﻘﻂ ﺑﺮای رو ﺣﯿﻪ‬ ‫داد ن ﺑﻪ وﯾﻮ ﻟﻮ نﻧﻮاز ﺑﺎا ﺳﺘﻌﺪاد و ﺟﻮا ن و آ ن ﺧﺎﻧﻢ ﻣﮫﺮﺑﺎ ن‬ ‫آﻧﺠﺎ ﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﺸﻢھﺎی آراﻣﯽ دارد‪ .‬ﯾﺎﺋﻮ ﺗﻈﺎھﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ‬


‫ﺣﻮا ﺳ ﺶ ﺑﻪ ﭼﺎﯾ ﺶ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫» ﭼﻪ ﮐﺎری از د ﺳﺖ ﻣﻦ ﺑﺮﻣﯽآﯾﺪ ؟«‬ ‫»ﻣﯽداﻧﯿﺪ ﭼﻪﮐﺎری‪ .‬دﯾ ﮕﺮ ﺑﭽﻪ ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﭘﺪروﻣﺎدرش‬ ‫ﻧ ﮕﺮاﻧ ﺶ ھﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺣﺮ ﻓﻪی اﺻﻠﯽاش را و ﺳﻂ ﺗﻤﺮﯾﻦ‬ ‫رھﺎ ﮐﻨﺪ و ﺑﺮود دﻧﺒﺎل ﯾﮏ ﺗﻮھﻢ‪«.‬‬ ‫ﻣ ﮑﺚ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺣ ﺲ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻣﻨﻈﻮرش را د ﻗﯿﻖ ﻧ ﮕﻔﺘﻪ‪.‬‬ ‫»ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ھﺮو ﻗﺖ د ﻟ ﺶ ﺧﻮا ﺳﺖ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ‬ ‫ﺳﺎ ﺣ ﻞ ا ﻗﯿﺎﻧﻮس آرام ﺳﻔﺮ ﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻪ ﺣﺎﻻ‪ ،‬و ﺳﻂ ﺗﻤﺮﯾﻨﻤﺎ ن‬ ‫ﺑ ﺮ ا ی ﮐ ﻨ ﺴ ﺮ ت ‪«.‬‬ ‫ﻗﺒﻮل دارم‪ .‬ﻣﮫﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﻣﻦ ﭼﻪ ﺑ ﮕﻮﯾﻢ‪ .‬ھﻼل ھﺮﮐﺎری د ﻟ ﺶ‬ ‫ﺑﺨﻮاھﺪ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ دو ﻧﻔﺮ را اﯾﻨﺠﺎ آورد ه ﺗﺎ‬ ‫ﻣﺮا اﻣﺘﺤﺎ ن ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﺪ وا ﻗﻌﺎً ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﺧﻮش آﻣﺪ ه ﯾﺎ ﺑﺎﯾﺪ‬ ‫ھ ﻤ ﯿ ﻦ ﺟ ﺎ ﺗ ﻤ ﺎﻣ ﺶ ﮐ ﻨ ﺪ ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﺑﻪ دﯾﺪﻧﻢ آﻣﺪﯾﺪ‪ .‬ﻧ ﮕﺮاﻧﯽ و ﺗﻌﮫﺪﺗﺎ ن ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ ﺑﺮاﯾﻢ ﻗﺎﺑ ﻞ ا ﺣﺘﺮام ا ﺳﺖ‪ «،‬از ﺟﺎﯾﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮم‪:‬‬ ‫»اﻣﺎ ﻣﻦ ھﻼل را ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﻔﺮ دﻋﻮت ﻧ ﮑﺮدم‪ .‬ﻣﻦ ھﺰﯾﻨﻪی ﺑﻠﯿﺘ ﺶ‬ ‫را ﻧﺪادم‪ .‬را ﺳﺘ ﺶ اﺻﻼً در ﺳﺖ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﻤ ﺶ‪«.‬‬ ‫ﭼﺸﻢھﺎی ھﻼل ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬دروﻏ ﮕﻮ!«‪ ،‬اﻣﺎ اداﻣﻪ ﻣﯽدھﻢ‪.‬‬ ‫»ﭘ ﺲ اﮔﺮ ﻓﺮدا ﺳﻮار ﻗﻄﺎر ﻧﻮوزیﺑﯿﺮ ﺳﮏ ﺑﺸﻮد‪ ،‬رﺑﻄﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﻧﺪارد‪ .‬ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﺮﺑﻮط ا ﺳﺖ‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ در ھﻤﯿﻦ ﺷﮫﺮ‬ ‫ﺑﻤﺎﻧﺪ‪ ،‬و اﮔﺮ ﺑﺘﻮاﻧﯿﺪ ﻣﺘﻘﺎﻋﺪش ﮐﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﻧﯿﺎﯾﺪ‪ ،‬ﻣﻦ و ﺧﯿﻠﯽھﺎی‬ ‫دﯾ ﮕﺮ در ﻗﻄﺎر ﺧﻮ ﺷﺤﺎل ھﻢ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ‪«.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ و ھﻼل ﻣﯽزﻧﻨﺪ زﯾﺮ ﺧﻨﺪ ه‪.‬‬ ‫ز ن زﯾﺒﺎ از ﻣﻦ ﺗﺸ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﺷﺮاﯾﻂ ﻣﺮا ﮐﺎﻣﻼً درک‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺑﺎ ھﻼل ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﺪ و وا ﻗﻌﯿﺖھﺎی زﻧﺪﮔﯽ را‬ ‫ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدھﺪ‪ .‬ھﻤﻪ ﺧﺪا ﺣﺎ ﻓﻈﯽ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬ﻣﺮد ﮐﺖ ﺷﻠﻮاری ﺑﺎ‬


‫ﻣﻦ د ﺳﺖ ﻣﯽدھﺪ‪ ،‬ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽزﻧﺪ‪ ،‬و‪ ،‬ﺑﻪ د ﻟﯿﻠﯽ ﻧﺎﻣﻌﻠﻮم‪ ،‬ﻋﻤﯿﻘﺎً‬ ‫ﺣ ﺲ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ د ﻟ ﺶ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ھﻼل ﺑﻪ ﺳﻔﺮش اداﻣﻪ‬ ‫ﺑﺪھﺪ‪ .‬ا ﺣﺘﻤﺎﻻً ھﻼل ﺑﺮای ﺗﻤﺎم ارﮐﺴﺘﺮ ﻣﺎﯾﻪی درد ﺳﺮ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آ ن ﺑﻌﺪازﻇﮫﺮ ﻋﺎ ﻟﯽ ﺗﺸ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺑﻪ اﺗﺎ ﻗ ﺶ‬ ‫ﻣﯽرود‪ .‬ھﻼل ﺗ ﮑﺎ ن ﻧﻤﯽ ﺧﻮرد‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ﻣﯽروم ﺑﺨﻮاﺑﻢ‪ .‬ﺣﺮفھﺎ را ﺷﻨﯿﺪی‪ .‬وا ﻗﻌﺎً‬ ‫ﻧﻤﯽداﻧﻢ ﭼﺮا ﺑﻪ ﮐﻨﺴﺮواﺗﻮار ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ‪ .‬ر ﻓﺘﯽ ﺑﺮای اداﻣﻪی ﺳﻔﺮ‬ ‫ا ﺟﺎز ه ﺑ ﮕﯿﺮی ﯾﺎ ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺘﯽ دل ھﻤ ﮑﺎرھﺎﯾﺖ را ﺑﺴﻮزاﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ‬ ‫ﻣﺎ ﺳﻔﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ ؟«‬ ‫»ر ﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ وا ﻗﻌﺎً و ﺟﻮد دارم ﯾﺎ ﻧﻪ‪ .‬ﺑﻌﺪ از آ ن اﺗﻔﺎق در‬ ‫ﻗﻄﺎر‪ ،‬دﯾ ﮕﺮ از ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪ .‬ﻣﺎ ﺟﺮا وا ﻗﻌﺎً ﭼﯽ ﺑﻮد ؟«‬ ‫ﺑﺮاﯾ ﺶ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدھﻢ‪ .‬او ﻟﯿﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪام را ﺑﺎ ا ﻟ ﻒ ﺑﻪ ﯾﺎد دارم‬ ‫ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻼً ﺗﺼﺎد ﻓﯽ در اردوﮔﺎ ه ﻣﺮگ دا ﺧﺎﺋﻮی آ ﻟﻤﺎ ن در ﺳﺎل‬ ‫‪ 1982‬اﺗﻔﺎق ا ﻓﺘﺎد‪ .‬ﺗﺎ ﭼﻨﺪﯾﻦ روز ﺑﻌﺪش ﮔﯿﺞوﻣﻨﮓ ﺑﻮدم و اﮔﺮ زﻧﻢ‬ ‫ﺧﻼ ﻓ ﺶ را ﻧ ﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدم ﺳ ﮑﺘﻪی ﻣﻐﺰی ﮐﺮد هام‪.‬‬ ‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ‪» :‬د ﻗﯿﻘﺎً ﭼﻪ اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ا ﻓﺘﺎد ؟«‬ ‫» ﻗﻠﺒﻢ و ﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺷﺮوع ﮐﺮد ﺑﻪ زد ن و ﺣ ﺲ ﮐﺮدم دﯾ ﮕﺮ در اﯾﻦ‬ ‫دﻧﯿﺎ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪ .‬د ﭼﺎر ﺣﻤﻠﻪی ھﺮاس ﺷﺪ ه ﺑﻮدم و ﻓ ﮑﺮ ﮐﺮدم اﻻ ن‬ ‫ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻤﯿﺮم‪ .‬ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ دورم ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻮد‪ ،‬اﮔﺮ ﺑﺎزوﯾﻢ را ﻧ ﮕﺮ ﻓﺘﻪ‬ ‫ﺑﻮدی‪ ،‬ﻓ ﮑﺮ ﻧ ﮑﻨﻢ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﺣ ﺲ ﻣﯽﮐﺮدم ﮐﻪ‬ ‫دارد اﺗﻔﺎقھﺎی ﻣﮫﻤﯽ ﺟﻠﻮی ﭼﺸﻤﻢ ﻣﯽا ﻓﺘﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ھﯿﭻﮐﺪام را‬ ‫ﻧﻤﯽ ﻓﮫﻤﯿﺪم‪«.‬‬ ‫د ﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺑ ﮕﻮﯾﻢ‪» :‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮫ ﺶ ﻋﺎدت ﮐﻨﯽ‪«.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ا ﻟ ﻒ‪«.‬‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﯾﮏ ﺟﺎﯾﯽ در آ ن ﺧﻠﺴﻪی ﻇﺎھﺮاً ﺑﯽﭘﺎﯾﺎ ن ﮐﻪ ﺑﻪ ھﯿﭻ‬ ‫ﺗﺠﺮﺑﻪی دﯾ ﮕﺮم ﺷﺒﯿﻪ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺷﻨﯿﺪم ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﻠﻤﻪ را ﮔﻔﺘﯽ‪«.‬‬


‫ﺻﺮف ﯾﺎدآوری آ ن اﺗﻔﺎق‪ ،‬دوﺑﺎر ه او را و ﺣﺸﺘﺰد ه ﮐﺮد ه‪ .‬و ﻗﺘ ﺶ‬ ‫ا ﺳﺖ ﮐﻪ دم را ﻏﻨﯿﻤﺖ ﺑﺸﻤﺮم‪.‬‬ ‫» ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﻔﺮ اداﻣﻪ ﺑﺪھﯽ ؟«‬ ‫» آ ه ‪ ،‬ﺑ ﻠﻪ ‪ ،‬ﺑ ﯿ ﺸ ﺘ ﺮ ا ز ھ ﻤ ﯿ ﺸﻪ ‪ .‬و ﺣ ﺸ ﺖ ھ ﻤ ﯿ ﺸﻪ ﻣ ﺮ ا ﻣ ﺴ ﺤ ﻮ ر‬ ‫ﮐﺮد ه‪ .‬آ ن ﻗﺼﻪای ﮐﻪ در ﺳﻔﺎرت ﮔﻔﺘﻢ ﯾﺎدت ا ﺳﺖ‪«...‬‬ ‫ازش ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﺑﻪ ﺑﺎر ھﺘ ﻞ ﺑﺮود و ﻗﮫﻮ ه ﺳﻔﺎرش ﺑﺪھﺪ‪ .‬ﺗﻨﮫﺎ‬ ‫ﻣﯽ ﻓﺮ ﺳﺘﻤ ﺶ‪ ،‬ﭼﻮ ن ﻣﺎ ﺗﻨﮫﺎ ﻣﺸﺘﺮﯾﺎﻧﯿﻢ و ﭘﯿﺸﺨﻮا ندار ا ﺣﺘﻤﺎﻻً‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ د ﻟ ﺶ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﭼﺮاغھﺎ را ﺧﺎﻣﻮش ﮐﻨﺪ‪ .‬ھﻼل ﺑﺮای‬ ‫راﺿﯽ ﮐﺮد ن ﻣﺮد ﮐﻤﯽ ﺑﻪ ز ﺣﻤﺖ ﻣﯽا ﻓﺘﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎﻻ ﺧﺮ ه ﺑﺎ دو‬ ‫ﻓﻨﺠﺎ ن ﻗﮫﻮ ه ﺗﺮک ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدد‪ .‬ﻣﺜ ﻞ اﻏﻠﺐ ﺑﺮزﯾﻠﯽھﺎ‪ ،‬ﺷﺐھﺎ‬ ‫ﻣﺸ ﮑ ﻞ ﺧﺎﺻﻠﯽ ﺑﺎ ﻧﻮ ﺷﯿﺪ ن ﻗﮫﻮ هی ﺧﺎ ﻟ ﺺ ﻧﺪارم‪ .‬اﮔﺮ ﺷﺐ‬ ‫را ﺣﺖ ﻧﺨﻮاﺑﻢ‪ ،‬د ﻟﯿﻠ ﺶ ﺣﺘﻤﺎً ﭼﯿﺰ دﯾ ﮕﺮی ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫»ھﻤﺎ نﻃﻮر ﮐﻪ دﯾﺪی‪ ،‬راھﯽ ﺑﺮای ﺗﻮﺿﯿﺢ ا ﻟ ﻒ و ﺟﻮد ﻧﺪارد‪ .‬اﻣﺎ‬ ‫در ﺳﻨﺖ ﺟﺎدو ﺑﻪ دو ﺷ ﮑ ﻞ ﺗﺠﻠﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬او ﻟﯿﻦ ﺷ ﮑ ﻞ‪،‬‬ ‫ﻧﻘﻄﻪای در ﮐﯿﮫﺎ ن ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺎوی ﺗﻤﺎم ﻧﻘﺎط دﯾ ﮕﺮ ا ﺳﺖ‪ ،‬در‬ ‫ﮔﺬ ﺷﺘﻪ و ﺣﺎل‪ ،‬ﺑﺰرگ و ﮐﻮ ﭼﮏ‪ .‬ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺗﺼﺎد ﻓﯽ ﺑﻪ آ ن‬ ‫ﻣﯽر ﺳﯽ‪ ،‬ﻣﺜ ﻞ ﻣﺎ در ﻗﻄﺎر‪ .‬ﺑﺮای رخ داد ن اﯾﻦ اﺗﻔﺎق‪ ،‬ﺷﺨ ﺺ ﯾﺎ‬ ‫ا ﺷﺨﺎص‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ در ﻣ ﮑﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﺷﻨﺪ ﮐﻪ ا ﻟ ﻒ و ﺟﻮد دارد‪ .‬ﺑﻪ اﯾﻦ‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﯿﻢ ا ﻟ ﻒ ﮐﻮ ﭼﮏ‪«.‬‬ ‫»ﻣﻨﻈﻮرت اﯾﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ھﺮﮐ ﺲ در آ ن واﮔﻦ در آ ن ﻧﻘﻄﻪی‬ ‫ﻣﺸﺨ ﺺ ﻣﯽاﯾﺴﺘﺎد‪ ،‬د ﭼﺎر ھﻤﺎ ن ا ﺣﺴﺎس ﻣﺎ ﻣﯽ ﺷﺪ ؟«‬ ‫»اﮔﺮ ﺑ ﮕﺬاری ﺣﺮ ﻓﻢ را ﺗﻤﺎم ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﻣﺘﻮ ﺟﻪ ﻣﯽ ﺷﻮی‪ .‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬اﯾﻦ‬ ‫ا ﺣﺴﺎس را ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻪ ﻣﺜ ﻞ ﻣﺎ‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً ﻗﺒﻼً ﭘﯿ ﺶ آﻣﺪ ه ﮐﻪ‬ ‫در ﻣﮫﻤﺎﻧﯽ ا ﺣﺴﺎس ﮐﻨﯽ در ﯾﮏ ﺟﺎی اﺗﺎق ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﺟﺎھﺎی‬ ‫دﯾ ﮕﺮ ا ﺣﺴﺎس اﻣﻨﯿﺖ ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ .‬اﯾﻦ ﻓﻘﻂ ﺗﻘﻠﯿﺪی ﮐﻮ ﭼﮏ از ا ﻟ ﻒ‬ ‫ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ھﺮﮐﺴﯽ اﻧﺮژی اﯾﺰدی را ﺑﻪ ﺷ ﮑﻠﯽ ا ﺣﺴﺎس‬


‫ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ در آ ن ﻣﮫﻤﺎﻧﯽ ﻧﻘﻄﻪی در ﺳﺖ را ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯽ‪ ،‬آ ن‬ ‫اﻧﺮژی ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽ ﺷﻮد اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺴﺖ ﺑﺎﻻ ﺑﺮود و ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺣﻀﻮر‬ ‫دا ﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﯽ‪ .‬اﮔﺮ ﺷﺨ ﺺ دﯾ ﮕﺮی در آ ن واﮔﻦ از آ ن ﻧﻘﻄﻪ‬ ‫ﻣﯽﮔﺬ ﺷﺖ‪ ،‬ا ﺣﺴﺎس ﻏﺮﯾﺒﯽ ﺑﻪ او د ﺳﺖ ﻣﯽداد‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر ﻧﺎﮔﮫﺎ ن‬ ‫ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﺑﺪاﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣ ﮑﺚ ﻧﻤﯽﮐﺮد ﺗﺎ اﯾﻦ ا ﺣﺴﺎس را ﺑﺮر ﺳﯽ‬ ‫ﮐﻨﺪ‪ ،‬و آ ن ﺣ ﺲ ﻟﺤﻈﻪای ﺑﻌﺪ ﻣﺤﻮ ﻣﯽ ﺷﺪ‪«.‬‬ ‫» ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از اﯾﻦ ﻧﻘﺎط در دﻧﯿﺎ و ﺟﻮد دارد ؟«‬ ‫»د ﻗﯿﻘﺎً ﻧﻤﯽداﻧﻢ‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ ﻣﯿﻠﯿﻮ نھﺎ‪«.‬‬ ‫»دوﻣﯿﻦ را ه ﺗﺠﻠﯽاش ﭼﯽ ا ﺳﺖ ؟«‬ ‫»اول ﺑ ﮕﺬار ﺣﺮ ﻓﻢ را ﺗﻤﺎم ﮐﻨﻢ‪ .‬ﻣﺜﺎل ﻣﮫﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﺖ زدم‬ ‫ﻓﻘﻂ ﺑﺮای ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ا ﺳﺖ‪ .‬ا ﻟ ﻒ ﮐﻮ ﭼﮏ ﺗﺼﺎد ﻓﯽ ﻇﺎھﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫آدم دارد از ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﯽ رد ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﯾﮏ ﺟﺎ ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﺪ و ﯾ ﮑﺪ ﻓﻌﻪ‬ ‫ﺗﻤﺎم ﮐﯿﮫﺎ ن آﻧﺠﺎ ﺳﺖ‪ .‬او ﻟﯿﻦ ﺣﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ آدم د ﺳﺖ ﻣﯽدھﺪ‬ ‫ﻣﯿ ﻞ ﻋﻤﯿﻖ ﺑﻪ ﮔﺮﯾﻪ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻪ از روی ﻏﻢ ﯾﺎ ﺷﺎدی‪ ،‬ﺑﻠ ﮑﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﺧﺎﻃﺮ ھﯿﺠﺎن ﻧﺎب‪ .‬آدم اﺣﺴﺎس ﻣﯽﮐﻨﺪ دارد ﭼﯿﺰی را درک‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺮای ﺧﻮدش ﺗﻮﺿﯿﺢ‬ ‫ﺑ ﺪ ھ ﺪ ‪«.‬‬ ‫ﭘﯿﺸﺨﻮا ندار ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺎ ﻣﯽآﯾﺪ‪ ،‬ﭼﯿﺰی ﺑﻪ رو ﺳﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ و‬ ‫ﺑﺮﮔﻪای ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽدھﺪ ﺗﺎ اﻣﻀﺎ ﮐﻨﻢ‪ .‬ھﻼل ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدھﺪ ﮐﻪ‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮوﯾﻢ‪ .‬ﺑﻪ ﻃﺮف در ﻣﯽروﯾﻢ‪.‬‬ ‫ﺳﻮت داور ﻧﺠﺎﺗﻤﺎ ن داد ه‪.‬‬ ‫»اداﻣﻪ ﺑﺪ ه‪ .‬را ه دوﻣ ﺶ ﭼﯽ ا ﺳﺖ ؟«‬ ‫ﻇﺎھﺮاً ﺑﺎزی ﺗﻤﺎم ﻧﺸﺪ ه‪.‬‬ ‫» ا ﻟ ﻒ ﺑ ﺰ ر گ ‪«.‬‬ ‫ﺑﮫﺘﺮ ا ﺳﺖ ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ را اﻻ ن ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪھﻢ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ‬


‫ﮐﻨﺴﺮواﺗﻮار ﺑﺮﮔﺮدد و ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ا ﻟ ﻒ ﺑﺰرگ و ﻗﺘﯽ اﺗﻔﺎق ﻣﯽا ﻓﺘﺪ ﮐﻪ دو ﯾﺎ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ‬ ‫ﮔﺮاﯾ ﺶھﺎی ﻗﻮی ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ھﻢ‪ ،‬ﺑﺎ ھﻢ در ا ﻟ ﻒ ﮐﻮ ﭼﮏ ﻗﺮار‬ ‫ﺑ ﮕﯿﺮﻧﺪ‪ .‬اﻧﺮژیھﺎی ﻣﺘﻔﺎوﺗﺸﺎ ن ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را ﺗ ﮑﻤﯿ ﻞ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﯾﮏ‬ ‫زﻧﺠﯿﺮ هی واﮐﻨﺸﯽ را ه ﻣﯽاﻧﺪازد‪ .‬دو اﻧﺮژی‪«...‬‬ ‫ﻧﻤﯽداﻧﻢ ﺑﺎﯾﺪ اداﻣﻪ ﺑﺪھﻢ ﯾﺎ ﻧﻪ‪ ،‬اﻣﺎ راھﯽ ﻧﺪارم‪ .‬ھﻼل‬ ‫ﺟﻤﻠﻪام را ﮐﺎﻣ ﻞ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪:‬‬ ‫» ﻗﻄﺐھﺎی ﻣﺜﺒﺖ و ﻣﻨﻔﯽ ﺑﺎﺗﺮی ھﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻧﺮژی ﺣﺎﺻ ﻞ از‬ ‫آ نھﺎ ﭼﺮاغ را رو ﺷﻦ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﻗﻄﺐھﺎ ﺑﻪ ﻧﻮر ﻣﺒﺪل ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺳﯿﺎراﺗﯽ ﮐﻪ ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را ﺟﺬب ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و ﺑﻪ ھﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻋﺸﺎ ﻗﯽ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از زﻣﺎﻧﯽ ﺑﺴﯿﺎر ﺑﺴﯿﺎر ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺑﻪ ھﻢ‬ ‫ﻣﯽر ﺳﻨﺪ‪ .‬ا ﻟ ﻒ دوم در ﻣﻮا ﻗﻌﯽ ھﻢ اﺗﻔﺎق ﻣﯽا ﻓﺘﺪ ﮐﻪ دو ﻧﻔﺮ ﮐﻪ‬ ‫ﺳﺮﻧﻮ ﺷﺖ ﺑﺮای ﻣﺄﻣﻮرﯾﺘﯽ ﺧﺎص اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮد ه‪ ،‬در ﻣ ﮑﺎ ن در ﺳﺖ‬ ‫ﺑﺎ ھﻢ ﻣﻼ ﻗﺎت ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪«.‬‬ ‫د ﻗﯿﻘﺎً‪ .‬اﻣﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮم در ﺳﺖ ﻓﮫﻤﯿﺪ ه‪.‬‬ ‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ‪» :‬ﻣﻨﻈﻮرت از " ﺟﺎی در ﺳﺖ" ﭼﯽ ا ﺳﺖ ؟«‬ ‫»ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻤ ﮑﻦ ا ﺳﺖ دو ﻧﻔﺮ ﺗﻤﺎم ﻋﻤﺮ ﺷﺎ ن ﺑﺎ‬ ‫ھﻢ زﻧﺪﮔﯽ و ﮐﺎر ﮐﻨﻨﺪ ﯾﺎ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺑﺎر ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ و ﺑﺮای‬ ‫ھﻤﯿﺸﻪ ﺧﺪا ﺣﺎ ﻓﻈﯽ ﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺑﻪ اﯾﻦ د ﻟﯿ ﻞ ﮐﻪ از آ ن ﻧﻘﻄﻪی‬ ‫ﻣﺸﺨ ﺺ ﻋﺒﻮر ﻧ ﮑﺮد هاﻧﺪ‪ .‬ﻧﻘﻄﻪی ﻣﺸﺨﺼﯽ ﮐﻪ آﻏﺎزﮔﺮ ﺑﺮو نرﯾﺰی‬ ‫ﻣﺴﺌﻠﻪای ا ﺳﺖ ﮐﻪ آ نھﺎ را در اﯾﻦ دﻧﯿﺎ ﺑﻪ ھﻢ ر ﺳﺎﻧﺪ ه‪ .‬ﭘ ﺲ‬ ‫ﺷﺎﯾﺪ از ھﻢ ﺟﺪا ﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬ﺑﯽآﻧ ﮑﻪ ھﺮﮔﺰ ﺑﻔﮫﻤﻨﺪ ﭼﺮا ﺑﺎ ھﻢ‬ ‫ﻣﻼ ﻗﺎت ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ‪ ،‬اﮔﺮ ﺧﺪا ﺑﺨﻮاھﺪ‪ ،‬ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ زﻣﺎﻧﯽ ﻋﺸﻖ را‬ ‫درک ﮐﺮد هاﻧﺪ‪ ،‬دوﺑﺎر ه ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را ﭘﯿﺪا ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪«.‬‬ ‫»ﻧﻪ ﻟﺰوﻣﺎً‪ ،‬اﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﮔﺮاﯾ ﺶھﺎی ﻣﺸﺎﺑﮫﯽ دا ﺷﺘﻪاﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﺜ ﻞ ﻣﻦ و ا ﺳﺘﺎدم‪«...،‬‬


‫ﺑﺎز ﺣﺮ ﻓﻢ را ﻗﻄﻊ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ...» :‬در زﻧﺪﮔﯽھﺎی ﻗﺒﻠﯽ‪ ،‬ﯾﺎ‬ ‫ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺜﻼً در ھﻤﺎ ن ﻣﮫﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﯽ‪ ،‬در ا ﻟ ﻒ ﮐﻮ ﭼﮏ‬ ‫ﻣﻼ ﻗﺎت ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و ﻓﻮری ﻋﺎ ﺷﻖ ھﻢ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ھﻤﺎ ن "ﻋﺸﻖ‬ ‫در ﻧ ﮕﺎ ه اول" ﻣﻌﺮوف‪«.‬‬ ‫ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯽﮔﯿﺮم از ﻣﺜﺎل ﺧﻮدش ا ﺳﺘﻔﺎد ه ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫»ھﺮ ﭼﻨﺪ‪ ،‬ا ﻟﺒﺘﻪ‪" ،‬در ﻧ ﮕﺎ ه اول" ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﯾﮏ ﺳﻠﺴﻠﻪ‬ ‫ﺣﻮادث رخ داد ه در ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﻣﺮﺗﺒﻂ ا ﺳﺖ‪ .‬ﻣﻌﻨﯽاش ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ‬ ‫ھﻤﻪی ﻣﻼ ﻗﺎتھﺎی اﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻋﺸﻖ رﻣﺎﻧﺘﯿﮏ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺎ ن ﺑﻪ اﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺴﺎﺋ ﻞ ﺣ ﻞ ﻧﺸﺪ ه ا ﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮای ﺗ ﮑﻤﯿ ﻞ‬ ‫ﮐﺎری ﻧﺎﺗﻤﺎم‪ ،‬ﺑﻪ ﺣﻠﻮل ﺗﺎز های ا ﺣﺘﯿﺎج دارﯾﻢ‪ .‬داری ﭼﯿﺰھﺎﯾﯽ را از‬ ‫اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﺑﺮدا ﺷﺖ ﻣﯽﮐﻨﯽ ﮐﻪ وا ﻗﻌﯿﺖ ﻧﺪارد‪«.‬‬ ‫»دو ﺳﺘﺖ دارم‪«.‬‬ ‫ازﭘﺎا ﻓﺘﺎد ه ﻣﯽﻧﺎ ﻟﻢ‪» :‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﻣﻦ ﻗﺒﻼً زﻧﯽ را‬ ‫ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ در اﯾﻦ ﺣﻠﻮل ﻣﻼ ﻗﺎت ﻣﯽﮐﺮدم‪ ،‬ﺷﻨﺎ ﺧﺘﻪام‪ .‬ﻗﺒ ﻞ از ﭘﯿﺪا‬ ‫ﮐﺮدﻧ ﺶ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪم ﺳﻪ ﺑﺎر ازدواج ﮐﻨﻢ و اﺻﻼً ﻗﺼﺪ ﻧﺪارم ﺑﻪ‬ ‫ﺧﺎﻃﺮ زﻧﯽ دﯾ ﮕﺮ ﺗﺮﮐ ﺶ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﻗﺮ نھﺎ ﭘﯿ ﺶ ﺑﺎ ھﻢ ﻣﻼ ﻗﺎت ﮐﺮدﯾﻢ و‬ ‫ﺑﺮای ﻗﺮ نھﺎی آﯾﻨﺪ ه ھﻢ ﺑﺎ ھﻢ ﺧﻮاھﯿﻢ ﺑﻮد‪«.‬‬ ‫اﻣ ﺎ ﻧ ﻤ ﯽ ﺧ ﻮ ا ھ ﺪ ﺑﻪ ﺣ ﺮ ﻓ ﻢ ﮔ ﻮ ش ﺑ ﺪ ھ ﺪ ‪ .‬د ر ﺳ ﺖ ﻣ ﺜ ﻞ ﻣ ﺴ ﮑ ﻮ ‪،‬‬ ‫ﺑﻮ ﺳﻪی ﮐﻮ ﭼ ﮑﯽ روی ﻟﺐھﺎﯾﻢ ﻣﯽﮔﺬارد و ﻋﺎزم ﺷﺐ ﻣﺴﺘﻮ ﻟﯽ‬ ‫ﺑﺮ اﮐﺎﺗﺮﯾﻦﺑﺮگ ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬


‫رؤﯾﺎﺑﯿﻨﺎن را ھﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽﺗﻮان رام ﮐﺮد‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﯾﻌﻨﯽ ﻗﻄﺎر‪ ،‬ﻧﻪ اﯾﺴﺘ ﮕﺎ ه‪ .‬و ﺑﻌﺪ از ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً دو روز ﺳﻔﺮ‪،‬‬ ‫ﯾﻌﻨﯽ ﻓﺮ ﺳﻮدﮔﯽ‪ ،‬ﺳﺮﮔﺸﺘ ﮕﯽ‪ ،‬د ﻟﺘﻨ ﮕﯽ ﺑﺮای روزھﺎی‬ ‫اﮐﺎﺗﺮﯾﻦﺑﺮگ‪ ،‬و ﺗﻨ ﺶ ا ﻓﺰاﯾﻨﺪ ه در ﮔﺮوھﯽ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺟﺎ ﮐﻨﺎر ھﻢ‬ ‫ﺣﺒ ﺲ ﺷﺪ هاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻗﺒ ﻞ از اﯾﻨ ﮑﻪ دوﺑﺎر ه را ه ﺑﯿﻔﺘﯿﻢ‪ ،‬ﯾﺎﺋﻮ در ﭘﺬﯾﺮش ھﺘ ﻞ ﭘﯿﻐﺎﻣﯽ‬ ‫ﺑﺮاﯾﻢ ﮔﺬا ﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺒﯿﻨﺪ د ﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﮐﻤﯽ آیﮐﯽدو‬ ‫ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯿﻢ ؟ اﻣﺎ ﺟﻮاب ﻧﺪادم‪ .‬ا ﺣﺘﯿﺎج دا ﺷﺘﻢ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﺗﻨﮫﺎ‬ ‫ﺑ ﺎ ﺷﻢ‪.‬‬ ‫ﺗﻤﺎم ﺻﺒﺢ را در ﺣﺪ اﻣ ﮑﺎ ن ورزش ﮐﺮدم‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﺮای ﻣﻦ ﯾﻌﻨﯽ‬ ‫دوﯾﺪ ن و ﭘﯿﺎد هروی‪ .‬اﯾﻦﻃﻮری‪ ،‬و ﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﻗﻄﺎر ﺑﺮﻣﯽﮔﺸﺘﻢ‪،‬‬ ‫آ ن ﻗﺪر ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺨﻮاﺑﻢ‪ .‬ﺑﻪ زﻧﻢ زﻧﮓ زدم ــ‬ ‫ﺗﻠﻔﻦ ھﻤﺮاھﻢ در ﻗﻄﺎر ﮐﺎر ﻧﻤﯽﮐﺮد ــ و دردِ دل ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺷﮏ‬ ‫دارم اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﺳﯿﺒﺮی ﭼﻨﺪا ن ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﻔﯿﺪ ﺑﻮد ه ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬و اﺿﺎ ﻓﻪ‬ ‫ﮐﺮدم ﮐﻪ ھﺮ ﭼﻨﺪ ﺧﻮد اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪی ﺳﻮدﻣﻨﺪی ﺑﻮد ه‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﺷﺎﯾﺪ ﺗﺎ اﻧﺘﮫﺎﯾ ﺶ ﻧﺮوم‪.‬‬ ‫ﮔﻔﺖ ﺑﺎ ھﺮ ﺗﺼﻤﯿﻤﯽ ﻣﻦ ﺑ ﮕﯿﺮم ﻣﻮا ﻓﻖ ا ﺳﺖ و ﻧ ﮕﺮا ن ﻧﺒﺎ ﺷﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﺷﺪت ﻣﺸﻐﻮل ﻧﻘﺎ ﺷﯽ ﺑﻮد‪ .‬ﺧﻮاﺑﯽ ھﻢ دﯾﺪ ه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻌﻨﺎﯾ ﺶ‬ ‫را ﻧﻤﯽ ﻓﮫﻤﯿﺪ‪ .‬ﺧﻮاب دﯾﺪ ه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﻦ در ﺳﺎ ﺣ ﻞ درﯾﺎ ھﺴﺘﻢ و‬ ‫ﮐ ﺲ دﯾ ﮕﺮی از و ﺳﻂ درﯾﺎ ﺑﯿﺮو ن ﻣﯽآﯾﺪ و ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‬ ‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم دارم ﻣﺄﻣﻮرﯾﺘﻢ را ﺑﻪ اﻧﺠﺎم ﻣﯽر ﺳﺎﻧﻢ‪ ،‬و ﺑﻌﺪ ﻣﺤﻮ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬


‫ﭘﺮ ﺳﯿﺪم ﻣﺮد ﺑﻮد ﯾﺎ ز ن‪ .‬ﮔﻔﺖ ﻧﻤﯽداﻧﺪ‪ ،‬ﮐﻼھﯽ ﺻﻮرﺗ ﺶ را‬ ‫ﭘﻮ ﺷﺎﻧﺪ ه ﺑﻮد‪ .‬ﮔﻔﺖ رﯾﻮدوژاﻧﯿﺮو ﻣﺜ ﻞ ﺗﻨﻮر داغ ا ﺳﺖ‪ .‬ﺗﻮﺻﯿﻪ ﮐﺮد ﺑﻪ‬ ‫ﺣ ﺲ ﺷﮫﻮدم اﻋﺘﻤﺎد ﮐﻨﻢ و ﺑﻪ ﺣﺮفھﺎی دﯾ ﮕﺮا ن اھﻤﯿﺖ ﻧﺪھﻢ‪.‬‬ ‫»ﺗﻮی ھﻤﺎ ن ﺧﻮاب‪ ،‬ﯾﮏ ﻧﻔﺮ دﯾ ﮕﺮ‪ ،‬ﻧﻤﯽداﻧﻢ‪ ،‬ﯾﮏ ز ن ﯾﺎ د ﺧﺘﺮ‪،‬‬ ‫در ﺳﺎ ﺣ ﻞ ﮐﻨﺎرت ﺑﻮد‪«.‬‬ ‫» ز ن ﺟﻮاﻧﯽ ﺗﻮی ﻗﻄﺎر ﺑﺎ ﻣﻦ ا ﺳﺖ‪ .‬ﻧﻤﯽداﻧﻢ ﭼﻨﺪ ﺳﺎ ﻟ ﺶ‬ ‫ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻗﻄﻌﺎً زﯾﺮ ﺳﯽ ﺳﺎ ﻟ ﺶ ا ﺳﺖ‪«.‬‬ ‫»ﺑﮫ ﺶ اﻋﺘﻤﺎد ﮐﻦ‪«.‬‬ ‫****‬ ‫ﺑﻌﺪ از ﻇﮫﺮ ﻧﺎ ﺷﺮھﺎﯾﻢ را دﯾﺪم و ﭼﻨﺪ ﻣﺼﺎ ﺣﺒﻪ ﮐﺮدم‪ ،‬ﺑﻌﺪ در‬ ‫ر ﺳﺘﻮراﻧﯽ ﻋﺎ ﻟﯽ ﺷﺎم ﺧﻮردﯾﻢ و ﺣﺪود ﺳﺎﻋﺖ ﯾﺎزد ه ﺷﺐ‪،‬‬ ‫راھﯽ اﯾﺴﺘ ﮕﺎ ه ﺷﺪﯾﻢ‪ .‬ﺑﺎ ﻗﻄﺎر در ﺗﺎرﯾ ﮑﯽ ﻣﻄﻠﻖ از ﮐﻮ هھﺎی‬ ‫اورال ــ ر ﺷﺘﻪ ﮐﻮھﯽ ﮐﻪ اروﭘﺎ را از آ ﺳﯿﺎ ﺟﺪا ﻣﯽﮐﻨﺪ ــ ﮔﺬ ﺷﺘﯿﻢ‬ ‫و ﮐﺴﯽ ﭼﯿﺰی ﻧﺪﯾﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ ﺑﺮﮔﺸﺘﯿﻢ ﺑﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪی روزﻣﺮ هی ﻗﺒﻠﯽ‪ .‬روز ﮐﻪ ﺷﺪ‪ ،‬ھﻤﻪ‬ ‫ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺳﺒﺰ ﺷﺪﯾﻢ‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر ﻧﺎ ﻗﻮ ﺳﯽ ﻧﺎ ﺷﻨﯿﺪﻧﯽ ﻣﺎ را‬ ‫ا ﺣﻀﺎر ﮐﺮد ه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎز ھﯿﭻ ﮐ ﺲ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﭼﺸﻢ ﺑﺮ ھﻢ‬ ‫ﺑ ﮕﺬارد‪ ،‬ﺣﺘﯽ ﯾﺎﺋﻮ ﮐﻪ ﻇﺎھﺮاً ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﻔﺮھﺎ ﻋﺎدت دا ﺷﺖ‪ ،‬ﮐﻢﮐﻢ‬ ‫ﺧﺴﺘﻪﺗﺮ و ﻏﻤ ﮕﯿﻦﺗﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽر ﺳﯿﺪ‪.‬‬ ‫ھﻼل ﻣﺜ ﻞ ھﻤﯿﺸﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮد و ﻣﺜ ﻞ ھﻤﯿﺸﻪ‪ ،‬ﺑﮫﺘﺮ از ھﻤﻪ‬ ‫ﺧﻮاﺑﯿﺪ ه ﺑﻮد‪ .‬ﺳﺮ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺣﺮف را ﺑﺎ ﺷ ﮑﻮ ه از ﻧﻮ ﺳﺎ ن ﻣﺪاوم‬ ‫واﮔﻦ ﺷﺮوع ﮐﺮدﯾﻢ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﺑﻪ اﺗﺎ ﻗﻢ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﺗﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﮐﻤﯽ ﺑﺨﻮاﺑﻢ‪،‬‬ ‫ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﺑﯿﺪار ﺷﺪم‪ ،‬ﺑﻪ اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻤﻦ واﮔﻦ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ‪ ،‬و‬ ‫ھﻤﺎ ن آدمھﺎ آﻧﺠﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬و ﺑﺎ ھﻢ ﺷﺮوع ﮐﺮدﯾﻢ ﺑﻪ ﻏﺮو ﻟﻨﺪ ﮐﻪ‬ ‫ھﻨﻮز ھﺰارا ن ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮ را ه ﻣﺎﻧﺪ ه‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ و از ﭘﻨﺠﺮ ه ﺑﻪ ﺑﯿﺮو ن ﻧ ﮕﺎ ه ﮐﺮدﯾﻢ‪ ،‬ﺳﯿ ﮕﺎر‬


‫ﮐﺸﯿﺪﯾﻢ و ﺑﻪ ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ آزاردھﻨﺪ ه و ﺑﻨﺠﻠﯽ ﮐﻪ از ﺑﻠﻨﺪﮔﻮھﺎی‬ ‫ﻗﻄﺎر ﭘﺨ ﺶ ﻣﯽ ﺷﺪ ﮔﻮش دادﯾﻢ‪.‬‬ ‫ھﻼل ﺑﻪﻧﺪرت ﺣﺮف ﻣﯽزد‪ .‬ھﻤﯿﺸﻪ ھﻤﺎ ن ﮔﻮ ﺷﻪ‬ ‫ﻣﯽﻧﺸﺴﺖ‪ ،‬ﮐﺘﺎﺑ ﺶ را ﺑﺎز ﻣﯽﮐﺮد و ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ و ﺧﻮدش را از‬ ‫ﮔﺮو ه ﺟﺪا ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ھﯿﭻﮐ ﺲ ﺟﺰ ﻣﻦ از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع آزرد ه ﺑﻪ ﻧﻈﺮ‬ ‫ﻧﻤﯽر ﺳﯿﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ر ﻓﺘﺎرش ﺑﺴﯿﺎر ﺑﯽادﺑﺎﻧﻪ ﻣﯽآﻣﺪ‪ .‬اﻣﺎ‪،‬‬ ‫ﺑﻪ ﺷﻖ دﯾ ﮕﺮش ﮐﻪ ﻓ ﮑﺮ ﮐﺮدم ــ ﮐﻪ ﻣﺪام ﺣﺮفھﺎی ﺑﯽﻣﻨﺎ ﺳﺒﺖ‬ ‫ﺑﺰﻧﺪ ــ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮ ﻓﺘﻢ ﭼﯿﺰی ﻧ ﮕﻮﯾﻢ‪.‬‬ ‫ﻏﺬاﯾﻢ را ﺗﻤﺎم ﮐﺮدم‪ ،‬ﺑﻪ ﮐﻮﭘﻪام ر ﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﭼﺮت ﺑﺰﻧﻢ ﯾﺎ ﭼﯿﺰی‬ ‫ﺑﻨﻮﯾﺴﻢ‪ .‬ھﻤﻪ دا ﺷﺘﯿﻢ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺣ ﺲ زﻣﺎ ن را از د ﺳﺖ‬ ‫ﻣﯽدادﯾﻢ‪ .‬دﯾ ﮕﺮ اھﻤﯿﺖ ﻧﻤﯽدادﯾﻢ روز ا ﺳﺖ ﯾﺎ ﺷﺐ؛ روزھﺎﯾﻤﺎ ن‬ ‫را ﺑﺎ و ﻗﺖ ﻏﺬا اﻧﺪاز ه ﻣﯽﮔﺮ ﻓﺘﯿﻢ‪ .‬ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ روزﮔﺎر زﻧﺪاﻧﯽھﺎ‬ ‫ھ ﻤ ﯿﻦ ﺑ ﺎ ﺷ ﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻪ اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻤﻦ ﺑﺮﮔﺸﺘﯿﻢ و دﯾﺪﯾﻢ ﺷﺎم را آورد هاﻧﺪ‪ .‬ﺑﯿﺸﺘﺮ‬ ‫ودﮐﺎ ﺧﻮردﯾﻢ ﺗﺎ آب ﻣﻌﺪﻧﯽ‪ ،‬و ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺳ ﮑﻮت ﺑﻮد ﺗﺎ ﺣﺮف‪ .‬ﻧﺎ ﺷﺮم‬ ‫ﮔﻔﺖ در ﻣﺪت ﻏﯿﺒﺖ ﻣﻦ‪ ،‬ھﻼل وﯾﻮ ﻟﻮﻧﯽ ﺧﯿﺎ ﻟﯽ را ﻧﻮا ﺧﺖ‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر‬ ‫دا ﺷﺖ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﻣﯽداﻧﻢ ﺷﻄﺮﻧﺞﺑﺎزھﺎ ھﻢ اﯾﻦ ﮐﺎر را‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ ﯾﮏ ﺑﺎزی ﮐﺎﻣ ﻞ را در ﻣﻐﺰ ﺷﺎ ن و ﺑﺪو ن ﻧﯿﺎز‬ ‫ﺑﻪ ﺻﻔﺤﻪی ﺷﻄﺮﻧﺞ ﺑﺎزی ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬دارد ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ ﺳ ﮑﻮت ﺑﺮای ﻣﻮ ﺟﻮدات ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﻣﯽزﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺷﺎﯾﺪ ا ﺣﺘﯿﺎج دا ﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﻨﺪ‪«.‬‬ ‫****‬ ‫ﯾﮏ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪی دﯾ ﮕﺮ‪ .‬اﻣﺎ اﻣﺮوز ﺷﺮاﯾﻂ ﻓﺮق ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﻻ ﺟﺮم‬ ‫دارﯾﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ روش زﻧﺪﮔﯽ ﺟﺪﯾﺪ ﻋﺎدت ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ﻧﺎ ﺷﺮم ﺷ ﮑﻮ ه‬ ‫دارد ﮐﻪ ﺗﻠﻔﻦ ھﻤﺮاھ ﺶ در ﺳﺖ ﮐﺎر ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ )ﺗﻠﻔﻦ ﻣﻦ ﮐﻪ اﺻﻼً‬ ‫ﮐﺎر ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ(‪ .‬زﻧ ﺶ ﻣﺜ ﻞ ﮐﻨﯿﺰھﺎی ﺣﺮﻣﺴﺮا ﻟﺒﺎس ﭘﻮ ﺷﯿﺪ ه ﮐﻪ‬


‫ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ھﻢ ﺟﺎ ﻟﺐ ﻣﯽآﯾﺪ و ھﻢ ﺑﯽﻣﻌﻨﯽ‪ .‬اﻧ ﮕﻠﯿﺴﯽ ﺑﻠﺪ‬ ‫ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﯾﮏ ﺟﻮری از را ه اﯾﻤﺎ و ا ﺷﺎر ه ﺣﺮف ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را ﺧﻮب‬ ‫ﻣﯽ ﻓﮫﻤﯿﻢ‪ .‬ھﻼل ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯽﮔﯿﺮد در ﺻﺤﺒﺖھﺎی اﻣﺮوز ﺷﺮﮐﺖ‬ ‫ﮐﻨﺪ و از ﻣﺸ ﮑﻼت ﻣﻌﺎش ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽدا نھﺎ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﺷﻐ ﻞ‬ ‫ﺑﺎﮐﻼ ﺳﯽ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ اﻏﻠﺐ ﻧﻮازﻧﺪ هھﺎ ﮐﻤﺘﺮ از راﻧﻨﺪ هھﺎی ﺗﺎﮐﺴﯽ‬ ‫ﭘﻮل در ﻣﯽآورﻧﺪ‪.‬‬ ‫وﯾﺮا ﺳﺘﺎرم ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ‪ » :‬ﭼﻨﺪ ﺳﺎ ﻟﺖ ا ﺳﺖ ؟«‬ ‫»ﺑﯿﺴﺖ و ﯾﮏ‪«.‬‬ ‫»اﺻﻼً ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯽآﯾﺪ‪«.‬‬ ‫وﯾﺮا ﺳﺘﺎرم ﻃﻮری اﯾﻦ ﺣﺮف را ﻣﯽزﻧﺪ ﮐﻪ اﻧ ﮕﺎر ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ‬ ‫ﺑ ﮕﻮﯾﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺴﻦﺗﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽر ﺳﺪ‪ .‬و وا ﻗﻌﺎً ھﻢ ھﻤﯿﻦﻃﻮر‬ ‫ا ﺳﺖ‪ .‬اﺻﻼً ﺑﻪ ﻓ ﮑﺮم ﻧﻤﯽر ﺳﯿﺪ اﯾﻦ ﻗﺪر ﺟﻮا ن ﺑﺎ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫وﯾﺮا ﺳﺘﺎرم ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﻣﺪﯾﺮ ﻣﺮﮐﺰ ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ در ھﺘ ﻞ‬ ‫اﮐﺎﺗﺮﯾﻦﺑﺮگ ﺑﻪ دﯾﺪﻧﻢ آﻣﺪ‪ .‬ﮔﻔﺖ ﺗﻮ از ﻣﺴﺘﻌﺪﺗﺮﯾﻦ‬ ‫وﯾﻮ ﻟﻮ نﻧﻮازھﺎﯾﯽ ھﺴﺘﯽ ﮐﻪ دﯾﺪ ه‪ ،‬اﻣﺎ ﯾ ﮑﺪ ﻓﻌﻪ ﻋﻼ ﻗﻪات را ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ از د ﺳﺖ داد های‪«.‬‬ ‫ھﻼل ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ا ﻟ ﻒ‪ «.‬و ﻧ ﮕﺎھ ﺶ را از ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﻦ‬ ‫ﻣﯽدزدد‪.‬‬ ‫»ا ﻟ ﻒ ؟«‬ ‫ھﻤﻪ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧ ﮕﺎھ ﺶ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺧﻮدم را ﺑﻪ ﻧﺸﻨﯿﺪ ن‬ ‫ﻣﯽزﻧﻢ‪.‬‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬ا ﻟ ﻒ‪ .‬ﭘﯿﺪاﯾ ﺶ ﻧﻤﯽﮐﺮدم و اﻧﺮژیام از ﺟﺮﯾﺎ ن ا ﻓﺘﺎد‪.‬‬ ‫ﭼﯿﺰی در ﮔﺬ ﺷﺘﻪام را ه اﻧﺮژیام را ﺳﺪ ﮐﺮد ه ﺑﻮد‪«.‬‬ ‫اﻧ ﮕﺎر اﯾﻦ ﺻﺤﺒﺖ در ﻣﺴﯿﺮی ﮐﺎﻣﻼً ﻓﺮاوا ﻗﻌﯽ ا ﻓﺘﺎد ه‪ .‬ﺑﺎز‬ ‫ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽﮔﻮﯾﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﺎ ﺷﺮم ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺷﺮاﯾﻂ را ﮐﻤﯽ‬ ‫ﻣﻄﺒﻮعﺗﺮ ﮐﻨﺪ‪.‬‬


‫»ﯾﮏ ﺑﺎر ﮐﺘﺎب رﯾﺎﺿﯿﺎﺗﯽ ﭼﺎپ ﮐﺮدم ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﻠﻤﻪ در ﻋﻨﻮاﻧ ﺶ‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬در زﺑﺎ ن ﻓﻨﯽ ﯾﻌﻨﯽ ”ﻋﺪدی ﮐﻪ ﺣﺎوی ﺗﻤﺎم اﻋﺪاد ا ﺳﺖ“‪.‬‬ ‫ﮐﺘﺎب درﺑﺎر هی ﻗﺒﺎﻻ و رﯾﺎﺿﯿﺎت ﺑﻮد‪ .‬ﻇﺎھﺮاً رﯾﺎﺿﯽدا نھﺎ از ا ﻟ ﻒ‬ ‫ﺑﺮای ﻧﺸﺎ ن داد ن ﮐﺎردﯾﻨﺎ ﻟﯿﺘﯽ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪھﺎی اﻋﺪاد ﻧﺎﻣﺘﻨﺎھﯽ‪«...‬‬ ‫اﻧ ﮕﺎر ھﯿﭻﮐ ﺲ اﯾﻦ ﺗﻮﺿﯿﺢ را ﻧﻤﯽ ﻓﮫﻤﺪ‪ .‬از ﺻﺤﺒﺖ د ﺳﺖ‬ ‫ﻣ ﯽ ﮐ ﺸ ﺪ‪.‬‬ ‫اداﻣﻪی ﺻﺤﺒﺖ را در د ﺳﺘﻢ ﻣﯽﮔﯿﺮم و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬در ﮐﺘﺎب‬ ‫ﻣ ﮑﺎ ﺷﻔﻪی ﯾﻮ ﺣﻨﺎ ھﻢ ھﺴﺖ‪ .‬ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ هی ﺧﺪا را آﻏﺎز و‬ ‫ﭘﺎﯾﺎ ن‪ ،‬و ﭼﯿﺰی ﻓﺮاﺗﺮ از زﻣﺎ ن ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬او ﻟﯿﻦ ﺣﺮف ا ﻟﻔﺒﺎی‬ ‫ﻋﺒﺮی‪ ،‬ﻋﺮﺑﯽ و آراﻣﯽ ھﻢ ھﺴﺖ‪«.‬‬ ‫وﯾﺮا ﺳﺘﺎر ﺣﺎﻻ ﭘﺸﯿﻤﺎ ن ﺷﺪ ه ﮐﻪ دوﺑﺎر ه ھﻼل را ﻣﺮﮐﺰ ﺗﻮ ﺟﻪ‬ ‫ﮐﺮد ه‪ ،‬و ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯽﮔﯿﺮد روﯾ ﺶ را ﮐﻢ ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﺑﻪ ھﺮ ﺣﺎل‪ ،‬ﺑﺮای د ﺧﺘﺮ ﺑﯿﺴﺖوﯾﮏ ﺳﺎ ﻟﻪ ﮐﻪ ﺗﺎز ه از‬ ‫ﻣﺪر ﺳﻪی ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ ﺑﯿﺮو ن آﻣﺪ ه و آﯾﻨﺪ هی ﺣﺮ ﻓﻪای در ﺧﺸﺎﻧﯽ‬ ‫ﭘﯿ ﺶ روﯾ ﺶ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﺳﻔﺮ ﺗﻤﺎم ﻣﺴﯿﺮ از ﻣﺴ ﮑﻮ ﺗﺎ اﮐﺎﺗﺮﯾﻦﺑﺮگ‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺎ ﻓﯽ ﺑﻮد ه ﺑﺎ ﺷﺪ‪«.‬‬ ‫ھﻼل ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﺑﻪ ﺧﺼﻮص ﺑﺮای ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ا ﺳﭙﺎﻻ ھﻢ‬ ‫ا ﺳ ﺖ ‪«.‬‬ ‫ﻣﺘﻮ ﺟﻪ ﺷﺪ ه ﮐﻪ ﺑﺮ زﺑﺎ ن آورد ن ﮐﻠﻤﻪی »ا ﻟ ﻒ« ﭼﻪ‬ ‫آ ﺷﻔﺘ ﮕﯽای ﺑﻪ ﺑﺎر آورد ه و ﺣﺎﻻ ھﻮس ﮐﺮد ه ﺧﺎﻧﻢ وﯾﺮا ﺳﺘﺎر را ﺑﺎ‬ ‫اﺻﻄﻼ ﺣﯽ ا ﺳﺮارآﻣﯿﺰﺗﺮ ﮔﯿﺞﺗﺮ ھﻢ ﺑ ﮑﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﻨ ﺶ ا ﻓﺰاﯾ ﺶ ﻣﯽﯾﺎﺑﺪ‪ ،‬ﺗﺎ اﯾﻨ ﮑﻪ ﯾﺎﺋﻮ ﻣﺪا ﺧﻠﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ھﯿﭻ ﻧﺸﺪ ه ا ﺳﭙﺎﻻ ﺷﺪ های ؟ ﺗﺒﺮﯾﮏ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ!«‬ ‫ﺑﻌﺪ رو ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪی ﮔﺮو ه و ﻣﯽا ﻓﺰاﯾﺪ‪:‬‬ ‫»ھﻤﺎ نﻃﻮر ﮐﻪ ﻣﯽداﻧﯿﺪ‪ ،‬ا ﺳﭙﺎﻻ ﻧﻮازﻧﺪ هی وﯾﻮ ﻟﻮ ن اول‬


‫ارﮐﺴﺘﺮ ا ﺳﺖ‪ ،‬و آ ﺧﺮﯾﻦ ﻧﻮازﻧﺪ های ﮐﻪ در ﺳﺖ ﻗﺒ ﻞ از ورود رھﺒﺮ‬ ‫ارﮐﺴﺘﺮ روی ﺻﺤﻨﻪ ﻣﯽآﯾﺪ‪ ،‬و ھﻤﯿﺸﻪ در ردﯾ ﻒ اول‪ ،‬ﺳﻤﺖ‬ ‫ﭼﭗ ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﺪ‪ .‬ا ﺳﭙﺎﻻ ﻣﺴﺌﻮل اﻃﻤﯿﻨﺎ ن از ﮐﻮک ﺑﻮد نِ ﺑﻘﯿﻪی‬ ‫ﺳﺎزھﺎ ﺳﺖ‪ .‬را ﺳﺘ ﺶ دا ﺳﺘﺎ ن ﺟﺎ ﻟﺒﯽ درﺑﺎر هی ھﻤﯿﻦ ﻣﻮﺿﻮع‬ ‫ﻣﯽداﻧﻢ ﮐﻪ در ﻧﻮوزیﺑﯿﺮ ﺳﮏ ﺑﺮاﯾﻢ اﺗﻔﺎق ا ﻓﺘﺎد‪ ،‬ﺗﻮ ﻗﻔ ﮕﺎ ه‬ ‫ﺑﻌﺪیﻣﺎ ن‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻮاھﯿﺪ ﺑﺸﻨﻮﯾﺪ ؟«‬ ‫ھﻤﻪ ﻣﻮا ﻓﻘﻨﺪ‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر ھﻤﯿﺸﻪ ﻣﻌﻨﺎی ا ﺳﭙﺎﻻ را‬ ‫ﻣﯽداﻧﺴﺘﻪاﻧﺪ‪.‬‬ ‫دا ﺳﺘﺎ ن ﯾﺎﺋﻮ ﭼﻨﺪا ن ھﻢ ﺟﺎ ﻟﺐ ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻘﺎﺑ ﻞ ﻣﯿﺎ ن ھﻼل و‬ ‫وﯾﺮا ﺳﺘﺎرم ﻣﮫﺎر ﺷﺪ ه‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﺧﻄﺎﺑﻪای ﻃﻮﻻﻧﯽ درﺑﺎر هی‬ ‫ﺷ ﮕﻔﺘﯽھﺎی ﻧﻮوزیﺑﯿﺮ ﺳﮏ‪ ،‬ھﻤﻪ آرام ﺷﺪ هاﻧﺪ و ﺑﻪ ﻓ ﮑﺮ‬ ‫ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﺑﻪ ﮐﻮﭘﻪھﺎ و ا ﺳﺘﺮا ﺣﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﻦ ھﻢ دوﺑﺎر ه ﮔﺮ ﻓﺘﺎر‬ ‫ﭘﺸﯿﻤﺎﻧﯽ ﺧﻮدم ھﺴﺘﻢ از اﯾﻨ ﮑﻪ ﺑﻪ ﻓ ﮑﺮ ﻋﺒﻮر از ﯾﮏ ﻗﺎر ه ﺑﺎ ﻗﻄﺎر‬ ‫ا ﻓﺘﺎدم‪.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬آ ه‪ ،‬ﯾﺎدم ر ﻓﺖ ﺟﻤﻠﻪی اﻣﺮوز را ﻧﺼﺐ ﮐﻨﻢ‪«.‬‬ ‫روی ﯾﮏ ﺑﺮ ﭼﺴﺐ زرد ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﺪ‪» :‬رؤﯾﺎﺑﯿﻨﺎ ن را ھﺮﮔﺰ‬ ‫ﻧﻤﯽﺗﻮا ن رام ﮐﺮد‪ «،‬و آ ن را روی آﯾﻨﻪ‪ ،‬ﮐﻨﺎر ﺟﻤﻠﻪی دﯾﺮوز‬ ‫ﻣﯽ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﺎ ﺷﺮم ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬در اﯾﺴﺘ ﮕﺎ ه ﺑﻌﺪی ﯾﮏ ﺧﺒﺮﻧ ﮕﺎر ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻧﯽ‬ ‫ﻣﻨﺘﻈﺮﻣﺎ ن ا ﺳﺖ و د ﻟ ﺶ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﺼﺎ ﺣﺒﻪ ﮐﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ﺑﺎ ﺷﺪ‪ «.‬ھﺮ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺑﻪ ﮔﺬ ﺷﺖ زﻣﺎ ن ﮐﻤﮏ ﮐﻨﺪ‬ ‫ﺧﻮ ب ا ﺳ ﺖ ‪.‬‬ ‫ﻧﺎ ﺷﺮم ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬درﺑﺎر هی ﺑﯽ ﺧﻮاﺑﯽ ﺑﻨﻮﯾ ﺲ‪ .‬ﭼﻪ ﻣﯽداﻧﯽ‪،‬‬ ‫ﺷﺎﯾﺪ ﮐﻤ ﮑﺖ ﮐﺮد ﺑﺨﻮاﺑﯽ‪«.‬‬ ‫ھﻼل ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﻣﻦ ھﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﺼﺎ ﺣﺒﻪ ﮐﻨﻢ‪«.‬‬ ‫ﻇﺎھﺮاً ﮐﺎﻣﻼً ﮐﺴﺎ ﻟﺘ ﺶ ﭘﺮﯾﺪ ه‪.‬‬


‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ﺑﺎﯾﺪ از ﻧﺎ ﺷﺮم و ﻗﺖ ﺑ ﮕﯿﺮی‪«.‬‬ ‫ﻣﯽروم و در ﮐﻮﭘﻪام دراز ﻣﯽﮐﺸﻢ‪ .‬ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﻣﺜ ﻞ ﻣﻌﻤﻮل‪ ،‬دو‬ ‫ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻤﺎم ﻏﻠﺖ ﻣﯽزﻧﻢ و وول ﻣﯽ ﺧﻮرم‪ .‬ﺳﺎﻋﺖ دروﻧﯽام‬ ‫ﮐﺎﻣﻼً از ﻧﻈﻢ ﺧﺎرج ﺷﺪ ه و ﻣﺜ ﻞ ھﻤﻪی ﺑﯽ ﺧﻮابھﺎ‪ ،‬ﺧﻮ ﺷﺒﯿﻨﺎﻧﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﻮدم اﻃﻤﯿﻨﺎ ن ﻣﯽدھﻢ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ از اﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺮای‬ ‫ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺮ ﻣﺴﺎﺋ ﻞ ﺟﺎ ﻟﺐ ا ﺳﺘﻔﺎد ه ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﮐﻪ ا ﻟﺒﺘﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﻌﻠﻮم‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد ﮐﺎﻣﻼً ﻏﯿﺮﻣﻤ ﮑﻦ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﺎﮔﮫﺎ ن ﺻﺪای ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ ﺑﻪ ﮔﻮ ﺷﻢ ﻣﯽر ﺳﺪ‪ .‬اول ﻓ ﮑﺮ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ ادراﮐﻢ از ﺟﮫﺎ ن رو ﺣﺎﻧﯽ ﺑﺪو ن ز ﺣﻤﺖ ﯾﮏ ﺟﻮری دوﺑﺎر ه‬ ‫ﺑ ﺮ ﮔ ﺸ ﺘﻪ ‪ ،‬اﻣ ﺎ ﺑ ﻌ ﺪ ﻣ ﯽ ﻓ ﮫ ﻤ ﻢ ﮐﻪ د ر ﮐ ﻨ ﺎ ر ﻣ ﻮ ﺳ ﯿ ﻘ ﯽ ‪ ،‬ﺻ ﺪ ا ی‬ ‫ﭼﺮخھﺎی ﻗﻄﺎر و ﺗ ﮑﺎ ن ﺧﻮرد ن ا ﺷﯿﺎ روی ﻣﯿﺰم را ھﻢ ﻣﯽ ﺷﻨﻮم‪.‬‬ ‫ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ وا ﻗﻌﯽ ا ﺳﺖ‪ .‬از د ﺳﺘﺸﻮﯾﯽ ﻣﻦ ﻣﯽآﯾﺪ‪ .‬ﻣﯽروم و‬ ‫در د ﺳﺘﺸﻮﯾﯽ را ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ھﻼل‪ ،‬ﯾﮏ ﭘﺎ ﺑﺮ زﯾﺮدو ﺷﯽ و ﯾﮏ ﭘﺎ روی زﻣﯿﻦ‪ ،‬ھﻤﺎ نﻃﻮر ﮐﻪ‬ ‫ﺳﻌﯽ دارد ﺗﻌﺎد ﻟ ﺶ را ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ‪ ،‬دارد وﯾﻮ ﻟﻮ ن ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮا ﮐﻪ‬ ‫ﻣﯽﺑﯿﻨﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽزﻧﺪ‪ ،‬ﭼﻮ ن ﻓﻘﻂ ﻟﺒﺎس زﯾﺮ ﺗﻨﻢ ا ﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ آ ن‬ ‫ﺷﺮاﯾﻂ ﭼﻨﺎ ن ﻃﺒﯿﻌﯽ و آ ﺷﻨﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﻣﯽر ﺳﺪ ﮐﻪ ﺗﻼ ﺷﯽ ﺑﺮای‬ ‫ر ﻓﺘﻦ و ﭘﻮ ﺷﯿﺪ ن ﺷﻠﻮارم ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫» ﭼﻪﻃﻮری از اﯾﻨﺠﺎ ﺳﺮدرآوردی ؟«‬ ‫ﺑﻪ ﻧﻮا ﺧﺘﻦ اداﻣﻪ ﻣﯽدھﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮش ﺑﻪ درِ ﮐﻮﭘﻪی‬ ‫ﺑﻐﻠﯽ ا ﺷﺎر ه ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ د ﺳﺘﺸﻮﯾﯽ ﻣﺸﺘﺮﮐﯽ دارد‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬ ‫»اﻣﺮوز ﺑﺎ اﯾﻦ ادراک ﺑﯿﺪار ﺷﺪم ﮐﻪ وﻇﯿﻔﻪی ﻣﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮ‬ ‫را دوﺑﺎر ه در ﺗﻤﺎس ﺑﺎ اﻧﺮژی ﮐﯿﮫﺎﻧﯽ ﻗﺮار ﺑﺪھﻢ‪ .‬ﺧﺪا از رو ﺣﻢ‬ ‫ﮔﺬ ﺷﺖ و ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ اﮔﺮ ﺗﻮ ﻣﻮ ﻓﻖ ﺑﺸﻮی‪ ،‬ﻣﻦ ھﻢ ﻣﯽ ﺷﻮم‪ .‬و‬ ‫از ﻣﻦ ﺧﻮا ﺳﺖ ﺑﯿﺎﯾﻢ اﯾﻨﺠﺎ و آ ن ﻗﺪر ﺑﺮاﯾﺖ آھﻨﮓ ﺑﺰﻧﻢ ﺗﺎ ﺑﺨﻮاﺑﯽ‪«.‬‬


‫ھﯿﭻو ﻗﺖ ﺑﻪ ﻗﻄﻊ ارﺗﺒﺎﻃﻢ ﺑﺎ اﯾﻦ اﻧﺮژی ا ﺷﺎر ه ﻧ ﮑﺮد ه ﺑﻮدم و‬ ‫ﺗﻮ ﺟﮫ ﺶ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﯿﺮم ﻣﯽﮔﺬارد‪ .‬ھﺮ دو ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ در واﮔﻦ‬ ‫ﻧﻨﻮﯾﯽ ﺗﻌﺎد ﻟﻤﺎ ن را ﺣﻔﻆ ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬آر ﺷﻪاش ﺑﻪ ﺳﯿﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرد‪،‬‬ ‫ﺻﺪاﯾﯽ از ﺳﯿﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮد و ﻓﻀﺎ را ﭘﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ؛ ﻓﻀﺎ ﺑﻪ زﻣﺎ ن‬ ‫آھﻨ ﮕﯿﻦ ﻣﺘﺤﻮل ﻣﯽ ﺷﻮد و ﺳﺮ ﺷﺎر از ﺻﻠﺢ و ﻧﻮر اﯾﺰدی ﺣﺎﺻ ﻞ از‬ ‫ھﺮ ﭼﯿﺰ ﭘﻮﯾﺎ و زﻧﺪ ه‪ ،‬و ھﻤﻪ ﺑﻪ ﻟﻄ ﻒ وﯾﻮ ﻟﻮ ن او‪.‬‬ ‫روح ھﻼل در ھﺮ نُت و در ھﺮ آﮐﻮرد ھﺴﺖ‪ .‬ا ﻟ ﻒ ﮐﻤﯽ از‬ ‫ھﻮﯾﺖ ز نِ ﭘﯿ ﺶ روﯾﻢ را ﺑﺮاﯾﻢ آ ﺷ ﮑﺎر ﮐﺮد ه‪ .‬ﺗﻤﺎم ﺟﺰﺋﯿﺎت دا ﺳﺘﺎ ن‬ ‫ﻣﺸﺘﺮﮐﻤﺎ ن را ﺑﻪ ﯾﺎد ﻧﻤﯽآورم‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﯽداﻧﻢ ﮐﻪ ﻗﺒﻼً ﻣﻼ ﻗﺎت‬ ‫ﮐﺮد هاﯾﻢ‪ .‬ﻓﻘﻂ اﻣﯿﺪوارم ھﺮﮔﺰ ﻧﻔﮫﻤﺪ اﯾﻦ ﻣﻼ ﻗﺎت در ﭼﻪ ﺷﺮاﯾﻄﯽ‬ ‫رخ داد ه‪ .‬در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ دارد ﻣﺮا در ﻟﺤﺎف اﻧﺮژی ﻋﺸﻖ ﻣﯽﭘﯿﭽﺪ‪،‬‬ ‫ھﻤﺎ نﻃﻮر ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ در ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﮐﺮد ه ﺑﺎ ﺷﺪ‪ .‬و ﺷﺎﯾﺪ ﺗﺎ ﻣﺪت‬ ‫درازی ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر اداﻣﻪ ﺑﺪھﺪ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺗﻨﮫﺎ ﭼﯿﺰی ا ﺳﺖ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﺎ را ﻧﺠﺎت ﻣﯽدھﺪ‪ ،‬ﻓﺎرغ از ا ﺷﺘﺒﺎھﺎﺗﻤﺎ ن‪ .‬ﻋﺸﻖ ھﻤﯿﺸﻪ‬ ‫ﻗﻮیﺗﺮ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ در ﻟﺒﺎ ﺳﯽ ﻣﺠﺴﻤ ﺶ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ آ ﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر ﮐﻪ‬ ‫ﺑﺎ ھﻢ ﺗﻨﮫﺎ ﺑﻮدﯾﻢ ﺑﻪ ﺗﻦ دا ﺷﺖ‪ ،‬ﻗﺒ ﻞ از ورود آ ن ﻣﺮدھﺎی دﯾ ﮕﺮ ﺑﻪ‬ ‫ﺷﮫﺮ‪ ،‬ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻣﺎ ﺟﺮا را ﻋﻮض ﮐﺮد‪ :‬ﮐﺖ ﮔﻠﺪوزی ﺷﺪ ه‪ ،‬ﭘﯿﺮاھﻦ‬ ‫ﻗﻼبﺑﺎ ﻓﯽ‪ ،‬داﻣﻦ ﻣﺨﻤ ﻞ ﺳﯿﺎ ه زردوزی ﺗﺎ ﻣﭻ ﭘﺎ‪ .‬ﮔﻮش ﻣﯽدھﻢ و‬ ‫او از ﺣﺮفھﺎﯾ ﺶ ﺑﺎ ﭘﺮﻧﺪ هھﺎ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ ،‬و ﭘﯿﺎمھﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﭘﺮﻧﺪ هھﺎ‬ ‫ﺑﺮای اﻧﺴﺎ نھﺎ دارﻧﺪ‪ ،‬ھﺮ ﭼﻨﺪ اﻧﺴﺎ نھﺎ از ﺷﻨﯿﺪ ن و ﻓﮫﻤﯿﺪﻧ ﺶ‬ ‫ﻧﺎﺗﻮاﻧﻨﺪ‪ .‬در آ ن ﻟﺤﻈﻪ دو ﺳﺘ ﺶ ھﺴﺘﻢ‪ ،‬ﻣﺤﺮم رازش‪...،‬‬ ‫ﻣ ﮑﺚ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﻢ آ ن در را ﺑﺎز ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﻣ ﮕﺮ اﯾﻨ ﮑﻪ وا ﻗﻌﺎً‬ ‫ﺿﺮوری ﺑﺎ ﺷﺪ‪ .‬ﭼﮫﺎر ﺑﺎر از اﯾﻦ در ﮔﺬ ﺷﺘﻪام و ھﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ‬ ‫ﻧﺮ ﺳﯿﺪ هام‪ .‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﺗﻤﺎم آ ن ھﺸﺖ زﻧﯽ را ﮐﻪ آﻧﺠﺎ ﺑﻮدﻧﺪ ﯾﺎدم ا ﺳﺖ‪،‬‬ ‫و ﻣﯽداﻧﻢ روزی ﺟﻮاب ﮔﻤﺸﺪ ه را ﭘﯿﺪا ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ اﯾﻦ‬ ‫ﻣﻮﺿﻮع ھﯿﭻو ﻗﺖ ﻣﺎﻧﻊ ﺣﺮﮐﺘﻢ در ﻣﺴﯿﺮ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻮﻧﯽام ﻧﺸﺪ ه‪.‬‬


‫او ﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﮐﻪ اﺗﻔﺎق ا ﻓﺘﺎد ﺧﯿﻠﯽ و ﺣﺸﺖ ﮐﺮدم‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﭘﯽ ﺑﺮدم‬ ‫ﮐﻪ ﺑﺨﺸ ﺶ ﺗﻨﮫﺎ در ﺻﻮرﺗﯽ ﻣﺆﺛﺮ ﻣﯽا ﻓﺘﺪ ﮐﻪ آدم آ ن را ﺑﭙﺬﯾﺮد‪.‬‬ ‫و ﻣﻦ ھﻢ ھﻤﯿﻦ ﮐﺎر را ﮐﺮدم‪.‬‬ ‫در ﮐﺘﺎب ﻣﻘﺪس ﻟﺤﻈﻪای ھﺴﺖ‪ ،‬در ﺷﺎم آ ﺧﺮ‪ ،‬ﮐﻪ ﻋﯿﺴﯽ‬ ‫ﭘﯿ ﺶﺑﯿﻨﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﯾ ﮑﯽ از ﺣﻮارﯾﻮﻧ ﺶ او را اﻧ ﮑﺎر و دﯾ ﮕﺮی ﺑﻪ او‬ ‫ﺧﯿﺎﻧﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ھﺮ دو را ﮔﻨﺎھﯽ ﺑﺴﯿﺎر ﺟﺪی ﻣﯽداﻧﺪ‪ .‬ﯾﮫﻮدا ﺑﻪ‬ ‫او ﺧﯿﺎﻧﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ و زﯾﺮ ﻓﺸﺎر ا ﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎ ه‪ ،‬ﺧﻮدش را دار‬ ‫ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬ﭘﻄﺮس او را اﻧ ﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﻧﻪ ﯾﮏ ﺑﺎر‪ ،‬ﮐﻪ ﺳﻪ ﺑﺎر‪ .‬و ﻗﺘ ﺶ‬ ‫ر ا د ا ﺷ ﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐ ﺎ ر ش ﻓ ﮑ ﺮ ﮐ ﻨ ﺪ ‪ ،‬اﻣ ﺎ ﺑ ﺮ ا ﺷ ﺘ ﺒ ﺎ ھ ﺶ ا ﺻ ﺮ ا ر‬ ‫ﻣﯽورزد‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﺎی ﻣﺠﺎزات ﺧﻮدش‪ ،‬از ﺿﻌﻔ ﺶ ﻗﺪرت ﻣﯽﮔﯿﺮد‬ ‫و ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ واﻋﻆ ﺑﺰرگ ﭘﯿﺎﻣﯽ ﻣﯽ ﺷﻮد ﮐﻪ از ﻣﺮدی آﻣﻮ ﺧﺘﻪ ﮐﻪ‬ ‫در ﻟﺤﻈﻪی ﻧﯿﺎز‪ ،‬اﻧ ﮑﺎرش ﮐﺮد ه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﭘﯿﺎم ﻋﺸﻖ ﺑﺰرگﺗﺮ از آ ن ﮔﻨﺎ ه ﺑﻮد‪ .‬ﯾﮫﻮدا اﯾﻦ را درک ﻧ ﮑﺮد‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﭘﻄﺮس از آ ن اﺑﺰار ﮐﺎرش را ﺳﺎ ﺧﺖ‪.‬‬ ‫ﻧ ﻤ ﯽ ﺧ ﻮ ا ھ ﻢ آ ن د ر ر ا ﺑ ﺎ ز ﮐ ﻨ ﻢ ‪ ،‬ﭼ ﺮ ا ﮐﻪ ﺳ ﺪ ی ا ﺳ ﺖ ﮐﻪ ر ا ه‬ ‫ا ﻗﯿﺎﻧﻮس را ﺑﺴﺘﻪ ا ﺳﺖ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﯾﮏ روزﻧﻪی ﮐﻮ ﭼﮏ ﮐﺎ ﻓﯽ ا ﺳﺖ ﺗﺎ‬ ‫ﻓﺸﺎر آب ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﻓﺮو ﺑﺮﯾﺰد و آﻧﭽﻪ را ﻧﺒﺎﯾﺪ‪ ،‬در ﺳﯿ ﻞ ﻓﺮو ﺑﺒﺮد‪.‬‬ ‫ﺳﻮار ﻗﻄﺎرم و ﺗﻨﮫﺎ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ و ﺟﻮد دارد‪ ،‬زﻧﯽ تُرک ﺑﻪ ا ﺳﻢ‬ ‫ھﻼل ا ﺳﺖ‪ ،‬ﮐﻪ وﯾﻮ ﻟﻮ ن اول ارﮐﺴﺘﺮ ا ﺳﺖ و ﺣﺎﻻ در ﺣﻤﺎم ﻣﻦ‬ ‫اﯾﺴﺘﺎد ه و وﯾﻮ ﻟﻮ ن ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬ﮐﻢﮐﻢ دارد ﺧﻮاﺑﻢ ﻣﯽﮔﯿﺮد‪ ،‬ﻣﺮھﻤ ﺶ‬ ‫اﺛﺮ ﮐﺮد ه‪ .‬ﺳﺮم ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽا ﻓﺘﺪ‪ ،‬ﭼﺸﻢھﺎﯾﻢ دارد ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ھﻼل از ﻧﻮا ﺧﺘﻦ د ﺳﺖ ﻣﯽﮐﺸﺪ و از ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺑﺮوم ﺑﺨﻮاﺑﻢ‪.‬‬ ‫اﻃﺎﻋﺖ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫روی ﺻﻨﺪ ﻟﯽ ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﺪ و ﺑﻪ ﻧﻮا ﺧﺘﻦ اداﻣﻪ ﻣﯽدھﺪ‪ .‬ﻧﺎﮔﮫﺎ ن‬ ‫دﯾ ﮕﺮ در ﻗﻄﺎر ﻧﯿﺴﺘﻢ‪ ،‬در ﺑﺎﻏﯽ ھﻢ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ او را ﺑﺎ آ ن ﭘﯿﺮاھﻦ‬ ‫ﻗﻼبﺑﺎ ﻓﯽ ﺳﻔﯿﺪ دﯾﺪم‪ .‬دارم در ﺗﻮﻧﻠﯽ دراز و ژرف ﺳﻔﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ‬


‫ﮐﻪ ﻣﺮا ﺑﻪ درو ن ھﯿﭽﯽ ﻣﯽﺑﺮد‪ ،‬ﺑﻪ درو ن ﺧﻮاﺑﯽ ﺳﻨ ﮕﯿﻦ و‬ ‫ﺑﯽرؤﯾﺎ‪ .‬آ ﺧﺮﯾﻦ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻗﺒ ﻞ از ﺧﻮاﺑﯿﺪ ن ﯾﺎدم ﻣﯽا ﻓﺘﺪ‪ ،‬ﻋﺒﺎرﺗﯽ‬ ‫ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﯾﺎﺋﻮ آ ن روز ﺻﺒﺢ روی آﯾﻨﻪ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪ‪.‬‬ ‫****‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ دارد ﺻﺪاﯾﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫» ﺧﺒﺮﻧ ﮕﺎر اﯾﻨﺠﺎ ﺳﺖ‪«.‬‬ ‫ھﻨﻮز روز ا ﺳﺖ و ﻗﻄﺎر در اﯾﺴﺘ ﮕﺎ ه اﯾﺴﺘﺎد ه‪ .‬ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮم‪،‬‬ ‫ﺳﺮم دارد ﮔﯿﺞ ﻣﯽروم‪ ،‬در را ﮐﻤﯽ ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﻧﺎ ﺷﺮم‬ ‫ﺑﯿﺮو ن ﻣﻨﺘﻈﺮم ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫» ﭼﻪ ﻗﺪر ﺧﻮاﺑﯿﺪم ؟«‬ ‫» ﻓ ﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺗﻤﺎم روز‪ .‬ﺳﺎﻋﺖ ﭘﻨﺞ ﺑﻌﺪازﻇﮫﺮ ا ﺳﺖ‪«.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﮐﻤﯽ و ﻗﺖ ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﺗﺎ دو ﺷﯽ ﺑ ﮕﯿﺮم و ﺣﺴﺎﺑﯽ‬ ‫ﺑﯿﺪار ﺑﺸﻮم ﺗﺎ ﭼﯿﺰھﺎﯾﯽ ﻧ ﮕﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﭘﺸﯿﻤﺎ ن ﺑﺸﻮم‪.‬‬ ‫»ﻧ ﮕﺮا ن ﻧﺒﺎش‪ .‬ﻗﻄﺎر ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻮ ﻗ ﻒ دارد‪«.‬‬ ‫ﺷﺎﻧ ﺲ آورد هام ﮐﻪ ﺗﻮ ﻗ ﻒ ﮐﺮد هاﯾﻢ‪ .‬دوش ﮔﺮ ﻓﺘﻦ در ﻗﻄﺎر در‬ ‫ﺣﺎل ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺎر ﺳﺨﺖ و ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﯽ ا ﺳﺖ‪ .‬ﻣﻤ ﮑﻦ ا ﺳﺖ ﻟﯿﺰ‬ ‫ﺑﺨﻮرم و آ ﺳﯿﺐ ﺑﺒﯿﻨﻢ و ﺳﻔﺮم ﺑﻪ ا ﺣﻤﻘﺎﻧﻪﺗﺮﯾﻦ ﺷ ﮑ ﻞ ﭘﺎﯾﺎ ن ﺑ ﮕﯿﺮد‬ ‫و ﺑﻪ ﻋﺼﺎ ﺧﺘﻢ ﺑﺸﻮد‪ .‬ھﺮو ﻗﺖ زﯾﺮ دوش ﻣﯽروم‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر دارم‬ ‫ﻣ ﻮ ج ﺳ ﻮ ا ر ی ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﻢ ‪ .‬اﻣ ﺎ اﻣ ﺮ و ز آ ﺳ ﺎ ن ا ﺳ ﺖ ‪.‬‬ ‫ﭘﺎﻧﺰد ه د ﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﺑﯿﺮو ن ﻣﯽآﯾﻢ‪ ،‬ﺑﺎ ﺑﻘﯿﻪ ﻗﮫﻮ ه ﻣﯽ ﺧﻮرم و ﺑﻌﺪ‬ ‫ﻣﺮا ﺑﻪ ﺧﺒﺮﻧ ﮕﺎر ﻣﻌﺮ ﻓﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ ﺑﺮای ﻣﺼﺎ ﺣﺒﻪ ﭼﻪ ﻗﺪر‬ ‫و ﻗ ﺖ ﻣ ﯽ ﺧﻮ ا ھ ﺪ ‪.‬‬ ‫»ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﯾﺰی ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ﻓ ﮑﺮ ﮐﺮدم ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ‬ ‫ﺗﺎ اﯾﺴﺘ ﮕﺎ ه ﺑﻌﺪی ﺑﯿﺎﯾﻢ و‪«...‬‬ ‫»د ه د ﻗﯿﻘﻪ ﮐﺎ ﻓﯽ ا ﺳﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﺪ ھﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﭘﯿﺎد ه‬


‫ﺑﺸﻮﯾﺪ‪ .‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﻢ ﺑﯽ ﺧﻮد ﺑﻪ ز ﺣﻤﺖ ﺑﯿﻔﺘﯿﺪ‪«.‬‬ ‫» اﻣ ﺎ ﺷ ﻤ ﺎ ‪« . . .‬‬ ‫دوﺑﺎر ه ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» .‬ﻧﻪ‪ ،‬وا ﻗﻌﺎً‪ ،‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﻢ ﺑﻪ درد ﺳﺮ ﺑﯿﻔﺘﯿﺪ‪«.‬‬ ‫از او ﻟ ﺶ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻣﺼﺎ ﺣﺒﻪ ﻣﻮا ﻓﻘﺖ ﻣﯽﮐﺮدم‪ .‬ﻣﺸﺨ ﺺ ا ﺳﺖ‬ ‫و ﻗﺘﯽ ﮔﻔﺘﻢ »ﺑﻠﻪ«‪ ،‬ﻓ ﮑﺮم در ﺳﺖ ﮐﺎر ﻧﻤﯽﮐﺮد‪ .‬ھﺪف ﻣﻦ از اﯾﻦ‬ ‫ﺳﻔﺮ ﭼﯿﺰ دﯾ ﮕﺮی ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺧﺒﺮﻧ ﮕﺎر ﺑﻪ ﻧﺎ ﺷﺮم ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ روﯾ ﺶ را ﺑﺮﻣﯽﮔﺮداﻧﺪ و از‬ ‫ﭘﻨﺠﺮ ه ﺑﻪ ﺑﯿﺮو ن ﺧﯿﺮ ه ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﯾﺎﺋﻮ ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ اﯾﻦ ﻣﯿﺰ ﺑﺮای‬ ‫ﮔ ﺮ ﻓ ﺘﻦ ﻓ ﯿ ﻠﻢ ﺟ ﺎ ی ﻣ ﻨ ﺎ ﺳ ﺒ ﯽ ا ﺳ ﺖ ؟‬ ‫ﺧﺒﺮﻧ ﮕﺎر ﺟﻮاب ﻣﯽدھﺪ‪» :‬دھﻠﯿﺰ ﺑﯿﻦ واﮔﻦھﺎ را ﺗﺮ ﺟﯿﺢ‬ ‫ﻣﯽدھﻢ‪ ،‬ﻧﺰدﯾﮏ درھﺎی ﻗﻄﺎر‪«.‬‬ ‫ھﻼل ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧ ﮕﺎھﯽ ﻣﯽاﻧﺪازد‪ .‬آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣ ﮑﺎ ن ا ﻟ ﻒ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﯾﻌﻨﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺸﺪ ه از ﺗﻤﺎم ﻣﺪت ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺳﺮ ﯾﮏ ﻣﯿﺰ ؟‬ ‫و ﻗﺘﯽ ﻣﺮا ﺑﻪ آ ن ﻻﻣ ﮑﺎ ن و ﻻزﻣﺎ ن ﻓﺮ ﺳﺘﺎد‪ ،‬ﺑﻌﺪ در ﮐﻮﭘﻪ ﻧﺸﺴﺖ‬ ‫و ﺧﻮاﺑﯿﺪ ن ﻣﺮا ﺗﻤﺎ ﺷﺎ ﮐﺮد ؟ خُب‪ ،‬ﺑﻌﺪاً ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ درﺑﺎر هاش ﺣﺮف‬ ‫ﺑﺰﻧﯿﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ﺑﺴﯿﺎر ﺧﻮب‪ .‬دورﺑﯿﻦ را آﻣﺎد ه ﮐﻨﯿﺪ‪ .‬اﻣﺎ از ﺳﺮ‬ ‫ﮐﻨﺠ ﮑﺎوی ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ‪ ،‬ﭼﺮا در آ ن ﻣﺤ ﻞ ﮐﻮ ﭼﮏ و ﭘﺮ ﺳﺮوﺻﺪا ؟ اﯾﻨﺠﺎ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﮫﺘﺮ ا ﺳﺖ ؟«‬ ‫اﻣﺎ ﺧﺒﺮﻧ ﮕﺎر و ﻓﯿﻠﻤﺒﺮدار دﯾ ﮕﺮ ﻋﺎزم اﻧﺘﮫﺎی واﮔﻦ ﺷﺪ هاﻧﺪ و ﻣﺎ‬ ‫دﻧﺒﺎ ﻟﺸﺎ ن ﻣﯽروﯾﻢ‪.‬‬ ‫و ﻗﺘﯽ دارﻧﺪ ﺗﺠﮫﯿﺰاﺗﺸﺎ ن را ﻧﺼﺐ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬دوﺑﺎر ه ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ‪:‬‬ ‫» ﭼﺮا ﺗﻮی اﯾﻦ ﺟﺎی ﮐﻮ ﭼﮏ ؟«‬ ‫»ﻣﯽ ﺧﻮاھﯿﻢ ﺣ ﺲ وا ﻗﻊﮔﺮاﯾﺎﻧﻪای ﺑﻪ ﺑﯿﻨﻨﺪ هھﺎ ﺑﺪھﯿﻢ‪ .‬اﯾﻨﺠﺎ‬ ‫ﺟﺎﯾﯽ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ اﺗﻔﺎق ﻣﯽا ﻓﺘﺪ‪ .‬ﻣﺴﺎ ﻓﺮھﺎ از ﮐﻮﭘﻪ ﺷﺎ ن‬ ‫ﺑﯿﺮو ن ﻣﯽآﯾﻨﺪ و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺎرﯾ ﮑﯽ راھﺮو‪ ،‬ﺑﺮای ﮔﭗ زد ن ﻣﯽآﯾﻨﺪ‬


‫اﯾﻨﺠﺎ‪ .‬ﺳﯿ ﮕﺎریھﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﺟﻤﻊ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﻣﻤ ﮑﻦ ا ﺳﺖ ﺑﺮای‬ ‫ﮐﺴﯽ ﻣﺤ ﻞ ﻗﺮار ﻣﻼ ﻗﺎﺗﯽ ﻋﺎ ﺷﻘﺎﻧﻪ و ﻣﺨﻔﯿﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎم‬ ‫واﮔﻦھﺎ از اﯾﻦ دھﻠﯿﺰھﺎ دارﻧﺪ‪«.‬‬ ‫در آ ن ﻟﺤﻈﻪ‪ ،‬آ ن ﻓﻀﺎ را ﻣﻦ‪ ،‬ﺧﺒﺮﻧ ﮕﺎر‪ ،‬ﻓﯿﻠﻤﺒﺮدار‪ ،‬ﻧﺎ ﺷﺮ‪ ،‬ﯾﺎﺋﻮ‪،‬‬ ‫ھﻼل و آ ﺷﭙﺰی ا ﺷﻐﺎل ﮐﺮد هاﯾﻢ ﮐﻪ آﻣﺪ ه ﺗﻤﺎ ﺷﺎ ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ﻣﯽ ﺷﻮد ﮐﻤﯽ ﺧﻠﻮت دا ﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﯿﻢ ؟«‬ ‫ﻣﺼﺎ ﺣﺒﻪی ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻧﯽ ﻏﯿﺮ ﺧﺼﻮﺻﯽﺗﺮﯾﻦ ﮐﺎر دﻧﯿﺎ ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﻧﺎ ﺷﺮ و آ ﺷﭙﺰ ﻣﯽروﻧﺪ‪ .‬ھﻼل و ﯾﺎﺋﻮ ھﻤﺎﻧﺠﺎ ﻣﯽﻣﺎﻧﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﻣﯽ ﺷﻮد ﮐﻤﯽ ﺑﻪ ﭼﭗ ﺑﺮوﯾﺪ ؟«‬ ‫ﻧﻪ‪ ،‬ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ‪ .‬ا ﻟ ﻒ آﻧﺠﺎ ﺳﺖ‪ ،‬ﻣﺨﻠﻮق آدمھﺎی زﯾﺎدی ﮐﻪ در‬ ‫ﮔﺬ ﺷﺘﻪ آﻧﺠﺎ اﯾﺴﺘﺎد هاﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻨ ﮑﻪ ھﻼل ﻓﺎﺻﻠﻪی ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ را‬ ‫ﺣﻔﻆ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬و ﺑﺎ اﯾﻨ ﮑﻪ ﻣﯽداﻧﯿﻢ ﺗﻨﮫﺎ در ﺻﻮرﺗﯽ ﺑﻪ درو ن آ ن‬ ‫ﻧﻘﻄﻪ ﭘﺮﺗﺎب ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ھﻢ ﺑﺎ ﺷﯿﻢ‪ ،‬ا ﺣﺴﺎس ﻣﯽﮐﻨﻢ‬ ‫ﺑﮫﺘﺮ ا ﺳﺖ ﺧﻄﺮ ﻧ ﮑﻨﻢ‪.‬‬ ‫دورﺑﯿﻦ ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽا ﻓﺘﺪ‪.‬‬ ‫» ﻗﺒ ﻞ از ﺷﺮوع‪ ،‬ﮔﻔﺘﯿﺪ ﻣﺼﺎ ﺣﺒﻪ و ﺗﺒﻠﯿﻐﺎت ھﺪف اﯾﻦ ﺳﻔﺮ‬ ‫ﺷﻤﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﻣﯽ ﺷﻮد ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ ﭼﺮا ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮ ﻓﺘﯿﺪ ﺳﻮار ﻗﻄﺎر‬ ‫ﺳﯿﺒﺮیﭘﯿﻤﺎ ﺑﺸﻮﯾﺪ ؟«‬ ‫» ﭼﻮ ن د ﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺖ‪ .‬از ﻧﻮ ﺟﻮاﻧﯽ د ﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺖ اﯾﻦ ﮐﺎر‬ ‫ر ا ﺑ ﮑ ﻨ ﻢ ‪ .‬ھ ﻤ ﯿ ﻦ ‪«.‬‬ ‫»ﺑﻪﻧﻈﺮ ﻣﯽر ﺳﺪ ﭼﻨﯿﻦ ﻗﻄﺎری را ﺣﺖﺗﺮﯾﻦ ﺷ ﮑ ﻞ ﻣﺴﺎ ﻓﺮت‬ ‫ﻧ ﺒ ﺎ ﺷ ﺪ ‪«.‬‬ ‫ﺗ ﮑﻤﻪی ﺧﻠﺒﺎ ن ﺧﻮدﮐﺎر را در ﻣﻐﺰم ﻣﯽزﻧﺪ و ﺑﺪو ن اﯾﻨ ﮑﻪ وا ﻗﻌﺎً‬ ‫ﻓ ﮑﺮ ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﺟﻮاب داد ن ﺑﻪ ﺳﺆالھﺎﯾ ﺶ‪.‬‬ ‫ﺳﺆالھﺎ ﯾ ﮑﯽ ﺑﻌﺪ از دﯾ ﮕﺮی ﻣﯽآﯾﻨﺪ‪ ،‬درﺑﺎر هی اﯾﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ‪،‬‬ ‫ﺗﻮ ﻗﻌﺎﺗﻢ‪ ،‬ﻣﻼ ﻗﺎﺗﻢ ﺑﺎ ﺧﻮاﻧﻨﺪ هھﺎ‪ .‬ﺑﺎ ﺑﺮدﺑﺎری و ا ﺣﺘﺮام ﺟﻮاب‬


‫ﻣﯽدھﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻤﺎم ﻣﺪت د ﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ زودﺗﺮ ﺗﻤﺎم ﺑﺸﻮد‪ .‬ا ﺷﺎر ه‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ د ه د ﻗﯿﻘﻪی ﻗﺮارﻣﺎ ن ﺑﺎﯾﺪ دﯾ ﮕﺮ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ ه ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﺧﺒﺮﻧ ﮕﺎر ﺑﻪ ﭘﺮ ﺳﯿﺪ ن اداﻣﻪ ﻣﯽدھﺪ‪ .‬ﺑﺎ د ﺳﺘﻢ ا ﺷﺎر هی‬ ‫ﻧﺎﻣﺤﺴﻮ ﺳﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ دﯾ ﮕﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﻤﻌ ﺶ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﮐﻤﯽ آزرد ه ﺑﻪ‬ ‫ﻧﻈﺮ ﻣﯽر ﺳﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﺣﺮف زد ن اداﻣﻪ ﻣﯽدھﺪ‪.‬‬ ‫»ﺗﻨﮫﺎ ﺳﻔﺮ ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ ؟«‬ ‫ﭼﺮاغ ﺧﻄﺮی ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﮏ زد ن‪ .‬اﻧ ﮕﺎر ﺷﺎﯾﻌﻪ‬ ‫ﭘﯿﺸﺎﭘﯿ ﺶ ﭘﺨ ﺶ ﺷﺪ ه‪ .‬ﭘ ﺲ ﺗﻨﮫﺎ د ﻟﯿ ﻞ اﯾﻦ ﻣﺼﺎ ﺣﺒﻪی‬ ‫ﻏﯿﺮﻣﻨﺘﻈﺮ ه ھﻤﯿﻦ ﺑﻮد ه‪.‬‬ ‫»ﻧﻪ‪ ،‬ا ﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ‪ .‬دﯾﺪﯾﺪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ دور ﻣﯿﺰ ﺑﻮدﻧﺪ‪«.‬‬ ‫»اﻣﺎ ﻇﺎھﺮاً وﯾﻮ ﻟﻮﻧﯿﺴﺖ اول ﮐﻨﺴﺮواﺗﻮار اﮐﺎﺗﺮﯾﻦﺑﺮگ‪«...‬‬ ‫ﻣﺜ ﻞ ھﺮ ﺧﺒﺮﻧ ﮕﺎر ﺧﻮﺑﯽ‪ ،‬ﺳﺨﺖﺗﺮﯾﻦ ﺳﺆال را ﮔﺬا ﺷﺘﻪ ﺑﺮای‬ ‫آ ﺧﺮ‪ .‬اﻣﺎ اﯾﻦ او ﻟﯿﻦ ﻣﺼﺎ ﺣﺒﻪی ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺣﺮ ﻓ ﺶ را ﻗﻄﻊ‬ ‫ﻣ ﯽ ﮐ ﻨﻢ ‪:‬‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬اﺗﻔﺎ ﻗﺎً ﺑﺎ ھﻤﯿﻦ ﻗﻄﺎر ﺳﻔﺮ ﻣﯽﮐﺮد و و ﻗﺘﯽ ﻣﺘﻮ ﺟﻪ‬ ‫ﺷﺪم‪ ،‬دﻋﻮﺗ ﺶ ﮐﺮدم ھﺮو ﻗﺖ د ﻟ ﺶ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻠﺤﻖ‬ ‫ﺑﺸﻮد‪ .‬ﻣﻦ ﻋﺎ ﺷﻖ ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽام‪ .‬او ھﻢ ز ن ﺟﻮا ن ﺑﺴﯿﺎر‬ ‫ﻣ ﺴ ﺘ ﻌ ﺪ ی ا ﺳ ﺖ و ھ ﺮ ا ز ﮔ ﺎ ھ ﯽ ا ﻓ ﺘ ﺨ ﺎ ر ﺷ ﻨ ﯿ ﺪ ن ﻣﻮ ﺳ ﯿ ﻘ ﯽ ا ش ر ا‬ ‫دارﯾﻢ‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻮاھﯿﺪ ﺑﺎ او ﻣﺼﺎ ﺣﺒﻪ ﮐﻨﯿﺪ ؟ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﺧﻮ ﺷﺤﺎل‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد ﺑﻪ ﺳﺆالھﺎی ﺷﻤﺎ ﺟﻮاب ﺑﺪھﺪ‪«.‬‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬اﮔﺮ و ﻗﺖ ﺑﺎ ﺷﺪ‪«.‬‬ ‫ﺧﺒﺮﻧ ﮕﺎر ﺑﺮای ﺻﺤﺒﺖ درﺑﺎر هی ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ ﻧﯿﺎﻣﺪ ه‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﺼﻤﯿﻢ‬ ‫ﻣﯽﮔﯿﺮد ﻣﻮﺿﻮع را اداﻣﻪ ﻧﺪھﺪ و ﺣﺮف را ﻋﻮض ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫» ﺧﺪا ﭼﻪ ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ ﺑﺮای ﺷﻤﺎ دارد ؟«‬ ‫»ھﺮﮐ ﺲ ﺧﺪا را ﺑﺸﻨﺎ ﺳﺪ‪ ،‬ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺗﻮﺻﯿﻔ ﺶ ﮐﻨﺪ‪ .‬ھﺮﮐ ﺲ‬ ‫ﺧ ﺪ ا ر ا ﺗﻮ ﺻ ﯿ ﻒ ﮐ ﻨ ﺪ ‪ ،‬ا و ر ا ﻧ ﻤ ﯽ ﺷ ﻨ ﺎ ﺳ ﺪ ‪«.‬‬


‫ﻋﺠﺐ!‬ ‫ﺧﻮدم از ﺟﻤﻠﻪی ﺧﻮدم ﺑﻪ ﺷ ﮕﻔﺖ آﻣﺪ هام‪ .‬ﺑﺎرھﺎ از ﻣﻦ اﯾﻦ‬ ‫ﺳﺆال را ﭘﺮ ﺳﯿﺪ هاﻧﺪ و ھﺮﺑﺎر ﺟﻮاب ﺧﻮدﮐﺎرم اﯾﻦ ﺑﻮد ه‪ » :‬ﺧﺪا ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻮ ﺳﯽ ﮔﻔﺖ‪" :‬ﻣﻦ ھﺴﺘﻢ"‪ ،‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺧﺪا ﻧﻪ ﻓﺎﻋ ﻞ ا ﺳﺖ و ﻧﻪ‬ ‫ﻣﻮ ﺿﻮ ع ‪ .‬ﻓ ﻌ ﻞ ا ﺳ ﺖ ‪ ،‬ﻋ ﻤ ﻞ ا ﺳ ﺖ ‪«.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﺑﻪ ﻃﺮ ﻓﻢ ﻣﯽآﯾﺪ‪.‬‬ ‫»ﺑﺴﯿﺎر ﺧﻮب‪ ،‬ﻣﺼﺎ ﺣﺒﻪ را ھﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﺗﻤﺎم ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬از و ﻗﺘﯽ ﮐﻪ‬ ‫ﮔﺬا ﺷﺘﯿﺪ ﻣﺘﺸ ﮑﺮﯾﻢ‪«.‬‬


‫ﻣﺜﻞ ا ﺷﮏ در ﺑﺎران‬ ‫ﺑﻪ ﮐﻮﭘﻪام ﻣﯽروم و ﺑﺎ ﺣﺮارت ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﯾﺎددا ﺷﺖ‬ ‫ﮐﺮد ن ﺗﻤﺎم ﺣﺮفھﺎﯾﯽ ﮐﻪ اﻻ ن ﺑﺎ دﯾ ﮕﺮا ن زد هام‪ .‬ﺑﻪزودی ﺑﻪ‬ ‫ﻧﻮوزیﺑﯿﺮ ﺳﮏ ﻣﯽر ﺳﯿﻢ‪ .‬ھﯿﭻ ﻧ ﮑﺘﻪی رﯾﺰی را ﻧﺒﺎﯾﺪ از ﯾﺎد ﺑﺒﺮم‪.‬‬ ‫ﻣﮫﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﯽ ﺳﺆال را ﭘﺮ ﺳﯿﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﺟﻮابھﺎﯾﻢ را ﺛﺒﺖ‬ ‫ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﻣﻮادی ﻋﺎ ﻟﯽ ﺑﺮای ﺗﺄﻣﻼﺗﻢ ﺗﺄﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫****‬ ‫ﻣﺼﺎ ﺣﺒﻪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬و ﺑﺎ اﯾﻦ ﻓﺮض ﮐﻪ ﺧﺒﺮﻧ ﮕﺎر ﻣﺪت‬ ‫درازی ﺑﺎ ﻣﺎ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ھﻼل ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ وﯾﻮ ﻟﻮﻧ ﺶ را ﺑﯿﺎورد‪.‬‬ ‫اﯾﻦﻃﻮری‪ ،‬ﻓﯿﻠﻤﺒﺮدار ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ از او ﻓﯿﻠﻢ ﺑ ﮕﯿﺮد و ﮐﺎرش ﺑﻪ‬ ‫ﻣﺨﺎﻃﺒﺎ ن ﮔﺴﺘﺮد هﺗﺮی ﻣﯽر ﺳﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺧﺒﺮﻧ ﮕﺎر ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ‬ ‫ﻓﻮراً ﺑﺮود و ﻣﺼﺎ ﺣﺒﻪ را ﺑﺮای ﺗﺤﺮﯾﺮﯾﻪ ﺑﻔﺮ ﺳﺘﺪ‪.‬‬ ‫ھﻤﯿﻦ ﻣﻮ ﻗﻊ ھﻼل ﺑﺎ وﯾﻮ ﻟﻮﻧ ﺶ ﮐﻪ در ﮐﻮﭘﻪی ھﻤﺴﺎﯾﻪی ﻣﻦ‬ ‫ﮔﺬا ﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدد‪.‬‬ ‫وﯾﺮا ﺳﺘﺎرم واﮐﻨ ﺶ ﺑﺪی ﻧﺸﺎ ن ﻣﯽدھﺪ‪.‬‬ ‫»اﮔﺮ ﻣﯽ ﺧﻮاھﯽ در آ ن ﮐﻮﭘﻪ ﺑﻤﺎﻧﯽ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ در ھﺰﯾﻨﻪی ﮐﺮاﯾﻪی‬ ‫واﮔﻦ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺷﺮﯾﮏ ﺑﺸﻮی‪ .‬داری ھﻤﯿﻦ ﯾﮏ ذر ه ﺟﺎﯾﯽ را ھﻢ ﮐﻪ‬ ‫دارﯾﻢ ا ﺷﻐﺎل ﻣﯽﮐﻨﯽ‪«.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ ﻧ ﮕﺎھ ﺶ ﺑﻪ ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﻦ ﻣﯽا ﻓﺘﺪ و ﻣﻮﺿﻮع را ﭘﯽ ﻧﻤﯽﮔﯿﺮد‪.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﺑﻪ ھﻼل ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ » :‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮی‪ ،‬ﭼﺮا ﺑﺮاﯾﻤﺎ ن ﭼﯿﺰی‬ ‫ﻧﻤﯽزﻧﯽ ؟«‬


‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﺑﻠﻨﺪﮔﻮھﺎی واﮔﻦ را ﻗﻄﻊ ﮐﻨﻨﺪ و ﭘﯿﺸﻨﮫﺎد ﻣﯽﮐﻨﻢ‬ ‫ھﻼل آھﻨﮓ ﮐﻮﺗﺎھﯽ ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻮﺗﺎ ه‪ .‬او ھﻢ ﻗﺒﻮل ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻓﻀﺎ ﻧﺎﮔﮫﺎ ن زﻻل ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮای ھﻤﻪ واﺿﺢ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬ﭼﺮا‬ ‫ﮐﻪ ﮐﺴﺎ ﻟﺘﯽ ﮐﻪ ھﻤﻪﻣﺎ ن را ﮔﺮ ﻓﺘﻪ‪ ،‬ﻧﺎﮔﮫﺎ ن ﻣﺤﻮ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﺣ ﺲ‬ ‫ژرف آراﻣﺸﯽ ﻟﺒﺮﯾﺰم ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ژرفﺗﺮ از آراﻣﺸﯽ ﮐﻪ ﻗﺒ ﻞﺗﺮ در‬ ‫ﮐﻮﭘﻪام ﺣ ﺲ ﮐﺮد ه ﺑﻮدم‪.‬‬ ‫ﭼﺮا ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﻣﺎ هھﺎ ﮔﻠﻪ دا ﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ اﻧﺮژی اﯾﺰدی در ارﺗﺒﺎط‬ ‫ﻧﯿﺴﺘﻢ ؟ ﭼﻪ ﻣﺰ ﺧﺮ ﻓﺎﺗﯽ! ھﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ اﯾﻦ اﻧﺮژی در ارﺗﺒﺎﻃﯿﻢ‪ ،‬ﻓﻘﻂ‬ ‫روزﻣﺮﮔﯽ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ ا ﺣﺴﺎس آ ن ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪ ،‬اﻣﺎ در ﺳﺖ ﻧﻤﯽداﻧﻢ درﺑﺎر هی‬ ‫ﭼﻪ ‪ .‬ﭘ ﺲ ھ ﺮ ﭼﻪ د ﻟ ﺘ ﺎ ن ﻣ ﯽ ﺧ ﻮ ا ھ ﺪ ا ز ﻣ ﻦ ﺑ ﭙ ﺮ ﺳ ﯿ ﺪ ‪« .‬‬ ‫ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺣﺮف ﺧﻮاھﺪ زد ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻮﺿﯿﺤ ﺶ د ﻟﯿﻠﯽ‬ ‫ﻧﺪارد‪.‬‬ ‫ھﻼل ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ » :‬ﻗﺒﻼً ﺟﺎﯾﯽ ﻣﺮا دﯾﺪ های ؟«‬ ‫وا ﻗﻌﺎً ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺟﻮاب ﺳﺆا ﻟ ﺶ را ھﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﺟﻠﻮی ھﻤﻪ‬ ‫ﺑ ﺪ ھﻢ ؟‬ ‫»ﻣﮫﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﻓ ﮑﺮ ﮐﻨﯽ اﻻ ن ﮐﺠﺎﯾﯿﻢ‪ ،‬در ﻟﺤﻈﻪی اﮐﻨﻮ ن‪.‬‬ ‫ﻋﺎدت ﮐﺮد هاﯾﻢ زﻣﺎ ن را ھﻤﺎ نﻃﻮری اﻧﺪاز ه ﺑ ﮕﯿﺮﯾﻢ ﮐﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪی‬ ‫ﻣﺴ ﮑﻮ و وﻻدیو ﺳﺘﮏ را اﻧﺪاز ه ﻣﯽﮔﯿﺮﯾﻢ‪ ،‬اﻣﺎ در ﺳﺖ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬ ‫زﻣﺎ ن ﻧﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻧﻪ ﺳﺎﮐﻦ ا ﺳﺖ‪ .‬زﻣﺎ ن ﻋﻮض ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫در اﯾﻦ زﻣﺎ نِ ﻣﺪام در ﺟﮫ ﺶ‪ ،‬ﻧﻘﻄﻪای را ا ﺷﻐﺎل ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ ــ ا ﻟ ﻒ‬ ‫ﺧﻮدﻣﺎ ن را‪ .‬اﯾﻦ ﺗﺼﻮر ﮐﻪ زﻣﺎ ن ﻣﯽﮔﺬرد‪ ،‬ﻣﻮ ﻗﻌﯽ ﻣﮫﻢ ا ﺳﺖ ﮐﻪ‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪاﻧﯽ ﻗﻄﺎر ﮐﯽ را ه ﻣﯽا ﻓﺘﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻏﯿﺮ از آ ن ﻓﺎﯾﺪ هی ﭼﻨﺪاﻧﯽ‬ ‫ﻧﺪارد‪ ،‬ﺣﺘﯽ ﻣﻮ ﻗﻊ آ ﺷﭙﺰی‪ .‬ﺑﻪ ھﺮ ﺣﺎل ھﺮﺑﺎر ﻏﺬاﯾﯽ ﻣﯽﭘﺰی‪،‬‬ ‫ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺑﺎ د ﻓﻌﻪی ﻗﺒ ﻞ ﻓﺮق دارد‪ .‬ﻣﻨﻈﻮرم را ﻣﯽ ﻓﮫﻤﯽ ؟«‬ ‫ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ھﻼل ﯾﺦ را ﺷ ﮑﺴﺘﻪ‪ ،‬ھﻤﻪ ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﺑﻪ ﺳﺆال‬


‫ﮐﺮد ن‪:‬‬ ‫»آﯾﺎ ﻣﺎ ﺣﺎﺻ ﻞ آﻣﻮ ﺧﺘﻪھﺎﯾﻤﺎ ن ھﺴﺘﯿﻢ ؟«‬ ‫»در ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﯾﺎد ﻣﯽﮔﯿﺮﯾﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺎﺻ ﻞ آ ن ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ‪ .‬در ﮔﺬ ﺷﺘﻪ‬ ‫رﻧﺞ ﺑﺮد هاﯾﻢ‪ ،‬ﻋﺸﻖ ورزﯾﺪ هاﯾﻢ‪ ،‬ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮد هاﯾﻢ و ﺧﻨﺪﯾﺪ هاﯾﻢ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ھﯿﭻﮐﺪام از اﯾﻦھﺎ در زﻣﺎ ن ﺣﺎل ﻓﺎﯾﺪ های ﻧﺪارد‪" .‬اﮐﻨﻮ ن"‬ ‫ﭼﺎ ﻟ ﺶھﺎ و ﺟﻨﺒﻪی ﺧﻮب و ﺑﺪ ﺧﻮدش را دارد‪ .‬ﺑﺮای آﻧﭽﻪ اﻻ ن‬ ‫اﺗﻔﺎق ﻣﯽا ﻓﺘﺪ‪ ،‬ﻧﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ ﮔﺬ ﺷﺘﻪ را ﻣﻘﺼﺮ ﺑﺪاﻧﯿﻢ و ﻧﻪ‬ ‫ﺳﭙﺎ ﺳ ﮕﺰارش ﺑﺎ ﺷﯿﻢ‪ .‬ﺗﺠﺮﺑﻪی ﺗﺎز هی ﻋﺸﻖ ھﯿﭻ رﺑﻄﯽ ﺑﻪ‬ ‫ﺗﺤﺮﺑﻪھﺎی ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﻧﺪارد‪ ،‬ھﻤﯿﺸﻪ ﺗﺎز ه ا ﺳﺖ‪«.‬‬ ‫دارم ﺑﺎ آ نھﺎ ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ ﺧﻮدم ھﻢ ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﻢ‪ .‬ﺑﺎ‬ ‫ﺻ ﺪا ی ﺑ ﻠ ﻨ ﺪ ﻓ ﮑ ﺮ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨﻢ ‪:‬‬ ‫»آﯾﺎ ﻣﻤ ﮑﻦ ا ﺳﺖ ﺗﺮﻣﯿﻢ ﻋﺸﻖ و ﺳﺎﮐﻦ ﮐﺮدﻧ ﺶ در زﻣﺎ ن ؟‬ ‫خٌب‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ ﺳﻌﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬اﻣﺎ زﻧﺪﮔﯽﻣﺎ ن را ﺟﮫﻨﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫در ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎل ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ "ﯾﮏ" ﻧﻔﺮ زﻧﺪﮔﯽ ﻧ ﮑﺮد هام‪ ،‬ﭼﻮ ن ﻧﻪ‬ ‫ﻣﻦ ھﻤﺎ ن آدﻣﻢ و ﻧﻪ ھﻤﺴﺮم‪ .‬ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ راﺑﻄﻪﻣﺎ ن‬ ‫زﻧﺪ هﺗﺮ از ھﻤﯿﺸﻪ ا ﺳﺖ‪ .‬اﻧﺘﻈﺎر ﻧﺪارم ھﻤﺎ ن ﻃﻮر ر ﻓﺘﺎر ﮐﻨﺪ ﮐﻪ در‬ ‫او ﻟﯿﻦ ﻣﻼ ﻗﺎﺗﻤﺎ ن ر ﻓﺘﺎر ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬او ھﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﺪ ﻣﻦ ھﻤﺎ ن‬ ‫ﮐﺴﯽ ﺑﺎ ﺷﻢ ﮐﻪ ﭘﯿﺪاﯾ ﺶ ﮐﺮد‪ .‬ﻋﺸﻖ از زﻣﺎ ن ﻓﺮاﺗﺮ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﯾﺎ‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫ﻋﺒﺎرﺗﯽ‪ ،‬ﻋﺸﻖ ھﻢ زﻣﺎ ن ا ﺳﺖ و ھﻢ ﻣ ﮑﺎ ن‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺮ ﻧﻘﻄﻪای‬ ‫ﻣﺪام در ﺣﺎل ﺗ ﮑﺎﻣ ﻞ ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ا ﺳﺖ‪ :‬ا ﻟ ﻒ‪«.‬‬ ‫»ﻣﺮدم ﺑﻪ ﻃﺮز ﺗﻔ ﮑﺮ ﻋﺎدت ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻮاھﻨﺪ ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ‬ ‫ھﻤﺎ نﻃﻮر ﺑﻤﺎﻧﺪ‪«...‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪ ...» :‬و ﻋﺎ ﻗﺒﺖ اﯾﻦ ر ﻓﺘﺎر درد ا ﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﮐﺴﯽ‬ ‫ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﻃﺮف ﻣﻘﺎﺑ ﻞ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺑﺎ ﺷﯿﻢ‪ .‬ﮐﺴﯽ ھﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ‬ ‫ﺧﻮدﻣﺎ ن ﻣﯽ ﺧﻮاھﯿﻢ‪ .‬ﺗﻘﺼﯿﺮﮐﺎر داﻧﺴﺘﻦ دﯾ ﮕﺮا ن ھﻤﯿﺸﻪ ﺧﯿﻠﯽ‬ ‫آ ﺳﺎ ن ا ﺳﺖ‪ .‬ﻣﯽﺗﻮﻧﯽ ﺗﻤﺎم ﻋﻤﺮت را ﺑﻪ ﻣﻘﺼﺮ داﻧﺴﺘﻦ دﻧﯿﺎ‬


‫ﺑ ﮕﺬراﻧﯽ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺴﺌﻮ ﻟﯿﺖ ﻣﻮ ﻓﻘﯿﺖھﺎ ﯾﺎ ﺷ ﮑﺴﺖھﺎﯾﺖ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ‬ ‫ﺧﻮدت ا ﺳﺖ‪ .‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﯽ ﺳﻌﯽ ﮐﻨﯽ زﻣﺎ ن را ﻧ ﮕﻪ داری‪ ،‬اﻣﺎ ﻓﻘﻂ‬ ‫اﻧﺮژیات را ھﺪر ﻣﯽدھﯽ‪«.‬‬ ‫ﻗﻄﺎر‪ ،‬ﻧﺎﮔﮫﺎ ن و ﻏﯿﺮﻣﻨﺘﻈﺮ ه‪ ،‬ﺗﺮﻣﺰ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ھﻤﻪ از ﺟﺎ‬ ‫ﻣﯽﭘﺮﯾﻢ‪ .‬ﮐﻢﮐﻢ دارم ﻣﻌﻨﺎی ﺣﺮفھﺎی ﺧﻮدم را ﻣﯽ ﻓﮫﻤﻢ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ دﯾ ﮕﺮا ن ھﻤﻪ ﭘﺎﺑﻪﭘﺎی ﻣﻦ آﻣﺪ ه ﺑﺎ ﺷﻨﺪ‪.‬‬ ‫» ﻓ ﮑﺮ ﮐﻦ ﻗﻄﺎر ﺑﻪﻣﻮ ﻗﻊ ﺗﺮﻣﺰ ﻧﻤﯽﮐﺮد و ﺗﺼﺎد ﻓﯽ ﮐﺸﻨﺪ ه‬ ‫اﺗﻔﺎق ﻣﯽا ﻓﺘﺎد‪ .‬ﺗﻤﺎم آ ن ﻟﺤﻈﻪھﺎ در زﻣﺎ ن ﮔﻢ ﻣﯽ ﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻗﻮل‬ ‫آ ن آدمﻧﻤﺎ در ﻓﯿﻠﻢ ﺑﻠﯿﺪ راﻧﺮ‪ ،‬ﻣﺜ ﻞ ا ﺷﮏ در ﺑﺎرا ن‪ .‬اﻣﺎ وا ﻗﻌﺎً‬ ‫ھﻤﯿﻦ ا ﺳﺖ ؟ ﻧﻪ‪ ،‬ﭼﻮ ن ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﻧﻤﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ در‬ ‫زﻣﺎ ن ذ ﺧﯿﺮ ه ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬او ﻟﯿﻦ ﺑﻮ ﺳﻪی ﻣﻦ ﮐﺠﺎ ﺑﺎﯾ ﮕﺎﻧﯽ ﺷﺪ ه ؟ در‬ ‫ﮔﻮ ﺷﻪی ﻧﮫﻔﺘﻪای از ﻣﻐﺰم ؟ در ﯾﮏ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗ ﮑﺎﻧﻪی ا ﻟ ﮑﺘﺮﯾ ﮑﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﻏﯿﺮ ﻓﻌﺎل ﺷﺪ ه ؟ او ﻟﯿﻦ ﺑﻮ ﺳﻪی ﻣﻦ از ھﻤﯿﺸﻪ زﻧﺪ هﺗﺮ ا ﺳﺖ و‬ ‫ھﺮﮔﺰ ﻓﺮاﻣﻮ ﺷ ﺶ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ھﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﺳﺖ‪ ،‬دوروﺑﺮم‪ .‬ﺑﺨﺸﯽ از‬ ‫ا ﻟ ﻒ ﻣ ﻦ ا ﺳ ﺖ ‪«.‬‬ ‫»اﻣﺎ ﻣﻦ ﻣﺸ ﮑﻼت زﯾﺎدی دارم ﮐﻪ اﻻ ن ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮫﺸﺎ ن ﺑﺮ ﺳﻢ‪«.‬‬ ‫»ﭘ ﺲ در ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ا ﺳﻤ ﺶ را ﻣﯽﮔﺬاری »ﮔﺬ ﺷﺘﻪ« دراز‬ ‫ﺑ ﮑ ﺶ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺎش در ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ا ﺳﻤ ﺶ را ﻣﯽﮔﺬاری »آﯾﻨﺪ ه«‪،‬‬ ‫ﺗﺼﻤﯿﻤﯽ ﮔﺮ ﻓﺘﻪ ﺷﻮد‪ .‬اﯾﻦھﺎ ذھﻨﺖ را د ﭼﺎر اﻧﺴﺪاد و ﺳﺮﻋﺘﺖ‬ ‫را ﮐﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ا ﺟﺎز ه ﻧﻤﯽدھﺪ اﮐﻨﻮ ن را ﺑﻔﮫﻤﯽ‪ .‬اﮔﺮ ﻓﻘﻂ ﺑﺮ‬ ‫ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺗ ﮑﯿﻪ ﮐﻨﯽ‪ ،‬ﻣﺪام را ه ﺣ ﻞھﺎی ﻗﺪﯾﻤﯽ را ﺑﺮ ﻣﺸ ﮑﻼت ﺟﺪﯾﺪ‬ ‫ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽﺑﺮی‪ .‬آدمھﺎی زﯾﺎدی را ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﻢ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ و ﻗﺘﯽ‬ ‫ا ﺣﺴﺎس ھﻮﯾﺖ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ از ﻣﺸ ﮑﻼﺗﺸﺎ ن ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ‬ ‫اﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ‪ ،‬د ﻟﯿ ﻞ و ﺟﻮد ﺷﺎ ن ﻓﻘﻂ ھﻤﯿﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺸ ﮑﻼﺗﺸﺎ ن‬ ‫ﺑﻪ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ »ﺗﺎرﯾﺦ« ﺷﺎ ن ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬ﭘﯿﻮﻧﺪ ﺧﻮرد ه‪«.‬‬ ‫و ﻗﺘﯽ ھﯿﭻﮐ ﺲ ﺣﺮ ﻓﯽ ﻧﻤﯽزﻧﺪ‪ ،‬اداﻣﻪ ﻣﯽدھﻢ‪:‬‬


‫»رھﺎﯾﯽ از ﺧﺎﻃﺮات ﭘﺮز ﺣﻤﺖ ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ و ﻗﺘﯽ ﻣﻮ ﻓﻖ ﺷﺪی‪،‬‬ ‫ﮐﻢﮐﻢ ﻣﯽ ﻓﮫﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽات ﺑﯿ ﺶ از ﺣﺪ ﺗﺼﻮرت ا ﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ دﯾﺪار‬ ‫ر و ﺣ ﺖ ﺑ ﺮ و ‪ ،‬ﻧﻪ ﮔ ﺬ ﺷ ﺘﻪ ا ت ‪ .‬ﮐ ﯿ ﮫ ﺎ ن ا ز ﺟ ﮫ ﺶ ھ ﺎ ی ﺗ ﮑ ﺎﻣ ﻠ ﯽ ﺑ ﺴ ﯿ ﺎ ر ی‬ ‫ﮔﺬر ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﮔﺬ ﺷﺘﻪ را ﺑﺎ ﺧﻮد دارد‪ .‬ﺑﻪ ھﺮﮐﺪام از اﯾﻦ ﺟﮫ ﺶھﺎ‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﯿﻢ »ﯾﮏ ﻋﻤﺮ«‪ .‬اﻣﺎ ھﻤﺎ نﻃﻮر ﮐﻪ ھﺮ ﺳﻠﻮل در ﺑﺪﻧﺖ‬ ‫ﻋﻮض ﻣﯽ ﺷﻮد و ﺗﻮ ھﻤﺎ ن ﺷﺨ ﺺ ﻣﯽﻣﺎﻧﯽ‪ ،‬زﻣﺎ ن ھﻢ‬ ‫ﻧﻤﯽﮔﺬرد‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﻋﻮض ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ ھﻤﺎ ن آدﻣﯽ‬ ‫ھﺴﺘﯽ ﮐﻪ در اﮐﺎﺗﺮﯾﻦﺑﺮگ ﺑﻮدی‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﯿﺴﺘﯽ‪ .‬ﻣﻦ ﺣﺘﯽ ھﻤﺎ ن‬ ‫ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪ .‬اﯾﻦ ﺗﺮ ن ھﻢ دﯾ ﮕﺮ‬ ‫آ ن ﺟﺎﯾﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻮ ﻗﻊ وﯾﻮ ﻟﻮ ن زد ن ھﻼل ﺑﻮد‪ .‬ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻋﻮض‬ ‫ﺷﺪ ه‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻣﺎ ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﯿﻢ‪«.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬اﻣﺎ ﯾﮏ روز زﻣﺎ ن ﺷﺨﺼﯽ ﻣﺎ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎ ن‬ ‫ﻣ ﯽ ر ﺳ ﺪ ‪«.‬‬ ‫»ﭘﺎﯾﺎ ن ؟ اﻣﺎ ﻣﺮگ ﻓﻘﻂ دری ا ﺳﺖ ﺑﻪ بُﻋﺪی دﯾ ﮕﺮ‪«.‬‬ ‫»اﻣﺎ ﺑﺎ و ﺟﻮد اﯾﻦ‪ ،‬ﻣﺎ و ﻋﺰﯾﺰاﻧﻤﺎ ن روزی ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ‪«.‬‬ ‫»ھﺮﮔﺰ‪ .‬ھﺮﮔﺰ ﻋﺰﯾﺰاﻧﻤﺎ ن را از د ﺳﺖ ﻧﻤﯽدھﯿﻢ‪ .‬ھﻤﺮا ه ﻣﺎ‬ ‫ھﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬از زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬ﻓﻘﻂ در اﺗﺎقھﺎی‬ ‫ﻣﺘﻔﺎوﺗﯽ ھﺴﺘﯿﻢ‪ .‬ﻣﺜﻼً اﻻ ن ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﯿﻢ در واﮔﻦ ﺑﻐﻠﯽ ﮐﯿﺴﺖ‪،‬‬ ‫اﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﯽ آﻧﺠﺎ ھﺴﺘﻨﺪ و ھﻤﺰﻣﺎ ن ﺑﺎ ﻣﻦ و ﺗﻮ و دﯾ ﮕﺮا ن ﺳﻔﺮ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬اﯾﻨ ﮑﻪ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ ﺑﺎ آ نھﺎ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯿﻢ ﯾﺎ ﺑﻔﮫﻤﯿﻢ در آ ن‬ ‫واﮔﻦ ﭼﻪ ﻣﯽﮔﺬرد‪ ،‬ﻧﺎ ﻗ ﺾ اﯾﻦ وا ﻗﻌﯿﺖ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬آﻧﺠﺎ ھﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﭘ ﺲ‬ ‫ﭼﯿﺰی »ﻋﻤﺮ« ﻣﯽﻧﺎﻣﯿﻢ‪ ،‬ﻗﻄﺎری ا ﺳﺖ ﺑﺎ واﮔﻦھﺎی ﻣﺘﻌﺪد‪.‬‬ ‫ﮔﺎھﯽ در ﯾﮏ واﮔﻨﯿﻢ‪ ،‬ﮔﺎھﯽ در واﮔﻨﯽ دﯾ ﮕﺮ‪ ،‬و ﮔﺎھﯽ‪ ،‬ﻣﻮ ﻗﻊ‬ ‫ﺧﻮاب دﯾﺪ ن ﯾﺎ ﭘﺬﯾﺮ ﻓﺘﻦ ﭘﺪﯾﺪ هھﺎی ﺧﺎرقا ﻟﻌﺎد ه‪ ،‬از واﮔﻨﯽ ﺑﻪ واﮔﻦ‬ ‫دﯾ ﮕﺮ ﻣﯽروﯾﻢ‪«.‬‬ ‫»اﻣﺎ آ نھﺎ را ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﯿﻢ و ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ ﺑﺎھﺎ ﺷﺎ ن ارﺗﺒﺎط ﺑﺮ ﻗﺮار‬


‫ﮐ ﻨ ﯿ ﻢ ‪«.‬‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ‪ .‬ھﺮ ﺷﺐ در ﺧﻮاب ﺑﻪ ﺳﻄﺢ دﯾ ﮕﺮی ﻣﻨﺘﻘ ﻞ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ‪ .‬ﺑﺎ زﻧﺪ هھﺎ ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﯿﻢ و ﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮﻣﺎ ن‬ ‫ﻣﺮد هاﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ در بُﻋﺪی دﯾ ﮕﺮ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬و ﺑﺎ‬ ‫ﺧﻮدﻣﺎ ن‪ ،‬ﺑﺎ ﺧﻮد ﭘﯿﺸﯿﻨﻤﺎ ن‪ ،‬ﺑﺎ ﺧﻮد آﯾﻨﺪ هﻣﺎ ن‪«.‬‬ ‫اﻧﺮژی دارد ﺳﯿﺎلﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد و ﻣﯽداﻧﻢ ھﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻤ ﮑﻦ ا ﺳﺖ‬ ‫ارﺗﺒﺎﻃﻢ ﻗﻄﻊ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫»ﻋﺸﻖ ھﻤﯿﺸﻪ ﺑﺮ آﻧﭽﻪ ﻣﺮگ ﻣﯽﻧﺎﻣﯿﻢ ﻓﺎﺋﻖ ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﻟﺰوﻣﯽ ﺑﻪ ﺳﻮﮔﻮاری ﺑﺮای ﻋﺰﯾﺰا ن ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬ ‫آ نھﺎ ھﻤﭽﻨﺎ ن ﻋﺰﯾﺰﻧﺪ و ﮐﻨﺎرﻣﺎ ن ﻣﯽﻣﺎﻧﻨﺪ‪ .‬ﭘﺬﯾﺮ ﻓﺘﻨ ﺶ د ﺷﻮار‬ ‫ا ﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮ ﺑﺎور ﻧﺪا ﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﯽ‪ ،‬ﺗﻮﺿﯿﺤ ﺶ ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪ ه ا ﺳﺖ‪«.‬‬ ‫ﻣﺘﻮ ﺟﻪ ﻣﯽ ﺷﻮم ﯾﺎﺋﻮ ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪا ﺧﺘﻪ‪ .‬ﺟﻮاب ﺳﺆا ﻟﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﻗﺒﻼً ﭘﺮ ﺳﯿﺪ ه ﺑﻮد‪ ،‬در را ه ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫»ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ از ﺷﺎ ن ﻣﺘﻨﻔﺮﯾﻢ ﭼﻪ ؟«‬ ‫ﺟﻮاب ﻣﯽدھﻢ‪» :‬د ﺷﻤﻨﺎﻧﯽ را ﮐﻪ ﺑﻪ آ ن ﺳﻮی دﯾ ﮕﺮ ﻣﯽروﻧﺪ‬ ‫ﻧﺒﺎﯾﺪ د ﺳﺖﮐﻢ ﺑ ﮕﯿﺮﯾﻢ‪ .‬در ﺳﻨﺖ ﺟﺎدو‪ ،‬ا ﺳﻢ ﻋﺠﯿﺐ »ﻣﺴﺎ ﻓﺮ« را‬ ‫ﺑﺮ اﯾﻦ ا ﻓﺮاد ﮔﺬا ﺷﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ اﯾﻨﺠﺎ‬ ‫ﺑﻪ ﻣﺎ آ ﺳﯿﺒﯽ ﺑﺰﻧﻨﺪ؛ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ‪ ،‬ﻣ ﮕﺮ اﯾﻨ ﮑﻪ ﺑﮫﺸﺎ ن ا ﺟﺎز ه ﺑﺪھﯿﺪ‪.‬‬ ‫وا ﻗﻌﯽ اﯾﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ آ نھﺎ آﻧﺠﺎﯾﯿﻢ و آ نھﺎ ﺑﺎ ﻣﺎ اﯾﻨﺠﺎﯾﻨﺪ‪ .‬در‬ ‫ﯾﮏ ﻗﻄﺎر‪ .‬ﺗﻨﮫﺎ را ه ﺣ ﻞ اﯾﻦ ﻣﺸ ﮑ ﻞ‪ ،‬ﺗﺼﺤﯿﺢ ا ﺷﺘﺒﺎھﺎت و ﺣ ﻞ‬ ‫ا ﺧﺘﻼ ﻓﺎت ا ﺳﺖ‪ .‬اﯾﻦ اﺗﻔﺎق زﻣﺎﻧﯽ ﻣﯽا ﻓﺘﺪ‪ ،‬ھﺮ ﭼﻨﺪ ﻣﻤ ﮑﻦ ا ﺳﺖ‬ ‫»ﻋﻤﺮ«ھﺎی زﯾﺎدی ﺑ ﮕﺬرد‪ .‬ﺗﺎ اﺑﺪﯾﺖ ﺑﻪ ﻣﻼ ﻗﺎت و وداع ﺑﺎ ھﻢ اداﻣﻪ‬ ‫ﻣﯽدھﯿﻢ‪ .‬ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻋﺰﯾﻤﺖ‪ ،‬ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﻣﯽآﯾﺪ و ﺑﻌﺪ از ﺑﺎزﮔﺸﺖ‪،‬‬ ‫ﻋﺰﯾﻤﺖ‪«.‬‬ ‫»اﻣﺎ ﮔﻔﺘﯽ ﺑﺨﺸﯽ از ﮐ ﻞ ھﺴﺘﯿﻢ‪ .‬ﻣﻌﻨﺎﯾ ﺶ اﯾﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ‬ ‫و ﺟﻮد ﻧﺪارﯾﻢ ؟«‬


‫»ﻧﻪ‪ ،‬و ﺟﻮد دارﯾﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻪ ھﻤﺎ ن ﺷ ﮑﻠﯽ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺳﻠﻮل و ﺟﻮد‬ ‫دارد‪ .‬ﯾﮏ ﺳﻠﻮل ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎﻋﺚ ﺣﻤﻠﻪی ﺳﺮﻃﺎﻧﯽ وﯾﺮاﻧ ﮕﺮ ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻮ ﺟﻮد زﻧﺪ ه ﺑﺸﻮد‪ ،‬اﻣﺎ در ﻋﯿﻦ ﺣﺎل ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﻣﻮادی ﺷﯿﻤﯿﺎﯾﯽ از‬ ‫ﺧﻮدش آزاد ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺣ ﺲ ﺧﻮ ﺷﺒﺨﺘﯽ و ﺳﻼﻣﺘﯽ ﺑﻪ ﺷﺨ ﺺ‬ ‫ﺑﺪھﺪ‪ ،‬اﻣﺎ آ ن ﺳﻠﻮل ﮐﻪ آ ن ﺷﺨ ﺺ ﻧﯿﺴﺖ‪«.‬‬ ‫»ﭘ ﺲ ﭼﺮا اﯾﻦ ھﻤﻪ ﺗﻌﺎرض ؟«‬ ‫»ﺗﺎ ﺟﮫﺎ ن ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺗ ﮑﺎﻣ ﻞ ﯾﺎﺑﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﺪ ن ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﻋﻮض ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﻣ ﺴ ﺌ ﻠ ﻪ ی ﺷ ﺨﺼ ﯽ ﻧ ﯿ ﺴ ﺖ ‪ .‬ﮔ ﻮ ش ﮐ ﻨ ﯿ ﺪ ‪« .‬‬ ‫دارﻧﺪ ﮔﻮش ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﻮﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺷﻔﺎفﺗﺮ ﺗﻮﺿﯿﺢ‬ ‫ﺑ ﺪ ھﻢ‪.‬‬ ‫»در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ‪ ،‬را هآھﻦ و ﭼﺮخھﺎی ﻗﻄﺎر در ﺗﻌﺎرﺿﻨﺪ‪ ،‬ﺻﺪای‬ ‫اﺻﻄ ﮑﺎک ﻓﻠﺰھﺎ را ﻣﯽ ﺷﻨﻮﯾﻢ‪ .‬اﻣﺎ را هآھﻦ و ﺟﻮد ﭼﺮخ را ﺗﻮ ﺟﯿﻪ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺑﺮﻋ ﮑ ﺲ‪ .‬ﺻﺪای ﺑﺮ ﺧﺎ ﺳﺘﻪ از ﻓﻠﺰ ﻣﮫﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ﯾﮏ‬ ‫ﺗﺠﻠﯽ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻪ ﻓﺮﯾﺎد ﮔﻼﯾﻪ‪«.‬‬ ‫آ ن اﻧﺮژی دﯾ ﮕﺮ ر ﻓﺘﻪ‪ .‬ھﻤﭽﻨﺎ ن ﺳﺆال ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ دﯾ ﮕﺮ‬ ‫ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﻪ ﺷ ﮑﻠﯽ ﻣﻔﮫﻮم ﺟﻮاب ﺑﺪھﻢ‪ .‬ﻣﯽ ﻓﮫﻤﻨﺪ ﮐﻪ دﯾ ﮕﺮ‬ ‫ﺑ ﺲ ا ﺳ ﺖ‪.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﻣﺘﺸ ﮑﺮم‪«.‬‬ ‫»از ﻣﻦ ﺗﺸ ﮑﺮ ﻧ ﮑﻦ‪ .‬ﻣﻦ ھﻢ دا ﺷﺘﻢ ﮔﻮش ﻣﯽدادم‪«.‬‬ ‫»ﻣﻨﻈﻮرت‪«...‬‬ ‫»آ ه‪ ،‬ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ و ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ‪ .‬ﻣﺘﻮ ﺟﻪ ﺷﺪ هاﯾﺪ ﮐﻪ ﻧﻈﺮم ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ‬ ‫ھﻼل ﻋﻮض ﺷﺪ ه‪ .‬ﻧﺒﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﺣﺮف را ﺑﺰﻧﻢ‪ ،‬ﭼﻮ ن ﺑﮫ ﺶ ﮐﻤ ﮑﯽ‬ ‫ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ؛ ﺑﺮﻋ ﮑ ﺲ‪ ،‬ﯾﮏ روح ﺿﻌﯿ ﻒ ﻣﻤ ﮑﻦ ا ﺳﺖ ا ﺣﺴﺎ ﺳﯽ را‬ ‫ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ھﺮ اﻧﺴﺎﻧﯽ را ﺑﻪ ﻗﮫﻘﺮا ﻣﯽﺑﺮد‪ ،‬ﻣﺜﻼً ﺣﺴﺪ‪ .‬اﻣﺎ‬ ‫ﻣﻼ ﻗﺎت ﻣﻦ ﺑﺎ ھﻼل دری را ﺑﺎز ﮐﺮد‪ ،‬ﻧﻪ دری ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺘﻢ‪،‬‬ ‫دری دﯾ ﮕﺮ‪ .‬وارد بُﻋﺪ دﯾ ﮕﺮی از زﻧﺪﮔﯽام ﺷﺪم‪ ،‬وارد واﮔﻦ‬


‫دﯾ ﮕﺮی ﺷﺪم ﭘﺮ از ﺗﻌﺎرضھﺎی ﺣ ﻞ ﻧﺸﺪ ه‪ .‬آﻧﺠﺎ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻣﻨﺘﻈﺮم‬ ‫ھﺴﺘﻨﺪ و ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮫﺸﺎ ن ﻣﻠﺤﻖ ﺑﺸﻮم‪«.‬‬ ‫» ﺳﻄﺤﯽ دﯾ ﮕﺮ‪ ،‬واﮔﻨﯽ دﯾ ﮕﺮ‪«...‬‬ ‫»د ﻗﯿﻘﺎً‪ .‬ﻣﺎ ﺗﺎ اﺑﺪ ﺑﺮ ھﻤﺎ ن ﻗﻄﺎر ﺳﻮارﯾﻢ‪ ،‬ﺗﺎ ﺧﺪا ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑ ﮕﯿﺮد‬ ‫ﺑﻪ د ﻟﯿﻠﯽ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺧﻮدش ﻣﯽداﻧﺪ‪ ،‬ﻗﻄﺎر را ﻣﺘﻮ ﻗ ﻒ ﮐﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﭼﻮ ن‬ ‫ﻣﻤ ﮑﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﻓﻘﻂ در ﮐﻮﭘﻪی ﺧﻮدﻣﺎ ن ﺑﻤﺎﻧﯿﻢ‪ ،‬ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ‬ ‫ﻣﯽروﯾﻢ‪ ،‬از ﻋﻤﺮی ﺑﻪ ﻋﻤﺮ دﯾ ﮕﺮ‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ھﻢ در ﺣﺎل رخ‬ ‫داد ن ﺑﺎ ﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﻃﻮر ﻧﯿﺴﺖ‪ :‬ﻣﻦ ھﻤﺎﻧﻢ ﮐﻪ ﺑﻮدم و ﺧﻮاھﻢ‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬و ﻗﺘﯽ ﺑﯿﺮو ن آ ن ھﺘ ﻞ در ﻣﺴ ﮑﻮ ھﻼل را دﯾﺪم‪ ،‬ﺑﻪ دا ﺳﺘﺎﻧﯽ‬ ‫از ﻣﻦ ا ﺷﺎر ه ﮐﺮد درﺑﺎر هی آﺗﺸﯽ ﺑﺮ ﻗﻠﻪی ﮐﻮ ه‪ .‬دا ﺳﺘﺎ ن دﯾ ﮕﺮی‬ ‫درﺑﺎر هی آﺗ ﺶ ﻣﻘﺪس ھﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﺘﺎ ن ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪:‬‬ ‫ﺷﻢﺗﻮ ﺑﺪرﻓﺘﺎری ﺑﺎ ﯾﮫﻮدﯾﺎن را دﯾﺪ‪،‬‬ ‫»وﻗﺘﯽ ﺧﺎﺧﺎم ﺑﺰرگ‪ ،‬اﺳﺮاﺋﯿﻞ ِ‬ ‫ﺑﻪ ﺟﻨﮕﻞ رﻓﺖ‪ ،‬آﺗﺶ ﻣﻘﺪﺳﯽ را روﺷﻦ ﮐﺮد و دﻋﺎی وﯾﮋهای را‬ ‫ﺧﻮاﻧﺪ و از ﺧﺪا ﺧﻮاﺳﺖ از ﻣﺮدﻣﺶ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﮐﻨﺪ‪ .‬و ﺧﺪا ﺑﺮاﯾﺶ‬ ‫ﻣﻌﺠﺰهای ﻓﺮﺳﺘﺎد‪.‬‬ ‫»ﻣﺪﺗﯽ ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﺷﺎﮔﺮدش ﻣﮕﯿﺪ ﻣﺴﺘﺮﯾﺶ‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﻘﻠﯿﺪ از اﺳﺘﺎدش‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫ھﻤﺎن ﺟﺎی ﺟﻨﮕﻞ رﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪» :‬ﺳﺮور ﮐﯿﮫﺎن‪ ،‬ﻧﻤﯽداﻧﻢ ﭼﻪﻃﻮر‬ ‫آﺗﺶ ﻣﻘﺪس ﺑﯿﻔﺮوزم‪ ،‬اﻣﺎ دﻋﺎی وﯾﮋه را ﺑﻠﺪم؛ ﺗﻤﻨﺎ ﻣﯽﮐﻨﻢ دﻋﺎﯾﻢ‬ ‫را ﺑﺸﻨﻮ!« و ﻣﻌﺠﺰه دوﺑﺎره اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎد‪.‬‬ ‫»ﯾﮏ ﻧﺴﻞ ﮔﺬﺷﺖ‪ ،‬و ﺑﻌﺪ ﺧﺎﺧﺎم ﻣﻮﺷﻪ ﻟﯿﺐ اھﻞ ﺳﺎﺳﻒ دﯾﺪ‬ ‫ﭼﻪﻃﻮر ﻣﺮدﻣﺶ آزار و اذﯾﺖ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺑﻪ ﺟﻨﮕﻞ رﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫»ﻧﻤﯽداﻧﻢ ﭼﻪﻃﻮر آﺗﺶ ﻣﻘﺪس ﺑﯿﻔﺮوزم‪ ،‬ﻧﯿﺰ دﻋﺎی وﯾﮋه را‬ ‫ﻧﻤﯽداﻧﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ھﻨﻮز اﯾﻦ ﻣﮑﺎن را ﻣﯽﺷﻨﺎﺳﻢ‪ .‬ﺧﺪاﯾﺎ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﺎ ﮐﻤﮏ‬ ‫ﮐﻦ!« و ﺧﺪا ﮐﻤﮑﺸﺎن ﮐﺮد‪.‬‬ ‫»ﭘﻨﺠﺎه ﺳﺎل ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﺧﺎﺧﺎم اﺳﺮاﺋﯿﻞ رﯾﮋﯾﻦ‪ ،‬در ﺻﻨﺪﻟﯽ ﭼﺮﺧﺪارش ﺑﺎ‬ ‫ﺧﺪا ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد‪» :‬ﻧﻤﯽداﻧﻢ ﭼﻪﻃﻮر آﺗﺶ ﻣﻘﺪس ﺑﯿﻔﺮوزم‪ ،‬دﻋﺎی‬ ‫وﯾﮋه را ھﻢ ﻧﻤﯽداﻧﻢ‪ .‬ﺣﺘﯽ ﻧﻤﯽداﻧﻢ ﺑﻪ ﮐﺠﺎی ﺟﻨﮕﻞ ﺑﺮوم‪ .‬ﺗﻨﮫﺎ‬ ‫ﮐﺎری ﮐﻪ ازم ﺑﺮﻣﯽآﯾﺪ‪ ،‬اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻗﺼﻪ را ﺑﮕﻮﯾﻢ و اﻣﯿﺪوار‬ ‫ﺑﺎﺷﻢ ﺧﺪا ﺻﺪاﯾﻢ را ﺑﺸﻨﻮد‪««.‬‬


‫ﺣﺎﻻ ﻣﻨﻢ ﮐﻪ ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﻢ‪ ،‬ﻧﻪ اﻧﺮژی اﯾﺰدی‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺘﯽ اﮔﺮ‬ ‫ﻧﺪاﻧﻢ ﭼﻪﻃﻮر آﺗ ﺶ ﻣﻘﺪس را ﺑﯿﻔﺮوزم‪ ،‬ﯾﺎ ﺣﺘﯽ ﻧﺪاﻧﻢ ﺑﺮای ﭼﻪ‬ ‫ا ﻓﺮو ﺧﺘﻪ ﺷﺪ‪ ،‬د ﺳﺖﮐﻢ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﻗﺼﻪاش را ﺑ ﮕﻮﯾﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ﺑﺎ ھﻼل ﻣﮫﺮﺑﺎ ن ﺑﺎ ﺷﯿﺪ‪«.‬‬ ‫ھﻼل ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﻧﺸﻨﯿﺪ ن ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬ﺑﻘﯿﻪ ھﻢ ھﻤﯿﻦﻃﻮر‪.‬‬


‫ﺷﯿﮑﺎﮔﻮی ﺳﯿﺒﺮی‬ ‫ﻣﺎ ھﻤﻪ ارواح ﺳﺮﮔﺮدا ن در ﮐﯿﮫﺎﻧﯿﻢ و ھﻤﺰﻣﺎ ن زﻧﺪﮔﯽﻣﺎ ن را‬ ‫ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣ ﺲ ﮐﻪ از ﺣﻠﻮ ﻟﯽ ﺑﻪ ﺣﻠﻮل دﯾ ﮕﺮ ﮔﺬر‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ .‬اﮔﺮ ﭼﯿﺰی رﻣﺰ روح ﻣﺎ را ﻟﻤ ﺲ ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎ اﺑﺪ در ﺧﺎﻃﺮ‬ ‫ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ و ﺑﺮ ھﺮآﻧﭽﻪ ﺑﻌﺪ رخ ﻣﯽدھﺪ‪ ،‬اﺛﺮ ﻣﯽﮔﺬارد‪.‬‬ ‫ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ ھﻼل ﺧﯿﺮ ه ﺷﺪ هام‪ .‬ﻋﺸﻘﯽ ﮐﻪ ﻣﺜ ﻞ آﯾﻨﻪ در‬ ‫زﻣﺎ ن ﻣﻨﻌ ﮑ ﺲ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﯾﺎ در آﻧﭽﻪ ﮔﻤﺎ ن ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ زﻣﺎ ن ا ﺳﺖ‪ .‬او‬ ‫ھﺮﮔﺰ ﻣﺎل ﻣﻦ ﻧﺒﻮد و ھﺮﮔﺰ ﻧﺨﻮاھﺪ ﺑﻮد؛ ﻗﺴﻤﺖ ﭼﻨﯿﻦ ا ﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ‬ ‫ھﺮدو ﺧﺎ ﻟﻘﺎ ن و ﻣﺨﻠﻮ ﻗﺎﻧﯿﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ھﻤﭽﻨﯿﻦ ﻋﺮو ﺳﮏھﺎی‬ ‫ﺧﯿﻤﻪ ﺷﺐﺑﺎزی در د ﺳﺘﺎ ن ﺧﺪاﯾﯿﻢ‪ ،‬و ﺣﺪی ھﺴﺖ ﮐﻪ‬ ‫ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ از آ ن ﺑ ﮕﺬرﯾﻢ‪ ،‬ﻣﺮزی ﮐﻪ ﺑﻪ دﻻﯾﻠﯽ ﻓﺮاﺗﺮ از درک ﻣﺎ‬ ‫ر ﺳﻢ ﺷﺪ ه ا ﺳﺖ‪ .‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ ﺑﻪ آ ن رود ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﻮﯾﻢ ﯾﺎ ﺣﺘﯽ‬ ‫ﭘﻨﺠﻪھﺎی ﭘﺎﯾﻤﺎ ن را در آ ن ﺗ ﮑﺎ ن ﺑﺪھﯿﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺮ ﻣﺎ ﻣﻤﻨﻮع ا ﺳﺖ‬ ‫ﺷﯿﺮ ﺟﻪ زد ن و ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺟﺮﯾﺎ ن ﺳﭙﺮد ن‪.‬‬ ‫از زﻧﺪﮔﯽ ﻗﺪرداﻧﻢ‪ ،‬ﻧﺨﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آﻧ ﮑﻪ ا ﺟﺎز ه داد ھﻼل را‬ ‫دوﺑﺎر ه‪ ،‬در زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺎز دا ﺷﺘﻢ‪ ،‬ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم دارم اﯾﻦ‬ ‫ﻓ ﮑﺮ را ﻣﯽﭘﺬﯾﺮم ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮای ﭘﻨﺠﻤﯿﻦ ﺑﺎر از آ ن در ﺑ ﮕﺬرم‪ ،‬ھﺮ ﭼﻨﺪ‬ ‫ﺑﺎز ھﻢ ﺟﻮاﺑﻢ را ﻧ ﮕﯿﺮم‪ .‬از زﻧﺪﮔﯽ ﺑﻪ اﯾﻦ د ﻟﯿ ﻞ ھﻢ ﺳﭙﺎ ﺳ ﮕﺰارم‬ ‫ﮐﻪ ﻗﺒﻼً ﻣﯽﺗﺮ ﺳﯿﺪم‪ ،‬اﻣﺎ دﯾ ﮕﺮ ﻧﻤﯽﺗﺮ ﺳﻢ‪ .‬و ﺳﻮم‪ ،‬ﻗﺪردا ن‬ ‫زﻧﺪﮔﯽام‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ دارم اﯾﻦ ﺳﻔﺮ را اﻧﺠﺎم ﻣﯽدھﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﺮاﯾﻢ ﺟﺎ ﻟﺐ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ اﻣﺸﺐ ﺣﺴﻮدی ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ‬ ‫اﯾﻨ ﮑﻪ وﯾﻮ ﻟﻮ نﻧﻮازی در ﺧﺸﺎ ن ا ﺳﺖ و رزمآوری در ھﻨﺮِ ﺑﻪ د ﺳﺖ‬


‫آورد ن ﺧﻮا ﺳﺘﻪاش‪ ،‬ھﻨﻮز ﺑﭽﻪ ا ﺳﺖ و ھﻤﯿﺸﻪ ھﻢ ﺑﭽﻪ‬ ‫ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺜ ﻞ ﻣﻦ و ھﻤﻪی ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ وا ﻗﻌﺎً ﺑﮫﺘﺮﯾﻦ ﺑﺨ ﺶ‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ را ﻣﯽ ﺧﻮاھﻨﺪ‪ ،‬در ﺳﺖ ﻣﺜ ﻞ ﺑﭽﻪھﺎ‪.‬‬ ‫ﺣﺴﺎدﺗ ﺶ را ﺗﺤﺮﯾﮏ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺑﻔﮫﻤﺪ و ﻗﺘﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺣﺴﺎدت‬ ‫دﯾ ﮕﺮا ن ﺑﺴﺎزد‪ ،‬ﭼﻪﮐﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﺑ ﮑﻨﺪ‪ .‬ﻋﺸﻖ ﺑﯽ ﻗﯿﺪ و ﺷﺮﻃ ﺶ را‬ ‫ﺧﻮاھﻢ ﭘﺬﯾﺮ ﻓﺖ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ و ﻗﺘﯽ ﮐﺴﯽ دﯾ ﮕﺮی را ﺑﺪو ن ﻗﯿﺪ و‬ ‫ﺷﺮط دو ﺳﺖ ﺑﺪارﯾﺪ‪ ،‬ﻣﯽ ﻓﮫﻤﯿﺪ ﺑﺎ ﭼﻪ ﭼﯿﺰی ﻃﺮ ﻓﯿﺪ‪.‬‬ ‫****‬ ‫»ﺑﻌﻀﯽھﺎ ﺑﮫ ﺶ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﺷ ﮑﺎﮔﻮی ﺳﯿﺒﺮی‪«.‬‬ ‫ﺷﯿ ﮑﺎﮔﻮی ﺳﯿﺒﺮی‪ .‬اﯾﻦ ﺟﻮر ﻣﻘﺎﯾﺴﻪھﺎ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺧﯿﻠﯽ ﮐﺎذب‬ ‫ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽآﯾﺪ‪ .‬ﻗﺒ ﻞ از ﺳﺎ ﺧﺘﻪ ﺷﺪ ن را هآھﻦ ﺗﺮا‪ -‬ﺳﯿﺒﺮی‪،‬‬ ‫ﻧﻮوزیﺑﯿﺮ ﺳﮏ ﮐﻤﺘﺮ از ھﺸﺖ ھﺰار ﻧﻔﺮ ﺟﻤﻌﯿﺖ دا ﺷﺖ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺑﻪ‬ ‫ﻟﻄ ﻒ ﭘﻠﯽ ﮐﻪ ا ﺟﺎز ه ﻣﯽدھﺪ ﻗﻄﺎر ﺑﻪ ﺳﻔﺮ ﻓﻮﻻدﯾﻦ و ﺑﺨﺎرآ ﻟﻮدش‬ ‫ﺑﻪ ا ﻗﯿﺎﻧﻮس آرام اداﻣﻪ دھﺪ‪ ،‬ﺟﻤﻌﯿﺘ ﺶ ﺑﻪ ﺑﯿ ﺶ از‪ 4/1‬ﻣﯿﻠﯿﻮ ن‬ ‫ر ﺳ ﯿ ﺪ ه ا ﺳ ﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﻨﺎ ﺑﻪ ﺷﺎﯾﻌﺎت‪ ،‬زﻧﺎ ن ﻧﻮوزیﺑﯿﺮ ﺳﮏ زﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ زﻧﺎ ن رو ﺳﯿﻪ‬ ‫ھﺴﺘﻨﺪ‪ .‬آ نﻃﻮر ﮐﻪ ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ‪ ،‬ﺷﺎﯾﻌﺎت ﻇﺎھﺮاً وا ﻗﻌﯿﺖ دارد‪،‬‬ ‫ھﺮ ﭼﻨﺪ ھﯿﭻو ﻗﺖ ﺑﻪ ﻓ ﮑﺮم ﻧﻤﯽر ﺳﯿﺪ ﺑﺎ ﺟﺎھﺎی دﯾ ﮕﺮ‬ ‫ﻣﻘﺎﯾﺴﻪاش ﮐﻨﻢ‪ .‬ھﻼل و ﻣﻦ و ﯾ ﮑﯽ از آ ن ﺣﻮرﯾﺎ ن ﻣﺤﻠﯽ در ﺑﺮاﺑﺮ‬ ‫وﺻﻠﻪی ﻧﺎ ﺟﻮری اﯾﺴﺘﺎد هاﯾﻢ‪ :‬ﻣﺠﺴﻤﻪی ﻋﻈﯿﻢ ﻟﻨﯿﻦ‪ ،‬ﻣﺮدی ﮐﻪ‬ ‫ﻧﻈﺮﯾﻪی ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﻢ را ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺨﺸﯿﺪ‪ .‬ﭼﯽ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ‬ ‫ﻏﯿﺮرﻣﺎﻧﺘﯿﮏﺗﺮ از ﺗﻤﺎ ﺷﺎی اﯾﻦ ﻣﺮد ﺑﺎ ﺷﺪ ؟ ﺗﻤﺎ ﺷﺎی رﯾ ﺶ ﺑﺰیاش‬ ‫ﮐﻪ ﺑﻪ آﯾﻨﺪ ه ا ﺷﺎر ه دارد‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ از روی اﯾﻦ ﺳ ﮑﻮ ﭘﺎﯾﯿﻦ‬ ‫ﺑﯿﺎﯾﺪ و دﻧﯿﺎ را ﻋﻮض ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫ھﻤﯿﻦ ﺣﻮری ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﯿ ﮑﺎﮔﻮ ا ﺷﺎر ه ﮐﺮد‪ .‬ﻣﮫﻨﺪس ا ﺳﺖ و‬ ‫ا ﺳﻤ ﺶ ﺗﺎﺗﯿﺎﻧﺎ‪ .‬ﺳﯽ ﺳﺎ ﻟﯽ دارد و ﺑﻌﺪ از ﻣﮫﻤﺎﻧﯽ و ﺑﻌﺪ از ﺷﺎم‬


‫ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮ ﻓﺖ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺑﻪ ﭘﯿﺎد هروی ﺑﯿﺎﯾﺪ‪ .‬را ه ر ﻓﺘﻦ روی زﻣﯿﻦ ﺳﻔﺖ‬ ‫ﺣ ﺲ را ه ر ﻓﺘﻦ روی ﺳﯿﺎر های دﯾ ﮕﺮ را دارد‪ .‬ﻋﺎدت ﻧﺪارم ﺟﺎﯾﯽ‬ ‫ﺑﺎﯾﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻣﺪت ﺗ ﮑﺎ نﺗ ﮑﺎ ن ﻧﻤﯽ ﺧﻮرد‪.‬‬ ‫»ﺑﺮوﯾﻢ ﮐﻤﯽ ﺑﻨﻮ ﺷﯿﻢ و ﺑﺮ ﻗﺼﯿﻢ‪ .‬ھﺮ ﭼﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻓﻌﺎ ﻟﯿﺖ ﺑﺪﻧﯽ‬ ‫ﮐ ﻨ ﯿ ﻢ ﺑ ﮫ ﺘ ﺮ ا ﺳ ﺖ ‪«.‬‬ ‫ھﻼل ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬اﻣﺎ ﺧﺴﺘﻪاﯾﻢ‪«.‬‬ ‫در ﭼﻨﯿﻦ ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ‪ ،‬ﺑﻪ زﻧﯽ ﻣﺒﺪل ﻣﯽ ﺷﻮم ﮐﻪ ﯾﺎد ﮔﺮ ﻓﺘﻪام‬ ‫ﺑﺎ ﺷﻢ‪ ،‬و ﺑﯿﻦ ﺧﻄﻮط را ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﻢ‪ .‬ﻣﻨﻈﻮرش در وا ﻗﻊ اﯾﻦ ا ﺳﺖ‬ ‫ﮐﻪ‪» :‬ﺗﻮ ﻣﯽ ﺧﻮاھﯽ ﺑﺎ اﯾﻦ د ﺧﺘﺮ ه ﺑﺎ ﺷﯽ‪«.‬‬ ‫»اﮔﺮ ﺧﺴﺘﻪای‪ ،‬ﺑﺮﮔﺮد ﺑﻪ ھﺘ ﻞ‪ .‬ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﺎﺗﯿﺎﻧﺎ ﻣﯽﻣﺎﻧﻢ‪«.‬‬ ‫ھﻼل ﻣﺴﯿﺮ ﻋﻮض ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﺑﺎﯾﺪ ﭼﯿﺰی را ﻧﺸﺎﻧﺖ ﺑﺪھﻢ‪«.‬‬ ‫»ﭘ ﺲ ﻧﺸﺎ ن ﺑﺪ ه‪ .‬د ﻟﯿﻠﯽ ﻧﺪارد ﺗﻨﮫﺎ ﺑﻤﺎﻧﯿﻢ‪ .‬ﺑﻪ ھﺮ ﺣ ﻞ ﻓﻘﻂ د ه‬ ‫روز ا ﺳﺖ ﺑﺎ ھﻢ آ ﺷﻨﺎ ﺷﺪ هاﯾﻢ‪«.‬‬ ‫اﯾﻦ ﺣﺮف ژ ﺳﺘ ﺶ را ﮐﻪ »ﻣﻦ ﺑﺎھﺎ ﺷﻢ« ﺧﺮاب ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺗﺎﺗﯿﺎﻧﺎ‬ ‫ﺑﺮاق ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ھﺮ ﭼﻨﺪ ﻣﻮﺿﻮع رﺑﻄﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺪارد و ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺣ ﺲ‬ ‫ر ﻗﺎﺑﺖ ﻣﻌﻤﻮل ﺑﯿﻦ ﺑﻌﻀﯽ ز نھﺎ ا ﺳﺖ‪ .‬ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﺧﻮ ﺷﺤﺎل‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد زﻧﺪﮔﯽ ﺷﺒﺎﻧﻪی اﯾﻦ ﺷﯿ ﮑﺎﮔﻮی ﺳﯿﺒﺮی را ﻧﺸﺎﻧﻢ‬ ‫ﺑ ﺪ ھ ﺪ‪.‬‬ ‫ﻟﻨﯿﻦ ﺑﯽﺗﻔﺎوت ﻧ ﮕﺎھﻤﺎ ن ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر ھﻤﻪی اﯾﻦ ﭼﯿﺰھﺎ را‬ ‫ﻗﺒﻼً دﯾﺪ ه ا ﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮ ﺑﻪ ﺟﺎی ﺗﻼش ﺑﺮای ﺧﻠﻖ ﺑﮫﺸﺘﯽ ﺑﺮای‬ ‫ﭘﺮو ﻟﺘﺎرﯾﺎ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل دﯾ ﮑﺘﺎﺗﻮری ﻋﺸﻖ ﻣﯽر ﻓﺖ‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ اوﺿﺎع ﺑﮫﺘﺮ‬ ‫ﻣﯽﺑﻮد‪.‬‬ ‫ھﻼل ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﭘ ﺲ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ‪«.‬‬ ‫»ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ ؟!« ﻗﺒ ﻞ از اﯾﻨ ﮑﻪ واﮐﻨﺸﯽ ﻧﺸﺎ ن ﺑﺪھﻢ‪ ،‬ھﻼل‬ ‫ﺟﻠﻮ ﻣﯽا ﻓﺘﺪ‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺟﺮﯾﺎ ن را ﻋﻮض ﮐﻨﺪ و ﺿﺮﺑﻪ را ﺑﻪ‬


‫ﺧﻮدﻣﺎ ن ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪ ،‬و ﺗﺎﺗﯿﺎﻧﺎ در دام ﻣﯽا ﻓﺘﺪ‪ .‬در ﺧﯿﺎﺑﺎ ن ﻋﺮﯾ ﺾ ﮐﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﺑ ﺮ ﺟ ﯽ ﻣ ﯽ ر ﺳ ﺪ ر ا ه ﻣ ﯽ ا ﻓ ﺘ ﯿ ﻢ ‪.‬‬ ‫ﺣﻮری ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﺗﻌﺠﺐ‪ ،‬ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ‪» :‬ﭘ ﺲ اﯾﻦ ﺷﮫﺮ را‬ ‫ﻣ ﯽ ﺷ ﻨ ﺎ ﺳ ﯽ ‪«.‬‬ ‫»ﺑﺴﺘ ﮕﯽ دارد ﻣﻨﻈﻮرت از " ﺷﻨﺎ ﺧﺘﻦ" ﭼﯽ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ .‬ﻣﺎ‬ ‫ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﯿﻢ‪ .‬و ﻗﺘﯽ وﯾﻮ ﻟﻮ ن ﻣﯽزﻧﻢ‪ ،‬و ﺟﻮد‪«...‬‬ ‫دﻧﺒﺎل ﮐﻠﻤﻪی ﻣﻨﺎ ﺳﺐ ﻣﯽﮔﺮدد‪ ،‬و ﺑﻌﺪ اﺻﻄﻼ ﺣﯽ را ﭘﯿﺪا‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﻓﮫﻤﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﺎﺗﯿﺎﻧﺎ را از ﻣ ﮑﺎ ﻟﻤﻪ ﺣﺬف ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﯾﮏ "ﻣﯿﺪا ن اﻃﻼﻋﺎت" ﭘﻨﮫﺎور و ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ را در اﻃﺮا ﻓﻢ‬ ‫ﺑﺎزﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﻢ‪ .‬در ا ﺧﺘﯿﺎر ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ؛ ﻣﺮا در ا ﺧﺘﯿﺎر دارد و‬ ‫ھﺮو ﻗﺖ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪ ،‬ﻣﺮا ﺑﻪ آﮐﻮرد در ﺳﺖ راھﻨﻤﺎﯾﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ ﺷﮫﺮ را ﺑﺸﻨﺎ ﺳﻢ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﺑ ﮕﺬارم ﻣﺮا ﺑﺒﺮد ﺑﻪ‬ ‫ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ‪«.‬‬ ‫ھﻼل دارد ﺗﻨﺪﺗﺮ و ﺗﻨﺪﺗﺮ را ه ﻣﯽرود‪ .‬در ﮐﻤﺎل ﺗﻌﺠﺐ ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ‬ ‫ﺗﺎﺗﯿﺎﻧﺎ ﮐﺎﻣﻼً ﻣﻨﻈﻮر ھﻼل را ﻓﮫﻤﯿﺪ ه‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﻣﻦ ﻧﻘﺎ ﺷﯽ دو ﺳﺖ دارم‪ .‬ﻣﮫﻨﺪ ﺳﻢ‪ ،‬اﻣﺎ و ﻗﺘﯽ‬ ‫ﺟﻠﻮی ﺑﻮم ﺳﻔﯿﺪ ﻧﻘﺎ ﺷﯽ ﻣﯽاﯾﺴﺘﻢ‪ ،‬ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ھﺮ ﺿﺮﺑﻪی‬ ‫ﻗﻠﻢﻣﻮ ﯾﮏ ﻣﺮا ﻗﺒﻪی ﺑﺼﺮی ا ﺳﺖ‪ ،‬ﺳﻔﺮی ﮐﻪ ﻣﺮا ﺑﻪ و ﺟﺪی‬ ‫ﻣﯽﺑﺮد ﮐﻪ ھﯿﭻو ﻗﺖ در ﺣﺮ ﻓﻪام د ﺳﺖ ﻧﻤﯽدھﺪ و اﻣﯿﺪوارم‬ ‫ھﯿﭻو ﻗﺖ اﯾﻦ و ﺟﺪ را از د ﺳﺖ ﻧﺪھﻢ‪«.‬‬ ‫ﻟﻨﯿﻦ ﺑﺎﯾﺪ از اﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪھﺎ زﯾﺎد دﯾﺪ ه ﺑﺎ ﺷﺪ‪ :‬ﺗﻼ ﻗﯽ دو ﻧﯿﺮوی‬ ‫ﻣﺘﻌﺎرض ﺑﺮ ﺳﺮ ﻧﯿﺮوی ﺳﻮﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﯾــﺪ ﺣﻔﻆ ﯾﺎ ﻓﺘﺢ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﻃﻮ ﻟﯽ ﻧﻤﯽﮐﺸﺪ ﮐﻪ آ ن دو ﻧﯿﺮو ﺑﺎ ھﻢ ﻣﺘﺤﺪ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ و ﻧﯿــﺮوی‬ ‫ﺳﻮم ﯾﺎ از ﯾﺎد ﻣﯽرود ﯾﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺎد ه اھﻤﯿﺘ ﺶ را از د ﺳﺖ‬ ‫ﻣﯽدھﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﺻﺮ ﻓﺎً ھﻤﺴﻔﺮ اﯾﻦ دو ز ن ﺟﻮا ن ھﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ‬ ‫اﻧ ﮕﺎر از ﺑﭽ ﮕﯽ ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺧﺘﻪاﻧﺪ و دارﻧﺪ ﺑﺎ ﺣﺮارت‬


‫رو ﺳﯽ ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﻨﺪ و و ﺟﻮد ﻣﺮا ﺑﻪﮐ ﻞ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮد هاﻧﺪ‪ .‬ھﻮا‬ ‫ھﻨﻮز ﺳﺮد ا ﺳﺖ ــ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻨ ﮑﻪ در ﺳﯿﺒﺮی ھﺴﺘﯿﻢ‪،‬‬ ‫ا ﺣﺘﻤﺎﻻً ﺗﻤﺎم ﺳﺎل ھﻮا ﺳﺮد ا ﺳﺖ ــ اﻣﺎ اﯾﻦ ﭘﯿﺎد هروی ﺑﺮاﯾﻢ‬ ‫ﺧﻮب ا ﺳﺖ؛ ﺑﺎ ھﺮ ﻗﺪم رو ﺣﯿﻪام ﺑﮫﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ھﺮ ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮ ﻣﺮا‬ ‫ﺑﻪ ﺳـﺮزﻣﯿﻨﻢ ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ ﻣﯽﮐﻨـﺪ‪ .‬در ﺗﻮﻧ ﺲ ﻟﺤﻈﻪای ﺑﻮد ﮐﻪ ﻓ ﮑﺮ‬ ‫ﮐﺮدم اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ھﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽا ﻓﺘﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ھﻤﺴﺮم ﺣﻖ دا ﺷﺖ‪:‬‬ ‫ﺗﻨﮫﺎﯾﯽ ﻣﻤـ ﮑﻦ ا ﺳـﺖ ﻣـﺮا آ ﺳﯿـﺐﭘﺬﯾﺮﺗﺮ ﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻣـﺎ ﮔﺸــﺎد هﺗﺮم‬ ‫ھــ ﻢ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ ‪.‬‬ ‫ﮐﻢﮐﻢ از ا ﻓﺘﺎد ن دﻧﺒﺎل اﯾﻦ دو ز ن ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪ هام‪ .‬ﻓﺮدا‬ ‫ﯾﺎددا ﺷﺘﯽ ﺑﺮای ﯾﺎﺋﻮ ﻣﯽﮔﺬارم و ﭘﯿﺸﻨﮫﺎد ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻤﯽ‬ ‫آیﮐﯽدو ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ﻣﻐﺰم در اﯾﻦ ﻣﺪت ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﺑﺪﻧﻢ ﻓﻌﺎ ﻟﯿﺖ‬ ‫د ا ﺷ ﺘﻪ ‪.‬‬ ‫****‬ ‫و ﺳﻂ ﻧﺎﮐﺠﺎآﺑﺎد ﻣﯽاﯾﺴﺘﯿﻢ‪ ،‬در ﻣﯿﺪاﻧﯽ ﻣﺘﺮوک ﺑﺎ ﻓﻮار های در‬ ‫و ﺳﻄ ﺶ‪ .‬آب ھﻨﻮز ﯾﺦ زد ه‪ .‬ھﻼل دارد ﺗﻨﺪﺗﻨﺪ ﻧﻔ ﺲ ﻣﯽﮐﺸﺪ؛ اﮔﺮ‬ ‫اداﻣﻪ ﺑﺪھﺪ‪ ،‬د ﭼﺎر ﺣ ﺲ ﺷﻨﺎوری ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﻧﻮﻋﯽ ﺧﻠﺴﻪی‬ ‫ﻣﺼﻨﻮﻋﯽ ﮐﻪ دﯾ ﮕﺮ ﭼﻨﺪا ن ﺑﺮاﯾﻢ ﺟﺎ ﻟﺐ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬ ‫ھﻼل ا ﺳﺘﺎد آﯾﯿﻦھﺎی ﺧﯿﺮ هﮐﻨﻨﺪ های ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﯿﺰی از آ نھﺎ‬ ‫ﻧﻤﯽداﻧﻢ‪ .‬ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ د ﺳﺖ ھﻢ را ﺑ ﮕﯿﺮﯾﻢ و ﺑﻪ ﻓﻮار ه ﻧ ﮕﺎ ه ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬ ‫ھﻤﭽﻨﺎ ن ﮐﻪ ﺗﻨﺪﺗﻨﺪ ﻧﻔ ﺲ ﻣﯽﮐﺸﺪ‪ ،‬ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﺣﺮف‬ ‫زد ن‪ » :‬ﻗﺎدر ﻣﺘﻌﺎل‪ ،‬ﺳﻔﯿﺮاﻧﺖ را ﻧﺰد ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺖ ﺑﻔﺮ ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ‬ ‫ﻗﻠﺐھﺎی ﮔﺸﻮد ه آﻣﺎد هی ﭘﺬﯾﺮش آ نھﺎ ھﺴﺘﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ﺑﺎ اﯾﻦ دﻋﺎی ا ﺣﻀﺎر آ ﺷﻨﺎ اداﻣﻪ ﻣﯽدھﺪ و ﻣﺘﻮ ﺟﻪ ﻣﯽ ﺷﻮم‬ ‫د ﺳﺖ ﺗﺎﺗﯿﺎﻧﺎ دارد ﻣﯽ ﻟﺮزد‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر او ھﻢ دارد وارد ﺧﻠﺴﻪ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ھﻼل اﻧ ﮕﺎر در ﺗﻤﺎس ﺑﺎ ﮐﯿﮫﺎ ن ا ﺳﺖ‪ ،‬ﯾﺎ آﻧﭽﻪ ﺧﻮدش‬ ‫»ﻣﯿﺪا ن اﻃﻼﻋﺎﺗﯽ« ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ دﻋﺎ اداﻣﻪ ﻣﯽدھﺪ و د ﺳﺖ‬


‫ﺗﺎﺗﯿﺎﻧﺎ از ﻟﺮزش ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ و ﺑﻪ د ﺳﺖ ﻣﻦ ﭼﻨﮓ ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬د ه د ﻗﯿﻘﻪ‬ ‫ﺑﻌﺪ ﻣﺮا ﺳﻢ ﺗﻤﺎم ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﻧﻈﺮم را ﺑ ﮕﻮﯾﻢ ﯾﺎ ﻧﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ھﻼل ﭼﻨﺎ ن‬ ‫ﺳ ﺮ ﺷ ﺎ ر ا ز ﺳ ﺨ ﺎ و ت و ﻋ ﺸ ﻖ ا ﺳ ﺖ ﮐﻪ ﻟ ﯿ ﺎ ﻗ ﺖ ﺷ ﻨ ﯿ ﺪ ن ﺣ ﺮ ف ﻣ ﺮ ا‬ ‫دارد‪.‬‬ ‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ‪» :‬اﯾﻦ ﮐﺎرھﺎ ﭼﯽ ﺑﻮد ؟«‬ ‫ﻇﺎھﺮاً ﺟﺎ ﺧﻮرد ه‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﻣﻨﺎ ﺳ ﮑﯽ ﺑﺮای ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ ﺷﺪﻧﻤﺎ ن ﺑﻪ ارواح‪«.‬‬ ‫»ﮐﺠﺎ ﯾﺎد ﮔﺮ ﻓﺘﯽ ؟«‬ ‫»در ﮐﺘﺎب‪«.‬‬ ‫اداﻣﻪ ﺑﺪھﻢ ﯾﺎ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺗﻨﮫﺎ ﺑﺸﻮﯾﻢ ؟ اﻣﺎ ﺗﺎﺗﯿﺎﻧﺎ ھﻢ دراﯾﻦ‬ ‫ﻣﺮا ﺳﻢ ﺷﺮﮐﺖ دا ﺷﺖ‪ .‬ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯽﮔﯿﺮم اداﻣﻪ ﺑﺪھﻢ‪.‬‬ ‫»ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﻢ ﺑﻪ ﺗﺤﻘﯿﻘﺎت ﺗﻮ و ﻧﻮﯾﺴﻨﺪ هی آ ن ﮐﺘﺎب ا ﺳﺎﺋﻪی‬ ‫ادب ﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﻗﻀﯿﻪ را ﮐﺎﻣﻼً ا ﺷﺘﺒﺎ ه ﮔﺮ ﻓﺘﻪای‪ .‬از‬ ‫اﯾﻦ ﻣﺮا ﺳﻢ ﭼﻪ ﻋﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﺷﻮد ؟ ﻣﯿﻠﯿﻮ نھﺎ ﻧﻔﺮ ﺑﻮد هاﻧﺪ و ھﺴﺘﻨﺪ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻨﻨﺪ ﺑﺎ ﮐﯿﮫﺎ ن در ارﺗﺒﺎﻃﻨﺪ و دارﻧﺪ ﻧﻮع ﺑﺸﺮ را ﻧﺠﺎت‬ ‫ﻣﯽدھﻨﺪ‪ .‬ھﺮﺑﺎر اﯾﻦ ﺗﻼش ﺷ ﮑﺴﺖ ﻣﯽ ﺧﻮرد‪ ،‬ﭼﻮ ن ھﻤﯿﺸﻪ‬ ‫ﺷ ﮑﺴﺖ ﻣﯽ ﺧﻮرد‪ ،‬اﻣﯿﺪ ﺷﺎ ن را ﺑﯿﺸﺘﺮ از د ﺳﺖ ﻣﯽدھﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﮐﺘﺎب ﯾﺎ ﺳﻤﯿﻨﺎر ﺑﻌﺪی اﯾﻤﺎﻧﺸﺎ ن را ﺑﺮﻣﯽﮔﺮداﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ‬ ‫ھﻔﺘﻪ ﯾﺎد ﺷﺎ ن ﻣﯽرود ﭼﯽ ﯾﺎد ﮔﺮ ﻓﺘﻪاﻧﺪ و از اﻣﯿﺪ ﺗﺨﻠﯿﻪ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪«.‬‬ ‫ھﻼل ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮد ه‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺖ ﻧﺸﺎﻧﻢ ﺑﺪھﺪ ﻏﯿﺮ از‬ ‫وﯾﻮ ﻟﻮ نﻧﻮازی ا ﺳﺘﻌﺪاد دﯾ ﮕﺮی ھﻢ دارد‪ ،‬اﻣﺎ ﻗﺪم ﺑﻪ ﺣﻮز هی‬ ‫ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﯽ ﮔﺬا ﺷﺖ‪ ،‬ﺗﻨﮫﺎ ﺣﻮز های ﮐﻪ اﺻﻼً در آ ن ﺗﺴﺎھ ﻞ و‬ ‫ﺗﺴﺎﻣﺢ ﻧﺪارم‪ .‬ﺗﺎﺗﯿﺎﻧﺎ ﺣﺘﻤﺎً ر ﻓﺘﺎرم را ﺑﯽادﺑﺎﻧﻪ ﻣﯽداﻧﺪ‪ ،‬و ﺑﺮای‬ ‫ھﻤﯿﻦ در د ﻓﺎع از دو ﺳﺖ ﺗﺎز هاش ﺑﺮﻣﯽ ﺧﯿﺰد‪:‬‬


‫»اﻣﺎ ﻣ ﮕﺮ دﻋﺎ راھﯽ ﺑﺮای ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ ﺷﺪ ن ﺑﻪ ﺧﺪا ﻧﯿﺴﺖ ؟«‬ ‫»ﺑ ﮕﺬار ﺳﺆا ﻟﺖ را ﺑﺎ ﺳﺆال دﯾ ﮕﺮی ﺟﻮاب ﺑﺪھﻢ‪" :‬آﯾﺎ دﻋﺎی ﺗﻮ‬ ‫ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽ ﺷﻮد ﺧﻮر ﺷﯿﺪ ﻓﺮدا ﻃﻠﻮع ﮐﻨﺪ ؟" ا ﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﻧﻪ‪ ،‬آ ﻓﺘﺎب در‬ ‫اﻃﺎﻋﺖ از ﻗﺎﻧﻮ ن ﮐﯿﮫﺎﻧﯽ ﻃﻠﻮع ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺧﺪا ھﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ‬ ‫ﻧﺰدﯾﮏ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻪ دﻋﺎ ﮐﻨﯿﻢ و ﭼﻪ ﻧ ﮑﻨﯿﻢ‪«.‬‬ ‫ﺗﺎﺗﯿﺎﻧﺎ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﯾﻌﻨﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﯽ دﻋﺎ ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪ ه ا ﺳﺖ ؟«‬ ‫»اﺻﻼً‪ .‬اﮔﺮ ﺻﺒﺢ زود ﺑﯿﺪار ﻧﺸﻮی‪ ،‬ﻃﻠﻮع ﺧﻮر ﺷﯿﺪ را‬ ‫ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﯽ‪ .‬اﮔﺮ دﻋﺎ ﻧ ﮑﻨﯽ ﺑﺎ اﯾﻨ ﮑﻪ ﺧﺪا ﻧﺰدﯾ ﮑﺖ ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﺣﻀﻮرش را ﺣ ﺲ ﻧﻤﯽﮐﻨﯽ‪ .‬اﻣﺎ اﮔﺮ اﻋﺘﻘﺎد دا ﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ‬ ‫وردھﺎﯾﯽ ﮐﻪ اﻻ ن ﺧﻮاﻧﺪی ﺗﻨﮫﺎ را ه ﺑﻪ ﭘﯿ ﺶ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﭘ ﺲ ﺑﮫﺘﺮ‬ ‫ا ﺳﺖ ﺑﻪ ﺻﺤﺮای ﺳﻮﻧﻮرا ن در اﻣﺮﯾ ﮑﺎ ﯾﺎ ﺻﻮﻣﻌﻪای در ھﻨﺪ ﺑﺮوی‪.‬‬ ‫در دﻧﯿﺎی وا ﻗﻌﯽ‪ ،‬ﺧﺪا را را ﺣﺖﺗﺮ ﻣﯽﺗﻮا ن در وﯾﻮ ﻟﻮ ن ھﻼل ﭘﯿﺪا‬ ‫ﮐﺮد‪«.‬‬ ‫ﺗﺎﺗﯿﺎﻧﺎ ﻣﯽزﻧﺪ زﯾﺮ ﮔﺮﯾﻪ‪ .‬ﻣﻦ و ھﻼل ﻣﺎﻧﺪ هاﯾﻢ ﭼﻪﮐﺎر ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬ ‫ﺻﺒﺮ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ ﺗﺎ ﮔﺮﯾﻪاش ﺗﻤﺎم ﺑﺸﻮد و ﺧﻮدش ﺑ ﮕﻮﯾﺪ ﭼﻪ ﺷﺪ ه‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﻣﺘﺸ ﮑﺮم‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻨ ﮑﻪ ﺑﻪﻧﻈﺮت ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪ ه ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﺻﺪھﺎ ز ﺧﻢ ﺑﺎ ﺧﻮدم دارم‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺠﺒﻮرم ﻃﻮری ر ﻓﺘﺎر‬ ‫ﮐﻨﻢ ﮐﻪ اﻧ ﮕﺎر ﺧﻮ ﺷﺒﺨﺖﺗﺮﯾﻦ آدم دﻧﯿﺎم‪ .‬د ﺳﺖﮐﻢ اﻣﺮوز ﺣ ﺲ‬ ‫ﮐﺮدم ﮐﺴﯽ د ﺳﺘﻢ را ﮔﺮ ﻓﺖ و ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺗﻮ ﺗﻨﮫﺎ ﻧﯿﺴﺘﯽ‪ ،‬ﺑﺎ ﻣﺎ ﺑﯿﺎ‪،‬‬ ‫ﻧﺸﺎﻧﻢ ﺑﺪ ه ﭼﻪ ﻣﯽداﻧﯽ‪ .‬ا ﺣﺴﺎس ﮐﺮدم دو ﺳﺘﻢ دارﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ درد‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮرم‪ ،‬ﻣﮫﻤﻢ‪«.‬‬ ‫رو ﺑﻪ ھﻼل ﻣﯽﮐﻨﺪ و اداﻣﻪ ﻣﯽدھﺪ‪:‬‬ ‫» ﺣﺘﯽ و ﻗﺘﯽ ﮔﻔﺘﯽ اﯾﻦ ﺷﮫﺮ را ﺑﮫﺘﺮ از ﻣﻦ ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﯽ‪،‬‬ ‫ﺷﮫﺮی ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻋﻤﺮم در آ ن زﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮد هام‪ ،‬ا ﺣﺴﺎس ﺣﻘﺎرت ﯾﺎ‬ ‫اھﺎﻧﺖ ﻧ ﮑﺮدم‪ .‬ﺣﺮ ﻓﺖ را ﺑﺎور ﮐﺮدم‪ ،‬دﯾ ﮕﺮ ﺗﻨﮫﺎ ﻧﺒﻮدم‪ .‬ﮐﺴﯽ‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺖ ﭼﯿﺰی را ﻧﺸﺎﻧﻢ ﺑﺪھﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎ ﺧﺘﻢ‪ .‬ھﯿﭻو ﻗﺖ‬


‫اﯾﻦ ﻓﻮار ه را ﻧﺪﯾﺪ ه ﺑﻮدم و ﺣﺎﻻ ھﺮو ﻗﺖ ا ﺣﺴﺎس ﻏﺼﻪ ﮐﻨﻢ‪،‬‬ ‫ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدم اﯾﻨﺠﺎ و از ﺧﺪا ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ از ﻣﻦ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﯽداﻧﻢ ﮐﻠﻤﺎﺗﺖ ﭼﯿﺰ ﺧﺎﺻﯽ ﻧﺒﻮد‪ .‬اﻏﻠﺐ از اﯾﻦ دﻋﺎھﺎ ﮐﺮد هام و‬ ‫ھﯿﭻو ﻗﺖ ا ﺟﺎﺑﺖ ﻧﺸﺪ ه‪ ،‬و ھﺮﺑﺎر اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﻣﯽا ﻓﺘﺎد‪ ،‬اﯾﻤﺎﻧﻢ‬ ‫ﺿﻌﯿ ﻒﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﻣﺮوز اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ا ﻓﺘﺎد‪ ،‬ﭼﻮ ن ﺗﻮ ﺑﺎ اﯾﻨ ﮑﻪ‬ ‫ﻏﺮﯾﺒﻪای‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺮای ﻣﻦ ﻏﺮﯾﺒﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ‪«.‬‬ ‫ﺣﺮ ﻓ ﺶ ھﻨﻮز ﺗﻤﺎم ﻧﺸﺪ ه‪:‬‬ ‫»ﺗﻮ از ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺟﻮا نﺗﺮی و رﻧﺞ ﻣﺮا ﻧﺒﺮد های‪ .‬زﻧﺪﮔﯽ را‬ ‫ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﯽ‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﻮ ﺷﺒﺨﺘﯽ‪ .‬ﺗﻮ ﻋﺎ ﺷﻖ ﻣﺮدی ھﺴﺘﯽ‪ ،‬و‬ ‫ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ ﻣﺮا دوﺑﺎر ه ﻋﺎ ﺷﻖ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮدی‪ ،‬و در آﯾﻨﺪ ه ﻋﺎ ﺷﻖ‬ ‫ﺷﺪ ن ﺑﺮاﯾﻢ ﺑﺴﯿﺎر آ ﺳﺎ نﺗﺮ ا ﺳﺖ‪«.‬‬ ‫ھﻼل ﻧ ﮕﺎھ ﺶ را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽاﻧﺪازد‪ .‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮا ﺳﺖ اﯾﻦ را ﺑﺸﻨﻮد‪.‬‬ ‫ﺷﺎﯾﺪ ﻗﺼﺪ دا ﺷﺖ ھﻤﯿﻦ را ﺑ ﮕﻮﯾﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﮐ ﺲ دﯾ ﮕﺮی دارد اﯾﻦ‬ ‫ﺣﺮفھﺎ را در ﺷﮫﺮ ﻧﻮوزیﺑﯿﺮ ﺳﮏ در رو ﺳﯿﻪ ﻣﯽزﻧﺪ؛ ﺷﮫﺮی ﮐﻪ‬ ‫ﺑﺎ ﺗﺼﻮرات ﻣﺎ د ﻗﯿﻘﺎً ﻣﻄﺎﺑﻖ ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ وا ﻗﻌﯿﺘﯽ ﮐﻪ ﺧﺪا ﺑﺮ اﯾﻦ‬ ‫زﻣﯿﻦ ﺧﻠﻖ ﮐﺮد ﺧﯿﻠﯽ ﻓﺮق دارد‪.‬‬ ‫ﺗﺎﺗﯿﺎﻧﺎ اداﻣﻪ ﻣﯽدھﺪ‪ » :‬ﺧﻼﺻﻪ‪ ،‬ﺧﻮدم را ﺑﺨﺸﯿﺪ هام و‬ ‫ﺳﺒﮏﺗﺮم‪ .‬ﻧﻤﯽداﻧﻢ ﭼﺮا آﻣﺪﯾﺪ اﯾﻨﺠﺎ ﯾﺎ از ﻣﻦ ﺧﻮا ﺳﺘﯿﺪ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ‬ ‫ﺑﯿﺎﯾﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ا ﺣﺴﺎس ھﻤﯿﺸ ﮕﯽام را ﺗﺄﯾﯿﺪ ﮐﺮد هاﯾﺪ‪ :‬آدمھﺎ و ﻗﺘﯽ ﺑﺎ‬ ‫ھﻢ ﻣﻼ ﻗﺎت ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻼ ﻗﺎت ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ھﻤﯿﻦ اﻻ ن ﺧﻮدم را‬ ‫از ﺷﺮّ ﺧﻮدم ﻧﺠﺎت داد هام‪«.‬‬ ‫ﺣﺎ ﻟﺖ ﺻﻮرﺗ ﺶ وا ﻗﻌﺎً ﻋﻮض ﺷﺪ ه‪ .‬ﺣﻮری ﺣﺎﻻ ﻓﺮ ﺷﺘﻪی‬ ‫ا ﻟﮫﺎم ﺷﺪ ه‪ .‬ﺑﺎزواﻧ ﺶ را ﺑﻪ ﺳﻮی ھﻼل ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺑﻪﻃﺮ ﻓ ﺶ‬ ‫ﻣﯽرود‪ .‬ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را در آﻏﻮش ﻣﯽﮔﯿﺮﻧﺪ‪ .‬ﺗﺎﺗﯿﺎﻧﺎ ﻧ ﮕﺎھﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﻣﯽاﻧﺪازد و از ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺑﻪ آ نھﺎ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﻮم‪ .‬اﻣﺎ ھﻤﻦ‬ ‫ھﻤﺎ ن ﺟﺎ ﮐﻪ ھﺴﺘﻢ ﻣﯽﻣﺎﻧﻢ‪ .‬ھﻼل ﺑﻪ اﯾﻦ آﻏﻮش ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻣﻦ‬


‫ا ﺣﺘﯿﺎج دارد‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺖ ﮐﺎری ﺟﺎدوﯾﯽ ﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ‬ ‫ﮐﻠﯿﺸﻪای از آب درآﻣﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﮐﻠﯿﺸﻪ ﺧﻮدش ﺑﻪ ﺟﺎدو ﻣﺒﺪل ﺷﺪ‪،‬‬ ‫ﭼﻮ ن ﺗﺎﺗﯿﺎﻧﺎ ﺗﻮاﻧﺴﺖ اﯾﻦ اﻧﺮژی را ﺑﻪ ﭼﯿﺰی ﻣﻘﺪس ﺗﻌﺎ ﻟﯽ ﺑﺪھﺪ‪.‬‬ ‫دو ز ن ھﻤﺎ نﻃﻮر در آﻏﻮش ھﻢ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ آب ﯾﺦزد هی‬ ‫ﺣﻮض ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﻣﯽداﻧﻢ روزی آب ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬دوﺑﺎر ه ﯾﺦ‬ ‫ﻣﯽزﻧﺪ‪ ،‬و دوﺑﺎر ه آب ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﻗﻠﺐ ﻣﺎ ھﻢ ھﻤﯿﻦﻃﻮر ا ﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﻣﺪﯾﺮﯾﺘ ﺶ ﺑﻪ د ﺳﺖ زﻣﺎ ن ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ھﺮﮔﺰ ﺑﺮای اﺑﺪ ﻣﺘﻮ ﻗ ﻒ‬ ‫ﻧﻤﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﺗﺎﺗﯿﺎﻧﺎ ﮐﺎرﺗﯽ از ﺗﻮی ﮐﯿﻔ ﺶ در ﻣﯽآورد؛ ﻟﺤﻈﻪای درﻧﮓ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺑﻌﺪ ﻣﯽدھﺪ ﺑﻪ ھﻼل‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ » :‬ﺧﺪا ﺣﺎ ﻓﻆ‪ .‬ﻣﯽداﻧﻢ دﯾ ﮕﺮ ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﯿﻢ‪،‬‬ ‫اﻣﺎ اﯾﻦ ﺗﻠﻔﻦ ﻣﻦ ا ﺳﺖ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻤﺎم ﺣﺮفھﺎﯾﻢ ﺣﺎﺻ ﻞ‬ ‫ﻋﺎﻃﻔﯽﮔﯿﺮی درﻣﺎ نﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﺑﻮد و ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺑﻪزودی دوﺑﺎر ه ﻣﺜ ﻞ ﻗﺒ ﻞ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺮاﯾﻢ ﺗﺠﺮﺑﻪی ﺧﯿﻠﯽ ﻣﮫﻤﯽ ﺑﻮد‪«.‬‬ ‫ھﻼل ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ » :‬ﺧﺪا ﺣﺎ ﻓﻆ‪ ،‬و ﻧ ﮕﺮا ن ﻧﺒﺎش ــ اﮔﺮ راھﻢ را ﺑﻪ‬ ‫اﯾﻦ ﺣﻮﺿﭽﻪ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدم‪ ،‬را ه ھﺘ ﻞ را ھﻢ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ‪«.‬‬ ‫ﺑﺎزوی ﻣﺮا ﻣﯽﮔﯿﺮد‪ .‬در ﺷﺐ ﺳﺮد را ه ﻣﯽروﯾﻢ و ﺑﺮای او ﻟﯿﻦ‬ ‫ﺑﺎر ﺑﻌﺪ از آ ﺷﻨﺎﯾﯽﻣﺎ ن‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﻨﻮا ن ﯾﮏ ز ن ﻣﯽ ﺧﻮاھﻤ ﺶ‪ .‬ﮐﻨﺎر در‬ ‫ھﺘ ﻞ ﻣﯽﮔﺬارﻣ ﺶ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻤﯽ دﯾ ﮕﺮ را ه ﺑﺮوم‪ ،‬ﺗﻨﮫﺎﯾﯽ‪.‬‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﻓ ﮑﺮ ﮐﻨﻢ‪.‬‬


‫ﻃﺮﯾﻖ ﺻﻠﺢ‬ ‫ﻧﺒﺎﯾﺪ‪ .‬ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ‪ .‬و‪ ،‬ھﺰارﺑﺎر ﺑﻪ ﺧﻮدم ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪ ،‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﻢ‪.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﻟﺒﺎ ﺳ ﺶ را درﻣﯽآورد و ﺑﺎ ﻟﺒﺎس زﯾﺮ ﻣﯽاﯾﺴﺘﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻨ ﮑﻪ‬ ‫ھﻔﺘﺎد ﺳﺎل ﺑﯿﺸﺘﺮ دارد‪ ،‬ﺑﺪﻧ ﺶ ھﻤﻪ ﻋﻀﻠﻪ ا ﺳﺖ‪ .‬ﻣﻦ ھﻢ‬ ‫ﻟﺒﺎ ﺳﻢ را درﻣﯽآورم‪.‬‬ ‫ﺑﻪ اﯾﻦ ورزش ا ﺣﺘﯿﺎج دارم‪ ،‬ﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻤﺎم ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻪ در‬ ‫ﻗﻄﺎر ﺣﺒ ﺲ ﺷﺪ ه ﺑﻮدم‪ ،‬ﺑﻠ ﮑﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨ ﮑﻪ ﺗﻤﻨﺎﯾﻢ دارد‬ ‫ﺑﻪ ﺷ ﮑﻠﯽ ﻣﮫﺎرﻧﺸﺪﻧﯽ ر ﺷﺪ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ .‬و ﻗﺘﯽ از ھﻢ ﺟﺪاﯾﯿﻢ‬ ‫ﺷﺪﺗ ﺶ ﺑﻪ اوج ﻣﯽر ﺳﺪ ــ و ﻗﺘﯽ ﺑﻪ اﺗﺎ ﻗ ﺶ ر ﻓﺘﻪ و ﻣﻦ ﮔﺮ ﻓﺘﺎری‬ ‫ﺣﺮ ﻓﻪای دارم ــ اﻣﺎ ﻣﯽداﻧﻢ ﺧﯿﻠﯽ را ﺣﺖ ﻣﻤ ﮑﻦ ا ﺳﺖ‬ ‫ﺗﺴﻠﯿﻤ ﺶ ﺑﺸﻮم‪ .‬در آ ن زﻧﺪﮔﯽ ﮔﺬ ﺷﺘﻪ‪ ،‬و ﻗﺘﯽ ﺑﺮای ﺑﻪ ﻧﻈﺮم‬ ‫او ﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﻣﻼ ﻗﺎت ﮐﺮدﯾﻢ‪ ،‬ھﻤﯿﻦﻃﻮر ﺑﻮد؛ و ﻗﺘﯽ از ﻣﻦ دور ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ دﯾ ﮕﺮی ﻓ ﮑﺮ ﻧﻤﯽﮐﺮدم‪ ،‬اﻣﺎ و ﻗﺘﯽ ﺣﻀﻮری ﻣﺮﺋﯽ و‬ ‫ﻣﻠﻤﻮس دا ﺷﺖ‪ ،‬ﺷﯿﺎﻃﯿﻦ ﻣﯽر ﻓﺘﻨﺪ و ا ﺣﺘﯿﺎ ﺟﯽ ﺑﻪ ﻣﮫﺎر ﺧﻮدم‬ ‫ﻧ ﺪا ﺷ ﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻨﺎرم ﺑﻤﺎﻧﺪ‪ ،‬ﻗﺒ ﻞ از آﻧ ﮑﻪ دﯾﺮ‬ ‫ﺑﺸﻮد‪.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﻟﺒﺎس ﮐﺎراﺗﻪی ﺳﻔﯿﺪش را ﻣﯽﭘﻮ ﺷﺪ و ﻣﻦ ھﻢ ھﻤﯿﻦ‬ ‫ﮐﺎر را ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬در ﺳ ﮑﻮت راھﯽ دو ﺟﻮ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ‪ ،‬ﺳﺎ ﻟﻦ ﺗﻤﺮﯾﻦ‬ ‫ھﻨﺮھﺎی رزﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ ﺗﻠﻔﻦ ﭘﯿﺪا ﮐﺮد ه‪ .‬ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻧﻔﺮ دﯾ ﮕﺮ‬ ‫ھﻢ دارﻧﺪ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﺧﺎ ﻟﯽ ﭘﯿﺪا ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﻮریھﺌﯽ اوﺋﻪ ﺷﯿﺒﺎ‪ ،‬ﻧﺰدﯾﮏ ﯾﮏ ﻗﺮ ن ﭘﯿ ﺶ‪ ،‬در ﺗﺪوﯾﻦ ﻓﻨﻮ ن‬


‫آیﮐﯽدو ﮔﻔﺖ‪» :‬ﻃﺮﯾﻖ ﻣﻨﺘﮫﯽ ﺑﻪ ﺻﻠﺢ ﻋﺮﯾ ﺾ و ﭘﮫﻨﺎور ا ﺳﺖ و‬ ‫ﻃﺮح اﻋﻈﻢ ﺟﮫﺎ ن ﻣﺮﺋﯽ و ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ را ﺑﺎزﻣﯽﺗﺎﺑﺎﻧﺪ‪ .‬رزمآور ﺳﺮﯾﺮ‬ ‫ا ﻟﻮھﯿﺖ ا ﺳﺖ و ھﻤﻮار ه در ﺧﺪﻣﺖ ھﺪ ﻓﯽ ﺑﺰرگﺗﺮ‪«.‬‬ ‫ﻃﺮﯾﻖ ﻣﻨﺘﮫﯽ ﺑﻪ ﺑﺪ ن او ھﻤﯿﻦ اﺗﺎق ﺑﻐﻠﯽ ا ﺳﺖ‪ .‬در ﻣﯽزﻧﻢ‪،‬‬ ‫در را ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺣﺘﯽ ازم ﻧﻤﯽﭘﺮ ﺳﺪ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ‪ ،‬ﭼﻮ ن‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ در ﻧ ﮕﺎھﻢ ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﺮ ﺳﺪ‪ ،‬ﯾﺎ ﺑ ﮕﻮﯾﺪ‪» :‬ﺑﯿﺎ ﺗﻮ‪ ،‬ﻣﻨﺘﻈﺮ‬ ‫اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻮدم‪ .‬ﺑﺪ ن ﻣﻦ ﺳﺮ ﺳﺮ ا ﻟﻮھﯿﺖ ا ﺳﺖ‪ ،‬اﯾﻨﺠﺎ در ﻧﻘ ﺶ‬ ‫ﺗﺠﻠﯽ آﻧﭽﻪ در بُﻋﺪی دﯾ ﮕﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬ﻋﻤ ﻞ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ و ﻣﻦ ﺗﻌﻈﯿﻢ ﺳﻨﺘﯽ را ﺑﻪ ھﻢ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ و ﻧ ﮕﺎھﻤﺎ ن را ﺑﻪ‬ ‫ھﻢ ﻣﯽدوزﯾﻢ‪ .‬ﺣﺎﻻ آﻣﺎد هی ﻣﺒﺎرز هاﯾﻢ‪.‬‬ ‫و در ﺧﯿﺎل ﻣﻦ‪ ،‬ھﻼل ھﻢ ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽآورد ﺗﺎ ﺑ ﮕﻮﯾﺪ‪:‬‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﺣﺎﺿﺮم‪ .‬ﻣﺮا ﺑ ﮕﯿﺮ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻮھﺎﯾﻢ ﭼﻨﮓ ﺑﺰ ن‪«.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ و ﻣﻦ ﺑﻪ ھﻢ ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ‪ ،‬ﯾﻘﻪی ﮐﺖ ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را‬ ‫ﻣﯽﮔﯿﺮﯾﻢ‪ ،‬ﻟﺤﻈﻪای ﻣ ﮑﺚ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ و ﻣﺒﺎرز ه ﺷﺮوع ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ روی زﻣﯿﻦ ﭘﮫﻦ ﻣﯽ ﺷﻮم‪ .‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻪ او ﻓ ﮑﺮ ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫روح اوﺋﻪ ﺷﯿﺒﺎ را ا ﺣﻀﺎر ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬از را ه آﻣﻮز هھﺎﯾ ﺶ ﺑﻪ ﮐﻤ ﮑﻢ‬ ‫ﻣﯽآﯾﺪ و ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﻪ دو ﺟﻮ و ﻧﺰد ﺣﺮﯾﻔﻢ ﺑﺮﮔﺮدم‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﺒﺎرز ه‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫آیﮐﯽدو و ﻃﺮﯾﻖ ﺻﻠﺢ‪.‬‬ ‫»ذھﻨﺖ ﺑﺎﯾﺪ در ھﻤﺎھﻨ ﮕﯽ ﺑﺎ ﮐﯿﮫﺎ ن ﺑﺎ ﺷﺪ‪ .‬ﺟﺴﻤﺖ ﺑﺎﯾﺪ‬ ‫ھ ﻤ ﭙ ﺎ ی ﮐ ﯿ ﮫ ﺎ ن ﺣ ﺮ ﮐ ﺖ ﮐ ﻨ ﺪ ‪ .‬ﺗﻮ و ﮐ ﯿ ﮫ ﺎ ن ﯾ ﮑ ﯽ ھ ﺴ ﺘ ﯿ ﺪ ‪«.‬‬ ‫اﻣﺎ آ ن ﺿﺮﺑﻪ ﻣﺮا ﺑﻪ ھﻼل ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﻣﻮھﺎﯾ ﺶ را‬ ‫ﻣﯽﮔﯿﺮم و روی ﺗﺨﺖ ﭘﺮﺗ ﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬روﯾ ﺶ ﻣﯽ ﺧﺰم‪:‬‬ ‫ھﻤﺎھﻨ ﮕﯽ ﺑﺎ ﮐﯿﮫﺎ ن ﯾﻌﻨﯽ ھﻤﯿﻦ‪ ،‬و ﻗﺘﯽ ﻣﺮد و زﻧﯽ اﻧﺮژی‬ ‫وا ﺣﺪی ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮم‪ ،‬ﺳﺎلھﺎ ﺳﺖ آیﮐﯽدو ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻧ ﮑﺮد هام‪ .‬ﻓ ﮑﺮم‬ ‫ﺟﺎی دوری ا ﺳﺖ‪ .‬ﯾﺎدم ر ﻓﺘﻪ ﭼﻪﻃﻮر ﺗﻌﺎد ﻟﻢ را ﺣﻔﻆ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﯾﺎﺋﻮ‬


‫ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﺧﻮدم را ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﻃﺮز اﯾﺴﺘﺎدﻧ ﺶ را ﻧ ﮕﺎ ه‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﯾﺎدم ﻣﯽآﯾﺪ ﭘﺎﯾﻢ را ﭼﻪﻃﻮر ﺑﺎﯾﺪ ﺑ ﮕﺬارم‪ .‬ﺑﻪ ﺷ ﮑ ﻞ‬ ‫در ﺳﺖ ﺟﻠﻮﯾ ﺶ ﻣﯽاﯾﺴﺘﻢ‪ ،‬و ﺑﺎز ﯾﻘﻪی ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را ﻣﯽﮔﯿﺮﯾﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﺎز‪ ،‬ﯾﺎﺋﻮ ﺟﻠﻮﯾﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ھﻼل ا ﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎزوھﺎﯾ ﺶ را ﻣﯽﮔﯿﺮم‪،‬‬ ‫اول ﺑﺎ د ﺳﺘﻢھﺎﯾﻢ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﺑﺎ زاﻧﻮھﺎﯾﻢ‪ .‬ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﺑﺎز ﮐﺮد ن‬ ‫د ﮐ ﻤﻪ ھ ﺎ ی ﺑ ﻠ ﻮ ز ش ‪.‬‬ ‫دوﺑﺎر ه در ھﻮا ﺑﻪ ﭘﺮواز در ﻣﯽآﯾﻢ ﺑﯽآﻧ ﮑﻪ ﺑﻔﮫﻤﻢ ﭼﻪ ﺷﺪ ه‪ .‬ﺑﺎز‬ ‫روی زﻣﯿﻦ و ﻟﻮ ﺷﺪ هام و ﺑﻪ ﻻﻣﭗھﺎی ﻣﮫﺘﺎﺑﯽ روی ﺳﻘ ﻒ ﻧ ﮕﺎ ه‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﻧﻤﯽ ﻓﮫﻤﻢ ﭼﻪﻃﻮر ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ اﯾﻦ ﻗﺪر د ﻓﺎع ﺿﻌﯿﻔﯽ‬ ‫دا ﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﻢ‪ .‬ﯾﺎﺋﻮ د ﺳﺘ ﺶ را دراز ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﮐﻤ ﮑﻢ ﮐﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ‬ ‫ﻗﺒﻮل ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺧﻮدم ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺸﻮم‪.‬‬ ‫ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾ ﮕﺮ ﯾﻘﻪی ھﻢ را ﻣﯽﮔﯿﺮﯾﻢ‪ .‬ﺧﯿﺎ ﻟﻢ ﺑﺎز ﺑﻪ دورھﺎ‬ ‫ﻣﯽﭘﺮد‪ .‬ﺑﺎز روی ﺗﺨﺘﻢ؛ دﮐﻤﻪھﺎی ﺑﻠﻮزش ﺣﺎﻻ دﯾ ﮕﺮ ﺑﺎز و‬ ‫ﭘ ﺴ ﺘ ﺎ ن ھ ﺎ ی ﮐﻮ ﭼ ﮑ ﺶ ﺑ ﺎ ﻧﻮ ک ﺳ ﻔ ﺘ ﺸ ﺎ ن آ ﺷ ﮑ ﺎ ر ﺷ ﺪ ه ‪ .‬ﺧ ﻢ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮم و ﻣﯽﺑﻮ ﺳﻤﺸﺎ ن‪ ،‬و او ﺗﻘﻼﯾﯽ ﺣﺎﮐﯽ از ﻟﺬت و ھﯿﺠﺎ ن‬ ‫ﺣ ﺮ ﮐ ﺖ ﺑ ﻌ ﺪ ی ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ‪.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻦ‪«.‬‬ ‫»دارم ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪«.‬‬ ‫ا ﻟﺒﺘﻪ دروغ ا ﺳﺖ و او ھﻢ ﻣﯽداﻧﺪ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﻧﺘﻮاﻧﺪ ﻓ ﮑﺮم را‬ ‫ﺑﺨﻮاﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﯽداﻧﺪ ﺣﻀﻮر ﻗﻠﺒﯽ ﻧﺪارم‪ .‬ﺑﺪﻧﻢ از آدرﻧﺎ ﻟﯿﻦِ اﻧﺒﺎ ﺷﺘﻪ‬ ‫ﺑﻌﺪ از آ ن دو ﺳﻘﻮط‪ ،‬آﺗ ﺶ ﮔﺮ ﻓﺘﻪ‪ .‬و ا ﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ آ ن ﺿﺮﺑﻪ‪ ،‬ﺑﻘﯿﻪی‬ ‫ﭼﯿﺰھﺎﯾﯽ ھﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ آ نھﺎ ﺑﺮ ﺧﻮرد ﮐﺮدم ﺳﻘﻮط ﮐﺮد‪ :‬ﺑﻠﻮزش‪،‬‬ ‫ﺷﻠﻮار ﺟﯿﻨ ﺶ‪ ،‬ﮐﻔ ﺶھﺎی ورز ﺷﯽاش‪ ،‬ھﻤﻪ اﯾﻦﻃﺮف و آ نﻃﺮف‬ ‫اﺗﺎق ﭘﺮت ﺷﺪ‪ .‬ﭘﯿ ﺶﺑﯿﻨﯽ ﺿﺮﺑﻪی ﺑﻌﺪی ﻏﯿﺮﻣﻤ ﮑﻦ ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ اﺗ ﮑﺎ ﺑﻪ ﻏﺮﯾﺰ ه‪ ،‬ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺣﻮاس و‪...‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﯾﻘﻪام را رھﺎ ﻣﯽﮐﻨﺪ و اﻧ ﮕﺸﺘﻢ را ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺧﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪،‬‬


‫ﻓﻦ ﮐﻼ ﺳﯿﮏ ﻗﻔ ﻞ ﮐﺮد ن اﻧ ﮕﺸﺖ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﯾﮏ اﻧ ﮕﺸﺖ ﺑﺎﻋﺚ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد ﺗﻤﺎم ﺑﺪ ن ﻓﻠﺞ ﺷﻮد‪ .‬ﯾﮏ اﻧ ﮕﺸﺖ ﮐﺎرﮐﺮد ﺗﻤﺎم اﻋﻀﺎی‬ ‫ﺑﺪ ن را ﻣﺨﺘ ﻞ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﻓﺮﯾﺎد ﻧﺰﻧﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﺳﺘﺎر هھﺎ را‬ ‫ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ دور ﺳﺮم ﭼﺮخ ﻣﯽزﻧﻨﺪ‪ ،‬و درد ﭼﻨﺎ ن ﺷﺪﯾﺪ ا ﺳﺖ ﮐﻪ‬ ‫اﻧ ﮕﺎر ﻧﺎﮔﮫﺎ ن دو ﺟﻮ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫اول‪ ،‬درد اﻧ ﮕﺎر واﻣﯽداردم ﺑﺮ ﺗﻨﮫﺎ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ‪ ،‬ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﻢ‪:‬‬ ‫ﻃﺮﯾﻖ ﺻﻠﺢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻓﻮراً ﺟﺎﯾ ﺶ را ﺑﻪ اﯾﻦ ﺣ ﺲ ﻣﯽدھﺪ ﮐﻪ ھﻼل‬ ‫دارد ﻟﺐھﺎﯾﻢ را ﮔﺎز ﻣﯽﮔﯿﺮد و ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را ﻣﯽﺑﻮ ﺳﯿﻢ‪ .‬زاﻧﻮھﺎﯾﻢ‬ ‫دﯾ ﮕﺮ د ﺳﺖھﺎﯾ ﺶ را ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﻗﻔ ﻞ ﻧ ﮑﺮد ه؛ د ﺳﺖھﺎﯾ ﺶ ﻣﺮا‬ ‫ﻣﺤ ﮑﻢ ﮔﺮ ﻓﺘﻪ‪ ،‬ﻧﺎ ﺧﻦھﺎﯾ ﺶ در ﭘﺸﺘﻢ ﻓﺮو ﻣﯽرود‪ ،‬ﻧﺎ ﻟﻪھﺎﯾ ﺶ را‬ ‫در ﮔﻮش ﭼﭙﻢ ﻣﯽ ﺷﻨﻮم‪ .‬ﻓﺸﺎر دﻧﺪا نھﺎﯾ ﺶ ﮐﻢ ﻣﯽ ﺷﻮد‪،‬‬ ‫ﺳﺮش را ﮐﻤﯽ ﻋﻘﺐ ﻣﯽﺑﺮد و ﻣﯽﺑﻮ ﺳﺪم‪.‬‬ ‫» ﻗﻠﺒﺖ را رام ﮐﻦ‪ .‬ھﺮ رزمآوری ﺑﻪ اﯾﻦ اﻧﻀﺒﺎط ﻧﯿﺎز دارد‪ .‬اﮔﺮ‬ ‫ﻗﻠﺒﺖ را در ا ﺧﺘﯿﺎر ﺑ ﮕﯿﺮی‪ ،‬ﺣﺮﯾﻔﺖ را ﺷ ﮑﺴﺖ ﺧﻮاھﯽ داد‪«.‬‬ ‫دارم ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺧﻮدم را از د ﺳﺖ ﯾﺎﺋﻮ ﻧﺠﺎت ﻣﯽدھﻢ و‬ ‫ﮐﺘ ﺶ را دوﺑﺎر ه ﻣﯽﮔﯿﺮم‪ .‬ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ دارم ا ﺣﺴﺎس ﺧﻔﺖ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﻓﮫﻤﯿﺪ ه ﮐﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻧﺪارم و ﺣﺎﻻ ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً ا ﺟﺎز ه ﻣﯽدھﺪ‬ ‫ﺣ ﻤ ﻠﻪ ﮐ ﻨ ﻢ ‪.‬‬ ‫ﻓ ﮑﺮ ﯾﺎﺋﻮ را ﺧﻮاﻧﺪ هام‪ ،‬ﻓ ﮑﺮ ھﻼل را ﺧﻮاﻧﺪ هام‪ .‬ﺗﺴﻠﯿﻢ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮم‪ .‬ھﻼل در ﺗﺨﺖ ﻏﻠﺖ ﻣﯽزﻧﺪ و ﮐﻨﺎرم ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻌﺪ‬ ‫ﮐﻤﺮﺑﻨﺪم را ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﺪ و زﯾﭗ ﺷﻠﻮارم را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽﮐﺸﺪ‪.‬‬ ‫»ﻃﺮﯾﻖ ﺻﻠﺢ ﻣﺜ ﻞ رود ﺟﺎری ا ﺳﺖ و ﭼﻮ ن در ﺑﺮاﺑﺮ ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ‬ ‫ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺣﺘﯽ ﻗﺒ ﻞ از آﻏﺎز‪ ،‬ﭘﯿﺮوز ﺷﺪ ه ا ﺳﺖ‪ .‬ھﻨﺮِ‬ ‫ﺻﻠﺢ ﺷ ﮑﺴﺖﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺎ دﯾ ﮕﺮی ﻧﻤﯽ ﺟﻨ ﮕﺪ‪،‬‬ ‫ھﺮﮐ ﺲ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﺧﻮد در ﻧﺒﺮد ا ﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮ ﺧﻮدت را ﻓﺘﺢ ﮐﻨﯽ‪ ،‬ﺟﮫﺎ ن‬ ‫را ﻓﺘﺢ ﺧﻮاھﯽ ﮐﺮد‪«.‬‬


‫ﺑﻠﻪ‪ ،‬اﻻ ن دارم ھﻤﯿﻦ ﮐﺎر را ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺧﻮﻧﻢ ﺗﻨﺪﺗﺮ از ھﻤﯿﺸﻪ‬ ‫ﺟﺮﯾﺎ ن دارد‪ ،‬ﻋﺮق ﺟﻠﻮی ﭼﺸﻢھﺎﯾﻢ را ﻣﯽﮔﯿﺮد و ﻟﺤﻈﻪای‬ ‫ﺟﺎﯾﯽ را ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﺣﺮﯾﻔﻢ از ﻓﺮﺻﺖ ا ﺳﺘﻔﺎد ه ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ و در‬ ‫دو ﺣﺮﮐﺖ‪ ،‬ﻧﻘ ﺶ زﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬اﯾﻦ ﮐﺎر را ﻧ ﮑﻦ‪ .‬ﺑﭽﻪ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺑ ﮕﺬاری ﺑﺒﺮم‪ .‬اﻻ ن‬ ‫ﻣﺒﺎرز هام در ﺳﻄﺢ دﯾ ﮕﺮی ﺟﺮﯾﺎ ن دارد‪ .‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑ ﮕﺬاری ﺑﺒﺮم‪ ،‬ﻣ ﮕﺮ‬ ‫اﯾﻨ ﮑﻪ ﺳﺰاوار ﺑﮫﺘﺮﯾﻦ ﺑﻮد ن ﺑﺎ ﺷﻢ‪«.‬‬ ‫ﻣﯽ ﻓﮫﻤﺪ و ﻋﺬر ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ‪ .‬در ﺣﺎل ﻣﺒﺎرز ه ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ‪ ،‬دارﯾﻢ‬ ‫ﻃﺮﯾﻖ ﺻﻠﺢ را ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ﺑﺎز ﯾﻘﻪی ﮐﺘﻢ را ﻣﯽﮔﯿﺮد و ﺧﻮدم‬ ‫را آﻣﺎد هی درﯾﺎ ﻓﺖ ﺿﺮﺑﻪای از را ﺳﺖ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ در آ ﺧﺮﯾﻦ‬ ‫ﻟﺤﻈﻪ‪ ،‬ﺿﺮﺑﻪ ﺟﮫﺖ ﻋﻮض ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﯾ ﮑﯽ از د ﺳﺖھﺎی ﯾﺎﺋﻮ ﺑﺎزوﯾﻢ‬ ‫را ﻣﯽﮔﯿﺮد و ﭼﻨﺎ ن ﻣﯽﭘﯿﭽﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺠﺒﻮر ﻣﯽ ﺷﻮم زاﻧﻮ ﺑﺰﻧﻢ ﺗﺎ‬ ‫ﺑﺎزوﯾﻢ ﻧﺸ ﮑﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻋﻠﯽرﻏﻢ درد‪ ،‬ﺣﺎ ﻟﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﮫﺘﺮ ا ﺳﺖ‪ .‬ﻃﺮﯾﻖ ﺻﻠﺢ ﻇﺎھﺮاً‬ ‫ﻣﺒﺎرز ه ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ھﻨﺮ ﭘﺮ ﮐﺮد نِ ﺧﺎ ﻟﯽ و ﺧﺎ ﻟﯽ ﮐﺮد نِ‬ ‫ﻟﺒﺮﯾﺰ ا ﺳﺖ‪ .‬ﺗﻤﺎم اﻧﺮژیام را ﺑﺮ اﯾﻦ ﻣﻔﮫﻮم ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﻣﯽﮐﻨﻢ و‬ ‫ﮐﻢﮐﻢ ﺧﯿﺎ ﻟﻢ از آ ن ﺗﺨﺖ‪ ،‬آ ن د ﺧﺘﺮ ﺑﺎ ﺳﯿﻨﻪھﺎی ﮐﻮ ﭼﮏ ﺑﺎ ﻧﻮک‬ ‫ﺳﻔﺖ‪ ،‬د ﺧﺘﺮی ﮐﻪ دارد زﯾﭗ ﺷﻠﻮارم را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽﮐﺸﺪ و‬ ‫ھﻤﺰﻣﺎ ن آ ﻟﺘﻢ را ﻣﯽﻧﻮازد‪ ،‬دور ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬دارم ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻣﯽ ﺟﻨ ﮕﻢ‪،‬‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ھﺮ ﻗﯿﻤﺘﯽ در اﯾﻦ ﻧﺒﺮد ﭘﯿﺮوز ﺑﺸﻮم‪ ،‬ﺣﺘﯽ اﮔﺮ ﻣﻌﻨﺎﯾ ﺶ‬ ‫ﺳﻘﻮط و ﺑﺮ ﺧﺎ ﺳﺘﻦھﺎی ﻣ ﮑﺮر ﺑﺎ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻮ ﺳﻪھﺎی ھﺮﮔﺰ داد ه‬ ‫ﻧﺸﺪ ه‪ ،‬ﻟﺬتھﺎی ﺟﻨﺴﯽ ﺣﺎﺻ ﻞﻧﺸﺪ ه‪ ،‬ﻧﻮازشھﺎی ﻧﺎﻣﻮ ﺟﻮد ﺑﻌﺪ‬ ‫از ﺣﻤﻠﻪی ﺟﻨﺴﯽ و ﺣﺸﯽ‪ ،‬رﻣﺎﻧﺘﯿﮏ و ﺗﺮک ﺷﺪ ه‪ ،‬ھﻤﻪ ﻣﺤﻮ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬ ‫در ﻃﺮﯾﻖ ﺻﻠﺤﻢ و اﻧﺮژیام دارد در ﺷﺎ ﺧﻪای از رود ﺗﺨﻠﯿﻪ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد ﮐﻪ در ﺑﺮاﺑﺮ ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ و ﻣﺴﯿﺮش را ﺗﺎ‬ ‫ﭘﺎﯾﺎ ن را ه اداﻣﻪ ﻣﯽدھﺪ و ﺑﻪ ﻣﻘﺼﺪ ﻧﮫﺎﯾﯽاش‪ ،‬درﯾﺎ‪ ،‬ﻣﯽر ﺳﺪ‪.‬‬


‫ﺑﺎز ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮم‪ .‬ﺑﺎز زﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﺧﻮرم‪ .‬ﻧﺰدﯾﮏ ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ‬ ‫ﻣﺒﺎرز ه ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬ﺑﯽﺗﻮ ﺟﻪ ﺑﻪ دﯾ ﮕﺮاﻧﯽ ﮐﻪ ﺧﻮد ﺑﺮ ﻋﻤﻠﺸﺎ ن ﺗﻤﺮﮐﺰ‬ ‫ﮐﺮد هاﻧﺪ‪ ،‬در ﺟﺴﺖو ﺟﻮی وﺿﻌﯿﺘﯽ ﮐﻪ ﮐﻤ ﮑﺸﺎ ن ﻣﯽﮐﻨﺪ‬ ‫ﻣﻮ ﻗﻌﯿﺖ ﺛﺎﺑﺘﯽ در زﻧﺪﮔﯽ روزﻣﺮ ه ﺷﺎ ن ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫آ ﺧﺮش ھﺮدو ﺧﺴﺘﻪ و ﺧﯿ ﺲ ﻋﺮق ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ‪ .‬ﺗﻌﻈﯿﻢ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻦ ھﻢ ھﻤﯿﻦﻃﻮر‪ ،‬و ﻋﺎزم دوش ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ‪ .‬ھﺮﺑﺎر ﻣﺮا‬ ‫زد ه‪ ،‬اﻣﺎ روی ﺑﺪﻧﻢ اﺛﺮ ﮐﺒﻮدی ﻧﻤﺎﻧﺪ ه؛ آ ﺳﯿﺐ زد ن ﺑﻪ ﺣﺮﯾ ﻒ ﯾﻌﻨﯽ‬ ‫آ ﺳﯿﺐ زد ن ﺑﻪ ﺧﻮدت‪ .‬ﻣﮫﺎر ﺧﺸﻢ ﺑﺮای آ ﺳﯿﺐ ﻧﺰد ن ﺑﻪ ﺣﺮﯾ ﻒ‪،‬‬ ‫ھﻤﺎ ن ﻃﺮﯾﻖ ﺻﻠﺢ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ا ﺟﺎز ه ﻣﯽدھﻢ آب ﺑﺮ ﺑﺪﻧﻢ ﺳﺮازﯾﺮ ﺷﻮد و ﺗﻤﺎم اﻧﺒﺎ ﺷﺘﻪھﺎﯾﯽ‬ ‫را ﮐﻪ ﺗﺨﯿﻠﻢ را در ﺧﻮد ﺣ ﻞ ﮐﺮد ه‪ ،‬ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﺒﺮد‪ .‬و ﻗﺘﯽ آ ن ﺗﻤﻨﺎ‬ ‫ﺑﺮﮔﺮدد‪ ،‬و ﻣﯽداﻧﻢ ﺑﺮ ﺧﻮاھﺪ ﮔﺸﺖ‪ ،‬از ﯾﺎﺋﻮ ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﺟﺎی‬ ‫دﯾ ﮕﺮی ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺎز آیﮐﯽدو ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﻨﯿﻢ ــ ﺣﺘﯽ اﮔﺮ ﺷﺪ ه در‬ ‫راھﺮو ﻗﻄﺎر ــ و ﻃﺮﯾﻖ ﺻﻠﺢ را ﺧﻮاھﻢ ﯾﺎ ﻓﺖ‪.‬‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﺟﻠﺴﻪی ﺗﻤﺮﯾﻨﯽ ﻃﻮﻻﻧﯽ ا ﺳﺖ ﺑﺮای آﻣﺎدﮔﯽ در ﺑﺮاﺑﺮ‬ ‫آﻧﭽﻪ در ﭘﯿ ﺶ ا ﺳﺖ‪ .‬ﻣﺮگ و زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺪﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﻣﻌﻨﺎی ﺧﻮد را از‬ ‫د ﺳﺖ ﻣﯽدھﻨﺪ‪ ،‬ﭼﺮاﮐﻪ ﺗﻨﮫﺎ ﭼﺎ ﻟ ﺶھﺎﯾﯽ ھﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ‬ ‫و ﺟﺪ ﺑﺎ آ نھﺎ روﯾﺎرو ﺷﺪ و ﺑﺎ آراﻣ ﺶ ﺑﺮ آ نھﺎ ﻏﻠﺒﻪ ﮐﺮد‪.‬‬ ‫****‬ ‫ھﻤﺎ نﻃﻮر ﮐﻪ ﻟﺒﺎس ﻣﯽﭘﻮ ﺷﯿﻢ‪ ،‬ﯾﺎﺋﻮ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﮐﺴﯽ‬ ‫ھﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺑﺎھﺎت ﺣﺮف ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺮاﯾ ﺶ ﻗﺮار‬ ‫ﻣﯽﮔﺬارم‪ ،‬ﭼﻮ ن ﻟﻄﻔﯽ ﺑﮫ ﺶ ﺑﺪھ ﮑﺎرم‪ .‬اﯾﻦﮐﺎر را ﺑﺮاﯾﻢ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯽ ؟«‬ ‫»اﻣﺎ ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ زود ﻋﺎزﻣﯿﻢ‪«.‬‬ ‫»ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﺴﺘ ﮕﺎ ه ﺑﻌﺪی ا ﺳﺖ‪ .‬ا ﻟﺒﺘﻪ ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﻣﺘﺮ ﺟﻤﻢ‪ ،‬اﮔﺮ‬ ‫ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﯽ ﺑﺒﯿﻨﯽاش‪ ،‬ﺑﮫ ﺶ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﮔﺮ ﻓﺘﺎری‪«.‬‬


‫او ﻓﻘﻂ ﻣﺘﺮ ﺟﻢ ﻧﯿﺴﺖ و ﺧﻮدش ھﻢ ﻣﯽداﻧﺪ‪ .‬او ﮐﺴﯽ ا ﺳﺖ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﯽ ﻓﮫﻤﺪ ﻣﻦ ﮐﯽ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ا ﺣﺘﯿﺎج دارم‪ ،‬ﺣﺘﯽ اﮔﺮ ﻧﺪاﻧﺪ ﭼﺮا‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ﻧﻪ‪ ،‬ﺣﺮ ﻓﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪«.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﻣﯽداﻧﯽ‪ ،‬ﻣﻦ در ھﻨﺮھﺎی رزﻣﯽ ﯾﮏ ﻋﻤﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ‬ ‫دارم‪ .‬اوﺋﻪ ﺷﯿﺒﺎ و ﻗﺘﯽ ﻃﺮﯾﻖ ﺻﻠﺢ را ﺗﺪوﯾﻦ ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﻏﻠﺒﻪ‬ ‫ﺑﺮ د ﺷﻤﻦ ﻓﯿﺰﯾ ﮑﯽ ﻓ ﮑﺮ ﻧﻤﯽﮐﺮد‪ .‬ﺗﺎ و ﻗﺘﯽ ﺗﻤﻨﺎﯾﯽ رو ﺷﻦ از ﻃﺮف‬ ‫ھﻨﺮ ﺟﻮ و ﺟﻮد دا ﺷﺖ‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ د ﺷﻤﻦ دروﻧﯽاش را‬ ‫ھﻢ ﯾﺎد ﺑ ﮕﯿﺮد‪«.‬‬ ‫»ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ و ﻗﺖ ا ﺳﺖ ﻣﺒﺎرز ه ﻧ ﮑﺮد هام‪«.‬‬ ‫»ﺑﺎور ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﺧﯿﻠﯽ و ﻗﺖ ﺑﺎ ﺷﺪ آیﮐﯽدو ﺗﻤﺮﯾﻦ‬ ‫ﻧ ﮑﺮد ه ﺑﺎ ﺷﯽ‪ ،‬اﻣﺎ ﻃﺮﯾﻖ ﺻﻠﺢ دروﻧﺖ ﺗﺪاوم دارد‪ .‬ﯾﮏ ﺑﺎر ﮐﻪ ﯾﺎد‬ ‫ﺑ ﮕﯿﺮی‪ ،‬دﯾ ﮕﺮ ﻓﺮاﻣﻮ ﺷ ﺶ ﻧﻤﯽﮐﻨﯽ‪«.‬‬ ‫ﻣﯽداﻧﻢ اﯾﻦ ﺻﺤﺒﺖ ﺑﻪ ﮐﺠﺎ ﻣﯽر ﺳﺪ‪ .‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ھﻤﯿﻦ اﻻ ن‬ ‫ﻣﺘﻮ ﻗﻔ ﺶ ﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ا ﺟﺎز ه ﻣﯽدھﻢ اداﻣﻪ ﺑﺪھﺪ‪ .‬ﺗﺠﺮﺑﻪی زﯾﺎدی در‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ دارد‪ ،‬ﺳﺨﺘﯽ روزﮔﺎر آﺑﺪﯾﺪ هاش ﮐﺮد ه‪ ،‬ﻣﺮدی ﮐﻪ دوام‬ ‫آورد ه‪ ،‬ھﺮ ﭼﻨﺪ در ھﻤﯿﻦ ﺣﻠﻮل ﺑﺎرھﺎ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪ ه دﻧﯿﺎﯾ ﺶ را‬ ‫ﻋﻮض ﮐﻨﺪ‪ .‬د ﻟﯿﻠﯽ ﻧﺪارد ﭼﯿﺰی را از او ﭘﻨﮫﺎ ن ﮐﻨﻢ‪ .‬ازش‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ اداﻣﻪ ﺑﺪھﺪ‪.‬‬ ‫»ﺗﻮ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻣﺒﺎرز ه ﻧﻤﯽﮐﺮدی‪ ،‬ﺑﺎ آ ن د ﺧﺘﺮ در ﺟﻨﮓ ﺑﻮدی‪«.‬‬ ‫»در ﺳﺖ ا ﺳﺖ‪«.‬‬ ‫»ﭘ ﺲ ھﺮو ﻗﺖ ﺗﻮی ﺳﻔﺮ ﻓﺮﺻﺖ ﮐﺮدﯾﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﻤﺮﯾﻦ اداﻣﻪ‬ ‫ﻣﯽدھﯿﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ از ﺣﺮ ﻓﺖ در ﻗﻄﺎر ﺗﺸ ﮑﺮ ﮐﻨﻢ‪ ،‬و ﻗﺘﯽ‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ و ﻣﺮگ را ﺑﻪ ﮔﺬر از ﯾﮏ واﮔﻦ ﺑﻪ واﮔﻦ دﯾ ﮕﺮ ﺗﺸﺒﯿﻪ ﮐﺮدی‪،‬‬ ‫و ﺗﻮﺿﯿﺢ دادی ﮐﻪ در زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺎرھﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر را ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ﺑﺮای‬ ‫او ﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻌﺪ از ﻣﺮگ ھﻤﺴﺮم را ﺣﺖ ﺧﻮاﺑﯿﺪم‪ .‬در ﺧﻮاب دﯾﺪﻣ ﺶ‬ ‫و ﺧﻮ ﺷﺒﺨﺖ ﺑﻮد‪«.‬‬


‫»ﻣﯽداﻧﯽ ﮐﻪ‪ ،‬دا ﺷﺘﻢ ﺑﺎ ﺧﻮدم ھﻢ ﺣﺮف ﻣﯽزدم‪«.‬‬ ‫ازش ﺗﺸ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺣﺮﯾﻔﯽ و ﻓﺎدار ﺑﻮد ه و ھﺮﮔﺰ ا ﺟﺎز ه‬ ‫ﻧﻤﯽدھﺪ در ﻧﺒﺮدی ﮐﻪ ﺳﺰاوارش ﻧﯿﺴﺘﻢ‪ ،‬ﭘﯿﺮوز ﺷﻮم‪.‬‬


‫ﺣﻠﻘﻪی آﺗﺶ‬ ‫»اول ﺗﺪﺑﯿﺮی ﺑﯿﻨﺪش ﺗﺎ ھﻤﻪﭼﯿﺰ را در ﭘﯿﺮاﻣﻮﻧﺖ ﺑﻪ ﮐﺎر ﮔﯿﺮی‪.‬‬ ‫ﺑﮫﺘﺮﯾﻦ آﻣﺎدﮔﯽ ﺑﺮای ﯾﮏ ﭼﺎﻟﺶ‪ ،‬ﭘﺮوراﻧﺪن ﻗﺎﺑﻠﯿﺖ ﺑﺮاﻧﮕﯿﺨﺘﻦ‬ ‫ﺳﻠﺴﻠﻪای ﻧﺎﻣﺘﻨﺎھﯽ از واﮐﻨﺶھﺎﺳﺖ‪«.‬‬

‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﻪ اﯾﻨﺘﺮﻧﺖ د ﺳﺘﺮ ﺳﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﺮد هام‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ھﺮ ﭼﻪ را‬ ‫درﺑﺎر هی ﻃﺮﯾﻖ ﺻﻠﺢ ﯾﺎد ﮔﺮ ﻓﺘﻪ ﺑﻮدم ﺑﻪ ﯾﺎد ﺑﯿﺎورم‪.‬‬ ‫»ﺟﺴﺖوﺟﻮی ﺻﻠﺢ ﻧﻮﻋﯽ ﻧﯿﺎﯾﺶ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻮر و ﮔﺮﻣﺎ ﻣﯽآﻓﺮﯾﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﻮد را ﻟﺨﺘﯽ از ﯾﺎد ﺑﺒﺮ و درک ﮐﻦ ﮐﻪ در آن ﻧﻮر‪ ،‬ﺣﮑﻤﺖ ﻧﮫﻔﺘﻪ‬ ‫اﺳﺖ و در آن ﮔﺮﻣﺎ‪ ،‬ﻣﺤﺒﺖ‪ .‬ھﻨﮕﺎم ﺳﻔﺮ در زﻣﯿﻦ‪ ،‬ﺳﻌﯽ ﮐﻦ‬ ‫ﺣﻘﯿﻘﺖ را از آﺳﻤﺎن و زﻣﯿﻦ ﻓﺮاﮔﯿﺮی‪ .‬اﯾﻦ ﺗﻨﮫﺎ در ﺻﻮرﺗﯽ ﻣﻤﮑﻦ‬ ‫اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﮕﺬاری از ﺗﺮس ﻓﻠﺞ ﺑﺸﻮی و ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮی ﮐﻪ ﺗﻤﺎم‬ ‫ﺣﺮﮐﺎت و رﻓﺘﺎرھﺎﯾﺖ ﻣﻄﺎﺑﻖ اﻓﮑﺎرت اﺳﺖ‪«.‬‬

‫ﮐﺴﯽ در ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬ﭼﻨﺎ ن ﺑﺮ ﻧﻮ ﺷﺘﻪام ﻣﺘﻤﺮﮐﺰم ﮐﻪ اول‬ ‫ﻧﻤﯽ ﻓﮫﻤﻢ ﺻﺪا از ﮐﺠﺎ ﻣﯽآﯾﺪ‪ .‬اول ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ در را ﺑﺎز ﻧ ﮑﻨﻢ‪،‬‬ ‫اﻣﺎ اﮔﺮ ﻣﺴﺌﻠﻪای اﺿﻄﺮاری ﺑﺎ ﺷﺪ ﭼﻪ ؟ وﮔﺮﻧﻪ ﮐﯽ اﯾﻦ ﺳﺎﻋﺖ در‬ ‫اﺗﺎق ﻣﺮا ﻣﯽزﻧﺪ ؟‬ ‫ﺑﻪ ﻃﺮف در ﮐﻪ ﻣﯽروم‪ ،‬ﻣﺘﻮ ﺟﻪ ﻣﯽ ﺷﻮم ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ھﺴﺖ‬ ‫ﮐﻪ ﺷﺠﺎﻋﺖ اﯾﻦ ﮐﺎر را دارد‪.‬‬ ‫ھﻼل ﺑﯿﺮو ن در اﯾﺴﺘﺎد ه‪ ،‬ﺑﺎ ﺗﯽ ﺷﺮﺗﯽ ﻗﺮﻣﺰ و ﭘﯿﮋاﻣﻪ ﺑﻪ ﭘﺎ‪.‬‬ ‫ﺑﺪو ن ﺣﺮف وارد ﻣﯽ ﺷﻮد و روی ﺗﺨﺖ ﻣﻦ دراز ﻣﯽﮐﺸﺪ‪ .‬ﮐﻨﺎرش‬ ‫دراز ﻣﯽﮐﺸﻢ‪ .‬ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﻦ ﻣﯽﻏﻠﺘﺪ و ﻣﻦ ﺑﺎزوھﺎﯾﻢ را دورش‬ ‫ﺣ ﻠ ﻘﻪ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﻢ ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ‪» :‬ﮐﺠﺎ ﺑﻮدی ؟«‬


‫»ﮐﺠﺎ ﺑﻮدی« ﺳﺆال ﺑﺎ ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ ا ﺳﺖ‪ .‬ﮐﺴﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ را‬ ‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ‪ ،‬ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺑ ﮕﻮﯾﺪ‪» :‬د ﻟﻢ ﺑﺮاﯾﺖ ﺗﻨﮓ ﺷﺪ ه ﺑﻮد«‪،‬‬ ‫»ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﺎ ﺷﻢ«‪» ،‬ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﺑﺪاﻧﻢ ﭼﻪﮐﺎرھﺎﯾﯽ‬ ‫ﮐﺮد های‪«.‬‬ ‫ﺟﻮاب ﻧﻤﯽدھﻢ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻣﻮھﺎﯾ ﺶ را ﻧﻮازش ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫در ﭘﺎ ﺳﺦ ﺑﻪ ﺳﺆا ﻟﯽ ﮐﻪ ﻧﻪ ﭘﺮ ﺳﯿﺪم و ﻧﻪ ﺟﻮاب دادم‪،‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﺑﻪ ﺗﺎﺗﯿﺎﻧﺎ زﻧﮓ زدم و ﺑﻌﺪ از ﻇﮫﺮ را ﺑﺎ ھﻢ ﮔﺬراﻧﺪﯾﻢ‪ .‬ز ن‬ ‫ﻏﻤ ﮕﯿﻨﯽ ا ﺳﺖ و ﻏﻢ ﻣﺴﺮی ا ﺳﺖ‪ .‬ﮔﻔﺖ ﺧﻮاھﺮ دو ﻗﻠﻮﯾﯽ دارد‬ ‫ﮐﻪ ﻣﻌﺘﺎد ا ﺳﺖ و ھﯿﭻ ﺷﻐ ﻞ ﯾﺎ راﺑﻄﻪای را ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﻏﺼﻪی ﺗﺎﺗﯿﺎﻧﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬از اﯾﻦ ﻧﺎرا ﺣﺖ ا ﺳﺖ ﮐﻪ‬ ‫ﺧﻮدش ﻣﻮ ﻓﻖ و ﺧﻮ ﺷ ﮕ ﻞ و ﺧﻮا ﺳﺘﻨﯽ ا ﺳﺖ و از ﮐﺎرش ﻟﺬت‬ ‫ﻣﯽﺑﺮد‪ ،‬و ﺑﺎ اﯾﻨ ﮑﻪ ﻣﻄﻠﻘﻪ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺎ ﻣﺮد دﯾ ﮕﺮی آ ﺷﻨﺎ ﺷﺪ ه ﮐﻪ‬ ‫دﯾﻮاﻧﻪاش ا ﺳﺖ‪ .‬ﻣﺸ ﮑ ﻞ اﯾﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ھﺮو ﻗﺖ ﺧﻮاھﺮش را‬ ‫ﻣﯽﺑﯿﻨﺪ‪ ،‬ﺳﺨﺖ ا ﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬اوﻻً ھﯿﭻ ﮐﻤ ﮑﯽ از‬ ‫د ﺳﺘ ﺶ ﺑﺮﻧﻤﯽآﯾﺪ‪ ،‬و ﺛﺎﻧﯿﺎً‪ ،‬ﻣﻮ ﻓﻘﯿﺖ ﺧﻮدش ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽ ﺷﻮد‬ ‫ﺷ ﮑﺴﺖ ﺧﻮاھﺮش ﺗﻠﺦﺗﺮ ھﻢ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﯿﺎﯾﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻗﻮ ﻟﯽ‪ ،‬آدم‬ ‫ھﯿﭻو ﻗﺖ ﺧﻮ ﺷﺒﺨﺖ ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ﺣﺎﻻ در ھﺮ ﺷﺮاﯾﻄﯽ‪ .‬ﺗﺎﺗﯿﺎﻧﺎ ﺗﻨﮫﺎ‬ ‫ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ اﯾﻦﻃﻮر ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ﺑﻪ ﻧﻮازش ﻣﻮھﺎﯾ ﺶ اداﻣﻪ ﻣﯽدھﻢ‪.‬‬ ‫»ﯾﺎدت ھﺴﺖ در ﺳﻔﺎرت ﭼﯽ ﮔﻔﺘﻢ‪ ،‬ﻧﻪ ؟ ھﻤﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ‬ ‫ا ﺳﺘﻌﺪاد ﺧﺎرقا ﻟﻌﺎد های دارم‪ ،‬وﯾﻮ ﻟﻮ نﻧﻮاز ﺑﺰرﮔﯽام و ﻣﻮ ﻓﻘﯿﺖ و‬ ‫ا ﻓﺘﺨﺎرم ﺗﻀﻤﯿﻦ ﺷﺪ ه ا ﺳﺖ‪ .‬ﻣﻌﻠﻤﻢ ﺑﮫﺖ ھﻤﯿﻦ را ﮔﻔﺖ‪ ،‬و ﺑﻌﺪ‬ ‫اﺿﺎ ﻓﻪ ﮐﺮد‪" :‬اﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺎاﻣﻦ و ﺑﯽﺛﺒﺎت ا ﺳﺖ‪ ".‬اﻣﺎ اﯾﻦ در ﺳﺖ‬ ‫ﻧﯿﺴﺖ؛ ﻣﻦ ﺗ ﮑﻨﯿﮏ ﻋﺎ ﻟﯽ دارم‪ ،‬ﻣﯽداﻧﻢ و ﻗﺘﯽ دﻧﺒﺎل ا ﻟﮫﺎﻣﻢ ﮐﺠﺎ‬ ‫را ﻧ ﮕﺎ ه ﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ اﯾﻦ د ﻟﯿ ﻞ و ﺟﻮدیام ﻧﯿﺴﺖ و ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ‬ ‫ﺑﻪ ﻏﯿﺮ از اﯾﻦ ﻣﺘﻘﺎﻋﺪم ﮐﻨﺪ‪ .‬وﯾﻮ ﻟﻮ ن را ه ﻣﻦ ﺑﺮای ﻓﺮار از وا ﻗﻌﯿﺖ‬ ‫ا ﺳﺖ‪ ،‬اراﺑﻪی آﺗﺸﯿﻦ ﻣﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮا از ﺧﻮدم دور ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬


‫زﻧﺪﮔﯽام را ﻣﺪﯾﻮﻧﺸﻢ‪ .‬دوام آوردم ﺗﺎ ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﮐﺴﯽ را ﻣﻼ ﻗﺎت‬ ‫ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﺮا از ﺗﻤﺎم ﻧﻔﺮﺗﯽ ﮐﻪ ﺣ ﺲ ﻣﯽﮐﻨﻢ آزاد ﮐﻨﺪ‪ .‬و ﻗﺘﯽ‬ ‫ﮐﺘﺎبھﺎی ﺗﻮ را ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪم‪ ،‬ﻣﺘﻮ ﺟﻪ ﺷﺪم ﺗﻮ آ ن ﺷﺨﺼﯽ‪ .‬ا ﻟﺒﺘﻪ‪«.‬‬ ‫» ا ﻟ ﺒ ﺘﻪ ‪« .‬‬ ‫» ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺑﻪ ﺗﺎﺗﯿﺎﻧﺎ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻢ و ﮔﻔﺘﻢ از ﻧﻮ ﺟﻮاﻧﯽ ﺑﻮدم‪،‬‬ ‫ﺗﻤﺎم ﺳﻌﯿﻢ را ﮐﺮد هام ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻣﺮدھﺎﯾﯽ را ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺰدﯾﮏ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨ ﮑﻪ ﯾ ﮑﯽ ﺷﺎ ن ﻧﺎھﺸﯿﺎراﻧﻪ‬ ‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ه ﺑﻮد ﻣﺮا ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺎورش ﻧﻤﯽ ﺷﺪ‪ .‬ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ‬ ‫ﻣﻦ ﺑﭽﻪام‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻗﺒﻮل ﮐﺮد ه ﺑﻮد ﺑﺎ ﻣﻦ ﻗﺮار ﺑ ﮕﺬارد ﺗﺎ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ‬ ‫ﺑﺸﻮد‪«.‬‬ ‫ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﮔﺮﻣﺎی ﺑﺪﻧ ﺶ را ﺣ ﺲ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫»ﭘﺮ ﺳﯿﺪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺑﻪ درﯾﺎ ﭼﻪی ﺑﺎﯾ ﮑﺎل ﺑﯿﺎﯾﺪ ؟ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﺑﺎ‬ ‫اﯾﻨ ﮑﻪ اﯾﻦ ﻗﻄﺎر ھﺮروز از ﻧﻮوزیﺑﯿﺮ ﺳﮏ ﻣﯽﮔﺬرد‪ ،‬ھﺮﮔﺰ د ﻟﯿﻠﯽ‬ ‫ﺑﺮای ﺳﻮار ﺷﺪ ن ﻧﺪا ﺷﺘﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ دارد‪«.‬‬ ‫ھﻤﺎ نﻃﻮر ﮐﻪ ﭘﯿ ﺶﺑﯿﻨﯽ ﻣﯽﮐﺮدم‪ ،‬ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﮐﻨﺎرش دراز‬ ‫ﮐﺸﯿﺪ هام‪ ،‬ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ز ن ﺟﻮا ن ﮐﻨﺎرم ﻓﻘﻂ ا ﺣﺴﺎس ﻋﻄﻮ ﻓﺖ‬ ‫ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﻢ ‪ .‬ﭼ ﺮ ا غ ر ا ر و ﺷ ﻦ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﻢ و ﻧﻮ ر ﺣ ﺎ ﺻ ﻞ ا ز ﺟﻮ ﺷ ﮑ ﺎ ر ی د ر‬ ‫ﺳﺎ ﺧﺘﻤﺎ ن ﻣﻘﺎﺑ ﻞ اﺗﺎق را رو ﺷﻦ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﮔﻔﺘﻢ ﻧﻤﯽ ﺷﻮد‪ ،‬و ﺣﺘﯽ اﮔﺮ ﺳﻮار ﻗﻄﺎر ﺑﺸﻮد‪ ،‬ﺑﻪ واﮔﻦ ﺗﻮ‬ ‫راھ ﺶ ﻧﻤﯽدھﻨﺪ‪ .‬ﻧ ﮕﮫﺒﺎ ن ا ﺟﺎز ه ﻧﻤﯽدھﺪ از در ﺟﻪی دو ﺑﻪ‬ ‫در ﺟﻪی ﯾﮏ ﺑﺮود‪ .‬ﻓ ﮑﺮ ﮐﺮد ﻓﻘﻂ ﺳﻌﯽ دارم ﻣﻨﺼﺮ ﻓ ﺶ ﮐﻨﻢ‪«.‬‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ‪» :‬ﻣﺮدم اﯾﻨﺠﺎ ﺗﻤﺎم ﺷﺐ ﮐﺎر ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪«.‬‬ ‫»ﺑﻪ ﺣﺮ ﻓﻢ ﮔﻮش ﻣﯽدھﯽ ؟«‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﮔﻮش ﻣﯽدھﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﻓﮫﻤﻢ‪ .‬ﺷﺨﺼﯽ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻣﻦ‬ ‫ﻣﯽآﯾﺪ‪ ،‬در ﺳﺖ در ھﻤﺎ ن ﺷﺮاﯾﻄﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ آﻣﺪی‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﺎی‬ ‫ﮐﻤﮏ‪ ،‬ﭘﺴ ﺶ ﻣﯽزﻧﯽ‪«.‬‬


‫»ﺑﺮای اﯾﻨ ﮑﻪ ﻣﯽﺗﺮ ﺳﻢ زﯾﺎدی ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﺸﻮد و ﺗﻮ ﺟﮫﺖ را‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻦ از د ﺳﺖ ﺑﺪھﯽ‪ .‬د ﻗﯿﻘﺎً ﻧﻤﯽداﻧﻢ ﮐﯽ ھﺴﺘﻢ و اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺗﻤﺎﻣ ﺶ ﻣﻤ ﮑﻦ ا ﺳﺖ در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺤﻮ ﺷﻮد‪«.‬‬ ‫د ﺳﺖ ﭼﭙﻢ را دراز ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺳﯿ ﮕﺎرھﺎﯾﻢ را ﺑﺮدارم‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﯾ ﮑﯽ‬ ‫ﺑﺮای ﺧﻮدم و ﯾ ﮑﯽ ﺑﺮای او ﻣﯽﮔﯿﺮاﻧﻢ‪ .‬زﯾﺮ ﺳﯿ ﮕﺎری را ﻣﯽﮔﺬارم‬ ‫روی ﺳﯿﻨﻪام‪.‬‬ ‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ‪» :‬ﻣﺮا ﻣﯽ ﺧﻮاھﯽ ؟«‬ ‫د ﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺑ ﮕﻮﯾﻢ‪» :‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﻣﯽ ﺧﻮاھﻤﺖ‪ ،‬و ﻗﺘﯽ دوری‪،‬‬ ‫و ﻗﺘﯽ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺧﯿﺎ ﻟﯽ‪ .‬اﻣﺮوز ﻧﺰدﯾﮏ ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ آیﮐﯽدو ﺗﻤﺮﯾﻦ‬ ‫ﮐﺮدم و ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻓ ﮑﺮ ﮐﺮدم‪ ،‬ﺑﻪ ﺑﺪﻧﺖ‪ ،‬ﭘﺎھﺎﯾﺖ‪ ،‬ﺳﯿﻨﻪھﺎﯾﺖ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫آ ن ﻣﺒﺎرز ه ﻓﻘﻂ ﺑﺨ ﺶ ﮐﻮ ﭼ ﮑﯽ از آ ن اﻧﺮژی را ﻣﺼﺮف ﮐﺮد‪ .‬ﻣﻦ زﻧﻢ‬ ‫را دو ﺳﺖ دارم و ﻣﯽ ﺧﻮاھﻤ ﺶ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻮ را ھﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ‪ .‬ﺗﻨﮫﺎ‬ ‫ﻣﺮدی ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ را ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ‪ ،‬ﺗﻨﮫﺎ ﻣﺮد ﻣﺘﺄھﻠﯽ ھﻢ ﻧﯿﺴﺘﻢ‬ ‫ﮐﻪ ز ن دﯾ ﮕﺮی را ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ‪ .‬ﻣﺎ ھﻤﻪ در ذھﻨﻤﺎ ن زﻧﺎ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪،‬‬ ‫ﺗﻮﺑﻪ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬و ﺑﺎز اﯾﻦ ﮐﺎر را ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﺗﺮس از ﮔﻨﺎ ه ﻧﯿﺴﺖ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﺮا از د ﺳﺖ زد ن ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﺎز ﻣﯽدارد‪ ،‬ھﺮ ﭼﻨﺪ اﻻ ن در آﻏﻮش ﻣﻦ‬ ‫ھﺴﺘﯽ‪ .‬ﻣﻦ از اﯾﻦ ا ﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎ هھﺎ ﻧﺪارم‪ .‬ﻣﺴﺌﻠﻪای ﺑﺴﯿﺎر‬ ‫ﻣﮫﻢﺗﺮ از ﻋﺸﻘﺒﺎزی ﺑﺎ ﺗﻮ در ﻣﯿﺎ ن ا ﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ و ﻗﺘﯽ‬ ‫ﮐﻨﺎرت دراز ﻣﯽﮐﺸﻢ و ﺑﻪ رو ﺷﻦ ﺷﺪ ن اﺗﺎق ﺑﺎ ﻧﻮر‬ ‫ﺳﺎ ﺧﺘﻤﺎ ن ﺳﺎزی ﻣﻘﺎﺑ ﻞ ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ا ﺣﺴﺎس آراﻣ ﺶ و ﺻﻠﺢ‬ ‫ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﻢ ‪«.‬‬ ‫اﻣﺎ در ﻋﻮض ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪:‬‬ ‫»ا ﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاھﻤﺖ‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎد‪ .‬ﻣﻦ ﻣﺮدم و ﺗﻮ زﻧﯽ‬ ‫ﺑ ﺴ ﯿ ﺎ ر ﺟ ﺬ ا ب ‪ .‬ﺗ ﺎ ز ه ‪ ،‬ﺑ ﮫ ﺖ ﺧ ﯿ ﻠ ﯽ ا ﺣ ﺴ ﺎس ﻣ ﺤ ﺒ ﺖ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﻢ ‪،‬‬ ‫ا ﺣﺴﺎ ﺳﯽ ﮐﻪ ھﺮروز ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﺧﻮ ﺷﻢ ﻣﯽآﯾﺪ از ز ن ﺑﻪ‬ ‫ﺑ ﭽﻪ و ا ز ﺑ ﭽﻪ ﺑﻪ ز ن ﺗ ﻐ ﯿ ﯿ ﺮ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﯽ ‪ .‬ﻣ ﺜ ﻞ ﺗ ﻤ ﺎ س آ ر ﺷﻪ ﺑ ﺎ‬


‫ﺳﯿﻢھﺎی وﯾﻮ ﻟﻮ ن و ﺗﻮ ﻟﯿﺪ ﯾﮏ ﻣﻠﻮدی آ ﺳﻤﺎﻧﯽ ا ﺳﺖ‪«.‬‬ ‫ھﺮدو ﺑﻪ ﺳﯿ ﮕﺎرھﺎ ﭘﮏ ﻣﯽزﻧﯿﻢ‪ ،‬ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ ﻣﯽدر ﺧﺸﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﭘ ﺲ ﭼﺮا ﺑﮫﻢ د ﺳﺖ ﻧﻤﯽزﻧﯽ ؟«‬ ‫ﺳﯿ ﮕﺎرم را ﺧﺎﻣﻮش ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬او ھﻢ ھﻤﯿﻦﻃﻮر‪ .‬ھﻤﭽﻨﺎ ن ﺑﻪ‬ ‫ﻧﻮازش ﻣﻮھﺎﯾ ﺶ اداﻣﻪ ﻣﯽدھﻢ‪ ،‬ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ آ ن ﺳﻔﺮ را ﺑﻪ‬ ‫درو ن ﮔﺬ ﺷﺘﻪ اﻧﺠﺎم ﺑﺪھﻢ‪.‬‬ ‫»ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺎر ﺑﺴﯿﺎر ﻣﮫﻤﯽ ﺑﺮای ھﺮدوﯾﻤﺎ ن اﻧﺠﺎم ﺑﺪھﻢ‪ .‬ا ﻟ ﻒ‬ ‫ﯾﺎدت ھﺴﺖ ؟ خُب‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ از آ ن دری ﮐﻪ ھﺮدوﻣﺎ ن را آ ن ﻗﺪر ﺗﺮ ﺳﺎﻧﺪ‬ ‫ﺑ ﮕﺬرم‪«.‬‬ ‫»ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻪﮐﺎر ﮐﻨﻢ ؟«‬ ‫»ھﯿﭻ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﮐﻨﺎر ﻣﻦ ﺑﻤﺎ ن‪«.‬‬ ‫ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﺗﺠﺴﻢ ﺣﻠﻘﻪای از ﻧﻮر زرﯾﻦ ﮐﻪ در ﻃﻮل‬ ‫ﺑﺪﻧﻢ ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽرود‪ .‬از ﭘﺎھﺎﯾﻢ ﺷﺮوع ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﺗﺎ ﺳﺮم ﺑﺎﻻ‬ ‫ﻣﯽرود و ﺑﺎز ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدد‪ .‬اول ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺮاﯾﻢ ﺳﺨﺖ ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﮐﻢﮐﻢ ﺣﺮﮐﺖ ﺣﻠﻘﻪ ﺳﺮﯾﻊﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫»ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ ؟«‬ ‫ا ﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ‪ .‬اﯾﻦ ﺣﻠﻘﻪی آﺗ ﺶ ﻣﺎل اﯾﻦ دﻧﯿﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬ ‫» ﭼﯿﺰی ﺑﺪﺗﺮ از ﭘ ﺲ راﻧﺪ ه ﺷﺪ ن ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﻧﻮر ﺗﻮ ﻧﻮر روح دﯾ ﮕﺮی‬ ‫ر ا ﭘ ﯿ ﺪ ا ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ و ﻓ ﮑ ﺮ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﯽ ﭘ ﻨ ﺠ ﺮ ه ﺑ ﺎ ز ﺧ ﻮ ا ھ ﺪ ﺷ ﺪ ‪ ،‬آ ﻓ ﺘ ﺎ ب ﺑﻪ‬ ‫درو ن ﻣﯽرﯾﺰد و ﺗﻤﺎم ز ﺧﻢھﺎی ﻗﺪﯾﻤﯽات ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺷﻔﺎ‬ ‫ﻣﯽﯾﺎﺑﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻧﺎﮔﮫﺎ ن‪ ،‬ھﯿﭻﮐﺪام از اﯾﻦھﺎ اﺗﻔﺎق ﻧﻤﯽا ﻓﺘﺪ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ‬ ‫دارم ھﺰﯾﻨﻪی آ ﺳﯿﺒﯽ را ﻣﯽدھﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ھﻤﻪی آ ن ﻣﺮدھﺎ زدم‪«.‬‬ ‫ﻧﻮر ﻃﻼﯾﯽ ﮐﻪ ﺻﺮ ﻓﺎً ﺑﻪ زور ﺗﺨﯿ ﻞ ﻧﺎب ﺧﻠﻖ ﺷﺪ ــ رو ﺷﯽ‬ ‫ﻣﺸﮫﻮر ﺑﺮای ﺑﺎزﮔﺸﺘﻦ ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯽھﺎی ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ــ ﺣﺎﻻ دارد ﺑﻪ‬ ‫ا ﺧﺘﯿﺎر ﺧﻮدش ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬


‫»ﻧﻪ‪ ،‬ﺑﮫﺎی ﭼﯿﺰی را ﻧﻤﯽدھﯽ‪ .‬ﻣﻦ ھﻢ ﺑﮫﺎی ﭼﯿﺰی را‬ ‫ﻧﻤﯽدھﻢ‪ .‬ﯾﺎدت ﺑﺎ ﺷﺪ در ﻗﻄﺎر ﭼﯽ ﮔﻔﺘﻢ‪ .‬ﻣﺎ اﻻ ن ﺗﻤﺎم‬ ‫ﭼﯿﺰھﺎﯾﯽ را ﮐﻪ در ﮔﺬ ﺷﺘﻪ اﺗﻔﺎق ا ﻓﺘﺎد ه و در آﯾﻨﺪ ه اﺗﻔﺎق ﺧﻮاھﺪ‬ ‫ا ﻓﺘﺎد‪ ،‬ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ .‬در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪی ﺧﺎص‪ ،‬در ھﺘﻠﯽ در‬ ‫ﻧﻮوزیﺑﯿﺮ ﺳﮏ‪ ،‬دﻧﯿﺎ دارد ﺧﻠﻖ و ﻧﺎﺑﻮد ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬دارﯾﻢ از ﺗﻤﺎم‬ ‫ﮔﻨﺎھﺎﻧﻤﺎ ن ر ﺳﺘ ﮕﺎر ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ‪ ،‬اﮔﺮ ﺧﻮدﻣﺎ ن اﯾﻦ را ﺑﺨﻮاھﯿﻢ‪«.‬‬ ‫ﻧﻪ ﻓﻘﻂ در ﻧﻮوزیﺑﯿﺮ ﺳﮏ‪ ،‬ﮐﻪ در ﺗﻤﺎم ﮐﯿﮫﺎ ن‪ ،‬زﻣﺎ ن ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ‬ ‫ﻗﻠﺐ ﻋﻈﯿﻢ ﺧﺪا ﻣﯽﺗﭙﺪ‪ ،‬ﻣﻨﺒﺴﻂ و ﻣﻨﻘﺒ ﺾ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ھﻼل‬ ‫ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد و ﺗﭙ ﺶ ﻗﻠﺐ ﮐﻮ ﭼﮏ او را ھﻢ ﺣ ﺲ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺑﺎ‬ ‫ﺻ ﺪا ی ﺑ ﻠ ﻨ ﺪ‪.‬‬ ‫ﺣﻠﻘﻪی ﻃﻼﯾﯽ دور ﺑﺪﻧﻢ دارد ﺗﻨﺪﺗﺮ ﻣﯽﺗﭙﺪ‪ .‬او ﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﮐﻪ اﯾﻦ‬ ‫ﺗﻤﺮﯾﻦ را ﮐﺮدم‪ ،‬ﺑﻼ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻌﺪ از ﺧﻮاﻧﺪ ن ﮐﺘﺎﺑﯽ درﺑﺎر هی »ﮐﺸ ﻒ‬ ‫ا ﺳﺮار زﻧﺪﮔﯽھﺎی ﭘﯿﺸﯿﻦ«‪ ،‬ﻓﻮراً ﺑﻪ ﻓﺮاﻧﺴﻪی اوا ﺳﻂ ﻗﺮ ن‬ ‫ﻧﻮزدھﻢ ﻣﻨﺘﻘ ﻞ ﺷﺪم و ﺧﻮدم را دﯾﺪم ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺑﯽ درﺑﺎر هی ھﻤﯿﻦ‬ ‫ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﯽ ﮐﻪ اﻻ ن ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﻢ ﻣﯽﻧﻮ ﺷﺘﻢ‪ .‬ﻓﮫﻤﯿﺪم ا ﺳﻤﻢ ﭼﻪ‬ ‫ﺑﻮد ه‪ ،‬ﮐﺠﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﺮدم‪ ،‬ﭼﻪ ﺟﻮر ﻗﻠﻤﯽ ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽﺑﺮدم‪،‬‬ ‫ﺣﺘﯽ ﭼﻪ ﺟﻤﻠﻪای را ﺗﺎز ه ﻧﻮ ﺷﺘﻪ ﺑﻮدم‪ .‬آ ن ﻗﺪر ﺗﺮ ﺳﯿﺪم ﮐﻪ ﻓﻮراً‬ ‫ﺑﻪ زﻣﺎ ن ﺣﺎل ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﺎ ﺣ ﻞ ﮐﻮﭘﺎﮐﺎﺑﺎﻧﺎ‪ ،‬ﺑﻪ اﺗﺎ ﻗﯽ ﮐﻪ زﻧﻢ در‬ ‫آراﻣ ﺶ ﮐﻨﺎرم ﺧﻮاﺑﯿﺪ ه ﺑﻮد‪ .‬روز ﺑﻌﺪ درﺑﺎر هی آ ن ﺷﺨﺼﯿﺖ‬ ‫ﮔﺬ ﺷﺘﻪام ھﺮ ﭼﻪ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدم‪ ،‬و ﯾﮏ ھﻔﺘﻪ ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﺗﺼﻤﯿﻢ‬ ‫ﮔﺮ ﻓﺘﻢ ﺑﺎز ﺧﻮدم را ﻣﻼ ﻗﺎت ﮐﻨﻢ‪ .‬دﯾ ﮕﺮ ﻓﺎﯾﺪ ه ﻧﺪا ﺷﺖ‪ .‬ھﺮ ﭼﻨﺪﺑﺎری‬ ‫ھﻢ ﮐﻪ ﺗﻼش ﮐﺮد هام ﻓﺎﯾﺪ های ﻧﺪا ﺷﺘﻪ‪.‬‬ ‫ﺑﺎ ﺟﯽ‪ .‬درﺑﺎر هاش ﺣﺮف زدم‪ .‬ﺗﻮﺿﯿﺢ داد ﮐﻪ ھﻤﯿﺸﻪ ﻋﻨﺼﺮ‬ ‫»ﺑﺨﺖ ﺗﺎز هﮐﺎرھﺎ« و ﺟﻮد دارد‪ .‬ﺧﺪا اﯾﻦ ﮐﺎر را ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﻧﺸﺎ ن‬ ‫ﺑﺪھﺪ ﻣﻤ ﮑﻦ ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺷﺮاﯾﻂ ﻣﻌ ﮑﻮس ﻣﯽ ﺷﻮد و ﺑﻪ ﺣﺎ ﻟﺖ‬ ‫ﻗﺒ ﻞ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدد‪ .‬ﺗﻮﺻﯿﻪ ﮐﺮد دﯾ ﮕﺮ ﺳﻌﯽ ﻧ ﮑﻨﻢ‪ ،‬ﻣ ﮕﺮ اﯾﻨ ﮑﻪ ﻣﻮﺿﻮع‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ ﻣﮫﻤﯽ ﺑﺮای ﺣ ﻞ در ﯾ ﮑﯽ از زﻧﺪﮔﯽھﺎی ﮔﺬ ﺷﺘﻪام دا ﺷﺘﻪ‬


‫ﺑﺎ ﺷﻢ‪ .‬وﮔﺮﻧﻪ ﻓﻘﻂ و ﻗﺖ ﺗﻠ ﻒ ﮐﺮد ن ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺳﺎلھﺎ ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﺑﺎ زﻧﯽ در ﺳﺎ نﭘﺎﺋﻮ ﻟﻮ آ ﺷﻨﺎ ﺷﺪم‪ .‬ھﻮﻣﯿﻮﭘﺎﺗﯿﺴﺖ‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻮ ﻓﻘﯽ ﺑﻮد و ﻋﻄﻮ ﻓﺖ زﯾﺎدی ﺑﻪ ﺑﯿﻤﺎرھﺎﯾ ﺶ دا ﺷﺖ‪.‬‬ ‫ھﺮو ﻗﺖ ﺑﺎ ھﻢ ﻣﻼ ﻗﺎت ﻣﯽﮐﺮدﯾﻢ‪ ،‬ﺣ ﺲ ﻣﯽﮐﺮدم ﻗﺒﻼً‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺧﺘﻪاﻣ ﺶ‪ .‬درﺑﺎر هی اﯾﻦ ا ﺣﺴﺎس ﺑﺎ ھﻢ ﺣﺮف زدﯾﻢ‪ ،‬و او‬ ‫ھﻢ ھﻤﯿﻦ ا ﺣﺴﺎس را دا ﺷﺖ‪ .‬ﯾﮏ روز ﮐﻪ در اﯾﻮا ن ھﺘ ﻞ ﻣﻦ‬ ‫اﯾﺴﺘﺎد ه ﺑﻮدﯾﻢ و ﺷﮫﺮ را ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﺮدﯾﻢ‪ ،‬ﭘﯿﺸﻨﮫﺎد ﮐﺮدم ﺑﺎ ھﻢ‬ ‫ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺣﻠﻘﻪی آﺗ ﺶ را اﻧﺠﺎم ﺑﺪھﯿﻢ‪ .‬ھﺮدوﯾﻤﺎ ن ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دری‬ ‫ﭘﺮﺗﺎب ﺷﺪﯾﻢ ﮐﻪ ھﻨ ﮕﺎم ﮐﺸ ﻒ ا ﻟ ﻒ ﺑﺎ ھﻼل دﯾﺪ ه ﺑﻮدم‪ .‬آ ن روز‪،‬‬ ‫آ ن ز ن ھﻮﻣﯿﻮﭘﺎﺗﯿﺴﺖ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی از ﻣﻦ ﺧﺪا ﺣﺎ ﻓﻈﯽ ﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ دﯾ ﮕﺮ‬ ‫ﺑﺎ ﻣﻦ ﺣﺮف ﻧﺰد‪ .‬دﯾ ﮕﺮ ﺗﻠﻔﻦھﺎﯾﻢ را ﺟﻮاب ﻧﺪاد و ﯾﺎ ﺣﺘﯽ و ﻗﺘﯽ ﺑﻪ‬ ‫ﻣﻄﺒ ﺶ ﻣﯽر ﻓﺘﻢ‪ ،‬راھﻢ ﻧﺪاد‪ ،‬و ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﺘﯿﺠﻪ ر ﺳﯿﺪم‬ ‫ﮐﻪ اﺻﺮار ﻓﺎﯾﺪ های ﻧﺪارد‪.‬‬ ‫اﻣﺎ در ﺑﺎز ﺑﻮد؛ ر ﺧﻨﻪی ﮐﻮ ﭼ ﮑﯽ در ﺳﺪ ﺑﻪ ﺳﻮراخ ﺑﺰرﮔﯽ‬ ‫ﻣﺒﺪل ﺷﺪ ه ﺑﻮد ﮐﻪ آب دا ﺷﺖ از آ ن ﺑﻪ ﺑﯿﺮو ن ﻣﯽ ﺟﻮ ﺷﯿﺪ‪ .‬در‬ ‫ﻃﻮل ﺳﺎلھﺎ‪ ،‬ﺳﻪ ز ن دﯾ ﮕﺮ را ھﻢ دﯾﺪم ﮐﻪ ﺣ ﺲ ﻣﯽﮐﺮدم ﻗﺒﻼً‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺧﺘﻪام‪ ،‬اﻣﺎ دﯾ ﮕﺮ ا ﺷﺘﺒﺎ ه ﻗﺒ ﻞ را ﻣﺮﺗ ﮑﺐ ﻧﺸﺪم و ﺗﻤﺮﯾﻦ‬ ‫ﺣﻠﻘﻪی آﺗ ﺶ را ﺑﻪ ﺗﻨﮫﺎﯾﯽ اﻧﺠﺎم ﻣﯽدادم‪ .‬ھﯿﭻﮐﺪام از آ ن ز نھﺎ‬ ‫ﻧﻤﯽداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻣﻦ ﻣﺴﺌﻮل اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ھﻮ ﻟﻨﺎک در زﻧﺪﮔﯽ‬ ‫ﮔ ﺬ ﺷ ﺘﻪ ﺷ ﺎ ن ھ ﺴ ﺘ ﻢ ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ آﮔﺎھﯽ از آﻧﭽﻪ ﮐﺮد ه ﺑﻮدم ﻓﻠﺠﻢ ﻧ ﮑﺮد‪ .‬ﻣﺼﻤﻢ ﺑﻮدم‬ ‫اﺻﻼ ﺣ ﺶ ﮐﻨﻢ‪ .‬ھﺸﺖ ز ن ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ آ ن ﻓﺎ ﺟﻌﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﻄﻤﺌﻦ‬ ‫ﺑﻮدم ﺑﺎﻻ ﺧﺮ ه ﯾ ﮑﯽ ﺷﺎ ن ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﻣﺎ ﺟﺮا ﺑﻪ ﮐﺠﺎ ﺧﺘﻢ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﻣﯽداﻧﺴﺘﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﺟﺰ ﻧﻔﺮﯾﻨﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺮم ﻧﺎزل‬ ‫ﺷﺪ ه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﺰدﯾﮏ ﯾﮏ دھﻪ ﺑﻌﺪ ﺳﻮار ﻗﻄﺎر‬ ‫ﺳﯿﺒﺮیﭘﯿﻤﺎ ﺷﺪم و ﺑﺎر دﯾ ﮕﺮ ﺑﻪ درو ن ا ﻟ ﻒ ﺷﯿﺮ ﺟﻪ زدم‪ .‬ﭘﻨﺠﻤﯿﻦ‬


‫ز ن ﺣﺎﻻ ﮐﻨﺎرم دراز ﮐﺸﯿﺪ ه و ﺣﺮفھﺎﯾﯽ ﻣﯽزﻧﺪ ﮐﻪ دﯾ ﮕﺮ ﺑﺮاﯾﻢ‬ ‫ﺟﺎ ﻟﺐ ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﺣﻠﻘﻪی آﺗ ﺶ ﺑﯿﺸﺘﺮ و‬ ‫ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪ ه‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﻢ او را ﺑﺎ ﺧﻮدم ﺑﻪ او ﻟﯿﻦ ﻣﻼ ﻗﺎﺗﻤﺎ ن‬ ‫ﺑﺒﺮم‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ » :‬ﻓﻘﻂ ز نھﺎ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ اﻋﺘﻘﺎد دارﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺮدھﺎ ﻧﺪارﻧﺪ‪«.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ﻣﺮدھﺎ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ اﻋﺘﻘﺎد دارﻧﺪ‪«.‬‬ ‫ھﻨﻮز دارم ﻣﻮﯾ ﺶ را ﻧﻮازش ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺗﭙ ﺶ ﻗﻠﺒ ﺶ دارد آرام‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﺧﯿﺎل ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﭼﺸﻢھﺎﯾ ﺶ ﺑﺴﺘﻪ و ا ﺣﺴﺎس‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ دو ﺳﺖ دا ﺷﺘﻪ ﺷﺪ ه و ﻣﺤﺎ ﻓﻈﺖ ﺷﺪ ه ا ﺳﺖ‪ ،‬و ﻓ ﮑﺮ‬ ‫ﭘ ﺲ راﻧﺪ ه ﺷﺪ ن ﺑﻪ ھﻤﺎ ن ﺳﺮﻋﺖ ﻇﮫﻮرش‪ ،‬ﻣﺤﻮ ﺷﺪ ه‪.‬‬ ‫ﺗﻨﻔﺴ ﺶ ھﻢ آرام ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﺗ ﮑﺎ ن ﻣﯽ ﺧﻮرد‪ ،‬اﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﺮای‬ ‫اﯾﻨ ﮑﻪ ﺟﺎﯾ ﺶ را را ﺣﺖﺗﺮ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻣﻦ ھﻢ ﺗ ﮑﺎ ن ﻣﯽ ﺧﻮرم ﺗﺎ‬ ‫زﯾﺮ ﺳﯿ ﮕﺎری را روی ﻣﯿﺰ ﺑﻐ ﻞ ﺗﺨﺖ ﺑ ﮕﺬارم‪ .‬ﺑﻌﺪ او را در ﻣﯿﺎ ن‬ ‫ﺑﺎزوھﺎﯾﻢ ﻣﯽﮔﯿﺮم‪.‬‬ ‫ﺣﻠﻘﻪی زرﯾﻦ دارد ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﯽ ﺑﺎورﻧ ﮑﺮدﻧﯽ از ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎﯾﻢ ﺣﺮﮐﺖ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻧﺎﮔﮫﺎ ن ﺣ ﺲ ﻣﯽﮐﻨﻢ ھﻮای اﻃﺮا ﻓﻢ ﺑﻪ ارﺗﻌﺎش در‬ ‫ﻣﯽآﯾﺪ‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر اﻧﻔﺠﺎری رخ داد ه ﺑﺎ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺷﯿﺸﻪی ﻋﯿﻨ ﮑﻢ ﮐﺜﯿ ﻒ ا ﺳﺖ‪ .‬ﻧﺎ ﺧﻦھﺎﯾﻢ ھﻢ ﮐﺜﯿ ﻒ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﻮر ﺷﻤﻊ ﺑﻪ ز ﺣﻤﺖ ﮐﻔﺎف اﯾﻦ را ﻣﯽدھﺪ ﮐﻪ ﺑﻔﮫﻤﻢ ﮐﺠﺎﯾﻢ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫آ ﺳﺘﯿﻦ ﻟﺒﺎ ﺳﻢ را ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ از ﭘﺎر ﭼﻪی ﺧﺸﻨﯽ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺟﻠﻮﯾﻢ ﻧﺎﻣﻪای ا ﺳﺖ‪ .‬ھﻤﯿﺸﻪ ھﻤﯿﻦ ﻧﺎﻣﻪ ا ﺳﺖ‪.‬‬


‫ﻗﺮﻃﺒﻪ‪ 11 ،‬ژوﺋﯿﻪ ‪1492‬‬ ‫ﮔﺮاﻣﯽ‪،‬‬ ‫ﺣﺮﺑﻪھﺎی ﭼﻨـﺪاﻧﯽ زﯾﺎدی ﺑﺮای ﻣﺎ ﻧﻤﺎﻧـﺪه‪ ،‬اﻣﺎ ﯾﮑﯽ از اﯾﻦ ﺣﺮﺑﻪھﺎ‪،‬‬ ‫دادﮔﺎه ﺗﻔﺘﯿﺶ ﻋﻘﺎﯾﺪ اﺳﺖ و ھﺪف ﺣﻤﻼت وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ‪ .‬اﯾﻤﺎن ﺿﻌﯿِﻒ‬ ‫ﺑﺮﺧﯽ و ﭘﯿﺶداوریھﺎی دﯾﮕﺮان ﺑﻪ ﻣﺮدم ﺑﺎوراﻧـﺪه ﮐﻪ دادﮔﺎه ﺗﻔﺘﯿﺶ‬ ‫ﻋﻘﺎﯾـﺪ ﯾـﮏ ھﯿﻮﻻ اﺳﺖ‪ .‬در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪی دﺷﻮار و ﺣﺴﺎس‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ‬ ‫اﯾـﻦ ﺑﻪاﺻــﻄﻼح اﺻــﻼﺣﺎت دارد در ﺧﺎﻧﻪھـﺎ ﺷـﻮرش و در ﺧﯿﺎﺑـﺎنھﺎ‬ ‫ﺑﯽﻧﻈﻤﯽ ﺑﺮﻣﯽاﻧﮕﯿﺰد و ﺑﻪ دادﮔﺎه ﻣﺴـﯿﺢ ﺗﮫﻤﺖ ﻣﯽزﻧـﺪ و آن را ﺑﻪ‬ ‫ﺷﮑﻨﺠﻪ و اﻋﻤﺎل وﺣﺸـﯿﺎﻧﻪی دﯾﮕﺮ ﻣﺘﮫﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺎ ھﻨﻮز در ﻣﻘﺎم‬ ‫اﻗﺘـﺪارﯾﻢ! و اﻗﺘـﺪار وﻇﯿﻔﻪ دارد ﺣـﺪاﮐﺜﺮ ﻣﺠـﺎزات را ﺑﺮ ﮐﺴﺎﻧﯽ اﻋﻤﺎل‬ ‫ﮐﻨـﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ ﺟﻤﻌﯽ ﻟﻄﻤﻪ ﻣﯽزﻧﻨـﺪ‪ .‬ﺑﺎﯾـﺪ ﻋﻀﻮ ﻣﺘﻌﻔﻦ را از ﺑـﺪن‬ ‫رﻧﺠﻮر ﻗﻄﻊ ﮐﻨﺪ و ﺑﺪﯾﻦﮔﻮﻧﻪ دﯾﮕﺮان را از ﭘﯿﺮوی از اﻟﮕﻮﯾﺸﺎن ﺑﺎز دارد‪.‬‬ ‫ﺑﻨـﺎﺑﺮاﯾﻦ اﻋﻤـﺎل ﺣﮑﻢ ﻣﺮگ ﺑﺮ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗـﺪاوم ﮔﺴﺘﺮاﻧـﺪن ﮐﻔﺮ‪،‬‬ ‫ﺳﺒﺐ ﺳـﻘﻮط ارواح ﺑﺴـﯿﺎری ﺑﻪ درون آﺗﺶ دوزخ ﻣﯽﺷﻮﻧـﺪ‪ ،‬ﮐـﺎﻣًﻼ‬ ‫ﺣﻖ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫اﯾﻦ زنھﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻨـﺪ آزادﻧـﺪ زھﺮ ﻃﺮﯾﻘﺖ ﭘﻠﯿـﺪﺷﺎن را ﺟﺎر ﺑﺰﻧﻨﺪ و‬ ‫ﺷﮫﻮت و ﺷـﯿﻄﺎنﭘﺮﺳﺘﯽ را وﻋـﻆ ﮐﻨﻨـﺪ‪ .‬اﯾﻦھـﺎ ﭼﯿﺰی ﻧﯿﺴـﺘﻨﺪ ﺟﺰ‬ ‫ﺳـﺎﺣﺮه! ﻣﺠـﺎزات روﺣـﺎﻧﯽ ھﻤﯿﺸﻪ ﮐـﺎﻓﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬اﻏﻠﺐ ﻣﺮدم اﯾﻦ‬ ‫ﻣﺠﺎزاتھــﺎی ﻣﻌﻨـﻮی را درک ﻧﻤﯽﮐﻨﻨــﺪ‪ .‬ﮐﻠﯿﺴـﺎ ﺑﺎﯾــﺪ اﯾـﻦ ﺣـﻖ را‬ ‫داﺷــﺘﻪ ﺑﺎﺷــﺪ ــ و دارد ــ ﮐـﻪ ﻧـﺎدرﺳﺖ را ﺗﻘﺒﯿـﺢ ﮐﻨـﺪ و از ﻣﻘﺎﻣـﺎت‬ ‫ﺗﻘﺎﺿﺎی اﻗﺪاﻣﺎت اﺳﺎﺳﯽ ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫اﯾﻦ زنھـﺎ آﻣﺪهاﻧـﺪ ﺗـﺎ ﺷـﻮھﺮ را از زن‪ ،‬ﺑﺮادر را از ﺧﻮاھﺮ‪ ،‬و ﭘـﺪر را از‬ ‫ﻓﺮزﻧــﺪ ﺟــﺪا ﮐﻨﻨــﺪ‪ .‬ﮐﻠﯿﺴـﺎ ﻣـﺎدری رﺣﯿـﻢ اﺳـﺖ و ھﻤـﻮاره آﻣـﺎدهی‬ ‫ﺑﺨﺸﻮدن‪ ،‬و ﺗﻨﮫـﺎ دﻏـﺪﻏﻪی ﻣـﺎ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ زﻧﺎن ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨـﺪ ﺗﺎ‬ ‫ﺑﺘـﻮاﻧﯿﻢ روح ﺗﺰﮐﯿـﻪ ﺷــﺪهﺷﺎن را ﺑـﻪ درﮔـﺎه ﺧـﺎﻟﻖ ﺗﻘــﺪﯾﻢ ﮐﻨﯿـﻢ‪ ،‬و‬ ‫ﮔـــﻮﯾﯽ ﺑـــﺎ ھﻨﺮی اﻟﮫﯽ ــ ﮐـــﻪ در آن ﺷـــﺨﺺ ﻣﯽﺗﻮاﻧـــﺪ ﮐﻠﻤـــﺎت‬ ‫اﻟﮫـﺎمﺑﺨﺶ ﻣﺴــﯿﺢ را ﺑﺨﻮاﻧــﺪ ــ ﺑﻪﺗﺪرﯾـﺞ ﺗﻨـﺒﯿﻪ آنھـﺎ را ﮔﺴـﺘﺮش‬ ‫دھﯿﻢ ﺗـﺎ ﺳـﺮاﻧﺠﺎم ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳـﮏ و دﺳـﺎﯾﺲ ﺧﻮد اﻋﺘﺮاف ﮐﻨﻨـﺪ‪ ،‬و ﺑﻪ‬ ‫ﻃﻠﺴﻢھﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺷـﮫﺮ ﻓﺮواﻓﮑﻨﺪهاﻧﺪ و آن را ﭼﻨﯿﻦ ﺑﻪ درون ھﺮج و‬ ‫ﻣﺮج ﻓﺮوﺑﺮدهاﻧﺪ‪.‬‬ ‫اﻣﺴﺎل ﺗﻮاﻧﺴﺘﯿﻢ ﻣﺴﻠﻤﺎنھﺎ را‪ ،‬ﺑﻪ ھﺪاﯾﺖ ﺑﺎزوی ﻇﻔﺮﻣﻨﺪ ﻣﺴﯿﺢ‪،‬‬


‫ﺑﻪ آﻓﺮﯾﻘﺎ ﭘﺲ ﺑﺮاﻧﯿﻢ‪ .‬ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻮد ﻗﺪرت ﻏﺎﻟﺐ اﯾﻨﺠﺎ ﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ اﯾﻤﺎن‬ ‫ﮐﻤﮑﻤﺎن ﮐﺮد در ھﺮ ﻧﺒﺮد ﭘﯿﺮوز ﺷﻮﯾﻢ‪ .‬ﯾﮫﻮدﯾﺎن ﻧﯿﺰ ﮔﺮﯾﺨﺘﻨـﺪ‪ ،‬و آﻧﺎﻧﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ آﯾﯿﻦ ﻣﺴﯿﺢ ﺑﮕﺮوﻧﺪ‪ ،‬ﺣﺘﯽ اﮔﺮ ﻻزم ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪ زور‪.‬‬ ‫ﺑـﺪﺗﺮ از ﯾﮫﻮدﯾـﺎن و ﻣﻮرھﺎ‪ ،‬ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ادﻋﺎ ﻣﯽﮐﺮدﻧـﺪ ﺑﻪ‬ ‫ﻣﺴـﯿﺢ اﯾﻤﺎن دارﻧـﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬آنھﺎ ﻧﯿﺰ در زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ‬ ‫اﻧﺘﻈﺎرش را ﻧﺪارﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺠﺎزات ﺧﻮاھﻨﺪ ﺷﺪ؛ وﻗﺘﺶ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﺳﺪ‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻻـ ﺑﺎﯾـﺪ ﺗﻼشھﺎﯾﻤـﺎن را ﻣﻌﻄـﻮف ﺑﺮ ﮐﺴـﺎﻧﯽ ﮐﻨﯿـﻢ ﮐـﻪ ﺑﻪ ﻣـﺎﻧﻨﺪ‬ ‫ﮔﺮﮔﺎن در ﺟﻠﺪ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺪرﯾﺠًﺎ ﺑﻪ ﻣﯿﺎن ﮔﻠﻪی ﻣﺎ ﻧﻔﻮذ ﮐﺮدهاﻧﺪ‪ .‬اﯾﻦ‬ ‫ﻓﺮﺻـﺖ در اﺧﺘﯿـﺎر ﺗـﻮﺳﺖ ﮐـﻪ ﺑـﻪ ھﻤﻪ ﻧﺸـﺎن ﺑـﺪھﯽ ﮐﻪ ﺷـﺮ ھﺮﮔﺰ‬ ‫ﻧﺎدﯾـﺪه ﻧﺨﻮاھـﺪ ﻣﺎﻧـﺪ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐـﻪ اﮔﺮ اﯾـﻦ زﻧـﺎن ﻣﻮﻓـﻖ ﺷﻮﻧـﺪ‪ ،‬ﺧـﺒﺮش‬ ‫ﻣﯽﮔﺴﺘﺮد و ﻧﻤﻮﻧﻪای ﺑـﺪ ﮔﺬاﺷـﺘﻪ ﺧﻮاھﺪ ﺷﺪ‪ ،‬و ﺑﺎد ﮔﻨﺎه ﺑﻪ ﺗﻮﻓﺎن‬ ‫ﻣﺒﺪل ﺧﻮاھﺪ ﺷﺪ‪ .‬آنﻗﺪر ﺿـﻌﯿﻒ ﻣﯽﺷﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﻮرھﺎ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدﻧﺪ و‬ ‫ﯾﮫﻮدﯾـﺎن دوﺑـﺎره ﺗﺠﻤﻊ ﺧﻮاھﻨـﺪ ﮐﺮد و ھﺰاروﭘﺎﻧﺼـﺪ ﺳـﺎل ﺟـﺪال ﺑﺮای‬ ‫ﺻﻠﺢ ﻣﺴﯿﺢ دﻓﻦ ﺧﻮاھﺪ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻨـﺪ دادﮔـﺎه ﮐﻠﯿﺴﺎی ﻣﻘـﺪس ﺷـﮑﻨﺠﻪ را ﻧﮫﺎدﯾﻨﻪ ﮐﺮده اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﭼﯿﺰی ﮐـﺬبﺗﺮ از اﯾﻦ ﻧﯿﺴﺖ! ﺑﺮﻋﮑﺲ‪ ،‬ھﻨﮕﺎﻣﯽ ﻗﺎﻧﻮن رُم ﺷـﮑﻨﺠﻪ‬ ‫را ﻗـﺎﻧﻮﻧﯽ اﻋﻼـم ﮐﺮد‪ ،‬ﮐﻠﯿﺴﺎ ﻧﺨﺴﺖ آن را ﻧﭙـﺬﯾﺮﻓﺖ‪ .‬اﻣﺎ اﮐﻨﻮن‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫ﺿﺮورت‪ ،‬ﻣـﺎ ھـﻢ اﯾـﻦ روﯾـﻪ را اﺗﺨـﺎذ ﮐﺮدهاﯾـﻢ‪ ،‬اﻣـﺎ ﮐـﺎرﺑﺮدش ﺑﺴـﯿﺎر‬ ‫ﻣﺤـﺪود اﺳﺖ‪ .‬ﭘـﺎپ اﺟﺎزهاش را ﺻﺎدر ﮐﺮده ــ ﻓﺮﻣﺎن ﻧـﺪاده ــ و اﻋﻼم‬ ‫ﮐﺮده ﮐﻪ در ﻣﻮارد ﺑﺴـﯿﺎر ﻧﺎدر ﻣﯽﺗﻮان از ﺷﮑﻨﺠﻪ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮد‪ .‬اﯾﻦ‬ ‫ﻣﺠﻮز ﺗﻨﮫـﺎ ﺑﻪ ﮐﻔـﺎر ﻣﺤـﺪود ﻣﯽﺷﻮد‪ .‬در دادﮔـﺎه ﺗﻔـﺘﯿﺶ ﻋﻘﺎﯾـﺪ ﮐﻪ‬ ‫ﺑﯽاﻧﺼﺎﻓـﺎﻧﻪ اﻋﺘﺒـﺎرش را زﯾﺮ ﺳـﺆال ﺑﺮدهاﻧـﺪ‪ ،‬واژهھـﺎی راھﻨﻤـﺎی ﻣﺎ‬ ‫ﺣﮑﻤﺖ‪ ،‬ﺻـﺪاﻗﺖ و اﺣﺘﯿـﺎط اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ از ھﺮ اﻋﻼم ﺑﺮاﺋﺖ‪ ،‬ھﻤﯿﺸـﻪ‬ ‫ﺑـﻪ ﮔﻨﺎھﮑـﺎران اﺟـﺎزه ﻣﯽدھﯿـﻢ ﻗﺒـﻞ از روﯾـﺎروﯾﯽ ﺑـﺎ ﻗﻀـﺎی اﻟﮫﯽ و‬ ‫ھﻮﯾــﺪا ﺷـﺪن اﺳــﺮار ﻧﺎﺷــﻨﺎﺧﺘﻪ‪ ،‬ﻣﺸــﻤﻮل ﻓﯿﺾ ﻣﻘـﺪس اﻋـﺘﺮاف‬ ‫ﺷﻮﻧــﺪ‪ .‬ﻣﮫﻢﺗﺮﯾـﻦ دﻏــﺪﻏﻪی ﻣــﺎ ﻧﺠــﺎت اﯾـﻦ ارواح ﺗﯿﺮهروز اﺳـﺖ و‬ ‫ﻣﻔﺘﺶ ﺣﻖ دارد ﺑـﺎزﺟﻮﯾﯽ ﮐﻨـﺪ و روشھـﺎی ﻻـزم را ﺑﻪ ﮐـﺎر ﺑـﺒﺮد ﺗﺎ‬ ‫ﮔﻨﺎھﮑــﺎر را ﺑـﻪ اﻋــﺘﺮاف وادارد‪ .‬در اﯾـﻦ ﻣـﻮارد اﺳـﺖ ﮐـﻪ ﺑﻪﻧــﺪرت از‬ ‫ﺷﮑﻨﺠﻪ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽﺷﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻓﻘﻂ در ﺷﺮاﯾﻂ ﻓﻮقاﻟﺬﮐﺮ‪.‬‬ ‫ھﻤﺰﻣـﺎن‪ ،‬دﺷـﻤﻨﺎن ﻋﺰت اﻟﮫﯽ ﻣﺎ را ﺟﻼدان ﺳـﻨﮕﺪل ﻣﯽﺧﻮاﻧﻨـﺪ و‬ ‫ﺑﯽﺧﺒﺮﻧـﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﺗﻔﺘﯿﺶ ﻋﻘﺎﯾﺪ از ﺷـﮑﻨﺠﻪ ﺑﻪ اﻋﺘﺪال و ﺗﺴﺎﻣﺤﯽ‬


‫ﺑﺴـﯿﺎر ﺑﯿﺸﺘﺮ از دادﮔﺎهھـﺎی ﻣـﺪﻧﯽ اﺳـﺘﻔﺎده ﻣﯽﮐﻨـﺪ! ﺷـﮑﻨﺠﻪ را‬ ‫ﺗﻨﮫـﺎ ﻣﯽﺗﻮان در ھﺮ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﯾﮏ ﺑﺎر ﺑﻪ ﮐﺎر ﺑﺮد‪ ،‬و ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ اﻣﯿـﺪوارم‬ ‫ﺗﻨﮫــﺎ ﻓﺮﺻــﺘﯽ را ﮐـﻪ داری از دﺳـﺖ ﻧــﺪھﯽ‪ .‬اﮔﺮ رﻓﺘــﺎری ﻣﻨﺎﺳــﺐ‬ ‫ﻧﮑﻨﯽ‪ ،‬دادﮔـﺎه را ﺑﯽاﻋﺘﺒـﺎر ﻣﯽﮐﻨﯽ و ﻣﺠﺒﻮر ﻣﯽﺷﻮﯾﻢ ﮐﺴﺎﻧﯽ را‬ ‫آزاد ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﺗﻨﮫـﺎ ﺑﺮای ﭘﺮاﮐﻨـﺪن ﺑـﺬر ﮔﻨـﺎه ﺑﻪ اﯾﻦ ﺟﮫﺎن آﻣﺪهاﻧـﺪ‪ .‬ﻣﺎ‬ ‫ھﻤﻪ ﺿـﻌﯿﻔﯿﻢ‪ ،‬ﺗﻨﮫـﺎ ﭘﺮوردﮔـﺎر ﻗﺪرﺗﻤﻨـﺪ اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﺧﺪاوﻧـﺪ ھﻨﮕﺎﻣﯽ‬ ‫ﮐﻪ اﻓﺘﺨﺎر ﻣﺒﺎرزه ﺑﺮای ﻋﺰت ﺑﺨﺸﯿﺪن ﺑﻪ ﻧﺎم ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﻣﺎ ارزاﻧﯽ‬ ‫ﻣﯽدارد‪ ،‬ﻣﺎ را ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﺒﺎﯾـﺪ ﺗﺮدﯾﺪ ﺑﻪ ﺧﻮد راه ﺑﺪھﯽ‪ .‬اﮔﺮ اﯾﻦ زﻧﺎن ﮔﻨﺎھﮑﺎرﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ ﭘﯿﺶ از‬ ‫ﺗﻘﺪﯾﻤﺸﺎن ﺑﻪ رﺣﻤﺖ اﻟﮫﯽ اﻋﺘﺮاف ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫و ﺣـﺘﯽ اﮔﺮ ﺑـﺎر اوﻟـﺖ اﺳـﺖ و ﻗﻠﺒﺖ ﺳـﺮﺷﺎر از ﺑﻪاﺻـﻄﻼح ﺷـﻔﻘﺖ‬ ‫اﺳﺖ ــ ﮐﻪ در واﻗـﻊ ﭼﯿﺰی ﺟﺰ ﺿـﻌﻒ ﻧﯿﺴﺖ ــ ﺑﻪ ﯾـﺎد آور ﮐﻪ ﻣﺴـﯿﺢ‬ ‫ھﻨﮕﺎم راﻧـﺪن ﺻـﺮاﻓﺎن از ھﯿﮑﻞ اورﺷـﻠﯿﻢ ﺗﺮدﯾـﺪ ﻧﮑﺮد‪ .‬ﻣﻘﺎم ﻣﺎﻓﻮﻗﺖ‬ ‫روش ﮐﺎر را ﺑﻪ ﺗﻮ ﺧﻮاھﺪ آﻣﻮﺧﺖ ﺗﺎ وﻗﺘﺶ ﮐﻪ ﺷﺪ ﺑﺘﻮاﻧﯽ از ﺗﺎزﯾﺎﻧﻪ‪،‬‬ ‫ﭼﺮخ و اﺑﺰارھﺎی دﯾﮕﺮ اﺳـﺘﻔﺎده ﮐﻨﯽ‪ ،‬ﺑﯽآﻧﮑﻪ ﺷـﺠﺎﻋﺘﺖ دﭼﺎر ﺧﻠﻞ‬ ‫ﺷـﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﯾـﺎد داﺷـﺘﻪ ﺑـﺎش ﮐﻪ ﭼﯿﺰی ﻣﺸـﻔﻘﺎﻧﻪﺗﺮ از ﻣﺮگ در ﻣﯿـﺎن‬ ‫ﺷﻌﻠﻪھـﺎی آﺗﺶ ﻧﯿﺴـﺖ‪ ،‬ﮐـﻪ ﻣﺸــﺮوعﺗﺮﯾﻦ ﺷـﯿﻮهی ﺗﺰﮐﯿـﻪ اﺳـﺖ‪.‬‬ ‫آﺗﺶ ﮔـــﻮﺷﺖ را ﻣﯽﺳﻮزاﻧــــﺪ و روح را ﻣﻨﺰه ﻣﯽﮐﻨـــﺪ‪ ،‬و ﻟـــﺬا روح‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﻋﺎزم ﺟﻼل اﻟﮫﯽ ﺷﻮد!‬ ‫اﻗــﺪام ﺗـﻮ ﺑﺴــﯿﺎر ﺣﯿــﺎﺗﯽ اﺳـﺖ؛ ﺑﺮای ﺣﻔــﻆ ﻧﻈـﻢ‪ ،‬ﺑﺮای ﻏﻠﺒـﻪ ﺑﺮ‬ ‫اﺧﺘﻼﻓـــﺎت داﺧﻠﯽ و ﻗـــﺪرت ﮔﺮﻓﺘــﻦ دوﺑــﺎرهی ﮐﻠﯿﺴــﺎ در ﺳــﺎﯾﻪی‬ ‫ﺗﮫﺪﯾـﺪات اﯾﻦ ﻣﻮﺟﻮدات ﺗﺒﮫﮑﺎر‪ ،‬و ﺑﺮای ﭘﮋواک دوﺑﺎرهی ﮐﻠﻤﻪی ﺑﺮهی‬ ‫ﺧﺪاوﻧﺪ در دلھﺎی ﻣﺮدﻣﺎن‪ .‬ﮔﺎھﯽ ﺑﺮای اﯾﻨﮑﻪ روح راھﺶ را ﺑﺎزﯾﺎﺑﺪ‪،‬‬ ‫ﺗﺮس ﻻـزم اﺳﺖ‪ .‬ﮔـﺎھﯽ ﺑﺮای رﺳـﯿﺪن ﺑﻪ ﺻـﻠﺢ ﻧﮫﺎﯾﯽ‪ ،‬ﺟﻨﮓ ﻻزم‬ ‫اﺳﺖ‪ .‬ﻣﮫﻢ ﻧﯿﺴﺖ اﯾﻨـﮏ ﭼﻪﮔﻮﻧﻪ درﺑـﺎرهی ﻣﺎ داوری ﻣﯽﮐﻨﻨـﺪ‪ ،‬ﭼﺮا‬ ‫ﮐﻪ آﯾﻨﺪه داوری ﺧﻮاھﺪ ﮐﺮد و ﻗﺪر ﻋﻤﻞ ﻣﺎ را ﺧﻮاھﺪ داﻧﺴﺖ‪.‬‬ ‫و ﺣﺘﯽ اﮔﺮ ﻣﺮدم آﯾﻨـﺪه ﮐﺎر ﻣﺎ را درک ﻧﮑﻨﻨـﺪ و از ﯾﺎد ﺑﺒﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺠﺒﻮر‬ ‫ﺑﻮدﯾﻢ ﺧﺸﻦ ﺑﺎﺷـﯿﻢ ﺗﺎ ﻣﺮدم ﺑﻪ ﺷـﮑﻠﯽ ﮐﻪ ﭘﺴﺮ ﺧﺪا ﻣﯽﺧﻮاﺳﺖ‬ ‫ﻓﺮوﺗﻦ و ﻧﺮم ﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬ﻣﯽداﻧﯿﻢ ﮐﻪ اﺟﺮﻣﺎن در ﺑﮫﺸﺖ ﻣﻨﺘﻈﺮ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺑـﺬرھﺎی ﭘﻠﯿـﺪی‪ ،‬ﻗﺒـﻞ از آﻧﮑﻪ رﯾﺸﻪ ﺑﺪواﻧﻨـﺪ و ﺑﺮوﯾﻨـﺪ‪ ،‬ﺑﺎﯾـﺪ از زﻣﯿﻦ‬ ‫ﭘـﺎک ﺷﻮﻧـﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻣـﺎﻓﻮﻗﺖ ﮐﻤـﮏ ﮐﻦ ﺗـﺎ وﻇﯿﻔﻪی ﻣﻘﺪﺳـﺶ را اﻧﺠﺎم‬


‫دھـﺪ‪ ،‬ﺑـﺪون اﺣﺴـﺎس ﻧﻔﺮت ﻧﺴـﺒﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻮﺟﻮدات ﻧﮕﻮنﺑﺨﺖ‪ ،‬و‬ ‫ﻧﯿﺰ ﺑﺪون اﺣﺴﺎس ﺷﻔﻘﺖ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺷﺮﯾﺮ اﺳﻔﻞ اﻟﺴﺎﻓﻠﯿﻦ‪.‬‬ ‫ﺑـﻪ ﯾـﺎد داﺷــﺘﻪ ﺑـﺎش ﮐـﻪ دادﮔـﺎھﯽ دﯾﮕﺮ در آﺳــﻤﺎن ﺑﺮﭘـﺎﺳﺖ و آن‬ ‫دادﮔﺎه از ﺗﻮ ﻣﯽﭘﺮﺳﺪ ﭼﻪﮔﻮﻧﻪ ارادهی ﺧﺪا را ﺑﺮ زﻣﯿﻦ ﺟﺎری ﮐﺮدی‪.‬‬ ‫ف‪.‬ت‪.‬ت‪ ،.‬او‪ .‬پ‪.‬‬


‫ﺑﺎور ﺑﺪار‪ ،‬ﺣﺘﯽ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ھﯿﭻﮐﺲ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﺎور‬ ‫ﻧﺪارد‬ ‫ﺗﻤﺎم ﺷﺐ ﺗ ﮑﺎ ن ﻧﻤﯽ ﺧﻮرﯾﻢ‪ .‬و ﻗﺘﯽ ﺑﯿﺪار ﻣﯽ ﺷﻮم‪ ،‬ھﻨﻮز در‬ ‫ﻣﯿﺎ ن ﺑﺎزواﻧﻢ ا ﺳﺖ‪ ،‬در ﺳﺖ ھﻤﺎ نﻃﻮر ﮐﻪ ﻗﺒ ﻞ از ﺣﻠﻘﻪی آﺗ ﺶ‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﮔﺮدﻧﻢ ﮔﺮ ﻓﺘﻪ‪ ،‬از ﺑ ﺲ در ﯾﮏ ﺣﺎ ﻟﺖ ﻣﺎﻧﺪ هام‪.‬‬ ‫»ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺸﻮﯾﻢ‪ .‬ﮐﺎری ھﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑ ﮑﻨﯿﻢ‪«.‬‬ ‫ﻏﻠﺖ ﻣﯽزﻧﺪ و ﻏﺮ ﻣﯽزﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﺮا آ ﻓﺘﺎب در اﯾﻦ ﻓﺼ ﻞ اﯾﻦ ﻗﺪر‬ ‫زود در ﺳﯿﺒﺮی ﻃﻠﻮع ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»زود ﺑﺎش‪ ،‬ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮوﯾﻢ‪ .‬ﺑﺮو ﺑﻪ اﺗﺎ ﻗﺖ و ﻟﺒﺎ ﺳﺖ را‬ ‫ﻋﻮض ﮐﻦ‪ .‬ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮت ھﺴﺘﻢ‪«.‬‬ ‫****‬ ‫ﻣﺮد ﭘﺸﺖ ﭘﺬﯾﺮش ﻧﻘﺸﻪای ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽدھﺪ و ﻧﺸﺎﻧﻢ ﻣﯽدھﺪ‬ ‫ﮐﺠﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮوم‪ .‬ﭘﻨﺞ د ﻗﯿﻘﻪ ﭘﯿﺎد هروی‪ .‬ھﻼل ﮔﻼﯾﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﺮا‬ ‫ﺑﻮ ﻓﻪی ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ھﻨﻮز ﺑﺎز ﻧﺸﺪ ه‪.‬‬ ‫از دو ﺧﯿﺎﺑﺎ ن ﻣﯽﮔﺬرﯾﻢ و ﺑﻪ ﻣﻘﺼﺪ ﻣﻮرد ﻧﻈﺮم ﻣﯽر ﺳﯿﻢ‪.‬‬ ‫»اﻣﺎ اﯾﻦ ﮐﻪ ﮐﻠﯿﺴﺎ ﺳﺖ!«‬ ‫ﺑ ﻠﻪ ‪ ،‬ﮐ ﻠ ﯿ ﺴ ﺎ ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﺑﺪم ﻣﯽآﯾﺪ ﺻﺒﺢ زود ﺑﯿﺪار ﺑﺸﻮم و ﺑﻪ ﺧﺼﻮص از‬ ‫اﯾﻦ‪ ،«...‬ﺑﻪ ﮔﻨﺒﺪ ﭘﯿﺎزی آﺑﯽرﻧﮓ ﺑﺎ ﺻﻠﯿﺒﯽ ﻃﻼﯾﯽ در ﺑﺎﻻﯾ ﺶ‬ ‫ا ﺷﺎر ه ﻣﯽﮐﻨﺪ‪» :‬ﺑﺪم ﻣﯽآﯾﺪ‪«.‬‬ ‫درھﺎ ﺑﺎز ا ﺳﺖ و ﭼﻨﺪ ﺧﺎﻧﻢ ﻣﺴﻦ دارﻧﺪ وارد ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ‬


‫اﻃﺮاف ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺧﯿﺎﺑﺎ ن ﺧﻠﻮت ا ﺳﺖ و ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﻣﺎ ﺷﯿﻦ‬ ‫دﯾﺪ ه ﻧﻤﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫»ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺎری ﺑﺮاﯾﻢ ﺑ ﮑﻨﯽ‪«.‬‬ ‫ﺑﺮای او ﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬ﻣﻦ دارم از او ﭼﯿﺰی‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ‪ .‬ﺑﮫ ﺶ ا ﺣﺘﯿﺎج دارم‪.‬‬ ‫»ﮐﺎری ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﻦ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑ ﮑﻨﻢ ؟«‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﻓﻘﻂ از د ﺳﺖ ﺗﻮ ﺑﺮﻣﯽآﯾﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻧﭙﺮس ﭼﺮا ازت اﯾﻦ ﮐﺎر‬ ‫ر ا ﻣ ﯽ ﺧﻮ ا ھ ﻢ ‪«.‬‬ ‫****‬ ‫د ﺳﺘ ﺶ را ﻣﯽﮔﯿﺮم و ﺑﻪ دا ﺧ ﻞ ﮐﻠﯿﺴﺎ ﻣﯽﺑﺮﻣ ﺶ‪ .‬او ﻟﯿﻦ ﺑﺎر‬ ‫ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ وارد ﯾﮏ ﮐﻠﯿﺴﺎی ارﺗﻮدﮐ ﺲ ﺷﺪ هام‪ ،‬اﻣﺎ ھﯿﭻو ﻗﺖ‬ ‫در ﺳﺖ ﺳﺮدرﻧﻤﯽآورم ﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑ ﮑﻨﻢ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﻣﯽداﻧﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﯾ ﮑﯽ از‬ ‫آ ن ﺷﻤﻊھﺎی ﻣﻮﻣﯽ ﻗﻠﻤﯽ را رو ﺷﻦ و ﺑﻪ درﮔﺎ ه ﻗﺪﯾﺴﺎ ن و‬ ‫ﻓﺮ ﺷﺘ ﮕﺎ ن دﻋﺎ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﺮا ﺣﻔﻆ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ھﻤﯿﺸﻪ زﯾﺒﺎﯾﯽ‬ ‫اﯾﻦ ﮐﻠﯿﺴﺎھﺎ را دو ﺳﺖ دا ﺷﺘﻪام‪ ،‬ﮐﻪ ھﻤ ﮕﯽ آرﻣﺎ ن ﻣﻌﻤﺎری‬ ‫ﻣﺸﺎﺑﮫﯽ را ﺗﻘﻠﯿﺪ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ :‬ﺳﻘ ﻒ ﮔﻨﺒﺪی‪ ،‬ﺗﺎﻻر اﺻﻠﯽ‬ ‫ﺑﯽزرقوﺑﺮق‪ ،‬ﺗﺎقھﺎی ﻗﻮ ﺳﯽ ﺟﺎﻧﺒﯽ‪ ،‬و ﺷﻤﺎﯾ ﻞھﺎﯾﯽ ﮐﻪ‬ ‫ھﻨﺮﻣﻨﺪا ن روز هدار و ﻋﺎﺑﺪ از ﻃﻼ ﺳﺎ ﺧﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬و ﺑﻌﻀﯽ از‬ ‫ﺧﺎﻧﻢھﺎﯾﯽ ﮐﻪ ھﻤﯿﻦ اﻻ ن وارد ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬در ﺑﺮاﺑﺮ ﺷﺎ ن ﺗﻌﻈﯿﻢ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و ﺑﻌﺪ ﺷﯿﺸﻪی ﻣﺤﺎ ﻓﻈﺸﺎ ن را ﻣﯽﺑﻮ ﺳﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻨﻮال ھﻤﯿﺸﻪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺧﻮا ﺳﺘﻪﻣﺎ ن ﻣﺘﻤﺮﮐﺰﯾﻢ‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر‬ ‫ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺳﺮ ﺟﺎی ﺧﻮدش ﻗﺮار ﻣﯽ ﮔﯿﺮد‪ .‬ﻋﻠﯽرﻏﻢ‬ ‫ﺗﻤﺎم ﺗﺠﺮﺑﻪھﺎی دﯾﺸﺒﻢ‪ ،‬ﻋﻠﯽرﻏﻢ آﻧ ﮑﻪ ھﻨﻮز از ﺧﻮاﻧﺪ ن آ ن ﻧﺎﻣﻪ‬ ‫ﻓﺮاﺗﺮ ﻧﺮ ﻓﺘﻪام‪ ،‬ھﻨﻮز ﺗﺎ وﻻدیو ﺳﺘﮏ و ﻗﺖ دارﯾﻢ و ﻗﻠﺒﻢ در آراﻣ ﺶ‬ ‫ا ﺳ ﺖ‪.‬‬


‫ھﻼل ﻣﺴﺤﻮر زﯾﺒﺎﯾﯽ اﻃﺮا ﻓ ﺶ ﺷﺪ ه‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً ﯾﺎدش ر ﻓﺘﻪ در‬ ‫ﮐﻠﯿﺴﺎﯾﯿﻢ‪ .‬ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﺎﻧﻤﯽ ﻣﯽروم ﮐﻪ در ﮔﻮ ﺷﻪای ﻧﺸﺴﺘﻪ و‬ ‫ﺷﻤﻊ ﻣﯽ ﻓﺮو ﺷﺪ‪ .‬ﭼﮫﺎر ﺷﻤﻊ ﻣﯽ ﺧﺮم‪ ،‬ﺳﻪ ﺗﺎ را رو ﺷﻦ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ و در ﺑﺮاﺑﺮ ﺷﻤﺎﯾﻠﯽ ﮐﻪ ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ژرژ ﻗﺪﯾ ﺲ ﺑﺎ ﺷﺪ‬ ‫ﻣﯽا ﻓﺮوزم‪ .‬ﺑﺮای ﺧﻮدم‪ ،‬ﺧﺎﻧﻮاد هام‪ ،‬ﺧﻮاﻧﻨﺪ هھﺎﯾﻢ و ﮐﺎرم دﻋﺎ‬ ‫ﻣ ﯽ ﮐ ﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﺷﻤﻊ ﭼﮫﺎرم را رو ﺷﻦ ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﭘﯿ ﺶ ھﻼل ﻣﯽﺑﺮم‪.‬‬ ‫» ﻟﻄﻔﺎً ھﺮﮐﺎری ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﺑ ﮑﻦ‪ .‬اﯾﻦ ﺷﻤﻊ را ﺑ ﮕﯿﺮ‪«.‬‬ ‫ﺑﻪﻃﻮر ﻏﺮﯾﺰی ﺑﻪ اﻃﺮا ﻓ ﺶ ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﺪ ﮐﺴﯽ‬ ‫ﻧ ﮕﺎھ ﺶ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﯾﺎ ﻧﻪ‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﺎری ﮐﻪ ازش‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﻧﻮﻋﯽ ﺑﯽا ﺣﺘﺮاﻣﯽ ﺑﻪ آ ن ﮐﻠﯿﺴﺎ ا ﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻟﺤﻈﻪای‬ ‫ﺑﻌﺪ ﺑﺎز ﺑﻪ ھﻤﺎ ن آدم ﺑﯽ ﺧﯿﺎل ھﻤﯿﺸ ﮕﯽ ﻣﺒﺪل ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ھﺮ ﭼﻪ‬ ‫ﺑﺎ ﺷﺪ از ﮐﻠﯿﺴﺎ ﻣﺘﻨﻔﺮ ا ﺳﺖ و د ﻟﯿﻠﯽ ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺜ ﻞ دﯾ ﮕﺮا ن‬ ‫ر ﻓ ﺘ ﺎ ر ﮐ ﻨ ﺪ‪.‬‬ ‫ﺷﻌﻠﻪی ﺷﻤﻊ در ﭼﺸﻢھﺎﯾ ﺶ ﻣﻨﻌ ﮑ ﺲ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﺳﺮم را‬ ‫ﺧﻢ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬اﺻﻼً ا ﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎ ه ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﭘﺬﯾﺮش را ﺣ ﺲ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ و دردِ رﻧﺠﯽ دورد ﺳﺖ ﮐﻪ در بُﻋﺪی دﯾ ﮕﺮ رخ ﻣﯽدھﺪ‪،‬‬ ‫دردی ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ در آﻏﻮش ﺑ ﮕﯿﺮم‪.‬‬ ‫»ﻣﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﮐﺮدم‪ ،‬و ازت ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﻣﺮا ﺑﺒﺨﺸﯽ‪«.‬‬ ‫»ﺗﺎﺗﯿﺎﻧﺎ!«‬ ‫د ﺳﺘﻢ را روی دھﺎﻧ ﺶ ﻣﯽﮔﺬارم‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﻗﻮی و ﺑﺎا ﺳﺘﻌﺪاد و‬ ‫ﻣﺒﺎرزی وا ﻗﻌﯽ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﺎدم ﺑﺎ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﯿﺴﺖ و ﯾﮏ‬ ‫ﺳﺎ ﻟ ﺶ ا ﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺟﻤﻠﻪام را ﻃﻮر دﯾ ﮕﺮی ﻣﯽﮔﻔﺘﻢ‪.‬‬ ‫»ﻧﻪ‪ ،‬ﺗﺎﺗﯿﺎﻧﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻟﻄﻔﺎً ﻣﺮا ﺑﺒﺨ ﺶ‪«.‬‬ ‫»اﮔﺮ ﻧﺪاﻧﻢ ﭼﻪﮐﺎر ﮐﺮد های‪ ،‬ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﺒﺨﺸﻤﺖ‪«.‬‬ ‫»ا ﻟ ﻒ را ﺑﻪ ﯾﺎد ﺑﯿﺎور‪ .‬ﺑﻪ ﯾﺎد ﺑﯿﺎور در آ ن ﻟﺤﻈﻪ ﭼﻪ ﺣﺴﯽ‬


‫ﮐﺮدی‪ .‬ﺳﻌﯽ ﮐﻦ ﭼﯿﺰی را ﮐﻪ ﻧﻤﯽداﻧﯽ‪ ،‬اﻣﺎ در ﻗﻠﺒﺖ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫اﯾﻦ ﻣ ﮑﺎ ن ﻣﻘﺪس ﺑﯿﺎوری‪ .‬اﮔﺮ ﻻزم ا ﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﻤﻔﻮﻧﯽ ﻣﺤﺒﻮﺑﺖ‬ ‫ﻓ ﮑﺮ ﮐﻦ و ا ﺟﺎز ه ﺑﺪ ه ﺗﻮ را ﺑﻪ ﻣﻘﺼﺪت راھﻨﻤﺎﯾﯽ ﮐﻨﺪ‪ .‬اﻻ ن ﻓﻘﻂ‬ ‫ھﻤﯿﻦ ﻣﮫﻢ ا ﺳﺖ‪ .‬ﺣﺮف و ﺗﻮﺿﯿﺢ و ﺳﺆال ﮐﻤ ﮑﯽ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ؛ ﻓﻘﻂ‬ ‫ﭘﯿﭽﯿﺪ ه را ﭘﯿﭽﯿﺪ هﺗﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﻣﺮا ﺑﺒﺨ ﺶ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑ ﮕﺬار آ ن ﺑﺨﺸ ﺶ از‬ ‫اﻋﻤﺎق رو ﺣﺖ ﺑﯿﺎﯾﺪ‪ ،‬ھﻤﺎ ن رو ﺣﯽ ﮐﻪ از ﺑﺪﻧﯽ ﺑﻪ ﺑﺪ ن دﯾ ﮕﺮ‬ ‫ﻣﻨﺘﻘ ﻞ ﻣﯽ ﺷﻮد و در اﯾﻦ ﺳﻔﺮ در زﻣﺎ ن ﻧﺎﻣﻮ ﺟﻮد و ﻣ ﮑﺎ ن‬ ‫ﻻﯾﺘﻨﺎھﯽ ﻣﯽآﻣﻮزد‪.‬‬ ‫»ھﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ ﺑﻪ روح ز ﺧﻢ ﺑﺰﻧﯿﻢ‪ ،‬ھﻤﺎ نﻃﻮر ﮐﻪ ھﺮﮔﺰ‬ ‫ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ ﺑﻪ ﺧﺪا ز ﺧﻢ ﺑﺰﻧﯿﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ا ﺳﯿﺮ ﺧﺎﻃﺮاﺗﻤﺎ ن ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ و‬ ‫ﺧﺎﻃﺮات زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎ را وﯾﺮا ن ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺣﺘﯽ ھﻨ ﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ‬ ‫ﺑﺮای ﺧﻮ ﺷﺒﺨﺘﯽﻣﺎ ن ﻓﺮاھﻢ ا ﺳﺖ‪ .‬ﮐﺎش ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﯿﻢ ﺑﻪ‬ ‫ﺗﻤﺎﻣﯽ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎ ﺷﯿﻢ‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر ھﻤﯿﻦ اﻻ ن ﺑﺮ زﻣﯿﻦ از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار‬ ‫ﺷﺪ هاﯾﻢ و ﺧﻮد را در ﻣﻌﺒﺪی زرﯾﻦ ﯾﺎ ﻓﺘﻪاﯾﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ‪«.‬‬ ‫»ﻧﻤﯽ ﻓﮫﻤﻢ ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺮدی را ﮐﻪ دو ﺳﺖ دارم ﺑﺒﺨﺸﻢ‪ .‬ﻣ ﮕﺮ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﯾﮏ ﭼﯿﺰ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨ ﮑﻪ ھﺮﮔﺰ ھﻤﯿﻦ ﮐﻠﻤﺎت را از زﺑﺎ ن‬ ‫او ﻧﺸﻨﯿﺪ هام‪«.‬‬ ‫ﺑﻮی ﻋﻮدی ﺟﺎری ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﮐﺸﯿ ﺶھﺎ دارﻧﺪ ﺑﺮای ﻧﻤﺎز ﺻﺒﺢ‬ ‫ﻣﯽآﯾﻨﺪ‪.‬‬ ‫» ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﻦ اﻻ ن ﮐﻪ ھﺴﺘﯽ و ﺑﺮو ﺑﻪ آﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺧﻮدِ‬ ‫ھﻤﯿﺸ ﮕﯽات ﻣﻨﺘﻈﺮت ا ﺳﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﮐﻠﻤﺎت در ﺳﺖ را ﭘﯿﺪا‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯽ و ﻣﯽﺗﻮاﻧﯽ ﻣﺮا ﺑﺒﺨﺸﯽ‪«.‬‬ ‫ھﻼل ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ از دﯾﻮارھﺎی ﻃﻼﯾﯽ‪ ،‬ﺳﺘﻮ نھﺎ‪ ،‬ﮐﺴﺎﻧﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﺻﺒﺢ ﺑﻪ اﯾﻦ زودی وارد ﮐﻠﯿﺴﺎ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬ﺷﻌﻠﻪی ﺷﻤﻊھﺎ‪،‬‬ ‫ا ﻟﮫﺎم ﺑ ﮕﯿﺮد‪ .‬ﭼﺸﻢھﺎﯾ ﺶ را ﻣﯽﺑﻨﺪد‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ دارد ﺑﻪ ﺗﻮﺻﯿﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﻋ ﻤ ﻞ و ﻣ ﻮ ﺳ ﯿ ﻘ ﯽ ا ی ر ا ﺗﺼ ﻮ ر ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ ‪.‬‬


‫»ﺑﺎورت ﻧﻤﯽ ﺷﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ د ﺧﺘﺮی را ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ؛‬ ‫د ﺧﺘﺮی ﮐﻪ دﯾ ﮕﺮ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺑﺮﮔﺮدد‪«...‬‬ ‫ا ز ش ﻣ ﯽ ﺧ ﻮ ا ھ ﻢ ﺑﻪ ﺣ ﺮ ف د ﺧ ﺘ ﺮ ﮔ ﻮ ش ﮐ ﻨ ﺪ ‪.‬‬ ‫»د ﺧﺘﺮ ﺗﻮ را ﻣﯽﺑﺨﺸﺪ‪ ،‬ﻧﻪ ﺑﺮای اﯾﻨ ﮑﻪ ﻗﺪﯾ ﺲ ﺷﺪ ه‪ ،‬ﺑﻠ ﮑﻪ‬ ‫ﺑﺮای اﯾﻨ ﮑﻪ دﯾ ﮕﺮ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ اﯾﻦ ﺑﺎر ﻧﻔﺮت را ﺑﺎ ﺧﻮدش ﺣﻤ ﻞ ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﻔﺮت ﺑﺴﯿﺎر ﻓﺮ ﺳﺎﯾﻨﺪ ه ا ﺳﺖ‪ .‬ﻧﻤﯽداﻧﻢ آﯾﺎ ﭼﯿﺰی در آ ﺳﻤﺎ ن ﯾﺎ ﺑﺮ‬ ‫زﻣﯿﻦ دارد ﻋﻮض ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬آﯾﺎ رو ﺣﻢ دارد ﻟﻌﻨﺖ ﯾﺎ ر ﺳﺘ ﮕﺎر‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﺷﺪت ا ﺣﺴﺎس ﺧﺴﺘ ﮕﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﺗﺎز ه‬ ‫ﻣﯽ ﻓﮫﻤﻢ ﭼﺮا‪ .‬ﻣﺮدی را ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد و ﻗﺘﯽ د ه ﺳﺎ ﻟﻢ ﺑﻮد ﻣﺮا‬ ‫ﻧﺎﺑﻮد ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﻣﯽﺑﺨﺸﻢ‪ .‬او ﻣﯽداﻧﺴﺖ ﭼﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﻦ‬ ‫ﻧﻤﯽداﻧﺴﺘﻢ‪ .‬اﻣﺎ ا ﺣﺴﺎس ﻣﯽﮐﺮدم ﺗﻘﺼﯿﺮ ﻣﻦ ا ﺳﺖ‪ ،‬و از او و‬ ‫ﺧﻮدم ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮدم‪ .‬از ھﺮﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻧﺰدﯾ ﮑﻢ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮدم‪،‬‬ ‫اﻣﺎ ﺣﺎﻻ رو ﺣﻢ دارد آزاد ﻣﯽ ﺷﻮد‪«.‬‬ ‫اﯾﻦ ﭼﯿﺰی ﻧﺒﻮد ﮐﻪ اﻧﺘﻈﺎرش را دا ﺷﺘﻢ‪.‬‬ ‫ا ز ش ﺧ ﻮ ا ھ ﺶ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﻢ ‪ » :‬ھ ﻤﻪ ﭼ ﯿ ﺰ و ھ ﻤﻪ ﮐ ﺲ ر ا ﺑ ﺒ ﺨ ﺶ ‪ ،‬اﻣ ﺎ‬ ‫ﻣﻦ را ھﻢ ﺑﺒﺨ ﺶ‪ .‬ﻣﻦ را ھﻢ ﻣﺸﻤﻮل ﺑﺨﺸﺸﺖ ﮐﻦ‪«.‬‬ ‫»ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ و ھﻤﻪﮐ ﺲ را ﻣﯽﺑﺨﺸﻢ‪ ،‬از ﺟﻤﻠﻪ ﺗﻮ‪ ،‬ھﺮ ﭼﻨﺪ‬ ‫ﻧﻤﯽداﻧﻢ ﭼﻪ ﺟﻨﺎﯾﺘﯽ ﮐﺮد های‪ .‬ﻣﯽﺑﺨﺸﻤﺖ ﭼﻮ ن دو ﺳﺘﺖ دارم‬ ‫و ﭼﻮ ن ﺗﻮ ﻣﺮا دو ﺳﺖ ﻧﺪاری‪ ،‬ﻣﯽﺑﺨﺸﻤﺖ ﭼﻮ ن ﺗﻮ ﮐﻤ ﮑﻢ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯽ ﺑﻪ ﺷﯿﻄﺎﻧﻢ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻤﺎﻧﻢ‪ ،‬ھﺮ ﭼﻨﺪ ﺳﺎلھﺎ ﺳﺖ ﺑﻪ او‬ ‫ﻓ ﮑﺮ ﻧ ﮑﺮد هام‪ .‬ﻣﯽﺑﺨﺸﻤﺖ ﭼﻮ ن ﻣﺮا ﭘ ﺲ زد های و ﻧﯿﺮوھﺎﯾﻢ ﺑﻪ‬ ‫ھﺪر ر ﻓﺘﻪ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﻣﯽﺑﺨﺸﻤﺖ ﭼﻮ ن ﻧﻤﯽ ﻓﮫﻤﯽ ﻣﻦ ﮐﯽ ھﺴﺘﻢ‬ ‫ﯾﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺗﻮ و آ ن ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ را ﻣﯽﺑﺨﺸﻢ ﮐﻪ ﺑﺪﻧﻢ را‬ ‫ﻟﻤ ﺲ ﮐﺮد‪ ،‬ﺣﺘﯽ ﻗﺒ ﻞ از اﯾﻨ ﮑﻪ ﺑﻔﮫﻤﻢ زﻧﺪﮔﯽ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﻪ‪ .‬ﺑﺪﻧﻢ را‬ ‫ﻟﻤ ﺲ ﮐﺮد‪ ،‬اﻣﺎ رو ﺣﻢ را ﻣﺨﺪوش ﮐﺮد‪«.‬‬ ‫د ﺳﺖھﺎﯾ ﺶ را ﺑﻪ ﺣﺎ ﻟﺖ دﻋﺎ ﺑﻪ ھﻢ ﻣﯽ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪ‪ .‬ﺗﺮ ﺟﯿﺢ‬


‫ﻣﯽدادم اﻧﺤﺼﺎری ﻣﺮا ﺑﺒﺨﺸﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ھﻼل دارد ﺗﻤﺎم دﻧﯿﺎﯾ ﺶ را‬ ‫ﻧﺠﺎت ﻣﯽدھﺪ‪ ،‬و ﺷﺎﯾﺪ ھﻤﯿﻦ ﺑﮫﺘﺮ ﺑﺎ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺪﻧ ﺶ ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﻟﺮزﯾﺪ ن‪ .‬ﭼﺸﻢھﺎﯾ ﺶ ﭘﺮ از ا ﺷﮏ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫»ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻨﺠﺎ ﺗﻮی ﮐﻠﯿﺴﺎ ﺑﺎ ﺷﺪ ؟ ﺑﺮوﯾﻢ ﺑﯿﺮو ن‪ ،‬ﺗﻮی ھﻮای ﺗﺎز ه‪.‬‬ ‫ﺧﻮاھ ﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ!«‬ ‫»ﻧﻪ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻠﯿﺴﺎ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ .‬ﯾﮏ روز ھﻤﯿﻦ ﮐﺎر را ﺑﯿﺮو ن ھﻢ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ .‬اﻣﺎ اﻣﺮوز ﺑﺎﯾﺪ در ﮐﻠﯿﺴﺎ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ .‬ﺧﻮاھ ﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﻣﻦ را‬ ‫ﺑ ﺒ ﺨ ﺶ ‪«.‬‬ ‫ﭼﺸﻢھﺎﯾ ﺶ را ﻣﯽﺑﻨﺪد و د ﺳﺖھﺎﯾ ﺶ را ﺑﺎﻻ ﻣﯽﮔﯿﺮد‪ .‬زﻧﯽ‬ ‫ﮐﻪ دارد وارد ﮐﻠﯿﺴﺎ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬اﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ ھﻼل را ﻣﯽﺑﯿﻨﺪ و‬ ‫ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪی ﻋﺪم ﺗﺄﯾﯿﺪ ﺗ ﮑﺎ ن ﻣﯽدھﺪ‪ .‬در ﻣ ﮑﺎ ن‬ ‫ﻣﻘﺪ ﺳﯽ ھﺴﺘﯿﻢ و اﯾﻨﺠﺎ آداب و ر ﺳﻮم ﻓﺮق دارد؛ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ‬ ‫ﺳﻨﺖھﺎ ا ﺣﺘﺮام ﺑ ﮕﺬارﯾﻢ‪ .‬ﺧﻮدم را ﺑﻪ ﻧﺪﯾﺪ ن ﻣﯽزﻧﻢ و ﻧﻔ ﺲ‬ ‫را ﺣﺘﯽ ﻣﯽﮐﺸﻢ‪ ،‬ﭼﻮ ن ﻣﺘﻮ ﺟﻪ ﻣﯽ ﺷﻮم ﮐﻪ ھﻼل دارد ﺑﺎ روح‬ ‫ﻣﻘﺪ ﺳﯽ ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﯿﺎﯾ ﺶھﺎ و ﻗﻮاﻧﯿﻦ ﺣﻘﯿﻘﯽ را دﯾ ﮑﺘﻪ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬و دﯾ ﮕﺮ ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ در اﯾﻦ دﻧﯿﺎ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺣﻮا ﺳ ﺶ را ﭘﺮت‬ ‫ﮐ ﻨ ﺪ‪.‬‬ ‫» ﺧﻮدم را از را ه ﺑﺨﺸ ﺶ و ﻋﺸﻖ‪ ،‬از ﻧﻔﺮت آزاد ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﯽ ﻓﮫﻤﻢ ﮐﻪ رﻧﺞ‪ ،‬اﮔﺮ ا ﺟﺘﻨﺎبﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬ﻗﺼﺪ دارد ﮐﻤ ﮑﻢ ﮐﻨﺪ‬ ‫ﺑﻪ ﻋﺰت ﺧﻮدم ﺑﺮ ﺳﻢ‪ .‬ﻣﯽ ﻓﮫﻤﻢ ﮐﻪ ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﺮﺗﺒﻂ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﺗﻤﺎم‬ ‫ﺟﺎد هھﺎ ﺑﻪ ھﻢ ﻣﯽر ﺳﻨﺪ و ﺗﻤﺎم رودھﺎ ﺑﻪ درﯾﺎ ﻣﯽرﯾﺰﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮای‬ ‫ھﻤﯿﻦ‪ ،‬در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ‪ ،‬اﺑﺰار ﺑﺨﺸ ﺶ ھﺴﺘﻢ‪ ،‬ﺑﺨﺸ ﺶ ﮔﻨﺎھﺎﻧﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﺮﺗ ﮑﺐ ﺷﺪ هاﯾﻢ‪ ،‬ﮔﻨﺎھﯽ ﮐﻪ از آ ن ﺧﺒﺮ دارم‪ ،‬و ﮔﻨﺎھﯽ ﮐﻪ از‬ ‫آ ن ﺑﯽ ﺧﺒﺮم‪«.‬‬ ‫ﺑﻠﻪ‪ ،‬رو ﺣﯽ ﺑﺎ او ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬اﯾﻦ روح و اﯾﻦ ﻧﯿﺎﯾ ﺶ را‬


‫ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﻢ‪ .‬ﺳﺎلھﺎ ﻗﺒ ﻞ در ﺑﺮزﯾ ﻞ ﺷﻨﯿﺪﻣ ﺶ‪ .‬آ ن ﻣﻮ ﻗﻊ ﭘﺴﺮ‬ ‫ﮐﻮ ﭼ ﮑﯽ اﯾﻦ دﻋﺎ را ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻪ ﯾﮏ د ﺧﺘﺮ‪ .‬اﻣﺎ ھﻼل دا ﺷﺖ‬ ‫ﮐﻠﻤﺎﺗﯽ را ﺗ ﮑﺮار ﻣﯽﮐﺮد ﮐﻪ در ﮐﯿﮫﺎ ن ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ در ھﻨ ﮕﺎم‬ ‫ﻟﺰوم دوﺑﺎر ه ﺑﺮ زﺑﺎ ن آﯾﻨﺪ‪.‬‬ ‫ھﻼل آرام ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺳﯿﺴﺘﻢ آﮐﻮ ﺳﺘﯿﮏ ﮐﻠﯿﺴﺎ ﭼﻨﺎ ن‬ ‫ﻋﺎ ﻟﯽ ﻃﺮا ﺣﯽ ﺷﺪ ه ﮐﻪ ھﺮ ﭼﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ اﻧ ﮕﺎر ﺑﻪ ھﺮ ﮔﻮ ﺷﻪای‬ ‫ﻣ ﯽ ر ﺳ ﺪ‪.‬‬ ‫اﺷﮏھﺎﯾﯽ را ﮐﻪ وادار ﺑﻪ رﯾﺨﺘﻨﺸﺎن ﺷﺪم ﻣﯽﺑﺨﺸﻢ‪،‬‬ ‫دردھﺎ و ﯾﺄسھﺎ را ﻣﯽﺑﺨﺸﻢ‪،‬‬ ‫ﺧﯿﺎﻧﺖھﺎ و دروغھﺎ را ﻣﯽﺑﺨﺸﻢ‪،‬‬ ‫ﺗﮫﻤﺖھﺎ و دﺳﯿﺴﻪھﺎ را ﻣﯽﺑﺨﺸﻢ‪،‬‬ ‫ﻧﻔﺮت و ﺗﻌﻘﯿﺐ و آزار را ﻣﯽﺑﺨﺸﻢ‪،‬‬ ‫ﺿﺮﺑﻪھﺎﯾﯽ را ﮐﻪ ﻣﺠﺮوﺣﻢ ﮐﺮد‪ ،‬ﻣﯽﺑﺨﺸﻢ‪،‬‬ ‫رؤﯾﺎھﺎی ﺑﺮﺑﺎدرﻓﺘﻪ را ﻣﯽﺑﺨﺸﻢ‪،‬‬ ‫اﻣﯿﺪھﺎی ﺳﻘﻂ ﺷﺪه در زھﺪان را ﻣﯽﺑﺨﺸﻢ‪،‬‬ ‫ﻋﺪاوت و ﺑﺪﺧﻮاھﯽ را ﻣﯽﺑﺨﺸﻢ‪،‬‬ ‫ﺑﯿﺪاد اﺟﺮاﺷﺪه ﺑﻪ ﻧﺎم ﻋﺪل را ﻣﯽﺑﺨﺸﻢ‪،‬‬ ‫ﺧﺸﻢ و ﺑﯽرﺣﻤﯽ را ﻣﯽﺑﺨﺸﻢ‪،‬‬ ‫اھﻤﺎل و ﺳﺮزﻧﺶ را ﻣﯽﺑﺨﺸﻢ‪،‬‬ ‫ﺟﮫﺎن و ﺗﻤﺎم ﺷﺮ در آن را ﻣﯽﺑﺨﺸﻢ‪«.‬‬

‫د ﺳﺖھﺎﯾ ﺶ را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽآورد‪ ،‬ﭼﺸﻢھﺎﯾ ﺶ را ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﺪ و‬ ‫د ﺳﺖھﺎﯾ ﺶ را روی ﺻﻮرﺗ ﺶ ﻣﯽﮔﺬارم‪ .‬ﺑﻪﻃﺮ ﻓ ﺶ ﻣﯽروم ﺗﺎ‬ ‫ﺑﻐﻠ ﺶ ﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ ا ﺷﺎر های ﻣﺮا ﺑﺎز ﻣﯽدارد‪.‬‬ ‫»ھﻨﻮز ﺗﻤﺎم ﻧﺸﺪ ه‪«.‬‬ ‫ﭼﺸﻢھﺎﯾ ﺶ را ﺑﺎز ﻣﯽﺑﻨﺪد و ﺻﻮرﺗ ﺶ را ﺑﻪ ﻃﺮف آ ﺳﻤﺎ ن‬ ‫ﻣﯽﮔﯿﺮد‪.‬‬


‫» ﺧﻮدم را ھﻢ ﻣﯽﺑﺨﺸﻢ‪ .‬ﺑﺎ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﯿﺮ هﺑﺨﺘﯽھﺎی ﮔﺬ ﺷﺘﻪ‬ ‫دﯾ ﮕﺮ ﺑﺮ ﻗﻠﺒﻢ ﺳﻨ ﮕﯿﻨﯽ ﻧ ﮑﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺟﺎی درد و ﻧﺪاﻣﺖ‪ ،‬درک و‬ ‫ﺷﻔﻘﺖ را ﺟﺎﯾ ﮕﺰﯾﻦ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺑﻪ ﺟﺎی ﻃﻐﯿﺎ ن‪ ،‬ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ وﯾﻮ ﻟﻮﻧﻢ‬ ‫را اﻧﺘﺨﺎب ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺑﻪ ﺟﺎی ﺳﻮگ‪ ،‬ﻓﺮاﻣﻮ ﺷﯽ را اﻧﺘﺨﺎب‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺑﻪ ﺟﺎی اﻧﺘﻘﺎم‪ ،‬ﭘﯿﺮوزی را اﻧﺘﺨﺎب ﻣﯽﮐﻨﻢ‪«.‬‬ ‫»ﻗﺎدر ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ورزﯾﺪن ﺧﻮاھﻢ ﺑﻮد‪ ،‬ﻓﺎرغ از آﻧﮑﻪ در ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﻋﺸﻖ ورزﯾﺪه ﺷﻮد‪،‬‬ ‫ﻗﺎدر ﺑﻪ دادن‪ ،‬وﻗﺘﯽ ھﯿﭻ ﻧﺪارم‪،‬‬ ‫ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺷﺎدﻣﺎﻧﻪ ﮐﺎر ﮐﺮدن‪ ،‬ﺣﺘﯽ در ﻣﯿﺎﻧﻪی ﻣﺸﻘﺎت‪،‬‬ ‫ﻗﺎدر ﺑﻪ دراز ﮐﺮدن دﺳﺘﻢ‪ ،‬ﺣﺘﯽ در اوج ﺗﻨﮫﺎﯾﯽ و ﺗﻨﮫﺎﻣﺎﻧﺪﮔﯽ‪،‬‬ ‫ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺧﺸﮏ ﮐﺮدن اﺷﮏھﺎﯾﻢ‪ ،‬ﺣﺘﯽ ھﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ھﻨﻮز‬ ‫ﻣﯽﮔﺮﯾﻢ‪،‬‬ ‫ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺑﺎور داﺷﺘﻦ‪ ،‬ﺣﺘﯽ ھﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ھﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺎور‬ ‫ﻧﺪارد‪«.‬‬

‫ﭼﺸﻢھﺎﯾ ﺶ را ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬د ﺳﺘ ﺶ را روی ﺳﺮم ﻣﯽﮔﺬارد‬ ‫و ﺑﺎ ا ﻗﺘﺪاری ﮐﻪ از ﺑﺎﻻ ﻣﯽآﯾﺪ‪ ،‬ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬ ‫» ﭼﻨﯿﻦ ا ﺳﺖ‪ .‬ﭼﻨﯿﻦ ﺧﻮاھﺪ ﺑﻮد‪«.‬‬ ‫****‬ ‫ﮐﻼﻏﯽ در دورھﺎ ﻗﺎر ﻗﺎر ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﯾﮏ ﻧﺸﺎﻧﻪ‪ .‬د ﺳﺘ ﺶ را‬ ‫ﻣﯽﮔﯿﺮم و راھﯽ ھﺘ ﻞ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ‪ .‬در را ه‪ ،‬ﺷﮫﺮی را ﺗﻤﺎ ﺷﺎ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﺗﺎز ه دارد ﺑﯿﺪار ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﻣﺸﺨﺼﺎً از آﻧﭽﻪ ﮔﻔﺘﻪ در‬ ‫ﺣﯿﺮت ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺮای ﻣﻦ‪ ،‬ﮐﻠﻤﺎت ﺑﺨﺸﻨﺪ هاش ﻣﮫﻢﺗﺮﯾﻦ ﺑﺨ ﺶ‬ ‫ﺳﻔﺮم ﺗﺎ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮد ه ا ﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﮔﺎم آ ﺧﺮ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ھﻨﻮز ﺑﺎﯾﺪ‬ ‫ﺑﺪاﻧﻢ ﺑﻌﺪ از ﺧﻮاﻧﺪ ن آ ن ﻧﺎﻣﻪ ﭼﻪﮐﺎر ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﻪﻣﻮ ﻗﻊ ﺳﺮ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺑﻘﯿﻪی ﮔﺮو ه ﻣﯽر ﺳﯿﻢ‪ ،‬ﺑﺎرھﺎﯾﻤﺎ ن را‬ ‫ﻣﯽﺑﻨﺪﯾﻢ و ﻋﺎزم اﯾﺴﺘ ﮕﺎ ه ﻗﻄﺎر ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ‪.‬‬


‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ھﻼل در ﮐﻮﭘﻪی ﺧﺎ ﻟﯽ واﮔﻨﻤﺎ ن ﻣﯽ ﺧﻮاﺑﺪ‪«.‬‬ ‫ھﯿﭻﮐ ﺲ ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽﮔﻮﯾﺪ‪ .‬ﺗﺼﻮرش را ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ در‬ ‫ﺳﺮ ﺷﺎ ن ﭼﻪ ﻣﯽﮔﺬرد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﻮدم ز ﺣﻤﺖ ﻧﻤﯽدھﻢ ﮐﻪ ﺗﻮﺿﯿﺢ‬ ‫ﺑﺪھﻢ ﮐﻪ اﺻﻼً آ ن ﺧﺒﺮھﺎﯾﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ھﻼل ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬کُرﮐﻤﺰ ﮔﯿﺖ‪«.‬‬ ‫ﺑﺎ دﯾﺪ ن ﭼﮫﺮ هی درﻣﺎﻧﺪ هی ھﻤﻪ‪ ،‬از ﺟﻤﻠﻪ ﻣﺘﺮ ﺟﻤﻢ‪ ،‬ﭘﯽ‬ ‫ﻣﯽﺑﺮم ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﻠﻤﺎت‪ ،‬ﻣﺸﺨﺼﺎً رو ﺳﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﺎز ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬کُرﮐﻤﺰ ﮔﯿﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺗﺮﮐﯽ ﯾﻌﻨﯽ "ﻣﯽرود و‬ ‫ﻧﻤﯽﺗﺮ ﺳﺪ"‪«.‬‬


‫ﺑﺮگ ﭼﺎی‬ ‫ھﻤﻪ اﻧ ﮕﺎر ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯽ در ﻗﻄﺎر ﻋﺎدت ﮐﺮد هاﻧﺪ‪ .‬ﻣﯿﺰ ﺗﻮی اﺗﺎق‬ ‫ﻧﺸﯿﻤﻦ ﻣﺮﮐﺰ دﻧﯿﺎ ﺷﺪ ه ﮐﻪ ھﺮروز ﺑﺮای ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ و ﻧﺎھﺎر و ﺷﺎم‬ ‫دورش ﺟﻤﻊ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ از زﻧﺪﮔﯽ و اﻣﯿﺪھﺎی آﯾﻨﺪ هﻣﺎ ن ﻣﯽﮔﻮﯾﯿﻢ‪.‬‬ ‫ھﻼل ﺣﺎﻻ در واﮔﻦ ﻣﺎ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺷﺪ ه؛ ﻏﺬای ﻣﺎ را ﻣﯽ ﺧﻮرد‪ ،‬در‬ ‫ﺣﻤﺎم ﻣﻦ دوش ﻣﯽﮔﯿﺮد‪ ،‬دﯾﻮاﻧﻪوار ﭘﯿﺎﻧﻮ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﮐﻤﺘﺮ و‬ ‫ﮐ ﻤ ﺘ ﺮ د ر ﺻ ﺤ ﺒ ﺖ ھ ﺎ ﺷ ﺮ ﮐ ﺖ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ‪.‬‬ ‫اﻣﺮوز درﺑﺎر هی ﺷﻤﻦھﺎی درﯾﺎ ﭼﻪی ﺑﺎﯾ ﮑﺎل ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﯿﻢ ﮐﻪ‬ ‫اﯾﺴﺘ ﮕﺎ ه ﺑﻌﺪیﻣﺎ ن ا ﺳﺖ‪ .‬ﯾﺎﺋﻮ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدھﺪ ﮐﻪ وا ﻗﻌﺎً د ﻟ ﺶ‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﯾ ﮑﯽ از اﯾﻦ ﺷﻤﻦھﺎ را ﺑﺒﯿﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪ » :‬ﺣﺎﻻ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ‪ «،‬ﮐﻪ در وا ﻗﻊ ﯾﻌﻨﯽ‪» :‬ﺑﺮاﯾﻢ ﺟﺎ ﻟﺐ‬ ‫ﻧ ﯿ ﺴ ﺖ ‪«.‬‬ ‫اﻣﺎ ﻓ ﮑﺮ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ زودی ﻣﺄﯾﻮس ﺑﺸﻮد‪ .‬ﯾ ﮑﯽ از‬ ‫ﻣﺸﮫﻮرﺗﺮﯾﻦ اﺻﻮل ھﻨﺮھﺎی رزﻣﯽ‪ ،‬ﻋﺪم ﻣﻘﺎوﻣﺖ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺒﺎرزھﺎی ﺧﻮب از اﻧﺮژی ﺣﺮﯾ ﻒ ا ﺳﺘﻔﺎد ه ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و آ ن را ﺑﻪ‬ ‫ﺳﻤﺖ ﺧﻮدش ﺑﺮﻣﯽﮔﺮداﻧﻨﺪ‪ .‬ﭘ ﺲ ھﺮ ﭼﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ اﻧﺮژیام را ﺑﺮ‬ ‫ﮐﻠﻤﺎت ھﺪر ﺑﺪھﻢ‪ ،‬اﻃﻤﯿﻨﺎﻧﻢ ﺑﻪ آﻧﭽﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﮐﻤﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد و‬ ‫ﻏﻠﺒﻪی ﻃﺮف ﻣﻘﺎﺑﻠﻢ ﺑﺮ ﻣﻦ آ ﺳﺎ نﺗﺮ‪.‬‬ ‫وﯾﺮا ﺳﺘﺎرم ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖھﺎﯾﻤﺎ ن ﻗﺒ ﻞ از ر ﺳﯿﺪ ن ﺑﻪ‬ ‫ﻧﻮوزیﺑﯿﺮ ﺳﮏ ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدم‪ .‬ﮔﻔﺘﯽ ا ﻟ ﻒ ﻧﻘﻄﻪای ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﯿﺮو ن‬ ‫از ﻣﺎ و ﺟﻮد دارد‪ ،‬اﻣﺎ و ﻗﺘﯽ ﻣﺮدم وا ﻗﻌﺎً ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را دو ﺳﺖ دا ﺷﺘﻪ‬ ‫ﺑﺎ ﺷﻨﺪ‪ ،‬ھﺮ ﺟﺎ ﺑﺨﻮاھﻨﺪ آ ن ﻧﻘﻄﻪ را ﭘﯿﺪا ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺷﻤﻦھﺎ اﻋﺘﻘﺎد‬


‫دارﻧﺪ ﮐﻪ ﻗﻮای وﯾﮋ های دارﻧﺪ و ﻓﻘﻂ آ نھﺎ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ ﭼﻨﯿﻦ‬ ‫ا ﻟﮫﺎﻣﺎﺗﯽ را درﯾﺎ ﻓﺖ ﮐﻨﻨﺪ‪«.‬‬ ‫»اﮔﺮ از ﺳﻨﺖ ﺟﺎدو ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﯿﻢ‪ ،‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬ا ﻟ ﻒ ﺑﯿﺮو ن از‬ ‫ﻣﺎ ﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮ درﺑﺎر هی ﺳﻨﺖ اﻧﺴﺎﻧﯽ ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﯿﻢ‪ ،‬آدمھﺎ‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ در ﻟﺤﻈﺎت ﺑﺴﯿﺎر ﺧﺎﺻﯽ‪ ،‬ﮐ ﻞ را ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬در‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ وا ﻗﻌﯽ ﺧﻮدﻣﺎ ن را ﻣﻮ ﺟﻮداﺗﯽ ﻣﺠﺰا ﻣﯽﺑﯿﻨﯿﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﮐﯿﮫﺎ ن‬ ‫ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﭼﯿﺰ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﯾﮏ روح‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل‪ ،‬ﺑﺮای ﺑﺮاﻧ ﮕﯿﺨﺘﻦ ا ﻟ ﻒ‪،‬‬ ‫اﺗﻔﺎق ﺑﺴﯿﺎر ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪی ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﻔﺘﺪ‪ :‬ﯾﮏ اﻧﻔﺠﺎر ﻟﺬت ﺟﻨﺴﯽ‬ ‫ﻋﻈﯿﻢ‪ ،‬ﯾﮏ ﻓﻘﺪا ن و ﺣﺸﺘﻨﺎک‪ ،‬اوج ﯾﮏ ﺗﻌﺎرض ﺑﺰرگ‪ ،‬ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪی‬ ‫ﺟﺬﺑﻪ ﻣﻮ ﻗﻊ روﯾﺎروﯾﯽ ﺑﺎ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﻧﺎدر‪«.‬‬ ‫ھﻼل ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬خُب‪ ،‬ﺗﻌﺎرض ﮐﻪ ﻣﺸ ﮑﻠﯽ ﻧﺪارد‪ .‬ھﻤﯿﺸﻪ‬ ‫ﺗﻌﺎرض دورﻣﺎ ن را ﮔﺮ ﻓﺘﻪ‪ ،‬ﺣﺘﯽ در اﯾﻦ واﮔﻦ‪«.‬‬

‫ﺑﻌـﺪ از ﻣـﺪﺗﯽ ﺳــﮑﻮت‪ ،‬ﻇـﺎھﺮاً ﺗﺼــﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ‬ ‫ﺑﺮﮔﺮدد ﺑـﻪ ﺷــﺮوع ﺳـﻔﺮ و ﺷـﺮوع ﮐﻨـﺪ ﺑـﻪ داﻣﻦ‬ ‫زدن ﻣﺴـﺌﻠﻪای ﮐﻪ دﯾﮕﺮ ﺣﻞ ﺷﺪه‪ .‬ﻧﺒﺮد را ﺑﺮده و‬ ‫ﻣﯽﺧﻮاھـﺪ ﻗـﺪرت ﺗﺎزهﯾـﺎﻓﺘﻪاش را ﺑـﻪ رخ ﺑﮑﺸـﺪ‪.‬‬ ‫وﯾﺮا ﺳﺘﺎرم ﻣﯽداﻧﺪ اﯾﻦ ﺟﻤﻼت ﺧﻄﺎب ﺑﻪ او ﺳ ﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾـــﺪ‪» :‬ﺗﻌــﺎرض ﺑﺮای ﺟﺎنھــﺎی ﮐﻢﺑﺼـــﯿﺮت‬ ‫ا ﺳﺖ‪ «.‬ﮐﻠﯽﮔﻮﯾﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ ھﺪف ﻣﯽزﻧﺪ‪:‬‬ ‫»ﻣﺮدم دﻧﯿــــﺎ دو ﮔﺮوھﻨــــﺪ‪ :‬آنھــــﺎﯾﯽ ﮐــــﻪ ﻣﺮا‬ ‫ﻣﯽﻓﮫﻤﻨـﺪ و آنھـﺎﯾﯽ ﮐـﻪ ﻧﻤﯽﻓﮫﻤﻨـﺪ‪ .‬آنھـﺎﯾﯽ‬ ‫ﮐــﻪ ﻧﻤﯽﻓﮫﻤﻨـــﺪ را ﻓﻘـــﻂ ﺑــﻪ ﺣـــﺎل ﺧﻮد ﺷــﺎن‬ ‫ﻣﯽﮔـﺬارم ﺗﺎ د ﺳﺖوﭘﺎ ﺑﺰﻧﻨـﺪ ﺗﺎ ﺷـﻔﻘﺖ ﻣﺮا ﺟﺬب‬


‫ﮐﻨﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ھﻼــــل ﻣﯽﮔﻮﯾــــﺪ‪» :‬ﭼـــﻪ ﺑــــﺎﻣﺰه‪ .‬ﻣـــﻦ ھﻢ‬ ‫ھﻤﯿﻦﻃـــﻮرم‪ .‬ھﻤﯿﺸــﻪ اﯾﻦﻃـــﻮری ﺑــﻮدهام و ﺑﻪ‬ ‫ھﺮﺟـﺎﯾﯽ ﺧﻮا ﺳـﺘﻪام ر ﺳـﯿﺪهام؛ ﻣﺼـﺪاﻗﺶ اﯾﻨﮑﻪ‬ ‫اﻻن دارم ﺗﻮی ﮐﻮﭘﻪای در اﯾﻦ واﮔﻦ ﻣﯽﺧﻮاﺑﻢ‪«.‬‬ ‫ﯾــﺎﺋﻮ ﺑﻠﻨـــﺪ ﻣﯽ ﺷــﻮد‪ .‬ﻇــﺎھﺮاً ﺣﻮﺻـــﻠﻪی اﯾﻦ‬ ‫ﺻﺤﺒﺖھﺎ را ﻧﺪارد‪.‬‬ ‫ﻧﺎ ﺷـﺮم ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨـﺪ‪ .‬از ﻣﻦ ﭼﻪ ﺗﻮﻗﻌﯽ‬ ‫دارد؟ ﻃﺮف ﯾﮑﯽ ﺷﺎن را ﺑﮕﯿﺮم؟‬ ‫وﯾﺮا ﺳــﺘﺎرم اﯾــﻦ ﺑــﺎر را ﺳــﺖ ﺑـﻪ ھﻼــل ﻧﮕــﺎه‬ ‫ﻣﯽﮐﻨـــﺪ‪» :‬ھﻤﯿﺸـــﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﺑﺮای ھﻤـــﻪﭼﯿﺰ‬ ‫آﻣـﺎدﮔﯽ دارم‪ ،‬ﺗـﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﭘﺴـﺮم ﺑﻪ دﻧﯿـﺎ آﻣـﺪ و ﺑﻌﺪ‬ ‫اﻧﮕﺎر دﻧﯿﺎ روی ﺳـﺮم ﺳـﻘﻮط ﮐﺮد‪ .‬اﺣﺴﺎس ﺿﻌﻒ‬ ‫و ﺑﯽاھﻤﯿــــــــــــــﺘﯽ ﻣﯽﮐﺮدم و ﺣﺲ ﻣﯽﮐﺮدم‬ ‫ﻧﻤﯽﺗــﻮاﻧﻢ ازش ﻣﺤـــﺎﻓﻈﺖ ﮐﻨــﻢ‪ .‬ﻓﻘــﻂ ﺑﭽــﻪھﺎ‬ ‫اﻋﺘﻘــﺎد دارﻧــﺪ ھﺮﮐـﺎری از د ﺳــﺘﺸﺎن ﺑﺮﻣﯽآﯾــﺪ‪.‬‬ ‫راﺣﺖ اﻋﺘﻤﺎد ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و ﻧﺘﺮس ھﺴـﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻗﺪرت‬ ‫ﺧﻮد ﺷـﺎن ﺑـﺎور دارﻧـﺪ و ھﺮﭼﻪ دﻟﺸـﺎن ﻣﯽﺧﻮاھﺪ‬ ‫ﺑــﻪ د ﺳــﺖ ﻣﯽآورﻧــﺪ‪ .‬وﻗــﺘﯽ ﺑﺰرگ ﻣﯽ ﺷﻮﻧــﺪ‪،‬‬ ‫ﮐﻢﮐــﻢ ﻣﯽﻓﮫﻤﻨـــﺪ ﮐــﻪ آنﻗــﺪرھﺎ ھــﻢ ﮐــﻪ ﻓﮑﺮ‬


‫ﻣﯽﮐﺮدﻧــﺪ ﻗــﺪرت ﻧﺪارﻧــﺪ و ﺑﺮای ﺑﻘــﺎ ﺑـﻪ دﯾﮕﺮان‬ ‫اﺣﺘﯿﺎج دارﻧﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺑﭽﻪ ﺷـﺮوع ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺑﻪ دو ﺳـﺖ‬ ‫دا ﺷـﺘﻦ و اﻣﯿـﺪ ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ دو ﺳـﺘﺶ ﺑﺪارﻧـﺪ‪ ،‬ﺣـﺘﯽ‬ ‫اﮔﺮ ﺑـﻪ ﻣﻌﻨـﺎی ﺻـﺮفﻧﻈﺮ ﮐﺮدن از ﻗـﺪرﺗﺶ ﺑﺎ ﺷـﺪ‪.‬‬ ‫ھﻤﻪﻣــــﺎن ﺑــــﻪ ھﻤﯿــــﻦ ﻧﻘﻄــــﻪ ﻣﯽر ﺳـــــﯿﻢ‪:‬‬ ‫آدمﺑﺰرگھــﺎﯾﯽ ﮐـﻪ ھﻤﻪﮐــﺎر ﻣﯽﮐﻨﯿـﻢ ﺗــﺎ ﻣــﺎ را‬ ‫ﺑﭙﺬﯾﺮﻧﺪ و دو ﺳﺖ دا ﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺗﻌﺎدل ﺳﯿﻨﯽ‬ ‫ﭼﺎی و ﺷـﺶ ﻓﻨﺠﺎن را روی د ﺳـﺘﺶ ﺣﻔﻆ ﮐﻨـﺪ‪،‬‬ ‫ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدد‪.‬‬ ‫وﯾﺮا ﺳــﺘﺎرم ﻣﯽﮔﻮﯾــﺪ‪» :‬ﺑﺮای ھﻤﯿـﻦ درﺑـﺎرهی‬ ‫اﻟـﻒ و ﻋﺸـﻖ ﭘﺮ ﺳـﯿﺪم‪ .‬ﺑﻪ ﻋﺸـﻖ ﺑﯿﻦ زن و ﻣﺮد‬ ‫ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽﮐﺮدم‪ .‬ﮔـﺎھﯽ وﻗـﺘﯽ ﺑﭽـﻪام را در ﺧـﻮاب‬ ‫ﺗﻤﺎ ﺷــﺎ ﻣﯽﮐﺮدم‪ ،‬ھﺮﭼـﻪ را در دﻧﯿـﺎ ﻣﯽﮔﺬ ﺷــﺖ‬ ‫ﻣﯽدﯾـﺪم‪ :‬ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ او از آن آﻣـﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ‬ ‫ﺑــﻪ آن ﻣﯽرﻓــﺖ‪ ،‬ﻣﺸـــﮑﻼﺗﯽ ﮐــﻪ ﺑﺎﯾــﺪ از ﺳــﺮ‬ ‫ﻣﯽﮔﺬراﻧــﺪ ﺗــﺎ ﺑـﻪ آﻧﭽـﻪ ﻣـﻦ آرزوﯾﺶ را دا ﺷــﺘﻢ‬ ‫ﺑﺮ ﺳـﺪ‪ .‬ﺑﺰرگ ﺷـﺪ‪ ،‬ﻣﻦ ھﻨﻮز ھﻤﺎنﻗﺪر دو ﺳـﺘﺶ‬ ‫دا ﺷﺘﻢ‪ ،‬اﻣﺎ اﻟﻒ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﺷﺪ‪«.‬‬ ‫ﺑﻠـــﻪ‪ ،‬اﻟـــﻒ را درک ﮐﺮده ﺑـــﻮد‪ .‬ﺟﻤﻼــــﺗﺶ ﺑﺎ‬


‫ﺳﮑـﻮﺗﯽ اﺣـﺘﺮامآﻣﯿﺰ دﻧﺒـﺎل ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ھﻼـل ﺧﻠﻊ‬ ‫ﺳﻼح ﺷﺪه‪ .‬ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬ ‫»ﻧﻤﯽﻓﮫﻤـﻢ‪ .‬اﻧﮕــﺎر دﻟﯿﻠﯽ ﮐـﻪ ﺑﺮای آﻣــﺪن ﺑﻪ‬ ‫اﯾﻨﺠـﺎ دا ﺷـﺘﻢ ﺣﺎﻻـ ﮐﺎﻣﻼًـ ﻏﯿـﺐ ﺷـﺪه‪ .‬ﻣﯽﺗـﻮاﻧﻢ‬ ‫اﯾﺴــﺘﮕﺎه ﺑﻌــﺪی ﭘﯿــﺎده ﺑﺸــﻮم‪ ،‬ﺑـﻪ اﮐــﺎﺗﺮﯾﻦﺑﺮگ‬ ‫ﺑﺮﮔﺮدم‪ ،‬ﻋﻤﺮم را وﻗــﻒ وﯾﻮﻟــﻮﻧﻢ ﮐﻨـﻢ‪ ،‬و ﺑــﺎز ھﻢ‬ ‫ھﯿــﭻ ﻧﻔﮫﻤــﻢ‪ .‬روز ﻣﺮﮔــﻢ از ﺧــﻮدم ﻣﯽﭘﺮ ﺳــﻢ‪:‬‬ ‫"اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﻏﻠﻄﯽ ﻣﯽﮐﺮدم؟"«‬ ‫ﺑﻪ ﺑﺎزوﯾﺶ د ﺳﺖ ﻣﯽزﻧﻢ‪.‬‬ ‫»ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎ‪«.‬‬ ‫ﻣﯽﺧﻮا ﺳـﺘﻢ ﺑﻠﻨـﺪ ﺷﻮم و او را ﺑﻪ اﻟﻒ ﺑـﺒﺮم ﺗﺎ‬ ‫ﯾــﺎدش ﺑﯿـﺎورم ﺑﺮای ﭼـﻪ ﺗﺼــﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘـﻪ ﺑـﺎ ﻗﻄـﺎر‬ ‫ﻋﺮض آ ﺳــــﯿﺎ را ﻃﯽ ﮐﻨــــﺪ‪ ،‬و آﻣـــﺎده ﺑـــﻮدم ھﺮ‬ ‫ﺗﺼـﻤﯿﻤﺶ را ﺑﭙـﺬﯾﺮم‪ .‬ﺑﻪ ﯾـﺎد آن دﮐﺘﺮ ھﻮﻣﯿﻮﭘـﺎﺗﯽ‬ ‫اﻓﺘـﺎدم ﮐـﻪ ﺑﻌـﺪ از ﺳـﻔﺮ ﻣﺸﺘﺮﮐﻤـﺎن ﺑـﻪ ﮔﺬ ﺷـﺘﻪ‬ ‫دﯾﮕﺮ ھﺮﮔﺰ ﻧﺪﯾــــﺪﻣﺶ؛ ﺷﺎﯾــــﺪ ﺑــــﺎ ھﻼــــل ھﻢ‬ ‫ھﻤﯿﻦﻃﻮر ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ‪«.‬‬ ‫از ھﻤﻪ ﻣﯽﺧﻮاھﺪ ﺑﻨﺸﯿﻨﻨﺪ‪ .‬ﻓﻨﺠﺎنھﺎ را ﭘﺨﺶ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻗﻮری را و ﺳﻂ ﻣﯿﺰ ﻣﯽﮔﺬارد‪.‬‬


‫»وﻗـﺘﯽ در ژاﭘـﻦ زﻧــﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﺮدم‪ ،‬ﺑـﺎ زﯾﺒـﺎﯾﯽ‬ ‫ﭼﯿﺰھـــﺎی ﺳــﺎده آ ﺷـــﻨﺎ ﺷـــﺪم و ﺳــﺎدهﺗﺮﯾﻦ و‬ ‫ﭘﯿﭽﯿﺪهﺗﺮﯾﻦ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮدم‪ ،‬ﭼﺎی ﻧﻮ ﺷﯿﺪن‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻠﻨــﺪ ﺷـﺪم ﺗـﺎ ھﻤـﺎن ﺗﺠﺮﺑـﻪ را ﺗﮑﺮار ﮐﻨـﻢ ﺗﺎ‬ ‫ﺗﻮﺿـﯿﺢ ﺑـﺪھﻢ ﮐﻪ‪ ،‬ﻋﻠﯽرﻏﻢ ﺗﻤـﺎم ﺗﻌﺎرضھﺎﯾﻤﺎن‪،‬‬ ‫ﺗﻤـــــــــﺎم ﻣﺸـــــــــﮑﻼﺗﻤﺎن‪ ،‬ﺑﺪﺟﻨﺴـــــــــﯽھﺎ و‬ ‫ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﯽھﺎﯾﻤـﺎن‪ ،‬ھﻨﻮز ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ ﭼﯿﺰھـﺎی ﺳﺎده‬ ‫را در زﻧـــﺪﮔﯽ دو ﺳـــﺖ ﺑـــﺪارﯾﻢ‪ .‬ﺳـــﺎﻣﻮراﺋﯽھﺎ‬ ‫ﺷﻤﺸــــﯿﺮھﺎﯾﺸﺎن را ﺑﯿﺮون ﻣﯽﮔﺬا ﺷـــﺘﻨﺪ و ﺑﻌﺪ‬ ‫وارد ﺧـــﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﺷﺪﻧــــﺪ‪ ،‬ﺑـــﻪ ﺷــــﮑﻞ در ﺳــــﺖ‬ ‫ﻣﯽﻧﺸﺴــــﺘﻨﺪ و در ﻣﺮا ﺳـــﻢ ﭘﺮﻃﻤﻄﺮاق ﭼـــﺎی‬ ‫ﺷﺮﮐـﺖ ﻣﯽﮐﺮدﻧــﺪ‪ .‬در اﯾـﻦ ﻣــﺪت ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴــﺘﻨﺪ‬ ‫ﺟﻨــﮓ و ﻣﺒــﺎرزه را ﻓﺮاﻣـﻮش ﮐﻨﻨــﺪ و ﺧﻮد ﺷـﺎن را‬ ‫وﻗﻒ ﺳـﺘﺎﯾﺶ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﮐﻨﻨـﺪ‪ .‬ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ اﻻن ھﻤﯿﻦ ﮐﺎر‬ ‫را ﺑﮑﻨﯿﻢ‪«.‬‬ ‫ﻓﻨﺠﺎنھـــﺎ را ﭘﺮ ﻣﯽﮐﻨــــﺪ‪ .‬در ﺳــــﮑﻮت ﺻـــﺒﺮ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬ ‫»رﻓﺘـﻢ ﭼــﺎی ﺑﯿــﺎورم‪ ،‬ﭼــﻮن دو ﺳــﺎﻣﻮراﯾﯽ را‬ ‫آﻣـﺎدهی ﻣﺒـﺎرزه دﯾـﺪم‪ ،‬اﻣـﺎ وﻗﺘﯽ ﺑﺮﮔﺸـﺘﻢ‪ ،‬ﺟﺎی‬ ‫اﯾـﻦ ﺟﻨﮕﺠﻮھـﺎی ﺷـﺮﯾﻒ را دو روح ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑـﻮد ﮐﻪ‬ ‫ﺑـﺪون ﻧﯿﺎز ﺑﻪ ﭼﺎی آراﻣﺶﺑﺨﺶ‪ ،‬ھﻤـﺪﯾﮕﺮ را درک‬


‫ﻣﯽﮐﺮدﻧـﺪ‪ .‬اﻣـﺎ ﺑﯿﺎﯾﯿـﺪ ﺑﻪ ھﺮ ﺣﺎل ﺑﻨﻮ ﺷـﯿﻢ‪ .‬ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ‬ ‫ﺗﻤــﺎم ﺗﻼ ﺷــﻤﺎن را ﺑﺮ د ﺳﺘﯿـﺎﺑﯽ ﺑـﻪ ﮐﻤـﺎل از راه‬ ‫ﺣﺮﮐـــﺎت ﻧﺎﮐﺎﻣـــﻞ روزﻣﺮه ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﯿـــﻢ‪ .‬ﺣﮑﻤﺖ‬ ‫واﻗﻌﯽ در اﺣـﺘﺮام ﺑـﻪ ﮐﺎرھــﺎی ﺳﺎدهﻣـﺎن ا ﺳـﺖ‪،‬‬ ‫ﭼﺮا ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﺎرھـﺎ ﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ را ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ‬ ‫ﻣﯽر ﺳﺎﻧﺪ‪«.‬‬ ‫ﺑــﺎ اﺣـﺘﺮام ﭼــﺎی ﯾـﺎﺋﻮ را ﻣﯽﻧﻮ ﺷــﯿﻢ‪ .‬ﺣﺎﻻـ ﮐﻪ‬ ‫ﺑﺨﺸﯿﺪه ﺷﺪهام‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﻣﺰهی ﺑﺮگھﺎی ﺟﻮان‬ ‫ﭼﺎی را ﺑﭽﺸﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ د ﺳﺖھﺎی ﭘﯿﻨﻪﺑﺴـﺘﻪ ﭼﯿﺪه‬ ‫ﺷﺪهاﻧﺪ‪ ،‬ﺧﺸﮏ و ﺑﻪ ﻧﻮ ﺷﯿﺪﻧﯽای ﻣﺒﺪل ﺷﺪهاﻧﺪ‬ ‫ﮐﻪ در اﻃﺮاﻓﺶ ھﻤـﺎھﻨﮕﯽ ﻣﯽآﻓﺮﯾﻨـﺪ‪ .‬ھﯿﭻﮐـﺪام‬ ‫ﻋﺠﻠﻪ ﻧـﺪارﯾﻢ‪ ،‬در ﻃـﻮل اﯾﻦ ﺳـﻔﺮ‪ ،‬ﻣـﺪام در ﺣـﺎل‬ ‫ﺗﺨﺮﯾـﺐ و ﺑﺎ ﺳــﺎزی ﺧﻮدﻣــﺎن و ﺧﻮﯾﺸــﺘﻦ واﻗﻌﯽ‬ ‫ﺧﻮدﻣﺎن ھﺴﺘﯿﻢ‪.‬‬ ‫وﻗــﺘﯽ ﺗﻤــﺎم ﻣﯽ ﺷــﻮد‪ ،‬از ھﻼــل ﻣﯽﺧـﻮاھﻢ‬ ‫دﻧﺒـﺎﻟﻢ ﺑﯿﺎﯾـﺪ‪ .‬ﺣﻘﺶ ا ﺳـﺖ ﮐـﻪ ﺗﻤـﺎم دا ﺳــﺘﺎن را‬ ‫ﺑﺪاﻧﺪ و ﺧﻮدش ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﮕﯿﺮد‪.‬‬ ‫در دھﻠﯿﺰ ﺑﯿــﻦ دو واﮔــﻦ اﯾﺴـــﺘﺎدهاﯾﻢ‪ .‬ﻣﺮدی‬ ‫ھﻢ ﺳﻦو ﺳـﺎل ﻣﻦ ﺑﺎ زﻧﯽ ﮐﻪ در ﺳﺖ در ﻧﻘﻄﻪی‬ ‫اﻟـﻒ اﯾﺴــﺘﺎده ﺻــﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﻨـﺪ‪ .‬ﺑـﻪ ﺧـﺎﻃﺮ اﻧﺮژی‬


‫وﯾﮋهی آن ﻧﻘﻄﻪ‪ ،‬اﺣﺘﻤﺎًﻻ ﻣﺪﺗﯽ آﻧﺠﺎ ﻣﯽﻣﺎﻧﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﮐﻤﯽ ﺻـــﺒﺮ ﻣﯽﮐﻨﯿــﻢ‪ .‬ﻧﻔﺮ ﺳــﻮﻣﯽ ﻣﯽآﯾـــﺪ‪،‬‬ ‫ﺳﯿﮕﺎری رو ﺷﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﺑﻪ دو ﻧﻔﺮ دﯾﮕﺮ ﻣﻠﺤﻖ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ھﻼــل ا ﺷـﺎره ﻣﯽﮐﻨــﺪ ﮐـﻪ ﺑـﻪ اﺗـﺎق ﻧﺸــﯿﻤﻦ‬ ‫ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ‪.‬‬ ‫»اﯾﻨﺠﺎ ﻓﻀﺎی ﻣﺎ ﺳﺖ‪ .‬اﯾﻦھـﺎ ﺑﺎﯾـﺪ ﺑـﻪ آن ﯾﮑﯽ‬ ‫واﮔﻦ ﺑﺮوﻧﺪ‪«.‬‬ ‫ازش ﻣﯽﺧـﻮاھﻢ ھﻤﺎنﺟـﺎ ﮐـﻪ ھﺴـﺖ ﺑﻤﺎﻧــﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬ ‫»ﭼﺮا اﯾﻦﻗـــــﺪر ﺗﮫـــــﺎﺟﻤﯽ رﻓﺘــــﺎر ﻣﯽﮐﻨﯽ؟‬ ‫وﯾﺮا ﺳــﺘﺎر ﻣﻌﻠــﻮم ﺑــﻮد ﮐـﻪ ﻣﯽﺧـﻮا ﺳﺖ آَﺷــﺘﯽ‬ ‫ﮐﻨﺪ‪«.‬‬ ‫»ﻧﻤﯽداﻧﻢ‪ .‬ﺳـﺮدرﮔﻤﻢ‪ .‬ھﺮﺑـﺎر ﺗﻮﻗﻒ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪،‬‬ ‫ھﺮ روز ﮐﻪ ﻣﯽﮔﺬرد‪ ،‬ﺑﯿﺸﺘﺮ اﺣﺴﺎس ﮔﻢﮔﺸﺘﮕﯽ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨـﻢ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم اﺣﺘﯿــﺎج دارم آن آﺗﺶ را ﻧـﻮک‬ ‫ﮐـﻮه رو ﺷـﻦ ﮐﻨـﻢ‪ ،‬ﮐـﻪ ﮐﻨــﺎر ﺗـﻮ ﺑـﺎ ﺷﻢ‪ ،‬ﮐـﻪ ﺑﮫﺖ‬ ‫ﮐﻤـﮏ ﮐﻨـﻢ ﻣـﺄﻣﻮرﯾﺘﯽ را ﮐـﻪ ﺑﺮای ﻣﻦ ﻧﺎ ﺷـﻨﺎﺧﺘﻪ‬ ‫ا ﺳـﺖ‪ ،‬ﺑـﻪ اﻧﺠـﺎم ﺑﺮ ﺳـﺎﻧﯽ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدم آنﻃـﻮر‬ ‫واﮐﻨﺶ ﻧﺸـــﺎن ﺑﺪھـــﺪ و ھﺮﮐـــﺎری از د ﺳــــﺘﺶ‬


‫ﺑﺮﻣﯽآﯾﺪ ﺑﮑﻨﺪ ﺗﺎ اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﻧﯿﻔﺘﺪ‪ .‬و دﻋﺎ ﮐﺮدم ﺧﺪا‬ ‫ﺑـﻪ ﻣـﻦ ﻗــﻮت ﻏﻠﺒـﻪ ﺑﺮ ﺗﻤــﺎم ﻣﻮاﻧـﻊ را و ﭘــﺬﯾﺮش‬ ‫ﻋـﻮاﻗﺒﺶ‪ ،‬ﺗﺤﻘﯿﺮ‪ ،‬ﺗﻮھﯿﻦ‪ ،‬ﻃﺮد و اﻧﺰﺟـﺎر را ﺑﺪھـﺪ‪،‬‬ ‫ھﻤـــﻪ ﺑــﻪ ا ﺳــﻢ ﻋﺸـــﻘﯽ ﮐــﻪ ھﯿـــﭻوﻗﺖ ﻓﮑﺮ‬ ‫ﻧﻤﯽﮐﺮدم وﺟــﻮد دارد‪ ،‬اﻣــﺎ وﺟـﻮد دارد‪ .‬و ﺑـﻪ اﯾﻦ‬ ‫ﻣﻘﺼـﻮد ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺰدﯾــﮏ ﺷــﺪهام‪ .‬ﺣﺎﻻـ در ﮐـﻮﭘﻪی‬ ‫ﮐﻨــﺎری ﺗـﻮ ﻣﯽﺧـﻮاﺑﻢ‪ ،‬ﮐـﻪ ﺧــﺪا ﺧـﻮا ﺳ ﺖ ﺧـﺎﻟﯽ‬ ‫ﺑﻤﺎﻧـﺪ ﭼـﻮن آن ﮐﺴـﯽ ﮐﻪ ﻗﺮار ﺑـﻮد در آن اﻗـﺎﻣﺖ‬ ‫ﮐﻨـﺪ‪ ،‬ﻟﺤﻈـﻪی آﺧﺮ ﺟـﺎ زد‪ .‬اﯾﻦ ﺗﺼـﻤﯿﻢ را ﺧـﻮدش‬ ‫ﻧﮕﺮﻓﺖ‪ ،‬از ﺑﺎﻻـ آﻣـﺪ‪ ،‬ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر‬ ‫ﺑﻌـﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﺳـﻮار اﯾﻦ ﻗﻄـﺎر ﻋـﺎزم اﻗﯿـﺎﻧﻮس آرام‬ ‫ﺷﺪهام‪ ،‬دﯾﮕﺮ ﻣﯿﻠﯽ ﺑﺮای اداﻣﻪ ﻧﺪارم‪«.‬‬ ‫ﯾـــــﮏ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﺮ ﻣﯽآﯾـــــﺪ و ﺑـــــﻪ ﮔﺮوه ﻣﻨﺘﻘﻞ‬ ‫ﻣﯽ ﺷـﻮد‪ .‬ﺑـﺎ ﺳﻪ ﻗﻮﻃﯽ آﺑﺠﻮ ﻣﯽآﯾـﺪ‪ .‬اﻧﮕـﺎر ﻗﺮار‬ ‫ا ﺳﺖ ﺣﺮفھﺎﯾﺸﺎن ﺧﯿﻠﯽ ﻃﻮل ﺑﮑﺸﺪ‪.‬‬ ‫»ﻣﻨﻈــﻮرت را ﻣﯽﻓﮫﻤـﻢ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ ﺑـﻪ آﺧﺮ‬ ‫راه ر ﺳﯿﺪهای‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﺮ ﺳﯿﺪهای‪ .‬و ﮐﺎﻣًﻼ ﺣﻖ داری؛‬ ‫ﺑﺎﯾـﺪ ﺑﻔﮫﻤﯽ ﭼﺮا اﯾﻨﺠﺎﯾﯽ‪ .‬آﻣـﺪی ﻣﺮا ﺑﺒﺨﺸـﯽ و‬ ‫ﻣﯽﺧــﻮاھﻢ ﻧﺸـــﺎﻧﺖ ﺑـــﺪھﻢ ﭼﺮا‪ .‬اﻣـــﺎ ﮐﻠﻤـــﺎت‬ ‫ﮐﺸﻨﺪهاﻧﺪ و ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪی ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ھﻤﻪﭼﯿﺰ را‬ ‫ﻣﯽﻓﮫﻤﯽ‪ ،‬ﯾﺎ ﻣﯽﻓﮫﻤﯿﻢ؛ ﭼﻮن ﻣﻦ ھﻢ ﻧﻤﯽداﻧﻢ‬


‫دا ﺳـﺘﺎن ﭼﻪﻃـﻮر ﺑﻪ آﺧﺮ ﻣﯽر ﺳـﺪ و ﺳـﻄﺮ آﺧﺮ و‬ ‫ﮐﻼم آﺧﺮش ﭼﯿﺴﺖ‪«.‬‬ ‫»ﭘﺲ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﯿﻢ ﺑﺮوﻧﺪ ﺗﺎ وارد اﻟﻒ ﺑﺸﻮﯾﻢ‪«.‬‬ ‫»ﻣـﻦ ھـﻢ ھﻤﯿﻦ ﺧﯿـﺎل را دا ﺷـﺘﻢ‪ ،‬اﻣـﺎ ﻣﻌﻠـﻮم‬ ‫ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﻣـﺪﺗﯽ اﯾﻨﺠـﺎ ﻣﯽﻣﺎﻧﻨـﺪ‪ ،‬دﻗﯿﻘـًﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬ ‫اﻟـﻒ‪ .‬ﺷﺎﯾــﺪ ﺧﻮد ﺷــﺎن ﻧﺪاﻧﻨــﺪ‪ ،‬اﻣــﺎ دارﻧــﺪ ﺣﺲ‬ ‫ﺳﺮﺧﻮ ﺷــﯽ و ﺑﺮﮐـﺘﯽ را ﺗﺠﺮﺑـﻪ ﻣﯽﮐﻨﻨـﺪ‪ .‬وﻗـﺘﯽ‬ ‫ﺗﻤﺎ ﺷﺎﯾﺸـــﺎن ﻣﯽﮐﺮدم‪ ،‬ﻓﮑﺮ ﮐﺮدم ﺷﺎﯾـــﺪ ﺑﮫـــﺘﺮ‬ ‫ﺑﺎ ﺷـﺪ ﺑـﻪ ﺟـﺎی اﯾﻨﮑـﻪ ھﻤـﻪﭼﯿﺰ را ﯾﮑﺠـﺎ ﻧﺸـﺎﻧﺖ‬ ‫ﺑﺪھﻢ‪ ،‬راھﻨﻤﺎﯾﯽات ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫»اﻣﺸﺐ ﺑﯿـﺎ ﺑﻪ اﺗﺎق ﻣﻦ‪ .‬ﺑﻪ ھﺮ ﺣﺎل ﺧﻮاﺑﯿـﺪن‬ ‫ﺗـﻮی اﯾﻦ واﮔﻦ ﺳـﺨﺖ ا ﺳﺖ‪ .‬اﻣـﺎ ﭼﺸﻢھـﺎﯾﺖ را‬ ‫ﺑﺒﻨـﺪ‪ ،‬آرام ﺑﮕﯿﺮ و ﮐﻨـﺎر ﻣـﻦ دراز ﺑﮑﺶ‪ .‬ﺑﮕـﺬار ﻣﺜﻞ‬ ‫ﻧﻮوزیﺑﯿﺮ ﺳﮏ ﺑﻐﻠﺖ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﺳـﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺗﻨﮫﺎﯾﯽ‬ ‫ﺑـﻪ آﺧﺮ دا ﺳـﺘﺎن ﺑﺮ ﺳـﻢ و ﺑﻌـﺪ ھﻤـﻪﭼﯿﺰ را ﺑﺮاﯾﺖ‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪«.‬‬ ‫»دﻗﯿﻘـًﺎ ھﻤﯿـﻦ را ﻣﯽﺧﻮا ﺳـﺘﻢ؛ ﮐـﻪ ﺑـﻪ اﺗـﺎﻗﺖ‬ ‫دﻋﻮﺗﻢ ﮐﻨﯽ‪ .‬اﻣﺎ‪ ،‬ﻟﻄﻔًﺎ دوﺑﺎره ﻣﺮا ﭘﺲ ﻧﺰن‪«.‬‬


‫ﭘﻨﺠﻤﯿﻦ زن‬ ‫»و ﻗﺖ ﻧﺪا ﺷﺘﻢ ﻟﺒﺎس ﺧﻮاﺑﻢ را ﺑﺸﻮﯾﻢ‪«.‬‬ ‫ﻓﻘــﻂ ﺗﯽ ﺷــﺮﺗﯽ را ﺑــﻪ ﺗــﻦ دارد ﮐــﻪ از ﻣــﻦ ﻗﺮض ﮔﺮ ﻓﺘــﻪ و‬ ‫ﺑﺎﻻـﺗﻨﻪاش را ﻣﯽﭘﻮ ﺷﺎﻧـﺪ‪ .‬اﻣـﺎ ﭘﺎھـﺎﯾ ﺶ ﻟﺨـﺖ ا ﺳـﺖ‪ .‬ﻧﻤﯽﺗـﻮاﻧﻢ‬ ‫ﺑ ﮕﻮﯾﻢ ﭼﯿﺰی زﯾﺮش ﭘﻮ ﺷﯿﺪ ه ﯾﺎ ﻧﻪ‪ .‬روی ﺗﺨﺖ دراز ﻣﯽﮐﺸﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻮھﺎﯾ ﺶ را ﻧﻮازش ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ از ﺗﻤﺎم ﻧﺮﻣﯽ و ﻟﻄﺎ ﻓﺘﯽ ﮐﻪ‬ ‫دارم ﺑﺮای ﮔﻔﺘﻦ ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ و ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ ا ﺳﺘﻔﺎد ه ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬اﻻ ن ﻓﻘﻂ ﻧﯿﺎز دارم ﺑﻐﻠﻢ ﮐﻨﯽ‪ ،‬ﺣﺮﮐﺘﯽ ﺑﻪ ﻗﺪﻣﺖ‬ ‫ﺧﻮد ﺑﺸﺮﯾﺖ ﮐﻪ ﻣﻌﻨﺎﯾ ﺶ ﺧﯿﻠﯽ ﻓﺮاﺗﺮ از ﺗﻤﺎس دو ﺑﺪ ن ا ﺳﺖ‪ .‬در‬ ‫آﻏﻮش ﮔﺮ ﻓﺘﻦ ﯾﻌﻨﯽ از ﺣﻀﻮر ﺗﻮ ا ﺣﺴﺎس ﺗﮫﺪﯾﺪ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪،‬‬ ‫ﻧﻤﯽﺗﺮ ﺳﻢ اﯾﻦ ﻗﺪر ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﺎ ﺷﻢ‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ آرام ﺑ ﮕﯿﺮم‪ ،‬در ﺧﺎﻧﻪی‬ ‫ﺧﻮدﻣﻢ‪ ،‬ا ﺣﺴﺎس اﻣﻨﯿﺖ ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﮐﻨﺎر ﮐﺴﯽ ھﺴﺘﻢ ﮐﻪ درﮐﻢ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ھﺮﺑﺎر ﮐﺴﯽ را ﮔﺮم در آﻏﻮش ﻣﯽﮔﯿﺮﯾﻢ‪ ،‬ﯾﮏ‬ ‫روز ﺑﻪ ﻋﻤﺮﻣﺎ ن اﺿﺎ ﻓﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﭘ ﺲ ﻟﻄﻔﺎً ﻣﺮا ﺑﻐ ﻞ ﮐﻦ‪«.‬‬ ‫ﺳﺮم را روی ﺳﯿﻨﻪاش ﻣﯽﮔﺬارم‪ .‬ﻣﺮا در ﻣﯿﺎ ن ﺑﺎزوھﺎﯾ ﺶ‬ ‫ﻣﯽﮔﯿﺮد‪ .‬دوﺑﺎر ه ﺻﺪای ﺗﭙ ﺶ ﺗﻨﺪ ﻗﻠﺒ ﺶ را ﻣﯽ ﺷﻨﻮم و ﻣﺘﻮ ﺟﻪ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮم ﺳﻮﺗﯿﻦ ﻧﺒﺴﺘﻪ‪.‬‬ ‫» ﺧﯿﻠﯽ د ﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺖ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑ ﮕﻮﯾﻢ ﻗﺼﺪ ﭼﻪ ﮐﺎری‬ ‫را دارم‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ‪ .‬ھﻨﻮز ﺑﻪ آ ﺧﺮ ﻣﺎ ﺟﺮا ﻧﺮ ﺳﯿﺪ هام و آﻧﺠﺎ ﺳﺖ‬ ‫ﮐﻪ ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺣ ﻞ و رو ﺷﻦ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ھﻤﯿﺸﻪ در ﻟﺤﻈﻪی‬ ‫ﻣﺸﺨﺼﯽ ﻣﺘﻮ ﻗ ﻒ ﻣﯽ ﺷﻮم‪ ،‬در در ﻟﺤﻈﻪی ﺗﺮکِ‪«...‬‬ ‫ھﻼل ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ‪» :‬ﺗﺮک ﭼﯽ ؟«‬


‫»در ﺳﺖ ﻟﺤﻈﻪای ﮐﻪ ﻣﯿﺪا ن را ﺗﺮک ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ازم ﻧﺨﻮا ه‬ ‫ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪھﻢ‪ .‬ﻣﯽداﻧﯽ‪ ،‬ھﺸﺖ ز ن ھﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬و ﯾ ﮑﯽ ﺷﺎ ن‬ ‫ﭼﯿﺰی ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﻮم‪ .‬در اﯾﻦ ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎل‬ ‫ﮔﺬ ﺷﺘﻪ‪ ،‬ﭼﮫﺎر ﺗﺎ از اﯾﻦ ھﺸﺖ ز ن را ﻣﻼ ﻗﺎت ﮐﺮد هام‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ھﯿﭻﮐﺪاﻣﺸﺎ ن ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﻣﺮا ﺑﻪ آ ﺧﺮ دا ﺳﺘﺎ ن ﺑﺮ ﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﺗﻮ ﭘﻨﺠﻤﯿﻦ‬ ‫ز ن ھﺴﺘﯽ‪ .‬اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﺗﺼﺎد ﻓﯽ ﻧﺒﻮد‪ ،‬و ﺑﺎ ﺗﻮ ﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻨ ﮑﻪ ﺧﺪا‬ ‫ﺑﺮای ھﺪاﯾﺖ دﻧﯿﺎ ﺗﺎس ﻧﻤﯽرﯾﺰد‪ ،‬ﻣﯽداﻧﻢ ﭼﺮا آ ن دا ﺳﺘﺎ ن‬ ‫درﺑﺎر هی رو ﺷﻦ ﮐﺮد ن آﺗ ﺶ ﺳﺮ ﮐﻮ ه وادارت ﮐﺮد دﻧﺒﺎل ﻣﻦ ﺑﯿﺎﯾﯽ‪،‬‬ ‫ھﺮ ﭼﻨﺪ ﻣﻦ ھﻢ ﻓﻘﻂ و ﻗﺘﯽ ﻓﮫﻤﯿﺪم ﮐﻪ ﺑﺎ ھﻢ وارد ا ﻟ ﻒ ﺷﺪﯾﻢ‪«.‬‬ ‫»ﺑﺎﯾﺪ ﺳﯿ ﮕﺎر ﺑ ﮑﺸﻢ‪ .‬ﻣﯽ ﺷﻮد واﺿﺢﺗﺮ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪھﯽ ؟ ﻓ ﮑﺮ‬ ‫ﮐﺮدم ﻣﯽ ﺧﻮاھﯽ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺷﯽ‪«.‬‬ ‫روی ﺗﺨﺖ ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﯿﻢ و ﺳﯿ ﮕﺎر رو ﺷﻦ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬ ‫»ﮐﺎش ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ واﺿﺢﺗﺮ ھﻤﻪی ﻣﺎ ﺟﺮا را ﺑﺮاﯾﺖ ﺑ ﮕﻮﯾﻢ‪ :‬از‬ ‫ﻣﻮ ﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻪ را ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﻢ‪ ،‬ﮐﻪ ھﻤﯿﺸﻪ او ﻟﯿﻦ ﭼﯿﺰی ا ﺳﺖ‬ ‫ﮐﻪ ﻇﺎھﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﺑﻌﺪ ﺻﺪای ﻣﺎ ﻓﻮ ﻗﻢ را ﻣﯽ ﺷﻨﻮم ﮐﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‬ ‫ھﺸﺖ ز ن ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎ ھﺴﺘﻨﺪ‪ .‬و ﻣﯽداﻧﻢ ﮐﻪ آ ﺧﺮش ﯾ ﮑﯽ از ز نھﺎ‬ ‫ﭼﯿﺰی ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﻓﮫﻤﻢ ﺑﺮﮐﺖ ا ﺳﺖ ﯾﺎ ﻧﻔﺮﯾﻦ‪«.‬‬ ‫»ﭘ ﺲ از زﻧﺪﮔﯽھﺎی ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﯽ‪ ،‬ﻧﺎﻣﻪای در ﯾﮏ‬ ‫ﺣﻠﻮل ﻗﺒﻠﯽ ؟«‬ ‫اﻻ ن ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ ھﻤﯿﻦ ﻗﺪر ﺑﺪاﻧﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ازم ﻧﺨﻮاھﺪ‬ ‫ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪھﻢ ﮐﺪام زﻧﺪﮔﯽ را ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪.‬‬ ‫»ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ در زﻣﺎ ن ﺣﺎل اﺗﻔﺎق ﻣﯽا ﻓﺘﺪ‪ .‬ﻣﺎ در زﻣﺎ ن ﺣﺎل‬ ‫ﺧﻮدﻣﺎ ن را ﻣﺤ ﮑﻮم ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ ﯾﺎ ﻧﺠﺎت ﻣﯽدھﯿﻢ‪ ،‬ﺗﻤﺎم ﻣﺪت‪ .‬ﻣﺪام‬ ‫ﻃﺮف ﻋﻮض ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬از واﮔﻨﯽ ﺑﻪ واﮔﻦ دﯾ ﮕﺮ ﻣﯽﭘﺮﯾﻢ‪ ،‬از ﯾﮏ‬ ‫دﻧﯿﺎی ﻣﻮازی ﺑﻪ دﻧﯿﺎﯾﯽ دﯾ ﮕﺮ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ را ﺑﺎور ﮐﻨﯽ‪«.‬‬ ‫»ﺑﺎور ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﻣﻨﻈﻮرت را ﻣﯽ ﻓﮫﻤﻢ‪«.‬‬


‫ﺑﻌـــﺪ ﻗﻄـــﺎری از ﻣﺴــــﯿﺮ ﻣﻘﺎﺑـــﻞ ﻣﯽﮔـــﺬرد‪.‬‬ ‫ﭘﻨﺠﺮهھﺎی رو ﺷﻦ ﭼﺸﻤﮏزﻧﺎن ﻣﯽﮔﺬرﻧﺪ؛ ﺻﺪای‬ ‫ﻗﻄﺎر را ﻣﯽ ﺷﻨﻮﯾﻢ‪ ،‬اﻧﻔﺠﺎر ھﻮا را ﺣﺲ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬ ‫واﮔـــﻦ ﺣـــﺘﯽ ﺷﺪﯾـــﺪﺗﺮ از ھﻤﯿﺸــﻪ ﺗﮑﺎنﺗﮑـــﺎن‬ ‫ﻣﯽﺧﻮرد‪.‬‬ ‫»ﺣﺎﻻــ ﺑﺎﯾــﺪ ﺑــﻪ آن ﺳــﻮی دﯾﮕﺮ ﺑﺮوم‪ ،‬ﮐــﻪ در‬ ‫ھﻤﯿﻦ "ﻗﻄـﺎر"ی ا ﺳﺖ ﮐﻪ ا ﺳـﻤﺶ زﻣﺎن و ﻣﮑﺎن‬ ‫ا ﺳـﺖ‪ .‬ﮐـﺎر ﺳــﺨﺘﯽ ﻧﯿﺴـﺖ‪ .‬ﻓﻘـﻂ ﺑﺎﯾـﺪ ﺣﻠﻘـﻪی‬ ‫زرﯾﻨﯽ را ﺗﺼــﻮر ﮐﻨﯽ ﮐــﻪ روی ﺑــﺪﻧﺖ ﺑﺎﻻوﭘــﺎﯾﯿﻦ‬ ‫ﻣﯽرود‪ ،‬اول آھﺴـــﺘﻪ‪ ،‬و ﺑﻌـــﺪ ﮐﻢﮐــﻢ ﺳـــﺮﻋﺖ‬ ‫ﻣﯽﮔﯿﺮد‪ .‬در ﻧﻮوزیﺑﯿﺮ ﺳــﮏ ﮐــﻪ ﺑــﺎ ھــﻢ ﺑــﻮدﯾﻢ‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ ﺧـﻮب ﻋﻤــﻞ ﮐﺮد‪ .‬ﺑﺮای ھﻤﯿـﻦ ﻣﯽﺧـﻮاھﻢ‬ ‫اﯾـﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ را ﺗﮑﺮار ﮐﻨﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﺗـﻮ را ﺑﻐـﻞ ﮐﺮدم و ﺗﻮ‬ ‫ﻣﺮا‪ ،‬و ﺣﻠﻘـــﻪ ﺗﻘﺮﯾﺒـــًﺎ ﺑﯽزﺣﻤـــﺖ ﻣﺮا ﺑـــﻪ درون‬ ‫ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮد‪«.‬‬ ‫»ھﻤﯿﻦ؟ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﮏ ﺣﻠﻘﻪ را ﺗﺼﻮر ﮐﻨﯽ؟«‬ ‫ﭼﺸﻢھـﺎﯾﻢ ﺑـﻪ ﮐـﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ روی ﺗﺨﺖ ﺑﻐـﻞ ﺗﺨﺘﻢ‬ ‫ﺧﯿﺮه ﺷﺪه‪ .‬ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮم و ﺑﻪ ﺗﺨﺖ ﻣﯽآورﻣﺶ‪.‬‬ ‫»ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ ﮐـﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ ﭘﺮ از ﻋﮑﺲ و ﺗﺼـﻮﯾﺮ و‬ ‫ﭘﻨﺠﺮهای رو ﺑـﻪ ﺟﮫـﺎن ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣـﺎ واﻗﻌﯿﺘﺶ‪ ،‬آﻧﭽﻪ‬


‫روی ﺻــﻔﺤﻪ ﻣﯽﺑﯿﻨﯿـﻢ‪ ،‬ﭼﯿﺰی ﺟﺰ ﯾـﮏ ﺳﻠﺴــﻠﻪ‬ ‫ﺻﻔﺮ و ﯾـــﮏ ﻧﯿﺴـــﺖ ﮐــﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻧﻮﯾﺲھـــﺎ ﺑﮫﺶ‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ زﺑﺎن دودوﯾﯽ‪.‬‬ ‫»ﻣـﺎ اﺣﺘﯿـﺎج دارﯾﻢ واﻗﻌﯿﺘﯽ ﻣﺮﺋﯽ در اﻃﺮاﻓﻤﺎن‬ ‫ﺧﻠـﻖ ﮐﻨﯿـﻢ؛ در واﻗـﻊ‪ ،‬اﮔﺮ اﯾﻦ ﮐـﺎر را ﻧﻤﯽﮐﺮدﯾﻢ‪،‬‬ ‫اﻧﺴﺎنھــﺎ ھﯿـــﭻوﻗﺖ در ﺑﺮاﺑﺮ درﻧــﺪﮔﺎﻧﺸﺎن دوام‬ ‫ﻧﻤﯽآوردﻧـﺪ‪ .‬ﭼﯿﺰی ﺳـﺎﺧﺘﯿﻢ ﺑـﻪ ا ﺳﻢ "ﺣـﺎﻓﻈﻪ"‪،‬‬ ‫در ﺳــﺖ ﻣﺜـــﻞ ﮐــﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ‪ .‬ﺣــﺎﻓﻈﻪ ﻣــﺎ را از ﺧﻄﺮ‬ ‫ﺣﻔـﺎﻇﺖ ﻣﯽﮐﻨـﺪ‪ ،‬اﺟـﺎزه ﻣﯽدھـﺪ ﻣﺜﻞ ﻣﻮﺟﻮدات‬ ‫اﺟﺘﻤـﺎﻋﯽ زﻧــﺪﮔﯽ ﮐﻨﯿـﻢ‪ ،‬ﻏـﺬا ﭘﯿـﺪا ﮐﻨﯿـﻢ‪ ،‬ر ﺷــﺪ‬ ‫ﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬ھﺮﭼﻪ را ﯾـﺎد ﮔﺮﻓﺘﻪاﯾﻢ ﺑﻪ ﻧﺴﻞ ﺑﻌـﺪ ﻣﻨﺘﻘﻞ‬ ‫ﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻮﺿﻮع اﺻﻠﯽ زﻧﺪﮔﯽ اﯾﻦ ﻧﯿﺴ ﺖ‪«.‬‬ ‫ﮐـــﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ را روی ﻣﯿﺰ ﻣﯽﮔــــﺬارم و ﺑـــﻪ ﺗﺨﺖ‬ ‫ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدم‪.‬‬ ‫»آن ﺣﻠﻘـﻪی آﺗﺶ ﻓﻘــﻂ ﺗﺮﻓﻨــﺪی ا ﺳـﺖ ﺑﺮای‬ ‫آزاد ﮐﺮدن ﻣـــــﺎ از ﺣﺎﻓﻈﻪﻣـــــﺎن‪ .‬ﺟـــــﺎﯾﯽ ﭼﯿﺰی‬ ‫درﺑﺎرهاش ﺧﻮاﻧـﺪهام‪ .‬ا ﺳﻢ ﻧﻮﯾﺴـﻨﺪهاش اﻻن ﯾﺎدم‬ ‫ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬اﻣـﺎ ﻣﯽﮔﻔﺖ ھﺮ ﺷﺐ ﻣﻮﻗﻊ ﺧﻮاب دﯾـﺪن‪،‬‬ ‫ﻧﺎھﺸـــــﯿﺎراﻧﻪ ھﻤﯿــــﻦ ﮐــــﺎر را ﻣﯽﮐﻨﯿــــﻢ‪ :‬وارد‬ ‫ﮔﺬ ﺷـﺘﻪی اﺧﯿﺮ ﯾﺎ دورﻣﺎن ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﺑﯿـﺪار‬


‫ﻣﯽ ﺷــــﻮﯾﻢ‪ ،‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯿــــﻢ ﭼــــﻪ ﺧﻮابھــــﺎی‬ ‫اﺣﻤﻘـﺎﻧﻪای‪ .‬اﻣـﺎ اﺣﻤﻘـﺎﻧﻪ ﻧﯿﺴـ ﺖ‪ .‬ﺑـﻪ دﯾــﺪار ﺑُﻌﺪ‬ ‫دﯾﮕﺮی رﻓﺘﻪاﯾﻢ‪ ،‬ﺟـﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺣـﻮادث دﻗﯿﻘـًﺎ ﻣﻄـﺎﺑﻖ‬ ‫اﯾﻨﺠـﺎ اﺗﻔﺎق ﻧﻤﯽاﻓﺘـﺪ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ ﭼﺮﻧـﺪ و ﭘﺮﻧﺪ‬ ‫ا ﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻮن وﻗﺘﯽ ﺑﯿـﺪار ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ‪ ،‬ﺑﯽ درﻧﮓ ﺑﻪ‬ ‫دﻧﯿـﺎﯾﯽ ﮐـﻪ ﺑﻪو ﺳــﯿﻠﻪی ﺣﺎﻓﻈﻪﻣـﺎن ﻧﻈـﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ‬ ‫ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدﯾـﻢ‪ ،‬ﮐـﻪ روش ﻣـﺎ ﺑﺮای درک زﻣـﺎن ﺣـﺎل‬ ‫ا ﺳــﺖ‪ .‬آﻧﭽـﻪ را در ﺧــﻮاب دﯾــﺪهاﯾﻢ ﺑـﻪ ﺳــﺮﻋﺖ‬ ‫ﻓﺮاﻣﻮش ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪«.‬‬ ‫»واﻗﻌـًﺎ ﺑﺮﮔﺸـﺘﻦ ﺑﻪ ﯾـﮏ ﺣﻠﻮل ﮔﺬ ﺷـﺘﻪ ﯾـﺎ ﯾﮏ‬ ‫ﺑُﻌﺪ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ھﻤﯿﻦ ﺳﺎدﮔﯽ ا ﺳ ﺖ؟«‬ ‫»وﻗـﺘﯽ ﺧﻮاب ﻣﯽﺑﯿﻨﯿﻢ ﯾـﺎ ﻋﻤـﺪاً اﯾﻦ ﺣـﺎﻟﺖ را‬ ‫ﺑﺮﻣﯽاﻧﮕﯿﺰﯾـﻢ‪ ،‬آره‪ ،‬اﻣـﺎ ﺑﺮاﻧﮕﯿﺨﺘـﻦ اﯾﻦ ﺣـﺎل واﻗﻌًﺎ‬ ‫ﺗﻮﺻــﯿﻪ ﻧﻤﯽ ﺷـﻮد‪ .‬وﻗــﺘﯽ آن ﺣﻠﻘـﻪ ﺑــﺪﻧﺖ را در‬ ‫اﺧﺘﯿـــﺎر ﺑﮕﯿﺮد‪ ،‬روﺣـــﺖ در ﻧـــﻮﻋﯽ ﺑﺮزخ ﺷــــﻨﺎور‬ ‫ﻣﯽ ﺷـــﻮد‪ .‬اﮔﺮ ﻧﺪاﻧــــﺪ ﮐﺠـــﺎ ﻣﯽرود‪ ،‬در ﺧـــﻮاب‬ ‫ﻋﻤﯿﻘﯽ ﻓﺮو ﻣﯽرود و ﻣﻤﮑـﻦ ا ﺳـﺖ ﺑﻪ ﺟﺎھـﺎﯾﯽ‬ ‫راﻧـﺪه ﺑﺸـﻮد ﮐﻪ ازش ا ﺳـﺘﻘﺒﺎل ﻧﻤﯽ ﺷﻮد‪ ،‬و ﺑﻌﺪ‬ ‫ﯾـﺎ ھﯿــﭻﭼﯿﺰی ﯾـﺎد ﻧﻤﯽﮔﯿﺮد ﯾـﺎ ﺣـﺘﯽ ﻣﺸــﮑﻼت‬ ‫ﮔﺬ ﺷﺘﻪ را ﺑﻪ زﻣﺎن ﺣﺎل ﻣﯽآورد‪«.‬‬


‫ﺳﯿﮕﺎرھﺎﯾﻤﺎن را ﺗﻤﺎم ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ .‬زﯾﺮ ﺳـﯿﮕﺎری را‬ ‫روی ﺻــــﻨﺪﻟﯽ ﺑﻐـــﻞ ﺗﺨـــ ﺖ ﻣﯽﮔــــﺬارم و ازش‬ ‫ﻣﯽﺧـﻮاھﻢ دوﺑـﺎره ﺑﻐﻠـﻢ ﮐﻨــﺪ‪ .‬ﻗﻠﺒﺶ دارد ﺗﻨــﺪﺗﺮ‬ ‫ﻣﯽزﻧﺪ‪.‬‬ ‫»ﻣﻦ ﯾﮑﯽ از آن ھﺸﺖ ﺗﺎ زﻧﻢ؟«‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ .‬ﺗﻤـﺎم ﮐﺴـﺎﻧﯽ ﮐﻪ در "ﮔﺬ ﺷـﺘﻪ" ﺑـﺎ آنھﺎ‬ ‫ﻣﺸــﮑﻞ دا ﺷــﺘﻪاﯾﻢ‪ ،‬در زﻧـﺪﮔﯽ ﻣـﺎ ﻣـﺪام دوﺑـﺎره‬ ‫ﻇﺎھﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﻋﺮﻓﺎ ﺑﮫﺶ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﭼﺮخ زﻣﺎن‪.‬‬ ‫در ھﺮ ﺣﻠﻮل ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع آﮔـﺎه ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ‬ ‫و ﺗﻌﺎرضھـﺎ ﮐﻢﮐﻢ ﺑﺮﻃﺮف ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬وﻗـﺘﯽ ﺗﻤـﺎم‬ ‫ﺗﻌﺎرضھــﺎ ھﻤﻪﺟــﺎ ﺗﻤــﺎم ﺷـﻮد‪ ،‬ﻧـﻮع ﺑﺸــﺮ وارد‬ ‫ﻣﺮﺣﻠﻪی ﺟﺪﯾﺪی ﻣﯽ ﺷﻮد‪«.‬‬ ‫» اﯾـﻦ ﺗﻌﺎرضھـﺎ را در ﮔﺬ ﺷـﺘﻪ ﺧﻠـﻖ ﮐﺮدﯾﻢ ﺗﺎ‬ ‫ﺑﺘﻮاﻧﯿﻢ ﺑﻌﺪاً ﺣﻠﺸﺎن ﮐﻨﯿﻢ؟«‬ ‫»ﻧﻪ‪ ،‬ﺗﻌﺎرضھﺎ ﺑﺮای ﻧﻮع ﺑﺸﺮ ﻻزم ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﺪ‬ ‫ﺑــﻪ ﺷــﮑﻠﯽ و در ﺟﮫــﺘﯽ ﮐــﻪ در ﭘﺮدهی ا ﺳــﺮار‬ ‫ا ﺳﺖ‪ ،‬ﺗﮑﺎﻣﻞ ﯾﺎﺑـﺪ‪ .‬زﻣﺎﻧﯽ را ﺗﺼﻮر ﮐﻦ ﮐﻪ ھﻤﻪی‬ ‫ﻣﺎ ﺑﺨﺸـﯽ از ﻧﻮﻋﯽ ﺳﻮپ زﯾﺴﺖ ﺷـﻨﺎﺧﺘﯽ ﺑﻮﯾﻢ‬ ‫ﮐـﻪ زﻣﯿـﻦ را ﭘﻮ ﺷﺎﻧــﺪه ﺑـﻮد‪ .‬ﺳــﻠﻮلھﺎ ﻣﯿﻠﯿـﻮنھﺎ‬ ‫ﺳــﺎل ﺑـﻪ ھﻤــﺎن ﺷــﮑﻞ ﺗﮑــﺜﯿﺮ ﻣﯽ ﺷﺪﻧــﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪ‬


‫ﯾﮑﯽ ﺷـــﺎن ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮد‪ .‬در آن ﻣﺮﺣﻠــﻪ‪ ،‬ﻣﯿﻠﯿـــﺎردھﺎ‬ ‫ﺳﻠﻮل دﯾﮕﺮ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪" :‬در ﺳﺖ ﻧﯿﺴ ﺖ‪ ،‬آن ﺳـﻠﻮل ﺑﺎ‬ ‫ﺑﻘﯿﻪی ﻣﺎ در ﺗﻌﺎرض ا ﺳﺖ‪".‬‬ ‫»ﺑــﻪ ھﻤﯿــﻦ ﻣﻨــﻮال‪ ،‬اﯾـﻦ ﺟﮫﺶ ﺑــﺎﻋﺚ ﺷــﺪ‬ ‫ﺳﻠﻮلھـﺎی اﻃﺮاف ﺳـﻠﻮل ﻣـﺎ ھـﻢ ﻋـﻮض ﺷﻮﻧـﺪ‪.‬‬ ‫"ا ﺷـﺘﺒﺎه" ﭘﺲ از "ا ﺷـﺘﺒﺎه" دﯾﮕﺮ‪ ،‬و ھﻤﯿـﻦ ﺑـﺎﻋﺚ‬ ‫ﺷـﺪ از آن ﺳـﻮپ آﻣﯿﺐھـﺎ‪ ،‬ﻣﺎھﯽھـﺎ‪ ،‬ﺟﺎﻧﻮرھـﺎ و‬ ‫اﻧﺴﺎنھـــﺎ ﺑﯿﺮون ﺑﯿﺎﯾﻨــــﺪ‪ .‬ﺗﻌـــﺎرض ﺑﺮای ﺗﮑـــﺎﻣﻞ‬ ‫ﺿﺮوری ﺑﻮد‪«.‬‬ ‫ﺳﯿﮕﺎر دﯾﮕﺮی رو ﺷﻦ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»اﻣﺎ ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﺗﻌﺎرضھﺎ را اﻻن ﺣﻞ ﮐﻨﯿﻢ؟«‬ ‫»ﺑﺮای اﯾﻨﮑــﻪ ﮐﯿﮫــﺎن‪ ،‬ﻗﻠــﺐ ﺧــﺪا‪ ،‬ﻣﻨﺒﺴــﻂ و‬ ‫ﻣﻨﻘﺒﺾ ﻣﯽ ﺷـﻮد‪ .‬ﺷــﻌﺎر ﮐﯿﻤﯿﺎﮔﺮھـﺎ ﺑـﻮد‪ :‬ﻣﻨﺤﻞ‬ ‫ﮐﻦ و ﻣﻨﻌﻘـﺪ ﮐﻦ‪ .‬ﯾﻌﻨﯽ از ھﻢ ﺟـﺪا ﮐﻦ و دوﺑـﺎره‬ ‫ﺑﻪ ھﻢ ﻧﺰدﯾﮏ ﮐﻦ‪ .‬ﻧﭙﺮس ﭼﺮا‪ ،‬ﭼﻮن ﻧﻤﯽداﻧﻢ‪.‬‬ ‫»اﻣﺮوز ﺑﻌﺪازﻇﮫﺮ ﺑﺎ وﯾﺮا ﺳﺘﺎرم ﺟﺪل ﻣﯽﮐﺮدﯾﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﻟﻄـﻒ اﯾﻦ ﺗﻘﺎﺑـﻞ ھﺮﮐـﺪام ﺗﻮاﻧﺴﺘﯿـﺪ ﭼﺮاﻏﯽ را‬ ‫رو ﺷﻦ ﮐﻨﯿـﺪ ﮐﻪ دﯾﮕﺮی از آن ﺑﯽﺧـﺒﺮ ﺑـﻮد‪ .‬از ھﻢ‬ ‫ﺟـﺪا و ﺑـﺎز ﺑﻪ ھﻢ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪﯾـﺪ‪ ،‬و ھﻤﻪﻣﺎن از آن‬ ‫ﺳـﻮد ﺑﺮدﯾـﻢ‪ .‬ﻣـﺎﺟﺮا ﻣﯽﺗـﻮاﻧﺴ ﺖ ﻧـﺘﯿﺠﻪی ﮐـﺎﻣًﻼ‬


‫ﻣﺘﻔـﺎوﺗﯽ دا ﺷـﺘﻪ ﺑﺎ ﺷـﺪ‪ :‬ﻣﻘـﺎﺑﻠﻪای ﮐـﻪ ﻧـﺘﯿﺠﻪی‬ ‫ﻣﺜﺒــﺘﯽ ﻧــﺪا ﺷﺖ‪ .‬در اﯾـﻦ ﺻـﻮرت‪ ،‬ﻣﻮﺿـﻮع ﮐﻤــﺘﺮ‬ ‫رو ﺷــﻨﮕﺮاﻧﻪ ﻣﯽﺑـﻮد ﯾـﺎ ﺑﺎﯾــﺪ ﺑﻌـﺪاً ﺣـﻞ ﻣﯽ ﺷـﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﻤﯽﺗــﻮاﻧﺴﺖ ﺣﻞﻧﺸــﺪه ﺑﻤﺎﻧــﺪ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐــﻪ اﻧﺮژی‬ ‫ﻧﻔﺮت ﺑﯿﻦ ﺷـﻤﺎ دو ﻧﻔﺮ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴ ﺖ ﺗﻤﺎم واﮔﻦ را‬ ‫ﻣﺘﻌﻔﻦ ﮐﻨﺪ‪ .‬و اﯾﻦ واﮔﻦ‪ ،‬ﻣﯽداﻧﯽ‪ ،‬ا ﺳﺘﻌﺎرهای از‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ا ﺳﺖ‪«.‬‬ ‫ﻋﻼﻗﻪی زﯾﺎدی ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﻈﺮﯾﺎت ﻧﺪارد‪.‬‬ ‫»ﭘﺲ ﺷﺮوع ﮐﻦ‪ .‬ﻣﻦ ھﻢ ﺑﺎھﺎت ﻣﯽآﯾﻢ‪«.‬‬ ‫»ﻧﻪ‪ ،‬ﻧﻤﯽآﯾﯽ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﻣﺮا ﺑﻐﻞ ﮐﺮده ﺑﺎ ﺷﯽ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﻧﻤﯽداﻧﯽ ﮐﺠـﺎ ﻣﯽروم‪ .‬اﯾﻦ ﮐﺎر را ﻧﮑﻦ‪ .‬ﻗﻮل ﺑـﺪه‬ ‫ﺣﻠﻘﻪ را ﺗﺼﻮر ﻧﮑﻨﯽ‪ .‬ﺣﺘﯽ اﮔﺮ راهﺣﻞ ﮐﺎﻣﻠﯽ ﭘﯿﺪا‬ ‫ﻧﮑﻨﻢ‪ ،‬ﻗﻮل ﻣﯽدھﻢ ﺑﮫﺖ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﻗﺒًﻼ ﮐﺠﺎ ھﻤﺪﯾﮕﺮ‬ ‫را دﯾــﺪهاﯾﻢ‪ .‬ﻧﻤﯽداﻧــﻢ اﯾـﻦ اوﻟﯿـﻦ ﻣﻼﻗﺎﺗﻤــﺎن در‬ ‫زﻧـﺪﮔﯽھﺎی ﮔﺬ ﺷـﺘﻪ ﺑﻮده ﯾﺎ ﻧﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻨﮫﺎ ﻣﻼﻗﺎﺗﯽ‬ ‫ا ﺳﺖ ﮐﻪ ازش ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ‪«.‬‬ ‫ﺟﻮاب ﻧﻤﯽدھﺪ‪.‬‬ ‫اﺻـﺮار ﻣﯽﮐﻨﻢ‪» :‬ﻗﻮل ﺑـﺪه‪ .‬اﻣﺮوز ﺳـﻌﯽ ﮐﺮدم‬ ‫دوﺑـﺎره ﺑـﺒﺮﻣﺖ ﺑﻪ اﻟﻒ‪ .‬اﻣـﺎ دﯾﮕﺮان آﻧﺠـﺎ اﯾﺴـﺘﺎده‬ ‫ﺑﻮدﻧـﺪ‪ .‬ﻣﻌﻨﯽاش اﯾﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾـﺪ ﻗﺒـﻞ از ﺗﻮ ﺑﻪ‬


‫آﻧﺠﺎ ﺑﺮوم‪«.‬‬ ‫ﻣﺮا ﮐﻨـﺎر ﻣﯽزﻧـﺪ و ﺳـﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨـﺪ ﺑﻠﻨـﺪ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﯿﺮﻣﺶ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾـﺪ‪» :‬ھﻤﯿﻦ اﻻن ﺑﺮوﯾﻢ اﻟﻒ‪ .‬اﯾﻦ ﺳﺎﻋﺖ‬ ‫ﮐﺴﯽ آﻧﺠﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪«.‬‬ ‫»ﺧـﻮاھﺶ ﻣﯽﮐﻨـﻢ ﺣﺮﻓـﻢ را ﺑـﺎور ﮐـﻦ‪ .‬دوﺑـﺎره‬ ‫ﺑﻐﻠـﻢ ﮐـﻦ و ﺳـﻌﯽ ﻧﮑﻦ زﯾـﺎد ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﯽ‪ ،‬ﺣـﺘﯽ‬ ‫اﮔﺮ ﺧــﻮاﺑﺖ ﺑــﻪ ھــﻢ ﻣﯽرﯾﺰد‪ .‬ﺑﮕــﺬار ﺑــﺒﯿﻨﻢ اول‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺟﻮاﺑﯽ ﺑﮕﯿﺮم؟ آﺗﺶ ﻣﻘﺪس را روی ﮐﻮه‬ ‫رو ﺷـﻦ ﮐـﻦ‪ ،‬ﭼـﻮن آﻧﺠـﺎ ﮐـﻪ ﻣﯽروم‪ ،‬ﺑـﻪ ﺳـﺮدی‬ ‫ﻣﺮگ ا ﺳﺖ‪«.‬‬ ‫ھﻼل دوﺑﺎره ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﻣﻦ ﯾﮑﯽ از آن زنھﺎم‪،‬‬ ‫ﻧﻪ؟«‬ ‫ھﻤـﺎنﻃﻮر ﮐـﻪ ﺿـﺮﺑﺎن ﻗﻠﺒﺶ ﮔـﻮش ﻣﯽدھـﻢ‪،‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬آره‪«.‬‬ ‫»آﺗﺶ را رو ﺷـــﻦ ﻣﯽﮐﻨـــﻢ و ﺑﺎﻻـــی ﺳــــﺮت‬ ‫ﻣﯽﻣﺎﻧﻢ و ﻣﺮاﻗﺒﺖ ھﺴﺘﻢ‪ .‬ﺑﺎ آراﻣﺶ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺮو‪«.‬‬ ‫ﺣﻠﻘــﻪ را ﺗﺼــﻮر ﻣﯽﮐﻨـﻢ‪ .‬ﺑﺨﺸﺸــﯽ ﮐـﻪ ﻗﺒًﻼ‬ ‫ﻧﺼــﯿﺒﻢ ﮐﺮده‪ ،‬آزادﺗﺮم ﻣﯽﮐﻨـﺪ و ﺧﯿﻠﯽ زود ﺣﻠﻘﻪ‬ ‫ﺑﻪ اﺧﺘﯿـﺎر ﺧﻮدش ﺷـﺮوع ﻣﯽﮐﻨـﺪ ﺑﻪ ﺑﺎﻻـ و ﭘﺎﯾﯿﻦ‬


‫رﻓﺘـــﻦ روی ﺑـــﺪﻧﻢ‪ ،‬و ﻣﺮا ﺑـــﻪ ﺟـــﺎﯾﯽ رھﻨﻤـــﻮن‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد ﮐﻪ دﻟﻢ ﻧﻤﯽﺧﻮاھﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮوم‪.‬‬


‫ﻓﺘﻮای رﯾﺸﻪﮐﻨﯽ‬ ‫ﺳﺮم را از روی ﻧـــــﺎﻣﻪ ﺑﺮﻣﯽدارم و ﺑـــــﻪ زوج‬ ‫ﺑﺮازﻧـﺪهی ﭘﯿﺶ روﯾـﻢ ﻧﮕـﺎه ﻣﯽﮐﻨـﻢ‪ .‬ﻣﺮد‪ ،‬ﭘﯿﺮاھﻦ‬ ‫ﺳﻔﯿـــﺪ ﮐﺘـــﺎﻧﯽ ﺑﺴـــﯿﺎر ﺗﻤﯿﺰ و ﮐــﺖ ﻣﺨﻤﻠﯽ ﺑﺎ‬ ‫آ ﺳﺘﯿﻦھـﺎی زردوزی ﭘﻮ ﺷـﯿﺪه‪ .‬زن ﭘﺎﻟﺘﻮ ﭘﻮ ﺳﺖ ﺑﻪ‬ ‫ﺗــﻦ دارد و ﺟــﺎﻣﻪی ﭘﺸـــﻤﯽاش ﻣﺮوارﯾــﺪﻧﺸﺎن‬ ‫ا ﺳــﺖ و ﯾﻘـﻪی ﺗــﻮری و ﺑﻠﻨــﺪ ﺑﻠــﻮز آ ﺳــﺘﯿﻦﺑﻠﻨﺪ‬ ‫ﺳﻔﯿــﺪش‪ ،‬ﺻـﻮرت ﻣﻀــﻄﺮﺑﺶ را ﻗــﺎب ﮔﺮﻓﺘـﻪ‪ .‬ﺑﺎ‬ ‫ﻣﺎﻓﻮﻗﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫زن ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨـﺪ زورﮐﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ » :‬ﺳﺎلھﺎ ﺳﺖ ﺑﺎ‬ ‫ھﻢ دو ﺳﺘﯿﻢ‪ «،‬اﻧﮕﺎر ﻣﯽﺧﻮاھـﺪ ﻣﺎ را ﻣﺘﻘﺎﻋﺪ ﮐﻨﺪ‬ ‫ﮐﻪ ﭼﯿﺰی ﻋﻮض ﻧﺸﺪه و ﻓﻘﻂ ﺳﻮءﺗﻔﺎھﻤﯽ ﭘﯿﺶ‬ ‫آﻣﺪه‪ » :‬ﺷـﻤﺎ ﺗﻌﻤﯿﺪش دادﯾﺪ و در ﻣﺴـﯿﺮ ﺣﻘﯿﻘﺖ‬ ‫ﮔﺬا ﺷﺘﯿﺪش‪«.‬‬ ‫ﺑﻌـﺪ رو ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽﮐﻨـﺪ و ﻣﯽاﻓﺰاﯾﺪ‪» :‬و ﺗﻮ او را‬ ‫ﺑﮫﺘﺮ از ھﻤﻪ ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﯽ‪ .‬ﺑﺎ ھﻢ ﺑﺎزی ﻣﯽﮐﺮدﯾﺪ‬ ‫و ﺑـﺎ ھـﻢ ﺑﺰرگ ﺷﺪﯾـﺪ‪ ،‬ﻓﻘـﻂ ﺑﻪ ﺧـﺎﻃﺮ اﯾﻦ از ھﻢ‬


‫ﺟــﺪا ﺷﺪﯾــﺪ ﮐــﻪ ﺗــﻮ ﺗﺼــﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓــﺘﯽ ﮐﺸــﯿﺶ‬ ‫ﺑﺸﻮی‪«.‬‬ ‫ﻣﻔﺘﺶ ﺑﯽﺗﻔﺎوت ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬ ‫زوج ﻣﻠﺘﻤﺴـﺎﻧﻪ ﻧﮕـﺎھﻢ ﻣﯽﮐﻨﻨـﺪ‪ ،‬ﺗﻤﻨﺎی ﮐﻤﮏ‬ ‫دارﻧــﺪ‪ .‬ﺑﺎرھــﺎ در ﺧﺎﻧﻪ ﺷــﺎن ﺧﻮاﺑﯿــﺪهام و ﻧــﺎن و‬ ‫ﻧﻤﮑﺸـﺎن را ﺧﻮردهام‪ .‬ﺑﻌـﺪ از ﻣﺮگ واﻟـﺪﯾﻨﻢ ﭘﻨﺎھﻢ‬ ‫دادﻧـﺪ‪ .‬ﺳـﺮم را ﺑـﻪ ﺗﺄﯾﯿـﺪ ﺗﮑـﺎن ﻣﯽدھﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﭘﻨﺞ‬ ‫ﺳـﺎل ﺑﺰرگﺗﺮم‪ ،‬اﻣـﺎ را ﺳـ ﺖ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨــﺪ‪ ،‬ﻣـﻦ او را‬ ‫ﺑﮫﺘﺮ از ھﻤﻪ ﻣﯽ ﺷـﻨﺎ ﺳﻢ‪ .‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬ھﻤﺒـﺎزی ﺑﻮدﯾﻢ و‬ ‫ﺑﺎ ھﻢ ﺑﺰرگ ﺷـﺪﯾﻢ و ﻗﺒﻞ از ﭘﯿﻮ ﺳـﺘﻨﻢ ﺑﻪ ﻓﺮﻗﻪی‬ ‫دوﻣﻨﯿﮑﻦ‪ ،‬او را زن زﻧﺪﮔﯽام ﻣﯽداﻧﺴﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻻـ ﻧﻮﺑﺖ ﭘـﺪرش ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑـﺎ ﻣﻔﺘﺶ ﺻـﺤﺒﺖ‬ ‫ﮐﻨـﺪ‪ .‬ﻟﺒﺨﻨـﺪش ﻣﺜـﻞ ﻟﺒﺨﻨـﺪ ﻣﺎدر ﮐﺎذب ا ﺳﺖ‪» :‬از‬ ‫دو ﺳﺖھــــــــﺎﯾﺶ ﺣﺮف ﻧﻤﯽزﻧﯿـــــــﻢ‪ .‬ﻧﻤﯽداﻧﻢ‬ ‫دو ﺳﺖھـﺎﯾﺶ ﭼﻪﮐـﺎر ﻣﯽﮐﻨﻨــﺪ ﯾـﺎ ﮐﺮدهاﻧــﺪ‪ .‬ﻣﻦ‬ ‫اﻋﺘﻘـﺎد دارم ﮐﻠﯿﺴـﺎ وﻇﯿﻔـﻪ دارد ﮐﻔﺮ را رﯾﺸﻪﮐﻦ‬ ‫ﮐﻨـﺪ‪ ،‬ھﻤﺎنﻃﻮر ﮐﻪ ﺗﮫﺪﯾﺪ ﻣﻮرھﺎ را رﯾﺸﻪﮐﻦ ﮐﺮد‪.‬‬ ‫اﯾــﻦ زنھــﺎ ﺣﺘﻤــًﺎ ﮔﻨﺎھﮑﺎرﻧــﺪ‪ ،‬ﭼــﻮن ﮐﻠﯿﺴــﺎ ﮐﻪ‬ ‫ھﯿﭻوﻗﺖ ا ﺷﺘﺒﺎه ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ھﺮدو ﻣﯽداﻧﯿﺪ ﮐﻪ‬ ‫دﺧﺘﺮ ﻣﺎ ﺑﯽﮔﻨﺎه ا ﺳﺖ‪«.‬‬


‫دﯾﺮوز ﺳﺮان ﻓﺮﻗﻪ ﺑﺮای ﺑﺎزدﯾﺪ ﺳﺎﻻﻧﻪ ﺑﻪ ﺷﮫﺮ‬ ‫آﻣﺪﻧـﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎم اھﺎﻟﯽ در ﻣﯿـﺪان اﺻـﻠﯽ ﺟﻤﻊ ﺷـﺪه‬ ‫ﺑﻮدﻧـﺪ‪ .‬ﮐﺴــﯽ ﻣﺠﺒﻮر ﺷـﺎن ﻧﮑﺮده ﺑـﻮد ﺑﯿﺎﯾﻨـﺪ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ھﺮﮐﺲ ﻧﻤﯽآﻣــﺪ‪ ،‬ﺑﻼﻓﺎﺻــﻠﻪ ﻣـﻮرد ﺳـﻮءﻇﻦ ﻗﺮار‬ ‫ﻣﯽﮔﺮﻓـــﺖ‪ .‬ﺧﺎﻧﻮادهھـــﺎ از ھﺮ ﻃﺒﻘــﻪای ﺟﻠـــﻮی‬ ‫ﮐﻠﯿﺴـﺎ ﺟﻤﻊ ﺷـﺪه ﺑﻮدﻧـﺪ‪ .‬ﯾﮑﯽ از ﺳـﺮان از روی‬ ‫ﻣﺘﻨﯽ ﺧﻮاﻧﺪ و دﻟﯿﻞ اﯾﻦ دﯾﺪار را ﺗﻮﺿﯿﺢ داد‪ :‬ﻧﻘﺎب‬ ‫از ﭼﮫﺮهی ﮐﻔﺎر ﮐﻨﺪن و ر ﺳﺎﻧﺪن آنھﺎ ﺑﻪ ﭘﯿﺸـﮕﺎه‬ ‫ﻗﻀﺎی اﻟﮫﯽ و زﻣﯿﻨﯽ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﻟﺤﻈﻪی رﺣﻤﺖ ر ﺳﯿﺪ‬ ‫و ﮐﺴــﺎﻧﯽ ﮐــﻪ اﺣﺴــﺎس ﻣﯽﮐﺮدﻧــﺪ از وﻇــﺎﯾﻒ‬ ‫اﻟﮫﯽ ﺷﺎن ﻗﺼﻮر ﮐﺮدهاﻧﺪ‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ داوﻃﻠﺒﺎﻧﻪ‬ ‫ﺑـﻪ ﮔﻨﺎھﺎﻧﺸــﺎن اﻋـﺘﺮاف ﮐﻨﻨــﺪ و ﻣﺸــﻤﻮل ﺗﻨـﺒﯿﻪ‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻼـﯾﻤﯽ ﺑﺸﻮﻧـﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺎ وﺟﻮد وﺣﺸﺘﯽ ﮐﻪ‬ ‫در ﭼﺸﻢھـﺎی ھﻤﻪ ﻣـﻮج ﻣﯽزد‪ ،‬ھﯿـﭻﮐﺲ ﺗﮑـﺎن‬ ‫ﻧﺨﻮرد‪.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ از ﻣﺮدم ﺧﻮا ﺳـﺘﻨﺪ ﻓﻌﺎﻟﯿ ﺖھﺎی ﻣﺸﮑﻮک را‬ ‫ﮔﺰارش ﺑﺪھﻨﺪ‪ .‬ﮐﺎرﮔﺮ ﻣﺰرﻋﻪای ﻗﺪم ﺟﻠﻮ ﮔﺬا ﺷـﺖ‬ ‫و ﻧــــــﺎم ھﺸـــــﺖ دﺧــــــﺘﺮ را ﺑﺮد‪ .‬ھﻤـــــﻪ او را‬ ‫ﻣﯽ ﺷــﻨﺎﺧﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺮدی ﮐــﻪ دﺧﺘﺮھــﺎی ﺧــﻮدش را‬ ‫ﮐﺘـﮏ ﻣﯽزد‪ ،‬اﻣـﺎ ھﺮ ﯾﮑﺸـﻨﺒﻪ ﺑﻪ ﻣﺮا ﺳﻢ ﻋﺸﺎی‬ ‫رﺑﺎﻧﯽ ﻣﯽرﻓﺖ‪ ،‬اﻧﮕﺎر ﺑﺮهی ﻣﻌﺼﻮم ﺧﺪا ﺑﺎ ﺷﺪ‪.‬‬


‫****‬ ‫ﻣﻔﺘﺶ رو ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺳـﺮ ﺗﮑﺎن ﻣﯽدھﺪ‬ ‫و ﻣـﻦ ﻓـﻮراً ﻧـﺎﻣﻪ را ﺑـﻪ او ﻣﯽدھـﻢ‪ .‬ﻧـﺎﻣﻪ را ﮐﻨـﺎر‬ ‫ﺗﻮدهای ﮐﺘﺎب ﻣﯽﮔﺬارد‪.‬‬ ‫زن و ﻣﺮد ﻣﻨﺘﻈﺮﻧـﺪ‪ .‬ﺑـﺎ وﺟـﻮد ﺳـﺮﻣﺎ‪ ،‬ﭘﯿﺸـﺎﻧﯽ‬ ‫ﭘﺪر دﺧﺘﺮ از ﻋﺮق ﻣﯽدرﺧﺸﺪ‪.‬‬ ‫»ھﯿـﭻﮐﺲ از ﺧﺎﻧﻮادهی ﻣﺎ ﻗﺪم ﺟﻠﻮ ﻧﮕﺬا ﺷﺖ‪،‬‬ ‫ﭼﻮن آدمھﺎی ﺧﺪاﺗﺮ ﺳﯽ ھﺴﺘﯿﻢ‪ .‬ﻧﯿﺎﻣﺪهاﯾﻢ ﺗﻤﺎم‬ ‫آن دﺧﺘﺮھــﺎ را ﻧﺠــﺎت ﺑــﺪھﯿﻢ‪ ،‬ﻓﻘــﻂ دﺧﺘﺮﻣـﺎن را‬ ‫ﻣﯽﺧـﻮاھﯿﻢ‪ .‬ﺑﻪ ﺗﻤـﺎم ﻣﻘـﺪ ﺳﺎت ﻗﺴﻢ ھﻤﯿﻦ ﮐﻪ‬ ‫ﺷـﺎﻧﺰده ﺳـﺎﻟﺶ ﺑﺸـﻮد‪ ،‬ﻣﯽﻓﺮ ﺳـﺘﯿﻤﺶ ﺑـﻪ ﯾﮏ‬ ‫ﺻﻮﻣﻌﻪ‪ .‬ﺟﺴﻢ و روﺣﺶ ھـﺪﻓﯽ ﻧﺨﻮاھـﺪ دا ﺷـﺖ‬ ‫ﺟﺰ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﻋﺰت اﻟﮫﯽ‪«.‬‬ ‫ﺳﺮاﻧﺠــﺎم ﻣﻔﺘﺶ ﻣﯽﮔﻮﯾـــﺪ‪» :‬آن ﻣﺮد ﺟﻠــﻮی‬ ‫ﺗﻤـــﺎم ﺷـــﮫﺮ ﺑــﻪ دﺧﺘﺮھـــﺎ اﺗﮫـــﺎم زد‪ .‬اﮔﺮ دروغ‬ ‫ﻣﯽﮔﻔــﺖ ﻣﺮدم ر ﺳــﻮاﯾﺶ ﻣﯽﮐﺮدﻧـــﺪ‪ .‬ﺑﯿﺸـــﺘﺮ‬ ‫ﮔﺰارشھـــﺎ از ا ﺷـــﺨﺎص ﮔﻤﻨـــﺎم ﻣﯽآﯾـــﺪ‪ .‬ﭼﻨﯿﻦ‬ ‫ﺷﺠﺎﻋﺘﯽ ﺑﯽﻧﻈﯿﺮ ا ﺳﺖ‪«.‬‬ ‫ﭘــﺪر دﺧــﺘﺮ ﮐــﻪ ﺧﻮ ﺷــﺤﺎل ﺷــﺪه ﮐـﻪ ﻣﻔﺘﺶ‬ ‫د ﺳﺖﮐــﻢ ﺳـــﮑﻮﺗﺶ را ﺷﮑﺴـــﺘﻪ‪ ،‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ‬


‫ﺷﺎﯾﺪ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﺮای ﻣﺬاﮐﺮه ﭘﯿﺶ آﻣﺪه ﺑﺎ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫»اﯾﻦ ﻣﺮد ﺑـﺎ ﻣﻦ ﺳـﺮ ﻋﻨﺎد دارد‪ ،‬ﺷـﻤﺎ ﺧﻮدﺗﺎن‬ ‫ﺧﺒﺮ دارﯾـﺪ‪ .‬از ﮐـﺎر اﺧﺮاﺟﺶ ﮐﺮدم‪ ،‬ﭼﻮن ﺑﻪ دﺧﺘﺮم‬ ‫ﻃﻤـﻊ دا ﺷـﺖ‪ .‬ﮐــﺎرش ھﯿــﭻ رﺑﻄﯽ ﺑـﻪ اﯾﻤــﺎﻧﺶ‬ ‫ﻧﺪارد‪ ،‬ﻓﻘﻂ اﻧﺘﻘﺎمﺟﻮﯾﯽ ا ﺳﺖ‪«.‬‬ ‫دﻟﺶ ﻣﯽﺧــﻮا ﺳﺖ اﺿــﺎﻓﻪ ﮐﻨــﺪ ﮐـﻪ در ﻣــﻮرد‬ ‫ﺑﻘﯿﻪی دﺧﺘﺮھـﺎ ھﻢ وﺿﻊ ھﻤﯿﻦ ا ﺳﺖ‪ .‬ﺷﺎﯾﻌﺎﺗﯽ‬ ‫ھﺴﺖ ﮐﻪ ھﻤﯿﻦ ﮐـﺎرﮔﺮ ﻣﺰرﻋﻪ ﺑـﺎ دوﺗﺎ از دﺧﺘﺮان‬ ‫ﺧـــﻮدش راﺑﻄـــﻪی ﺟﻨﺴــــﯽ دارد‪ .‬آدم ﻣﻨﺤﺮﻓﯽ‬ ‫ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﻘـﻂ ﺑـﺎ راﺑﻄﻪی ﺟﻨﺴـﯽ ﺑـﺎ دﺧﺘﺮھـﺎی‬ ‫ﺟﻮان ارﺿﺎ ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﻣﻔﺘﺶ ﮐﺘﺎﺑﯽ را از ﻣﯿﺎن ﺗﻮدهی ﮐﺘﺎبھﺎی روی‬ ‫ﻣﯿﺰش ﺑﺮﻣﯽدارد‪.‬‬ ‫»دﻟﻢ ﻣﯽﺧﻮاھـﺪ ﺣﺮﻓ ﺖ را ﺑـﺎور ﮐﻨﻢ و آﻣـﺎدهام‬ ‫ﮐــﻪ ﺑــﻪ ﻣــﻦ ﺛـــﺎﺑﺖ ﺑﺸــﻮد‪ .‬اﻣــﺎ ﺑﺎﯾـــﺪ ﻣﻄــﺎﺑﻖ‬ ‫د ﺳﺘﻮراﻟﻌﻤﻞ رﻓﺘﺎر ﮐﻨﻢ‪ .‬اﮔﺮ ﺑﯽﮔﻨﺎه ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬دﻟﯿﻠﯽ‬ ‫ﺑﺮای ﺗﺮس ﻧــﺪارد‪ .‬ﻣــﺎ ﻣﻄﻠﻘــًﺎ ﮐــﺎری را ﮐـﻪ اﯾﻨﺠﺎ‬ ‫ﻧﻨﻮ ﺷـﺘﻪ ﺑﺎ ﺷـﺪ اﻧﺠـﺎم ﻧﻤﯽدھﯿﻢ‪ .‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﻗﺒـﻮل دارم‬ ‫ﮐـــﻪ در اﺑﺘـــﺪا ﮐﻤﯽ اﻓﺮاط ﮐﺮدهاﯾــﻢ‪ ،‬اﻣـــﺎ ﺣـــﺎﻻ‬ ‫ﻣﻨﻀــﺒﻂﺗﺮ و ﻣﺮاﻗﺐﺗﺮﯾـﻢ‪ .‬ﺣﺎﻻـ دﯾﮕﺮ ھﯿـﭻﮐﺲ زﯾﺮ‬


‫د ﺳﺖ ﻣﺎ ﻧﻤﯽﻣﯿﺮد‪«.‬‬ ‫ﮐﺘـﺎب را ﺑﺎﻻـ ﻣﯽﮔﯿﺮد‪:‬‬

‫‪ .[Directorium Inquisitorum[11‬ﭘﺪر‬ ‫د ﺧﺘﺮ ﮐﺘﺎب را ﻣﯽﮔﯿﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎزش ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﻣﺤ ﮑﻢ ﻧ ﮕﮫ ﺶ‬ ‫دا ﺷﺘﻪ‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﻟﺮزش د ﺳﺖھﺎﯾ ﺶ را ﭘﻨﮫﺎ ن ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻔﺘ ﺶ اداﻣﻪ ﻣﯽدھﺪ‪» :‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬آﯾﯿﻦﻧﺎﻣﻪی ر ﻓﺘﺎری ﻣﺎ‪،‬‬ ‫رﯾﺸﻪھﺎی آﯾﯿﻦ ﻣﺴﯿﺢ و روشھﺎی ﻣﻨﺤﻂ ﮐﻔﺎر در اﯾﻦ ﮐﺘﺎب‬ ‫آﻣﺪ ه‪ .‬ﮐﺘﺎب ھﻤﭽﻨﯿﻦ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدھﺪ ﭼﻪﮔﻮﻧﻪ ﻣﺆﻣﻨﺎ ن را از ﮐﻔﺎر‬ ‫ﺗ ﻤ ﯿ ﯿ ﺰ ﺑ ﺪ ھ ﯿ ﻢ ‪«.‬‬ ‫ز ن د ﺳﺘ ﺶ را ﺑﻪ دھﺎﻧ ﺶ ﻣﯽﺑﺮد‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ و ﺣﺸﺖ و‬ ‫ا ﺷﮏھﺎﯾ ﺶ را ﺑﺒﻠﻌﺪ‪ .‬ﻓﮫﻤﯿﺪ ه اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﻧﻤﯽر ﺳﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ دادﮔﺎ ه ﻣﯽروم و ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدھﻢ ﮐﻪ اﯾﻦ‬ ‫د ﺧﺘﺮ در ﺑﭽ ﮕﯽ ﭼﻪﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﺑﻪ ﻗﻮل ﺧﻮدش ”دو ﺳﺘﺎ ن ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ“‬ ‫ﺣﺮف ﻣﯽزد ه‪ .‬ھﻤﻪ در ﺷﮫﺮ ﻣﯽداﻧﻨﺪ ﮐﻪ او و دو ﺳﺘﺎﻧ ﺶ اﻏﻠﺐ‬ ‫ﺑﻪ ﺟﻨ ﮕ ﻞ ﻣﯽروﻧﺪ و دور ﯾﮏ ﻟﯿﻮا ن ﺷﯿﺸﻪای ﺑﺮﻋ ﮑ ﺲ‬ ‫ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﻨﺪ‪ ،‬اﻧ ﮕﺸﺖھﺎﯾﺸﺎ ن را روﯾ ﺶ ﻣﯽﮔﺬارﻧﺪ و ﺳﻌﯽ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﺑﺎ ﻧﯿﺮوی ﻓ ﮑﺮ ﺷﺎ ن ﺗ ﮑﺎﻧ ﺶ ﺑﺪھﻨﺪ‪ .‬ﭼﮫﺎرﺗﺎﯾﺸﺎ ن اﻋﺘﺮاف‬ ‫ﮐﺮد هاﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد هاﻧﺪ ﺑﺎ ارواح ﻣﺮدﮔﺎ ن ارﺗﺒﺎط ﺑﺮ ﻗﺮار ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ‬ ‫از آﯾﻨﺪ ه ﺑﺎ ﺧﺒﺮ و از ﻧﯿﺮوھﺎی ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ ﺑﮫﺮ هﻣﻨﺪ ﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬از ﺟﻤﻠﻪ‬ ‫ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ ﻣ ﮑﺎ ﻟﻤﻪ ﺑﺎ ﺑﻪ ﻗﻮل ﺧﻮد ﺷﺎ ن ”ﻧﯿﺮوھﺎی ﻃﺒﯿﻌﺖ“‪ .‬ﺧﺪا ﺗﻨﮫﺎ‬ ‫ﻧﯿﺮو و ﺗﻨﮫﺎ ﻗﺎدر ا ﺳﺖ‪«.‬‬ ‫»اﻣﺎ ھﻤﻪی ﺑﭽﻪھﺎ از اﯾﻦ ﮐﺎرھﺎ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ!«‬ ‫ﻣﻔﺘ ﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﯿﺰ ﻣﻦ ﻣﯽآﯾﺪ‪ ،‬ﮐﺘﺎب دﯾ ﮕﺮی‬ ‫را ﺑﺮﻣﯽدارد و ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺑﻪ ورق زد ن‪ .‬ﺑﺎ و ﺟﻮد ر ﻓﺎ ﻗﺘﯽ ﮐﻪ او‬ ‫را ﺑﻪ اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻮاد ه ﭘﯿﻮﻧﺪ ﻣﯽدھﺪ ــ ﮐﻪ ﺗﻨﮫﺎ د ﻟﯿ ﻞ ﻣﻮا ﻓﻘﺘ ﺶ ﺑﻪ اﯾﻦ‬ ‫ﻣﻼ ﻗﺎت ا ﺳﺖ ــ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﻣﻮﺿﻮع ﺗﺎ ﯾ ﮑﺸﻨﺒﻪ ﺗﻤﺎم ﺷﻮد‪ .‬ﺳﻌﯽ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺑﺎ ﭼﺸﻢھﺎﯾﻢ ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﻗﻮت ﻗﻠﺐ ﺑﺪھﻢ‪ .‬در‬


‫اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﭼﺸﻢھﺎﯾﻢ ﺗﻨﮫﺎ اﺑﺰار ارﺗﺒﺎﻃﯽ ﻣﻦ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ در‬ ‫ﺣﻀﻮر ﻣﺎ ﻓﻮ ﻗﻢ ھﺴﺘﻢ و ا ﺟﺎز ه ﻧﺪارم اﻇﮫﺎر ﻧﻈﺮ ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﻣﺘﻮ ﺟﻪ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎم ﻓ ﮑﺮ ﺷﺎ ن ﻣﻌﻄﻮف ﺑﻪ ھﺮ ﺣﺮﮐﺖ‬ ‫ﻣﻔ ﺘ ﺶ ا ﺳ ﺖ ‪.‬‬ ‫ﻣﺎدر ﮐﻪ ﺳﻌﯽ دارد ﯾﺄ ﺳ ﺶ را ﭘﻨﮫﺎ ن ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬ ‫»ا ﻟﺘﻤﺎس ﻣﯽﮐﻨﻢ د ﺧﺘﺮﻣﺎ ن را ﺣﻔﻆ ﮐﻨﯿﺪ‪ .‬اﮔﺮ دو ﺳﺖھﺎﯾ ﺶ‬ ‫اﻋﺘﺮاف ﮐﺮد هاﻧﺪ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‪«...‬‬ ‫ﺷﻮھﺮش د ﺳﺘ ﺶ را ﻣﺤ ﮑﻢ ﻣﯽﮔﯿﺮد و ﺣﺮ ﻓ ﺶ را ﻗﻄﻊ‬ ‫ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ ‪ .‬اﻣ ﺎ ﻣ ﻔ ﺘ ﺶ ﺣ ﺮ ﻓ ﺶ ر ا ﮐ ﺎﻣ ﻞ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ ‪:‬‬ ‫» ﺷ ﮑﻨﺠﻪ ﺑﻮد ه ؟ ﺑﺒﯿﻦ‪ ،‬ﻣﺎ ﺳﺎلھﺎ ﺳﺖ ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﯿﻢ و درﺑﺎر هی ﺗﻤﺎم و ﺟﻮ ه ا ﻟﮫﯿﺎت ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد هاﯾﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً ﻣﯽداﻧﯽ ﮐﻪ ﺧﺪا درو ن ﺗﮏﺗﮏ اﯾﻦ د ﺧﺘﺮھﺎ ﺣﻀﻮر دارد و‬ ‫ھﺮﮔﺰ ا ﺟﺎز ه ﻧﻤﯽدھﺪ رﻧﺞ ﺑﺒﺮﻧﺪ ﯾﺎ ﺑﻪ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻧﺪارد‬ ‫اﻋﺘﺮاف ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ ھﻤﯿﻦ ﯾﮏ ذر ه درد ﺑﺮای ﺑﯿﺮو ن‬ ‫ﮐﺸﯿﺪ ن ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ ز ﺷﺘ ﮑﺎریھﺎ از درو ن روح اﯾﻦھﺎ ﮐﺎ ﻓﯽ ا ﺳﺖ ؟‬ ‫ﺣﻀﺮت ﭘﺎپ اﯾﻨﻮ ﺳﺎ ن ﭼﮫﺎرم ﺑﯿﺸﺘﺮ از دوﯾﺴﺖ ﺳﺎل ﭘﯿ ﺶ در‬ ‫ﻓﺘﻮای رﯾﺸﻪﮐﻨﯽ]‪ [12‬ﺧﻮدش ﺑﺮ اﻋﻤﺎل ﺷ ﮑﻨﺠﻪ ﻣﮫﺮ ﺗﺄﯾﯿﺪ زد‪ .‬ﺑﻪ‬ ‫ﺧﺎﻃﺮ ﻟﺬت ﮐﻪ ﺷ ﮑﻨﺠﻪ ﻧﻤﯽﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﻨﻮا ن آزﻣﻮ ن اﯾﻤﺎ ن آ ن را‬ ‫ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽﺑﺮﯾﻢ‪ .‬ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﯽ ﺑﺮای اﻋﺘﺮاف ﻧﺪا ﺷﺘﻪ‬ ‫ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬از روحا ﻟﻘﺪس ﻗﻮت ﻗﻠﺐ ﻣﯽﮔﯿﺮد و ﺣﻔﺎﻇﺖ ﻣﯽ ﺷﻮد‪«.‬‬ ‫ﻟﺒﺎسھﺎی ﮔﺮاﻧﺒﮫﺎ و ﭘﺮﺗﺠﻤ ﻞ ز ن و ﺷﻮھﺮ در ﺗﻀﺎد آ ﺷ ﮑﺎری‬ ‫ا ﺳﺖ ﺑﺎ آ ن اﺗﺎق ﺧﺎ ﻟﯽ از ھﺮﮔﻮﻧﻪ و ﺳﺎﯾ ﻞ ر ﻓﺎ ه ــ ﺑﻪ ﺟﺰ آﺗﺸﯽ‬ ‫ﮐﻪ رو ﺷﻦ ﺷﺪ ه ﺗﺎ ﮐﻤﯽ اﺗﺎق را ﮔﺮم ﮐﻨﺪ‪ .‬ﭘﺮﺗﻮ ﻧﻮری از درز دﯾﻮار‬ ‫ﺳﻨ ﮕﯽ ﺑﻪ درو ن ﻣﯽﺗﺎﺑﺪ و ﺟﻮاھﺮات روی اﻧ ﮕﺸﺘﺮھﺎ و ﮔﺮدﻧﺒﻨﺪ‬ ‫ز ن را ﺑﻪ ﺗﻸ ﻟﻮ در ﻣﯽآورد‪.‬‬ ‫ﻣﻔﺘ ﺶ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬او ﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ از رُم ﻣﻘﺪس ﺑﺮای‬


‫ﺑﺎزدﯾﺪ اﯾﻦ ﺷﮫﺮ ﻣﯽآﯾﻨﺪ‪ .‬در دﯾﺪارھﺎی ﻗﺒﻠﯽ ھﯿﭻﮐﺪام ﺷ ﮑﺎﯾﺖ‬ ‫ﻧﺪا ﺷﺘﯿﺪ و ﻓ ﮑﺮ ﻧﻤﯽﮐﺮدﯾﺪ ﮐﺎر ﻣﺎ ﻧﺎﻋﺎدﻻﻧﻪ ا ﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮﻋ ﮑ ﺲ‪ ،‬ﺳﺮ‬ ‫ﺷﺎم ﺧﻮدﺗﺎ ن اﯾﻦ ﻋﻤﻠ ﮑﺮد را ﺗﺄﯾﯿﺪ ﮐﺮدﯾﺪ و ﮔﻔﺘﯿﺪ ﺗﻨﮫﺎ را ه ﺑﺮای‬ ‫ﺟﻠﻮﮔﯿﺮی از ﺗﻮ ﺳﻌﻪی ﺷﺮّ ا ﺳﺖ‪ .‬ھﺮو ﻗﺖ ﺷﮫﺮ را از ﮐﻔﺎر‬ ‫ﭘﺎﮐﺴﺎزی ﻣﯽﮐﺮدﯾﻢ‪ ،‬ﺷﻤﺎ ھﻠﮫﻠﻪ ﻣﯽﮐﺮدﯾﺪ‪ .‬ﻣﯽدﯾﺪﯾﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ‬ ‫ﻣﺴﺘﺒﺪا ن ﺑﯽر ﺣﻢ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ‪ ،‬ﺑﻠ ﮑﻪ ﺳﺎ ﻟ ﮑﺎ ن ﺣﻘﯿﻘﺘﯿﻢ‪ ،‬ﻣﻮﺿﻮﻋﯽ‬ ‫ﮐﻪ اﻏﻠﺐ ﺑﻪ ﻗﺪر ﮐﺎ ﻓﯽ ﺷﻔﺎف و واﺿﺢ ﻧﯿﺴﺖ‪«.‬‬ ‫» اﻣ ﺎ ‪« . . .‬‬

‫»اﻣﺎ آن اﺗﻔﺎقھﺎ ﺑﺮای دﯾﮕﺮاﻧﯽ ﻣﯽاﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﻧﻈﺮ ﺷـﻤﺎ ﺣﻘﺸﺎن ﺑﻮد ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺑﺸﻮﻧﺪ و در آﺗﺶ‬ ‫ﺑﺴﻮزﻧـﺪ‪ «،‬ﺑﻌـﺪ ﺑﻪ ﻣﺮد ا ﺷـﺎره ﮐﺮد‪» ،‬ﯾﮏ ﺑﺎر ﺧﻮد‬ ‫ﺷﻤـﺎ ﺧﺎﻧﻮادهای را ﮐﻪ ھﻤﺴﺎﯾﻪﺗﺎن ﺑﻮدﻧـﺪ ﮔﺰارش‬ ‫ﮐﺮدﯾﺪ‪ .‬ﮔﻔﺘﯿﺪ ﻣﺎدر ﺧﺎﻧﻮاده ﺑﺎ ﺟﺎدوی ﺳـﯿﺎه ﺑﺎﻋﺚ‬ ‫ﻣﺮگ ﮔــﺎو و ﮔﻮ ﺳــﻔﻨﺪھﺎی ﺷــﻤﺎ ﺷــﺪه ا ﺳــ ﺖ‪.‬‬ ‫وﻗـﺘﯽ ﻣـﺎ ﺛـﺎﺑﺖ ﮐﺮدﯾـﻢ ﮐـﻪ ادﻋـﺎی ﺷــﻤﺎ ﺻـﺤﺖ‬ ‫دارد‪ ،‬ﻣﺤﮑﻮم ﺷﺪﻧﺪ و‪«...‬‬ ‫ﻗﺒـــﻞ از ﺗﮑﻤﯿــﻞ ﺟﻤﻠــﻪاش ﻣﮑــﺚ ﮐﺮد‪ ،‬اﻧﮕــﺎر‬ ‫ﮐﻠﻤﺎت را ﻣﺰﻣﺰه ﻣﯽﮐﺮد‪:‬‬ ‫»ﻣﻦ ﺑﻪ ﺷـﻤﺎ ﮐﻤـﮏ ﮐﺮدم زﻣﯿﻦ آن ﺧـﺎﻧﻮاده را‬ ‫ﺗﻘﺮﯾﺒـًﺎ ﻣﻔـﺖ ﺑﺨﺮﯾـﺪ‪ .‬ﺗﻘـﻮای ﺷــﻤﺎ ﭘـﺎداش ﺧﯿﻠﯽ‬ ‫ﺧﻮﺑﯽ ﮔﺮﻓﺖ‪«.‬‬ ‫رو ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪:‬‬


‫»ﮐﺘﺎب ‪ Malleus Maleficarum‬را ﺑﺮاﯾﻢ ﺑﯿﺎور‪«.‬‬

‫ﺑـﻪ ﺳــﺮاغ ﮐﺘﺎﺑﺨــﺎﻧﻪی ﭘﺸـﺖ ﻣﯿﺰش ﻣﯽروم‪.‬‬ ‫ﻣﺮد ﺧﻮﺑﯽ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﻣﻌﺘﻘـﺪ ا ﺳ ﺖ دارد ﮐﺎر در ﺳـﺖ‬ ‫را اﻧﺠـﺎم ﻣﯽدھـﺪ‪ .‬اﻧﺘﻘﺎم ﺷﺨﺼـﯽ ﻧﻤﯽﮔﯿﺮد؛ ﺑﻪ‬ ‫ﻧــﺎم دﯾﻨﺶ ﻋﻤــﻞ ﻣﯽﮐﻨـــﺪ‪ .‬ھﺮﭼﻨـــﺪ ھﯿــﭻوﻗﺖ‬ ‫اﺣﺴﺎ ﺳـﺎﺗﺶ را ﺑـﻪ ﻣـﻦ ﻧﮕﻔﺘﻪ‪ ،‬اﻏﻠﺐ دﯾـﺪهاﻣﺶ‬ ‫ﮐـﻪ ﺑـﻪ اﻓﻘﯽ دورد ﺳـﺖ ﺧﯿﺮه ﻣﯽ ﺷـﻮد‪ ،‬اﻧﮕـﺎر از‬ ‫ﺧﺪا ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ ﭼﺮا ﭼﻨﯿﻦ ﺑﺎر ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﺑﺮ دو ﺷﺶ‬ ‫ﮔﺬا ﺷﺘﻪ‪.‬‬ ‫ﮐﺘﺎب ﻗﻄﻮر و ﺟﻠﺪ ﭼﺮﻣﯽ زرﮐﻮب را ﺑﻪ د ﺳـﺘﺶ‬ ‫ﻣﯽدھﻢ‪.‬‬ ‫»ھﻤـــﻪاش اﯾﻨﺠــــﺎ ﺳﺖ‪ ،‬در ﮐﺘـــﺎب ﻣﺎﻟﺌﻮس‬ ‫ﻣﺎﻟﯿﻔﯿﮑﺎروم‪ ،‬ﯾﺎ ﭘﺘﮏ ﺳﺎﺣﺮان‪ .‬ﺗﺤﻘﯿﻘﯽ ﻃﻮﻻﻧﯽ و‬ ‫ﻣﻔﺼــﻞ ﺑﺮ ﺗــﻮﻃﺌﻪای ﮐﯿﮫــﺎﻧﯽ ﺑﺮای ﺑﺎزﮔﺮداﻧـــﺪن‬ ‫ﺑﺖﭘﺮ ﺳــﺘﯽ‪ ،‬اﻋﺘﻘــﺎد ﺑـﻪ ﻃــﺒﯿﻌ ﺖ ﺑـﻪ ﻋﻨـﻮان ﺗﻨﮫﺎ‬ ‫ﻣﻠﺠــﺄ‪ ،‬اﻋﺘﻘــﺎد ﺧﺮاﻓﯽ ﺑــﻪ ﺗﻨﺎ ﺳــﺦ‪ ،‬ھﻨﺮ ﭘﺴــﺖ‬ ‫ﻃﺎﻟﻊﺑﯿﻨﯽ و ﺑﻪاﺻـﻄﻼح "داﻧﺶ" ﮐﻪ ا ﺳـﺮار دﯾﻦ را‬ ‫ﮐﺘﻤﺎن ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬اﺑﻠﯿﺲ ﻣﯽداﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺗﻨﮫﺎ‬ ‫ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ و ﺑﻪ ﺳﺎﺣﺮان و داﻧﺸﻤﻨﺪھﺎ اﺣﺘﯿﺎج دارد‬ ‫ﺗﺎ ﺟﮫﺎن را ﺑﻔﺮﯾﺒﻨﺪ و ﺑﻪ ﻓﺴﺎد ﺑﮑﺸﻨﺪ‪.‬‬


‫»درﺣــﺎﻟﯽﮐﻪ ﻣﺮدان ﻣـﺎ در ﻏﺮﺑـﺖ ﺑﺮای دﯾـﻦ و‬ ‫ﺑﺮای ﻣﻠﮑﻮت ﺧﺪا ﻣﯽﺟﻨﮕﻨﺪ و ﻣﯽﻣﯿﺮﻧﺪ‪ ،‬زنھﺎ ﺑﻪ‬ ‫اﯾــﻦ ﻓﮑﺮ اﻓﺘﺎدهاﻧـــﺪ ﮐــﻪ ﺑﺮای ﻣـــﺪﯾﺮﯾ ﺖ آﻓﺮﯾـــﺪه‬ ‫ﺷﺪهاﻧـﺪ‪ ،‬و ﺑﺰدﻻﻧﯽ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻨـﺪ ﺧﺮدﻣﻨﺪﻧـﺪ‪،‬‬ ‫ﺑﺮای ﯾﺎﻓﺘﻦ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺑﻪ آ ﺳﺎﻧﯽ در ﮐﺘﺎب ﻣﻘـﺪس‬ ‫ﭘﯿـﺪا ﻣﯽ ﺷـﻮد‪ ،‬ﺑـﻪ ﺳـﺮاغ وا ﺳـﻄﻪھﺎی روﺣﯽ ﯾﺎ‬ ‫ﻧﻈﺮﯾـﺎت ﻋﻠﻤﯽ ﻣﯽروﻧـﺪ‪ .‬وﻇﯿﻔﻪ دارﯾﻢ ﺟﻠﻮی اﯾﻦ‬ ‫اﻧﺤﻄــﺎط را ﺑﮕﯿﺮﯾـﻢ‪ .‬ﻣـﻦ اﯾـﻦ دﺧﺘﺮھـﺎ را ﺑـﻪ اﯾﻨﺠﺎ‬ ‫ﻧﯿــﺎوردم‪ .‬ﻣـﻦ ﻓﻘــﻂ وﻇﯿﻔـﻪ دارم ﮐﺸـﻒ ﮐﻨـﻢ ﮐﻪ‬ ‫ﺑﯽﮔﻨﺎھﻨﺪ ﯾﺎ ﺑﺎﯾﺪ روﺣﺸﺎن را ﻧﺠﺎت داد‪«.‬‬ ‫ﺑﺮﻣﯽﺧﯿﺰد و از ﻣــــﻦ ﻣﯽﺧﻮاھـــــﺪ ھﻤﺮاھﺶ‬ ‫ﺑﺮوم‪.‬‬ ‫»دﯾﮕﺮ ﺑﺎﯾـﺪ ﺑﺮوم‪ .‬اﮔﺮ دﺧﺘﺮﺗـﺎن ﺑﯽﮔﻨـﺎه ﺑﺎ ﺷـﺪ‪،‬‬ ‫ﻓﺮدا ﻧﺸﺪه ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدد‪«.‬‬ ‫زن ﺧــﻮدش را روی زﻣﯿــﻦ و ﺑـﻪ ﭘــﺎی ﻣــﺎﻓﻮﻗﻢ‬ ‫ﻣﯽاﻧﺪازد‪.‬‬ ‫»ﺧـﻮاھﺶ ﻣﯽﮐﻨـﻢ! وﻗـﺘﯽ ﺑﭽـﻪ ﺑـﻮد ﺧﻮدﺗــﺎن‬ ‫ﺑﻐﻠﺶ ﻣﯽﮐﺮدﯾﺪ‪«.‬‬ ‫ﻣﺮد آﺧﺮﯾﻦ ورﻗﺶ را ﺑﺎزی ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ھﻤﯿﻦ اﻻن ﺗﻤﺎم زﻣﯿﻦھﺎ و ﺛﺮوﺗﻢ را ﺑﻪ ﮐﻠﯿﺴﺎ‬


‫ﻣﯽﺑﺨﺸﻢ‪ .‬ﯾـﮏ ﮐﺎﻏـﺬ و ﻗﻠﻢ ﺑﺪھﯿـﺪ ﺗﺎ اﻣﻀﺎ ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﺧـــﻮاھﻢ د ﺳـــﺖ در د ﺳــﺖ دﺧـــﺘﺮم از اﯾﻨﺠﺎ‬ ‫ﺑﺮوم‪«.‬‬ ‫ﻣﻔﺘﺶ زن را ﮐﻨـﺎر ﻣﯽزﻧـﺪ‪ ،‬اﻣﺎ زن ھﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ‬ ‫ﺻــــﻮرﺗﺶ را در ﻣﯿــــﺎن د ﺳﺖھــــﺎﯾﺶ ﮔﺮﻓﺘــــﻪ‪،‬‬ ‫ﺷﯿﻮنﮐﻨﺎن ﺑﻪ زاﻧﻮ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬ ‫»ﻓﺮﻗﻪی دوﻣﻨﯿﮑﻦ دﻗﯿﻘًﺎ ﺑﻪ ھﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ اﻧﺘﺨﺎب‬ ‫ﺷـﺪ ﮐـﻪ ﭼﻨﯿﻦ اﺗﻔـﺎﻗﯽ ﻧﯿﻔﺘـﺪ‪ .‬ﻣﻔﺘﺸـﺎن ﻗـﺪﯾﻤﯽ‬ ‫ﺑﻪراﺣﺘﯽ ارﺗﺸـﺎء ﻣﯽﮐﺮدﻧـﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻓﺮﻗﻪی دوﻣﻨﯿﮑﻦ‬ ‫ھﻤــﻮاره ﺑـــﺎ ﻃﻠــﺐ ﺻـــﺪﻗﻪ اﻣﺮار ﻣﻌــﺎش ﮐﺮده و‬ ‫ﻣﯽﮐﻨـﺪ‪ .‬ﭘـﻮل ﻣـﺎ را و ﺳﻮ ﺳﻪ ﻧﻤﯽﮐﻨـﺪ؛ ﺑﺮﻋﮑﺲ‪،‬‬ ‫ﭘﯿﺸــﻨﮫﺎد ﺑﯽ ﺷــﺮﻣﺎﻧﻪی ﺷـﻤﺎ وﺿـﻊ دﺧﺘﺮﺗـﺎن را‬ ‫ﻓﻘﻂ ﺑﺪﺗﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ﻣﺮد ﺷﺎﻧﻪھﺎی ﻣﺮا ﻣﯽﮔﯿﺮد‪.‬‬ ‫»ﺗـﻮ ﻣﺜـﻞ ﭘﺴــﺮ ﻣـﺎ ﺑـﻮدی! وﻗـﺘﯽ ﭘــﺪروﻣﺎدرت‬ ‫ﻣﺮدﻧــﺪ‪ ،‬ﻣــﺎ در ﺧـﺎﻧﻪی ﺧﻮدﻣـﺎن ﭘﻨـﺎھ ﺖ دادﯾـﻢ ﺗﺎ‬ ‫ﻋﻤﻮﯾﺖ دﯾﮕﺮ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﺪرﻓﺘﺎری ﻧﮑﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﯽﺗﺮ ﺳﻢ ﻣﻔﺘﺶ ﺑﺸـﻨﻮد‪ ،‬در ﮔﻮ ﺷﺶ‬ ‫زﻣﺰﻣﻪ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪» :‬ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش‪ .‬ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش‪«.‬‬ ‫ھﺮﭼﻨـﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻦ ﭘﻨـﺎه داده ﺑﻮد ﺗﺎ ﻣﺜﻞ ﺑﺮده روی‬


‫زﻣﯿﻨﺶ ﮐــــﺎر ﮐﻨــــﻢ‪ .‬ھﺮﭼﻨــــﺪ‪ ،‬او ھــــﻢ ھﺮوﻗﺖ‬ ‫ا ﺷﺘﺒﺎھﯽ ﻣﯽﮐﺮدم‪ ،‬ﮐﺘﮑﻢ ﻣﯽزد و ﺑﻪ ﻣﻦ ﺗﻮھﯿﻦ‬ ‫ﻣﯽﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﺧﻮدم را از ﻣﯿﺎن د ﺳﺖھﺎﯾﺶ ﺑﯿﺮون ﻣﯽﮐﺸـﻢ‬ ‫و ﺑـــﻪ ﻃﺮف در ﻣﯽروم‪ .‬ﻣﻔﺘﺶ ﺑﺮای ﺑـــﺎر آﺧﺮ ﺑﻪ‬ ‫ﻃﺮف زن و ﺷﻮھﺮ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدد‪:‬‬ ‫»روزی ﻗـﺪرداﻧﻢ ﺧﻮاھﯿـﺪ ﺑـﻮد ﮐﻪ دﺧﺘﺮﺗـﺎن را از‬ ‫ﻟﻌﻨﺖ اﺑﺪی ﻧﺠﺎت دادم‪«.‬‬


‫»ﻟﺒﺎ ﺳﺶ را درﺑﯿﺎور‪«.‬‬ ‫ﻣﻔﺘﺶ ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺧﺎﻟﯽ‬ ‫در اﻃﺮاﻓﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ‪.‬‬ ‫دو ﻧﮕﮫﺒــﺎن ﺑــﻪ ﻃﺮف دﺧــﺘﺮ ﻣﯽروﻧــﺪ‪ ،‬اﻣــﺎ او‬ ‫د ﺳﺖھﺎﯾﺶ را ﺑﺎﻻ ﻣﯽﮔﯿﺮد‪.‬‬ ‫»اﺣﺘﯿــــﺎﺟﯽ ﻧﯿﺴـــﺖ‪ .‬ﺧـــﻮدم ﻟﺒــــﺎ ﺳﻢ را در‬ ‫ﻣﯽآورم‪ .‬ﻓﻘﻂ‪ ،‬ﺧﻮاھﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ زﺟﺮم ﻧﺪھﯿﺪ‪«.‬‬ ‫آھﺴــﺘﻪ داﻣـﻦ ﻣﺨﻤﻠﯽ زردوزیاش را ﮐـﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﺑﺮازﻧـــﺪﮔﯽ ﻟﺒـــﺎس ﻣــﺎدرش ا ﺳــﺖ‪ ،‬در ﻣﯽآورد‪.‬‬ ‫ﺑﯿﺴﺖ ﻣﺮد داﺧـﻞ اﺗـﺎق واﻧﻤـﻮد ﻣﯽﮐﻨﻨـﺪ ﺗﻮﺟﮫﯽ‬ ‫ﻧﺪارﻧـﺪ‪ ،‬اﻣـﺎ ﻣﯽداﻧـﻢ در ذھﻨﺸـﺎن ﭼﻪ ﻣﯽﮔـﺬرد‪:‬‬ ‫اﻓﮑﺎر ﭘﺴﺖ‪ ،‬ﺷﮫﻮﺗﻨﺎک‪ ،‬ﺣﺮﯾﺼﺎﻧﻪ‪ ،‬ﻣﻨﺤﺮف‪.‬‬ ‫»ﭘﯿﺮاھﻨﺖ را ھﻢ ھﻤﯿﻦﻃﻮر‪«.‬‬ ‫ﭘﯿﺮاھﻨﺶ را در ﻣﯽآورد ﮐــــﻪ ﺑﯽﺗﺮدﯾــــﺪ دﯾﺮوز‬ ‫ﺳﻔﯿــﺪ ﺑــﻮده‪ ،‬اﻣــﺎ ﺣﺎﻻــ ﭼﺮوک و ﮐــﺜﯿﻒ ا ﺳـ ﺖ‪.‬‬ ‫ﺣﺮﮐـﺎﺗﺶ زﯾـﺎدی آھﺴـﺘﻪ و ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺷـﺪه ﺑـﻪ ﻧﻈﺮ‬ ‫ﻣﯽر ﺳـﺪ‪ ،‬اﻣـﺎ ﻣﯽداﻧﻢ ﭼﻪ در ﺳـﺮش ﻣﯽﮔـﺬرد‪:‬‬ ‫»او ﻧﺠـﺎﺗﻢ ﻣﯽدھـﺪ‪ .‬او اﻻـن ﺟﻠـﻮی اﯾﻦ ﮐﺎرھـﺎ را‬ ‫ﻣﯽﮔﯿﺮد‪ «.‬و ﻣـــﻦ ھﯿـــﭻ ﻧﻤﯽﮔـــﻮﯾﻢ و ﻓﻘـــﻂ در‬ ‫ﺳﮑــﻮت از ﺧــﺪا ﻣﯽﭘﺮ ﺳـﻢ آﯾــﺎ اﯾـﻦ اﺗﻔــﺎﻗﯽ ﮐﻪ‬


‫ﻣﯽاﻓﺘﺪ ﺣﻖ ا ﺳﺖ؟ دﻋﺎی ﭘﺮوردﮔﺎر را ﭘﺸﺖ ﺳﺮ‬ ‫ھـﻢ ﻣﯽﺧـﻮاﻧﻢ و از ﺧـﺪا ﻣﯽﺧـﻮاھﻢ ھـﻢ ﺑﻪ او و‬ ‫ھـﻢ ﻣـﺎﻓﻮﻗﻢ اﻟﮫـﺎم ﺑﺒﺨﺸـﺪ‪ .‬ﻣﯽداﻧـﻢ ﻣـﺎﻓﻮﻗﻢ در‬ ‫ﭼـﻪ ﻓﮑﺮ ا ﺳـﺖ‪ ،‬ﮐﻪ اﯾﻦ ﮔﺰارش رﯾﺸﻪ در ﻧﻪ ﻓﻘﻂ‬ ‫ﺣﺴـﺪ و اﻧﺘﻘـﺎم‪ ،‬ﮐﻪ در زﯾﺒـﺎﯾﯽ ﺧﺎرقاﻟﻌﺎدهی اﯾﻦ‬ ‫زن دارد‪ .‬اﻧﮕـــﺎر ﭼﮫﺮهی ﻣﺠﺴـــﻢ اﺑﻠﯿﺲ ا ﺳــﺖ‪،‬‬ ‫زﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ و ﻣﻨﺤﻂﺗﺮﯾﻦ ﻓﺮ ﺷﺘﻪی آ ﺳﻤﺎن‪.‬‬ ‫اﯾﻨﺠﺎ ھﻤﻪ ﭘﺪر دﺧﺘﺮ را ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳـﻨﺪ‪ ،‬ﻣﯽداﻧﻨﺪ‬ ‫ﭼﻪﻗـﺪر ﻗﺪرﺗﻤﻨـﺪ ا ﺳـﺖ و ﭼﻪ ﺑﻼـﯾﯽ ﻣﯽﺗﻮاﻧـﺪ ﺑﺮ‬ ‫ﺳﺮ ھﺮﮐﺲ ﺑﻪ دﺧﺘﺮش د ﺳ ﺖ ﺑﺰﻧـﺪ ﺑﯿـﺎورد‪ .‬دﺧﺘﺮ‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕـﺎه ﻣﯽﮐﻨـﺪ و ﻣﻦ روﯾﻢ را ﺑﺮﻧﻤﯽﮔﺮداﻧﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﻘﯿـــﻪ در آن اﺗـــﺎق ﺑﺰرگ زﯾﺮزﻣﯿﻨﯽ ﭘﺨﺸـــﻨﺪ‪ ،‬در‬ ‫ﺳـﺎﯾﻪ ﭘﻨﮫـﺎن ﺷﺪهاﻧــﺪ‪ ،‬ﻣﯽﺗﺮ ﺳــﻨﺪ دﺧـﺘﺮ از اﯾﻦ‬ ‫ﻣﺨﻤﺼـﻪ ﺟــﺎن ﺑـﻪ در ﺑـﺒﺮد و ھﻤﻪ ﺷـﺎن را ر ﺳـﻮا‬ ‫ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﺰدلھﺎ‪ .‬ﺑﺮای ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ھﺪﻓﯽ واﻻ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ‬ ‫ﻓﺮاﺧﻮاﻧـﺪه ﺷﺪهاﻧـﺪ ﺗﺎ ﺟﮫﺎن را ﺗﺰﮐﯿﻪ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﭼﺮا از‬ ‫دﺧﺘﺮی ﺑﯽدﻓﺎع ﻣﺨﻔﯽ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ؟‬ ‫»ﻟﺒﺎسھﺎی دﯾﮕﺮت را ھﻢ در ﺑﯿﺎور‪«.‬‬ ‫ھﻨــــﻮز ﻧﮕــــﺎھﺶ ﺑـــﻪ ﻣـــﻦ دوﺧﺘـــﻪ ا ﺳـــ ﺖ‪.‬‬ ‫د ﺳــــﺘﺶھﺎﯾﺶ را ﺑﺎﻻــــ ﻣﯽآورد و ‪ ،‬ﻧــــﻮار ﺗﻨﮫﺎ‬


‫ﺗﻦﭘﻮ ﺷـﺶ‪ ،‬زﯾﺮﭘﯿﺮاھﻨﯽ آﺑﯽاش‪ ،‬را ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨـﺪ و‬ ‫ﻣﯽﮔـﺬارد روی زﻣﯿﻦ ﺑﯿﻔﺘـﺪ‪ .‬ﭼﺸﻢھـﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﻣﻦ‬ ‫اﻟﺘﻤـﺎس ﻣﯽﮐﻨـﺪ ﮐﻪ ﺟﻠﻮی اﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮا را ﺑﮕﯿﺮم‪ ،‬و‬ ‫ﻣﻦ ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ آرام ﺳﺮم ﺟﻮاب ﻣﯽدھﻢ‪ ،‬ﮐﻪ ﯾﻌﻨﯽ‬ ‫ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎ ﺷﺪ‪ ،‬ھﻤﻪﭼﯿﺰ ﻣﺮﺗﺐ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﻔﺘﺶ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﺑﺒﯿﻦ ﻧﺸﺎن ﺷـﯿﻄﺎن‬ ‫را دا ر د ؟ «‬ ‫ﺷﻤـﻊ را ﺑﺮﻣﯽدارم و ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﻣﯽروم‪ .‬ﻧﻮک‬ ‫ﺳﯿﻨﻪھـــﺎی ﮐـــﻮﭼﮑﺶ ﺳــــﻔﺖ ﺷـــﺪه‪ ،‬ھﺮﭼﻨﺪ‬ ‫ﻧﻤﯽداﻧــﻢ ﺑــﻪ ﺧــﺎﻃﺮ ﺳــﺮﻣﺎ ﺳ ﺖ ﯾــﺎ ﺑﯽاراده از‬ ‫ﺑﺮھﻨــﻪ اﯾﺴــﺘﺎدن در ﺑﺮاﺑﺮ اﯾــﻦ ھﻤـﻪ ﻣﺮد ﺗﺤﺮﯾﮏ‬ ‫ﺷــﺪه‪ .‬ﭘﻮ ﺳـــﺘﺶ از ﺳـــﺮﻣﺎ داﻧﻪداﻧــﻪ ﺷــﺪه‪ .‬از‬ ‫ﭘﻨﺠﺮهی ﺑﻠﻨـﺪ و از ﻣﯿـﺎن ﺷـﯿﺸﻪھﺎی ﺿـﺨﯿﻢ‪ ،‬ﻧﻮر‬ ‫زﯾـﺎدی ﺑـﻪ داﺧـﻞ ﻧﻤﯽﺗﺎﺑـﺪ‪ ،‬اﻣـﺎ ھﻤـﺎن اﻧـﺪک ﻧـﻮر‬ ‫ﭘـــــﻮ ﺳﺖ ﺑﯽﻋﯿــــﺐ و ﻧﻘﺺ و ﺳـــــﻔﯿﺪش را ﺑﻪ‬ ‫درﺧﺸــﺶ درﻣﯽآورد‪ .‬ﻻــزم ﻧﯿﺴـﺖ زﯾـﺎد ﺑﮕﺮدم‪،‬‬ ‫روی ﺷـﺮﻣﮕﺎھﺶ ــ ﮐﻪ در زﻣﺎنھـﺎی و ﺳـﻮ ﺳﻪی‬ ‫ﺷﺪﯾـﺪ‪ ،‬در ﺧﯿﺎل ﺧﻮدم ﻣﯽﺑﻮ ﺳـﯿﺪم ــ در ﺳـﻤﺖ‬ ‫ﺑﺎﻻــ و ﭼـﭗ‪ ،‬ﻧﺸــﺎن ﺷــﯿﻄﺎن را در ﻣﯿــﺎن ﻣــﻮھﺎ‬ ‫ﻣﯽﯾــﺎﺑﻢ‪ .‬ﺑــﻪ وﺣﺸـﺖ ﻣﯽاﻓﺘـﻢ‪ .‬ﺷﺎﯾــﺪ ﺣــﻖ ﺑﺎ‬ ‫ﻣﻔﺘﺶ ﺑﺎ ﺷــﺪ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐــﻪ اﯾـﻦ ﺳــﻨﺪی اﻧﮑﺎرﻧﺎﭘــﺬﯾﺮ‬


‫ا ﺳــﺖ ﺑﺮ راﺑﻄـﻪی ﺟﻨﺴــﯽ دﺧــﺘﺮ ﺑــﺎ ﺷــﯿﻄﺎن‪.‬‬ ‫آﻣﯿﺰهای از اﻧﺰﺟـﺎر‪ ،‬اﻧـﺪوه و ﺧﺸـﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ د ﺳـﺖ‬ ‫ﻣﯽدھﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺎﯾــﺪ ﻣﻄﻤﺌـﻦ ﺷـﻮم‪ .‬ﮐﻨـﺎر ﺑـﺪن ﺑﺮھﻨـﻪاش زاﻧﻮ‬ ‫ﻣﯽزﻧـﻢ و ﺑـﻪ آن ﻋﻼــﻣﺖ ﻧﮕــﺎه ﻣﯽﮐﻨـﻢ‪ :‬ﺧــﺎﻟﯽ‬ ‫ھﻼﻟﯽ ﺷﮑﻞ‪.‬‬ ‫»ﺧﺎل ﻣﺎدرزاد ا ﺳﺖ‪«.‬‬ ‫ﻣﺜﻞ واﻟﺪﯾﻨﺶ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎ ﺑﺎز ﮐﺮدن‬ ‫ﺳﺮ ﺻـﺤﺒﺖ دﯾﮕﺮان را ﺑـﻪ ﺑﯽﮔﻨـﺎھﯽاش ﻣﺘﻘـﺎﻋﺪ‬ ‫ﮐﻨــﺪ‪ .‬از ھﻨﮕـﺎﻣﯽ ﮐـﻪ وارد اﺗـﺎق ﺷـﺪم‪ ،‬ﻣـﺪام در‬ ‫ﺣﺎل دﻋﺎ ﺑﻮدهام و از ﺧـﺪا ﺧﻮا ﺳـﺘﻪام ﺑﻪ ﻣﻦ ﻗﻮت‬ ‫ﺑﺪھـﺪ‪ .‬ﮐﻤﯽ درد دارد‪ ،‬اﻣـﺎ ھﻤﻪﭼﯿﺰ ﺑﺎﯾـﺪ در ﮐﻤﺘﺮ‬ ‫از ﻧﯿﻢ ﺳـﺎﻋﺖ ﺗﻤـﺎم ﺑﺸﻮد‪ .‬ﺣﺘﯽ اﮔﺮ اﯾﻦ ﻋﻼﻣﺖ‬ ‫ﺳﻨـــﺪ اﻧﮑﺎرﻧﺎﭘـــﺬﯾﺮ ﺟﺮﻣﺶ ﺑﺎ ﺷــﺪ‪ ،‬ﻗﺒــﻞ از اﯾﻨﮑﻪ‬ ‫ﺟﺴﻢ و روﺣﻢ را وﻗـﻒ ﺧـﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﺧـﺪا ﮐﻨﻢ‪ ،‬او را‬ ‫دو ﺳــﺖ دا ﺷـــﺘﻢ‪ .‬ﻣﯽداﻧﺴــﺘﻢ واﻟــﺪﯾﻨﺶ ھﺮﮔﺰ‬ ‫اﺟـﺎزه ﻧﺨﻮاھﻨـﺪ داد زﻧﯽ ا ﺷـﺮافزاده ﺑـﺎ دھﻘـﺎﻧﯽ‬ ‫ازدواج ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫و آن ﻋﺸـﻖ ھﻨﻮز در ﻣﻦ ﭼﻨـﺎن ﻗﻮی ا ﺳﺖ ﮐﻪ‬ ‫ﻏﻠﺒـﻪ ﺑﺮ آن د ﺷـﻮار ا ﺳﺖ‪ .‬ﻧﻤﯽﺧـﻮاھﻢ زﺟﺮش را‬


‫ﺑﺒﯿﻨﻢ‪.‬‬ ‫»ﻣـﻦ ھﺮﮔﺰ ﺷـﯿﻄﺎن را اﺣﻀـﺎر ﻧﮑﺮدهام‪ .‬ﺗـﻮ ﻣﺮا‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﯽ و دو ﺳﺘﺎﻧﻢ را ھﻢ‪ .‬ﺑﮫﺶ ﺑﮕﻮ‪ «...‬ﺑﻪ‬ ‫ﻣﺎﻓﻮﻗﻢ ا ﺷﺎره ﻣﯽﮐﻨﺪ‪» :‬ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﯽﮔﻨﺎھﻢ‪«.‬‬ ‫ﻣﻔﺘﺶ ﺑـﺎ ﻣﮫﺮﺑـﺎﻧﯽ ﺣﯿﺮتآوری ﺣﺮف ﻣﯽزﻧــﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﮫﺮﺑـــﺎﻧﯽاش ﺗﻨﮫـــﺎ ﻣﯽﺗﻮاﻧـــﺪ از رﺣﻤـــﺖ اﻟﮫﯽ‬ ‫ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫»ﻣـﻦ ھـﻢ ﺧــﺎﻧﻮادهی ﺗــﻮ را ﻣﯽ ﺷــﻨﺎ ﺳﻢ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﮐﻠﯿﺴـﺎ آﮔـﺎه ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺷـﯿﻄﺎن رﻋﺎﯾـﺎﯾﺶ را ﻧﻪ ﺑﺮ‬ ‫ا ﺳـﺎس ﻃﺒﻘﻪی اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﺮ ا ﺳﺎس ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽ‬ ‫آن اﻓﺮاد در اﻏﻮاﮔﺮی ﺑـﺎ ﮐﻠﻤـﺎت ﯾـﺎ ﺑﺎ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﮐﺎذب‬ ‫اﻧﺘﺨﺎب ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﻋﯿﺴـﯽ ﻣﺴـﯿﺢ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺷـﺮّ از‬ ‫دھﺎن اﻧﺴﺎنھﺎ ﺑﺮﻣﯽآﯾﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﺷﺮّ در درون ا ﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﺑــﺎ ﺟﯿﻎھــﺎی ﺗــﻮ ﺑﯿﺮون ﮐﺸـــﯿﺪه ﻣﯽ ﺷــﻮد و ﺑﻪ‬ ‫اﻋﺘﺮاﻓـﺎﺗﯽ ﻣﺒـﺪل ﻣﯽ ﺷـﻮد ﮐـﻪ ﻣـﺎ اﻧﺘﻈﺎر ﺷـﺎن را‬ ‫دارﯾﻢ‪ .‬اﮔﺮ ﺷـﺮّی دروﻧﺖ ﻧﺒﺎ ﺷﺪ‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﯽ درد را‬ ‫ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﯽ‪«.‬‬ ‫»ﻣﻦ ﺳﺮدم ا ﺳﺖ‪ ،‬ﻣﯽ ﺷﻮد‪«...‬‬ ‫ﻣﻔﺘﺶ ﺑـﺎز ﺑـﺎ ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﯽ‪ ،‬اﻣﺎ ﻗﺎﻃﻌﯿﺖ ﻣﯽﮔﻮﯾـﺪ‪:‬‬ ‫»ﺗــــﺎ ازت ﻧﺨﻮا ﺳـــــﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬ﺣﺮﻓﯽ ﻧﻤﯽزﻧﯽ‪ .‬ﻓﻘﻂ‬


‫ﺳﺮت را ﺑــﻪ ﻋﻼـــﻣﺖ ﺑﻠﯽ ﯾـــﺎ ﻧــﻪ ﺗﮑـــﺎن ﺑـــﺪه‪.‬‬ ‫دو ﺳــﺘﺎﻧﺖ ﺣﺘﻤــًﺎ ﺑــﻪ ﺗــﻮ ﮔﻔﺘﻪاﻧــﺪ ﭼـﻪ اﺗﻔــﺎﻗﯽ‬ ‫ﻣﯽاﻓﺘﺪ‪ ،‬در ﺳﺖ ا ﺳﺖ؟«‬ ‫ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن ﻣﯽدھﺪ‪.‬‬ ‫»آﻗﺎﯾﺎن‪ ،‬ﻟﻄﻔًﺎ ﺑﻨﺸﯿﻨﯿﺪ‪«.‬‬ ‫ﺣﺎﻻـ آن ﻣﺮدان ﻣﺠﺒﻮر ﻣﯽ ﺷﻮﻧـﺪ ﭼﮫﺮه ﺷـﺎن را‬ ‫ﻧﺸـﺎن ﺑﺪھﻨـﺪ‪ .‬ﻗﻀﺎت‪ ،‬ﮐﺎﺗ ﺐھﺎ و ا ﺷـﺮاف دور ﻣﯿﺰ‬ ‫ﺑﺰرﮔﯽ ﮐـﻪ ﺗــﺎ اﻻــن ﻣﻔﺘﺶ ﺗﻨﮫــﺎ ﻧﺸﺴــﺘﻪ ﺑـﻮد‪،‬‬ ‫ﻣﯽﻧﺸـﯿﻨﻨﺪ‪ .‬ﻓﻘـﻂ ﻣﻦ و ﻧﮕﮫﺒﺎنھـﺎ و دﺧﺘﺮ ﺳـﺮﭘﺎ‬ ‫ﻣﯽﻣﺎﻧﯿﻢ‪.‬‬ ‫ﺗﺮﺟﯿــﺢ ﻣﯽدادم اﯾـﻦ اراذل اﯾﻨﺠــﺎ ﻧﺒﻮدﻧــﺪ‪ .‬اﮔﺮ‬ ‫ﻓﻘـﻂ ﻣـﺎ ﺳﻪ ﻧﻔﺮی ﺑـﻮدﯾﻢ‪ ،‬ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﻣﻔﺘﺶ ﺗﺤﺖ‬ ‫ﺗــﺄﺛﯿﺮ ﻗﺮار ﻣﯽﮔﺮﻓـﺖ‪ .‬ﻣﺮدم ﺑﯿﺸـﺘﺮ ﮔﺰارشھــﺎ را‬ ‫ﮔﻤﻨـــــــــﺎم رد ﻣﯽﮐﻨﻨــــــــــﺪ‪ ،‬ﭼـــــــــﻮن از ﺣﺮف‬ ‫ھﻤﺸــﮫﺮیھﺎﯾﺸﺎن ﻣﯽﺗﺮ ﺳـﻨﺪ؛ اﮔﺮ اﯾـﻦ ﮔﺰارش‬ ‫در ﻣﻸـ ﻋـﺎم رد ﻧﺸــﺪه ﺑـﻮد‪ ،‬ﺷﺎﯾـﺪ ھﯿـﭻ اﺗﻔـﺎﻗﯽ‬ ‫ﻧﻤﯽاﻓﺘـﺎد‪ .‬اﻣﺎ ﺳـﺮﻧﻮ ﺷﺖ ﺗﺼـﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ اﻣﻮر‬ ‫ﻣﺴـﯿﺮی ﻣﺘﻔـﺎوت در ﭘﯿﺶ ﺑﮕﯿﺮد‪ ،‬و ﮐﻠﯿﺴﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ‬ ‫اراذل اﺣﺘﯿــﺎج دارد و ﻣﺮاﺣــﻞ ﻗــﺎﻧﻮﻧﯽ ﺑﺎﯾـــﺪ ﻃﯽ‬ ‫ﺷـﻮد‪ .‬ﮐﻠﯿﺴـﺎ ﮐﻪ در ﮔﺬ ﺷـﺘﻪ ﺑﻪ زﯾـﺎدهروی ﻣﺘﮫﻢ‬


‫ﺷــﺪه ﺑـﻮد‪ ،‬ﻓﺮﻣـﺎﻧﯽ ﺻـﺎدر ﺷـﺪ ﮐـﻪ ھﻤـﻪﭼﯿﺰ در‬ ‫ﻣـﺪارک ﻣـﺪﻧﯽ ﻣﻨـﺎ ﺳﺐ درج ﺷـﻮد‪ .‬ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ‬ ‫در آﯾﻨــﺪه ھﻤﮕـﺎن ﺧﻮاھﻨــﺪ داﻧﺴـ ﺖ ﮐـﻪ ﻣﻘﺎﻣـﺎت‬ ‫ﻣـﺬھﺒﯽ ﺑﺎ ﺷـﺮاﻓﺖ و در دﻓﺎﻋﯽ ﻣﺸـﺮوع از دﯾﻦ‬ ‫ﻋﻤـــﻞ ﮐﺮدهاﻧـــﺪ‪ .‬ﺣﮑــﻢ از ﺳــﻮی دوﻟــﺖ ﺻــﺎدر‬ ‫ﻣﯽ ﺷــﻮد؛ ﻣﻔﺘﺸـــﺎن دﯾﻨﯽ ﻓﻘـــﻂ وﻇﯿﻔــﻪ دارﻧﺪ‬ ‫ﺷﺨﺺ ﮔﻨﺎھﮑﺎر را ﺷﻨﺎ ﺳﺎﯾﯽ و ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﻧﺘﺮس‪ .‬ھﻤﯿﻦ اﻻن ﺑﺎ واﻟﺪﯾﻨﺖ ﺻـﺤﺒ ﺖ ﮐﺮدم و‬ ‫ﻗــﻮل دادم ھﺮﮐــﺎری از د ﺳـــﺘﻢ ﺑﺮﺑﯿﺎﯾــﺪ ﺑﮑﻨــﻢ ﺗﺎ‬ ‫ﻣﺸــﺨﺺ ﺷــﻮد ﺗــﻮ ھﺮﮔﺰ در ﻣﺮا ﺳــﻤﯽ ﮐــﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﺷﺮﮐـــﺖ در آنھــــﺎ ﻣﺘﮫـــﻢ ﺷــــﺪهای‪ ،‬ﺣﻀــــﻮر‬ ‫ﻧﺪا ﺷﺘﻪای‪ .‬ﮐﻪ ﺗﻮ ارواح ﻣﺮدﮔﺎن را اﺣﻀﺎر ﻧﮑﺮدهای‬ ‫ﺗﺎ از آﯾﻨـﺪه ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺑﺸﻮی‪ ،‬و ھﺮﮔﺰ ﺳـﻌﯽ ﻧﮑﺮدهای‬ ‫زﻧـﺪﮔﯽھﺎی ﮔﺬ ﺷـﺘﻪات را ﺑـﺒﯿﻨﯽ‪ ،‬ﮐـﻪ ﻃـﺒﯿﻌﺖ را‬ ‫ﻧﻤﯽﭘﺮ ﺳﺘﯽ‪ ،‬ﮐﻪ ﺣﻮارﯾﻮن ﺷـﯿﻄﺎن ھﺮﮔﺰ ﺑﺪﻧ ﺖ را‬ ‫ﻟﻤﺲ ﻧﮑﺮدهاﻧــﺪ‪ ،‬ﻋﻠﯽرﻏـﻢ ﻧﺸـﺎﻧﯽ ﮐـﻪ ﺑﻪوﺿـﻮح‬ ‫اﯾﻨﺠﺎ دﯾﺪه ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫»ﺗﻮ ﻣﯽداﻧﯽ ﮐﻪ‪«...‬‬ ‫ھﻤـﻪی ﺣﺎﺿــﺮان ﮐـﻪ ﺣﺎﻻــ زﻧــﺪاﻧﯽ ﻣﯽﺗـﻮاﻧﺪ‬ ‫ﺻﻮرﺗﺸـﺎن را ﺑﺒﯿﻨـﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﻋﺼـﺒﺎﻧﯿ ﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﻔﺘﺶ‬


‫ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدﻧـﺪ و اﻧﺘﻈـﺎر دارﻧـﺪ ﺑﺮﺧﻮرد ﻗﺎﻃﻌﯽ ﺑﮑﻨـﺪ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ او ﻓﻘﻂ اﻧﮕﺸـﺘﺶ را ﺑﺮ ﻟﺒﺶ ﻣﯽﮔﺬارد و از او‬ ‫ﻣﯽﺧﻮاھﺪ ﺑﻪ دادﮔﺎه اﺣﺘﺮام ﺑﮕﺬارد‪.‬‬ ‫دﻋﺎھــﺎﯾﻢ دارد ﻣﺴـــﺘﺠﺎب ﻣﯽ ﺷــﻮد‪ .‬از ﺧـــﺪا‬ ‫ﻣﯽﺧﻮاھﻢ ﻣـﺎﻓﻮﻗﻢ را ﺳـﺮ ﺷﺎر از ﺗﺴﺎﻣـﺢ ﮐﻨـﺪ ﺗﺎ‬ ‫دﺧـــﺘﺮ را ﺑــﻪ ﮔﺮﻓﺘـــﺎر »ﭼﺮخ« ﻧﮑﻨـــﺪ‪ .‬ھﯿـــﭻﮐﺲ‬ ‫ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧــﺪ در ﻣﻘﺎﺑــﻞ ﭼﺮخ ﻣﻘــﺎوﻣﺖ ﮐﻨــﺪ و ﺗﻨﮫﺎ‬ ‫ﮐﺴـﺎﻧﯽ را ﺑﺮ آن ﻗﺮار ﻣﯽدھﻨـﺪ ﮐـﻪ از ﮔﻨﺎھﺸـﺎن‬ ‫ﻣﻄﻤﺌﻨﻨــﺪ‪ .‬ﺗـﺎ ﺣﺎﻻـ ھﯿﭻﮐـﺪام از دﺧـﺘﺮاﻧﯽ ﮐـﻪ در‬ ‫ﺑﺮاﺑﺮ اﯾﻦ دادﮔـﺎه ﺣﺎﺿـﺮ ﺷﺪهاﻧـﺪ‪ ،‬ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻪ ﺗﺤﻤﻞ‬ ‫اﯾـﻦ ﺗﻨـﺒﯿﻪ ﺑﯿﺶاز ﺣـﺪ ﻧﺸﺪهاﻧـﺪ‪ .‬ﻣﺘﮫﻢ را ﺑﻪ ﭼﺮخ‬ ‫ﻣﯽﺑﻨﺪﻧــﺪ‪ .‬روی ﭼﺮخ ﭘﺮ از ﻣﯿــﺦ و زﻏـﺎل ﮔـﺪاﺧﺘﻪ‬ ‫ا ﺳــﺖ‪ .‬وﻗــﺘﯽ ﭼﺮخ ﻣﯽﭼﺮﺧـــﺪ‪ ،‬ﮔــﻮ ﺷ ﺖ ﻣﺘﮫﻢ‬ ‫ﻣﯽ ﺳﻮزد و ﭘﺎره ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫»ﺗﺨﺖ را ﺑﯿﺎورﯾﺪ‪«.‬‬ ‫دﻋﺎھـــﺎﯾﻢ دارد ﻣﺴـــﺘﺠﺎب ﻣﯽ ﺷــﻮد‪ .‬ﯾﮑﯽ از‬ ‫ﻧﮕﮫﺒﺎنھﺎ د ﺳﺘﻮر را اﺟﺮا ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫دﺧﺘﺮ ﺳـﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻓﺮار ﮐﻨﺪ‪ ،‬ھﺮﭼﻨﺪ ﻣﯽداﻧﺪ‬ ‫ﻣﻤﮑـﻦ ﻧﯿﺴـﺖ‪ .‬از ﯾــﮏ ﻃﺮف اﺗـﺎق ﺑـﻪ ﻃﺮف دﯾﮕﺮ‬ ‫ﻣﯽدود‪ ،‬ﺑﻪ دﯾﻮارھﺎی ﺳـﻨﮕﯽ ﻣﯽﺧﻮرد‪ ،‬ﺑﻪ ﻃﺮف‬


‫در ﻣﯽرود‪ ،‬اﻣﺎ ﻋﻘﺒﺶ ﻣﯽزﻧﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ وﺟﻮد ﺳـﺮﻣﺎ و‬ ‫رﻃﻮﺑﺖ‪ ،‬ﺑـﺪﻧﺶ ﺧﯿﺲ ﻋﺮق ا ﺳ ﺖ و در آن ﻧﻮر ﮐﻢ‬ ‫ﺑﺮق ﻣﯽزﻧـﺪ‪ .‬ﻣﺜـﻞ دﺧﺘﺮھﺎی دﯾﮕﺮ ﺟﯿﻎ ﻧﻤﯽزﻧـﺪ‪،‬‬ ‫ﻓﻘﻂ ﺳـﻌﯽ دارد ﻓﺮار ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻧﮕﮫﺒﺎنھﺎ ﺳـﺮاﻧﺠﺎم او‬ ‫را ﻣﯽﮔﯿﺮﻧـﺪ و در آن ﺑﻠﻮا‪ ،‬ﺗﻌﻤﺪاً ﺑﻪ ﭘﺴـﺘﺎنھﺎﯾﺶ‬ ‫و ﻣﻮھﺎی ﺷﺮﻣﮕﺎھﯽاش د ﺳﺖ ﻣﯽزﻧﻨﺪ‪.‬‬ ‫دو ﻣﺮد دﯾﮕﺮ ﺑـﺎ ﺗﺨـﺘﯽ ﭼـﻮﺑﯽ ﻣﯽآﯾﻨــﺪ ﮐـﻪ در‬ ‫ھﻠﻨـﺪ و اﺧﺘﺼﺎﺻـًﺎ ﺑﺮای ﮐﻠﯿﺴـﺎی ﻣﻘـﺪس ﺳﺎﺧﺘﻪ‬ ‫ﺷــــﺪه‪ .‬اﻣﺮوزه ا ﺳــــﺘﻔﺎده از آن در ﮐﺸﻮرھـــﺎی‬ ‫ﻣﺘﻌــﺪدی ﺗﻮﺻــﯿﻪ ﻣﯽ ﺷـﻮد‪ .‬ﺗﺨـﺖ را ﻧﺰدﯾــﮏ ﻣﯿﺰ‬ ‫ﻣﯽﮔﺬارﻧـﺪ و دﺧـﺘﺮی را ﮐـﻪ در ﺳـﮑﻮت د ﺳـﺖوﭘﺎ‬ ‫ﻣﯽزﻧـﺪ روﯾﺶ ﻣﯽﺑﻨﺪﻧـﺪ‪ .‬ﭘﺎھـﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‬ ‫و ﻗـﻮزک دو ﭘـﺎﯾﺶ را ﺑـﺎ دو ﺣﻠﻘﻪ در اﻧﺘﮫـﺎی ﺗﺨﺖ‬ ‫ﻗﻔـﻞ ﻣﯽﮐﻨﻨـﺪ‪ .‬ﺑﻌـﺪ ﺑﺎزوھـﺎﯾﺶ را ﺑﺎﻻـی ﺳــﺮش‬ ‫ﻣﯽﺑﺮﻧــﺪ و ﺑـﻪ ﻃﻨﺎبھــﺎی ﻣﺘﺼــﻞ ﺑـﻪ ﯾــﮏ اھﺮم‬ ‫ﻣﯽﺑﻨﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ﻣﻦ اھﺮم را ﻣﯽﮔﯿﺮم‪«.‬‬ ‫ﻣﻔﺘﺶ ﻧﮕـــﺎھﻢ ﻣﯽﮐﻨـــﺪ‪ .‬ﻣﻌﻤﻮﻻــًـ اﯾــﻦ ﮐـــﺎر‬ ‫ﺳﺮﺑﺎزھﺎ ﺳﺖ‪،‬اﻣﺎ ﻣﯽداﻧﻢ اﯾﻦ وﺣﺸـﯽھﺎ ﻣﻤﮑﻦ‬ ‫ا ﺳــﺖ ﺧﯿﻠﯽ راﺣـﺖ ﻋﻀــﻼﺗﺶ را ﭘــﺎره ﮐﻨﻨــﺪ‪ ،‬و‬


‫ﺿﻤﻨــًﺎ در ﭼﮫــﺎر ﻣـﻮرد ﻗﺒﻠﯽ ﺑـﻪ ﻣـﻦ اﺟــﺎزه داده‬ ‫ادارهی ﮐﺎر را در د ﺳﺖ ﺑﮕﯿﺮم‪.‬‬ ‫»ﺑﺴﯿﺎر ﺧﻮب‪«.‬‬ ‫ﺑـــﻪ ﻃﺮف ﺗﺨـــﺖ ﻣﯽروم و د ﺳﺖھـــﺎﯾﻢ را ﺑﺮ‬ ‫ﻣﯿﻠـﻪی ﭼـﻮﺑﯽ ﮐـﻪ از ﺷــﺪت ا ﺳــﺘﻔﺎده ﺳﺎﯾﯿــﺪه‬ ‫ﺷــﺪه‪ ،‬ﻣﯽﮔــﺬارم‪ .‬ﻣﺮدھــﺎی دﯾﮕﺮ ﺑــﻪ ﺟﻠــﻮ ﺧﻢ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮﻧـﺪ‪ .‬ﻣﻨﻈﺮهی دﺧـﺘﺮ ﺑﺮھﻨـﻪای ﮐـﻪ ﺑﻪ ﺗﺨﺖ‬ ‫ﺑﺴــﺘﻪ ﺷــﺪه و ﭘﺎھــﺎﯾﺶ ﺑــﺎز ا ﺳــﺖ‪ ،‬ﻣﯽﺗــﻮاﻧﺪ‬ ‫ھﻤﺰﻣﺎن ﺟﮫﻨﻤﯽ و ﺑﮫﺸﺘﯽ ﺗﺼﻮر ﺷﻮد‪ .‬ﺷـﯿﻄﺎن‬ ‫و ﺳﻮ ﺳﻪ و ﺗﺤﺮﯾﮑﻢ ﻣﯽﮐﻨـﺪ‪ .‬اﻣﺸ ﺐ ﺑـﺎ ﺗﺎزﯾـﺎﻧﻪ از‬ ‫ﺑـﺪﻧﻢ ﺑﯿﺮوﻧﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬و ﺑﻪ ھﻤﺮاه ﺷـﯿﻄﺎن‪ ،‬اﯾﻦ‬ ‫ﻓﮑﺮ را ﮐﻪ اﻻن دﻟﻢ ﻣﯽﺧﻮاھـﺪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺎ ﺷﺪ و او را‬ ‫در آﻏﻮش ﺑﮕﯿﺮم و در ﺑﺮاﺑﺮ آن ﻧﮕﺎهھﺎ و ﻟﺒﺨﻨـﺪھﺎی‬ ‫دزدﮐﯽ ﺣﻔﻈﺶ ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﺧﻄــﺎب ﺑـﻪ ﺷــﯿﻄﺎن ﻓﺮﯾــﺎد ﻣﯽزﻧـﻢ‪» :‬ﺑـﻪ ﻧـﺎم‬ ‫ﻣﺴﯿﺢ‪ ،‬ﺗﻮ را ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﯽﮔﺬارم‪ «.‬و ﺧﯿﻠﯽ آرام‬ ‫اھﺮم را ﻓﺸـﺎر ﻣﯽدھـﻢ‪ .‬ﺑـﺪﻧﺶ ﻣﺤﮑـﻢ ﮐﺸــﯿﺪه‬ ‫ﻣﯽ ﺷـﻮد‪ .‬وﻗـﺘﯽ ﺳــﺘﻮن ﻓﻘﺮاﺗﺶ ﺑـﻪ ﺑﺎﻻـ ﻗـﻮس‬ ‫ﺑﺮﻣﯽدارد‪ ،‬ﻧـﺎﻟﻪی زﯾـﺎدی ﻧﻤﯽﮐﻨــﺪ‪ .‬ﻓﺸـﺎر را ﮐﻢ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﺳﺘﻮن ﻓﻘﺮاﺗﺶ ﺷﻞ ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬


‫ھﻤﭽﻨـﺎن ﺑﯽوﻗﻔﻪ دﻋـﺎ ﻣﯽﮐﻨﻢ و از ﺧـﺪا ﻃﻠﺐ‬ ‫رﺣﻤﺖ‪ .‬وﻗﺘﯽ ﻣﺮز درد ﭘﺸﺖ ﺳـﺮ ﮔﺬا ﺷﺘﻪ ﺷﻮد‪،‬‬ ‫روح ﻗــــﻮی ﻣﯽ ﺷـــﻮد‪ .‬ﺗﻤﻨﯿــــﺎت روزﻣﺮه ﺑﯽﻣﻌﻨﺎ‬ ‫ﻣﯽ ﺷـﻮد و اﻧﺴـﺎن ﺗﺰﮐﯿـﻪ ﻣﯽ ﺷـﻮد‪ .‬رﻧـﺞ ﺣﺎﺻـﻞ‬ ‫ﺗﻤﻨﯿﺎت ا ﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻪ درد‪.‬‬ ‫ﺻﺪاﯾﻢ ﻣﻼﯾﻢ و آراﻣﺶﺑﺨﺶ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫»دو ﺳـﺘﺎﻧﺖ ﺷﯿﻮهی ﮐﺎر را ﺑﺮاﯾ ﺖ ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻪ؟‬ ‫وﻗـﺘﯽ اﯾـﻦ اھﺮم را ﺣﺮﮐـ ﺖ ﺑــﺪھﻢ‪ ،‬ﺑﺎزوھــﺎﯾﺖ ﺑﻪ‬ ‫ﻋﻘــﺐ ﮐﺸــﯿﺪه ﻣﯽ ﺷــﻮد‪ ،‬ﻣﻔﺼــﻞ ﺷــﺎﻧﻪات در‬ ‫ﻣﯽرود‪ ،‬ﺳـــﺘﻮن ﻓﻘﺮاﺗــﺖ ﺟﺎﺑﻪﺟـــﺎ ﻣﯽ ﺷـــﻮد و‬ ‫ﭘﻮ ﺳـﺘﺖ ﭘﺎره ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﻣﺠﺒﻮرم ﻧﮑﻦ ﺗﺎ آﻧﺠﺎ ﺑﺮوم‪.‬‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ ﺳــﺎده‪ ،‬ﻣﺜــﻞ دو ﺳﺖھــﺎﯾ ﺖ اﻋـﺘﺮاف ﮐـﻦ‪.‬‬ ‫ﻣـﺎﻓﻮﻗﻢ ﮔﻨﺎھﺎﻧﺖ را ﻣﯽآﻣﺮزد و ﺑﺎ د ﺳـﺘﻮر ﺗﻮﺑﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﺧــﺎﻧﻪ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدی و ھﻤـﻪﭼﯿﺰ روﺑـﻪراه ﻣﯽ ﺷـﻮد‪.‬‬ ‫ھﯿﺌﺖ ﻣﻘﺪس ﺗﺎ ﻣﺪﺗﯽ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺷﮫﺮ ﻧﻤﯽآﯾﺪ‪«.‬‬ ‫ﻧﮕــﺎھﯽ ﺑـﻪ ﮐﻨــﺎرم ﻣﯽﮐﻨـﻢ ﺗـﺎ ﻣﻄﻤﺌـﻦ ﺷـﻮم‬ ‫ﮐــﺎﺗﺐ ﺣﺮفھـﺎﯾﻢ را در ﺳـ ﺖ ﻣﯽﻧﻮﯾﺴــﺪ ﺗـﺎ ﺑﺮای‬ ‫آﯾﻨﺪﮔﺎن ﺑﻤﺎﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾـــﺪ‪» :‬اﻋـــﺘﺮاف ﻣﯽﮐﻨــﻢ‪ .‬ﺑﮕــﻮ ﮔﻨـــﺎھﻢ‬ ‫ﭼﯿﺴﺖ و اﻋﺘﺮاف ﻣﯽﮐﻨﻢ‪«.‬‬


‫اھﺮم را آرام ﻓﺸـﺎر ﻣﯽدھﻢ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺑﻪ اﻧـﺪازهای‬ ‫ﮐﻪ از درد ﻓﺮﯾﺎد ﺑﮑﺸﺪ‪ .‬ﺧﻮاھﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﻣﺠﺒﻮرم‬ ‫ﻧﮑﻦ ﺟﻠـﻮﺗﺮ از اﯾﻦ ﺑﺮوم‪ .‬ﺧـﻮاھﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﮐﻤﮑﻢ‬ ‫ﮐﻦ‪ ،‬ھﻤﯿﻦ اﻻن اﻋﺘﺮاف ﮐﻦ‪.‬‬ ‫»ﻣﻦ ﻧﻤﯽﺗـﻮاﻧﻢ ﺑﻪ ﺗـﻮ ﺑﮕـﻮﯾﻢ ﮔﻨـﺎھ ﺖ ﭼﯿﺴ ﺖ‪.‬‬ ‫ﺣـﺘﯽ اﮔﺮ ﺑــﺪاﻧﻢ‪ ،‬ﺗـﻮﯾﯽ ﮐـﻪ ﺑﺎﯾــﺪ ﮔﻨﺎھـﺎﻧ ﺖ را در‬ ‫ﻣﺤﻀﺮ دادﮔﺎه اﻋﻼم ﮐﻨﯽ‪«.‬‬ ‫ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨــﺪ ﺑـﻪ ﮔﻔﺘـﻦ ھﺮﭼـﻪ ﻣﯽﺧـﻮاھﯿﻢ‬ ‫ﺑﺸـﻨﻮﯾﻢ‪ ،‬و ﺑـﻪ اﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﺷـﮑﻨﺠﻪ را ﻏﯿﺮﺿـﺮوری‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ دارد ﺣﮑﻢ ﻣﺮگ ﺧﻮدش را ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﺪ‬ ‫و ﺑﺎﯾــﺪ ﺟﻠــﻮﯾﺶ را ﺑﮕﯿﺮم‪ .‬اھﺮم را ﮐﻤﯽ ﻣﺤﮑـﻢﺗﺮ‬ ‫ﻓﺸـﺎر ﻣﯽدھﻢ ﺗﺎ ﺳﺎﮐﺘﺶ ﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ وﺟﻮد درد‪،‬‬ ‫اداﻣﻪ ﻣﯽدھـﺪ‪ .‬از ﭘﯿﺶآﮔﺎھﯽھﺎﯾﺶ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ ،‬از‬ ‫اﯾﻨﮑﻪ ﺣﺲ ﻣﯽﮐﻨـﺪ در آﯾﻨﺪه ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻣﯽاﻓﺘﺪ‪،‬‬ ‫از اﯾﻨﮑـﻪ ﻃــﺒﯿﻌﺖ ا ﺳــﺮار ﻃـﺒﯽ زﯾــﺎدی را ﺑﺮ او و‬ ‫دو ﺳـﺘﺎﻧﺶ آ ﺷـﮑﺎر ﮐﺮده‪ .‬اھﺮم را ﺑﺎز ھﻢ ﻣﺤﮑﻢﺗﺮ‬ ‫ﻓﺸـﺎر ﻣﯽدھﻢ‪ ،‬ﺑﻪ اﻣﯿـﺪ اﯾﻨﮑﻪ ﺳـﺎﮐﺖ ﺷﻮد‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫اداﻣﻪ ﻣﯽدھـﺪ‪ ،‬ﮐﻠﻤﺎﺗﺶ ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎدھﺎی درد آﻣﯿﺨﺘﻪ‬ ‫ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﻔﺘﺶ ﻣﯽﮔﻮﯾـﺪ‪» :‬ﺻـﺒﺮ ﮐـﻦ‪ .‬ﺑﮕـﺬار ﺣﺮﻓﺶ را‬


‫ﺑﺸﻨﻮﯾﻢ‪ .‬ﻓﺸﺎر را ﮐﻢ ﮐﻦ‪«.‬‬ ‫ﺑﻌﺪ رو ﺑﻪ ﻣﺮدان دﯾﮕﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬ ‫»ﻣﺎ ھﻤﻪ ﺷﺎھـﺪﯾﻢ‪ .‬ﮐﻠﯿﺴﺎ درﺧﻮا ﺳﺖ ﻣﺮگ ﺑﺎ‬ ‫آﺗﺶ ﺑﺮای اﯾﻦ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﻧﮕﻮنﺑﺨِﺖ ﺷﯿﻄﺎن دارد‪«.‬‬ ‫ﻧﻪ! ﻣﯽﺧـﻮاھﻢ ﺑﻪ دﺧـﺘﺮ ﺑﮕـﻮﯾﻢ ﺳـﺎﮐﺖ ﺷﻮد‪،‬‬ ‫اﻣﺎ ھﻤﻪ ﻧﮕﺎھﻢ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﯾﮑﯽ از ﻗﻀــﺎت ﻣﯽﮔﻮﯾـــﺪ‪» :‬دادﮔــﺎه ﻣــﻮاﻓﻘﺖ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ‪«.‬‬ ‫اﯾــﻦ ﺟﻤﻠــﻪ را ﻣﯽ ﺷــﻨﻮد و ﺑﺮای ھﻤﯿﺸــﻪ از‬ ‫د ﺳـﺖ ﻣﯽرود‪ .‬ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑـﺎر ﭘﺲ از ورودش ﺑﻪ‬ ‫اﺗــــﺎق‪ ،‬ﭼﺸﻢھـــﺎﯾﺶ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﯽﮐﻨــــﺪ و ﺣـــﺎﻟﺖ‬ ‫ﻣﺼــﻤﻤﯽ را ﻣﯽﮔﯿﺮد ﮐـﻪ ﻓﻘـﻂ ﻣﯽﺗﻮاﻧــﺪ زادهی‬ ‫اھﺮﯾﻤﻦ ﺑﺎ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫»ﺑﻪ ﺗﻤـﺎم ﮔﻨﺎھـﺎن دﻧﯿﺎ اﻋﺘﺮاف ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬اﻋﺘﺮاف‬ ‫ﻣﯽﮐﻨــــﻢ ﺧـــــﻮاب ورود ﻣﺮدان ﺑــــﻪ ﺑﺴـــــﺘﺮم و‬ ‫ﺑﻮ ﺳﻪھﺎﯾﺸــﺎن را دﯾــﺪهام‪ .‬ﯾﮑﯽ از اﯾـﻦ ﻣﺮدان ﺗﻮ‬ ‫ﺑـﻮدی‪ ،‬و اﻋـﺘﺮاف ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ در ﺧـﻮاﺑﻢ ﺗـﻮ را اﻏﻮا‬ ‫ﮐﺮدم‪ .‬اﻋـﺘﺮاف ﻣﯽﮐﻨـﻢ ﮐـﻪ ﺑـﺎ دو ﺳﺖھـﺎﯾﻢ ﺟﻤﻊ‬ ‫ﺷــﺪﯾﻢ ﺗــﺎ ارواح ﻣﺮدﮔــﺎن را اﺣﻀــﺎر ﮐﻨﯿـﻢ‪ ،‬ﭼـﻮن‬ ‫ﻣﯽﺧﻮا ﺳـﺘﻢ ﺑﺪاﻧﻢ آﯾﺎ روزی ﺑﺎ ﻣﺮدی ﮐﻪ ھﻤﯿﺸﻪ‬


‫رؤﯾﺎﯾﺶ را دا ﺷﺘﻢ ازدواج ﻣﯽﮐﻨﻢ؟«‬ ‫و ﺑﺎ ﺳﺮش ﺑﻪ ﻣﻦ ا ﺷﺎره ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»آن ﻣﺮد ﺗــﻮ ﺑــﻮدی‪ .‬ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑـﻮدم ﮐﻤﯽ ﺑﺰرگﺗﺮ‬ ‫ﺑﺸﻮم و ﺗﻮ را و ﺳﻮ ﺳﻪ ﮐﻨﻢ از زﻧـﺪﮔﯽ رھﺒـﺎﻧﯽات‬ ‫د ﺳـــﺖ ﺑﮑﺸـــﯽ‪ .‬اﻋـــﺘﺮاف ﻣﯽﮐﻨــﻢ ﻧﺎﻣﻪھـــﺎ و‬ ‫ﺧـﺎﻃﺮاﺗﯽ را ﻧﻮ ﺷـﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﻌـﺪ ﺳﻮزاﻧـﺪﻣﺸﺎن‪ ،‬ﭼﺮا‬ ‫ﮐــﻪ از ﺗﻨﮫـــﺎ ﮐﺴـــﯽ ﺣﺮف ﻣﯽزدم ﮐــﻪ ﺑﻌـــﺪ از‬ ‫ﭘﺪروﻣﺎدرم ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﺤﺒﺖ ﮐﺮد و دو ﺳـﺘﺶ دا ﺷﺘﻢ‪:‬‬ ‫ﺗﻮ‪«...‬‬ ‫اھﺮم را ﻣﺤﮑﻢﺗﺮ ﻓﺸـﺎر ﻣﯽدھﻢ‪ .‬ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽزﻧﺪ‬ ‫و از ﺣـــﺎل ﻣﯽرود‪ .‬ﺑـــﺪﻧﺶ ﺧﯿﺲ ﻋﺮق ا ﺳـــ ﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﮕﮫﺒﺎنھــﺎ ﻣﯽﺧﻮاھﻨــﺪ آب ﺳــﺮد روی ﺻــﻮرﺗﺶ‬ ‫ﺑﺮﯾﺰﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ اﻋﺘﺮافﮔﯿﺮی اداﻣﻪ ﺑﺪھﯿﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﻔﺘﺶ‬ ‫ﺟﻠﻮﯾﺸﺎن را ﻣﯽﮔﯿﺮد‪.‬‬ ‫»ﻧﯿـﺎزی ﻧﯿﺴـﺖ‪ .‬ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨـﻢ دادﮔـﺎه ﺑـﻪ ﻗــﺪر‬ ‫ﮐـﺎﻓﯽ ﺷـﻨﯿﺪه‪ .‬ﺑـﺎ زﯾﺮﭘﯿﺮاھﻨﺶ ﺑﭙﻮ ﺷﺎﻧﯿـﺪش و ﺑﻪ‬ ‫ﺳﻠﻮﻟﺶ ﺑﺮﮔﺮداﻧﯿﺪ‪«.‬‬ ‫ﺑــﺪن ﺑﺮھﻨــﻪ و ﭘﯿﺮاھـﻦ زﯾﺮ آﺑﯽاش را ﮐـﻪ روی‬ ‫زﻣﯿﻦ اﻓﺘﺎده ﺑﺮﻣﯽدارﻧـﺪ و ﻣﯽﺑﺮﻧـﺪ‪ .‬ﻣﻔﺘﺶ رو ﺑﻪ‬ ‫ﻣﺮدان ﺳﻨﮕﺪل ﮐﻨﺎرش ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬


‫»آﻗﺎﯾـﺎن‪ ،‬ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺣﮑـﻢ ﻣﮑﺘـﻮب ﺷـﻤﺎ ﻣﯽﻣـﺎﻧﻢ‪،‬‬ ‫ﻣﮕﺮ آﻧﮑـﻪ ﮐﺴــﯽ اﯾﻨﺠــﺎ ﺣﺮﻓﯽ در دﻓـﺎع از ﻣﺘﮫﻢ‬ ‫دا ﺷـﺘﻪ ﺑﺎ ﺷـﺪ‪ .‬در اﯾﻦ ﺻﻮرت در ﺣﮑﻢ ﺗﺠﺪﯾـﺪ ﻧﻈﺮ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪«.‬‬ ‫ھﻤـﻪ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدﻧـﺪ و ﻧﮕـﺎھﻢ ﻣﯽﮐﻨﻨـﺪ‪ ،‬ﺑﻌﻀــﯽ‬ ‫اﻣﯿﺪوارﻧـﺪ ھﯿـﭻ ﻧﮕﻮﯾﻢ‪ ،‬ﺑﻌﻀـﯽ اﻣﯿﺪوارﻧـﺪ ﻧﺠـﺎﺗﺶ‬ ‫ﺑــﺪھﻢ‪ ،‬ﭼـﻮن ھﻤــﺎنﻃﻮر ﮐـﻪ ﺧـﻮدش ﮔﻔـ ﺖ‪ ،‬ﻣﻦ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﻤﺶ‪.‬‬ ‫ﭼﺮا آن ﺣﺮفھﺎ را اﯾﻨﺠﺎ زد؟ ﭼﺮا اﺣﺴﺎ ﺳﺎﺗﯽ را‬ ‫ﭘﯿﺶ ﮐﺸـﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﻪ ﺗﺮک دﻧﯿﺎ و‬ ‫ﺧـﺪﻣﺖ ﺧـﺪا ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ ،‬ﺑﻪ آن ﺳـﺨﺘﯽ ﺑﺮ ﺷـﺎن ﻏﻠﺒﻪ‬ ‫ﮐﺮدم؟ ﭼﺮا اﺟــﺎزه ﻧــﺪاد ازش دﻓــﺎع ﮐﻨـﻢ‪ ،‬وﻗــﺘﯽ‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴـﺘﻢ ﺟـﺎﻧﺶ را ﻧﺠﺎت ﺑـﺪھﻢ؟ ﺣﺎﻻ اﮔﺮ ﺑﻪ‬ ‫ﻧﻔﻌﺶ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﻢ‪ ،‬ﻓﺮدا ھﻤﻪی ﺷـﮫﺮ ﻣﯽﮔـﻮﯾﻨﺪ‬ ‫ﮐـﻪ ﺑـﻪ اﯾﻦ دﻟﯿـﻞ ﻧﺠـﺎﺗﺶ دادهام ﮐﻪ ھﻤﯿﺸﻪ ﻣﺮا‬ ‫دو ﺳﺖ دا ﺷﺘﻪ‪ .‬آﺑﺮو و زﻧﺪﮔﯽ ﺣﺮﻓﻪایام ﺑﺮای اﺑﺪ‬ ‫ﺑﺮ ﺑﺎد ﻣﯽرود‪.‬‬ ‫»اﮔﺮ ﺗﻨﮫﺎ ﯾﮏ ﺻـﺪا در دﻓﺎﻋﺶ ﺑﺮﺧﯿﺰد‪ ،‬آﻣﺎدهام‬ ‫رﺣﻤﺖ ﮐﻠﯿﺴﺎی ﻣﻘﺪس را ﻧﺼﯿﺒﺶ ﮐﻨﻢ‪«.‬‬ ‫ﻣﻦ اﯾﻨﺠـﺎ ﺗﻨﮫﺎ ﮐﺴـﯽ ﻧﯿﺴـﺘﻢ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻮادهی او‬


‫را ﻣﯽ ﺷـﻨﺎ ﺳﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀـﯽھﺎ اﻟﻄﺎﻓﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮادهاش‬ ‫ﻣﺪﯾﻮﻧﻨـﺪ‪ ،‬ﺑﻌﻀـﯽ ﭘـﻮل ﺑﺪھﮑﺎرﻧـﺪ‪ ،‬و ﺑﻌﻀـﯽ ھﻢ از‬ ‫ﺣﺴـﺎدت ﺑﺮاﻧﮕﯿﺨﺘﻪاﻧـﺪ‪ .‬ھﯿـﭻﮐﺲ ﮐﻼﻣﯽ ﻧﺨﻮاھﺪ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪ ،‬ﻣﮕﺮ آنھـﺎ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧـﺎﻧﻮادهاش ھﯿـﭻ ﺑـﺪھﯽ‬ ‫ﻧﺪارﻧﺪ‪.‬‬ ‫»آﯾﺎ ﺧﺘﻢ ﻣﺬاﮐﺮات را اﻋﻼم ﮐﻨﻢ؟«‬ ‫ﻣﻔﺘﺶ‪ ،‬ھﺮﭼﻨـــﺪ آﻣـــﻮﺧﺘﻪﺗﺮ و ﻣــﺆﻣﻦﺗﺮ از ﻣﻦ‬ ‫ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻧﮕـﺎر ﮐﻤﮏ ﻣﺮا ﻣﯽﺧﻮاھـﺪ‪ .‬ھﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﺷـﺪ‪،‬‬ ‫او اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻪ ھﻤﻪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﺮا دو ﺳﺖ دارد‪.‬‬ ‫ﯾﻮزﺑﺎ ﺷـﯽ ﺑﻪ ﻋﯿﺴﯽ ﮔﻔ ﺖ‪» :‬ﻓﻘﻂ ﮐﻼﻣﯽ ﺑﮕﻮ‬ ‫و ﺧـﺎدﻣﻢ ﺷـﻔﺎ ﺧﻮاھـﺪ ﯾـﺎﻓﺖ‪ «.‬ﻓﻘـﻂ ﯾـﮏ ﮐﻼم و‬ ‫ﺧﺎدﻣﻢ ﺷﻔﺎﺧﻮاھﺪ ﯾﺎﻓﺖ‪.‬‬ ‫ﻟﺐھﺎﯾﻢ ﺑﺎز ﻧﻤﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﻣﻔﺘﺶ ﭼﯿﺰی ﺑﺮوز ﻧﻤﯽدھــﺪ‪ ،‬اﻣـﺎ ﻣﯽداﻧـﻢ از‬ ‫ﻣـــﻦ ﻣﻨﺰﺟﺮ ﺷـــﺪه‪ .‬روﯾﺶ را ﺑـــﻪ ﺑﻘﯿـــﻪی ﮔﺮوه‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﮐﻠﯿﺴـﺎ ﮐـﻪ در اﯾﻨﺠـﺎ ﻣـﻦ‪ ،‬اﯾﻦ ﻣـﺪاﻓﻊ ﺧـﺎﺿﻊ‪،‬‬ ‫ﻧﻤﺎﯾﻨـــﺪﮔﯽاش را ﺑﺮﻋﮫــﺪه دارم‪ ،‬در اﻧﺘﻈــﺎر ﺣﮑﻢ‬ ‫ﻣﮑﺘﻮب ﻣﺮگ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ‪«.‬‬ ‫ﻣﺮدھـﺎ در ﮔـﻮ ﺷﻪای ﺟﻤـﻊ ﻣﯽ ﺷﻮﻧــﺪ و ﻧـﺪای‬


‫ﺷﯿﻄـﺎن را ﻣﯽ ﺷــﻨﻮم ﮐـﻪ ﺑﻠﻨــﺪﺗﺮ از ھﻤﯿﺸـﻪ در‬ ‫ﮔـﻮ ﺷﻢ ﻓﺮﯾـﺎد ﻣﯽزﻧـﺪ و ﺳــﻌﯽ دارد ﺳــﺮدرﮔﻤﻢ‬ ‫ﮐﻨــــﺪ؛ ﻣﺜــــﻞ ﮐﻤﯽ ﻗﺒـــﻞ‪ .‬اﻣـــﺎ ﻣـــﻦ ھﯿــــﭻ اﺛﺮ‬ ‫ﺑﺮﮔﺸﺖﻧﺎﭘــــﺬﯾﺮی ﺑﺮ ﺑــــﺪن ﭼﮫــــﺎر دﺧــــﺘﺮ دﯾﮕﺮ‬ ‫ﻧﮕﺬا ﺷـﺘﻢ‪ .‬ﺑﻌﻀﯽ از ﺑﺮادرھﺎ را دﯾﺪهام ﮐﻪ اھﺮم را‬ ‫ﺗﺎﺟــﺎﯾﯽ ﮐـﻪ ﻣﯽرود ﻓﺸــﺎر ﻣﯽدھﻨــﺪ‪ ،‬اﺣﺸـﺎی‬ ‫زﻧـــﺪاﻧﯽھﺎ ﻣﯽﺗﺮﮐــﺪ‪ ،‬ﺧــﻮن از دھﺎﻧﺸــﺎن ﺑﯿﺮون‬ ‫ﻣﯽرﯾﺰد‪ ،‬ﺑـﺪﻧﺸﺎن ﯾـﮏ ﭘـﺎ درازﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد و ﺟـﺎن‬ ‫ﻣﯽ ﺳﭙﺮﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺮدھﺎ ﺑﺎ ﺑﺮﮔﻪی ﮐﺎﻏﺬی ﮐﻪ ھﻤﻪ اﻣﻀﺎ ﮐﺮدهاﻧﺪ‬ ‫ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدﻧـﺪ‪ .‬ﺣﮑﻢ ھﻤـﺎن ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻣـﻞ ﭼﮫـﺎر‬ ‫دﺧﺘﺮ دﯾﮕﺮ ﺷﺪه‪ :‬ﺳﻮﺧﺘﻦ در آﺗﺶ‪.‬‬ ‫ﻣﻔﺘﺶ از ھﻤـــﻪ ﺗﺸــــﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨــــﺪ و ﺑﯽآﻧﮑﻪ‬ ‫ﮐﻼــﻣﯽ ﺑـﻪ ﻣـﻦ ﺑﮕﻮﯾــﺪ ﻣﯽرود‪ .‬ﻣﺮدان ﻣﺴــﺌﻮل‬ ‫ﻗﻀـﺎوت و ﻗـﺎﻧﻮن ھﻢ ﻣﯽروﻧـﺪ‪ ،‬ﺑﻌﻀـﯽ ﺷﺎن دارﻧﺪ‬ ‫درﺑـﺎرهی ﺷﺎﯾﻌـﺎت ﺟﺪﯾـﺪ ﻣﺤﻠﯽ ﻏﯿﺒـﺖ ﻣﯽﮐﻨﻨـﺪ‪،‬‬ ‫دﯾﮕﺮان ﺳــﺮ ﺷﺎن را ﭘــﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻪاﻧــﺪ‪ .‬ﺑـﻪ ﻃﺮف‬ ‫آﺗﺶ ﻣﯽروم‪ ،‬ﯾﮑﯽ از زﻏﺎلھـــــﺎی ﮔــــــﺪاﺧﺘﻪ را‬ ‫ﺑﺮﻣﯽدارم و زﯾﺮ ﺟﺎﻣﻪام‪ ،‬ﺑﻪ ﭘﻮ ﺳﺘﻢ ﻣﯽﭼﺴﺒﺎﻧﻢ‪.‬‬ ‫ﺑـــــﻮی ﮔـــــﻮ ﺷﺖ ﺳــــﻮﺧﺘﻪ را ﺣﺲ ﻣﯽﮐﻨــــﻢ‪،‬‬ ‫د ﺳﺖھـــﺎﯾﻢ ﻣﯽ ﺳـــﻮزد و ﺑـــﺪﻧﻢ از درد ﻣﻨﻘﺒﺾ‬


‫ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﮑﺎن ﻧﻤﯽﺧﻮرم‪.‬‬ ‫وﻗﺘﯽ درد ﻓﺮوﻣﯽﺧﻮاﺑـﺪ‪ ،‬ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ﭘﺮوردﮔﺎرا‪،‬‬ ‫ﺑﺎ ﺷـﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ داغ ﺗﺎ اﺑـﺪ ﺑﺮ ﺗﻨﻢ ﺑﻤﺎﻧـﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ھﺮﮔﺰ از‬ ‫ﯾﺎد ﻧﺒﺮم اﻣﺮوز ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﻮدم‪«.‬‬


‫ﺧﻨﺜﯽ ﮐﺮدن اﻧﺮژی ﺑﺪون ﺟﻨﺒﺎﻧﺪن ﯾﮏ ﻋﻀﻠﻪ‬ ‫زﻧﯽ ﺑﻪ ﺷﺪت آراﯾ ﺶ ﮐﺮد ه ﺑﺎ ﻟﺒﺎس ﺳﻨﺘﯽ ــ ﮐﻪ ﮐﻤ ﮑﯽ ھﻢ‬ ‫اﺿﺎ ﻓﻪ وز ن دارد ــ آھﻨﮓھﺎی ﻣﺤﻠﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬اﻣﯿﺪوارم ھﻤﻪ‬ ‫او ﻗﺎت ﺧﻮ ﺷﯽ دا ﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﻨﺪ؛ ﻣﮫﻤﺎﻧﯽ ﺑﺰرﮔﯽ ا ﺳﺖ و ﺑﺎ ھﺮ‬ ‫ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮ را هآھﻨﯽ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﯽﮔﺬارﯾﻢ‪ ،‬ﺑﯿﺸﺘﺮ ا ﺣﺴﺎس‬ ‫ﺳ ﺮ ﺧﻮ ﺷ ﯽ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﻢ ‪.‬‬ ‫اﻣﺮوز ﺑﻌﺪازﻇﮫﺮ‪ ،‬ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ھﻤﺎ ن آدﻣﯽ ﺷﺪم ﮐﻪ ﻗﺒ ﻞ از‬ ‫ﺷﺮوع اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﺑﻮدم‪ :‬ﻏﺮق ا ﻓﺴﺮدﮔﯽ‪ .‬اﻣﺎ زود ﺣﺎ ﻟﻢ ﺧﻮب ﺷﺪ‪.‬‬ ‫اﮔﺮ ھﻼل ﻣﺮا ﺑﺨﺸﯿﺪ ه‪ ،‬ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ ا ﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎ ه ﮐﻨﻢ ؟ ر ﻓﺘﻦ ﺑﻪ‬ ‫ﮔﺬ ﺷﺘﻪ و ﺑﺎز ﮐﺮد ن ز ﺧﻢھﺎی ﻗﺪﯾﻤﯽ ﻧﻪ آ ﺳﺎ ن ا ﺳﺖ و ﻧﻪ ﭼﻨﺪا ن‬ ‫ﻣﮫﻢ‪ .‬ﺗﻨﮫﺎ ﺗﻮ ﺟﯿﮫ ﺶ اﯾﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ اﻃﻼﻋﺎﺗﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ د ﺳﺖ‬ ‫ﻣﯽآورم ﺷﺎﯾﺪ ﮐﻤ ﮑﻢ ﮐﻨﺪ زﻣﺎ ن ﺣﺎل را ﺑﮫﺘﺮ ﺑﻔﮫﻤﻢ‪.‬‬ ‫از ﺑﻌﺪ از آ ﺧﺮﯾﻦ ﻣﺮا ﺳﻢ اﻣﻀﺎی ﮐﺘﺎب ﺳﻌﯽ ﮐﺮد هام ﮐﻠﻤﺎت‬ ‫در ﺳﺖ را ﺑﺮای ھﺪاﯾﺖ ھﻼل ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﺸ ﮑ ﻞ واژ هھﺎ اﯾﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺣ ﺲ ﮐﺎذﺑﯽ ﺑﻪ آدم ﻣﯽدھﻨﺪ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﻨﻈﻮرش را ر ﺳﺎﻧﺪ ه و ﺣﺮف دﯾ ﮕﺮا ن را ﻣﯽ ﻓﮫﻤﺪ‪ .‬اﻣﺎ و ﻗﺘﯽ‬ ‫ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدد و ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮ ﺷﺖ روﺑﻪرو ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﭘﯽ ﻣﯽﺑﺮد ﮐﻪ‬ ‫ﮐﻠﻤﺎت ﮐﺎ ﻓﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺧﻄﯿﺒﺎ ن ﺑﺮ ﺟﺴﺘﻪی زﯾﺎدی را ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﻢ‬ ‫ﮐﻪ از ﻋﻤ ﻞ ﺑﻪ ﺗﻮﺻﯿﻪھﺎی ﺧﻮد ﺷﺎ ن ﻋﺎ ﺟﺰﻧﺪ‪ .‬ﺿﻤﻨﺎً‪ ،‬وﺻ ﻒ ﯾﮏ‬ ‫ﻣﻮﺿﻮع ﯾﮏ ﭼﯿﺰ ا ﺳﺖ و ﺗﺠﺮﺑﻪاش ﭼﯿﺰ دﯾ ﮕﺮ‪ .‬ﻣﺪتھﺎ ﻗﺒ ﻞ‬ ‫ﻓﮫﻤﯿﺪم ﮐﻪ رزمآوری در ﺟﺴﺖو ﺟﻮی رؤﯾﺎﯾ ﺶ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ از آﻧﭽﻪ در‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ ا ﻟﮫﺎم ﺑ ﮕﯿﺮد‪ ،‬ﻧﻪ آﻧﭽﻪ در ﺧﯿﺎ ﻟ ﺶ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﻓﺎﯾﺪ های ﻧﺪارد‬


‫ﺑﻪ ھﻼل ﺑ ﮕﻮﯾﻢ ﺑﺎ ھﻢ ﭼﻪ از ﺳﺮ ﮔﺬراﻧﺪ هاﯾﻢ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ ﮐﻠﻤﺎﺗﯽ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﺠﺒﻮرم ﺑﺮای ﺗﻮﺻﯿﻔ ﺶ ﺑﻪ ﮐﺎر ﺑﺒﺮم‪ ،‬ﻗﺒ ﻞ از ﺧﺮوج از دھﺎﻧﻢ‬ ‫ﻣﺮد هاﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺗﺠﺮﺑـﻪی اﺗﻔــﺎﻗﯽ ﮐـﻪ در آن ﺳــﯿﺎھﭽﺎل اﻓﺘـﺎد‪،‬‬ ‫ﺷﮑﻨﺠــــﻪ و ﻣﺮگ در آﺗﺶ‪ ،‬ﮐﻤﮑﯽ ﺑــــﻪ ھﻼـــــل‬ ‫ﻧﻤﯽﮐﻨـﺪ‪ .‬ﺑﺮﻋﮑﺲ‪ ،‬ﻣﻤﮑـﻦ ا ﺳﺖ ﺑﻪ ﺷـﺪت ﺑﮫﺶ‬ ‫ﺻـﺪﻣﻪ ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬ھﻨﻮز ﭼﻨﺪ روزی راه در ﭘﯿﺶ ا ﺳ ﺖ و‬ ‫ﺑـﻪ ﺑﮫـﺘﺮﯾﻦ ﺷــﮑﻞ ﺳــﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨـﻢ ﮐﻤﮑﺶ ﮐﻨﻢ‬ ‫راﺑﻄﻪﻣـﺎن را درک ﮐﻨـﺪ‪ ،‬ﺑﯽآﻧﮑﻪ ﻣﺠﺒـﻮر ﺑﺸـﻮد آن‬ ‫ھﻤﻪ رﻧﺞ را دوﺑﺎره از ﺳﺮ ﺑﮕﺬراﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﯽﺧـﺒﺮ از اوﺿـﺎع ﻧﮕﮫﺶ دارم و ھﯿﭻ‬ ‫ﻧﮕـﻮﯾﻢ‪ ،‬اﻣـﺎ ﺑــﺪون دﻟﯿﻠﯽ ﻣﻨﻄﻘﯽ‪ ،‬ﺣﺲ ﻣﯽﮐﻨﻢ‬ ‫ﺣﻘﯿﻘـﺖ او را ھـﻢ از ﻣﺴﺎﺋـﻞ ﺑﺴـﯿﺎری ﮐﻪ در اﯾﻦ‬ ‫ﺣﻠﻮل ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﯽﮐﻨـﺪ‪ ،‬آزاد ﻣﯽﮐﻨـﺪ‪ .‬ﺗﺼﺎدﻓﯽ ﻧﺒﻮد‬ ‫ﮐــﻪ وﻗــﺘﯽ ﻣــﻦ ﺣﺲ ﮐﺮدم زﻧــﺪﮔﯽام دﯾﮕﺮ ﻣﺜﻞ‬ ‫رودی ﺑﻪ ﺳﻮی درﯾﺎ ﺟﺎری ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ﺗﺼـﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ‬ ‫ﺑﻪ ﺳـﻔﺮ ﺑﺮوم‪ .‬اﯾﻦ ﮐـﺎر را ﮐﺮدم ﭼـﻮن ھﻤﻪﭼﯿﺰ در‬ ‫اﻃﺮاﻓـﻢ اﻧﮕـﺎر راﮐـﺪ ﺷـﺪه ﺑـﻮد‪ .‬اﯾـﻦ ھﻢ ﺗﺼـﺎدﻓﯽ‬ ‫ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ھﻼل ھﻢ ھﻤﯿﻦ اﺣﺴﺎس را ﮐﺮده ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﭘﺲ ﺧــﺪا ﺑﺎﯾــﺪ ﺑـﺎ ﻣـﻦ ھﻤﮑـﺎری ﮐﻨـﺪ و راھﯽ‬ ‫ﺑﺮای ﮔﻔﺘــﻦ ﺣﻘﯿﻘــﺖ ﺑـﻪ ھﻼــل ﻧﺸــﺎﻧﻢ ﺑﺪھــﺪ‪.‬‬


‫ھﻤـﻪی ﺳﺎﮐﻨـﺎن اﯾﻦ واﮔﻦ‪ ،‬ھﺮ روز وارد ﻣﺮﺣﻠﻪی‬ ‫ﺗــﺎزهای از زﻧــﺪﮔﯽ ﺷﺎن ﻣﯽ ﺷﻮﻧــﺪ‪ .‬وﯾﺮا ﺳـــﺘﺎرم‬ ‫اﻧﺴــﺎنﺗﺮ و ﮐﻤـﺘﺮ ﺗــﺪاﻓﻌﯽ ا ﺳـﺖ‪ .‬ﯾـﺎﺋﻮ ﮐـﻪ اﻻـن‬ ‫ﮐﻨـﺎرم اﯾﺴــﺘﺎده‪ ،‬ﺳــﯿﮕﺎر ﻣﯽﮐﺸـﺪ و ﻣﺮدم را در‬ ‫ﭘﯿﺴﺖ رﻗﺺ ﺗﻤﺎ ﺷﺎ ﻣﯽﮐﻨـﺪ‪ ،‬ﺑﯽﺗﺮدﯾﺪ ﺧﻮ ﺷـﺤﺎل‬ ‫ا ﺳـﺖ ﮐـﻪ ﺑــﺎ ﻧﺸـﺎن دادن از ﯾـﺎد رﻓﺘﻪھـﺎی ﻣـﻦ‪،‬‬ ‫داﻧﺶ ﺧـﻮدش را ھـﻢ ﺗــﺎزه ﮐﺮده‪ .‬اﻣﺮوز ﺻــﺒﺢ در‬ ‫ﺳﺎﻟﻦ ورز ﺷـﯽ ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎ در اﯾﺮﮐﻮﺗﺴﮏ ﭘﯿـﺪا ﮐﺮد‪،‬‬ ‫آیﮐﯽدو ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﺮدﯾﻢ‪ .‬ﺑﻌﺪ ﮔﻔ ﺖ‪:‬‬ ‫»ﺑﺎﯾﺪ ھﻤﯿﺸﻪ آﻣﺎدهی ﺣﻤﻠﻪی د ﺷﻤﻦ ﺑﺎ ﺷﯿﻢ‬ ‫و ﺑﺘـﻮاﻧﯿﻢ در ﭼﺸﻢھـﺎی ﻣﺮگ ﻧﮕـﺎه ﮐﻨﯿﻢ ﺗـﺎ ﻣﺮگ‬ ‫راھﻤﺎن را رو ﺷﻦ ﮐﻨﺪ‪«.‬‬ ‫اوﺋﻪ ﺷـــﯿﺒﺎ ﻗﻮلھــﺎی زﯾــﺎدی ﺑﺮای راھﻨﻤــﺎﯾﯽ‬ ‫ﮐﺴــﺎﻧﯽ دارد ﮐـﻪ ﻣﯽﺧﻮاھﻨــﺪ ﺧﻮد ﺷـﺎن را وﻗﻒ‬ ‫ﻃﺮﯾﻖ ﺻـﻠﺢ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻗﻮﻟﯽ ﮐﻪ ﯾﺎﺋﻮ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮده‪،‬‬ ‫در ﺳـﺖ در ارﺗﺒـﺎط ﺑـﺎ ﺗﺠﺮﺑـﻪی دﯾﺸ ﺐ ﻣﻦ ا ﺳﺖ؛‬ ‫ﻣـﻮﻗﻌﯽ ﮐﻪ ھﻼـل در ﻣﯿـﺎن ﺑـﺎزواﻧﻢ ﺧﻮاﺑﯿـﺪه ﺑـﻮد‪.‬‬ ‫دﯾﺪن ﻣﺮگ او راه ﻣﺮا رو ﺷﻦ ﮐﺮده‪.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﻇﺎھﺮاً رو ﺷـﯽ ﺑﺮای ﺷﯿﺮﺟﻪ زدن در ﺟﮫﺎن‬ ‫ﻣـﻮازی دارد‪ ،‬ﺗــﺎ ھﻤﭙــﺎی اﺗﻔﺎﻗــﺎﺗﯽ ﮐـﻪ ﺑﺮای ﻣﻦ‬


‫ﻣﯽاﻓﺘﺪ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪ‪ .‬او ﮐﺴﯽ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از‬ ‫ھﻤﻪ ﺑـﺎ او ﺣﺮف زدهام )ﺗﺠﺮﺑﻪھﺎی ﺧﺎرقاﻟﻌﺎدهای‬ ‫ﺑــﺎ ھﻼــل دا ﺷــﺘﻪام‪ ،‬اﻣـﺎ ھﻼـل ﻣــﺪام ﺳـﺎﮐﺖ و‬ ‫ﺳـﺎﮐﺖﺗﺮ ﻣﯽ ﺷـﻮد(‪ ،‬اﻣـﺎ ھﻨـﻮز ﻧﻤﯽﺗـﻮاﻧﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳـﻤﺶ‪ .‬ﻣﻄﻤﺌـﻦ ﻧﯿﺴـﺘﻢ ﺑـﺎ ﮔﻔﺘـﻦ اﯾﻨﮑﻪ‬ ‫ﻋﺰﯾﺰان ﻣـﺎ از ﺑﯿـﻦ ﻧﻤﯽروﻧـﺪ‪ ،‬ﺑﻠﮑﻪ ﺻـﺮﻓًﺎ وارد ﺑُﻌﺪ‬ ‫دﯾﮕﺮی ﻣﯽ ﺷﻮﻧــــﺪ‪ ،‬ﮐﻤﮑﯽ ﺑﮫﺶ ﮐﺮده ﺑــــﺎ ﺷﻢ‪.‬‬ ‫ھﻨـﻮز اﻧﮕــﺎر اﻓﮑـﺎرش ﻣﻌﻄـﻮف زﻧﺶ ا ﺳـﺖ و ﺗﻨﮫﺎ‬ ‫ﮐـﺎری ﮐﻪ ﺣﺎﻻ از د ﺳـﺘﻢ ﺑﺮﻣﯽآﯾـﺪ‪ ،‬اﯾﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ‬ ‫او را ﺑـﺎ وا ﺳـﻄﻪی روﺣﯽ ﺑﺴـﯿﺎر ﺧـﻮﺑﯽ در ﻟﻨـﺪن‬ ‫ارﺗﺒـــﺎط ﺑـــﺪھﻢ‪ .‬آﻧﺠـــﺎ ﺗﻤـــﺎم ﺟﻮابھــﺎﯾﯽ را ﮐﻪ‬ ‫ﻣﯽﺧﻮاھــﺪ ﻣﯽﮔﯿﺮد و ﺗﻤــﺎم ﻧﺸﺎﻧﻪھــﺎﯾﯽ را ﮐﻪ‬ ‫ﺣﺮفھــﺎی ﻣﺮا درﺑــﺎرهی اﺑـــﺪﯾﺖ زﻧـــﺪﮔﯽ ﺗــﺄﯾﯿﺪ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﻣﯽﯾﺎﺑﺪ‪.‬‬ ‫ﻣـﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﻧﺎﮔﮫــﺎﻧﯽ ﺗﺼــﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘـﻢ ﺑــﺎ ﻗﻄـﺎر‬ ‫ﻋﺮض آ ﺳـﯿﺎ را ﻃﯽ ﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ھﺮﯾﮏ از ﻣﺎ‬ ‫دﻟﯿﻠﯽ ﺑﺮای ﺣﻀﻮر در اﯾﻨﺠـﺎ‪ ،‬در اﯾﺮﮐﻮﺗﺴﮏ دارﯾﻢ‪.‬‬ ‫اﯾـﻦ اﺗﻔﺎقھــﺎ ﻓﻘـﻂ وﻗـﺘﯽ ﻣﯽاﻓﺘــﺪ ﮐـﻪ ھﻤـﻪی‬ ‫اﻧﺴﺎنھـﺎی درﮔﯿﺮ ﻣـﺎﺟﺮا‪ ،‬در ﺟﺎﯾﯽ در ﮔﺬ ﺷـﺘﻪ ﺑﺎ‬ ‫ھـﻢ ﻣﻼﻗـﺎت ﮐﺮدهاﻧـﺪ و ﺑـﺎ ھـﻢ ﺑـﻪ ﺳـﻤﺖ آزادی‬ ‫ﺳﻔﺮ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬


‫ھﻼــــل ﺑــــﺎ ﻣﺮد ﺟـــﻮاﻧﯽ ھﻢ ﺳـــﻦ ﺧـــﻮدش‬ ‫ﻣﯽرﻗﺼـــﺪ‪ .‬ﮐﻤﯽ زﯾﺎدهﻧﻮ ﺷــــﯽ ﮐﺮده و زﯾـــﺎدی‬ ‫ﭘﺮﺣﺮارت ا ﺳـﺖ‪ .‬ﯾﮑﯽ دو ﺑـﺎر ﭘﯿﺸـﻢ آﻣــﺪ و ﮔﻔﺖ‬ ‫ﭼﻪﻗـﺪر ﭘﺸـﯿﻤﺎن ا ﺳـﺖ ﮐﻪ وﯾﻮﻟـﻮﻧﺶ را ﻧﯿـﺎورده‪.‬‬ ‫واﻗﻌًﺎ ﺣﯿﻒ ا ﺳﺖ‪ .‬ﻣﺮدم اﯾﻨﺠﺎ ﺣﻖ دارﻧﺪ اﻓﺴﻮن و‬ ‫ﻃﻠﺴـــــــﻢ وﯾﻮﻟــــــــﻮﻧﯿﺴ ﺖ اول ﺑﯽﻧﻈﯿﺮ ﯾﮑﯽ از‬ ‫ﻣﺤـــﺘﺮمﺗﺮﯾﻦ ﮐﻨﺴـــﺮواﺗﻮارھﺎی رو ﺳـــﯿﻪ را ﺗﺠﺮﺑﻪ‬ ‫ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫****‬ ‫ﺧﻮاﻧﻨـﺪهی ﭼـﺎق ﺻــﺤﻨﻪ را ﺗﺮک ﻣﯽﮐﻨـﺪ‪ .‬ﮔﺮوه‬ ‫ﻣﻮ ﺳـــﯿﻘﯽ ھﻤﭽﻨــﺎن ﻣﯽﻧــﻮازد و ﻣﺮدم ﺷـــﺮوع‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻨـــﺪ ﺑــﻪ ﺑﺎﻻوﭘــﺎﯾﯿﻦ ﭘﺮﯾــﺪن و داد زدن ﮐــﻪ‪:‬‬ ‫»ﮐﻼ ﺷـﻨﯿﮑﻒ! ﮐﻼ ﺷـﻨﯿﮑﻒ!« اﮔﺮ ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ ﮔﻮرال‬ ‫ﺑﺮﮔﻮوﯾﭻ آنﻗﺪر ﻣﺸـﮫﻮر ﻧﺒﻮد‪ ،‬ھﺮﮐﺲ رد ﻣﯽ ﺷـﺪ‬ ‫ﺧﯿﺎل ﻣﯽﮐﺮد اﯾﻨﺠﺎ ﻣﮫﻤﺎﻧﯽ ﺗﺮورﯾﺴﺖھﺎ ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ھﻼــــل و دو ﺳـــﺖ ﺟﺪﯾــــﺪش ﺑـــﻪ ھﻤــــﺪﯾﮕﺮ‬ ‫ﭼﺴﺒﯿﺪهاﻧـﺪ و ﯾـﮏ ﻗـﺪم ﺑـﺎ ﺑـﻮ ﺳﻪ ﻓﺎﺻــﻠﻪ دارﻧـﺪ‪.‬‬ ‫ھﻤﺴــﻔﺮھﺎﯾﻢ ﺑﯽ ﺷـﮏ ﻧﮕﺮاﻧﻨـﺪ ﮐـﻪ ﻣﺒـﺎدا از اﯾﻦ‬ ‫ﻣﻮﺿﻮع ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﺎ ﺷﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﭼﻪ ﺧﻮب‪.‬‬ ‫ﮐــــﺎش ﻓﻘــــﻂ ﺑــــﺎ ﻣﺮدی آ ﺷـــــﻨﺎ ﻣﯽ ﺷــــﺪ ﮐﻪ‬


‫ﺧﻮ ﺷــــــﺒﺨﺘﺶ ﻣﯽﮐﺮد و آﯾﻨــــــﺪهی ﺣﺮﻓـــــﻪای‬ ‫درﺧﺸــﺎﻧﺶ را ﺑﺮ ھــﻢ ﻧﻤﯽزد‪ ،‬ﮐﺴــﯽ ﮐـﻪ او را‬ ‫ﻏﺮوب در آﻏــﻮش ﻣﯽﮔﺮﻓــ ﺖ و ھﺮوﻗـﺖ ﺑـﻪ ﮐﻤﮏ‬ ‫اﺣﺘﯿــﺎج دا ﺷــﺖ ﺑﺮاﯾﺶ آﺗﺶ ﻣﻘــﺪس را رو ﺷــﻦ‬ ‫ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﻟﯿﺎﻗﺘﺶ را دارد‪.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ھﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ رﻗﺺ ﻣﺮدم را ﺗﻤﺎ ﺷﺎ ﻣﯽﮐﻨـﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾـــــﺪ‪» :‬ﻣﯽﺗــــﻮاﻧﻢ آن ﻋﻼﻣ ﺖھــــﺎ را روی‬ ‫ﭘﻮ ﺳــﺘﺖ درﻣــﺎن ﮐﻨـﻢ‪ .‬ﭼﯿﻨﯽھـﺎ ﻣﺮھﻤﯽ ﺑﺮاﯾﺶ‬ ‫دارﻧﺪ‪«.‬‬ ‫ﻣﯽداﻧﻢ ﻣﻤﮑﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬ ‫»آه‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ھﻢ ﺑﺪ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻓﻮاﺻﻞ ﻏﯿﺮﻣﻨﻈﻢ‬ ‫ﻣﯽآﯾﻨـﺪ و ﻣﯽروﻧـﺪ‪ ،‬اﻣـﺎ اﮔﺰﻣـﺎی ﺣﻠﻘـﻮی درﻣـﺎن‬ ‫ﻧﺪارد‪«.‬‬ ‫»در ﻓﺮھﻨـﮓ ﭼﯿـﻦ‪ ،‬ﻣﯽﮔـﻮﯾﯿﻢ اﯾـﻦ اﺗﻔـﺎق ﻓﻘﻂ‬ ‫ﺑﺮای ﺳــﺮﺑﺎزھﺎﯾﯽ ﻣﯽاﻓﺘــﺪ ﮐــﻪ در زﻧــﺪﮔﯽھﺎی‬ ‫ﻗﺒﻠﯽ ﺷﺎن در ﺟﻨﮓ ﺳﻮﺧﺘﻪاﻧﺪ‪«.‬‬ ‫ﻟﺒﺨﻨــﺪ ﻣﯽزﻧـﻢ‪ .‬ﯾــﺎﺋﻮ ﻧﮕـﺎھﻢ ﻣﯽﮐﻨــﺪ و ﻟﺒﺨﻨﺪ‬ ‫ﻣﯽزﻧـﺪ‪ .‬ﻧﻤﯽداﻧﻢ ﺧﻮدش ﻓﮫﻤﯿﺪه ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪ؟ اﯾﻦ‬ ‫ﻋﻼـﯾﻢ ﺣﺎﺻـﻞ آن روز در ﺳــﯿﺎھﭽﺎل ا ﺳـ ﺖ‪ .‬ﯾـﺎدم‬ ‫ا ﺳــﺖ ھﻤﯿـﻦ ﺿﺎﯾﻌــﺎت ﭘﻮ ﺳــﺘﯽ را ﺑﺮ د ﺳـﺖ آن‬


‫ﻧﻮﯾﺴـﻨﺪهی ﻓﺮاﻧﺴﻮی دﯾـﺪم ﮐﻪ در زﻧﺪﮔﯽ دﯾﮕﺮی‬ ‫ﺑــــﻮدم‪ .‬ﺑﮫﺶ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨــــﺪ اﮔﺰﻣــــﺎی ﺣﻠﻘــــﻮی ﯾﺎ‬ ‫ﻧﻮﻣﻮﻟـﻮس‪ ،‬ﭼـﻮن ﺿﺎﯾﻌـﺎت ھﻢاﻧــﺪازه و ھﻢ ﺷــﮑﻞ‬ ‫ﺳﮑﻪھــﺎی روﻣﯽ ﯾــﺎ ﻧﻮﻣﻮﻟـﻮس ا ﺳـﺖ‪ ...‬ﯾــﺎ داغ‬ ‫ﺳﻮﺧﺘﮕﯽ ﻧﺎ ﺷﯽ از زﻏﺎل ﮔﺪاﺧﺘﻪ‪.‬‬ ‫ﻣﻮ ﺳـﯿﻘﯽ ﻗﻄـﻊ ﻣﯽ ﺷـﻮد‪ .‬وﻗـﺖ ﺷـﺎم ا ﺳ ﺖ‪.‬‬ ‫ﺳﺮاغ ھﻼــل ﻣﯽروم و از دو ﺳــﺘﺶ ھـﻢ دﻋــﻮت‬ ‫ﻣﯽﮐﻨـﻢ ﺑـﻪ ﻣـﺎ ﺑﭙﯿﻮﻧــﺪد‪ .‬ﺣﺘﻤـًﺎ از ﺧﻮاﻧﻨــﺪهھﺎﯾﯽ‬ ‫ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮای آن ﺷﺐ اﻧﺘﺨﺎب و دﻋﻮت ﺷﺪهاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ھﻼل ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﻧﮕﺎھﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»اﻣﺎ ﻗﺒًﻼ از ﮐﺴﺎن دﯾﮕﺮی دﻋﻮت ﮐﺮدهای‪«.‬‬ ‫ﻣﯽﮔــﻮﯾﻢ‪» :‬ھﻤﯿﺸــﻪ ﺟــﺎ ﺑﺮای ﯾــﮏ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﺮ‬ ‫ھﺴﺖ‪«.‬‬ ‫»ھﻤﯿﺸﻪ ﻧﻪ‪ .‬ﺗﻮی زﻧﺪﮔﯽ ھﻤﻪﭼﯿﺰ ﺗﺮن درازی‬ ‫ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻠﯿﺖ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﺮای ھﻤﻪ دا ﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﺪ‪«.‬‬ ‫ﻣﺮد ﺟـﻮان در ﺳﺖ ﻣﻨﻈﻮرش را ﻧﻤﯽﻓﮫﻤـﺪ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﺑﻪوﺿﻮح ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد اﺗﻔـﺎق ﻏﺮﯾﺒﯽ در ﺟﺮﯾﺎن‬ ‫ا ﺳـــﺖ‪ .‬ﺗﻮﺿــــﯿﺢ ﻣﯽدھــــﺪ ﮐـــﻪ ﻗــــﻮل داده ﺑﺎ‬ ‫ﺧـﺎﻧﻮادهاش ﺷـﺎم ﺑﺨـﻮرد‪ .‬ﺗﺼـﻤﯿﻢ ﻣﯽﮔﯿﺮم ﮐﻤﯽ‬ ‫ﺗﻔﺮﯾﺢ ﮐﻨﻢ‪.‬‬


‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳــــﻢ‪ » :‬ﺷــــﻌﺮھﺎی ﻣﺎﯾﺎﮐﻮﻓﺴــــﮑﯽ را‬ ‫ﺧﻮاﻧﺪهای؟«‬ ‫»ﻧـــﻪ‪ .‬ﺧﻮاﻧـــﺪن ﮐﺎرھـــﺎﯾﺶ دﯾﮕﺮ در ﻣﺪر ﺳـــﻪ‬ ‫اﺟﺒــﺎری ﻧﯿﺴـﺖ‪ .‬ﯾــﮏ ﺟﻮرھــﺎﯾﯽ ﺷـﺎﻋﺮ دوﻟـﺘﯽ‬ ‫ﺑﻮد‪«.‬‬ ‫ﺣﻖ دارد‪ ،‬اﻣـﺎ وﻗـﺘﯽ ھﻢ ﺳﻦ او ﺑﻮدم ﮐﺎرھـﺎی‬ ‫ﻣﺎﯾﺎﮐﻮﻓﺴــــﮑﯽ را دو ﺳـــﺖ دا ﺷــــﺘﻢ و ﮐﻤﯽ از‬ ‫زﻧﺪﮔﯽاش ﻣﯽداﻧﻢ‪.‬‬ ‫ﻧﺎ ﺷـــﺮم ﺟﻠـــﻮ ﻣﯽآﯾـــﺪ‪ ،‬ﻣﯽﺗﺮ ﺳـــﺪ ﺑﺨــﻮاھﻢ‬ ‫ﻏﯿﺮﺗﯽﺑﺎزی درﺑﯿﺎورم و دﻋﻮا راه ﺑﯿﻨـﺪازم‪ ،‬اﻣﺎ‪ ،‬ﻣﺜﻞ‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰھــﺎی دﯾﮕﺮ در زﻧــﺪﮔﯽ‪ ،‬اﻣــﻮر آن ﻃــﻮر‬ ‫ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﯽﻧﻤﺎﯾﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﻋـﺎ ﺷﻖ زن ﻧﺎ ﺷــﺮش ﺷـﺪ ﮐـﻪ رﻗﺼـﻨﺪه ﺑـﻮد‪.‬‬ ‫راﺑﻄـﻪی ﻋﺸـﻘﯽ ﭘﺮ ﺷـﻮری دا ﺷـﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻘﺸـﯽ‬ ‫ﮐﻠﯿـــﺪی دا ﺷـــﺖ در اﯾﻨﮑــﻪ ﺷـــﻌﺮھﺎﯾﺶ ﮐﻤـــﺘﺮ‬ ‫ﺳﯿﺎ ﺳـــﯽ و ﺑﯿﺸــﺘﺮ اﻧﺴــﺎﻧﯽ ﺑﺸــﻮد‪ .‬ﺑــﺎ اﯾﻨﮑﻪ‬ ‫ھﻤﯿﺸﻪ ا ﺳﻢھﺎ را در ﺷﻌﺮھﺎﯾﺶ ﻋﻮض ﻣﯽﮐﺮد‪،‬‬ ‫ﻧﺎ ﺷــﺮش ﺧــﻮب ﻣﯽداﻧﺴــﺖ ﮐـﻪ ﻣﺎﯾﺎﮐﻮﻓﺴــﮑﯽ‬ ‫درﺑـــﺎرهی زن او ﻣﯽﻧﻮﯾﺴـــﺪ‪ ،‬اﻣـــﺎ ﺑـــﻪ اﻧﺘﺸـــﺎر‬ ‫ﮐﺎرھـــﺎﯾﺶ اداﻣـــﻪ داد‪ .‬زﻧﺶ ھــﻢ ﺷـــﻮھﺮش را‬


‫دو ﺳـﺖ دا ﺷﺖ و ھﻢ ﻣﺎﯾﺎﮐﻮﻓﺴـﮑﯽ را‪ .‬راه ﺣﻠﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﭘﯿـﺪا ﮐﺮدﻧﺪ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﻪﺗﺎﯾﯽ ﺑﺎ ھﻢ زﻧﺪﮔﯽ‬ ‫ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬اﺗﻔﺎﻗًﺎ ﺧﯿﻠﯽ ھﻢ ﺧﻮ ﺷﺒﺨ ﺖ ﺑﻮدﻧﺪ‪«.‬‬ ‫ھﻤﺴـﺮ ﻧﺎ ﺷـﺮم ﺑﻪ ﺷـﻮﺧﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾـﺪ‪» :‬ﺧﻮب‪،‬‬ ‫ﻣـﻦ ھـﻢ ﺷـﻮھﺮم را دو ﺳـ ﺖ دارم ھﻢ ﺗـﻮ را! ﭼﺮا‬ ‫ﻧﻤﯽآﯾﯽ رو ﺳﯿﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﯽ؟«‬ ‫ﻣﺮد ﺟﻮان ﭘﯿﺎم را ﮔﺮﻓﺘﻪ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ‪» :‬دو ﺳﺖ دﺧﺘﺮت ا ﺳ ﺖ؟«‬ ‫»ﺣـﺪاﻗﻞ ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎل ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺎ ﺷـﻘﺸﻢ‪ .‬اﻣﺎ‬ ‫ﺟـﻮاﺑﺖ ﻧـﻪ ا ﺳـﺖ‪ :‬ﻣﺜـﻞ ﭘﺮﻧــﺪهھﺎ آزاد ا ﺳـﺖ‪ .‬زن‬ ‫ﺟـﻮاﻧﯽ ا ﺳـﺖ ﺑـﺎ آﯾﻨـﺪهی ﺣﺮﻓﻪای درﺧﺸـﺎن‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ھﻨــﻮز ﮐﺴـــﯽ را ﭘﯿـــﺪا ﻧﮑﺮده ﮐــﻪ ﺑـــﺎ ﻋﺸــﻖ و‬ ‫اﺣﺘﺮاﻣﯽ ﮐﻪ ﻻﯾﻘﺶ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺎ او رﻓﺘﺎر ﮐﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ھﻼــل ﻣﯽﮔﻮﯾــﺪ‪» :‬ﭼـﻪ ﻣﺰﺧﺮﻓـﺎﺗﯽ! واﻗﻌـًﺎ ﻓﮑﺮ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯽ اﺣﺘﯿـﺎج دارم ﮐﺴــﯽ ﺑﺮاﯾـﻢ ﺷـﻮھﺮ ﭘﯿـﺪا‬ ‫ﮐﻨﺪ؟«‬ ‫ﻣﺮد ﺟـﻮان ﺑـﺎز ﺗﻮﺿــﯿﺢ ﻣﯽدھـﺪ ﮐـﻪ ﺑﺎﯾـﺪ ﺑﺮای‬ ‫ﺷــﺎم ﺧــﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺷــﺪ‪ ،‬ﺗﺸـــﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨــﺪ و ﻣﯽرود‪.‬‬ ‫ﺧﻮاﻧﻨـﺪهھﺎی ﻣﮫﻤﺎن دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻠﺤﻖ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‬ ‫ﺗﺎ ﭘﯿﺎده ﺑﻪ ر ﺳﺘﻮران ﺑﺮوﯾﻢ‪.‬‬


‫ﻣــﻮﻗﻌﯽ ﮐــﻪ از ﺧﯿﺎﺑـــﺎن رد ﻣﯽ ﺷــﻮﯾﻢ‪ ،‬ﯾـــﺎﺋﻮ‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾـﺪ‪» :‬ﺑﺒﺨﺸـﯿﺪ ﻓﻀﻮﻟﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ رﻓﺘﺎرت‬ ‫اﻻـن ﺑﺎ ھﻼل و آن ﺟﻮان و ﺑﺎ ﺧﻮدت اﺻـًﻼ در ﺳـﺖ‬ ‫ﻧﺒﻮد‪ .‬در ﻣﻮرد ھﻼل اﺻﻼ اﺣﺘﺮاﻣﯽ ﺑﺮای ﻋﺸﻘﺶ‬ ‫ﺑﻪ ﺧـﻮدت ﻗﺎﺋـﻞ ﻧﺸـﺪی‪ .‬در ﻣـﻮرد آن ﺟـﻮان ﮐﻪ از‬ ‫ﺧﻮاﻧﻨـﺪهھﺎﯾﺖ ھﻢ ھﺴﺖ‪ ،‬ﻃﻮری رﻓﺘـﺎر ﮐﺮدی ﮐﻪ‬ ‫ﺣﺲ ﮐﺮد دارد ازش ﺳﻮءا ﺳـــــﺘﻔﺎده ﻣﯽ ﺷــــﻮد‪.‬‬ ‫ﺧﻮدت ھﻢ ا ﺳﯿﺮ ﺗﮑﺒﺮ ﺷﺪی و ﻣﯽﺧﻮا ﺳﺘﯽ ﺛﺎﺑﺖ‬ ‫ﮐﻨﯽ ﮐــﻪ ﻣﮫــﻢﺗﺮی‪ .‬اﮔﺮ از روی ﺣﺴـــﺎدت ﺑـــﻮد‪،‬‬ ‫ﺑﺨﺸـﻮدﻧﯽ ﺑـﻮد‪ .‬اﻣـﺎ ﺗـﻮ ﺣﺴـﻮدیات ﻧﺸـﺪه ﺑـﻮد‪.‬‬ ‫ﻓﻘﻂ ﺑﻪ دو ﺳﺖھﺎﯾﺖ ﻧﺸﺎن دادی ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﺖ ﻣﮫﻢ‬ ‫ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﮐﻪ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻧﺪارد‪«.‬‬ ‫ﺳﺮم را ﺑﻪ ﺗﺄﯾﯿـﺪ ﺗﮑﺎن ﻣﯽدھﻢ‪ .‬ر ﺷـﺪ روﺣﺎﻧﯽ‬ ‫ﻟﺰوﻣًﺎ ﺑﺎ ﺧﺮدورزی ھﻤﺮاه ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﯾـﺎﺋﻮ اداﻣـﻪ ﻣﯽدھــﺪ‪» :‬ﯾـﮏ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﺮ‪ ،‬ﺧﻮاﻧـﺪن‬ ‫ﻣﺎﯾﺎﮐﻮﻓﺴـــﮑﯽ در ﻣـــﺪر ﺳﻪ اﺟﺒـــﺎری ﺑﻮد‪ ،‬و‪،‬‬ ‫ھﻤـﺎنﻃﻮر ﮐﻪ ھﻤﻪ ﻣﯽداﻧﻨـﺪ‪ ،‬ﻗﻀـﯿﻪی ﺗﺨﺘﺨـﻮاب‬ ‫ﺳﻪﻧﻔﺮه ﺷـﺎن ﺑـﻪ ﺧـﻮﺑﯽ و ﺧﻮ ﺷـﯽ ﺧﺘـﻢ ﻧﺸـﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺎﯾﺎﮐﻮﻓﺴـﮑﯽ در ﺳـﯽوھﻔ ﺖ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﯾﮏ ﮔﻠﻮﻟﻪ‬ ‫ﺗﻮی ﻣﻐﺰ ﺧﻮدش ﺷﻠﯿﮏ ﮐﺮد‪«.‬‬


‫****‬ ‫ﺣﺎﻻـ ﺳﺎﻋﺘﻤـﺎن ﭘﻨـﺞ ﺳـﺎﻋﺖ از ﻣﺴـﮑﻮ ﺟﻠـﻮﺗﺮ‬ ‫ا ﺳـﺖ‪ .‬اﻻـن ﮐـﻪ ﺷـﺎم ﻣـﺎ در اﯾﺮﮐﻮﺗﺴـﮏ ﺷــﺮوع‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬در ﻣﺴـﮑﻮ ﻣﺮدم ﺗﺎزه ﻧﺎھﺎر ﺷﺎن را ﺗﻤﺎم‬ ‫ﮐﺮدهاﻧـــﺪ‪ .‬ﺷــــﮫﺮ اﻓﺴـــﻮن ﺧـــﻮدش را دارد‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﺣﺎلوھﻮای ﮔﺮوه ﻣﺎ ﭘﺮﺗﻨﺶﺗﺮ از ﻣﻮﻗﻌﯽ ﺷـﺪه ﮐﻪ‬ ‫ﺳﻮار ﻗﻄﺎر ﺑﻮدﯾﻢ‪ .‬ﺷﺎﯾـﺪ ﻋﺎدت ﮐﺮدهاﯾﻢ ﺑﻪ دﻧﯿﺎی‬ ‫ﮐﻮﭼﮑﻤـﺎن دور ﻣﯿﺰ و ﺳــﻔﺮ ﺑـﻪ ﺳــﻤﺖ ﻣﻘﺼـﺪی‬ ‫ﻣﺸــﺨﺺ؛ و ھﺮ اﯾﺴــﺘﮕﺎه ﺑــﻪ ﻣﻌﻨــﺎی اﻧﺤﺮاف از‬ ‫ﻣﺴﯿﺮی ا ﺳﺖ ﮐﻪ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮدهاﯾﻢ‪.‬‬ ‫ھﻼــل ﺑﻌــﺪ از ﻣــﺎﺟﺮای ﻣﮫﻤــﺎﻧﯽ ﺧﻠﻖوﺧـﻮی‬ ‫ﺧﻮ ﺷـــﯽ ﻧـــﺪارد‪ .‬ﻧﺎ ﺷـــﺮم دارد ﺑــﺎ ﻋﺼـــﺒﺎﻧﯿﺖ ﺑﺎ‬ ‫ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﺶ ﺑﺎ ﮐﺴـﯽ ﺑﺤﺚ ﻣﯽﮐﻨـﺪ‪ ،‬ھﺮﭼﻨـﺪ ﯾﺎﺋﻮ ﺑﻪ‬ ‫ﻣـﻦ اﻃﻤﯿﻨـﺎن ﻣﯽدھـﺪ ﮐـﻪ ﺑﺤـﺚ ﺳـﺮ ﻣﺸـﮑﻼت‬ ‫ﺗﻮزﯾـﻊ ﮐﺘـﺎب ا ﺳـﺖ‪ .‬ﺳـﻪ ﺧﻮاﻧﻨــﺪهی ﻣﮫﻤـﺎن ھﻢ‬ ‫ﻣﺤﺠﻮبﺗﺮ از ﻣﻌﻤﻮل ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽر ﺳﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﻮ ﺷـــــﯿﺪﻧﯽ ﺳـــــﻔﺎرش ﻣﯽدھﯿــــﻢ‪ .‬ﯾﮑﯽ از‬ ‫ﺧﻮاﻧﻨـﺪهھﺎ ھﺸـﺪار ﻣﯽدھـﺪ ﮐـﻪ ﻣﺮاﻗﺐ ﺑﺎ ﺷـﯿﻢ‪،‬‬ ‫ﭼﺮا ﮐــﻪ ﻧﻮ ﺷـــﯿﺪﻧﯽای ﮐــﻪ ﺑــﻪ ﻣــﺎ ﻣﯽدھﻨـــﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﺨﻠـﻮﻃﯽ از ودﮐــﺎی ﻣﻐـﻮﻟﯽ و ودﮐــﺎی ﺳــﯿﺒﺮی‬


‫ا ﺳﺖ و اﮔﺮ زﯾـﺎدهروی ﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬ﻓﺮدا ﺟـﻮاﺑﺶ را ﭘﺲ‬ ‫ﻣﯽدھﯿﻢ‪ .‬اﻣـﺎ ھﻤﻪﻣـﺎن ﺑﺮای رﻓﻊ ﺗﻨﺶ ﻣﺸـﺮوب‬ ‫ﻣﯽﺧــــﻮاھﯿﻢ‪ .‬ﯾــــﮏ ﮔﯿﻼــــس ﻣﯽﺧـــﻮرﯾﻢ‪ ،‬ﺑﻌﺪ‬ ‫ﮔﯿﻼ ﺳــــﯽ دﯾﮕﺮ‪ ،‬و ﻗﺒـــﻞ از ﻏــــﺬا‪ ،‬ﺑﻄﺮی دوم را‬ ‫ﺳﻔــــﺎرش ﻣﯽدھﯿــــﻢ‪ .‬آﺧﺮش ﺧﻮاﻧﻨـــــﺪهای ﮐﻪ‬ ‫درﺑـﺎرهی ودﮐـﺎ ﺑـﻪ ﻣـﺎ ھﺸــﺪار داده ﺑـﻮد‪ ،‬ﺑـﻪ اﯾﻦ‬ ‫ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻣﯽر ﺳـﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺧﻮاھـﺪ ﺗﻨﮫﺎ ﻓﺮد ھﺸـﯿﺎر‬ ‫ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﺑﺎ ﺷــﺪ و ﺳـﻪ ﮔﯿﻼــس ﭘﺸـﺖ ھـﻢ ﺳــﺮ‬ ‫ﻣﯽﮐﺸــﺪ و ھﻤـﻪ ﺑﺮاﯾﺶ د ﺳـ ﺖ ﻣﯽزﻧﯿـﻢ‪ .‬ھﻤﻪ‬ ‫ﺳﺮﺣــﺎل ﻣﯽآﯾﻨــﺪ ﺑـﻪﺟﺰ ھﻼــل ﮐـﻪ ﺑــﺎ اﯾﻨﮑـﻪ ﺑﻪ‬ ‫اﻧﺪازهی ﻣﺎ ﻧﻮ ﺷﯿﺪه‪ ،‬ھﻨﻮز ﮐﺞﺧﻠﻖ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺧﻮاﻧﻨﺪهای ﮐﻪ ﺗﺎ دو دﻗﯿﻘﻪی ﭘﯿﺶ ﺳﻌﯽ ﮐﺮده‬ ‫ﺑﻮد ﻣﺸـﺮوب ﻧﺨﻮرد و ﺣﺎﻻ ﭼﺸﻢھﺎﯾﺶ از ﺣﺮارت‬ ‫ﺳﺮخ ﺷــــﺪه ﻣﯽﮔﻮﯾــــﺪ‪» :‬اﯾـــﻦ ﺷــــﮫﺮ ﺟـــﺎی‬ ‫وﺣﺸــﺘﻨﺎﮐﯽ ا ﺳــﺖ‪ .‬ﺧﯿﺎﺑــﺎن ﺑﯿﺮون ر ﺳــﺘﻮران را‬ ‫دﯾﺪﯾﺪ‪«.‬‬ ‫ﯾﮏ ردﯾﻒ ﺧﺎﻧﻪھﺎی زﯾﺒﺎی ﭼﻮﺑﯽ دﯾﺪه ﺑﻮدم ﮐﻪ‬ ‫اﯾﻦ روزھـﺎ از ﻧﻮادر ا ﺳﺖ‪ .‬ﺣﺲ ﮐﺮده ﺑﻮدم ﺑﯿﺸﺘﺮ‬ ‫ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﻮزهی ﻣﻌﻤﺎری در ﻓﻀﺎی ﺑﺎز ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬ ‫»ﻣﻨﻈــﻮرم ﺧﺎﻧﻪھـــﺎ ﻧﯿﺴــ ﺖ‪ ،‬ﺧــﻮد ﺧﯿﺎﺑــﺎن را‬


‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪«.‬‬ ‫ﺧـﻮب‪ ،‬ﭘﯿـﺎدهرو ﺧﯿﻠﯽ ﻋـﺎﻟﯽ ﻧﺒـﻮد‪ ،‬ﮔـﺎھﯽ ھﻢ‬ ‫ﺑﻮی ﻓﺎﺿﻼب ﺑﺎﻻ ﻣﯽزد‪.‬‬ ‫اداﻣﻪ ﻣﯽدھـﺪ‪» :‬ﻣﯽداﻧﯿﺪ‪ ،‬ﻣﺎﻓﯿﺎ اﯾﻦ ﻗﺴـﻤﺖ‬ ‫ﺷﮫﺮ را دراﺧﺘﯿـــﺎر دارد‪ .‬ﻣﯽﺧﻮاھﻨــــﺪ ﺗﻤـــﺎم اﯾﻦ‬ ‫ﻣﻨﻄﻘـــﻪ را ﺑﺨﺮﻧـــﺪ و ﯾﮑﯽ دﯾﮕﺮ از آن ﻃﺮحھـــﺎی‬ ‫ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﯽ وﺣﺸـﺘﻨﺎﮐﺸﺎن را راه ﺑﯿﻨﺪازﻧﺪ‪ .‬اھﺎﻟﯽ‬ ‫ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺣﺎﺿـﺮ ﻧﺸﺪهاﻧﺪ زﻣﯿﻦھﺎ و ﺧﺎﻧﻪھﺎﯾﺸﺎن را‬ ‫ﺑﻔﺮو ﺷــﻨﺪ‪ ،‬و ﺑﺮای ھﻤﯿـﻦ ﻣﺎﻓﯿــﺎ اﺟـﺎزه ﻧﻤﯽدھﺪ‬ ‫ھﯿـﭻ ﭘﺮوژهی ﻣﺮﻣـﺘﯽ در اﯾﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ اﺟﺮا ﺑﺸـﻮد‪.‬‬ ‫اﯾﻦ ﺷﮫﺮ ﭼﮫﺎرﺻﺪ ﺳﺎل ﻗﺪﻣﺖ دارد‪ ،‬ﺑﺎ آﻏﻮش ﺑﺎز‬ ‫از ﺗـــﺎﺟﺮان ﭼﯿﻨﯽ ا ﺳـــﺘﻘﺒﺎل ﮐﺮده و ﺳـــﻮداﮔﺮان‬ ‫اﻟﻤـــﺎس و ﻃﻼـــ و ﭘـــﻮ ﺳ ﺖ ﺑــﻪ ﺷـــﮫﺮ اﺣـــﺘﺮام‬ ‫ﮔﺬا ﺷـﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﻣﺎﻓﯿﺎ ﻣﯽﺧﻮاھـﺪ وارد ﻣﯿﺪان‬ ‫ﺑﺸـﻮد و ھﻤـﻪی اﯾﻦھــﺎ را از ﺑﯿـﻦ ﺑـﺒﺮد‪ ،‬ﺑـﺎ اﯾﻨﮑﻪ‬ ‫دوﻟﺖ ﺑﺎھﺎ ﺷﺎن ﻣﺒﺎرزه ﻣﯽﮐﻨﺪ‪«...‬‬ ‫»ﻣﺎﻓﯿـﺎ« ﻋﺒـﺎرت ﺧﯿﻠﯽ ﻋـﺎﻣﯽ ا ﺳـﺖ‪ .‬ﻧﺎ ﺷــﺮم‬ ‫ھﻨﻮز ﻣﺸﻐﻮل ﻣﮑﺎﻟﻤﻪی ﺗﻠﻔﻨﯽ ﺑﯽﭘﺎﯾﺎﻧﺶ ا ﺳ ﺖ‪.‬‬ ‫وﯾﺮا ﺳـــﺘﺎرم از ﻣﻨــﻮ ﮔﻼـــﯾﻪ دارد‪ .‬ھﻼـــل واﻧﻤــﻮد‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ در دﻧﯿﺎی دﯾﮕﺮی ا ﺳﺖ‪ .‬ﯾﺎﺋﻮ و ﻣﻦ ﻧﺎﮔﮫﺎن‬


‫ﻣﺘــﻮﺟﻪ ﭼﻨــﺪ ﻣﺮد ﺷــﺪهاﯾﻢ ﮐــﻪ ﺳــﺮ ﻣﯿﺰ ﺑﻐﻠﯽ‬ ‫ﻧﺸﺴـﺘﻪاﻧﺪ و ﻧﺎﮔﮫـﺎن ﻧﺴـﺒ ﺖ ﺑـﻪ ﺻـﺤﺒﺖھﺎی ﻣﺎ‬ ‫ﮐﻨﺠﮑﺎوی ﻧﺸﺎن ﻣﯽدھﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺳﻮءﻇﻦ ﺑﯽﺧﻮدی ﭘﯿﺪا ﮐﺮدهام‪.‬‬ ‫ﺧﻮاﻧﻨـﺪه ﺑـﻪ ﻧﻮ ﺷــﯿﺪن و ﺷـﮑﻮه و ﮔﻼـﯾﻪ اداﻣﻪ‬ ‫ﻣﯽدھـــﺪ‪ .‬دو دو ﺳـــﺘﺶ ﺑــﺎ ﺗﻤــﺎم ﺣﺮفھــﺎﯾﺶ‬ ‫ﻣﻮاﻓﻘﻨـﺪ‪ .‬از دوﻟـﺖ ﻣﯽﻧﺎﻟﻨـﺪ و از وﺿـﻊ ﺟﺎدهھـﺎ و‬ ‫ﺣـﺎل و روز ﻓﺮودﮔـﺎه‪ .‬اﯾﻦھـﺎ ﺣﺮفھﺎﯾﯽ ا ﺳﺖ ﮐﻪ‬ ‫ھﻤﻪی ﻣـﺎ درﺑـﺎرهی ﺷـﮫﺮ ﺧﻮدﻣـﺎن ﻣﯽزﻧﯿﻢ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫اﯾﻨﺠـﺎ ھﺮ ﮔﻼـﯾﻪای ﺣـﺎوی ﮐﻠﻤﻪی »ﻣﺎﻓﯿﺎ« ا ﺳ ﺖ‪.‬‬ ‫ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨـﻢ ﻣﻮﺿـﻮع را ﻋـﻮض ﮐﻨﻢ و درﺑـﺎرهی‬ ‫ﺷﻤﻦھــــﺎی ﻣﺤﻠﯽ ﺑـــﭙﺮ ﺳﻢ‪ ،‬ﮐـــﻪ ﯾــــﺎﺋﻮ را ھﻢ‬ ‫ﺧﻮ ﺷـﺤﺎل ﻣﯽﮐﻨـﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ھﻨﻮز آره ﯾﺎ ﻧﻪ ﻧﮕﻔﺘﻪام‬ ‫و ﺧﻮا ﺳﺘﻪاش ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﺸﺪه‪ .‬اﻣﺎ ﺟﻮانھﺎ ﺷﺮوع‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﺑﻪ ﺻـﺤﺒﺖ درﺑﺎرهی »ﻣﺎﻓﯿﺎی ﺷـﻤﻦھﺎ«‬ ‫و »ﻣﺎﻓﯿـﺎی ﺻــﻨﻌﺖ ﺟﮫـﺎﻧﮕﺮدی«‪ .‬ﺳـﻮﻣﯿﻦ ﺑﻄﺮی‬ ‫ودﮐﺎی ﻣﻐﻮﻟﯽ ـ ﺳـﯿﺒﺮﯾﺎﯾﯽ ھﻢ از راه ﻣﯽر ﺳﺪ و‬ ‫ھﻤــﻪ ﺣﺎﻻــ دارﻧــﺪ ﺑــﺎ ھﯿﺠــﺎن ﺑﺤــﺚ ﺳﯿﺎ ﺳــﯽ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻨـﺪ ــ ﺑـﻪ اﻧﮕﻠﯿﺴـﯽ‪ ،‬ﺗـﺎ ﻣـﻦ ھﻢ ﺑﻔﮫﻤﻢ‪ ،‬ﯾﺎ‬ ‫ﺑﺮای اﯾﻨﮑــﻪ آن ﻣﺮدھــﺎ ﺳــﺮ ﻣﯿﺰ ﺑﻐﻠﯽ ﻧﻔﮫﻤﻨــﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﺎ ﺷـﺮم ﺳـﺮاﻧﺠﺎم ﺗﻠﻔﻨﺶ را ﺗﻤـﺎم ﻣﯽﮐﻨـﺪ و وارد‬


‫ﺑﺤﺚ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬وﯾﺮا ﺳـﺘﺎرم ھﻢ ﺑﺎ ﺣﺮارت ﺑﻪ ﺑﺤﺚ‬ ‫ﻣﻠﺤﻖ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬اﻣـﺎ ھﻼل ﮔﯿﻼس ﭘﺸﺖ ﮔﯿﻼس‬ ‫ﺳﺮ ﻣﯽﮐﺸـﺪ‪ .‬ﻓﻘـﻂ ﯾﺎﺋﻮ ﮐﺎﻣًﻼ ھﺸـﯿﺎر ا ﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫دور ﺧﯿﺮه ﺷﺪه و ﺳـﻌﯽ دارد اﺿﻄﺮاﺑﺶ را ﭘﻨﮫﺎن‬ ‫ﮐﻨـﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﺑﻌـﺪ از ﮔﯿﻼس ﺳﻮم دﯾﮕﺮ اداﻣﻪ ﻧﺪادهام‬ ‫و ﻗﺼﺪ ﻧﺪارم ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻨﻮ ﺷﻢ‪.‬‬ ‫و ﭼﯿﺰی ﮐـــﻪ ﺳـــﻮءﻇﻦ ﺑـــﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽر ﺳـــﯿﺪ‪،‬‬ ‫واﻗﻌﯿﺖ ﭘﯿﺪا ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﻣﺮدی از ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﺑﻐﻠﯽ ﺑﻠﻨﺪ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد و ﺳﺮاغ ﻣﺎ ﻣﯽآﯾﺪ‪.‬‬ ‫ﺣﺮﻓﯽ ﻧﻤﯽزﻧــﺪ‪ .‬ﻓﻘــﻂ ﺑـﻪ ﺟﻮانھـﺎﯾﯽ ﮐـﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﺷﺎم دﻋﻮت ﮐﺮدهاﯾﻢ ﻧﮕﺎه ﻣﯽﮐﻨـﺪ و ﺻـﺤﺒﺖ ﻗﻄﻊ‬ ‫ﻣﯽ ﺷـــﻮد‪ .‬ھﻤـــﻪ از دﯾـــﺪﻧﺶ ﻣﺘﻌﺠــ ﺐ ﺑــﻪ ﻧﻈﺮ‬ ‫ﻣﯽر ﺳــﻨﺪ‪ .‬ﻧﺎ ﺷــﺮم‪ ،‬ﮐـﻪ ﮐﻤﯽ ﺑـﻪ ﺧـﺎﻃﺮ ودﮐـﺎ و‬ ‫ھﻤﯿﻦﻃﻮر ﻣﺸـﮑﻼت ﺗﻮزﯾﻊ در ﻣﺴـﮑﻮ ﮔﯿﺞ ا ﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﭼﯿﺰی ﺑﻪ رو ﺳﯽ ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﺮد ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺟﻮاب ﻣﯽدھﺪ‪» :‬ﻧﻪ‪ ،‬ﭘﺪرش ﻧﯿﺴﺘﻢ‪.‬‬ ‫اﻣـﺎ ﻧﻤﯽداﻧـﻢ آنﻗــﺪر ﺑﺰرگ ﺷــﺪه ﮐـﻪ اﯾﻦﻃـﻮری‬ ‫ﻣﺸـــﺮوب ﻣﯽﺧــﻮرد و ﺣﺮفھـــﺎﯾﯽ ﻣﯽزﻧـــﺪ ﮐﻪ‬ ‫ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻧﺪارد؟«‬ ‫اﻧﮕﻠﯿﺴـﯽاش ﻋـﺎﻟﯽ ا ﺳـ ﺖ و ﻟﮫﺠﻪاش ﻧﺸـﺎن‬


‫ﻣﯽدھــــﺪ ﮐـــﻪ در ﯾﮑﯽ از ﮔﺮانﺗﺮﯾـــﻦ ﻣــــﺪارس‬ ‫اﻧﮕﻠﺴـﺘﺎن درس ﺧﻮاﻧـﺪه‪ .‬ﺻـﺪاﯾﺶ ﺳـﺮد و ﺧﻨﺜﯽ‬ ‫ا ﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺪون ھﯿﭻ اﺛﺮی از ھﯿﺠﺎن ﯾﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ‪.‬‬ ‫ﻓﻘﻂ اﺣﻤﻖھﺎ ﺗﮫﺪﯾـﺪ ﻣﯽﮐﻨﻨـﺪ و ﺗﻨﮫﺎ اﺣﻤﻖھﺎ‬ ‫ﺗﮫﺪﯾﺪ را ﺟﺪی ﻣﯽﮔﯿﺮﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﮐﺴـﯽ ﺑﺎ اﯾﻦ‬ ‫ﻟﺤـﻦ ﺣﺮف ﻣﯽزﻧــﺪ‪ ،‬ﺑــﻮی ﺧﻄﺮ ﻣﯽآﯾــﺪ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ‬ ‫ﻓﺎﻋﻞ و ﻓﻌﻞ و ﻣﻮﺿﻮع‪ ،‬اﮔﺮ ﻻزم ﺑﺎ ﺷﺪ ﺑﻪ ﻋﻤﻞ در‬ ‫ﻣﯽآﯾﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾـﺪ‪» :‬ﺑـﻪ ر ﺳــﺘﻮران ا ﺷــﺘﺒﺎھﯽ آﻣﺪهاﯾـﺪ‪.‬‬ ‫ﻏــــﺬای اﯾﻨﺠــــﺎ ﻣﺰﺧﺮف ا ﺳــــﺖ و ﺧــــﺪﻣﺎﺗﺸﺎن‬ ‫ﻣﺰﺧﺮفﺗﺮ‪ .‬ﺷﺎﯾــﺪ ﺑﮫـﺘﺮ ﺑﺎ ﺷــﺪ ﺟـﺎی دﯾﮕﺮی ﻏــﺬا‬ ‫ﺑﺨﻮرﯾﺪ‪ .‬ﭘﻮل ﻣﯿﺰ را ﻣﻦ ﻣﯽدھﻢ‪«.‬‬ ‫ﻏـــﺬا واﻗﻌـــًﺎ ﺗﻌﺮﯾﻔﯽ ﻧـــﺪارد‪ ،‬ﻧﻮ ﺷــــﯿﺪﻧﯽ ھﻢ‬ ‫ھﻤــﺎنﻃﻮر ﮐـﻪ ﺑـﻪ ﻣـﺎ ھﺸــﺪار دادﻧــﺪ‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪ‬ ‫ا ﺳـﺖ‪ ،‬ﺧـﺪﻣﺎت ھـﻢ ﮐـﻪ ھﻮﻟﻨـﺎک ا ﺳـﺖ‪ .‬اﻣـﺎ اﯾﻦ‬ ‫ﻣﺮد ﻧﮕﺮان ﺳـﻼﻣﺘﯽ ﻣﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪ :‬دارﻧﺪ ﻣﺎ را ﺑﯿﺮون‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺧﻮاﻧﻨﺪهی ﺟﻮان ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﺑﺮوﯾﻢ‪«.‬‬ ‫ﻗﺒــﻞ از اﯾﻨﮑـﻪ ﮐــﺎری ﺑﮑﻨﯿـﻢ‪ ،‬ﺑـﺎ دو ﺳﺖھـﺎﯾﺶ‬ ‫ﻣﯽزﻧﻨـﺪ ﺑـﻪ ﭼـﺎک‪ .‬ﻣﺮد ﺑـﻪ ﻧﻈﺮ راﺿـﯽ ﻣﯽآﯾـﺪ و‬


‫ﺳﺮ ﻣﯿﺰش ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدد‪ .‬ﺑﺮای ﻟﺤﻈــــﻪای ﺑـــﻪ ﻧﻈﺮ‬ ‫ﻣﯽر ﺳﺪ ﻣﺸﮑﻞ ﺣﻞ ﺷﺪه‪.‬‬ ‫»را ﺳـﺘﺶ ﻣﻦ واﻗﻌًﺎ از اﯾﻦ ﻏـﺬا ﺧﻮ ﺷﻢ آﻣﺪه و‬ ‫ﻗﺼﺪ ﻧﺪارم ﺑﻪ ر ﺳﺘﻮران دﯾﮕﺮی ﺑﺮوم‪«.‬‬ ‫ﯾـﺎﺋﻮ ﺑـﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺑـﻪ ھﻤـﺎن اﻧـﺪازه ﺑﯽاﺣﺴـﺎس و‬ ‫ﺑﯽﺗﮫﺪﯾـﺪ اﯾـﻦ ﺟﻤﻠـﻪ را ﮔﻔﺘﻪ‪ .‬ﻧﯿـﺎزی ﻧﺒـﻮد ﭼﯿﺰی‬ ‫ﺑﮕﻮﯾــﺪ؛ ﻣﺸــﮑﻞ ﺣـﻞ ﺷــﺪه ﺑـﻮد و ﺧﻮاﻧﻨــﺪهھﺎﯾﻢ‬ ‫ﻣﺴـﺌﻮل ﺑﻪ ﭘﺎ ﺷﺪن ﻣﺸـﮑﻞ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﯿﻢ‬ ‫ﺑـﺎ آراﻣﺶ ﻏـﺬاﯾﻤﺎن را ﺗﻤـﺎم ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ﻣﺮد رو ﻣﯽﮐﻨﺪ‬ ‫ﺑـﻪ ﯾــﺎﺋﻮ‪ .‬ﯾﮑﯽ از ھﻤﮑــﺎراﻧﺶ ﺗﻠﻔـﻦ ﻣﻮﺑــﺎﯾﻠﺶ را‬ ‫ﺑﺮﻣﯽدارد و ﺑﯿﺮون ﻣﯽرود‪ .‬ر ﺳــــــــــــﺘﻮران ﻏﺮق‬ ‫ﺳﮑﻮت ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ و ﻣﺮد ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺑﻪ ھﻢ ﺧﯿﺮه ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬ ‫»ﻏـﺬای اﯾﻨﺠـﺎ ﻣﺴـﻤﻮﻣﺘﺎن ﻣﯽﮐﻨـﺪ و ﺑﯽدرﻧﮓ‬ ‫ﻣﯽﮐﺸﺪﺗﺎن‪«.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ھﻤﺎنﻃﻮر ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬ ‫»ﺑﻨـﺎ ﺑﻪ آﻣـﺎر‪ ،‬در ﺳﻪ دﻗﯿﻘﻪای ﮐﻪ ﺑﺎ ھﻢ ﺣﺮف‬ ‫ﻣﯽزدﯾﻢ‪ ،‬ﺳـﯿﺼﺪ و ﺑﯿﺴ ﺖ ﻧﻔﺮ در دﻧﯿﺎ ﻣﺮدهاﻧـﺪ و‬ ‫ﺷﺸــﺼﺪ و ﭼﮫـﻞ ﻧﻔﺮ ﺑـﻪ دﻧﯿـﺎ آﻣﺪهاﻧــﺪ‪ .‬زﻧــﺪﮔﯽ‬ ‫ھﻤﯿـــــﻦ ا ﺳــــﺖ‪ .‬ﻧﻤﯽداﻧــــﻢ ﭼﻨـــــﺪﻧﻔﺮ ﺷﺎن از‬


‫ﻣﺴـﻤﻮﻣﯿﺖ ﻏـﺬاﯾﯽ ﻣﺮدهاﻧـﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺘﻤًﺎ ﭼﻨﺪ ﺗﺎﯾﯽ‬ ‫ھﺴـﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻌﻀـﯽھﺎ از ﺑﯿﻤﺎری ﻃﻮﻻﻧﯽ‪ ،‬ﺑﻌﻀﯽ در‬ ‫ﺗﺼــﺎدف‪ ،‬و ﭼﻨــﺪ درﺻــﺪی ھـﻢ ﺑـﻪ ﺿــﺮب ﮔﻠــﻮﻟﻪ‬ ‫ﻣﺮدهاﻧـﺪ‪ .‬ﺣﺘﻤـًﺎ زن ﺑﯿﭽـﺎرهای ھـﻢ ﺳـﺮ زا رﻓﺘـﻪ و‬ ‫ﺑﭽـﻪی ﻧـﺎزاده در ﻟﯿﺴـﺖ ﻣﻮاﻟﯿـﺪ ﺛﺒ ﺖ ﺷـﺪه‪ .‬ﻓﻘﻂ‬ ‫زﻧﺪهھﺎ ﻣﯽﻣﯿﺮﻧﺪ‪«.‬‬ ‫ﻣﺮدی ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻮﺑﺎﯾﻞ ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺮﮔﺸـﺘﻪ و‬ ‫ﻣﺮدی ﮐـﻪ ﺳــﺮ ﻣﯿﺰ ﻣـﺎ اﯾﺴــﺘﺎده‪ ،‬ھﻤﭽﻨـﺎن ھﯿﭻ‬ ‫اﺣﺴﺎ ﺳــﯽ ﻧﺸـﺎن ﻧﻤﯽدھـﺪ‪ .‬ﺳـﮑﻮت ر ﺳـﺘﻮران‬ ‫اﻧﮕـﺎر اﺑــﺪﯾﺘﯽ ﻃـﻮل ﻣﯽﮐﺸــﺪ‪ .‬ﺳــﺮاﻧﺠﺎم ﻏﺮﯾﺒﻪ‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪.‬‬ ‫»ﯾــﮏ دﻗﯿﻘــﻪی دﯾﮕﺮ ﮔـــﺬ ﺷﺖ‪ .‬ﺣﺘﻤــًﺎ ﺻــﺪ و‬ ‫ﺧﻮردهای ﻧﻔﺮ دﯾﮕﺮ ﻣﺮدهاﻧﺪ و دوﯾﺴﺖ و ﺧﻮردهای‬ ‫ﺑﻪ دﻧﯿﺎ آﻣﺪهاﻧﺪ‪«.‬‬ ‫»دﻗﯿﻘًﺎ‪«.‬‬ ‫دو ﻣﺮد دﯾﮕﺮ در آ ﺳــﺘﺎﻧﻪی در ر ﺳــﺘﻮران ﻇـﺎھﺮ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮﻧـﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﯿﺰ ﻣـﺎ ﻣﯽآﯾﻨـﺪ‪ .‬ﻣﺮد ﻏﺮﯾﺒﻪ‬ ‫آنھــﺎ را ﻣﯽﺑﯿﻨــﺪ و ﺑــﺎ ﺣﺮﮐــﺖ ﺳـــﺮش ا ﺷــﺎره‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ دوﺑﺎره ﺑﺮوﻧﺪ‪.‬‬ ‫»ﻏـــﺬای اﯾﻨﺠــﺎ ﻣﺰﺧﺮف و ﺧـــﺪﻣﺎﺗﺶ اﻓﺘﻀــﺎح‬


‫ا ﺳـﺖ‪ ،‬اﻣــﺎ اﮔﺮ ھﻤﯿﻦﻃـﻮری ﺗﺮﺟﯿــﺢ ﻣﯽدھﯿــﺪ‪،‬‬ ‫ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ ﻣﺠﺒﻮرﺗﺎن ﮐﻨﻢ‪ .‬ﻧﻮش ﺟﺎن‪«.‬‬ ‫»ﻣﺘﺸــﮑﺮم‪ .‬اﻣـﺎ ﺑـﺎ ﮐﻤـﺎل ﻣﯿـﻞ ﭘﯿﺸـﻨﮫﺎدﺗﺎن را‬ ‫ﺑﺮای ﭘﺮداﺧﺖ ﭘﻮل ﻣﯿﺰ ﻣﯽﭘﺬﯾﺮﯾﻢ‪«.‬‬ ‫ﻣﺮد رو ﺑﻪ ﯾﺎﺋﻮ‪ ،‬اﻧﮕﺎر ﮐﺲ دﯾﮕﺮی اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪،‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬اﻟﺒﺘﻪ‪ «.‬د ﺳـﺘﺶ را در ﺟﯿﺒﺶ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪،‬‬ ‫و ھﻤـﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ اﻻـن ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﯾـﮏ ا ﺳـﻠﺤﻪ‬ ‫ﺑﯿﺮون ﺑﯿــــﺎورد‪ ،‬اﻣـــﺎ ﻓﻘـــﻂ ﮐـــﺎرت وﯾﺰﯾـــﺘﯽ ﻏﯿﺮ‬ ‫ﺗﮫﺪﯾﺪآﻣﯿﺰ در ﻣﯽآورد‪.‬‬ ‫»اﮔﺮ ﺑﻪ ﮐـﺎر اﺣﺘﯿـﺎج دا ﺷﺘﯽ ﯾـﺎ از ﮐﺎر ﻓﻌﻠﯽات‬ ‫ﺧﺴــﺘﻪ ﺷـﺪی‪ ،‬ﺗﻤﺎ ﺳــﯽ ﺑـﺎ ﻣـﻦ ﺑﮕﯿﺮ‪ .‬ﺷــﺮﮐﺖ‬ ‫اﻣﻼک ﻣﺎ ﺷـﻌﺒﻪی ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺰرﮔﯽ در رو ﺳـﯿﻪ دارد‬ ‫و ﺑــﻪ آدمھــﺎﯾﯽ ﻣﺜــﻞ ﺗــﻮ اﺣﺘﯿــﺎج دارﯾــﻢ؛ ﯾﻌﻨﯽ‬ ‫ﮐﺴـﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﻓﮫﻤﻨـﺪ ﻣﺮگ ﻓﻘـﻂ در آﻣـﺎر وﺟﻮد‬ ‫دارد‪«.‬‬ ‫ﮐــﺎرﺗﺶ را ﺑـﻪ ﯾــﺎﺋﻮ ﻣﯽدھــﺪ‪ ،‬ﺑـﺎ ھـﻢ د ﺳــﺖ‬ ‫ﻣﯽدھﻨﺪ‪ ،‬و ﻣﺮد ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدد ﺳﺮ ﻣﯿﺰش‪ .‬ر ﺳﺘﻮران‬ ‫ﮐﻢﮐـﻢ دوﺑـﺎره زﻧــﺪه ﻣﯽ ﺷـﻮد و ﺻــﺪای ﺻــﺤﺒﺖ‬ ‫ﻣﺮدم ﺟـﺎی ﺳـﮑﻮت را ﻣﯽﮔﯿﺮد‪ ،‬و ھﻤﻪ ﺑـﺎ ﺣﯿﺮت‬ ‫ﺑــﻪ ﯾــﺎﺋﻮی ﻗﮫﺮﻣــﺎن ﺧﯿﺮه ﻣﯽ ﺷﻮﻧــﺪ ﮐــﻪ ﺑــﺪون‬


‫ﺷﻠﯿﮏ ﯾﮏ ﮔﻠﻮﻟﻪ‪ ،‬د ﺷـﻤﻦ را ﺷﮑﺴﺖ داد‪ .‬ھﻼل‬ ‫ھﻢ ﺳـﺮ ﺣﺎل آﻣـﺪه و ﺣﺎﻻ ﺳـﻌﯽ دارد ﺧﻮدش را‬ ‫در ﻣﮑـــﺎﻟﻤﻪی اﺑﻠﮫـــﺎﻧﻪای درﺑـــﺎرهی ﭘﺮﻧـــﺪهھﺎی‬ ‫ﺷﮑـﻢﭘﺮ و ﮐﯿﻔﯿـﺖ ودﮐــﺎی ﻣﻐــﻮﻟﯽ ـ رو ﺳــﯽ ﺟﺎ‬ ‫ﮐﻨــﺪ‪ .‬ﻏﻠﯿـﺎن آدرﻧـﺎﻟﯿﻦ ﺣﺎﺻـﻞ از ﺗﺮس‪ ،‬ﻣﺴـﺘﯽ را‬ ‫ﻧﺎﮔﮫﺎن از ﺳﺮ ھﻤﻪ ﭘﺮاﻧﺪه‪.‬‬ ‫ﻧﺒﺎﯾـﺪ ﺑﮕـﺬارم اﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ از د ﺳ ﺖ ﺑﺮود‪ .‬ﺑﻌﺪاً از‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ ﭼﻪﻃﻮر اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺴﺶ را ﺣﻔﻆ‬ ‫ﮐﺮده‪ .‬ﺣﺎﻻ اﻣﺎ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪:‬‬ ‫»ﻣﯽداﻧﯿــﺪ‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﺗﺤـﺖ ﺗـﺄﺛﯿﺮ اﯾﻤـﺎن ﻣـﺬھﺒﯽ‬ ‫ﻣﺮدم رو ﺳـﯿﻪ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﻢ ھﻔﺘـﺎد ﺳﺎل‬ ‫ﺑﮫﺸــﺎن ﮔﻔـﺖ ﮐـﻪ دﯾـﻦ اﻓﯿـﻮن ﺗﻮدهھــﺎ ﺳ ﺖ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﻓﺎﯾﺪهای ﻧﺪا ﺷﺖ‪«.‬‬ ‫وﯾﺮا ﺳـﺘﺎرم ﻣﯽﮔﻮﯾـﺪ‪» :‬ﻣـﺎرﮐﺲ ﻇﺎھﺮاً اﺻـًﻼ از‬ ‫ﻣﻌﺠﺰات اﻓﯿـﻮن ﺧـﺒﺮ ﻧـﺪا ﺷ ﺖ‪ «.‬ھﻤـﻪ ﻣﯽﺧﻨﺪﻧـﺪ‪.‬‬ ‫اداﻣﻪ ﻣﯽدھﻢ‪:‬‬ ‫»در ﻣـﺬھﺐ ﻣﻦ ھﻢ ھﻤﯿﻦ اﺗﻔـﺎق اﻓﺘـﺎد‪ .‬ﻣﺎ ﺑﻪ‬ ‫ﻧـﺎم ﺧـﺪا آدم ﮐﺸـﺘﯿﻢ‪ ،‬ﺑـﻪ ﻧـﺎم ﻋﯿﺴــﯽ ﺷـﮑﻨﺠﻪ‬ ‫دادﯾـﻢ‪ ،‬ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧـﺘﯿﺠﻪ ر ﺳـﯿﺪﯾﻢ ﮐﻪ زﻧـﺎن ﺗﮫﺪﯾـﺪی‬ ‫ﺑﺮای ﺟﺎﻣﻌﻪ ھﺴﺘﻨﺪ و ھﺮ ﻧﻤﻮدی از ﺧﻼﻗﯿﺖ زﻧﺎن‬


‫را ﺳــﺮﮐﻮب ﮐﺮدﯾـﻢ‪ ،‬رﺑــﺎ ﺧــﻮردﯾﻢ‪ ،‬ﺑﯽﮔﻨﺎھــﺎن را‬ ‫ﮐﺸﺘﯿﻢ و ﺑـﺎ ﺷـﯿﻄﺎن ﭘﯿﻤـﺎن ﺑﺴﺘﯿﻢ‪ .‬اﻣـﺎ ﺑﺎز ھﻢ‪،‬‬ ‫دو ھﺰار ﺳﺎل ﺑﻌﺪ‪ ،‬ھﻨﻮز ھﺴﺘﯿﻢ‪«.‬‬ ‫ھﻼــل ﻃﻌﻤــﻪ را ﻣﯽﻗﺎﭘـــﺪ‪» :‬ﻣــﻦ از ﮐﻠﯿﺴـــﺎ‬ ‫ﻣﺘﻨﻔﺮم‪ .‬ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪی ﻣﻦ در اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﻣﻮﻗﻌﯽ‬ ‫ﺑــــﻮد ﮐــــﻪ ﻣﺠﺒــــﻮرم ﮐﺮدی وارد آن ﮐﻠﯿﺴــــﺎ در‬ ‫ﻧﻮوزیﺑﯿﺮ ﺳﮏ ﺑﺸﻮم‪«.‬‬ ‫»ﻓﺮض ﮐﻦ ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯽھﺎی ﻗﺒﻠﯽ اﻋﺘﻘﺎد داری و‬ ‫در ﯾﮑﯽ از ﺣﻠﻮلھــﺎی ﮔﺬ ﺷــﺘﻪ‪ ،‬دادﮔــﺎه ﺗﻔـﺘﯿﺶ‬ ‫ﻋﻘﺎﯾـﺪ ﺑـﻪ ﻧـﺎم دﯾﻨﯽ ﮐـﻪ واﺗﯿﮑـﺎن ﺳـﻌﯽ دا ﺷـﺖ‬ ‫ﺗﺤﻤﯿﻞ ﮐﻨـﺪ‪ ،‬ﺗﻮ را در آﺗﺶ ﺳﻮزاﻧﺪه ﺑﺎ ﺷﺪ‪ .‬آﯾﺎ اﯾﻦ‬ ‫ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽ ﺷﻮد از ﮐﻠﯿﺴﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺪت ﺑﯿﺎﯾﺪ؟«‬ ‫ﺑﺪون ھﯿﭻ درﻧﮕﯽ ﺟﻮاب ﻣﯽدھﺪ‪:‬‬ ‫»ﻧﻪ‪ .‬ﻓﺮﻗﯽ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﯾﺎﺋﻮ از ﻣﺮدی ﮐﻪ ﺳـﺮ ﻣﯿﺰ‬ ‫ﻣـﺎ آﻣـﺪه ﺑﻮد ﻣﺘﻨﻔﺮ ﻧﺒﻮد؛ ﻓﻘـﻂ ﺧﻮدش را آﻣـﺎدهی‬ ‫ﻧﺒﺮدی ﺑﺮ ﺳﺮ اﺻﻮﻟﺶ ﮐﺮده ﺑﻮد‪«.‬‬ ‫»اﻣﺎ اﮔﺮ ﺑﯽﮔﻨﺎه ﺑﻮده ﺑﺎ ﺷﯽ ﭼﻪ؟«‬ ‫ﻧﺎ ﺷــﺮم وارد ﺻــﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﺷـﻮد‪ .‬ﺷﺎﯾـﺪ در اﯾﻦ‬ ‫ﺑﺎره ھﻢ ﮐﺘﺎﺑﯽ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮐﺮده‪...‬‬ ‫»ﻣﻮﺿــــﻮع ﻣﺮا ﺑـــﻪ ﯾــــﺎد ﺟﻮرداﻧــــﻮ ﺑﺮوﻧﻮ]‪[13‬‬


‫ﻣﯽاﻧــﺪازد‪ .‬ﮐﻠﯿﺴــﺎی ﮐﺎﺗﻮﻟﯿــﮏ ﺑـﻪ ﻋﻨـﻮان ﻣﺮدی‬ ‫ﻓﺮھﯿﺨﺘﻪ ﺑﻪ او اﺣﺘﺮام ﻣﯽﮔـﺬا ﺷ ﺖ‪ ،‬اﻣﺎ و ﺳﻂ رُم‬ ‫ﺳﻮزاﻧﺪﻧـــﺪش‪ .‬در دادﮔـــﺎه ﮔﻔـــﺖ‪" :‬ﻣــﻦ از آﺗﺶ‬ ‫ﻧﻤﯽﺗﺮ ﺳـﻢ‪ ،‬اﻣـﺎ ﺷــﻤﺎ از ﺣﮑﻤﺘـﺎن ﻣﯽﺗﺮ ﺳــﯿﺪ"‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ﻣﺠﺴﻤﻪاش در ھﻤﺎن ﻧﻘﻄﻪای ﮐﻪ ﺑﻪ د ﺳﺖ‬ ‫ﺑﻪاﺻﻄﻼح "ﻣﺘﺤﺪاﻧﺶ" ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ر ﺳﯿﺪ‪ ،‬ﺑﺮ ﭘﺎ ﺷﺪه‪.‬‬ ‫ﺑﻪ اﯾﻦ دﻟﯿـﻞ ﭘﯿﺮوز ﺷـﺪ ﮐﻪ ﺻـﺮﻓًﺎ اﻧﺴﺎنھـﺎ ﺑﺮش‬ ‫ﻗﻀﺎوت ﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻪ ﻋﯿﺴﯽ‪«.‬‬ ‫»ﻣﯽﺧـﻮاھﯽ ﺑﯽﻋــﺪاﻟﺘﯽ و ﺟﻨــﺎﯾﺖ را ﺗـﻮﺟﯿﻪ‬ ‫ﮐﻨﯽ؟«‬ ‫»اﺑـﺪا‪ .‬ﻗﺎﺗﻞھـﺎ از ﻧﻘﺸﻪی روزﮔـﺎر ﻣﺤﻮ ﺷﺪﻧـﺪ‪،‬‬ ‫اﻣـﺎ ﺟﻮرداﻧـﻮ ﺑﺮوﻧﻮ ھﻤﭽﻨـﺎن ﺑـﺎ اﯾـﺪهھﺎﯾﺶ در دﻧﯿﺎ‬ ‫ﻧﻔﻮذ دارد‪ .‬ﺷـﺠﺎﻋﺘﺶ ﭘﺎداش ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﺑﻪ ھﺮ ﺣﺎل‪،‬‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺪون ﻋﻠﺖ‪ ،‬ﯾﻌﻨﯽ زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺪون ﻣﻌﻠﻮل‪«.‬‬ ‫ﻇﺎھﺮاً ﺻـﺤﺒﺖ در ھﻤﺎن ﻣﺴﯿﺮی ﭘﯿﺶ ﻣﯽرود‬ ‫ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯽﺧﻮاھﻢ‪.‬‬ ‫را ﺳـﺖ ﺑـﻪ ھﻼــل ﻧﮕـﺎه ﻣﯽﮐﻨـﻢ و ﻣﯽﭘﺮ ﺳـﻢ‪:‬‬ ‫»اﮔﺮ ﺗـــﻮ ﺟﻮرداﻧــﻮ ﺑﺮوﻧــﻮ ﺑــﻮدی‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴـــﺘﯽ‬ ‫ﺟﻼدھﺎﯾﺖ را ﺑﺒﺨﺸﯽ؟«‬ ‫»ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯽ ا ﺳﺖ؟«‬


‫»ﻣﻦ ﭘﯿﺮو دﯾﻨﯽ ھﺴﺘﻢ ﮐﻪ وﺣﺸﺖھﺎی زﯾﺎدی‬ ‫در ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﺑﻪ ﭘﺎ ﮐﺮده‪ .‬ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻦ ا ﺳ ﺖ‪ .‬ﭼﻮن ﺑﺎ‬ ‫ھﻤـﻪی اﯾﻦ ﺟﻨﺎﯾﺖھـﺎ‪ ،‬ھﻨـﻮز ﻋﯿﺴـﯽ را دو ﺳـﺖ‬ ‫دارم و اﯾﻦ ﻋﺸﻖ ﺧﯿﻠﯽ ﻗﻮیﺗﺮ از ﻧﻔﺮت ﮐﺴـﺎﻧﯽ‬ ‫ا ﺳـﺖ ﮐـﻪ ﺧﻮد ﺷـﺎن را ﺟﺎﻧﺸــﯿﻨﺎن او ﻧﺎﻣﯿﺪﻧــﺪ‪ .‬و‬ ‫ھﻨﻮز ﺑﻪ راز ا ﺳـﺘﺤﺎﻟﻪی ﻧﺎن و ﺷﺮاب ﺑﻪ ﮔﻮ ﺷﺖ و‬ ‫ﺧﻮن ﻋﯿﺴﯽ اﻋﺘﻘﺎد دارم‪«.‬‬ ‫»اﯾﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﺧﻮدت ا ﺳ ﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﺗﺮﺟﯿﺢ‬ ‫ﻣﯽدھﻢ ﻓﺎﺻـﻠﻪام را ﺑـﺎ ﮐﻠﯿﺴﺎھـﺎ و ﮐﺸـﯿﺶھﺎ و‬ ‫آﯾﯿﻦھـﺎی ﻣـﺬھﺒﯽ ﺣﻔـﻆ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﻣﻮ ﺳـﯿﻘﯽ و ﺗـﺄﻣﻞ‬ ‫ﺧـﺎﻣﻮش ﺑﺮ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺑﺮاﯾﻢ ﮐﺎﻣﻼًـ ﮐـﺎﻓﯽ ا ﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ‬ ‫اﯾﻦ ﺣﺮفھﺎﯾﺖ رﺑﻄﯽ ﺑﻪ دﯾﺪهھﺎﯾﺖ در‪«...‬‬ ‫ﻣﮑﺚ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﮐﻠﻤﺎﺗﺶ را ﻣﯽ ﺳﻨﺠﺪ‪» :‬ﺑﻪ آن‬ ‫ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺑﺎ ﺣﻠﻘﻪی ﻧﻮر دارد؟«‬ ‫ﻧﻤﯽﮔﻮﯾــﺪ در ﺗﺨـﺖ ﺑــﺎ ھـﻢ ﺑــﻮدﯾﻢ‪ .‬ﺑــﺎ وﺟـﻮد‬ ‫ﺷﺨﺼـﯿﺖ ﻗﻮی و ﻣﺰاج ﻣﺘﻐﯿﺮش‪ ،‬ﺳـﻌﯽ دارد ﻣﺮا‬ ‫ﺣﻔﺎﻇﺖ ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﻧﻤﯽداﻧـﻢ‪ .‬ھﻤـﺎنﻃﻮر ﮐـﻪ در ﻗﻄـﺎر ﮔﻔﺘﻢ‪ ،‬ھﺮ‬ ‫اﺗﻔﺎﻗﯽ ﮐﻪ در ﮔﺬ ﺷـﺘﻪ اﻓﺘﺎده ﯾﺎ در آﯾﻨﺪه ﻣﯽاﻓﺘﺪ‪،‬‬ ‫در زﻣــﺎن ﺣــﺎل ھــﻢ رخ ﻣﯽدھـــﺪ‪ .‬ﺷﺎﯾـــﺪ دﻟﯿﻞ‬


‫ﻣﻼﻗﺎﺗﻤــﺎن اﯾـﻦ ﺑــﻮد ﮐـﻪ ﻣـﻦ ﺟﻼــد ﺗـﻮ ﺑـﻮدم‪ ،‬ﺗﻮ‬ ‫ﻗﺮﺑـﺎﻧﯽ ﻣـﻦ ﺑـﻮدی و وﻗﺘﺶ ا ﺳﺖ ﮐﻪ از ﺗـﻮ ﻃﻠﺐ‬ ‫ﺑﺨﺸﺶ ﮐﻨﻢ‪«.‬‬ ‫ھﻤﻪ ﻣﯽﺧﻨﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﻦ ھﻢ‪.‬‬ ‫»ﺧــﻮب‪ ،‬ﭘﺲ ﺑــﺎ ﻣــﻦ ﻣﮫﺮﺑــﺎنﺗﺮ ﺑــﺎش‪ ،‬ﮐﻤﯽ‬ ‫ﺑﯿﺸـﺘﺮ ﺗـﻮﺟﻪ ﮐـﻦ‪ .‬ﺣﺎﻻــ‪ ،‬ﺟﻠـﻮی ھﻤـﻪ‪ ،‬آن ﺳــﻪ‬ ‫ﮐﻠﻤﻪای را ﮐﻪ دﻟﻢ ﻣﯽﺧﻮاھﺪ ﺑﺸﻨﻮم ﺑﮕﻮ‪«.‬‬ ‫ﻣﯽداﻧــﻢ ﻣﯽﺧﻮاھــﺪ ﺑﮕــﻮﯾﻢ‪» :‬ﻣـﻦ دو ﺳــﺘﺖ‬ ‫دارم‪«.‬‬ ‫» ﺳﻪ ﺗـﺎ ﺟﻤﻠﻪی ﺳﻪ ﮐﻠﻤﻪای ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪ :‬ﯾـﮏ‪،‬‬ ‫ﺗـﻮ ﺣﻔـﺎﻇﺖ ﺷــﺪهای‪ .‬دو‪ ،‬ﺟـﺎی ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻧﯿﺴـ ﺖ‪.‬‬ ‫ﺳﻪ‪ ،‬ﻣﻦ ﺳﺘﺎﯾﺸﺖ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪«.‬‬ ‫»ﺧﻮب‪ ،‬ﻣﻦ ھﻢ ﭼﯿﺰی ﺑﮕﻮﯾﻢ‪ .‬ﻓﻘـﻂ ﮐﺴـﯽ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﮕﻮﯾﺪ " دو ﺳﺘﺖ دارم"‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﮕﻮﯾﺪ "‬ ‫ﻣﯽﺑﺨﺸﻤﺖ"‪«.‬‬ ‫ھﻤــﻪ د ﺳــﺖ ﻣﯽزﻧﻨــﺪ‪ .‬ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدﯾــﻢ ﺳــﺮاغ‬ ‫ودﮐﺎی ﻣﻐﻮﻟﯽ ـ رو ﺳـﯽ‪ ،‬و از ﻋﺸﻖ‪ ،‬ﺗﻌﻘﯿﺐھﺎ و‬ ‫آزارھـﺎ و ﺟﻨﺎﯾﺖھـﺎ ﺑﻪ ﻧﺎم ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﯿﻢ‪،‬‬ ‫و از ﻏـﺬای ر ﺳـﺘﻮران‪ .‬اﯾـﻦ ﻣﮑـﺎﻟﻤﻪ اﻣﺸـﺐ اداﻣﻪ‬ ‫ﺧﻮاھــﺪ ﯾـﺎﻓﺖ‪ .‬ھﻼـل ﻣﻨﻈـﻮرم را ﻧﻤﯽﻓﮫﻤـﺪ‪ ،‬اﻣﺎ‬


‫اوﻟﯿﻦ و ﻣﺸﮑﻞﺗﺮﯾﻦ ﻗﺪم ﺑﺮدا ﺷﺘﻪ ﺷﺪه‪.‬‬ ‫****‬ ‫ﻣــﻮﻗﻌﯽ ﮐـﻪ ﻣﯽروﯾـﻢ‪ ،‬از ﯾــﺎﺋﻮ ﻣﯽﭘﺮ ﺳـﻢ ﭼﺮا‬ ‫ﺗﺼــﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓـﺖ آن روش را ﭘﯿﺶ ﺑﮕﯿﺮد و ھﻤـﻪ را‬ ‫در ﺧﻄﺮ ﺑﯿﻨﺪازد‪.‬‬ ‫»اﻣﺎ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﯿﻔﺘﺎد‪ ،‬ﻣﮕﺮ ﻧﻪ؟«‬ ‫»ﻧﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﺑﯿﻔﺘﺪ‪ .‬اﯾﻦﺟﻮر آدمھﺎ ﻋﺎدت‬ ‫ﺑﻪ ﺑﯽاﺣﺘﺮاﻣﯽ ﻧﺪارﻧﺪ‪«.‬‬ ‫»ﺟـﻮانﺗﺮ ﮐﻪ ﺑـﻮدم‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺮا اﯾﻦﺟﻮری ﺑﯿﺮون‬ ‫ﻣﯽﮐﺮدﻧــﺪ و ﺑــﺎ ﺧــﻮدم ﻋﮫــﺪ ﮐﺮدم وﻗــﺘﯽ ﺑﺰرگ‬ ‫ﺷـﺪم‪ ،‬ھﺮﮔﺰ ﻧﮕﺬارم اﯾﻦ اﺗﻔﺎق دوﺑﺎره ﺑﯿﻔﺘﺪ‪ .‬ﺗﺎزه‪،‬‬ ‫ﻣـﻦ ﺑﮫﺶ ﺑﯽاﺣــﺘﺮاﻣﯽ ﻧﮑﺮدم؛ ﻓﻘــﻂ ﺑـﻪ ھﻤــﺎن‬ ‫ﺷﮑﻠﯽ ﮐﻪ ﺧـﻮدش ﻣﯽﺧـﻮا ﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺎھـﺎش روﺑﻪرو‬ ‫ﺷـــــــﺪم‪ .‬ﭼﺸﻢھــــــﺎ دروغ ﻧﻤﯽﮔﻮﯾﻨـــــــﺪ‪ ،‬و او‬ ‫ﻣﯽداﻧﺴﺖ رﻓﺘﺎرم ﺑﻠﻮف ﻧﯿﺴﺖ‪«.‬‬ ‫»ﺑـــﺎ اﯾﻦﺣــﺎل ﻣﺒــﺎرزهﻃﻠﺒﯽ ﮐﺮدی‪ .‬در ﺷـــﮫﺮ‬ ‫ﮐﻮﭼﮑﯽ ھﺴـﺘﯿﻢ و ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﻓﮑﺮ ﮐﻨـﺪ اﻗﺘـﺪارش‬ ‫را زﯾﺮ ﺳﺆال ﻣﯽﺑﺮی‪«.‬‬ ‫»از ﻧﻮوزیﺑﯿﺮ ﺳـــﮏ ﮐــﻪ ﺑﯿﺮون آﻣـــﺪﯾﻢ‪ ،‬ﭼﯿﺰی‬ ‫درﺑـﺎرهی اﯾﻦ ﻗﻀـﯿﻪی اﻟﻒ ﮔﻔـﺘﯽ‪ .‬ﭼﻨـﺪ روز ﭘﯿﺶ‬


‫ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷـﺪم ﭼﯿﻨﯽھﺎ ھﻢ ﺑﺮاﯾﺶ ﮐﻠﻤﻪای دارﻧﺪ‪:‬‬ ‫ﮐﯽ‪ .‬ھﺮدو در ﻧﻘﻄـﻪی اﻧﺮژی ﯾﮑﺴـﺎﻧﯽ اﯾﺴــﺘﺎده‬ ‫ﺑـﻮدﯾﻢ‪ .‬ﻧﻤﯽﺧـﻮاھﻢ درﺑـﺎرهی اﺗﻔـﺎﻗﯽ ﮐـﻪ ﻣﻤﮑﻦ‬ ‫ﺑﻮد ﺑﯿﻔﺘـﺪ ﻓﻠﺴـﻔﻪﺑﺎﻓﯽ ﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ھﺮﮐﺲ ﺑﻪ ﺧﻄﺮ‬ ‫آ ﺷــــﻨﺎ ﺑﺎ ﺷـــﺪ‪ ،‬ﻣﯽداﻧـــﺪ ﮐـــﻪ در ھﺮ ﻟﺤﻈـــﻪ از‬ ‫زﻧـﺪﮔﯽاش ﻣﻤﮑـﻦ ا ﺳـﺖ در ﻣﻘﺎﺑـﻞ ﺣﺮﯾﻔﯽ ﻗﺮار‬ ‫ﺑﮕﯿﺮد ــ د ﺷـــﻤﻦ ﻧــﻪ‪ ،‬ﺣﺮﯾــﻒ‪ ،‬ھﻤـــﺎورد‪ .‬وﻗــﺘﯽ‬ ‫ھﻤـﺎورد از ﻗـﺪرﺗﺶ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎ ﺷـﺪ‪ ،‬ﻣﺜـﻞ آن ﻣﺮد‪،‬‬ ‫ﺑﺎﯾـﺪ ﺑـﺎ او روﺑﻪرو ﺑﺸﻮی‪ ،‬وﮔﺮﻧﻪ ﺑﻪ ﺧـﺎﻃﺮ ﻧﺎﺗﻮاﻧﯽ‬ ‫در اﻋﻤـــﺎل ﻗـــﺪرﺗﺖ‪ ،‬زﯾﺮ ﭘـــﺎی ﺧــﻮدت را ﺧــﺎﻟﯽ‬ ‫ﮐﺮدهای‪ .‬داﻧﺴـــﺘﻦ اﯾﻨﮑـــﻪ ﭼﻪﮔـــﻮﻧﻪ ﺑــﻪ ﺣﺮﯾﻔﺖ‬ ‫اﺣــﺘﺮام ﺑﮕـــﺬاری‪ ،‬ﻓﺎﺻـــﻠﻪی زﯾـــﺎدی ﺑـــﺎ رﻓﺘـــﺎر‬ ‫ﭼﺎﭘﻠﻮسھﺎ و ﺑﺰدلھﺎ و ﺧﺎﺋﻦھﺎ ﺳ ﺖ‪«.‬‬ ‫»اﻣﺎ ﻣﯽداﻧﯽ ﮐﻪ او‪«...‬‬ ‫»ﻣﮫــﻢ ﻧﯿﺴــﺖ ﮐﯽ ﺑــﻮد‪ .‬ﻣﮫــﻢ روش او ﺑﺮای‬ ‫ﻣـــﺪﯾﺮﯾﺖ ﺑﺮ اﻧﺮژیاش ﺑـــﻮد‪ .‬از روش ﻣﺒـــﺎرزهاش‬ ‫ﺧـﻮ ﺷﻢ آﻣـﺪ‪ ،‬او ھـﻢ از روش ﻣـﻦ ﺧﻮ ﺷـﺶ آﻣـﺪ‪.‬‬ ‫ھﻤﯿﻦ‪«.‬‬ ‫رُ ز ز ر ﯾ ﻦ‬


‫ﺑﻌﺪ از ﻧﻮ ﺷﯿﺪ ن آ ن ھﻤﻪ ودﮐﺎی ﻣﻐﻮ ﻟﯽ ـ رو ﺳﯽ‪ ،‬ﺳﺮدرد‬ ‫و ﺣﺸﺘﻨﺎﮐﯽ دارم و ھﯿﭻﮐﺪام از ﻗﺮصھﺎ و ﺷﺮﺑﺖھﺎ ﺗﺄﺛﯿﺮی‬ ‫ﻧﺪا ﺷﺘﻪ‪ .‬روز آ ﻓﺘﺎﺑﯽ و ﺑﯽاﺑﺮی ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎد ﭘﺮ ﺳﻮزی ﻣﯽآﯾﺪ‪.‬‬ ‫ھﺮ ﭼﻨﺪ اوا ﺧﺮ ﺑﮫﺎر ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ھﻨﻮز ﺷﻦھﺎی ﺳﺎ ﺣ ﻞ ﺑﺎ ﻗﻄﻌﺎت‬ ‫ﯾﺦ آﻣﯿﺨﺘﻪ ا ﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ و ﺟﻮد ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻻﯾﻪ ﻟﺒﺎس‪ ،‬ﺳﺮﻣﺎ ﺗﺤﻤ ﻞﻧﺎﭘﺬﯾﺮ‬ ‫ا ﺳ ﺖ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﺗﻨﮫﺎ ﯾﮏ ﻓ ﮑﺮ در ﺳﺮم ا ﺳﺖ‪ :‬ﺧﺪای ﻣﻦ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻨﺰل‬ ‫ر ﺳﯿﺪ هام!‬ ‫ﺟﻠﻮﯾﻢ درﯾﺎ ﭼﻪی ﭘﮫﻨﺎوری ا ﺳﺖ‪ .‬آ ن ﻗﺪر ﺑﺰرگ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ‬ ‫ز ﺣﻤﺖ ﮐﺮاﻧﻪی دﯾ ﮕﺮش را ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ‪ .‬ﯾﮏ ﻗﺎﯾﻖ ﻣﺎھﯿ ﮕﯿﺮی‪ ،‬در‬ ‫ﭘ ﺲزﻣﯿﻨﻪی ﻗﻠﻪھﺎی ﺑﺮفﮔﺮ ﻓﺘﻪ‪ ،‬در ﺣﺎل ﻋﺒﻮر از درﯾﺎ ﭼﻪی زﻻل‬ ‫ا ﺳﺖ و ا ﺣﺘﻤﺎﻻً ﺷﺐ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدد‪ .‬ﻓﻘﻂ د ﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ اﯾﻨﺠﺎ‬ ‫ﺑﺎ ﺷﻢ‪ ،‬ﺑﻪﺗﻤﺎﻣﯽ ﺣﺎﺿﺮ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ ھﺮﮔﺰ ﺑﺮﮔﺮدم‪.‬‬ ‫ﭼﻨﺪ ﻧﻔ ﺲ ﻋﻤﯿﻖ ﻣﯽﮐﺸﻢ و ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺗﻤﺎم آ ن زﯾﺒﺎﯾﯽ را‬ ‫ﺑﻪ د ر و ن ﺑ ﮑ ﺸ ﻢ ‪.‬‬ ‫»ﯾ ﮑﯽ از زﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ ﭼﯿﺰھﺎﯾﯽ ا ﺳﺖ ﮐﻪ در ﻋﻤﺮم دﯾﺪ هام‪«.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺮف ﻣﻦ ﺗﺸﻮﯾﻖ ﻣﯽ ﺷﻮد و ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯽﮔﯿﺮد‬ ‫اﻃﻼﻋﺎﺗﯽ را ﺑﻪ ﺧﻮردم ﺑﺪھﺪ‪ .‬ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدھﺪ ﮐﻪ درﯾﺎ ﭼﻪی ﺑﺎﯾ ﮑﺎل‬ ‫ﮐﻪ در ﻣﺘﻮ ن ﭼﯿﻨﯽ ﺑﻪ درﯾﺎی ﺷﻤﺎل ﻣﻌﺮوف ا ﺳﺖ‪ ،‬ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ‪20‬‬ ‫درﺻﺪ ﺳﻄﻮح آب ﺷﯿﺮﯾﻦ زﻣﯿﻦ را ﺑﻪ ﺧﻮدش ا ﺧﺘﺼﺎص داد ه و‬ ‫ﺑﯿ ﺶ از ﺑﯿﺴﺖ و ﭘﻨﺞ ﻣﯿﻠﯿﻮ ن ﺳﺎل ﻋﻤﺮ دارد‪ .‬ﻣﺘﺄ ﺳﻔﺎﻧﻪ‬ ‫ھﯿﭻﮐﺪام از اﯾﻦ اﻃﻼﻋﺎت ﺑﺮاﯾﻢ ﺟﺎ ﻟﺐ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬ ‫» ﺣﻮا ﺳﻢ را ﭘﺮت ﻧ ﮑﻦ‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﻣﻨﻈﺮ ه را ﺟﺬب‬ ‫ر و ﺣ ﻢ ﮐ ﻨ ﻢ ‪«.‬‬ ‫» ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺰرگ ا ﺳﺖ‪ .‬ﭼﺮا ﺷﯿﺮ ﺟﻪ ﻧﻤﯽزﻧﯽ ﺗﺎ رو ﺣﺖ را در‬


‫روح درﯾﺎ ﭼﻪ ﻏﺮق ﮐﻨﯽ ؟«‬ ‫ﺑﻪ ﻋﺒﺎرت دﯾ ﮕﺮ‪ ،‬ﯾﻌﻨﯽ ﺧﻄﺮ ﺳﺮﻣﺎزدﮔﯽ و ﻣﺮگ از ھﯿﭙﻮﺗﺮﻣﯽ‬ ‫در ﺳﯿﺒﺮی را ﺑﻪ ﺟﺎ ن ﺑﺨﺮم‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻣﻮ ﻓﻖ ﺷﺪ ه ﺗﻮ ﺟﮫﻢ را‬ ‫ﺟﻠﺐ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺳﺮم ﺳﻨ ﮕﯿﻦ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺎد ﺗﺤﻤ ﻞﻧﺎﭘﺬﯾﺮ‪ ،‬و ﺗﺼﻤﯿﻢ‬ ‫ﻣﯽﮔﯿﺮﯾﻢ را ﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﺤﻠﯽ ﺑﺮوﯾﻢ ﮐﻪ ﻗﺮار ا ﺳﺖ ﺷﺐ را‬ ‫ﺑ ﮕﺬراﻧﯿﻢ‪.‬‬ ‫»ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﮐﻪ آﻣﺪی‪ .‬ﭘﺸﯿﻤﺎ ن ﻧﻤﯽ ﺷﻮی‪«.‬‬ ‫ﺑﻪ ﻣﮫﻤﺎﻧﺨﺎﻧﻪای در رو ﺳﺘﺎﯾﯽ ﮐﻮ ﭼﮏ ﻣﯽروﯾﻢ‪ ،‬ﺷﺒﯿﻪ آ نھﺎ‬ ‫ﮐﻪ در اﯾﺮﮐﻮﺗﺴﮏ دﯾﺪم‪ .‬ﮐﻨﺎر درش ﭼﺎھﯽ ا ﺳﺖ و د ﺧﺘﺮ ﮐﻮ ﭼ ﮑﯽ‬ ‫ﮐﻨﺎرش اﯾﺴﺘﺎد ه و ﺳﻌﯽ دارد ﺳﻄ ﻞ آﺑﯽ را ﺑﺎﻻ ﺑ ﮑﺸﺪ‪ .‬ھﻼل‬ ‫ﻣﯽرود ﮐﻤ ﮑ ﺶ ﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﺎی ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪ ن ﻃﻨﺎب‪ ،‬د ﺧﺘﺮﺑﭽﻪ را‬ ‫ﺑﻪ ﻣﺤ ﻞ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﯽ ﻟﺐ ﭼﺎ ه ﻣﯽراﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ﺑﻨﺎ ﺑﻪ ﯾﯽ ﭼﯿﻨﮓ‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﯽ ﺷﮫﺮی را ﺑﺠﻨﺒﺎﻧﯽ‪،‬‬ ‫اﻣﺎ ﭼﺎ ه را ﻧﻪ‪ .‬ﻣﻦ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﻣﯽﺗﻮاﻧﯽ ﺳﻄ ﻞ را ﺑﺠﻨﺒﺎﻧﯽ‪ ،‬اﻣﺎ اﯾﻦ‬ ‫ﺑ ﭽﻪ ر ا ﻧﻪ ‪ .‬ﻣ ﺮ ا ﻗ ﺐ ﺑ ﺎ ش ‪« .‬‬ ‫ﻣﺎدر د ﺧﺘﺮ ﺑﯿﺮو ن ﻣﯽآﯾﺪ و ھﻼل را ﺳﺮزﻧ ﺶ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺣﺎل‬ ‫ﺧﻮد ﺷﺎ ن ﻣﯽﮔﺬارم و ﺑﻪ اﺗﺎ ﻗﻢ ﻣﯽروم‪ .‬ﯾﺎﺋﻮ ﺑﻪ ﺷﺪت ﻣﺨﺎ ﻟ ﻒ‬ ‫آﻣﺪ ن ھﻼل ﺑﻮد‪ .‬در آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻼ ﻗﺎت ﺷﻤﻦ ﻣﯽروﯾﻢ‪ ،‬ز نھﺎ‬ ‫ا ﺟﺎز هی ورود ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬ﺑﮫ ﺶ ﮔﻔﺘﻢ اﺻﺮاری ﺑﺮ اﯾﻦ ﻣﻼ ﻗﺎت ﻧﺪارم‪.‬‬ ‫اﯾﻦ ﺳﻨﺖ را ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﻢ‪ ،‬ھﻤﻪ ﺟﺎ ﭘﯿﺪا ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﺑﺎ ﭼﻨﺪﯾﻦ‬ ‫ﺷﻤﻦ در ﮐﺸﻮر ﺧﻮدم ھﻢ ﻣﻼ ﻗﺎت ﮐﺮد هام‪ .‬ﺗﻨﮫﺎ د ﻟﯿ ﻞ ﻣﻮا ﻓﻘﺘﻢ‬ ‫ﺑﺮای آﻣﺪ ن اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﯾﺎﺋﻮ در اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰھﺎ ﯾﺎدم داد ه و‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ ﮐﻤ ﮑﻢ ﮐﺮد ه‪.‬‬ ‫در اﯾﺮﮐﻮﺗﺴﮏ ﮐﻪ ﺑﻮدﯾﻢ‪ ،‬ﮔﻔﺘﻢ‪» :‬ﺑﺎﯾﺪ ھﺮ ﻟﺤﻈﻪای را ﮐﻪ‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﺎ ھﻼل ﺑ ﮕﺬراﻧﻢ‪ .‬ﻣﯽداﻧﻢ ﭼﻪ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬در ﻣﺴﯿﺮ‬ ‫ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﺧﻮدم ھﺴﺘﻢ‪ .‬اﮔﺮ اﻻ ن ﮐﻤ ﮑﻢ ﻧ ﮑﻨﺪ‪ ،‬در اﯾﻦ‬


‫ﺣﻠﻮل ﻓﻘﻂ ﺳﻪ ﻓﺮﺻﺖ دﯾ ﮕﺮ ﺧﻮاھﻢ دا ﺷﺖ‪«.‬‬ ‫د ﻗﯿﻘﺎً ﻣﻨﻈﻮرم را ﻧﻔﮫﻤﯿﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﮐﻮ ﻟﻪﭘﺸﺘﯽام را ﮔﻮ ﺷﻪی اﺗﺎ ﻗﻢ ﻣﯽﮔﺬارم‪ ،‬ﺣﺮارت را ﺗﺎ‬ ‫ﺣﺪاﮐﺜﺮ ﺑﺎﻻ ﻣﯽﺑﺮم‪ ،‬ﭘﻨﺠﺮ هھﺎ را ﻣﯽﺑﻨﺪم و روی ﺗﺨﺖ ﻣﯽا ﻓﺘﻢ‪،‬‬ ‫ﺑﻪ اﻣﯿﺪ اﯾﻨ ﮑﻪ ﺳﺮدردم ﺑﺮﻃﺮف ﺷﻮد‪ .‬ھﻤﯿﻦ ﻣﻮ ﻗﻊ ھﻼل ﻣﯽآﯾﺪ‬ ‫ﺗﻮ ‪.‬‬ ‫»ﻣﺮا آ ن ﺑﯿﺮو ن ﺗﻨﮫﺎ ﮔﺬا ﺷﺘﯽ ﺗﺎ ﺑﺎ آ ن ز ن ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ‪ .‬ﺗﻮ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﯽداﻧﯽ ﻣﻦ از ﻏﺮﯾﺒﻪھﺎ ﺑﺪم ﻣﯽآﯾﺪ‪«.‬‬ ‫»اﯾﻨﺠﺎ ﻣﺎﯾﯿﻢ ﮐﻪ ﻏﺮﯾﺒﻪاﯾﻢ‪«.‬‬ ‫»ﻣﺘﻨﻔﺮم از اﯾﻨ ﮑﻪ ﻣﺪام درﺑﺎر هی ﮐﺎرھﺎﯾﻢ ﭘﯿﺸﺪاوری ﺑ ﮑﻨﻨﺪ و‬ ‫ﻣﺠﺒﻮر ﺑﺸﻮم ﺗﺮس و ا ﺣﺴﺎ ﺳﺎت و ﻧﻘﺎط ﺿﻌﻔﻢ را ﻣﺨﻔﯽ ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ ﻣﻦ ز ن ﺷﺠﺎع و ﺑﺎا ﺳﺘﻌﺪادی ھﺴﺘﻢ ﮐﻪ ھﯿﭻو ﻗﺖ‬ ‫ﭼﯿﺰی ﻣﺮﻋﻮﺑﻢ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ‪ .‬خُب‪ ،‬در ا ﺷﺘﺒﺎھﯽ‪ .‬ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﺮﻋﻮﺑﻢ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬از ﻧ ﮕﺎ ه و ﻟﺒﺨﻨﺪ و ﺑﺮ ﺧﻮرد ﻧﺰدﯾﮏ ﭘﺮھﯿﺰ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺗﻮ ﺗﻨﮫﺎ‬ ‫ﮐﺴﯽ ھﺴﺘﯽ ﮐﻪ وا ﻗﻌﺎً ﺑﺎھﺎش ﺣﺮف زد هام‪ .‬ﯾﺎ ﻣﺘﻮ ﺟﻪ‬ ‫ﻧﺸﺪ های ؟«‬ ‫درﯾﺎ ﭼﻪی ﺑﺎﯾ ﮑﺎل‪ ،‬ﻗﻠﻪھﺎی ﺑﺮ ﻓﯽ‪ ،‬آب زﻻل‪ ،‬ﯾ ﮑﯽ از زﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ‬ ‫ﻣ ﮑﺎ نھﺎ روی زﻣﯿﻦ‪ ،‬و اﯾﻦ ﻣ ﮑﺎ ﻟﻤﻪی ا ﺣﻤﻘﺎﻧﻪ‪.‬‬ ‫»ﺑ ﮕﺬار ﮐﻤﯽ ا ﺳﺘﺮا ﺣﺖ ﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﻣﯽروﯾﻢ ﻗﺪم ﺑﺰﻧﯿﻢ‪.‬‬ ‫اﻣﺸﺐ دارم ﺷﻤﻦ را ﻣﻼ ﻗﺎت ﻣﯽﮐﻨﻢ‪«.‬‬ ‫ﻣﯽآﯾﺪ ﮐﻮ ﻟﻪاش را روی زﻣﯿﻦ ﺑ ﮕﺬارد‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬اﺗﺎق‬ ‫ﺧﻮدت را داری‪«.‬‬ ‫»اﻣﺎ ﺗﻮی ﻗﻄﺎر‪«...‬‬ ‫ﺟﻤﻠﻪاش را ﺗﻤﺎم ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﻣﯽرود ‪ .‬در را ﭘﺸﺖ ﺳﺮش‬ ‫ﻣﯽﮐﻮﺑﺪ‪ .‬دراز ﻣﯽﮐﺸﻢ و ﺑﻪ ﺳﻘ ﻒ ﺧﯿﺮ ه ﻣﯽ ﺷﻮم‪ ،‬در ﻓ ﮑﺮ‬ ‫اﯾﻨ ﮑﻪ ﭼﻪ ﺑ ﮑﻨﻢ‪ .‬ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ ا ﺟﺎز ه ﺑﺪھﻢ ا ﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎ ه ھﺪاﯾﺘﻢ‬


‫ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ و ﻧﻤﯽﮔﺬارم‪ ،‬ﭼﻮ ن ز ن دﯾ ﮕﺮی را دو ﺳﺖ دارم ﮐﻪ‬ ‫اﻻ ن دور از اﯾﻨﺠﺎ ﺳﺖ و ﺑﻪ ﺷﻮھﺮش اﻋﺘﻤﺎد دارد‪ ،‬ھﺮ ﭼﻨﺪ ﺧﯿﻠﯽ‬ ‫ﺧﻮب او را ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎم ﺗﻼشھﺎی ﻗﺒﻠﯽام ﺑﺮای ﺗﻮﺿﯿﺢ‬ ‫داد ن ﻗﻀﯿﻪ ﺑﯽﻧﺘﯿﺠﻪ ﺑﻮد ه؛ ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﮫﺘﺮﯾﻦ ﻣﻮ ﻗﻌﯿﺖ ﺑﺮای‬ ‫ﮐﻨﺪ ن ﻗﺎل ﻗﻀﯿﻪ ﺑﺎ اﯾﻦ ز ن ﺟﻮا ن و ﺳﻮا ﺳﯽ‪ ،‬ﺗﻄﺒﯿﻖﭘﺬﯾﺮ‪ ،‬ﻗﻮی‪،‬‬ ‫اﻣﺎ ﺷ ﮑﻨﻨﺪ ه‪ ،‬ﯾﮏ ﺑﺎر ﺑﺮای ھﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺮای اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ﮐﻪ دارد ﻣﯽا ﻓﺘﺪ ﻣﻦ ﻣﻘﺼﺮ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪ .‬ھﻼل ھﻢ‬ ‫ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎ را در اﯾﻦ ﻣﻮ ﻗﻌﯿﺖ ﮔﺬا ﺷﺘﻪ‪ ،‬و ﻓﻘﻂ اﻣﯿﺪوارم‬ ‫ﺑﺮای ھﺮدوﻣﺎ ن ﺧﯿﺮ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ .‬اﻣﯿﺪ ؟ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ھﻤﯿﻦﻃﻮر ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺑﻪ دﻋﺎ ﺧﻮاﻧﺪ ن و ﺑﯽدرﻧﮓ ﺑﻪ ﺧﻮاب ﻓﺮو ﻣﯽروم‪.‬‬ ‫ﺑﯿﺪار ﻣﯽ ﺷﻮم‪ ،‬ﺑﻪ اﺗﺎ ﻗ ﺶ ﻣﯽروم و از ﺑﯿﺮو ن ﻣﯽ ﺷﻨﻮم ﮐﻪ‬ ‫وﯾﻮ ﻟﻮ ن ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬ﺻﺒﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﮐﺎرش ﺗﻤﺎم ﺷﻮد‪ ،‬ﺑﻌﺪ در ﻣﯽزﻧﻢ‪.‬‬ ‫»ﺑﺮوﯾﻢ ﻗﺪم ﺑﺰﻧﯿﻢ‪«.‬‬ ‫ﻧ ﮕﺎھﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺘﻌﺠﺐ و ﺧﻮ ﺷﺤﺎل ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫» ﺣﺎ ﻟﺖ ﺑﮫﺘﺮ ا ﺳﺖ ؟ ﺗﺤﻤ ﻞ ﺑﺎد و ﺳﺮﻣﺎ را داری ؟«‬ ‫»آر ه‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﺑﮫﺘﺮم‪ .‬ﺑﺮوﯾﻢ‪«.‬‬ ‫در دھ ﮑﺪ ه ﻗﺪم ﻣﯽزﻧﯿﻢ‪ .‬ﺑﻪ ﻗﺼﻪھﺎی ﭘﺮﯾﺎ ن ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﯾﮏ روز‬ ‫ﺗﻮرﯾﺴﺖھﺎ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯽآﯾﻨﺪ‪ ،‬ھﺘ ﻞھﺎی ﻋﻈﯿﻢ ﺑﻨﺎ ﻣﯽ ﺷﻮد‪،‬‬ ‫ﻣﻐﺎز هھﺎ ﺗﯽ ﺷﺮت و ﻓﻨﺪک و ﮐﺎرت ﭘﺴﺘﺎل و ﻣﺪلھﺎی ﮐﻮ ﭼﮏ‬ ‫ﺧﺎﻧﻪھﺎی ﭼﻮﺑﯽ ﻣﯽ ﻓﺮو ﺷﻨﺪ‪ .‬ﭘﺎرﮐﯿﻨﮓھﺎی ﻋﻈﯿﻢ ﺑﺮای‬ ‫اﺗﻮﺑﻮسھﺎی دوﻃﺒﻘﻪ ﻣﯽ ﺳﺎزﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺮدم را‪ ،‬ﻣﺴﻠﺢ ﺑﻪ‬ ‫دورﺑﯿﻦھﺎی دﯾﺠﯿﺘﺎل ﻣﯽآورﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺼﻤﻤﻨﺪ ﺗﻤﺎم آ ن درﯾﺎ ﭼﻪ را‬ ‫روی ﯾﮏ ﺳﺨﺖا ﻓﺰار ﮐﻮ ﭼﮏ ﺣﺎ ﻓﻈﻪ ﺛﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﭼﺎھﯽ ﮐﻪ دﯾﺪﯾﻢ‬ ‫ﻧﺎﺑﻮد ﻣﯽ ﺷﻮد و ﺟﺎﯾ ﺶ را ﭼﺎ ه دﯾ ﮕﺮی ﻣﯽﮔﯿﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ د ﺳﺘﻮر‬ ‫ﺷﮫﺮداری ﺳﺮش را ﻣﯽﺑﻨﺪﻧﺪ‪ ،‬ﭼﻮ ن ﺧﻄﺮ ﺳﻘﻮط ﺑﭽﻪھﺎی‬ ‫ﺧﺎر ﺟﯽ در آ ن و ﺟﻮد دارد‪ .‬ﻗﺎﯾﻖ ﻣﺎھﯿ ﮕﯿﺮی ﮐﻪ اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ دﯾﺪم‪،‬‬


‫ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬آب درﯾﺎ ﭼﻪ ﻣﯿﺪا ن ﻋﺒﻮر ﻗﺎﯾﻖھﺎی ﻣﺪر ن ﻟﻮﮐﺴﯽ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد ﮐﻪ ﻣﺮدم را در ﺳﻔﺮھﺎی ﯾﮏروز ه ﺑﻪ اﻧﻀﻤﺎم ﻧﺎھﺎر‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫و ﺳﻂ درﯾﺎ ﭼﻪ ﻣﯽﺑﺮد‪ .‬ﻣﺎھﯿ ﮕﯿﺮا ن و ﺷ ﮑﺎر ﭼﯽھﺎی ﺣﺮ ﻓﻪای از‬ ‫را ه ﻣﯽر ﺳﻨﺪ و ﺑﺮای ﻣﺠﻮز ﻣﺎھﯿ ﮕﯿﺮی و ﺷ ﮑﺎر ﺷﺎ ن‪ ،‬روزاﻧﻪ ﺑﻪ‬ ‫اﻧﺪاز هی ﺗﻤﺎم ﺳﺎل درآﻣﺪ ﻣﺎھﯿ ﮕﯿﺮھﺎ و ﺷ ﮑﺎر ﭼﯽھﺎی ﻣﺤﻠﯽ‬ ‫ﻣﯽﭘﺮدازﻧﺪ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﻓﻌﻼً ﻓﻘﻂ دھ ﮑﺪ هی دورد ﺳﺘﯽ در ﺳﯿﺒﺮی ا ﺳﺖ؛ ﺟﺎﯾﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﺮد و زﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﺼ ﻒ ﺳﻦ ﻣﺮد را دارد‪ ،‬دارﻧﺪ ﮐﻨﺎر رود ﺧﺎﻧﻪای‬ ‫ﮐﻪ از ذوب ﺷﺪ ن ﯾﺦھﺎ ﺑﻪو ﺟﻮد آﻣﺪ ه را ه ﻣﯽروﻧﺪ‪ .‬ﮐﻨﺎرش‬ ‫ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﺻﺤﺒﺖھﺎی دﯾﺸﺒﻤﺎ ن در ر ﺳﺘﻮرا ن ﯾﺎدت ا ﺳﺖ ؟«‬ ‫»ﮐﻢوﺑﯿ ﺶ‪ .‬زﯾﺎدی ﻣﺸﺮوب ﺧﻮرد ه ﺑﻮدم‪ ،‬اﻣﺎ ﯾﺎدم ا ﺳﺖ ﯾﺎﺋﻮ‬ ‫ﺟﻠﻮی آ ن ﻣﺮد اﻧ ﮕﻠﯿﺴﯽ اﯾﺴﺘﺎد‪«.‬‬ ‫»درﺑﺎر هی ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﺣﺮف زدم‪«.‬‬ ‫»آر ه‪ ،‬ﯾﺎدم ا ﺳﺖ‪ .‬ﺧﻮب ﻓﮫﻤﯿﺪم ﻣﻨﻈﻮرت را‪ ،‬ﭼﻮ ن آ ن‬ ‫ﻟﺤﻈﻪای ﮐﻪ در ا ﻟ ﻒ ﺑﻮدﯾﻢ‪ ،‬دﯾﺪم ﮐﻪ ﭼﺸﻢھﺎﯾﺖ ﭘﺮ از ﺣﺎ ﻟﺘﯽ‬ ‫آﻣﯿﺨﺘﻪای از ﻋﺸﻖ و ﺑﯽﺗﻔﺎوﺗﯽ ا ﺳﺖ‪ ،‬و ﺳﺮت را ﮐﻼ ه ﺧﺮ ﻗﻪی‬ ‫راھﺒﺎ ن ﭘﻮ ﺷﺎﻧﺪ ه ﺑﻮد‪ .‬ا ﺣﺴﺎس ﻣﯽﮐﺮدم ﺑﮫﻢ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﺷﺪ ه و‬ ‫ا ﺣﺴﺎس ﺗﺤﻘﯿﺮ ﺷﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﺮدم‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﮫﻢ ﻧﯿﺴﺖ راﺑﻄﻪی‬ ‫ﻣﺎ در زﻧﺪﮔﯽ ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﭼﻪ ﺑﻮد ه‪ .‬ﻣﺎ در زﻣﺎ ن ﺣﺎ ﻟﯿﻢ‪«.‬‬ ‫»اﯾﻦ رود را ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ ؟ خُب‪ ،‬در اﺗﺎق ﻧﺸﯿﻤﻦ آﭘﺎرﺗﻤﺎﻧﻢ در‬ ‫ﺧﺎﻧﻪ‪ ،‬ﺗﺎﺑﻠﻮ ﻧﻘﺎ ﺷﯽای از ﯾﮏ رُز ﺷﻨﺎور در ﭼﻨﯿﻦ رودی ھﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﺼ ﻒ ﺗﺎﺑﻠﻮ در ﻣﻌﺮض ﺗﺄﺛﯿﺮات آب و ﻋﻨﺎﺻﺮ دﯾ ﮕﺮ ﻗﺮار ﮔﺮ ﻓﺘﻪ و ﺑﺮای‬ ‫ھﻤﯿﻦ ﺣﺎ ﺷﯿﻪھﺎ ﮐﻤﯽ زﻣﺨﺖ ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ھﻨﻮز ﻣﯽ ﺷﻮد ﺑﺨﺸﯽ‬ ‫از آ ن رُز زﯾﺒﺎ را در ﭘ ﺲزﻣﯿﻨﻪی ﻃﻼﯾﯽ دﯾﺪ‪ .‬ﻧﻘﺎ ﺷ ﺶ را ھﻢ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﻢ‪ .‬ﺳﺎل ‪ 2003‬ﺑﺎ ھﻢ ﺑﻪ ﺟﻨ ﮕﻠﯽ در ﮐﻮ هھﺎی ﭘﯿﺮﻧﻪ‬


‫ر ﻓﺘﯿﻢ و ﺑﻪ ﺑﺴﺘﺮ ﺧﺸ ﮑﯽ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪ ه از ﺟﻮﯾﺒﺎری ر ﺳﯿﺪﯾﻢ و آ ن‬ ‫ﺗﺎﺑﻠﻮ را زﯾﺮ ﺳﻨﮓھﺎی ﮐ ﻒ ﺑﺴﺘﺮ ﺟﻮﯾﺒﺎر ﭘﻨﮫﺎ ن ﮐﺮدﯾﻢ‪.‬‬ ‫»ﻧﻘﺎش ھﻤﺴﺮم ا ﺳﺖ‪ .‬اﻻ ن‪ ،‬ھﺰارا ن ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮ دور از اﯾﻨﺠﺎ‪،‬‬ ‫ھﻨﻮز ﺧﻮاب ا ﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻮ ن ھﻨﻮز در ﺷﮫﺮش ﺳﭙﯿﺪ ه ﻧﺰد ه‪ ،‬در‬ ‫ﺣﺎ ﻟﯽﮐﻪ اﻻ ن اﯾﻨﺠﺎ ﺳﺎﻋﺖ ﭼﮫﺎر ﺑﻌﺪازﻇﮫﺮ ا ﺳﺖ‪ .‬ﺑﯿﺸﺘﺮ از رﺑﻊ‬ ‫ﻗﺮ ن ﺑﺎ ھﻢ ﺑﻮد هاﯾﻢ‪ .‬او ﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﮐﻪ دﯾﺪﻣ ﺶ‪ ،‬ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮدم‬ ‫راﺑﻄﻪﻣﺎ ن ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﻧﻤﯽر ﺳﺪ و در دو ﺳﺎل اول ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮدم‬ ‫ﯾ ﮑﯽﻣﺎ ن آ ن ﯾ ﮑﯽ را ﺗﺮک ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬در ﭘﻨﺞ ﺳﺎل ﺑﻌﺪی ھﻤﭽﻨﺎ ن‬ ‫ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدم ﺑﻪ ھﻢ ﻋﺎدت ﮐﺮد هاﯾﻢ و ھﻤﯿﻦ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ را در‬ ‫ک ﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬ھﺮﮐﺪام را ه ﺧﻮدﻣﺎ ن را ﻣﯽروﯾﻢ‪ .‬ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدم‬ ‫راﺑﻄﻪای ﻣﺘﻌﮫﺪﺗﺮ‪ ،‬ﻣﺮا از ”آزادی“ام ﻣﺤﺮوم ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻧﻤﯽﮔﺬارد‬ ‫ھﻤﻪی ﭼﯿﺰھﺎﯾﯽ را ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ‪ ،‬ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻢ‪«.‬‬ ‫ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ ھﻼل دارد ﮐﻤﯽ ﻧﺎآ ﺳﻮد ه ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫»و اﯾﻦ ﭼﻪ رﺑﻄﯽ ﺑﻪ رود و ﮔ ﻞ رُز دارد ؟«‬ ‫»در ﺗﺎﺑﺴﺘﺎ ن ‪ ،2002‬ﻣﻦ دﯾ ﮕﺮ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪ هی ﻣﺸﮫﻮری ﺑﻮدم و‬ ‫ﮐﻠﯽ ﭘﻮل دا ﺷﺘﻢ و ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدم ارزشھﺎی ا ﺳﺎ ﺳﯽام ﻋﻮض‬ ‫ﻧﺸﺪ ه‪ .‬اﻣﺎ ﭼﻪﻃﻮر ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎ ﺷﻢ ؟ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮ ﻓﺘﻢ‬ ‫اﻣﺘﺤﺎﻧ ﺶ ﮐﻨﻢ‪ .‬اﺗﺎق ﮐﻮ ﭼ ﮑﯽ در ھﺘﻠﯽ دو ﺳﺘﺎر ه در ﻓﺮاﻧﺴﻪ‬ ‫ﮐﺮاﯾﻪ ﮐﺮدﯾﻢ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ اﯾﻨ ﮑﻪ ﭘﻨﺞ ﻣﺎ ه ﺳﺎل را آﻧﺠﺎ ﺑ ﮕﺬراﻧﯿﻢ‪ .‬ﻓﻘﻂ‬ ‫ﮔﻨﺠﻪی ﮐﻮ ﭼ ﮑﯽ در اﺗﺎق دا ﺷﺘﯿﻢ و ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮدﯾﻢ ﺗﻌﺪاد‬ ‫ﻟﺒﺎسھﺎﯾﻤﺎ ن را ﺑﻪ ﺣﺪا ﻗ ﻞ ﺑﺮ ﺳﺎﻧﯿﻢ‪ .‬ﺑﺮای ﭘﯿﺎد هرویھﺎی ﻃﻮﻻﻧﯽ‬ ‫در ﺟﻨ ﮕ ﻞھﺎ و ﮐﻮ هھﺎ ﻣﯽر ﻓﺘﯿﻢ‪ ،‬ﺑﯿﺮو ن ﻏﺬا ﻣﯽ ﺧﻮردﯾﻢ و ھﺮروز‬ ‫ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻤﺎ ﻣﯽر ﻓﺘﯿﻢ‪ .‬آ ن ﺳﺒﮏ زﻧﺪﮔﯽ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﺸﺎ ن داد ﮐﻪ‬ ‫ﭘﺮﺗﺠﻤ ﻞﺗﺮﯾﻦ اﻣ ﮑﺎﻧﺎت زﻧﺪﮔﯽ در ا ﺧﺘﯿﺎر ھﻤﻪ ھﺴﺖ‪.‬‬ ‫»ھﺮدوﯾﻤﺎ ن ﮐﺎرﻣﺎ ن را دو ﺳﺖ دارﯾﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻟﭗﺗﺎﭘﻢ‬ ‫ا ﺣﺘﯿﺎج دارم و زﻧﻢ ﻧﻘﺎش ا ﺳﺖ و ﻧﻘﺎشھﺎ ﺑﻪ ا ﺳﺘﻮدﯾﻮھﺎی‬


‫ﺑﺰرﮔﯽ ا ﺣﺘﯿﺎج دارﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ ﻧﻘﺎ ﺷﯽھﺎﯾﺸﺎ ن را ﺗﻮ ﻟﯿﺪ و اﻧﺒﺎر‬ ‫ﮐ ﻨ ﻨ ﺪ ‪ .‬ﻧ ﻤ ﯽ ﺧ ﻮ ا ﺳ ﺘ ﻢ ﺑﻪ ﺧ ﺎ ﻃ ﺮ ﻣ ﻦ ا ز ﺣ ﺮ ﻓﻪ ا ش د ﺳ ﺖ ﺑ ﮑ ﺸ ﺪ ‪ ،‬و‬ ‫ﭘﯿﺸﻨﮫﺎد ﮐﺮدم ﯾﮏ ا ﺳﺘﻮدﯾﻮ ا ﺟﺎر ه ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬اﻣﺎ در ﻃﯽ اﯾﻦ ﻣﺪت‬ ‫ﮐﻮ هھﺎ و در هھﺎ و رودھﺎ و درﯾﺎ ﭼﻪھﺎ و ﺟﻨ ﮕ ﻞھﺎ را ﺗﻤﺎ ﺷﺎ ﮐﺮد ه‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬اﯾﻦ ﻓ ﮑﺮ ﺑﻪ ذھﻨ ﺶ ر ﺳﯿﺪ ﮐﻪ‪ :‬ﭼﺮا ﻧﻘﺎ ﺷﯽھﺎﯾﻢ را اﯾﻨﺠﺎ اﻧﺒﺎر‬ ‫ﻧ ﮑﻨﻢ ؟ ﭼﺮا ا ﺟﺎز ه ﻧﻤﯽدھﻢ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺑﺎ ﻣﻦ ھﻤ ﮑﺎری ﮐﻨﺪ ؟«‬ ‫ﭼﺸﻢھﺎی ھﻼل ﺑﺮ رود دو ﺧﺘﻪ ﺷﺪ ه‪.‬‬ ‫» ﻓ ﮑﺮ ”اﻧﺒﺎر“ ﮐﺮد ن ﺗﺎﺑﻠﻮھﺎ در ﻓﻀﺎی ﺑﺎز از ھﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﺑﻪ ﻓ ﮑﺮش‬ ‫ر ﺳﯿﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﻟﭗﺗﺎﭘﻢ را ﺑﺮﻣﯽدا ﺷﺘﻢ و ﻣﯽﻧﻮ ﺷﺘﻢ‪ ،‬و او روی ﭼﻤﻦ‬ ‫زاﻧﻮ ﻣﯽزد و ﻧﻘﺎ ﺷﯽ ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ﯾﮏ ﺳﺎل ﺑﻌﺪ ﺳﺮاغ او ﻟﯿﻦ ﺑﻮمھﺎ‬ ‫ر ﻓﺘﯿﻢ و ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺧﺎرقا ﻟﻌﺎد ه و ﺧﯿﻠﯽ اﺻﯿ ﻞ ﺑﻮد‪ .‬او ﻟﯿﻦ ﺗﺎﺑﻠﻮﯾﯽ ﮐﻪ‬ ‫از ”زﯾﺮ ﺧﺎک“ درآوردﯾﻢ‪ ،‬آ ن ﮔ ﻞ رُز ﺑﻮد‪ .‬اﯾﻦ روزھﺎ‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻨ ﮑﻪ‬ ‫ﺧﺎﻧﻪای در ﮐﻮ هھﺎی ﭘﯿﺮﻧﻪ دارﯾﻢ‪ ،‬او ھﻤﭽﻨﺎ ن ﺑﻪ د ﻓﻦ و ﺑﯿﺮو ن‬ ‫ﮐﺸﯿﺪ ن ﺗﺎﺑﻠﻮھﺎﯾ ﺶ در ھﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ ھﺴﺖ اداﻣﻪ ﻣﯽدھﺪ‪ .‬ﭼﯿﺰی‬ ‫ﮐﻪ از ﻧﯿﺎز زاﯾﯿﺪ ه ﺷﺪ‪ ،‬ﺣﺎﻻ روش ﺧﻼ ﻗﻪی اﺻﻠﯽاش ﺷﺪ ه‪.‬‬ ‫و ﻗﺘﯽ ﺑﻪ اﯾﻦ رود ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﯾﺎد آ ن رُز ﻣﯽا ﻓﺘﻢ و ﻋﺸﻘﯽ‬ ‫ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ﻣﻠﻤﻮس و ﺟﺴﻤﺎﻧﯽ ﺑﻪ او ﺣ ﺲ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر اﯾﻨﺠﺎ‬ ‫ﺑ ﺎ ﺷ ﺪ ‪«.‬‬ ‫ﺑﺎد دﯾ ﮕﺮ ﺑﻪ ﺷﺪت ﻗﺒ ﻞ ﻧﻤﯽوزد و آ ﻓﺘﺎب ﮐﻤﯽ ﮔﺮﻣﻤﺎ ن‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﻧﻮر اﻃﺮا ﻓﻤﺎ ن ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﮫﺘﺮ از اﯾﻦ ﺑﺎ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ » :‬ﺣﺮ ﻓﺖ را ﻣﯽ ﻓﮫﻤﻢ و ﺑﮫ ﺶ ا ﺣﺘﺮام ﻣﯽﮔﺬارم‪ .‬اﻣﺎ‬ ‫در ر ﺳﺘﻮرا ن‪ ،‬و ﻗﺘﯽ درﺑﺎر هی ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﺣﺮف ﻣﯽزدی‪ ،‬ﭼﯿﺰی‬ ‫درﺑﺎر هی ﻧﯿﺮوﻣﻨﺪﺗﺮ ﺑﻮد ن ﻋﺸﻖ از ﻓﺮد ﮔﻔﺘﯽ‪«.‬‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻋﺸﻖ ﺣﺎﺻ ﻞ اﻧﺘﺨﺎبھﺎ ﺳﺖ‪«.‬‬ ‫»در ﻧﻮوزیﺑﯿﺮ ﺳﮏ ﻣﺠﺒﻮرم ﮐﺮدی ﺑﺒﺨﺸﻤﺖ و ﻣﻦ اﯾﻦ ﮐﺎر را‬ ‫ﮐﺮدم‪ .‬ﺣﺎﻻ ازت ﻟﻄﻔﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ‪ :‬ﺑﮫﻢ ﺑ ﮕﻮ ﮐﻪ دو ﺳﺘﻢ داری‪«.‬‬


‫د ﺳﺘ ﺶ را ﻣﯽﮔﯿﺮم‪ .‬ھﺮدو ﺑﻪ رود ﺧﯿﺮ ه ﺷﺪ هاﯾﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ » :‬ﺳ ﮑﻮت ھﻢ ﺟﻮاﺑﯽ ا ﺳﺖ‪«.‬‬ ‫ﺑﺎزوﯾﻢ را دور ﺷﺎﻧﻪاش ﻣﯽاﻧﺪازم و او ﺳﺮش را روی ﺷﺎﻧﻪام‬ ‫ﻣﯽﮔﺬارد‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬دو ﺳﺘﺖ دارم‪ .‬دو ﺳﺘﺖ دارم ﭼﻮ ن ﺗﻤﺎم‬ ‫ﻋﺸﻖھﺎی دﻧﯿﺎ ﺑﻪ رودھﺎی ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ ﻣﯽﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﯾﮏ درﯾﺎ ﭼﻪ‬ ‫ﻣﯽرﯾﺰﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ھﻢ ﻣﯽر ﺳﻨﺪ و ﻋﺸﻘﯽ ﯾ ﮕﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎرا ن‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد و زﻣﯿﻦ را ﺑﺮﮐﺖ ﻣﯽﺑﺨﺸﺪ‪.‬‬ ‫»دو ﺳﺘﺖ دارم‪ ،‬ﻣﺜ ﻞ رودی ﮐﻪ ﺷﺮاﯾﻂ ﻣﻨﺎ ﺳﺐ را ﺑﺮای‬ ‫ﺷ ﮑﻮ ﻓﺎﯾﯽ در ﺧﺖھﺎ و ﺑﻮﺗﻪھﺎ و ﮔ ﻞھﺎ در ﮐﺮاﻧﻪاش ﻓﺮاھﻢ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬دو ﺳﺘﺖ دارم‪ ،‬ﻣﺜ ﻞ رودی ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﺸﻨ ﮕﺎ ن آب ﻣﯽدھﺪ و‬ ‫ﻣﺮدﻣﺎ ن را ﺑﻪ ھﺮ ﺟﺎ ﺑﺨﻮاھﻨﺪ‪ ،‬ﻣﯽﺑﺮد‪.‬‬ ‫»دو ﺳﺘﺖ دارم‪ ،‬ﻣﺜ ﻞ رودی ﮐﻪ ﻣﯽ ﻓﮫﻤﺪ ﺟﺎری ﺷﺪ ن ﺑﻪ‬ ‫ﺷ ﮑﻠﯽ دﯾ ﮕﺮ را از ﻓﺮاز آﺑﺸﺎرھﺎ ﺑﯿﺎﻣﻮزد‪ ،‬و ﺑﻔﮫﻤﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ در ﻧﻘﺎط‬ ‫ﮐﻢﻋﻤﻖ آرام ﺑ ﮕﯿﺮد‪ .‬دو ﺳﺘﺖ دارم‪ ،‬ﭼﻮ ن ھﻤﻪ در ﯾﮏ ﻣ ﮑﺎ ن زاد ه‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ‪ ،‬از ﯾﮏ ﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪ‪ ،‬و آ ن ﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪ ﻣﺪام آب ﻣﺎ را‬ ‫ﺗ ﺄﻣ ﯿ ﻦ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ ‪ .‬ﺑ ﺮ ا ی ھ ﻤ ﯿ ﻦ ‪ ،‬و ﻗ ﺘ ﯽ ا ﺣ ﺴ ﺎ س ﺿ ﻌ ﻒ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﯿ ﻢ ‪،‬‬ ‫ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻤﯽ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ﺑﮫﺎر ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدد‪ ،‬ﺑﺮفھﺎی زﻣﺴﺘﺎﻧﯽ‬ ‫آب ﻣﯽ ﺷﻮد و ﻣﺎ را ﺳﺮ ﺷﺎر از ﻧﯿﺮوی ﺗﺎز ه ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»دو ﺳﺘﺖ دارم‪ ،‬ﻣﺜ ﻞ رودی ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷ ﮑ ﻞ ﻗﻄﺮ های ﺗﻨﮫﺎ در‬ ‫ﮐﻮھﺴﺘﺎ نھﺎ آﻏﺎز ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﮐﻢﮐﻤﮏ ر ﺷﺪ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺑﻪ‬ ‫رود ﺧﺎﻧﻪھﺎی دﯾ ﮕﺮ ﻣﯽﭘﯿﻮﻧﺪد‪ ،‬ﺗﺎ ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺮای ر ﺳﯿﺪ ن‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻘﺼﺪش‪ ،‬از ﮐﻨﺎر ھﺮ ﻣﺎﻧﻌﯽ ﻋﺒﻮر ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﻋﺸﻘﺖ را ﻣﯽﭘﺬﯾﺮم و ﻋﺸﻖ ﺧﻮدم را ﻧﺜﺎرت ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﻧﻪ‬ ‫ﻋﺸﻖ ﻣﺮدی ﺑﻪ ﯾﮏ ز ن‪ ،‬ﻧﻪ ﻋﺸﻖ ﭘﺪری ﺑﻪ ﻓﺮزﻧﺪش‪ ،‬ﻧﻪ ﻋﺸﻖ‬ ‫ﺧﺪا ﺑﻪ ﻣﺨﻠﻮ ﻗﺎﺗ ﺶ‪ ،‬ﮐﻪ ﻋﺸﻘﯽ ﺑﯽﻧﺎم و ﺑﯽﺗﻮ ﺟﯿﻪ‪ ،‬ﻣﺜ ﻞ رودی‬


‫ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺗﻮ ﺟﯿﻪ ﮐﻨﺪ ﭼﺮا در ﻣﺴﯿﺮی ﻣﺸﺨ ﺺ ﺟﺎری ا ﺳﺖ‪،‬‬ ‫و ﺻﺮ ﻓﺎً ﭘﯿ ﺶ ﻣﯽرود‪ .‬ﻋﺸﻘﯽ ﮐﻪ ﻧﻪ ﭼﯿﺰی ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ و ﻧﻪ در‬ ‫ازاﯾ ﺶ ﭼﯿﺰی ﻣﯽدھﺪ؛ ﻓﻘﻂ ھﺴﺖ‪ .‬ﻣﻦ ھﺮﮔﺰ ﻣﺎل ﺗﻮ ﻧﺨﻮاھﻢ‬ ‫ﺑﻮد و ﺗﻮ ھﺮﮔﺰ ﻣﺎل ﻣﻦ؛ اﻣﺎ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺻﺎد ﻗﺎﻧﻪ ﺑ ﮕﻮﯾﻢ دو ﺳﺘﺖ‬ ‫دارم‪ ،‬دو ﺳﺘﺖ دارم‪ ،‬دو ﺳﺘﺖ دارم‪«.‬‬ ‫ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﻌﺪازﻇﮫﺮ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮﻧﻮر ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫اﻻ ن‪ ،‬ﮐﯿﮫﺎ ن ﺳﺮاﻧﺠﺎم در ھﻤﺎھﻨ ﮕﯽ ﮐﺎﻣ ﻞ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽر ﺳﺪ‪.‬‬ ‫ھﻤﺎ ن ﺟﺎ ﮐﻪ ھﺴﺘﯿﻢ ﻣﯽﻣﺎﻧﯿﻢ‪ ،‬ﺑﯽ ﮐﻮ ﭼﮏﺗﺮﯾﻦ ﻣﯿ ﻞ ﺑﻪ ﺑﺎزﮔﺸﺖ‬ ‫ﺑﻪ ھﺘ ﻞ‪ ،‬ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﯾﺎﺋﻮ ﺑﻼ ﺷﮏ ﻣﻨﺘﻈﺮم ا ﺳﺖ‪.‬‬


‫ﻋﻘﺎب ﺑﺎﯾﮑﺎل‬ ‫اﻻ ن ا ﺳﺖ ﮐﻪ ھﻮا ﺗﺎرﯾﮏ ﺷﻮد‪ .‬ﺷ ﺶ ﻧﻔﺮی ﻧﺰدﯾﮏ ﻗﺎﯾﻖ‬ ‫ﮐﻮ ﭼ ﮑﯽ ﮐﻨﺎرﮔﺮ ﻓﺘﻪ در ﺳﺎ ﺣ ﻞ درﯾﺎ ﭼﻪ اﯾﺴﺘﺎد هاﯾﻢ‪ .‬ھﻼل‪ ،‬ﯾﺎﺋﻮ‪،‬‬ ‫ﺷﻤﻦ‪ ،‬ﻣﻦ و دو ز ن ﻣﺴﻦﺗﺮ‪ .‬ھﻤﻪ رو ﺳﯽ ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﻨﺪ‪ .‬ﺷﻤﻦ‬ ‫ﺳﺮش را ﺗ ﮑﺎ ن ﻣﯽدھﺪ‪ .‬ﯾﺎﺋﻮ ﻇﺎھﺮاً ﺑﺎ او ﺑﺤﺚ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﺷﻤﻦ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدد و راھﯽ ﻗﺎﯾﻖ ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ﯾﺎﺋﻮ و ھﻼل دارﻧﺪ ﺑﺤﺚ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﯾﺎﺋﻮ ﻧ ﮕﺮا ن ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ‬ ‫ر ﺳﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ از ﺷﺮاﯾﻂ ﻟﺬت ﻣﯽﺑﺮد‪ .‬ﻃﺮﯾﻖ ﺻﻠﺢ را ﺑﺎ‬ ‫ھﻢ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﮐﺮد هاﯾﻢ و ﺣﺎﻻ دﯾ ﮕﺮ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ زﺑﺎ ن ﺑﺪﻧ ﺶ را ﺗﺮ ﺟﻤﻪ‬ ‫ﮐﻨﻢ‪ .‬دارد ﺑﻪ آزردﮔﯽای ﺗﻈﺎھﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﮐﻪ وا ﻗﻌﺎً ا ﺣﺴﺎس‬ ‫ﻧ ﻤ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ‪.‬‬ ‫» ﭼﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﯿﺪ ؟«‬ ‫ھﻼل ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﻇﺎھﺮاً ﻣﻦ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﯿﺎﯾﻢ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ‬ ‫اﯾﻦ دو زﻧﯽ ﮐﻪ ھﺮﮔﺰ در ﻋﻤﺮم ﻧﺪﯾﺪ هام ﺑﻤﺎﻧﻢ و ﺗﻤﺎم ﺷﺐ را‬ ‫اﯾﻨﺠﺎ در ﺳﺮﻣﺎ ﺑ ﮕﺬراﻧﻢ‪ ،‬ﭼﻮ ن ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺮا ﺑﻪ ھﺘ ﻞ‬ ‫ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ‪«.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدھﺪ‪» :‬ﺗﻮ ھﺮ ﭼﻪ را ﻣﺎ در آ ن ﺟﺰﯾﺮ ه ﺗﺠﺮﺑﻪ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ .‬اﻣﺎ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ ﺳﻨﺖ را ﺑﺸ ﮑﻨﯿﻢ‪.‬‬ ‫ﻗﺒﻼً ﺑﮫﺖ ھﺸﺪار دادم‪ ،‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﭘﺎﺋﻮ ﻟﻮ اﺻﺮار دا ﺷﺖ ﺗﻮ را ﺑﯿﺎورد‪.‬‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ اﻻ ن ﺑﺮوﯾﻢ‪ ،‬وﮔﺮﻧﻪ ﻟﺤﻈﻪ را از د ﺳﺖ ﻣﯽدھﯿﻢ‪ ،‬ﯾﺎ آ ن ﭼﯿﺰی‬ ‫ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﮫ ﺶ ﻣﯽﮔﻮﯾﯿﺪ ا ﻟ ﻒ و ﻣﻦ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﮐﯽ‪ ،‬و ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً‬ ‫ﺷﻤﻦھﺎ ھﻢ واژ هی ﺧﻮد ﺷﺎ ن را ﺑﺮاﯾ ﺶ دارﻧﺪ‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ ﻃﻮل‬


‫ﻧﻤﯽﮐﺸﺪ‪ .‬دو ﺳﺎﻋﺘﻪ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدﯾﻢ‪«.‬‬ ‫اول ﺑﻪ ھﻼل ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽزﻧﻢ و ﺑﻌﺪ ﺑﺎزوی ﯾﺎﺋﻮ را ﻣﯽﮔﯿﺮم‪:‬‬ ‫» ﺳﺨﺖ ﻧ ﮕﯿﺮ‪ .‬ﺗﻮ ﮐﻪ د ﻟﺖ ﻧﻤﯽ ﺧﻮا ﺳﺖ در ھﺘ ﻞ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪی ﺑﺎ اﯾﻦ‬ ‫ﺧﯿﺎل ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺠﺮﺑﻪی ﺗﺎز های را از د ﺳﺖ ﺑﺪھﯽ‪.‬‬ ‫ﻧﻤﯽداﻧﻢ ﺗﺠﺮﺑﻪی ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯽ ﺷﻮد ﯾﺎ ﺑﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﮫﺘﺮ از ﺗﻨﮫﺎﯾﯽ ﺷﺎم‬ ‫ﺧﻮرد ن ا ﺳﺖ‪«.‬‬ ‫»و ﺗﻮ‪ ،‬ﻇﺎھﺮاً ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ آ ن ﺣﺮفھﺎی ﻗﺸﻨﮓ ﻋﺸﻘﯽ‬ ‫ﺑﺮای ﺗﻐﺬﯾﻪی دل آدم ﮐﺎ ﻓﯽ ا ﺳﺖ ؟ ﻣﯽداﻧﻢ زﻧﺖ را دو ﺳﺖ‬ ‫داری‪ ،‬و درک ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ د ﺳﺖﮐﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ دﻧﯿﺎﯾﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺖ رﯾﺨﺘﻪام‪ ،‬ﯾﮏ ﺟﻮری ﺗﺸ ﮑﺮ ﮐﻨﯽ ؟«‬ ‫روﯾﻢ را ﺑﺮﻣﯽﮔﺮداﻧﻢ‪ .‬ﯾﮏ ﮔﻔﺖوﮔﻮی ا ﺣﻤﻘﺎﻧﻪی دﯾ ﮕﺮ‪.‬‬ ‫****‬ ‫ﺷﻤﻦ ﻣﻮﺗﻮر ﻗﺎﯾﻖ را رو ﺷﻦ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺳ ﮑﺎ ن را ﻣﯽﮔﯿﺮد‪.‬‬ ‫ﻋﺎزم ﺻﺨﺮ هﻣﺎﻧﻨﺪی در دوﯾﺴﺖ ﻣﺘﺮی ﺳﺎ ﺣﻠﯿﻢ‪ .‬ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ‬ ‫ﭼﻨﺪ د ﻗﯿﻘﻪای ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﻣﯽر ﺳﯿﻢ‪.‬‬ ‫» ﺣﺎﻻ ﮐﻪ دﯾ ﮕﺮ ﺑﺮﮔﺸﺘﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ﭼﺮا اﯾﻦ ﻗﺪر اﺻﺮار دا ﺷﺘﯽ‬ ‫اﯾﻦ ﺷﻤﻦ را ﺑﺒﯿﻨﻢ ؟ ﺗﻨﮫﺎ ﺧﻮا ﺳﺘﻪات در ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ھﻤﯿﻦ‬ ‫ﺑﻮد ه‪ ،‬و ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﭼﯿﺰ داد های‪ .‬ﻣﻨﻈﻮرم ﺗﻤﺮﯾﻦ آیﮐﯽدو‬ ‫ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﮐﻤﮏ ﮐﺮدی ھﻤﺎھﻨ ﮕﯽ ﻗﻄﺎر ﺣﻔﻆ ﺑﺸﻮد‪ ،‬ﺣﺮفھﺎی‬ ‫ﻣﺮا‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر ﺣﺮفھﺎی ﺧﻮدت ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬ﺗﺮ ﺟﻤﻪ ﮐﺮد های‪ ،‬و دﯾﺮوز‬ ‫اھﻤﯿﺖ وارد ﺷﺪ ن ﺑﻪ ﻧﺒﺮد ﻓﻘﻂ از روی ا ﺣﺘﺮام ﺑﻪ ﺣﺮﯾ ﻒ را ﯾﺎدم‬ ‫دادی‪«.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﺳﺮش را ﺗ ﮑﺎ ن ﻣﯽدھﺪ و ﮐﻤﯽ ﻧﺎآ ﺳﻮد ه ﺑﻪ ﻧﻈﺮ‬ ‫ﻣﯽر ﺳﺪ‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر ﺧﻮدش ﺗﻨﮫﺎﯾﯽ ﻣﺴﺌﻮل ﺣﻔﻆ اﻣﻨﯿﺖ آ ن ﻗﺎﯾﻖ‬ ‫ﮐﻮ ﭼﮏ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫» ﻓﻘﻂ ﻓ ﮑﺮ ﮐﺮدم‪ ،‬ﺑﺎ ﺗﻮ ﺟﻪ ﺑﻪ ﻋﻼﯾﻘﺖ‪ ،‬ﺑﺪت ﻧﯿﺎﯾﺪ او را ﺑﺒﯿﻨﯽ‪«.‬‬


‫ﺟﻮاب ﺧﻮﺑﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬اﮔﺮ د ﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺖ ﺷﻤﻦ را ﺑﺒﯿﻨﻢ‪،‬‬ ‫ﺧﻮدم ﻣﯽﮔﻔﺘﻢ‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻧ ﮕﺎھﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺳﺮ ﺗ ﮑﺎ ن ﻣﯽدھﺪ‪.‬‬ ‫»ﺑﻪ اﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮ ازت ﺧﻮا ﺳﺘﻢ‪ ،‬ﭼﻮ ن ﻋﮫﺪ ﮐﺮد ه ﺑﻮدم در ﺳﻔﺮ‬ ‫ﺑﻌﺪیام ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﯿﺎﯾﻢ‪ .‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺗﻨﮫﺎﯾﯽ ﺑﯿﺎﯾﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ‬ ‫ﻧﺎ ﺷﺮھﺎﯾﺖ ﻗﺮارداد ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدم ﮐﻪ ھﻤﻪ ﺟﺎ ﮐﻨﺎر ﺗﻮ ﺑﺎ ﺷﻢ‪ .‬اﮔﺮ ﺗﻨﮫﺎ‬ ‫ﻣ ﯽ ﮔ ﺬ ا ﺷ ﺘ ﻤ ﺖ ﺧ ﻮ ش ﺷ ﺎ ن ﻧ ﻤ ﯽ آﻣ ﺪ ‪« .‬‬ ‫»ﻣﻦ ھﻤﯿﺸﻪ ا ﺣﺘﯿﺎج ﻧﺪارم دوروﺑﺮم ﭘﺮ آدم ﺑﺎ ﺷﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻣﺮا در‬ ‫اﯾﺮﮐﻮﺗﺴﮏ ﻣﯽﮔﺬا ﺷﺘﯽ ﻧﺎ ﺷﺮھﺎ ﻣﺸ ﮑﻠﯽ ﻧﺪا ﺷﺘﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ﺷﺐ دارد ﺳﺮﯾﻊﺗﺮ از ﺣﺪ اﻧﺘﻈﺎرم ﻓﺮود ﻣﯽآﯾﺪ‪ .‬ﯾﺎﺋﻮ ﻣﻮﺿﻮع را‬ ‫ﻋﻮض ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻗﺎﯾﻖ را ﻣﯽراﻧﺪ‪ ،‬ﺗﻮاﻧﺎﯾﯽاش را دارد ﮐﻪ ﺑﺎ زﻧﻢ‬ ‫ﺣﺮف ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬ﻣﯽداﻧﻢ دروغ ﻧﻤﯽﮔﻮﯾﺪ‪ ،‬ﭼﻮ ن ﭼﯿﺰھﺎﯾﯽ ھﺴﺖ ﮐﻪ‬ ‫ھﯿﭻﮐ ﺲ ﺟﺰ ﻣﻦ ﻧﻤﯽداﻧﺪ‪ .‬ﺿﻤﻨﺎً ﺟﺎ ن د ﺧﺘﺮ ﻣﺮا ﻧﺠﺎت داد ه‪.‬‬ ‫ﮐﺎری ﮐﺮد ﮐﻪ ھﯿﭻ دﮐﺘﺮی در ﺑﮫﺘﺮﯾﻦ ﺑﯿﻤﺎر ﺳﺘﺎ نھﺎی ﻣﺴ ﮑﻮ‪،‬‬ ‫ﭘ ﮑﻦ‪ ،‬ﺷﺎﻧ ﮕﮫﺎی ﯾﺎ ﻟﻨﺪ ن ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ‪ .‬در ازاﯾ ﺶ ھﯿﭻ ﻧﺨﻮا ﺳﺖ ﺟﺰ‬ ‫اﯾﻨ ﮑﻪ دوﺑﺎر ه ﺑﻪ دﯾﺪﻧ ﺶ ﺑﯿﺎﯾﻢ‪ .‬ﻓﻘﻂ اﯾﻦ ﺑﺎر ﺗﺼﺎد ﻓﺎً ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻮدم‪.‬‬ ‫ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎﻻ ﺧﺮ ه ﯾﺎد ﺑ ﮕﯿﺮم ﮐﻪ ﭼﯿﺰھﺎﯾﯽ را ﮐﻪ ﻣﻐﺰم از ﭘﺬﯾﺮش ﺷﺎ ن‬ ‫ﺳﺮ ﺑﺎز ﻣﯽزﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻔﮫﻤﻢ‪«.‬‬ ‫ﺑﻪ ﺻﺨﺮ ه ﻧﺰدﯾﮏﺗﺮ ﺷﺪ هاﯾﻢ‪ .‬ﺗﺎ ﯾﮏ د ﻗﯿﻘﻪی دﯾ ﮕﺮ ﻣﯽر ﺳﯿﻢ‪.‬‬ ‫» ﺟﻮاب ﺧﻮﺑﯽ ا ﺳﺖ‪ .‬ﻣﻤﻨﻮ ن ﮐﻪ ﺑﮫﻢ اﻋﺘﻤﺎد ﮐﺮدی‪ .‬در ﯾ ﮑﯽ‬ ‫از زﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ ﺟﺎھﺎی دﻧﯿﺎﯾﻢ‪ ،‬در ﺷﺒﯽ ﺧﺎرقا ﻟﻌﺎد ه‪ ،‬ﺑﻪ ﺻﺪای‬ ‫ﺧﻮرد ن ﻣﻮجھﺎ ﺑﻪ ﺑﺪﻧﻪی ﻗﺎﯾﻖ ﮔﻮش ﻣﯽدھﻢ‪ .‬ﻣﻼ ﻗﺎت ﺑﺎ اﯾﻦ ﻣﺮد‬ ‫ﯾ ﮑﯽ از ﺑﺮﮐﺎت زﯾﺎدی ا ﺳﺖ ﮐﻪ در اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﻧﺼﯿﺒﻢ ﺷﺪ‪«.‬‬ ‫ﺑﻪ ﺟﺰ آ ن روزی ﮐﻪ از ھﺠﺮا ن زﻧ ﺶ ﺑﺮاﯾﻢ ﮔﻔﺖ‪ ،‬ھﺮﮔﺰ‬ ‫ا ﺣﺴﺎ ﺳﯽ از ﺧﻮدش ﻧﺸﺎ ن ﻧﺪاد ه‪ .‬ﺣﺎﻻ د ﺳﺘﻢ را ﻣﯽﮔﯿﺮد و ﺑﻪ‬ ‫ﺳﯿﻨﻪاش ﻣﯽ ﻓﺸﺮد‪ .‬ﻗﺎﯾﻖ روی ﺳﺎ ﺣ ﻞ ﺷﻨﯽ ﺑﺎرﯾ ﮑﯽ ﮐﻨﺎر ه‬


‫ﻣﯽﮔﯿﺮد‪ .‬ﺷﻦھﺎ ﺑﻪ ﺟﺎی ﻟﻨ ﮕﺮ ﻋﻤ ﻞ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﻣﺘﺸ ﮑﺮم‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺘﺸ ﮑﺮم‪«.‬‬ ‫****‬ ‫از ﺻﺨﺮ ه ﺑﺎﻻ ﻣﯽروﯾﻢ و در ﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﻮ ﻗﻊ ﻣﯽر ﺳﯿﻢ ﺗﺎ ﻧ ﮕﺎھﯽ‬ ‫ﺑﻪ آ ﺳﻤﺎ ن ﺳﺮخ ﺑﺎﻻی ا ﻓﻖ ﺑﯿﻨﺪازﯾﻢ‪ .‬اﻃﺮا ﻓﻤﺎ ن ﭼﯿﺰی ﻧﯿﺴﺖ ﺟﺰ‬ ‫ﺧ ﺲ و ﺧﺎ ﺷﺎک‪ ،‬و در ﺷﺮق ﺳﻪ ﭼﮫﺎر در ﺧﺖ ﺑﯽﺑﺮگ‪ .‬روی‬ ‫ﯾ ﮑﯽ ﺷﺎ ن ﺑﺎزﻣﺎﻧﺪ هی د ﺧﯿ ﻞھﺎ دﯾﺪ ه ﻣﯽ ﺷﻮد و ﺟﺴﺪ ﺣﯿﻮاﻧﯽ ﺑﻪ‬ ‫ﺷﺎ ﺧﻪای آوﯾﺰا ن ا ﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮای ﺣ ﮑﻤﺖ ﺷﻤﻦ ﭘﯿﺮ ا ﺣﺘﺮام زﯾﺎدی‬ ‫ﻗﺎﺋﻠﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﭼﯿﺰ ﺗﺎز های ﻧﺸﺎﻧﻢ ﻧﺨﻮاھﺪ داد‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ ﻗﺒﻼً را هھﺎی‬ ‫ﺑﺴﯿﺎری را ﭘﯿﻤﻮد هام و ﻣﯽداﻧﻢ ھﻤﻪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺟﺎ ﻣﯽر ﺳﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ‬ ‫ﻣﯽ ﻓﮫﻤﻢ ﮐﻪ ﻧﯿﺘ ﺶ ﺻﺎﺋﺐ ا ﺳﺖ و ھﻤﭽﻨﺎ ن ﮐﻪ ﺑﺮای ﻣﻨﺎ ﺳﮏ‬ ‫آﻣﺎد ه ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ اﻃﻼﻋﺎﺗﻢ را در ﻣﻮرد ﺷﻤﻦھﺎ در‬ ‫ﻃﻮل ﺗﺎرﯾﺦ ﺗﻤﺪ ن ﺑﻪ ﯾﺎد ﺑﯿﺎورم‪.‬‬ ‫****‬ ‫در ادوار ﮐﮫﻦ‪ ،‬در ھﺮ ﻗﺒﯿﻠﻪای دو ﭼﮫﺮ هی ﺑﺎرز و ﺟﻮد دا ﺷﺖ‪.‬‬ ‫او ﻟﯽ رھﺒﺮ ﻗﺒﯿﻠﻪ ﺑﻮد‪ :‬ﺷﺠﺎعﺗﺮﯾﻦ ﻋﻀﻮ ﻗﺒﯿﻠﻪ ﮐﻪ آ ن ﻗﺪر ﻗﺪرت‬ ‫دا ﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ھﺮ ﻣﺒﺎرزﻃﻠﺒﯽ را ﺷ ﮑﺴﺖ ﺑﺪھﺪ و‬ ‫آ ن ﻗﺪر ﺑﺎھﻮش ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺗﻮﻃﺌﻪھﺎ را ﺧﻨﺜﯽ ﮐﻨﺪ ــ‬ ‫ﺟﻨﮓِ ﻗﺪرت ﺗﺎز ه ﻧﯿﺴﺖ و از آﻏﺎز زﻣﺎ ن ﺑﺎ ﻣﺎ ﺑﻮد ه‪ .‬و ﻗﺘﯽ‬ ‫ﻣﻮ ﻗﻌﯿﺘ ﺶ را ﺗﺜﺒﯿﺖ ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬ﻣﺴﺌﻮل ﺣﻔﺎﻇﺖ و ﺳﻼﻣﺖ ﻣﺮدﻣ ﺶ‬ ‫در ﺟﮫﺎ ن ﻣﺎدی ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪﺗﺪرﯾﺞ‪ ،‬ﭼﯿﺰی ﮐﻪ در اﺛﺮ اﻧﺘﺨﺎب ﻃﺒﯿﻌﯽ رخ‬ ‫ﻣﯽداد‪ ،‬ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﻓﺴﺎد ﺷﺪ و رھﺒﺮی ﮐﻢﮐﻢ ﻣﻮروﺛﯽ ﺷﺪ و اﯾﻦ‬ ‫ﺣ ﺲ را ا ﻟﻘﺎ ﮐﺮد ﮐﻪ ﻗﺪرت اﺑﺪی ا ﺳﺖ و از ھﻤﯿﻦ ﺣ ﺲ‪،‬‬ ‫اﻣﭙﺮاﺗﻮرھﺎ و ﭘﺎد ﺷﺎ هھﺎ و دﯾ ﮑﺘﺎﺗﻮرھﺎ زاد ه ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﻣﮫﻢﺗﺮ از رھﺒﺮ‪ ،‬ﺷﻤﻦ ﺑﻮد‪ .‬از ھﻤﺎ ن اﺑﺘﺪای ﭘﯿﺪاﯾ ﺶ ﺑﺸﺮ‪،‬‬ ‫ﻣﺮدم از ﺣﻀﻮر ﻗﺪرﺗﯽ ﻋﻈﯿﻢﺗﺮ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ‬


‫زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺒﺨﺸﺪ و آ ن را ﺑ ﮕﯿﺮد‪ ،‬ھﺮ ﭼﻨﺪ د ﻗﯿﻘﺎً ﻧﻤﯽداﻧﺴﺘﻨﺪ اﯾﻦ‬ ‫ﻗﺪرت از ﮐﺠﺎ ﻣﯽآﯾﺪ‪ .‬او ﻟﯿﻦ ﺷﻤﻦھﺎ ز ن ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪی‬ ‫ﺣﯿﺎت‪ .‬از آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﺠﺒﻮر ﻧﺒﻮدﻧﺪ ﺑﻪ ﺷ ﮑﺎر ﯾﺎ ﻣﺎھﯿ ﮕﯿﺮی ﺑﺮوﻧﺪ‪،‬‬ ‫و ﻗ ﺘ ﺸ ﺎ ن ر ا ﺑﻪ ﻣ ﺮ ا ﻗ ﺒﻪ و ﻏ ﺮ ق ﺷ ﺪ ن د ر ا ﺳ ﺮ ا ر ﻣ ﻘ ﺪ س‬ ‫ﻣﯽﮔﺬراﻧﺪﻧﺪ‪ .‬ﺳﻨﺖ ھﻤﻮار ه ﺑﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻣﻨﺘﻘ ﻞ ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ‬ ‫ﺗﻮاﻧﺎﺗﺮﯾﻦ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺗﻨﮫﺎ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ و ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺑﺎﮐﺮ ه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬در‬ ‫ﺳﻄﺤﯽ دﯾ ﮕﺮ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ و ﻧﯿﺮوھﺎی ﺟﮫﺎ ن رو ﺣﺎﻧﯽ را ﺑﺎ‬ ‫ﺟﮫﺎ ن ﺟﺴﻤﺎﻧﯽ ﺗﻮاز ن ﻣﯽﺑﺨﺸﯿﺪﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻓﺮاﯾﻨﺪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً ھﻤﯿﺸﻪ ﯾ ﮑﯽ ﺑﻮد‪ :‬ﺷﻤﻦ از ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ )ﻣﻌﻤﻮﻻً‬ ‫از ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ ﺿﺮﺑﯽ( ﺑﺮای ورود ﺑﻪ ﺧﻠﺴﻪ ا ﺳﺘﻔﺎد ه ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬و‬ ‫ﺑﻌﺪ ﻣﻌﺠﻮ نھﺎﯾﯽ را ﻣﯽﻧﻮ ﺷﯿﺪ ﮐﻪ از ﻣﻮاد ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺳﺎ ﺧﺘﻪ ﺷﺪ ه‬ ‫ﺑﻮد‪ .‬رو ﺣ ﺶ ﺑﺪﻧ ﺶ را ﺗﺮک ﻣﯽﮐﺮد و وارد ﺟﮫﺎ ن ﻣﻮازی ﻣﯽ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫آﻧﺠﺎ ﺑﺎ ارواح ﮔﯿﺎھﺎ ن‪ ،‬ﺣﯿﻮا نھﺎ‪ ،‬ﻣﺮدﮔﺎ ن و زﻧﺪﮔﺎ ن ﻣﻼ ﻗﺎت ﻣﯽﮐﺮد‬ ‫ﮐﻪ ھﻤﻪ در زﻣﺎ ن وا ﺣﺪی ﻣﻮ ﺟﻮدﯾﺖ دا ﺷﺘﻨﺪ؛ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﯾﺎﺋﻮ ﺑﻪ آ ن‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﮐﯽ و ﻣﻦ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ا ﻟ ﻒ‪ .‬آﻧﺠﺎ ھﻢ ﺑﺎ ھﺎدﯾﺎﻧ ﺶ ﻣﻼ ﻗﺎت‬ ‫ﻣﯽﮐﺮد و ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ اﻧﺮژیھﺎ را ﺗﻌﺎدل ﺑﺒﺨﺸﺪ‪ ،‬ﺑﯿﻤﺎریھﺎ را‬ ‫ﺷﻔﺎ ﺑﺪھﺪ‪ ،‬ﺑﺎرا ن ﺑﺒﺎراﻧﺪ‪ ،‬ﺻﻠﺢ را ﻣﺴﺘﻘﺮ ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﻧﻤﺎدھﺎ و‬ ‫ﻧﺸﺎﻧﻪھﺎی ﻃﺒﯿﻌﺖ را رﻣﺰﮔﺸﺎﯾﯽ ﮐﻨﺪ‪ ،‬و ھﺮﮐ ﺲ را ﮐﻪ ﺳﺮ را ه‬ ‫ارﺗﺒﺎط ﻗﺒﯿﻠﻪ ﺑﺎ ﻣﻄﻠﻖ ﻗﺮار ﻣﯽﮔﺮ ﻓﺖ‪ ،‬ﻣﺠﺎزات ﮐﻨﺪ‪ .‬آ ن زﻣﺎ ن‪،‬‬ ‫و ﻗﺘﯽ ﻗﺒﯿﻠﻪھﺎ ﻧﺎ ﭼﺎر ﺑﻮدﻧﺪ در ﺟﺴﺖو ﺟﻮی داﺋﻤﯽ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻏﺬا‬ ‫ﺳﻔﺮ ﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ﻣﻌﺒﺪ ﯾﺎ ﻣﺤﺮاب ﺳﺎ ﺧﺖ‪ .‬ﻓﻘﻂ »ﻣﻄﻠﻖ«‬ ‫و ﺟﻮد دا ﺷﺖ‪ ،‬ﮐﻪ ﻗﺒﯿﻠﻪ در زھﺪاﻧ ﺶ ﺗﺎ اﺑﺪ ﺑﻪ ﭘﯿ ﺶ ﻣﯽر ﻓﺖ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﻣﻘﺎم ﺷﻤﻨﯽ ﻧﯿﺰ ﻣﺜ ﻞ رھﺒﺮی ﺑﻪ ﻓﺴﺎد ﮐﺸﯿﺪ ه ﺷﺪ‪ .‬از‬ ‫آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺳﻼﻣﺖ و اﻣﻨﯿﺖ ﮔﺮو ه ﺑﻪ ھﻤﺎھﻨ ﮕﯽ ﺑﺎ ﺟﻨ ﮕ ﻞ‪ ،‬د ﺷﺖ و‬ ‫ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺑﺴﺘ ﮕﯽ دا ﺷﺖ‪ ،‬ز نھﺎی ﻣﺴﺌﻮل اﯾﻦ ارﺗﺒﺎط رو ﺣﺎﻧﯽ ــ‬ ‫روح ﻗﺒﯿﻠﻪ ــ ﻣﺸﻤﻮل ا ﻗﺘﺪار زﯾﺎدی ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﮔﺎھﯽ ﺣﺘﯽ‬ ‫ﺑﯿﺸﺘﺮ از رھﺒﺮ ﻗﺒﯿﻠﻪ‪ .‬در زﻣﺎﻧﯽ ﻧﺎﻣﺸﺨ ﺺ در ﺗﺎرﯾﺦ ) ﺷﺎﯾﺪ ﭘ ﺲ از‬


‫ﮐﺸ ﻒ ﮐﺸﺎورزی ﮐﻪ ﮐﻮچﻧﺸﯿﻨﯽ را ﭘﺎﯾﺎ ن ﺑﺨﺸﯿﺪ(‪ ،‬اﯾﻦ ﻋﻄﯿﻪی‬ ‫زﻧﺎ ن ﺗﻮ ﺳﻂ ﻣﺮدھﺎ ﻏﺼﺐ ﺷﺪ‪ .‬زور ﺑﺮ ھﻤﺎھﻨ ﮕﯽ ﻏﻠﺒﻪ ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﺧﺼﺎﺋ ﺺ ﻃﺒﯿﻌﯽ آ ن ز نھﺎ را ﻧﺎدﯾﺪ ه ﮔﺮ ﻓﺘﻨﺪ؛ ﻣﮫﻢ ﻗﺪرت ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻗﺪم ﺑﻌﺪ ﺳﺎزﻣﺎﻧﺪھﯽ ﺳﻨﺖ ﺷﻤﻨﯽ ﺑﻪ ﺷ ﮑ ﻞ ﺳﺎ ﺧﺘﺎری‬ ‫ا ﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺑﻮد ــ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﮐﻼً در ا ﺧﺘﯿﺎر ﻣﺮدھﺎ ﺑﻮد‪ .‬او ﻟﯿﻦ ﻣﺬاھﺐ‬ ‫ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﻣﺘﻮ ﻟﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻋﻮض ﺷﺪ ه ﺑﻮد و دﯾ ﮕﺮ ﺻﺤﺮاﮔﺮد‬ ‫ﻧﺒﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ا ﺣﺘﺮام و رﻋﺐ رھﺒﺮ و ﺷﻤﻦ در روح اﻧﺴﺎ ن رﯾﺸﻪ‬ ‫دواﻧﺪ ه ﺑﻮد و ﺗﺎ اﺑﺪ ﺑﺎ ﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﮐﺎھﻦھﺎ ﮐﻪ اﯾﻦ را ﻣﯽداﻧﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎ‬ ‫رھﺒﺮا ن ﻗﺒﯿﻠﻪ ﻣﺘﺤﺪ ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﻠﺖ را ﺳﺮﺑﻪزﯾﺮ ﻧ ﮕﻪ دارﻧﺪ‪ .‬ھﺮﮐ ﺲ‬ ‫ﺣﺎﮐﻢ را ﺑﻪ ﭼﺎ ﻟ ﺶ ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ‪ ،‬ﺗﻨﺒﯿﻪ ﺧﺪاﯾﺎ ن در اﻧﺘﻈﺎرش ﺑﻮد‪.‬‬ ‫زﻣﺎﻧﯽ ر ﺳﯿﺪ ﮐﻪ ز نھﺎ ﺧﻮا ﺳﺘﻨﺪ ﻧﻘ ﺶ ﺷﺎ ن را ﺑﻪ ﻋﻨﻮا ن ﺷﻤﻦ‬ ‫ﭘ ﺲ ﺑ ﮕﯿﺮﻧﺪ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ ﺑﺪو ن آ نھﺎ ﺟﮫﺎ ن در ﺳﺮا ﺷﯿﺐ ﺑﺤﺮا ن ﻗﺮار‬ ‫دا ﺷﺖ‪ .‬اﻣﺎ ھﺮﺑﺎر ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ ﭘﯿ ﺶ ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺜ ﻞ ﮐﻔﺎر و‬ ‫ﻓﺎ ﺣﺸﻪھﺎ ﺑﺎ آ نھﺎ ر ﻓﺘﺎر ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻧﻈﺎم از و ﺟﻮد آ نھﺎ‬ ‫ا ﺣﺴﺎس ﺧﻄﺮ ﻣﯽﮐﺮد‪ ،‬ﺗﺮدﯾﺪ ﻧﻤﯽﮐﺮد و ﺑﺎ ﺳﻮزاﻧﺪ ن در آﺗ ﺶ‪،‬‬ ‫ﺳﻨ ﮕﺴﺎر‪ ،‬و در ﻣﻮارد ﻣﻼﯾﻢﺗﺮ‪ ،‬ﺑﺎ ﺗﺒﻌﯿﺪ ﺗﻨﺒﯿﮫﺸﺎ ن ﻣﯽﮐﺮد‪ .‬ادﯾﺎ ن‬ ‫ﻣﺎدﯾﻨﻪ از ﺻﺤﻨﻪی ﺗﺎرﯾﺦ ﺗﻤﺪ ن ﻣﺤﻮ ﺷﺪ؛ ﻓﻘﻂ اﯾﻦ را ﻣﯽداﻧﯿﻢ ﮐﻪ‬ ‫ﮐﮫﻦﺗﺮﯾﻦ ا ﺷﯿﺎی ﺟﺎدوﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺘﺎ ن ﺷﻨﺎسھﺎ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﮐﺸ ﻒ‬ ‫ﮐﺮد هاﻧﺪ‪ ،‬ﺷﻤﺎﯾ ﻞ اﯾﺰدﺑﺎﻧﻮھﺎ ﺑﻮد ه ا ﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ اﯾﺰدﺑﺎﻧﻮھﺎ در ﻏﺒﺎر‬ ‫زﻣﺎ ن ﮔﻢ ﺷﺪﻧﺪ و ﻗﺪرتھﺎی ﺟﺎدوﯾﯽ‪ ،‬زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﺻﺪ‬ ‫دﻧﯿﻮی ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽر ﻓﺖ‪ ،‬ر ﻗﯿﻖ ﺷﺪ و ﻧﯿﺮوی ﺧﻮد را از د ﺳﺖ داد‪.‬‬ ‫آﻧﭽﻪ ﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺗﺮس از ﺗﻨﺒﯿﻪ ا ﻟﮫﯽ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ﺟﻠﻮﯾﻢ ﯾﮏ ﻣﺮد اﯾﺴﺘﺎد ه‪ ،‬ﻧﻪ ز ن‪ .‬ھﺮ ﭼﻨﺪ ز نھﺎﯾﯽ ﮐﻪ در‬ ‫ﺳﺎ ﺣ ﻞ درﯾﺎ ﭼﻪ ﭘﯿ ﺶ ھﻼل ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺑﯽ ﺷﮏ ﻗﻮای ﻣﺸﺎﺑﮫﯽ‬ ‫دارﻧﺪ‪ .‬ﺣﻀﻮرش را اﯾﻨﺠﺎ زﯾﺮ ﺳﺆال ﻧﻤﯽﺑﺮم‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ ھﺮ دو ﺟﻨ ﺲ‬ ‫از ﻋﻄﯿﻪای ﮐﻪ ا ﺟﺎز ه ﻣﯽدھﺪ در ﺗﻤﺎس ﺑﺎ ﻧﺎ ﺷﻨﺎ ﺧﺘﻪ ﻗﺮار ﺑ ﮕﯿﺮﻧﺪ‬ ‫ﺑﺮ ﺧﻮردارﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺸﺮوط ﺑﻪ اﯾﻨ ﮑﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ »ﺑﺨ ﺶ ﻣﺎدﯾﻨﻪ«ی ﺧﻮد‬


‫ﮔﺸﻮد ه ﺑﺎ ﺷﻨﺪ‪ .‬د ﻟﯿ ﻞ اﺻﻠﯽ ﺑﯽرﻏﺒﺘﯽام ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻼ ﻗﺎت‪ ،‬اﯾﻦ‬ ‫ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯽداﻧﻢ ﺑﺸﺮ ﭼﻪ ﻗﺪر از اﺻﻠ ﺶ و رؤﯾﺎی ﺧﺪا دور ﺷﺪ ه‬ ‫ا ﺳ ﺖ‪.‬‬ ‫ﺷﻤﻦ دارد در ﭼﺎ ﻟﻪای ﮐﻪ ﺑﺮای ﺣﻔﺎﻇﺖ از ﺷﻌﻠﻪھﺎ ﮐﻨﺪ ه‪،‬‬ ‫آﺗ ﺶ رو ﺷﻦ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﺪام ﻓﻮت ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﯾﮏ ﺟﻮر ﻃﺒ ﻞ را ﮐﻨﺎر‬ ‫آﺗ ﺶ ﻣﯽﮔﺬارد و ﺑﻄﺮیای ﺣﺎوی ﻣﺎﯾﻌﯽ ﻧﺎﻣﺸﺨ ﺺ را ﺑﺎز‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺷﻤﻦ ﺳﯿﺒﺮی ــ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ اﺻﻄﻼح ﺧﻠﻖ ﺷﺪ ــ‬ ‫دارد ھﻤﺎ ن ﻣﻨﺎ ﺳﮏ ﭘﺎژ هھﺎ در ﺟﻨ ﮕ ﻞھﺎی آﻣﺎزو ن‪ ،‬اِ ﭼﯿﺴﺮوھﺎی‬ ‫ﻣ ﮑﺰﯾﮏ‪ ،‬ﮐﺎھﻦھﺎی ﮐﺎﻧﺪوﻣﺒﻠﻪی آ ﻓﺮﯾﻘﺎ‪ ،‬وا ﺳﻄﻪھﺎی رو ﺣﯽ در‬ ‫ﻓﺮاﻧﺴﻪ‪ ،‬ﮐﻮراﻧﺪروھﺎ در ﻗﺒﺎﯾ ﻞ ﺳﺮ ﺧﭙﻮ ﺳﺘﯽ‪ ،‬ﺑﻮﻣﯽھﺎی‬ ‫ا ﺳﺘﺮا ﻟﯿﺎ‪ ،‬ﺻﺎ ﺣﺒﺎ ن ﮐﺮاﻣﺖ در ﮐﻠﯿﺴﺎی ﮐﺎﺗﻮ ﻟﯿﮏ‪ ،‬ﻣﻮرﻣﻮ نھﺎی‬ ‫اﯾﺎ ﻟﺖ اوﺗﺎ ه‪ ،‬و ﻏﯿﺮ ه و ﻏﯿﺮ ه را ا ﺟﺮا ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫ھﻤﯿﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ درﺑﺎر هی اﯾﻦ ﺳﻨﺖھﺎ ــ ﮐﻪ ﻇﺎھﺮاً در‬ ‫ﺗﻌﺎرﺿﯽ اﺑﺪی ﺑﺎ ھﻢ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﯽﺑﺮﻧﺪ ــ ﺑﺴﯿﺎر ﺣﯿﺮتآور ا ﺳﺖ‪ .‬در‬ ‫ﺳﻄﺢ رو ﺣﺎﻧﯽ ﻣﺸﺎﺑﮫﯽ ﺑﻪ ھﻢ ﻣﯽر ﺳﻨﺪ و در ﺗﻤﺎم دﻧﯿﺎ و ﺟﻮد‬ ‫دارﻧﺪ‪ ،‬ھﺮ ﭼﻨﺪ در ﺳﻄﺢ ﻣﺎدی ھﯿﭻ ارﺗﺒﺎﻃﯽ ﺑﺎ ھﻢ ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬اﯾﻦ در‬ ‫وا ﻗﻊ ﻣﺎدر اﻋﻈﻢ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬ ‫»ﮔﺎھﯽ ﺑﭽﻪھﺎﯾﻢ ﭼﺸﻢ دارﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﻨﺪ؛ ﮔﻮش دارﻧﺪ‪،‬‬ ‫اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﻮﻧﺪ‪ .‬ﭘ ﺲ از ﺑﻌﻀﯽھﺎﯾﺸﺎ ن ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﮐﺮ و ﮐﻮر ﻧﺒﺎ ﺷﻨﺪ‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ ﻻزم ﺑﺎ ﺷﺪ ھﺰﯾﻨﻪای ﺑﭙﺮدازﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ﻣﺴﺌﻮل زﻧﺪ ه ﻧ ﮕﻪ دا ﺷﺘﻦ ﺳﻨﺖ ھﺴﺘﻨﺪ و روزی ﺑﺮﮐﺎت ﻣﻦ ﺑﻪ‬ ‫زﻣ ﯿ ﻦ ﺑ ﺎ ز ﺧ ﻮ ا ھ ﺪ ﮔ ﺸ ﺖ ‪« .‬‬ ‫ﺷﻤﻦ ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﻃﺒ ﻞ زد ن‪ ،‬ﺗﻨﺪﺗﺮ و ﺗﻨﺪﺗﺮ‪ .‬ﭼﯿﺰی ﺑﻪ‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﻓﻮراً ﺗﺮ ﺟﻤﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪:‬‬ ‫»ﮐﻠﻤﻪی ﮐﯽ را ﺑﻪ ﮐﺎر ﻧﺒﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﮐﯽ ﺑﺮ ﺑﺎل ﺑﺎد‬ ‫ﺧ ﻮ ا ھ ﺪ آﻣ ﺪ ‪« .‬‬


‫ﺑﺎد دارد ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﺑﺎ اﯾﻨ ﮑﻪ ﺧﻮدم را ﺧﻮب ﭘﯿﭽﯿﺪ هام ــ‬ ‫ﺑﺎ ﺷﻠﻖ ا ﺳ ﮑﯿﻤﻮﯾﯽ‪ ،‬د ﺳﺘ ﮑ ﺶ‪ ،‬ﮐﻼ ه ﺿﺨﯿﻢ ﭘﺸﻤﯽ و ﺷﺎل‬ ‫ﮔﺮدﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﺎ زﯾﺮ ﭼﺸﻢھﺎﯾﻢ را ﻣﯽﭘﻮ ﺷﺎﻧﺪ ــ ﮐﺎ ﻓﯽ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﯿﻨﯽام ﺑﯽ ﺣ ﺲ ﺷﺪ ه و اﺑﺮوھﺎ و رﯾﺸﻢ ﯾﺦ زد ه‪ .‬ﯾﺎﺋﻮ زاﻧﻮ زد ه و‬ ‫ﭘﺎھﺎﯾ ﺶ را ﻣﺮﺗﺐ و ﻣﻨﻈﻢ زﯾﺮش ﺟﻤﻊ ﮐﺮد ه‪ .‬ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ‬ ‫ھﻤﯿﻦﮐﺎر را ﺑ ﮑﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺠﺒﻮرم ﻣﺪام ﭘﺎﺑﻪﭘﺎ ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﭼﻮ ن ﺷﻠﻮار‬ ‫ﻣﻌﻤﻮ ﻟﯽ ﭘﺎﯾﻢ ا ﺳﺖ و ﺑﺎد ﯾﺦ ﺑﻪ دا ﺧﻠ ﺶ ﻧﻔﻮذ و ﻋﻀﻼﺗﻢ را ﮐﺮخ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽ ﺷﻮد ﻋﻀﻼﺗﻢ ﺑﻪ ﺷ ﮑﻠﯽ دردﻧﺎک ﺑ ﮕﯿﺮد‪.‬‬ ‫ﺷﻌﻠﻪھﺎ و ﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﻣﯽر ﻗﺼﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ از ﭼﺎ ﻟﻪ ﺑﯿﺮو ن ﻧﻤﯽزﻧﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺻﺪای ﻃﺒ ﻞ ﺧﺸﻤ ﮕﯿﻦﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﺷﻤﻦ ﺳﻌﯽ دارد ﺿﺮﺑﺎ ن‬ ‫ﻗﻠﺒ ﺶ را ﺑﺎ ﺿﺮﺑﺎت د ﺳﺘ ﺶ ﺑﺮ ﭼﺮم ﻃﺒ ﻞ ھﻤﺎھﻨﮓ ﮐﻨﺪ‪ .‬زﯾﺮ ﻃﺒ ﻞ‬ ‫ﺑﺎز ا ﺳﺖ ﺗﺎ ارواح وارد ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬در ﺳﻨﺖ آ ﻓﺮﯾﻘﺎﯾﯽ ـ ﺑﺮزﯾﻠﯽ‪ ،‬اﯾﻦ‬ ‫ﻟﺤﻈﻪای ا ﺳﺖ ﮐﻪ وا ﺳﻄﻪ ﯾﺎ ﮐﺎھﻦ ا ﺟﺎز ه ﻣﯽدھﺪ رو ﺣ ﺶ‬ ‫ﺑﺪﻧ ﺶ را ﺗﺮک ﮐﻨﺪ و ﻣﻮ ﺟﻮدی ﺑﺎﺗﺠﺮﺑﻪﺗﺮ ﺟﺎﯾ ﺶ را ﺑ ﮕﯿﺮد‪ .‬ﺗﻨﮫﺎ‬ ‫ﺗﻔﺎوت اﯾﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ در ﮐﺸﻮر ﻣﻦ ﻟﺤﻈﻪی ﻣﺸﺨﺼﯽ ﺑﺮای‬ ‫ﺗﺠﻠﯽ آﻧﭽﻪ ﯾﺎﺋﻮ ﺑﮫ ﺶ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﮐﯽ و ﺟﻮد ﻧﺪارد‪.‬‬ ‫از ﻧﻈﺎر هﮔﺮ ﺻﺮف ﺑﻮد ن د ﺳﺖ ﻣﯽﮐﺸﻢ و ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯽﮔﯿﺮم ﺑﻪ‬ ‫ﺟﺬﺑﻪ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﻮم‪ .‬ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺿﺮﺑﺎ ن ﻗﻠﺒﻢ را ﺑﺎ ﺿﺮﺑﺎت ﻃﺒ ﻞ‬ ‫ھﻤﺎھﻨﮓ ﮐﻨﻢ؛ ﭼﺸﻢھﺎﯾﻢ را ﻣﯽﺑﻨﺪم‪ ،‬ذھﻨﻢ را ﺧﺎ ﻟﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪،‬‬ ‫اﻣﺎ ﺳﺮﻣﺎ و ﺑﺎد ا ﺟﺎز ه ﻧﻤﯽدھﺪ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﺮوم‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ دوﺑﺎر ه ﺟﺎﯾﻢ را‬ ‫ﻋﻮض ﮐﻨﻢ؛ ﭼﺸﻢھﺎﯾﻢ را ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﺷﻤﻦ ﭼﻨﺪ ﭘﺮ‬ ‫در ﯾﮏ د ﺳﺘ ﺶ دارد ــ ا ﺣﺘﻤﺎﻻً ﭘﺮ ﭘﺮﻧﺪ های ﻧﺎدر و ﻣﺤﻠﯽ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﻨﺎ ﺑﻪ ﺳﻨﺖھﺎ در ﺳﺮا ﺳﺮ دﻧﯿﺎ‪ ،‬ﭘﺮﻧﺪ هھﺎ ﭘﯿﺎمآورا ن ﺧﺪاﯾﺎﻧﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ‬ ‫ﺷﻤﻦ ﮐﻤﮏ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﺑﺮ ﺧﯿﺰد و ﺑﺎ ارواح ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﭼﺸﻢ ھﺎی ﯾﺎﺋﻮ ھﻢ ﺑﺎز ا ﺳﺖ؛ ﺗﻨﮫﺎ ﺷﻤﻦ وارد ﺧﻠﺴﻪ‬ ‫ﺧﻮاھﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺷﺪت ﺑﺎد ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﺑﯿﺸﺘﺮ و ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺳﺮدم‬


‫ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬اﻣﺎ اﻧ ﮕﺎر ﺷﻤﻦ ﮐﺎﻣﻼً ﻣﺼﻮ ن ا ﺳﺖ‪ .‬ﻣﺮا ﺳﻢ اداﻣﻪ‬ ‫ﻣﯽﯾﺎﺑﺪ‪ .‬ﺷﻤﻦ ﺑﻄﺮی ﺣﺎوی ﻣﺎﯾﻊ ﺳﺒﺰﮔﻮ ن را ﺑﺮﻣﯽدارد‪،‬‬ ‫ﻣﯽﻧﻮ ﺷﺪ و ﺑﻄﺮی را ﺑﻪ ﯾﺎﺋﻮ ﻣﯽدھﺪ‪ ،‬ﮐﻪ ﻣﯽﻧﻮ ﺷﺪ و ﺑﻪ د ﺳﺖ‬ ‫ﻣﻦ ﻣﯽدھﺪ‪ .‬از روی ا ﺣﺘﺮام ﭘﯿﺮوی ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﯾﮏ ﺟﺮﻋﻪ از‬ ‫ﻣﻌﺠﻮ ن ﺷﯿﺮﯾﻦ و ﮐﻤﯽ ا ﻟ ﮑﻠﯽ ﻣﯽﻧﻮ ﺷﻢ‪ ،‬و ﺑﻄﺮی را ﺑﻪ ﺷﻤﻦ‬ ‫ﺑﺮﻣﯽﮔﺮداﻧﻢ‪.‬‬ ‫ﺻﺪای ﻃﺒ ﻞ اداﻣﻪ ﻣﯽﯾﺎﺑﺪ و ﺗﻨﮫﺎ در ﻣﻮا ﻗﻌﯽ ﻗﻄﻊ ﻣﯽ ﺷﻮد‬ ‫ﮐﻪ ﺷﻤﻦ ﻣ ﮑﺚ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺷ ﮑﻠﯽ روی زﻣﯿﻦ ﺑ ﮑﺸﺪ‪ ،‬ﻧﻤﺎدھﺎﯾﯽ‬ ‫ﮐﻪ ھﺮﮔﺰ ﻧﺪﯾﺪ هام و ﺷﺒﯿﻪ ﻧﻮﻋﯽ د ﺳﺘﺨﻂ ﻣﻨﺴﻮخ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺻﺪاھﺎی ﻏﺮﯾﺐ از ﮔﻠﻮﯾ ﺶ ﺧﺎرج ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﻣﺜ ﻞ ﺟﯿﻎھﺎی‬ ‫ﺑﻪ ﺷﺪت ﻃﻨﯿﻦاﻧﺪاز ﭘﺮﻧﺪﮔﺎ ن‪ .‬ﻃﺒ ﻞزﻧﯽ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻣﯽﮔﯿﺮد و ﺗﻨﺪﺗﺮ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد؛ ﺳﺮﻣﺎ اﻧ ﮕﺎر دﯾ ﮕﺮ ﭼﻨﺪا ن آزارم ﻧﻤﯽدھﺪ و ﻧﺎﮔﮫﺎ ن‪ ،‬ﺑﺎد‬ ‫ﻣﺘﻮ ﻗ ﻒ ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫اﺣﺘﯿﺎﺟﯽ ﺑﻪ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻧﺪارد‪ .‬ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﯾﺎﺋﻮ ﺑﻪ آن ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﮐﯽ‬ ‫اﯾﻨﺠﺎ ﺳﺖ‪ .‬ﺳﻪﻧﻔﺮی ﺑﻪ ھﻢ ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ و آراﻣﺸﯽ‬ ‫درﻣﯽﮔﯿﺮد‪ .‬ﻓﺮد ﭘﯿ ﺶ روی ﻣﻦ دﯾ ﮕﺮ ھﻤﺎ ن ﻣﺮدی ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ‬ ‫ﺳ ﮑﺎ ن ﻗﺎﯾﻖ را ﺑﻪ د ﺳﺖ دا ﺷﺖ ﯾﺎ از ھﻼل ﺧﻮا ﺳﺖ در ﺳﺎ ﺣ ﻞ‬ ‫ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻤﺎﻧﺪ؛ ﺻﻮرﺗ ﺶ ﻋﻮض ﺷﺪ ه‪ ،‬ﺟﻮا نﺗﺮ و زﻧﺎﻧﻪﺗﺮ ﺑﻪﻧﻈﺮ‬ ‫ﻣ ﯽ ر ﺳ ﺪ‪.‬‬ ‫او و ﯾﺎﺋﻮ ﻣﺪﺗﯽ ﺑﻪ رو ﺳﯽ ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﻨﺪ‪ ،‬ﻧﻤﯽداﻧﻢ ﭼﻨﺪ و ﻗﺖ‪.‬‬ ‫ا ﻓﻖ رو ﺷﻦ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﻣﺎ ه دارد ﻃﻠﻮع ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬در ﺳﻔﺮ ﺗﺎز هاش‬ ‫در ﻋﺮض آ ﺳﻤﺎ ن ھﻤﺮاھﯽاش ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﭘﺮﺗﻮھﺎی ﺳﯿﻤﯿﻨ ﺶ در‬ ‫آبھﺎی درﯾﺎ ﭼﻪ ﺑﺎزﺗﺎﺑﯿﺪ ه ا ﺳﺖ‪ ،‬ﮐﻪ‪ ،‬ﻧﺎﮔﮫﺎ ن ﺑﻪ ﺷ ﮑ ﻞ ﻋﺠﯿﺒﯽ‬ ‫ﺳ ﺎ ﮐﻦ ﺷ ﺪ ه ا ﺳ ﺖ‪ .‬د ر ﺳ ﻤ ﺖ ﭼ ﭙﻢ ‪ ،‬ﭼ ﺮا غ ھ ﺎ ی د ھ ﮑ ﺪ ه ر و ﺷﻦ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﺷﺪت ا ﺣﺴﺎس ﻣﺘﺎﻧﺖ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺗﺎ‬ ‫ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ از اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪی ﻏﯿﺮﻣﻨﺘﻈﺮ ه ﺑﮫﺮ ه ﺑ ﮕﯿﺮم‪ ،‬ﭼﺮا‬


‫ﮐﻪ اﻧﺘﻈﺎرش را ﻧﺪا ﺷﺘﻢ؛ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺎد ه در ﻣﺴﯿﺮم ﻣﻨﺘﻈﺮم ﺑﻮد‪،‬‬ ‫ﻣﺜ ﻞ ﺧﯿﻠﯽ ﻟﺤﻈﺎت ﻏﯿﺮﻣﻨﺘﻈﺮ هی دﯾ ﮕﺮ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﮐﺎش ﭼﮫﺮ هی‬ ‫»ﻧﺎﻣﻨﺘﻈﺮ ه« ھﻤﯿﺸﻪ اﯾﻦ ﻗﺪر زﯾﺒﺎ و آرام ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم‪ ،‬ﺷﻤﻦ ﺑﻪ و ﺳﺎﻃﺖ ﯾﺎﺋﻮ‪ ،‬از ﻣﻦ ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ ﺑﺮای ﭼﻪ‬ ‫ﺑﻪ آﻧﺠﺎ آﻣﺪ هام‪.‬‬ ‫»ﺗﺎ ﺑﺎ دو ﺳﺘﻢ ﺑﺎ ﺷﻢ ﮐﻪ ﻗﻮل داد ه ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮﮔﺮدد‪ .‬ﺗﺎ ﺑﻪ ھﻨﺮ‬ ‫ﺷﻤﺎ ا ﺣﺘﺮام ﺑ ﮕﺬارم‪ .‬و ﺗﺎ در اﯾﻦ ﻣﺮا ﻗﺒﻪ ﺑﺮ ا ﺳﺮار ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺳﮫﯿﻢ‬ ‫ﺑﺸﻮم‪«.‬‬ ‫ﺷﻤﻦ از ﻃﺮﯾﻖ ﯾﺎﺋﻮ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﻣﺮدی ﮐﻪ ﮐﻨﺎرت ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻪ‬ ‫ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ اﻋﺘﻘﺎد ﻧﺪارد‪ .‬ﺑﺎرھﺎ اﯾﻨﺠﺎ آﻣﺪ ه ﺗﺎ ﺑﺎ زﻧ ﺶ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ھﻨﻮز اﯾﻤﺎ ن ﻧﯿﺎورد ه‪ .‬ز ن ﺑﯿﭽﺎر ه! ﺑﻪ ﺟﺎی ھﻤﻨﺸﯿﻨﯽ ﺑﺎ ﺧﺪا ﺗﺎ‬ ‫زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻮﻋﺪ ﺑﺎزﮔﺸﺘ ﺶ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﻓﺮا ر ﺳﺪ‪ ،‬ﻣﺠﺒﻮر ا ﺳﺖ‬ ‫ﻣﺪام ﺑﺮﮔﺮدد ﺗﺎ اﯾﻦ ﻧ ﮕﻮ نﺑﺨﺖ ﺑﯿﭽﺎر ه را ﺗﺴﻼ ﺑﺪھﺪ‪ .‬ﮔﺮﻣﺎی‬ ‫ﺧﻮر ﺷﯿﺪ اﯾﺰدی را ﺗﺮک ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺮﻣﺎی ﻧ ﮑﺒﺖﺑﺎر‬ ‫ﺳﯿﺒﺮی ﺑﯿﺎﯾﺪ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﻪ او ا ﺟﺎز هی ﻋﺰﯾﻤﺖ ﻧﻤﯽدھﺪ!«‬ ‫ﺷﻤﻦ ﻣﯽ ﺧﻨﺪد‪.‬‬ ‫» ﭼﺮا ﺑﮫ ﺶ ﻧﻤﯽﮔﻮﯾﯽ ؟«‬ ‫»ﮔﻔﺘﻪام‪ ،‬اﻣﺎ او‪ ،‬ﻣﺜ ﻞ اﻏﻠﺐ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﻢ‪ ،‬ﭼﯿﺰی‬ ‫را ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮش ھﺠﺮ ﻣﯽآﯾﺪ ﻗﺒﻮل ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ‪«.‬‬ ‫» ﺧﻮد ﺧﻮاھﯽ ﻧﺎب‪«.‬‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﺧﻮد ﺧﻮاھﯽ ﻧﺎب‪ .‬آدمھﺎی ﻣﺜ ﻞ او ﻣﯽ ﺧﻮاھﻨﺪ زﻣﺎ ن‬ ‫ﻣﺘﻮ ﻗ ﻒ ﺷﻮد ﯾﺎ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺑﺮﮔﺮدد‪ ،‬و ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﻣﺎﻧﻊ اداﻣﻪی‬ ‫ﻣﺴﯿﺮ روح ﻋﺰﯾﺰ ﺷﺎ ن ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪«.‬‬ ‫ﺷﻤﻦ ﺑﺎز ﻣﯽ ﺧﻨﺪد‪.‬‬ ‫»و ﻗﺘﯽ زﻧ ﺶ ﺑﻪ ﺳﻄﺤﯽ دﯾ ﮕﺮ ﻣﻨﺘﻘ ﻞ ﺷﺪ‪ ،‬او ﺧﺪا را ﮐﺸﺖ‪،‬‬ ‫و ﯾﮏ ﺑﺎر‪ ،‬دوﺑﺎر‪ ،‬د ه ﺑﺎر‪ ،‬ﺑﺮ ﺧﻮاھﺪ ﮔﺸﺖ ﺗﺎ ﺑﺎز و ﺑﺎز ﺳﻌﯽ ﮐﻨﺪ ﺑﺎ‬


‫زﻧ ﺶ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬ﺗﻘﺎﺿﺎی ﮐﻤﮏ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ ﺗﺎ زﻧﺪﮔﯽ را ﺑﮫﺘﺮ‬ ‫ﺑﻔﮫﻤﺪ‪ .‬ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ اﻣﻮر ﺑﺎ ﻧ ﮕﺮش او ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯽ و ﻣﺮگ ﺗﻄﺒﯿﻖ‬ ‫ﯾﺎﺑﻨﺪ‪«.‬‬ ‫ﻣ ﮑﺚ و ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺣﺎﻻ دﯾ ﮕﺮ ھﻮا ﮐﺎﻣﻼً ﺗﺎرﯾﮏ‬ ‫ﺷ ﺪ ه ‪ ،‬ﺑﻪ ﺟ ﺰ ﻧ ﻮ ر ﺷ ﻌ ﻠﻪ ھ ﺎ ‪.‬‬ ‫»ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ ﯾﺄس را درﻣﺎ ن ﮐﻨﻢ‪ ،‬و ﻗﺘﯽ ﮐﺴﯽ در آ ن را ﺣﺘﯽ‬ ‫ﻣﯽﯾﺎﺑﺪ‪«.‬‬ ‫»ﮐﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﺪ ؟«‬ ‫»ﺗﻮ ﻣﺆﻣﻨﯽ‪«.‬‬ ‫ﺳﺆا ﻟﻢ را ﺗ ﮑﺮار ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﺟﻮاب ﻣﯽدھﺪ‪» :‬وا ﻟﻨﺘﯿﻨﺎ‪«.‬‬ ‫ﯾﮏ ز ن‪.‬‬ ‫»و ﻗﺘﯽ ﮐﺎر ﺑﻪ ﻣﺴﺎﺋ ﻞ رو ﺣﺎﻧﯽ ﻣﯽﮐﺸﺪ‪ ،‬ﻣﺮد ﮐﻨﺎر ﻣﻦ ﺷﺎﯾﺪ‬ ‫ﮐﻤﯽ ا ﺣﻤﻖ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ اﻧﺴﺎ ن ﺑﯽﻧﻈﯿﺮی ا ﺳﺖ و ﺑﺮای ھﺮ ﭼﯿﺰی‬ ‫آﻣﺎد ه ا ﺳﺖ‪ ،‬ﻣ ﮕﺮ آﻧﭽﻪ "ﻣﺮگ" ھﻤﺴﺮش ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮد ﮐﻨﺎر ﻣﻦ‬ ‫آدم ﺧﻮﺑﯽ ا ﺳﺖ‪«.‬‬ ‫ﺷﻤﻦ ﺳﺮش را ﺗ ﮑﺎ ن ﻣﯽدھﺪ‪.‬‬ ‫»ﺗﻮ ھﻢ ھﻤﯿﻦﻃﻮر‪ .‬ﺗﻮ ﺑﺎ دو ﺳﺘﯽ آﻣﺪ های ﮐﻪ ﻣﺪت درازی‬ ‫ﮐﻨﺎر ﺗﻮ ﺑﻮد ه ا ﺳﺖ‪ ،‬ﻣﺪتھﺎ ﭘﯿ ﺶ از ﻣﻼ ﻗﺎتﺗﺎ ن در اﯾﻦ ﺣﻠﻮل‪ .‬ﻣﻦ‬ ‫ھ ﻢ ھ ﻤ ﯿ ﻦ ﻃﻮ ر ‪«.‬‬ ‫ﺧﻨﺪ های دﯾ ﮕﺮ‪.‬‬ ‫»زﻣﺎﻧﯽ دﯾ ﮕﺮ ﺑﻮد و در آوردﮔﺎھﯽ ﯾ ﮑﺴﺎ ن‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﺮﻧﻮ ﺷﺘﯽ‬ ‫ﯾ ﮑﺴﺎ ن د ﭼﺎر ﺷﺪﯾﻢ‪ ،‬ﺳﺮﻧﻮ ﺷﺘﯽ ﮐﻪ دو ﺳﺘﺖ آ ن را "ﻣﺮگ"‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬ﻧﻤﯽداﻧﻢ در ﮐﺪام ﮐﺸﻮر ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ز ﺧﻢھﺎ ﺣﺎﺻ ﻞ از‬ ‫ﮔﻠﻮ ﻟﻪ ﺑﻮد‪ .‬رزمآورا ن ﺑﺎز ﺑﺎ ھﻢ ﻣﻼ ﻗﺎت ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬اﯾﻦ ﺑﺨﺸﯽ از‬ ‫ﻗﺎﻧﻮ ن اﯾﺰدی ا ﺳﺖ‪«.‬‬


‫ﮔﯿﺎھﺎ ن ﻣﻌﻄﺮ را ﺑﻪ درو ن ﺷﻌﻠﻪھﺎ ﻣﯽرﯾﺰد و ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدھﺪ‬ ‫ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر را ھﻢ در ﺣﻠﻮ ﻟﯽ دﯾ ﮕﺮ ﮐﺮد هاﯾﻢ‪ :‬ﮐﻨﺎر آﺗ ﺶ‬ ‫ﻧﺸﺴﺘﻪاﯾﻢ و از ﻣﺎ ﺟﺮاھﺎﯾﻤﺎ ن ﮔﻔﺘﻪاﯾﻢ‪.‬‬ ‫»روح ﺗﻮ ﺑﺎ ﻋﻘﺎب ﺑﺎﯾ ﮑﺎل ﺳﺨﻦ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﻣﺮا ﻗﺐ و ﻣﺤﺎ ﻓﻆ‬ ‫ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ د ﺷﻤﻨﺎ ن ﻣﯽﺗﺎزد و ﯾﺎرا ن را ﻣﺤﺎ ﻓﻈﺖ و از‬ ‫آﻧﺎ ن د ﻓﺎع ﻣﯽﮐﻨﺪ‪«.‬‬ ‫اﻧ ﮕﺎر ﺑﻪ ﺗﺄﯾﯿﺪ ﺣﺮفھﺎﯾ ﺶ‪ ،‬ﺟﯿﻎ ﭘﺮﻧﺪ های را از دورد ﺳﺖ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻨﻮﯾﻢ‪ .‬ﺣ ﺲ ﺳﺮﻣﺎ ﺟﺎﯾ ﺶ را ﺑﻪ ﺳﺮ ﺳﻼﻣﺘﯽ داد ه‪ .‬ﺑﺎز‬ ‫ﺑﻄﺮی را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺎ ﻣﯽﮔﯿﺮد‪.‬‬ ‫»ﻣﺸﺮوبھﺎی ﺗﺨﻤﯿﺮی زﻧﺪ هاﻧﺪ؛ از ﺟﻮاﻧﯽ ﺑﻪ ﭘﯿﺮی ﮔﺬر‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬و ﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺑﻠﻮغ ﻣﯽر ﺳﻨﺪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ روح ﺧﻮﯾﺸﺘﻦداری‪،‬‬ ‫روح ﺗﻨﮫﺎﯾﯽ‪ ،‬روح ﺗﺮس و روح اﺿﻄﺮاب را از ﺑﯿﻦ ﺑﺒﺮﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﮔﺮ‬ ‫زﯾﺎد ه ﺑﻨﻮ ﺷﯽ‪ ،‬ﻃﻐﯿﺎ ن ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و روح ﺷ ﮑﺴﺖ و ﺧﺸﻮﻧﺖ را‬ ‫ﺑﺮﻣﯽاﻧ ﮕﯿﺰﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ زﻣﺎ ن د ﺳﺖ ﮐﺸﯿﺪ ن را داﻧﺴﺖ‪«.‬‬ ‫ﻣﯽﻧﻮ ﺷﯿﻢ و ﺟﺸﻦ ﻣﯽﮔﯿﺮﯾﻢ‪.‬‬ ‫»در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ‪ ،‬ﺑﺪ ن ﺷﻤﺎ ﺑﺮ زﻣﯿﻦ ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ روح ﺷﻤﺎ ﮐﻨﺎر‬ ‫ﻣﻦ ا ﺳﺖ‪ ،‬اﯾﻦ ﺑﺎﻻ‪ ،‬در ارﺗﻔﺎﻋﺎت‪ ،‬و ﻓﻘﻂ ھﻤﯿﻦ را ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ‬ ‫ﻧﺜﺎرﺗﺎ ن ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﭘﺮواز ﺑﺮ ﻓﺮاز آ ﺳﻤﺎ ن ﺑﺎﯾ ﮑﺎل‪ .‬ﻧﯿﺎﻣﺪﯾﺪ ﭼﯿﺰی‬ ‫ﺑﺨﻮاھﯿﺪ‪ ،‬ﭘ ﺲ ﻓﻘﻂ ھﻤﯿﻦ را ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﯽدھﻢ‪ .‬اﻣﯿﺪوارم ﺑﻪ ﺷﻤﺎ‬ ‫ا ﻟﮫﺎم ﺑﺒﺨﺸﺪ ﺗﺎ ﮐﺎری را ﮐﻪ ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ‪ ،‬اداﻣﻪ دھﯿﺪ‪.‬‬ ‫»ﻣﺒﺎرک ﺑﺎ ﺷﯿﺪ‪ .‬و ھﻤﺎ نﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮد را ا ﺳﺘﺤﺎ ﻟﻪ‬ ‫ﻣﯽﺑﺨﺸﯿﺪ‪ ،‬زﻧﺪﮔﯽ اﻃﺮا ﻓﯿﺎﻧﺘﺎ ن را ھﻢ ﻣﺘﺤﻮل ﮐﻨﯿﺪ‪ .‬اﮔﺮ از ﺷﻤﺎ‬ ‫ﺧﻮا ﺳﺘﻨﺪ‪ ،‬درﯾﻎ ﻧ ﮑﻨﯿﺪ‪ .‬و ﻗﺘﯽ ﺑﺮ در ﺷﻤﺎ ﻣﯽﮐﻮﺑﻨﺪ‪ ،‬ﺑ ﮕﺸﺎﯾﯿﺪ‪.‬‬ ‫و ﻗﺘﯽ ﭼﯿﺰی از د ﺳﺖ ﻣﯽدھﻨﺪ و ﻧﺰد ﺷﻤﺎ ﻣﯽآﯾﻨﺪ‪ ،‬در ﯾﺎ ﻓﺘﻦ‬ ‫ﮔﻢ ﺷﺪ ه ﯾﺎری ﺷﺎ ن ﮐﻨﯿﺪ‪ .‬ﻧﺨﺴﺖ اﻣﺎ‪ ،‬ﺑﺨﻮاھﯿﺪ‪ ،‬ﺑﺮ در ﺑ ﮑﻮﺑﯿﺪ و‬ ‫ﮔﻢ ﺷﺪ هی ﺧﻮد را ﺑﺸﻨﺎ ﺳﯿﺪ‪ .‬ﺷ ﮑﺎرﮔﺮ ھﻤﻮار ه ﻣﯽداﻧﺪ در اﻧﺘﻈﺎر‬


‫ﭼﻪ ﺑﺎ ﺷﺪ ــ ﯾﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺨﻮرد‪ ،‬ﯾﺎ ﺧﻮرد ه ﺷﻮد‪«.‬‬ ‫ﺳﺮم را ﺗ ﮑﺎ ن ﻣﯽدھﻢ‪.‬‬ ‫ﺷﻤﻦ اداﻣﻪ ﻣﯽدھﺪ‪ » :‬ﻗﺒﻼً ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮد هاﯾﺪ و ﺑﺎرھﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ‬ ‫ﺧﻮاھﯿﺪ ﮐﺮد‪ .‬ﮐﺴﯽ ﮐﻪ دو ﺳﺖ ﺗﻮ ﺳﺖ‪ ،‬دو ﺳﺖ ﻋﻘﺎب ﺑﺎﯾ ﮑﺎل‬ ‫ھﻢ ھﺴﺖ‪ .‬اﻣﺸﺐ اﺗﻔﺎق ﺧﺎﺻﯽ ﻧﻤﯽا ﻓﺘﺪ؛ ا ﻟﮫﺎﻣﯽ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ‬ ‫د ﺳﺖ ﻧﻤﯽدھﺪ‪ ،‬ﺗﺠﺮﺑﻪای ﺟﺎدوﯾﯽ ﻧﺨﻮاھﯿﺪ دا ﺷﺖ و در‬ ‫ﺧﻠﺴﻪای ﻧﺨﻮاھﯿﺪ ر ﻓﺖ ﺗﺎ در ﺗﻤﺎس زﻧﺪﮔﺎ ن و ﻣﺮدﮔﺎ ن ﻗﺮار‬ ‫ﮔﯿﺮﯾﺪ‪ .‬ﻗﺪرت وﯾﮋ های ﺑﻪ د ﺳﺖ ﻧﺨﻮاھﯿﺪ آورد‪ .‬ﻓﻘﻂ ھﻨ ﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ‬ ‫ﻋﻘﺎب ﺑﺎﯾ ﮑﺎل درﯾﺎ ﭼﻪ را ﺑﻪ روح ﺷﻤﺎ ﻧﺸﺎ ن ﻣﯽدھﺪ‪ ،‬ا ﺣﺴﺎس‬ ‫ﺷﻌ ﻒ ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ‪ .‬ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﯿﺪ‪ ،‬اﻣﺎ در آ ن ﺑﺎﻻ رو ﺣﺘﺎ ن ﺳﺮ ﺷﺎر‬ ‫ا ز ﻟ ﺬ ت ﺧﻮ ا ھ ﺪ ﺷ ﺪ ‪«.‬‬ ‫رو ﺣﻢ وا ﻗﻌﺎً ﺳﺮ ﺷﺎر از ﻟﺬت ا ﺳﺖ‪ ،‬ھﺮ ﭼﻨﺪ ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻧﯿﺎزی ھﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﻣﯽداﻧﻢ را ﺳﺖ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ .‬و ﻗﺘﯽ رو ﺣﻢ ﺑﻪ‬ ‫ﺑﺪﻧﻢ ﺑﺮﮔﺮدد‪ ،‬ﺧﺮدﻣﻨﺪﺗﺮ و آرامﺗﺮ ﺧﻮاھﺪ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫زﻣﺎ ن ﻣﺘﻮ ﻗ ﻒ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ دﯾ ﮕﺮ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ اﻧﺪاز هاش‬ ‫ﺑ ﮕﯿﺮم‪ .‬ﺷﻌﻠﻪھﺎ ﺳﻮ ﺳﻮ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و ﺳﺎﯾﻪھﺎی ﻏﺮﯾﺐ ﺑﺮ ﭼﮫﺮ هی‬ ‫ﺷﻤﻦ ﻣﯽاﻧﺪازﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻦ دﯾ ﮕﺮ اﯾﻨﺠﺎ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪ .‬ا ﺟﺎز ه ﻣﯽدھﻢ‬ ‫رو ﺣﻢ ﺑﻪ ﭘﺮواز درآﯾﺪ؛ ﺑﻌﺪ از آ ن ھﻤﻪ ﮐﺎر و ﺗﻼش‪ ،‬ﺑﻪ اﯾﻦ ﭘﺮواز‬ ‫ا ﺣﺘﯿﺎج دارد‪ .‬دﯾ ﮕﺮ ا ﺣﺴﺎس ﺳﺮﻣﺎ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ھﯿﭻ ا ﺣﺴﺎ ﺳﯽ‬ ‫ﻧﺪارم‪ .‬آزادم و ﻣﺎدام ﮐﻪ ﻋﻘﺎب ﺑﺎﯾ ﮑﺎل ﺑﺮ ﻓﺮاز درﯾﺎ ﭼﻪ و ﮐﻮ هھﺎی‬ ‫ﺑﺮفﮔﺮ ﻓﺘﻪ ﻣﯽﭘﺮد‪ ،‬آزاد ﻣﯽﻣﺎﻧﻢ‪ .‬ﺣﯿ ﻒ ﮐﻪ رو ﺣﻢ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﺑ ﮕﻮﯾﺪ ﭼﻪ دﯾﺪ ه‪ ،‬اﻣﺎ در وا ﻗﻊ ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ ھﺮ ﭼﻪ را ﺑﺮ ﻣﻦ رخ‬ ‫ﻣﯽدھﺪ ﺑﺪاﻧﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﺎد دارد دوﺑﺎر ه ﺷﺪت ﻣﯽﮔﯿﺮد‪ .‬ﺷﻤﻦ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ و آ ﺳﻤﺎ ن‬ ‫ﺗﻌﻈﯿﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬آﺗ ﺶ‪ ،‬در ﭘﻨﺎ ه ﭼﺎ ﻟﻪ‪ ،‬ﻧﺎﮔﮫﺎ ن ﺧﺎﻣﻮش ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﺑﻪ‬ ‫ﻣﺎ ه ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ دوﺑﺎر ه در اوج آ ﺳﻤﺎ ن ا ﺳﺖ و ﺷﺒﺢ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎ ن‬


‫را در ﭘﺮواز در اﻃﺮا ﻓﻤﺎ ن ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ‪ .‬ﺷﻤﻦ دوﺑﺎر ه ﻣﺮد ﭘﯿﺮی ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺧﺴﺘﻪ ا ﺳﺖ و ﻃﺒﻠ ﺶ را در ﮐﯿﺴﻪی ﺑﺮودریدوزی ﺑﺰرﮔﯽ‬ ‫ﻣﯽﮔﺬارد‪.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ د ﺳﺘ ﺶ را در ﺟﯿﺐ ﭼﭙ ﺶ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﯾﮏ ﻣﺸﺖ ﺳ ﮑﻪ و‬ ‫ا ﺳ ﮑﻨﺎس ﺑﯿﺮو ن ﻣﯽآورد‪ .‬ﻣﻦ ھﻢ ھﻤﯿﻦﮐﺎر را ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﯾﺎﺋﻮ‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬ ‫»ﺑﻪ ﻧﺎم ﻋﻘﺎب ﺑﺎﯾ ﮑﺎل ﮔﺪاﯾﯽ ﮐﺮدﯾﻢ‪ .‬اﯾﻦ ﭼﯿﺰی ا ﺳﺖ ﮐﻪ‬ ‫درﯾﺎ ﻓﺖ ﮐﺮدﯾﻢ‪«.‬‬ ‫ﺷﻤﻦ ﺗﻌﻈﯿﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺮای ﭘﻮل از ﻣﺎ ﺗﺸ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬و‬ ‫ﺑﯽ ﺷﺘﺎب ﺑﻪ ﻃﺮف ﻗﺎﯾﻖ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدﯾﻢ‪ .‬ﺟﺰﯾﺮ هی ﻣﻘﺪس ﺷﻤﻦھﺎ‬ ‫روح ﺧﻮدش را دارد؛ ﺗﺎرﯾﮏ ا ﺳﺖ و ھﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽ ﺷﻮد ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد‬ ‫ﮐﻪ ﭘﺎﯾﻤﺎ ن را در ﺟﺎی در ﺳﺖ ﻣﯽﮔﺬارﯾﻢ‪.‬‬ ‫و ﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﺎ ﺣ ﻞ ﻣﯽر ﺳﯿﻢ‪ ،‬دﻧﺒﺎل ھﻼل ﻣﯽﮔﺮدﯾﻢ‪ ،‬اﻣﺎ دو ز ن‬ ‫ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدھﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ھﺘ ﻞ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ‪ .‬ﺗﻨﮫﺎ آ ن ﻣﻮ ﻗﻊ ا ﺳﺖ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﺘﻮ ﺟﻪ ﻣﯽ ﺷﻮم ﺷﻤﻦ ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﺑﺎر ھﻢ ﺑﻪ او ا ﺷﺎر ه ﻧ ﮑﺮد‪.‬‬


‫ﺗ ﺮس ا ز ﺗ ﺮس‬ ‫ﺣﺮارت ﺑﺨﺎری اﺗﺎق را ﺑﻪ اوج ر ﺳﺎﻧﺪ هام‪ .‬ﭘﯿ ﺶ از آﻧ ﮑﻪ ﺣﺘﯽ‬ ‫دﻧﺒﺎل ﮐﻠﯿﺪ ﭼﺮاغ ﺑ ﮕﺮدم‪ ،‬ﺑﺎ ﺷﻠﻖ و ﮐﻼ ه و ﺷﺎ ﻟﻢ را ﺑﺮ ﻣﯽدارم و‬ ‫ﮐﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮ ه ﻣﯽروم ﺗﺎ ﺑﺎزش ﮐﻨﻢ و ھﻮای ﺗﺎز ه ﺑﻪ دا ﺧ ﻞ ﺑﯿﺎﯾﺪ‪.‬‬ ‫ھﺘ ﻞ روی ﺗﭙﻪی ﮐﻮ ﭼ ﮑﯽ ا ﺳﺖ و ﭼﺮاغھﺎی د ه را ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ آ ن‬ ‫ﭘﺎﯾﯿﻦ ﯾ ﮑﯽ ﯾ ﮑﯽ ﺧﺎﻣﻮش ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﻣﺪﺗﯽ ھﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﻣﯽﻣﺎﻧﻢ‪ ،‬در‬ ‫ﺧﯿﺎل ﺷ ﮕﻔﺘﯽھﺎﯾﯽ ﮐﻪ رو ﺣﻢ ﺣﺘﻤﺎً دﯾﺪ ه‪ .‬ﺑﻌﺪ‪ ،‬در ﺳﺖ ﻣﻮ ﻗﻌﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﺑﺮﮔﺮدم‪ ،‬ﺻﺪاﯾﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬ ‫»ﺑﺮﻧ ﮕﺮد‪«.‬‬ ‫ھﻼل آﻧﺠﺎ ﺳﺖ‪ ،‬و ﻟﺤﻦ ﺻﺪاﯾ ﺶ ﻣﺮا ﻣﯽﺗﺮ ﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺷ ﮑ ﻞ‬ ‫ﻣﺮﮔﺒﺎری ﺟﺪی ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽر ﺳﺪ‪.‬‬ ‫»ﻣ ﻦ ﻣ ﺴ ﻠ ﺤ ﻢ ‪« .‬‬ ‫ﻧﻪ‪ ،‬ﻣﻤ ﮑﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﻣ ﮕﺮ اﯾﻨ ﮑﻪ آ ن ز نھﺎ‪...‬‬ ‫» ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺑﺮدار‪«.‬‬ ‫اﻃﺎﻋﺖ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫»ﯾﮏ ﮐﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ‪ .‬ﺧﻮب ا ﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﯾﮏ ﻗﺪم ﺑﺮو ﺑﻪ را ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺧﻮ ب ‪ ،‬ھ ﻤ ﺎ ن ﺟ ﺎ ﺑ ﻤ ﺎ ن ‪«.‬‬ ‫دﯾ ﮕﺮ ﻓ ﮑﺮ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﻏﺮﯾﺰ هی ﺑﻘﺎ زﻣﺎم واﮐﻨ ﺶھﺎﯾﻢ را در‬ ‫د ﺳﺖ ﮔﺮ ﻓﺘﻪ‪ .‬در ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ‪ ،‬ﻣﻐﺰم ﮔﺰﯾﻨﻪھﺎﯾﻢ را ﭘﺮدازش ﮐﺮد ه‪:‬‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺧﻮدم را ﺑﯿﻨﺪازم روی زﻣﯿﻦ‪ ،‬ﯾﺎ ﺳﻌﯽ ﮐﻨﻢ ﺳﺮ ﺻﺤﺒﺖ‬ ‫را ﺑﺎز ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﯾﺎ ﻓﻘﻂ ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺣﺎﻻ ﭼﻪﮐﺎر ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ وا ﻗﻌﺎً‬


‫ﻗﺼﺪ ﮐﺸﺘﻨﻢ را دا ﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬زود اﯾﻦ ﮐﺎر را ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ اﮔﺮ در‬ ‫ﭼﻨﺪ د ﻗﯿﻘﻪی آﯾﻨﺪ ه ﺷﻠﯿﮏ ﻧ ﮑﻨﺪ‪ ،‬ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ و‬ ‫ﺑﺨﺘﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﺻﺪای ﮐﺮﮐﻨﻨﺪ های ﻣﯽآﯾﺪ‪ ،‬ﯾﮏ اﻧﻔﺠﺎر‪ ،‬و ﺧﻮدم را ﻏﺮق‬ ‫ﺧﺮد هھﺎی ﺷﯿﺸﻪ ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ‪ .‬ﻻﻣﭗ ﺑﺎﻻی ﺳﺮم ﺗﺮﮐﯿﺪ ه‪.‬‬ ‫»در د ﺳﺖ را ﺳﺘﻢ آر ﺷﻪ ا ﺳﺖ و در د ﺳﺖ ﭼﭙﻢ وﯾﻮ ﻟﻮ ن‪ .‬ﻧﻪ‪،‬‬ ‫ﺑﺮﻧ ﮕﺮد‪«.‬‬ ‫ھﻤﺎ ن ﺟﺎ ﻣﯽﻣﺎﻧﻢ و ﻧﻔ ﺲ را ﺣﺘﯽ ﻣﯽﮐﺸﻢ‪ :‬در ﻣﻮرد اﺗﻔﺎ ﻗﯽ‬ ‫ﮐﻪ ا ﻓﺘﺎد ه‪ ،‬ﻧ ﮑﺘﻪی ﺟﺎدوﯾﯽ ﯾﺎ ﺧﺎﺻﯽ در ﮐﺎر ﻧﯿﺴﺖ‪:‬‬ ‫ﺧﻮاﻧﻨﺪ هھﺎی اﭘﺮا ﻣﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﺎ ﺧﻮاﻧﺪ ن ﻧﺖ ﻣﺸﺨﺼﯽ ﮐﻪ ھﻮا را ﺑﺎ‬ ‫ﺗﻨﺎوب ﺧﺎﺻﯽ ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ در ﻣﯽآورد‪ ،‬ﮔﯿﻼس ﺷﺎﻣﭙﺎﯾﻦ و ا ﺷﯿﺎی‬ ‫ﺑﺴﯿﺎر ﺷ ﮑﻨﻨﺪ ه را ﺧﺮد ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫آر ﺷﻪ دوﺑﺎر ه ﺑﻪ ﺳﯿﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرد‪ ،‬ھﻤﺎ ن ﺻﺪای ﮐﺮﮐﻨﻨﺪ ه ﺑﻠﻨﺪ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫»ﻣﯽداﻧﻢ ﭼﻪ اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ا ﻓﺘﺎد‪ .‬دﯾﺪﻣ ﺶ‪ .‬آ ن ز نھﺎ ﺑﺪو ن ا ﺣﺘﯿﺎج‬ ‫ﺑﻪ ﺣﻠﻘﻪی ﻧﻮر ﻣﺮا ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﺑﺮدﻧﺪ‪«.‬‬ ‫ﭘ ﺲ دﯾﺪ ه‪.‬‬ ‫ﺑﺎر ﺳﻨ ﮕﯿﻨﯽ از روی ﺷﺎﻧﻪھﺎی ﻏﺮق ﺧﺮد ه ﺷﯿﺸﻪام‬ ‫ﺑﺮدا ﺷﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﯾﺎﺋﻮ ﻧﻤﯽداﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺳﻔﺮ ﻣﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣ ﮑﺎ ن ھﻢ‬ ‫ﺑ ﺨ ﺸ ﯽ ا ز ﺳ ﻔ ﺮ ﺑ ﺎ ز ﮔ ﺸ ﺖ ﻣ ﻦ ﺑﻪ ﺳ ﺮ زﻣ ﯿ ﻨ ﻢ ا ﺳ ﺖ ‪ .‬ﻣ ﻦ ﭼ ﯿ ﺰ ی ﺑﻪ‬ ‫ھﻼل ﻧ ﮕﻔﺘﻢ‪ .‬ﺧﻮدش دﯾﺪ ه‪.‬‬ ‫»ﺗﻮ ﻣﺮا زﻣﺎﻧﯽ ﺗﺮک ﮐﺮدی ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ھﻤﯿﺸﻪ ﺑﮫﺖ ا ﺣﺘﯿﺎج‬ ‫دا ﺷﺘﻢ‪ .‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻮ مُردم و ﺣﺎﻻ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪام ﮐﻪ ﺗﺴﺨﯿﺮت ﮐﻨﻢ‪«.‬‬ ‫»ﺗﺴﺨﯿﺮم ﻧﻤﯽﮐﻨﯽ‪ ،‬ازت ھﻢ ﻧﻤﯽﺗﺮ ﺳﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﺑﺨﺸﯿﺪ ه‬ ‫ﺷﺪم‪«.‬‬ ‫»ﻣﺠﺒﻮرم ﮐﺮدی ﺑﺒﺨﺸﻤﺖ‪ .‬ﻧﻤﯽداﻧﺴﺘﻢ ﭼﻪ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪«.‬‬


‫ﯾﮏ ﻧﺖ ﺟﯿﻎﻣﺎﻧﻨﺪ و ﺑﺪﺻﺪای دﯾ ﮕﺮ‪.‬‬ ‫»اﮔﺮ ﻣﯽ ﺧﻮاھﯽ‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﯽ ﺑﺨﺸﺸﺖ را ﭘ ﺲ ﺑ ﮕﯿﺮی‪«.‬‬ ‫»ﻧﻪ‪ ،‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﻢ‪ .‬ﺑﺨﺸﻮد ه ﺷﺪ های‪ .‬و اﮔﺮ ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺘﯽ ﺻﺪ‬ ‫ﺑﺎر دﯾ ﮕﺮ ھﻢ ﺑﺒﺨﺸﻤﺖ‪ ،‬اﯾﻦ ﮐﺎر را ﻣﯽﮐﺮدم‪ .‬اﻣﺎ ﺗﺼﺎوﯾﺮ در ذھﻨﻢ‬ ‫ﻣﻐﺸﻮش ا ﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ د ﻗﯿﻘﺎً ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑ ﮕﻮﯾﯽ ﭼﻪ اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ا ﻓﺘﺎد‪ .‬ﻓﻘﻂ‬ ‫ﯾﺎدم ا ﺳﺖ ﻟﺨﺖ ﺑﻮدم‪ .‬ﺗﻮ ﻧ ﮕﺎھﻢ ﻣﯽﮐﺮدی‪ ،‬ﻣﻦ دا ﺷﺘﻢ ﺑﻪ ھﻤﻪ‬ ‫ﻣﯽﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ دو ﺳﺘﺖ دارم و ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ ﻣﺤ ﮑﻮم ﺑﻪ ﻣﺮگ ﺷﺪم‪.‬‬ ‫ﻋﺸﻘﻢ ﻣﺤ ﮑﻮﻣﻢ ﮐﺮد‪«.‬‬ ‫» ﺣﺎﻻ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﺮﮔﺮدم ؟«‬ ‫»ھﻨﻮز ﻧﻪ‪ .‬اول ﺑ ﮕﻮ ﭼﻪ اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ا ﻓﺘﺎد ه‪ .‬ﻓﻘﻂ ﻣﯽداﻧﻢ ﮐﻪ در ﯾﮏ‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ ﮔﺬ ﺷﺘﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻮ ﻣﺮد هام‪ .‬اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮد ه ﯾﺎ ﺟﺎی دﯾ ﮕﺮی در‬ ‫دﻧﯿﺎ‪ ،‬ﻧﻤﯽداﻧﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﻮدم را ﺑﻪ ﻧﺎم ﻋﺸﻖ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﮐﺮدم ﺗﺎ ﺗﻮ را‬ ‫ﻧ ﺠ ﺎ ت ﺑ ﺪ ھ ﻢ ‪«.‬‬ ‫ﭼﺸﻢھﺎﯾﻢ دﯾ ﮕﺮ ﺑﻪ ﺗﺎرﯾ ﮑﯽ ﻋﺎدت ﮐﺮد ه‪ ،‬اﻣﺎ ﮔﺮﻣﺎی اﺗﺎق‬ ‫ﺗﺤﻤ ﻞﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫»آ ن ز نھﺎ د ﻗﯿﻘﺎً ﭼﻪﮐﺎر ﮐﺮدﻧﺪ ؟«‬ ‫»ﺑﺎ ھﻢ در ﺳﺎ ﺣ ﻞ درﯾﺎ ﭼﻪ ﻧﺸﺴﺘﯿﻢ؛ آﺗ ﺶ رو ﺷﻦ ﮐﺮدﻧﺪ‪،‬‬ ‫روی ﻃﺒ ﻞ ﮐﻮﺑﯿﺪﻧﺪ‪ ،‬وارد ﺧﻠﺴﻪ ﺷﺪﻧﺪ و ﭼﯿﺰی ﺑﻪ ﻣﻦ دادﻧﺪ ﮐﻪ‬ ‫ﺑﻨﻮ ﺷﻢ‪ .‬و ﻗﺘﯽ ﻧﻮ ﺷﯿﺪم‪ ،‬اﯾﻦ ﺗﺼﺎوﯾﺮ ﻣﻐﺸﻮش در ذھﻨﻢ ﻇﺎھﺮ‬ ‫ﺷﺪ‪ .‬زﯾﺎد ﻃﻮل ﻧ ﮑﺸﯿﺪ‪ .‬ﻓﻘﻂ ھﻤﯿﻦھﺎ ﮐﻪ اﻻ ن ﮔﻔﺘﻢ ﯾﺎدم ﻣﺎﻧﺪ ه‪.‬‬ ‫ﻓ ﮑﺮ ﮐﺮدم ﯾﮏ ﺟﻮر ﮐﺎﺑﻮس ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ اﻃﻤﯿﻨﺎ ن دادﻧﺪ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﻦ و ﺗﻮ در ﯾﮏ زﻧﺪﮔﯽ ﻗﺒﻠﯽ ﺑﺎ ھﻢ ﺑﻮد هاﯾﻢ‪ .‬ﺧﻮدت ھﻢ ھﻤﯿﻦ را‬ ‫ﮔ ﻔ ﺘ ﯽ ‪«.‬‬ ‫»ﻧﻪ‪ ،‬در زﻣﺎ ن ﺣﺎل اﺗﻔﺎق ا ﻓﺘﺎد؛ اﮐﻨﻮ ن در ﺣﺎل رخ داد ن ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻦ در ھﺘﻠﯽ در ﺳﯿﺒﺮی ھﺴﺘﻢ‪ ،‬در دھﯽ ﺑﯽﻧﺎم‪،‬‬ ‫اﻣﺎ ھﻤﺰﻣﺎ ن در ﺳﯿﺎھﭽﺎ ﻟﯽ ﻧﺰدﯾﮏ ﻗﺮﻃﺒﻪ در ا ﺳﭙﺎﻧﯿﺎ ھﻢ‬


‫ھﺴﺘﻢ‪ .‬ﺑﺎ ھﻤﺴﺮم در ﺑﺮزﯾﻠﻢ‪ ،‬و ھﻤﯿﻦ ﻃﻮر ﺑﺎ زﻧﺎ ن ﻣﺘﻌﺪد‬ ‫دﯾ ﮕﺮی ﮐﻪ ﺷﻨﺎ ﺧﺘﻪام‪ ،‬و در ﺑﻌﻀﯽ از اﯾﻦ زﻧﺪﮔﯽھﺎ‪ ،‬ﻣﻦ ﺧﻮدم‬ ‫زﻧﻢ‪ .‬ﭼﯿﺰی ﺑﺰ ن‪«.‬‬ ‫ﭘﻠﻮورم را درﻣﯽآورم‪ .‬ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﻧﻮا ﺧﺘﻦ ﺳﻮﻧﺎﺗﯽ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﺨﺼﻮص وﯾﻮ ﻟﻮ ن ﻧﻮ ﺷﺘﻪ ﻧﺸﺪ ه‪ .‬ﺑﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻮدم‪ ،‬ﻣﺎدرم اﯾﻦ ﺳﻮﻧﺎت‬ ‫را ﺑﺎ ﭘﯿﺎﻧﻮ ﻣﯽزد‪.‬‬ ‫»زﻣﺎﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ دﻧﯿﺎ ھﻢ ز ن ﺑﻮد و اﻧﺮژیاش ﺑﺴﯿﺎر زﯾﺒﺎ‪ .‬ﻣﺮدم‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻌﺠﺰات اﻋﺘﻘﺎد دا ﺷﺘﻨﺪ‪" ،‬اﮐﻨﻮ ن" ھﻤﯿﺸﻪ ﺣﻀﻮر دا ﺷﺖ و ﺑﻪ‬ ‫ھﻤﯿﻦ د ﻟﯿ ﻞ زﻣﺎ ن و ﺟﻮد ﻧﺪا ﺷﺖ‪ .‬ﯾﻮﻧﺎﻧﯽھﺎ ﺑﺮای زﻣﺎ ن دو ﮐﻠﻤﻪ‬ ‫دارﻧﺪ‪ ،‬او ﻟﯽ ﮐﺎﯾﺮوس ا ﺳﺖ‪ ،‬ﮐﻪ ﯾﻌﻨﯽ زﻣﺎ نِ ﺧﺪا‪ ،‬اﺑﺪﯾﺖ‪ .‬ﺑﻌﺪ‬ ‫وﺿﻊ ﻋﻮض ﺷﺪ‪ .‬ﺟﻨﮓ ﺑﺮای ﺑﻘﺎ‪ ،‬ﻧﯿﺎز ﺑﻪ داﻧﺴﺘﻦ اﯾﻨ ﮑﻪ ﭼﻪ زﻣﺎﻧﯽ‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺬر را ﮐﺎ ﺷﺖ و ﮐﯽ ﺑﺎﯾﺪ درو ﮐﺮد‪ .‬در اﯾﻦ ﻣﻮ ﻗﻊ ﺑﻮد ﮐﻪ زﻣﺎ ن‪،‬‬ ‫ﺑﻪ ﺷ ﮑﻠﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﯿﻢ‪ ،‬ﺑﺨﺸﯽ از ﺗﺎرﯾﺦ ﻣﺎ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﯾﻮﻧﺎﻧﯽھﺎ ا ﺳﻤ ﺶ را ﮔﺬا ﺷﺘﻪاﻧﺪ ﮐﺮوﻧﻮس و روﻣﯽھﺎ ﺑﮫ ﺶ‬ ‫ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ ﺳﺎﺗﻮ رن؛ ﺧﺪاﯾﯽ ﮐﻪ او ﻟﯿﻦ ا ﻗﺪاﻣ ﺶ‪ ،‬ﺑﻠﻌﯿﺪ ن‬ ‫ﻓﺮزﻧﺪا ن ﺧﻮدش ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺎ ﺑﺮدﮔﺎ ن ﺧﺎﻃﺮ هھﺎﯾﻤﺎ ن ﺷﺪﯾﻢ‪ .‬ﺑﺰ ن‪ ،‬ﺑﺰ ن‪،‬‬ ‫واﺿﺢﺗﺮ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدھﻢ‪«.‬‬ ‫ﺑﻪ ﻧﻮا ﺧﺘﻦ اداﻣﻪ ﻣﯽدھﺪ‪ .‬ﻣﯽزﻧﻢ زﯾﺮ ﮔﺮﯾﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺑﻪ‬ ‫ﺣﺮف زد ن اداﻣﻪ ﺑﺪھﻢ‪.‬‬ ‫»در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ‪ ،‬در ﺑﺎﻏﯽ در ﺷﮫﺮﻣﺎ ن‪ ،‬ﺑﺮ ﻧﯿﻤ ﮑﺖ ﭘﺸﺖ‬ ‫ﺧﺎﻧﻪام ﻧﺸﺴﺘﻪام‪ ،‬ﺑﻪ آ ﺳﻤﺎ ن ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﺳﻌﯽ دارم ﺑﻔﮫﻤﻢ‬ ‫ﻣﻨﻈﻮر ﻣﺮدم از ﺳﺎ ﺧﺘﻦ "ﮐﺎخ در آ ﺳﻤﺎ ن" ﭼﯿﺴﺖ‪ .‬ھﻤﯿﻦ ﯾﮏ‬ ‫ﺳﺎﻋﺖ ﭘﯿ ﺶ اﯾﻦ اﺻﻄﻼح را ﺷﻨﯿﺪ هام‪ .‬ھﻔﺖ ﺳﺎ ﻟﻢ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺳﻌﯽ دارم ﮐﺎخ زرﯾﻨﯽ ﺑﺴﺎزم‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫دو ﺳﺖھﺎﯾﻢ در ﺧﺎﻧﻪھﺎﯾﺸﺎ ن ﺷﺎم ﻣﯽ ﺧﻮرﻧﺪ؛ ﻣﺎدرم ھﻤﯿﻦ‬ ‫آھﻨ ﮕﯽ را ﻣﯽزﻧﺪ ﮐﻪ اﻻ ن ﻣﯽ ﺷﻨﻮم‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ ﭘﯿﺎﻧﻮ‪ .‬اﮔﺮ ا ﺣﺘﯿﺎج‬


‫ﻧﺪا ﺷﺘﻢ ا ﺣﺴﺎ ﺳﻢ را ﺗﻮﺻﯿ ﻒ ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻣﯽ اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯽﺑﻮدم‪.‬‬ ‫ﺑﻮی ﺗﺎﺑﺴﺘﺎ ن‪ ،‬آواز زﻧﺠﺮ هھﺎ در در ﺧﺖھﺎ‪ ،‬و ﻣﻦ در ﻓ ﮑﺮ د ﺧﺘﺮﮐﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﻋ ﺎ ﺷ ﻘ ﺶ ھ ﺴ ﺘ ﻢ ‪.‬‬ ‫»در ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪ ،‬در اﮐﻨﻮﻧﻢ‪ .‬ھﻤﺎ ن ﭘﺴﺮﮐﯽام ﮐﻪ آ ن‬ ‫ﻣﻮ ﻗﻊ ﺑﻮدم‪ .‬ھﻤﯿﺸﻪ ھﻤﺎ ن ﭘﺴﺮک ﺧﻮاھﻢ ﺑﻮد‪ .‬ھﻤﻪﻣﺎ ن ھﻤﺎ ن‬ ‫ﺑﭽﻪھﺎ‪ ،‬آدمﺑﺰرگھﺎ‪ ،‬ﭘﯿﺮھﺎﯾﯽ ﺧﻮاھﯿﻢ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻮد هاﯾﻢ و ﺧﻮاھﯿﻢ‬ ‫ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﯾـﺎد ﻧﻤﯽآورم‪ ،‬دارم آن زﻣﺎن را دوﺑﺎره زﻧﺪﮔﯽ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ‪«.‬‬ ‫ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ اداﻣﻪ ﺑﺪھﻢ‪ .‬ﺻﻮرﺗﻢ را ﻣﯿﺎ ن د ﺳﺖھﺎﯾﻢ ﻣﯽﮔﯿﺮم و‬ ‫ﻣﯽﮔﺮﯾﻢ‪ ،‬و او ﺷﺪﯾﺪﺗﺮ ﻣﯽﻧﻮازد‪ ،‬زﯾﺒﺎﺗﺮ از ھﻤﯿﺸﻪ‪ ،‬و ﻣﺮا ﺑﻪ‬ ‫آدمھﺎی ﻣﺘﻌﺪدی ﺑﺮﻣﯽﮔﺮداﻧﺪ ﮐﻪ ھﺴﺘﻢ و ﺑﻮد هام‪ .‬ﺑﺮای ﻣﺎدرِ‬ ‫درﮔﺬ ﺷﺘﻪام ﮔﺮﯾﻪ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﭼﻮ ن اﯾﻨﺠﺎ ﺳﺖ و دارد ﺑﺮاﯾﻢ‬ ‫ﻣﯽﻧﻮازد‪ .‬ﺑﺮای ﺑﭽﻪای ھﻢ ﮔﺮﯾﻪ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ از ﺗﺮﮐﯿﺐ ﺟﻤﻠﻪای‬ ‫ﮔﯿﺞ ﺷﺪ ه و ﺳﻌﯽ دارد ﮐﺎخ زرﯾﻨﯽ ﺑﺴﺎزد ﮐﻪ ﻣﺪام ﻣﺤﻮ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﺑﭽﻪ ھﻢ اﯾﻨﺠﺎ ﺳﺖ و ﺑﻪ ﺷﻮﭘﻦ ﮔﻮش ﻣﯽدھﺪ؛‬ ‫ﻣﯽداﻧﺪ اﯾﻦ ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ ﭼﻪ زﯾﺒﺎ ﺳﺖ‪ ،‬اﻏﻠﺐ ﺑﻪ آ ن ﮔﻮش داد ه و‬ ‫ﺣﺎﺿﺮ ا ﺳﺖ ﺑﺎرھﺎ و ﺑﺎرھﺎ ﺑﺸﻨﻮد‪ .‬ﮔﺮﯾﻪام از اﯾﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ را ه‬ ‫دﯾ ﮕﺮی ﺑﺮای ﺑﺮوز ا ﺣﺴﺎ ﺳﻢ ﻧﯿﺴﺖ‪ :‬ﻣﻦ زﻧﺪ هام‪ .‬ھﺮ ﻣﻨﻔﺬ و ھﺮ‬ ‫ﺳﻠﻮل ﺑﺪﻧﻢ زﻧﺪ ه ا ﺳﺖ‪ .‬زﻧﺪ هام‪ .‬ھﺮﮔﺰ ﺑﻪ دﻧﯿﺎ ﻧﯿﺎﻣﺪم و ھﺮﮔﺰ‬ ‫ﻧﻤﺮد هام‪.‬‬ ‫ﺷﺎﯾﺪ ﻟﺤﻈﺎت ﻏﻢ ﯾﺎ ﺳﺮﮔﺸﺘ ﮕﯽ دا ﺷﺘﻪام‪ ،‬اﻣﺎ ﻓﺮاﺗﺮ از‬ ‫ﺧﻮدم‪ ،‬ﻣﻦِ اﻋﻈﻢ ھﺴﺖ ﮐﻪ ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﻣﯽ ﻓﮫﻤﺪ و ﺑﻪ رﻧﺞھﺎی‬ ‫ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻨﺪد‪ .‬ﻣﯽﮔﺮﯾﻢ ﺑﺮای آﻧﭽﻪ ﻓﺎﻧﯽ و اﺑﺪی ا ﺳﺖ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ‬ ‫ﻣﯽداﻧﻢ ﮐﻠﻤﺎت ﺑﺴﯿﺎر ﻓﻘﯿﺮﺗﺮ از ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ ھﺴﺘﻨﺪ و ھﺮﮔﺰ‬ ‫ﻧﺨﻮاھﻢ ﺗﻮاﻧﺴﺖ اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ را ﺗﻮﺻﯿ ﻒ ﮐﻨﻢ‪ .‬ا ﺟﺎز ه ﻣﯽدھﻢ‬ ‫ﺷﻮﭘﻦ‪ ،‬ﺑﺘﮫﻮو ن و واﮔﻨﺮ ﻣﺮا ﺑﻪ ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﺑﺒﺮﻧﺪ‪ ،‬ﮐﻪ اﮐﻨﻮ ن ھﻢ‬


‫ھﺴﺖ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ آ نھﺎ ﺑﺴﯿﺎر ﻧﯿﺮوﻣﻨﺪﺗﺮ از ھﺮ ﺣﻠﻘﻪی‬ ‫زرﯾﻨﯽ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﺎدام ﮐﻪ ھﻼل ﻣﯽﻧﻮازد ﻣﯽﮔﺮﯾﻢ‪ ،‬و آ ن ﻗﺪر ﻣﯽﻧﻮازد ﺗﺎ ﮔﺮﯾﻪام‬ ‫ﺑﻨﺪ ﺑﯿﺎﯾﺪ‪.‬‬ ‫****‬ ‫ﻣﯽرود و ﮐﻠﯿﺪ ﭼﺮاغ را ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬ﻻﻣﭗ ﺗﺮﮐﯿﺪ ه اﺗﺼﺎ ﻟﯽ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬اﺗﺎق ﺗﺎرﯾﮏ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﻣﯿﺰ ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺖ ﻣﯽرود و ﻻﻣﭗ را‬ ‫ر و ﺷﻦ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ‪.‬‬ ‫» ﺣﺎﻻ ﻣﯽﺗﻮاﻧﯽ ﺑﺮﮔﺮدی‪«.‬‬ ‫و ﻗﺘﯽ ﭼﺸﻢھﺎﯾﻢ ﺑﻪ ﻧﻮر ﻋﺎدت ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﺳﺮاﭘﺎ‬ ‫ﺑﺮھﻨﻪ ا ﺳﺖ‪ ،‬د ﺳﺖھﺎﯾ ﺶ را ﺑﺎ آر ﺷﻪ و وﯾﻮ ﻟﻮ ن ﺑﺎز ﮐﺮد ه‪.‬‬ ‫»اﻣﺮوز ﮔﻔﺘﯽ ﻣﺜ ﻞ رود دو ﺳﺘﻢ داری‪ .‬ﻣﻦ اﻻ ن ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﺗﻮ را‬ ‫ﻣﺜ ﻞ ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ ﺷﻮﭘﻦ دو ﺳﺖ دارم‪ .‬ﺳﺎد ه و ﻋﻤﯿﻖ‪ ،‬آﺑﯽ ﻣﺜ ﻞ‬ ‫درﯾﺎ ﭼﻪ‪ ،‬ﻗﺎدر ﺑﻪ‪«...‬‬ ‫»ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ ﺧﻮدش ﺣﺮ ﻓ ﺶ را ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬ا ﺣﺘﯿﺎ ﺟﯽ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻦ‬ ‫ﭼ ﯿ ﺰ ی ﻧ ﯿ ﺴ ﺖ ‪«.‬‬ ‫»ﻣﯽﺗﺮ ﺳﻢ‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﻣﯽﺗﺮ ﺳﻢ‪ .‬د ﻗﯿﻘﺎً ﭼﯽ دﯾﺪم ؟«‬ ‫ﺑﻪ ﺗﻔﺼﯿ ﻞ ﺗﻤﺎم اﺗﻔﺎ ﻗﺎﺗﯽ را ﮐﻪ در ﺳﯿﺎھﭽﺎل ا ﻓﺘﺎد ﺗﻌﺮﯾ ﻒ ﻣﯽ‬ ‫ﮐﻨﻢ؛ ﺟﺒﻮﻧﯽ ﻣﻦ و د ﺧﺘﺮی ﮐﻪ ﻗﯿﺎ ﻓﻪاش در ﺳﺖ ھﻤﺎ نﻃﻮری ﺑﻮد‬ ‫ﮐﻪ اﻻ ن ھﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﺟﺰ اﯾﻨ ﮑﻪ د ﺳﺖھﺎﯾ ﺶ را ﺑﺎ ﻃﻨﺎبھﺎﯾﯽ ﺑﺴﺘﻪ‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎ ﺳﯿﻢھﺎی وﯾﻮ ﻟﻮ ن ﯾﺎ ﻣﻮھﺎی آر ﺷﻪاش ﻓﺮق‬ ‫دا ﺷﺖ‪ .‬در ﺳ ﮑﻮت ﮔﻮش ﻣﯽدھﺪ‪ ،‬د ﺳﺖھﺎﯾ ﺶ را ھﻤﭽﻨﺎ ن ﺑﺎز‬ ‫ﮔﺮ ﻓﺘﻪ‪ ،‬ھﺮ ﮐﻠﻤﻪی ﻣﺮا ﻓﺮو ﻣﯽدھﺪ‪ .‬ھﺮدو و ﺳﻂ اﺗﺎق‬ ‫اﯾﺴﺘﺎد هاﯾﻢ؛ ﺑﺪﻧ ﺶ ﺑﻪ ﺳﻔﯿﺪی د ﺧﺘﺮی ﭘﺎﻧﺰد ه ﺳﺎ ﻟﻪ ا ﺳﺖ ﮐﻪ‬ ‫ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﻮھﯽ از ھﯿﺰم در ﻧﺰدﯾ ﮑﯽ ﺷﮫﺮ ﻗﺮﻃﺒﻪ راﻧﺪ ه‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬دﯾ ﮕﺮ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ ﻧﺠﺎﺗ ﺶ ﺑﺪھﻢ و ﻣﯽداﻧﻢ ھﻤﺮا ه‬


‫دو ﺳﺘﺎﻧ ﺶ در ﻣﯿﺎ ن ﺷﻌﻠﻪھﺎی آﺗ ﺶ ﮔﻢ ﺧﻮاھﺪ ﺷﺪ‪ .‬اﯾﻦ اﺗﻔﺎق‬ ‫ﯾﮏ ﺑﺎر ا ﻓﺘﺎد و ﺑﺎرھﺎ و ﺑﺎرھﺎ ﺗ ﮑﺮار ﺧﻮاھﺪ ﺷﺪ‪ ،‬و ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ‬ ‫ﺟﮫﺎ ن و ﺟﻮد دارد‪ ،‬ﺗ ﮑﺮار ﺧﻮاھﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺮاﯾ ﺶ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ آ ن د ﺧﺘﺮ‬ ‫ﻣﻮھﺎی ﺷﺮﻣ ﮕﺎھﯽ دا ﺷﺖ و او ﺣﺎﻻ ﻣﻮھﺎﯾ ﺶ را زدود ه‪ ،‬ﭼﯿﺰی‬ ‫ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪم ﻣﯽآﯾﺪ‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر ﻣﺮدھﺎ ﺑﺮای راﺑﻄﻪی ﺟﻨﺴﯽ دﻧﺒﺎل‬ ‫ﺑﭽﻪ ﺑﺎ ﺷﻨﺪ‪ .‬ازش ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ دﯾ ﮕﺮ اﯾﻦ ﮐﺎر را ﻧ ﮑﻨﺪ‪ .‬ﻗﻮل ﻣﯽدھﺪ‪.‬‬ ‫ﻟ ﮑﻪھﺎی اﮔﺰﻣﺎی روی ﭘﻮ ﺳﺘﻢ را ﻧﺸﺎﻧ ﺶ ﻣﯽدھﻢ ﮐﻪ‬ ‫ﺧﺸﻤ ﮕﯿﻦﺗﺮ و ﺑﺎرزﺗﺮ از ھﻤﯿﺸﻪ ا ﺳﺖ‪ .‬ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدھﻢ ﮐﻪ‬ ‫اﯾﻦھﺎ ﻧﺸﺎﻧﻪھﺎﯾﯽ از ھﻤﺎ ن ﻣ ﮑﺎ ن در ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ا ﺳﺖ‪ .‬ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ‬ ‫ﯾﺎدش ﻣﯽآﯾﺪ ﻣﻮ ﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﺗ ﺶ راﻧﺪ ه ﻣﯽ ﺷﺪ‪ ،‬ﭼﻪ‬ ‫ﮔﻔﺖ‪ ،‬ﯾﻌﻨﯽ آ ن د ﺧﺘﺮ ﭼﻪ ﮔﻔﺖ ؟ ﺳﺮش را ﺗ ﮑﺎ ن ﻣﯽدھﺪ و‬ ‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ‪:‬‬ ‫»ﻣﺮا ﻣﯽ ﺧﻮاھﯽ ؟«‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ‪ .‬در اﯾﻦ ﻣ ﮑﺎ ن ﻣﻨﺤﺼﺮﺑﻪ ﻓﺮد در ﺟﮫﺎ ن‬ ‫ﺗﻨﮫﺎﯾﯿﻢ‪ .‬ﺗﻮ ﺑﺮھﻨﻪ ﺟﻠﻮ ﻣﻦ اﯾﺴﺘﺎد های‪ .‬ﺧﯿﻠﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاھﻤﺖ‪«.‬‬ ‫»از ﺗﺮ ﺳﻢ ﻣﯽﺗﺮ ﺳﻢ‪ .‬از ﺧﻮدم ﺗﻘﺎﺿﺎی ﺑﺨﺸ ﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﻧﻪ‬ ‫ﺑﺮای اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻮد ن‪ ،‬ﺑﻠ ﮑﻪ ﺑﺮای اﯾﻨ ﮑﻪ ھﻤﯿﺸﻪ در دردم ﺧﻮد ﺧﻮا ه‬ ‫ﺑﻮد هام‪ .‬ﺑﻪ ﺟﺎی ﺑﺨﺸﯿﺪ ن‪ ،‬دﻧﺒﺎل اﻧﺘﻘﺎم ﺑﻮدم‪ .‬ﻧﻪ ﺑﺮای اﯾﻨ ﮑﻪ‬ ‫ﻗﻮیﺗﺮ ﺑﻮدم‪ ،‬ﺑﻠ ﮑﻪ ﺑﺮای اﯾﻨ ﮑﻪ ھﻤﯿﺸﻪ ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدم ﺿﻌﯿ ﻒﺗﺮ از‬ ‫ﻃﺮ ﻓﻢ ھﺴﺘﻢ‪ .‬ھﺮو ﻗﺖ دل دﯾ ﮕﺮا ن را ﻣﯽ ﺷ ﮑﺴﺘﻢ‪ ،‬دل ﺧﻮدم را‬ ‫ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽ ﺷ ﮑﺴﺘﻢ‪ .‬دﯾ ﮕﺮا ن را ﺗﺤﻘﯿﺮ ﻣﯽﮐﺮدم ﺗﺎ ﺧﻮدم‬ ‫ا ﺣﺴﺎس ﺗﺤﻘﯿﺮ ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺑﻪ دﯾ ﮕﺮا ن ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯽﮐﺮدم ﺗﺎ ﺣ ﺲ ﮐﻨﻢ ﺑﻪ‬ ‫ا ﺣﺴﺎ ﺳﺎت ﺧﻮدم ﺗﺠﺎوز ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫»ﻣﯽداﻧﻢ ﻣﺎ ﺟﺮاﯾﯽ ﮐﻪ آ ن ﺷﺐ در ﺳﻔﺎرت ﺗﻌﺮﯾ ﻒ ﮐﺮدم‪،‬‬ ‫ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﻣﻦ ﺗﻨﮫﺎ ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﯾﮏ ھﻤﺴﺎﯾﻪ و‬ ‫دو ﺳﺖ ﺧﺎﻧﻮادﮔﯽ ازش ﺳﻮءا ﺳﺘﻔﺎد ه ﮐﺮد ه‪ .‬آ ن ﻣﻮ ﻗﻊ ﮔﻔﺘﻢ‬


‫ﺗﺠﺮﺑﻪی ﻧﺎدری ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬و ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﺣﺪا ﻗ ﻞ ﯾ ﮑﯽ دﯾ ﮕﺮ از ز نھﺎﯾﯽ‬ ‫ﮐﻪ آﻧﺠﺎ ﺑﻮدﻧﺪ اﯾﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ را دا ﺷﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ھﻤﻪ ﻣﺜ ﻞ ﻣﻦ ر ﻓﺘﺎر‬ ‫ﻧﻤﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﺑﺎ ﺧﻮدم در ﺻﻠﺢ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪«.‬‬ ‫ﻧﻔ ﺲ ﻋ ﻤ ﯿﻘ ﯽ ﻣ ﯽ ﮐ ﺸ ﺪ ‪ ،‬ﺳ ﻌ ﯽ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ ﮐ ﻠ ﻤ ﺎ ت د ر ﺳ ﺖ ر ا‬ ‫ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ‪ ،‬و اداﻣﻪ ﻣﯽدھﺪ‪:‬‬ ‫»دﯾ ﮕﺮا ن ﺑﻪ را ﺣﺘﯽ ﺑﺮ اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﻏﻠﺒﻪ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻦ‬ ‫ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ‪ .‬ﺗﻮ دﻧﺒﺎل ﮔﻨﺠﺖ ھﺴﺘﯽ و ﻣﻦ ﺑﺨﺸﯽ از آﻧﻢ‪ .‬اﻣﺎ در‬ ‫ﭘﻮ ﺳﺖ ﺧﻮدم ا ﺣﺴﺎس ﻏﺮﺑﺖ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺗﻨﮫﺎ د ﻟﯿﻠﯽ ﮐﻪ اﻻ ن ﺧﻮدم‬ ‫را ﺑﻪ ﻣﯿﺎ ن ﺑﺎزوھﺎﯾﺖ ﻧﻤﯽاﻧﺪازم و ﻧﻤﯽﺑﻮ ﺳﻤﺖ و ﻋﺸﻖﺑﺎزی‬ ‫ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬اﯾﻦ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﮫﺎﻣﺖ ﻧﺪارم و ﻣﯽﺗﺮ ﺳﻢ از د ﺳﺖ‬ ‫ﺑﺪھﻤﺖ‪ .‬ﻣﻮ ﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻋﺎزم ﺟﺴﺖو ﺟﻮی ﺳﺮزﻣﯿﻨﺖ ﺑﻮدی‪ ،‬ﻣﻦ‬ ‫ھﻢ دا ﺷﺘﻢ ﺧﻮدم را ﭘﯿﺪا ﻣﯽﮐﺮدم‪ ،‬ﺗﺎ اﯾﻨ ﮑﻪ‪ ،‬ﺟﺎﯾﯽ در اﯾﻦ ﺳﻔﺮ‪،‬‬ ‫دﯾ ﮕﺮ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﭘﯿﺸﺘﺮ ﺑﺮوم‪ .‬آ ن ﻣﻮ ﻗﻊ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺧﺸﻦﺗﺮ ﺷﺪم‪.‬‬ ‫ا ﺣﺴﺎس راﻧﺪ ه ﺷﺪ ن و ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ و ھﯿﭻ ﺣﺮف ﺗﻮ‬ ‫ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﻧﻈﺮم را ﻋﻮض ﮐﻨﺪ‪«.‬‬ ‫روی ﺻﻨﺪ ﻟﯽ اﺗﺎق ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﻢ و ازش ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ روی ﭘﺎھﺎﯾﻢ‬ ‫ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ‪ .‬ﮔﺮﻣﺎی زﯾﺎد ﺑﺪﻧ ﺶ را از ﻋﺮق ﻣﺮﻃﻮب ﮐﺮد ه‪ .‬وﯾﻮ ﻟﻮ ن و‬ ‫آر ﺷﻪاش را ھﻨﻮز در د ﺳﺖ دارد‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ﻣﻦ از ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰھﺎ ﻣﯽﺗﺮ ﺳﻢ‪ ،‬و ھﻤﯿﺸﻪ‬ ‫ﺧ ﻮ ا ھ ﻢ ﺗ ﺮ ﺳ ﯿ ﺪ ‪ .‬ﺳ ﻌ ﯽ ﻧ ﻤ ﯽ ﮐ ﻨ ﻢ ﭼ ﯿ ﺰ ی ر ا ﺗ ﻮ ﺿ ﯿ ﺢ ﺑ ﺪ ھ ﻢ ‪ ،‬اﻣ ﺎ‬ ‫ﮐﺎری ھﺴﺖ ﮐﻪ ھﻤﯿﻦ اﻻ ن ﻣﯽﺗﻮاﻧﯽ ﺑ ﮑﻨﯽ‪«.‬‬ ‫»ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﻢ ھﻤﯿﻦﻃﻮر اداﻣﻪ ﺑﺪھﻢ ﺑﻪ اﻣﯿﺪ اﯾﻨ ﮑﻪ روزی ﺗﻤﺎم‬ ‫ﺷﻮد‪ .‬ﺗﻤﺎم ﻧﻤﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﯾﺎد ﺑ ﮕﯿﺮم ﺑﺎ ﺷﯿﺎﻃﯿﻦ دروﻧﻢ زﻧﺪﮔﯽ‬ ‫ﮐ ﻨ ﻢ ‪«.‬‬ ‫»ﺻﺒﺮ ﮐﻦ‪ .‬ﻣﻦ ﺑﺮای ﻧﺠﺎت دﻧﯿﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﻧﯿﺎﻣﺪم‪ ،‬ﺑﺮای‬ ‫ﻧﺠﺎت ﺗﻮ ھﻢ ﻧﯿﺎﻣﺪم‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻨﺎ ﺑﻪ ﺳﻨﺖ ﺟﺎدو‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮا ن درد را‬


‫ﻣﻨﺘﻘ ﻞ ﮐﺮد‪ .‬ﻓﻮراً ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﻧﻤﯽ ﺷﻮد‪ ،‬اﻣﺎ و ﻗﺘﯽ آ ن را ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ دﯾ ﮕﺮ‬ ‫ﻣﻨﺘﻘ ﻞ ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ ،‬ﮐﻢﮐﻢ ﻣﺤﻮ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬در ﺗﻤﺎم ﻋﻤﺮت‬ ‫ﻧﺎھﺸﯿﺎراﻧﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر را ﮐﺮد های‪ .‬ﺣﺎﻻ ﭘﯿﺸﻨﮫﺎد ﻣﯽﮐﻨﻢ ھﺸﯿﺎراﻧﻪ‬ ‫اﯾﻦ ﮐﺎر را ﺑ ﮑﻨﯽ‪«.‬‬ ‫»ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﯽ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻋﺸﻖﺑﺎزی ﮐﻨﯽ ؟«‬ ‫» ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎد‪ .‬در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻨ ﮑﻪ اﺗﺎق دارد از ﮔﺮﻣﺎ ﻣﯽﭘﺰد‪،‬‬ ‫آ ن ﻗﺴﻤﺘﯽ از ﭘﺎﯾﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ روﯾ ﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪای داغﺗﺮ ھﻢ ھﺴﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﻦ ﺳﻮﭘﺮﻣﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪ .‬ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ ازت ﺧﻮا ﺳﺘﻢ ھﻢ درد ﺧﻮدت‬ ‫را ﻣﻨﺘﻘ ﻞ ﮐﻨﯽ‪ ،‬ھﻢ ﺗﻤﻨﺎی ﻣﺮا‪ .‬ﺣﺎﻻ ازت ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﺑﻪ اﺗﺎ ﻗﺖ‬ ‫ﺑﺮوی‪ ،‬آ ن ﻗﺪر وﯾﻮ ﻟﻮ ن ﺑﺰﻧﯽ ﺗﺎ از ﭘﺎ ﺑﯿﻔﺘﯽ‪ .‬ﻣﺎ ﺗﻨﮫﺎ ﻣﮫﻤﺎ نھﺎی‬ ‫اﯾﻦ ھﺘﻠﯿﻢ و ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺻﺪا ﺷ ﮑﺎﯾﺖ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎم‬ ‫ا ﺣﺴﺎ ﺳﺎﺗﺖ را در ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽات ﺑﺮﯾﺰ و ﻓﺮدا ھﻢ ھﻤﯿﻦﮐﺎر را ﺑ ﮑﻦ‪.‬‬ ‫ھﺮو ﻗﺖ وﯾﻮ ﻟﻮ ن ﻣﯽزﻧﯽ ﺑﻪ ﺧﻮدت ﺑ ﮕﻮ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ‬ ‫آُ ﺳﯿﺐ را ﺑﻪ ﺗﻮ ر ﺳﺎﻧﺪ ه‪ ،‬ﯾﮏ ﻋﻄﯿﻪ ﺷﺪ ه‪ .‬و ﻗﺘﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﯽ‬ ‫دﯾ ﮕﺮا ن از اﯾﻦ ﺿﺮﺑﻪ ﺑﮫﺒﻮد ﯾﺎ ﻓﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬در ا ﺷﺘﺒﺎھﯽ‪ .‬ﻓﻘﻂ ﺟﺎﯾﯽ دور‬ ‫از د ﺳﺘﺮس ﺧﻮد ﺷﺎ ن ﭘﻨﮫﺎﻧ ﺶ ﮐﺮد هاﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ در ﻣﻮرد ﺗﻮ‪ ،‬ﺧﺪا راھﺖ‬ ‫را ﻧﺸﺎﻧﺖ داد ه‪ .‬ﻗﺪرت ﺑﺎز ﺳﺎزی در د ﺳﺖھﺎﯾﺖ ا ﺳﺖ‪«.‬‬ ‫»دو ﺳﺘﺖ دارم‪ ،‬ﻣﺜ ﻞ ﺷﻮﭘﻦ‪ .‬ھﻤﯿﺸﻪ د ﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺖ‬ ‫ﭘﯿﺎﻧﯿﺴﺖ ﺑﺸﻮم‪ ،‬اﻣﺎ و ﺳﻊ ﭘﺪر و ﻣﺎدرم ﻓﻘﻂ ﺑﻪ وﯾﻮ ﻟﻮ ن‬ ‫ﻣ ﯽ ر ﺳ ﯿ ﺪ ‪«.‬‬ ‫»و ﻣﻦ ﻣﺜ ﻞ ﯾﮏ رود دو ﺳﺘﺖ دارم‪«.‬‬ ‫ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮد و ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﻧﻮا ﺧﺘﻦ‪ .‬ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽاش ﺑﻪ‬ ‫ﺑﮫﺸﺖ ﻣﯽر ﺳﺪ و ﻓﺮ ﺷﺘﻪھﺎ ﻧﺰول ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ در ﮔﻮش داد ن ﺑﻪ‬ ‫ز ن ﺑﺮھﻨﻪای ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻠﺤﻖ ﺑﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﮔﺎھﯽ ﺳﺎﮐﻦ ا ﺳﺖ و‬ ‫ﮔﺎھﯽ ﺑﺪﻧ ﺶ را ﺑﻪ ﻧﻮای ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ و وﯾﻮ ﻟﻮ ن ﻧﻮ ﺳﺎ ن ﻣﯽدھﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮاھﻤ ﺶ و ﺑﺎ او ﻋﺸﻖﺑﺎزی ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺑﯽآﻧ ﮑﻪ ھﺮﮔﺰ ﺑﻪ او‬


‫د ﺳﺖ ﺑﺰﻧﻢ ﯾﺎ ﺑﻪ ﻟﺬت ﺟﻨﺴﯽ ﺑﺮ ﺳﻢ‪ .‬ﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨ ﮑﻪ‬ ‫و ﻓﺎدارﺗﺮﯾﻦ ﻣﺮد ﺟﮫﺎﻧﻢ‪ ،‬ﺑﻠ ﮑﻪ ﺑﺪ نھﺎﯾﻤﺎ ن اﯾﻦﮔﻮﻧﻪ ﺑﻪ ھﻢ‬ ‫ﻣﯽر ﺳﻨﺪ ــ و ﻓﺮ ﺷﺘ ﮕﺎ ن ﻧﻈﺎر هﮔﺮﻧﺪ‪.‬‬ ‫اﻣﺸﺐ ﺑﺮای ﺳﻮﻣﯿﻦ ﺑﺎر ــ او ﻟﯿﻦ ﺑﺎر و ﻗﺘﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ رو ﺣﻢ ﺑﺎ‬ ‫ﻋﻘﺐ ﺑﺎﯾ ﮑﺎل ﺑﻪ ﭘﺮواز درآﻣﺪ‪ ،‬دوﻣﯿﻦ ﺑﺎر و ﻗﺘﯽ آ ن آھﻨﮓ ﮐﻮدﮐﯽ را‬ ‫ﺷﻨﯿﺪم ــ زﻣﺎ ن اﯾﺴﺘﺎد ه‪ .‬ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻣﯽ اﯾﻨﺠﺎ ھﺴﺘﻢ‪ ،‬ﺑﺪو ن ﮔﺬ ﺷﺘﻪ‬ ‫ﯾﺎ آﯾﻨﺪ ه‪ ،‬ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ را ﺑﺎ او ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﯽﮐﺘﻢ‪ ،‬آ ن ﻧﯿﺎﯾ ﺶ ﻧﺎﻣﻨﺘﻈﺮ ه‪ ،‬و‬ ‫ﺳﭙﺎ ﺳ ﮕﺰارم ﮐﻪ ﻋﺎزم ﺳﺮزﻣﯿﻨﻢ ﺷﺪ هام‪ .‬روی ﺗﺨﺖ دراز‬ ‫ﻣﯽﮐﺸﻢ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻮا ﺧﺘﻦ اداﻣﻪ ﻣﯽدھﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺻﺪای ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽاش ﺑﻪ‬ ‫ﺧﻮاب ﻣﯽروم‪.‬‬ ‫ﺑﺎ او ﻟﯿﻦ ﭘﺮﺗﻮ روز ﺑﯿﺪار ﺷﺪم‪ ،‬ﺑﻪ اﺗﺎ ﻗ ﺶ ر ﻓﺘﻢ و ﺻﻮرﺗ ﺶ را‬ ‫ﻧ ﮕﺎ ه ﮐﺮدم‪ .‬ﺑﺮای او ﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﻣﺜ ﻞ ﯾﮏ د ﺧﺘﺮ ﺑﯿﺴﺖ و ﯾﮏ ﺳﺎ ﻟﻪی‬ ‫ﻣﻌﻤﻮ ﻟﯽ ﺑﻮد‪ .‬آرام ﺑﯿﺪارش ﮐﺮدم و ازش ﺧﻮا ﺳﺘﻢ ﻟﺒﺎس ﺑﭙﻮ ﺷﺪ‪،‬‬ ‫ﭼﻮ ن ﯾﺎﺋﻮ ﺑﺮای ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮﻣﺎ ن ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ اﯾﺮﮐﻮﺗﺴﮏ‬ ‫ﺑﺮﻣﯽﮔﺸﺘﯿﻢ‪ .‬ﻗﻄﺎر ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ دﯾ ﮕﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪی ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽروﯾﻢ‪ ،‬ﺑﺮای ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﮐﻤﯽ ﻣﺎھﯽ ﭘﺮورد ه‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮرﯾﻢ )ﺗﻨﮫﺎ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ در آ ن ﺳﺎﻋﺖ ﻋﺮﺿﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد(‪ ،‬و‬ ‫ﺻﺪای ﻣﺎ ﺷﯿﻨﯽ را ﻣﯽ ﺷﻨﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﺑﺮای ﺑﺮدﻧﻤﺎ ن آﻣﺪ ه‪ .‬راﻧﻨﺪ ه‬ ‫ا ﺣﻮالﭘﺮ ﺳﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎرھﺎﯾﻤﺎ ن را ﺑﺮﻣﯽدارد و در ﺻﻨﺪوق ﻋﻘﺐ‬ ‫ﻣﯽﮔﺬارد‪.‬‬ ‫از ھﺘ ﻞ ﺑﻪ زﯾﺮ آ ﻓﺘﺎب ﺗﺎﺑﻨﺎک و آ ﺳﻤﺎ ن ﺻﺎف و ھﻮای ﺑﯽﺑﺎد‬ ‫ﻣﯽروﯾﻢ‪ .‬ﮐﻮ هھﺎی ﺑﺮفﮔﺮ ﻓﺘﻪ در دورد ﺳﺖ واﺿﺢ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدم ﺗﺎ ﺑﺎ درﯾﺎ ﭼﻪ ﺧﺪا ﺣﺎ ﻓﻈﯽ ﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺑﺎ اﯾﻦ ﺗﺼﻮر ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ‬ ‫دﯾ ﮕﺮ ھﺮﮔﺰ ﺑﺮﻧ ﮕﺮدم‪ .‬ﯾﺎﺋﻮ و ھﻼل ﺳﻮار ﻣﺎ ﺷﯿﻦ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ و راﻧﻨﺪ ه‬ ‫ﻣ ﺎ ﺷ ﯿﻦ را ر و ﺷﻦ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻢ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻢ‪.‬‬


‫»ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮوﯾﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ اﺿﺎ ﻓﻪ ﭘﯿ ﺶﺑﯿﻨﯽ ﮐﺮد هام ﺗﺎ اﮔﺮ‬ ‫ﺗﺼﺎد ﻓﯽ در ﺟﺎد ه ﺑﻮد دﯾﺮ ﻧﺸﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺧﻄﺮ ﮐﻨﯿﻢ و ﻗﻄﺎر را از‬ ‫د ﺳ ﺖ ﺑ ﺪ ھ ﯿ ﻢ ‪«.‬‬ ‫درﯾﺎ ﭼﻪ دارد ﻣﺮا ﻓﺮا ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ از ﻣﺎ ﺷﯿﻦ ﭘﯿﺎد ه ﻣﯽ ﺷﻮد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻦ ﻣﯽآﯾﺪ‪.‬‬ ‫» ﺷﺎﯾﺪ از ﻣﻼ ﻗﺎت ﺑﺎ ﺷﻤﻦ اﻧﺘﻈﺎر ﺑﯿﺸﺘﺮی دا ﺷﺘﯽ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺮای‬ ‫ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﮫﻢ ﺑﻮد‪«.‬‬ ‫در وا ﻗﻊ اﻧﺘﻈﺎر ﮐﻤﺘﺮی دا ﺷﺘﻢ‪ .‬ﺑﻌﺪاً ﺑﺮاﯾ ﺶ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﺑﺎ ھﻼل‬ ‫ﭼﻪ اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ا ﻓﺘﺎد‪ .‬ﺣﺎﻻ دارم ﺑﻪ درﯾﺎ ﭼﻪ ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﻢ ﮐﻪ دارد ﺑﺎ‬ ‫ﺧﻮر ﺷﯿﺪ ﻃﻠﻮع ﻣﯽﮐﻨﺪ و آﺑ ﺶ ھﺮ ﭘﺮﺗﻮ را ﺑﺎزﻣﯽﺗﺎﺑﺎﻧﺪ‪ .‬رو ﺣﻢ ﺑﺎ‬ ‫ﻋﻘﺎب ﺑﺎﯾ ﮑﺎل ﺑﻪ دﯾﺪﻧ ﺶ ر ﻓﺘﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮫﺘﺮ ﺑﺸﻨﺎ ﺳﻤ ﺶ‪.‬‬ ‫اداﻣﻪ ﻣﯽدھﺪ‪» :‬اﻣﻮر ھﻤﯿﺸﻪ ﻣﻄﺎﺑﻖ اﻧﺘﻈﺎرات ﻣﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺘﺸ ﮑﺮم ﮐﻪ آﻣﺪی‪«.‬‬ ‫»آﯾﺎ ﻣﯽﺗﻮا ن از ﻣﺴﯿﺮی ﮐﻪ ﺧﺪا ﺑﺮﮔﺰﯾﺪ ه ﻣﻨﺤﺮف ﺷﺪ ؟ ﺑﻠﻪ‪،‬‬ ‫اﻣﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر ھﻤﯿﺸﻪ ﺧﻄﺎ ﺳﺖ‪ .‬آﯾﺎ ﻣﯽﺗﻮا ن از درد ﭘﺮھﯿﺰ ﮐﺮد ؟‬ ‫ﺑﻠﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر ھﯿﭻ ﻧﻤﯽآﻣﻮزی‪ .‬آﯾﺎ ﻣﯽﺗﻮا ن ﭼﯿﺰی را داﻧﺴﺖ‬ ‫ﺑﯽآﻧ ﮑﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪاش ﮐﺮد ؟ ﺑﻠﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ھﺮﮔﺰ ﺟﺰﺋﯽ از و ﺟﻮدت ﻧﺨﻮاھﺪ‬ ‫ﺷ ﺪ ‪«.‬‬ ‫و ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﻠﻤﺎت‪ ،‬ﺑﻪ ﻃﺮف آبھﺎﯾﯽ ﻣﯽروم ﮐﻪ ھﻤﭽﻨﺎ ن ﻣﺮا‬ ‫ﻓﺮا ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﻨﺪ‪ .‬اول آھﺴﺘﻪ و ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﺑﻪ‬ ‫آب ﺑﺮ ﺳﻢ‪ .‬و ﻗﺘﯽ ا ﺣﺴﺎس ﻣﯽﮐﻨﻢ ﻣﻨﻄﻖ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﻣﺎﻧﻌﻢ‬ ‫ﺷﻮد‪ ،‬ﻗﺪمھﺎﯾﻢ را ﺗﻨﺪﺗﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺑﻪ دوﯾﺪ ن‪،‬‬ ‫و در ھﻤﯿﻦ ﺣﺎل ﻟﺒﺎسھﺎی زﻣﺴﺘﺎﻧﯽام را درﻣﯽآورم‪ .‬زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ‬ ‫ﻟﺐ درﯾﺎ ﭼﻪ ﻣﯽر ﺳﻢ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﻟﺒﺎس زﯾﺮ ﺑﻪ ﺗﻨﻢ ا ﺳﺖ‪ .‬ﻟﺤﻈﻪای‪،‬‬ ‫ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ‪ ،‬ﺗﺮدﯾﺪ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﺮدﯾﺪم آ ن ﻗﺪر ﻗﻮی ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ‬ ‫ﻧ ﮕﺬارد ﺟﻠﻮ ﺑﺮوم‪ .‬آب ﯾﺦ اول ﺑﻪ ﮐ ﻒ ﭘﺎ و ﺑﻌﺪ ﻣﭻ ﭘﺎﯾﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرد‪.‬‬


‫ﮐ ﻒ درﯾﺎ ﭼﻪ ﭘﻮ ﺷﯿﺪ ه از ﺳﻨﮓ ا ﺳﺖ و ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺗﻌﺎد ﻟﻢ را ﺣﻔﻆ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬اداﻣﻪ ﻣﯽدھﻢ‪ ،‬ﺗﺎ اﯾﻨ ﮑﻪ آب آ ن ﻗﺪر ﻋﻤﯿﻖ ﻣﯽ ﺷﻮد ﮐﻪ‬ ‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ‪ ...‬ﺷﯿﺮ ﺟﻪ ﺑﺰﻧﻢ!‬ ‫ﺑﺪﻧﻢ وارد آب ﺳﺮد ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ھﺰارا ن ﺳﻮز ن رﯾﺰ در ﭘﻮ ﺳﺘﻢ‬ ‫ﻓﺮو ﻣﯽرود‪ ،‬ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﻢ زﯾﺮ آب ﻣﯽﻣﺎﻧﻢ‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ ﭼﻨﺪ‬ ‫ﺛﺎﻧﯿﻪ‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ ﯾﮏ اﺑﺪﯾﺖ‪ ،‬ﺑﻌﺪ روی آب ﻣﯽآﯾﻢ‪.‬‬ ‫ﺗﺎﺑﺴﺘﺎ ن! ﮔﺮﻣﺎ!‬ ‫ﺑﻌﺪھﺎ ﻣﺘﻮ ﺟﻪ ﻣﯽ ﺷﻮم ﮐﻪ ھﺮﮐ ﺲ از ﺟﺎی ﺳﺮدی ﺑﻪ ﺟﺎی‬ ‫ﮔﺮمﺗﺮی ﻣﻨﺘﻘ ﻞ ﺷﻮد‪ ،‬ھﻤﯿﻦ ا ﺣﺴﺎس را ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬اﯾﺴﺘﺎد ه ﺑﻮدم‪،‬‬ ‫ﺑﺪو ن ﻟﺒﺎس‪ ،‬ﺗﺎ زاﻧﻮ در آبھﺎی درﯾﺎ ﭼﻪی ﺑﺎﯾ ﮑﺎل‪ ،‬ﺑﻪ ﺷﺎدﻣﺎﻧﯽ ﯾﮏ‬ ‫ﮐﻮدک‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ آ ن اﻧﺮژی را ﺟﺬب ﺧﻮدم ﮐﺮد ه ﺑﻮدم و اﮐﻨﻮ ن‬ ‫ﺑﺨﺸﯽ از ﻣﻦ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ و ھﻼل دﻧﺒﺎ ﻟﻢ آﻣﺪ ه ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺎ ﺣﯿﺮت و ﻧﺎﺑﺎوری از ﺳﺎ ﺣ ﻞ‬ ‫ﻧ ﮕﺎھﻢ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫»ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ! ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ!«‬ ‫ھﺮدو ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﺑﻪ درآورد ن ﻟﺒﺎسھﺎﯾﺸﺎ ن‪ .‬ھﻼل‬ ‫ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ زﯾﺮ ﻟﺒﺎ ﺳ ﺶ ﻧﭙﻮ ﺷﯿﺪ ه و ﺑﺎر دﯾ ﮕﺮ ﻟﺨﺖ ﻣﺎدرزاد ا ﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ‬ ‫ﭼﻪ ﻣﮫﻢ ؟ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ در ا ﺳ ﮑﻠﻪ ﺟﻤﻊ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ و ﻧ ﮕﺎھﻤﺎ ن‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ‪ ،‬ﺑﺎز‪ ،‬ﭼﻪ ﻣﮫﻢ ؟ درﯾﺎ ﭼﻪ ﻣﺎل ﻣﺎ ﺳﺖ‪ .‬دﻧﯿﺎ ﻣﺎل‬ ‫ﻣ ﺎ ﺳ ﺖ‪.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ اول ﺑﻪ آب ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬ﻣﺘﻮ ﺟﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﮐ ﻒ درﯾﺎ ﭼﻪ ﭼﻪ ﻧﺎھﻤﻮار‬ ‫ا ﺳﺖ و ﺳﻘﻮط ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﮐﻤﯽ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻣﯽآﯾﺪ‪ ،‬ﺑﻌﺪ‬ ‫ﺷﯿﺮ ﺟﻪ ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬ھﻼل ﺣﺘﻤﺎً ﺑﺎ ﺑﯽوزﻧﯽ از روی ﺳﻨﮓھﺎ ﻋﺒﻮر‬ ‫ﮐﺮد ه‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ ﺑﺎ دو وارد ﻣﯽ ﺷﻮد و از ھﺮدو ﻣﺎ دورﺗﺮ ﻣﯽرود و‬ ‫ﺑﻌﺪ ﺷﯿﺮ ﺟﻪ ﻣﯽزﻧﺪ ﺑﻪ اﻋﻤﺎق؛ ﺑﻌﺪ ﺑﺎزوھﺎﯾ ﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬ ‫آ ﺳﻤﺎ ن دراز ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﺜ ﻞ ﻣﺮغ ﻣﺎھﯿﺨﻮاری ﻣﯽ ﺧﻨﺪد‪.‬‬


‫از ﻟﺤﻈﻪای ﮐﻪ ﺷﺮوع ﮐﺮدم ﺑﻪ دوﯾﺪ ن ﺑﻪ ﺳﻤﺖ درﯾﺎ ﭼﻪ‪ ،‬ﺗﺎ‬ ‫ﻟﺤﻈﻪای ﮐﻪ در آب ﻏﺮ ﻗﻪ ﺷﺪﯾﻢ‪ ،‬ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﭘﻨﺞ د ﻗﯿﻘﻪ‬ ‫ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ .‬راﻧﻨﺪ هی ﻧ ﮕﺮا ن ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ ﻣﯽدود و‬ ‫ﺣﻮ ﻟﻪھﺎﯾﯽ را ﮐﻪ از ھﺘ ﻞ ﻗﺮض ﮔﺮ ﻓﺘﻪ ﻣﯽآورد‪ .‬ﺑﺎ ﺳﺮزﻧﺪﮔﯽ‬ ‫ﺑﺎﻻوﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽﭘﺮﯾﻢ و ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را ﺑﻐ ﻞ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬آواز ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﯿﻢ‪،‬‬ ‫ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽزﻧﯿﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﯿﻢ‪ » :‬ﭼﻪ ﻗﺪر ﮔﺮم ا ﺳﺖ!«‪ ...‬ﻣﺜ ﻞ‬ ‫ﺑﭽﻪھﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻮد هاﯾﻢ و ھﻤﻮار ه ﺧﻮاھﯿﻢ ﺑﻮد‪.‬‬


‫ﺷ ﮫﺮ‬ ‫ﺑﺮای آ ﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر در اﯾﻦ ﺳﻔﺮ‪ ،‬ﺳﺎﻋﺘﻢ را ﺗﻨﻈﯿﻢ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﺳﺎﻋﺖ ﭘﻨﺞ ﺻﺒﺢ روز ‪ 30‬ﻣﻪ ‪ 2006‬ا ﺳﺖ‪ .‬ﻣﺴ ﮑﻮ ھﻔﺖ ﺳﺎﻋﺖ‬ ‫ﻋﻘﺐ ا ﺳﺖ و ﻣﺮدم دارﻧﺪ ھﻨﻮز در ﺷﺐ ‪ 29‬ﻣﻪ ﺷﺎم ﻣﯽ ﺧﻮرﻧﺪ‪.‬‬ ‫در واﮔﻦ ھﻤﻪ ﺻﺒﺢ زود ﺑﯿﺪار ﺷﺪﻧﺪ و دﯾ ﮕﺮ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﻪ‬ ‫ﺧﻮاب ﺑﺮوﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗ ﮑﺎ نھﺎی ﻗﻄﺎر ﮐﻪ دﯾ ﮕﺮ ﻋﺎدﺗﻤﺎ ن ﺷﺪ ه‪،‬‬ ‫ﺑﻠ ﮑﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨ ﮑﻪ ﺑﻪ زودی ﺑﻪ وﻻدیو ﺳﺘﮏ ﻣﯽر ﺳﯿﻢ‪،‬‬ ‫اﯾﺴﺘ ﮕﺎ ه آ ﺧﺮﻣﺎ ن‪ .‬دو روز آ ﺧﺮ را در ﻗﻄﺎر ﮔﺬراﻧﺪ هاﯾﻢ‪ ،‬اﻏﻠﺐ دور‬ ‫ﻣﯿﺰ ﻣﯽﻧﺸﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ در اﯾﻦ ﺳﻔﺮِ ﻇﺎھﺮاً ﺑﯽﭘﺎﯾﺎ ن‪ ،‬ﻣﺮﮐﺰ‬ ‫دﻧﯿﺎﯾﻤﺎ ن ﺷﺪ ه‪ .‬ﻏﺬا ﻣﯽ ﺧﻮردﯾﻢ‪ ،‬دا ﺳﺘﺎ ن ﺗﻌﺮﯾ ﻒ ﻣﯽﮐﺮدﯾﻢ و ﻣﻦ‬ ‫ﺗﻮﺻﯿ ﻒ ﻣﯽﮐﺮدم ﺷﯿﺮ ﺟﻪ در درﯾﺎ ﭼﻪی ﺑﺎﯾ ﮑﺎل ﭼﻪ ﺣﺴﯽ دا ﺷﺖ‪،‬‬ ‫ھﺮ ﭼﻨﺪ ﻣﻼ ﻗﺎﺗﻤﺎ ن ﺑﺎ ﺷﻤﻦ ﺑﺮای دﯾ ﮕﺮا ن ﺟﺎ ﻟﺐﺗﺮ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻧﺎ ﺷﺮھﺎﯾﻢ ﻓ ﮑﺮ ﺧﯿﻠﯽ ﺑ ﮑﺮی دا ﺷﺘﻨﺪ‪ :‬ﺳﺎﻋﺖ ورودﻣﺎ ن را‬ ‫زودﺗﺮ ﺑﻪ اﯾﺴﺘ ﮕﺎ هھﺎ اﻃﻼع ﻣﯽدادﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ اﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ‪ ،‬ﺷﺐ ﯾﺎ روز‪،‬‬ ‫ھﺮو ﻗﺖ از واﮔﻦ ﺧﺎرج ﻣﯽ ﺷﺪم‪ ،‬ﻋﺪ های روی ﺳ ﮑﻮ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‬ ‫ﺗﺎ ﮐﺘﺎبھﺎﯾﺸﺎ ن را ﺑﺮاﯾﺸﺎ ن اﻣﻀﺎ ﮐﻨﻢ‪ .‬از ﻣﻦ ﺗﺸ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ و‬ ‫ﻣﻦ از آ نھﺎ ﺗﺸ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدم‪ .‬ﮔﺎھﯽ ﻓﻘﻂ ﭘﻨﺞ د ﻗﯿﻘﻪ ﺗﻮ ﻗ ﻒ‬ ‫دا ﺷﺘﯿﻢ‪ ،‬ﮔﺎھﯽ ﺑﯿﺴﺖ د ﻗﯿﻘﻪ‪ .‬آ نھﺎ ﻣﺮا ﺑﺮﮐﺖ ﻣﯽدادﻧﺪ و ﻣﻦ ﺑﺎ‬ ‫ﻗﺪر ﺷﻨﺎ ﺳﯽ ﺑﺮﮐﺎﺗﺸﺎ ن را ﻣﯽﭘﺬﯾﺮ ﻓﺘﻢ‪ ،‬ﮐﻪ از ھﻤﻪ ﺟﻮر آدﻣﯽ‬ ‫ﺑﻮد‪ ،‬از ﺧﺎﻧﻢھﺎی ﻣﺴﻦ ﺑﺎ ﭘﺎ ﻟﺘﻮھﺎی ﺑﻠﻨﺪ و ﭼ ﮑﻤﻪ و رو ﺳﺮی‪ ،‬ﺗﺎ‬ ‫ﻣﺮدا ن ﺟﻮاﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﺎز ه از ﮐﺎر ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ و ﻋﺎزم ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻏﻠﺐ‬ ‫ﻓﻘﻂ ﮐﺖ ﺑﻪ ﺗﻦ دا ﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺘﻨﺪ ﺑ ﮕﻮﯾﻨﺪ‪» :‬ﻣﻦ‬


‫ﻣﺤ ﮑﻢﺗﺮ از آﻧﻢ ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺎ آزارم ﺑﺪھﺪ‪«.‬‬ ‫روز ﻗﺒ ﻞ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮ ﻓﺘﻢ ﺗﻤﺎم ﻃﻮل ﻗﻄﺎر را را ه ﺑﺮوم‪ .‬ﺑﺎرھﺎ ﺑﻪ‬ ‫اﯾﻦ ﮐﺎر ﻓ ﮑﺮ ﮐﺮد ه ﺑﻮدم‪ ،‬اﻣﺎ ھﻤﯿﺸﻪ ﮔﺬا ﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻣ ﺶ ﺑﺮای ﯾﮏ‬ ‫روز دﯾ ﮕﺮ‪ ،‬ﭼﻮ ن ﺳﻔﺮ ﺧﯿﻠﯽ درازی در ﭘﯿ ﺶ دا ﺷﺘﯿﻢ‪ .‬ﺑﻌﺪ دﯾﺪم‬ ‫ﻧﺰدﯾﮏ ا ﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﻘﺼﺪ ﻧﮫﺎﯾﯽ ﺑﺮ ﺳﯿﻢ‪.‬‬ ‫از ﯾﺎﺋﻮ ﺧﻮا ﺳﺘﻢ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎﯾﺪ‪ .‬درھﺎی ﺑﺴﯿﺎری را ﺑﺎز ﮐﺮدﯾﻢ و‬ ‫ﺑﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ از ﺷﻤﺎر ﺧﺎرج ا ﺳﺖ‪ .‬ﻓﻘﻂ آ ن ﻣﻮ ﻗﻊ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻓﮫﻤﯿﺪم‬ ‫ﺳﻮار ﻗﻄﺎر ﻧﯿﺴﺘﻢ‪ ،‬در ﯾﮏ ﺷﮫﺮم‪ ،‬ﯾﮏ ﮐﺸﻮر‪ ،‬ﯾﮏ ﮐﯿﮫﺎ ن‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ‬ ‫ﻗﺒﻼً اﯾﻦ ﮐﺎر را ﻣﯽﮐﺮدم‪ .‬ﺳﻔﺮم ﺧﯿﻠﯽ ﻏﻨﯽﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ؛ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎ‬ ‫آدمھﺎی ﺟﺎ ﻟﺒﯽ ﻣﻼ ﻗﺎت ﻣﯽﮐﺮدم و دا ﺳﺘﺎ نھﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪم ﮐﻪ‬ ‫ﺑﻌﺪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﻪ ﮐﺘﺎب ﻣﺒﺪل ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﺗﻤﺎم ﺑﻌﺪازﻇﮫﺮ را ﺑﻪ اﮐﺘﺸﺎف آ ن ﺷﮫﺮ ﭼﺮ ﺧﺪار ﮔﺬراﻧﺪم و‬ ‫اﮐﺘﺸﺎ ﻓﻢ ﻓﻘﻂ زﻣﺎﻧﯽ ﻣﺨﺘ ﻞ ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ در اﯾﺴﺘ ﮕﺎ هھﺎ‬ ‫ﻣﯽاﯾﺴﺘﺎدﯾﻢ و ﺑﺮای ﻣﻼ ﻗﺎت ﺑﺎ ﺧﻮاﻧﻨﺪ هھﺎﯾﻢ ﭘﯿﺎد ه ﻣﯽ ﺷﺪم‪ .‬در‬ ‫آ ن ﺷ ﮫ ﺮ ھ ﻤ ﺎ ن ﻃ ﻮ ر ی ر ا ه ﻣ ﯽ ر ﻓ ﺘ ﻢ ﮐﻪ د ر ﺷ ﮫ ﺮ ھ ﺎ ی ﺑ ﺴ ﯿ ﺎ ر‬ ‫دﯾ ﮕﺮی ر ﻓﺘﻪام‪ ،‬و ھﻤﺎ ن ﺻﺤﻨﻪھﺎی ﻣﻌﻤﻮل را دﯾﺪم‪ :‬ﻣﺮدی ﮐﻪ ﺑﺎ‬ ‫ﻣﻮﺑﺎﯾﻠ ﺶ ﺣﺮف ﻣﯽزد‪ ،‬ﭘﺴﺮﮐﯽ ﮐﻪ دوا ن دوا ن ﻣﯽر ﻓﺖ ﭼﻮ ن‬ ‫ﭼﯿﺰی را در واﮔﻦ ﻧﺎھﺎر ﺧﻮری ﺟﺎ ﮔﺬا ﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﺎدری ﺑﭽﻪ ﺑﻪ‬ ‫ﺑﻐ ﻞ‪ ،‬دو ﺟﻮا ن ﮐﻪ در راھﺮو ﺑﺎرﯾﮏ ﺑﯿﺮو ن ﮐﻮﭘﻪھﺎ ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را‬ ‫ﻣﯽﺑﻮ ﺳﯿﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺑﯽﺗﻮ ﺟﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﻇﺮی ﮐﻪ ﺑﯿﺮو ن ﻣﯽﮔﺬ ﺷﺖ؛‬ ‫رادﯾﻮھﺎ ﺑﺎ ﺻﺪاھﺎی ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻠﻨﺪ‪ ،‬ﻋﻼﺋﻤﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﻓﮫﻤﯿﺪم‪،‬‬ ‫ﻣﺮدﻣﯽ ﮐﻪ ﭼﯿﺰی ﺗﻌﺎرف ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ ﯾﺎ ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺮدی ﺑﺎ‬ ‫دﻧﺪا ن ﻃﻼ ﮐﻪ ﺑﺎ دو ﺳﺘﺎﻧ ﺶ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ‪ ،‬زﻧﯽ ﭼﺎر ﻗﺪ ﺑﻪ ﺳﺮ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﯽﮔﺮﯾﺴﺖ و ﺑﻪ ﻓﻀﺎ ﺧﯿﺮ ه ﺷﺪ ه ﺑﻮد‪ .‬ﮐﻨﺎر در ورودی ﺑﻪ واﮔﻦ‬ ‫ﺑﻌﺪی‪ ،‬ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺳﯿ ﮕﺎری ﮐﺸﯿﺪم و آ ن ﻣﺮدا ن ﺧﻮشﭘﻮش و‬ ‫ﻣﺘﻔ ﮑﺮ را ﻧ ﮕﺎ ه ﮐﺮدم ﮐﻪ اﻧ ﮕﺎر ﺑﺎر ﺟﮫﺎ ن ﺑﺮ ﺷﺎﻧﻪھﺎﯾﺸﺎ ن ﺑﻮد‪.‬‬ ‫آ ن ﺷﮫﺮ را زﯾﺮ ﭘﺎ ﮔﺬا ﺷﺘﻢ‪ ،‬ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ رودی ﻓﻮﻻدی و‬


‫ھﻤﯿﺸﻪ ﺟﺎری ﮐﺸﯿﺪ ه ﺷﺪ ه ﺑﻮد‪ ،‬ﺷﮫﺮی ﮐﻪ زﺑﺎﻧ ﺶ را ﺑﻠﺪ‬ ‫ﻧﯿﺴﺘﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﭼﻪ ﻣﮫﻢ ؟ ھﻤﻪ زﺑﺎ ن و ﺻﺪاﯾﯽ ﺑﻪ ﮔﻮ ﺷﻢ ﺧﻮرد و‬ ‫ﻣﺘﻮ ﺟﻪ ﺷﺪم‪ ،‬ﻣﺜ ﻞ ھﻤﻪی ﺷﮫﺮھﺎی ﺑﺰرگ‪ ،‬اﻏﻠﺐ ﻣﺮدم ﺑﺎ ھﻢ‬ ‫ﺣﺮف ﻧﻤﯽزﻧﻨﺪ‪ ،‬ھﺮ ﻣﺴﺎ ﻓﺮ در ﻣﺸ ﮑﻼت و رؤﯾﺎھﺎی ﺧﻮدش ﻏﺮق‬ ‫ا ﺳﺖ و ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪ ه در ﮐﻮﭘﻪای ﺑﺎ ﺳﻪ ﻏﺮﯾﺒﻪ ھﻤﺴﻔﺮ ﺷﻮد‪،‬‬ ‫ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ دﯾ ﮕﺮ ھﺮﮔﺰ ﻧﺨﻮاھﺪ دﯾﺪ و آ نھﺎ ھﻢ ﻣﺸ ﮑﻼت و‬ ‫رؤﯾﺎھﺎی ﺧﻮد ﺷﺎ ن را دارﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺷﺎ ن را ﮔﺮم ﮐﻨﺪ‪ .‬ھﺮ ﭼﻪ ھﻢ‬ ‫ﺑﺪﺑﺨﺖ و ﺗﻨﮫﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ‪ ،‬ھﺮ ﭼﻪ ھﻢ د ﻟﺸﺎ ن ﺑﺨﻮاھﺪ‬ ‫ﺧﻮ ﺷﺤﺎ ﻟﯽ ﺷﺎ ن را از ﯾﮏ ﻣﻮ ﻓﻘﯿﺖ ﯾﺎ ﻏﻤﺸﺎ ن را از اﻧﺪوھﯽ‬ ‫ﺗﺤﻤ ﻞﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﺑﺎ دﯾ ﮕﺮا ن در ﻣﯿﺎ ن ﺑ ﮕﺬارﻧﺪ‪ ،‬ﺳﺎﮐﺖ ﻣﺎﻧﺪ ن ھﻤﯿﺸﻪ‬ ‫اﻣﻦﺗﺮ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮ ﻓﺘﻢ ﺑﺎ زﻧﯽ ھﻢ ﺳﻦو ﺳﺎل ﺧﻮدم ﺳﺮ ﺻﺤﺒﺖ را ﺑﺎز‬ ‫ﮐﻨﻢ‪ .‬ﭘﺮ ﺳﯿﺪم ﻣﯽداﻧﺪ از ﮐﺪام ﻗﺴﻤﺖ ﮐﺸﻮر رد ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ ؟ ﯾﺎﺋﻮ‬ ‫ﺧﻮا ﺳﺖ ﺣﺮ ﻓﻢ را ﺗﺮ ﺟﻤﻪ ﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺟﻠﻮﯾ ﺶ را ﮔﺮ ﻓﺘﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺘﻢ ﺗﺼﻮر ﮐﻨﻢ اﮔﺮ ﺗﻨﮫﺎﯾﯽ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﻣﯽآﻣﺪم‪ ،‬ﭼﻪ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﺪ‪ .‬آﯾﺎ ﺑﻪ آ ﺧﺮ ﺳﻔﺮ ﻣﯽر ﺳﯿﺪم ؟ ز ن ا ﺷﺎر های ﮐﺮد ﮐﻪ ﯾﻌﻨﯽ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺻﺪای ﮐﺮﮐﻨﻨﺪ هی ﭼﺮخھﺎ روی رﯾ ﻞ ﺣﺮ ﻓﻢ را ﻧﺸﻨﯿﺪ ه‪.‬‬ ‫ﺳﺆا ﻟﻢ را ﺗ ﮑﺮار ﮐﺮدم‪ ،‬و اﯾﻦ ﺑﺎر ﺷﻨﯿﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻔﮫﻤﯿﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﻓ ﮑﺮ‬ ‫ﮐﺮد ﮐﻤﯽ ﺧﻠﻢ‪ ،‬و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ دور ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﺎ دو ﺳﻪ ﻧﻔﺮ دﯾ ﮕﺮ اﻣﺘﺤﺎ ن ﮐﺮدم‪ .‬ﺳﺆال دﯾ ﮕﺮی ﮐﺮدم‪ :‬ﭼﺮا ﺑﻪ‬ ‫اﯾﻦ ﺳﻔﺮ آﻣﺪ هاﻧﺪ و در اﯾﻦ ﻗﻄﺎر ﭼﻪ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ؟ ھﯿﭻﮐ ﺲ ﺣﺮ ﻓﻢ را‬ ‫ﻧﻔﮫﻤﯿﺪ‪ ،‬و را ﺳﺘ ﺶ ﮐﻤﯽ ﺧﻮ ﺷﺤﺎل ﺷﺪم‪ ،‬ﭼﻮ ن ﺳﺆال‬ ‫ا ﺣﻤﻘﺎﻧﻪای ﺑﻮد‪ .‬ھﻤ ﮕﯽ ﻣﯽداﻧﺴﺘﻨﺪ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و ﮐﺠﺎ‬ ‫ﻣﯽروﻧﺪ‪ ،‬ﺣﺘﯽ ﻣﻦ ھﻢ اﯾﻦ را ﻣﯽداﻧﺴﺘﻢ‪ ،‬ھﺮ ﭼﻨﺪ ﺷﺎﯾﺪ د ﻗﯿﻘﺎً‬ ‫ﺑﻪ ھﻤﺎ ن ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺘﻢ ﻧﺮ ﺳﯿﺪم‪ .‬ﯾ ﮑﯽ در راھﺮو ﺑﺎرﯾﮏ از‬ ‫ﮐﻨﺎرﻣﺎ ن ﮔﺬ ﺷﺖ و ﺷﻨﯿﺪ اﻧ ﮕﻠﯿﺴﯽ ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﻢ‪ ،‬اﯾﺴﺘﺎد و‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ آرام ﮔﻔﺖ‪:‬‬


‫»ﮐﻤ ﮑﯽ از د ﺳﺘﻢ ﺑﺮﻣﯽآﯾﺪ ؟ ﮔﻢ ﺷﺪ هاﯾﺪ ؟«‬ ‫»ﻧﻪ‪ ،‬ﮔﻢ ﻧﺸﺪ هام‪ ،‬اﻣﺎ د ﻗﯿﻘﺎً ﮐﺠﺎﯾﯿﻢ ؟«‬ ‫»در ﻣﺮز ﭼﯿﻦ ھﺴﺘﯿﻢ و ﺑﻪزودی ﻋﺎزم ﺟﻨﻮب ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ‪ ،‬ﺑﻪ‬ ‫ﻃﺮف وﻻدیو ﺳﺘﮏ‪«.‬‬ ‫ﺗﺸ ﮑﺮ ﮐﺮدم و ﺑﻪ راھﻢ اداﻣﻪ دادم‪ .‬د ﺳﺖﮐﻢ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮدم‬ ‫ﻣ ﮑﺎ ﻟﻤﻪی ﮐﻮﺗﺎھﯽ دا ﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﻢ‪ ،‬ﮐﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ در آ ن‬ ‫ﻗﻄﺮ ﺑﻪ ﺗﻨﮫﺎﯾﯽ ﺳﻔﺮ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﺗﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ آدمھﺎﯾﯽ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ‬ ‫ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬ھﺮﮔﺰ ﮔﻢ ﻧﻤﯽ ﺷﺪم‪.‬‬ ‫در آ ن ﺷﮫﺮ ﻇﺎھﺮاً ﺑﯽﭘﺎﯾﺎ ن ﭘﯿ ﺶ ر ﻓﺘﻢ و ﺑﻪ ﻧﻘﻄﻪی آﻏﺎزم‬ ‫ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ‪ ،‬و ﺑﺎ ﺧﻮد ﻟﺒﺨﻨﺪھﺎ‪ ،‬ﻧ ﮕﺎ هھﺎ‪ ،‬ﺑﻮ ﺳﻪھﺎ‪ ،‬آھﻨﮓھﺎ و‬ ‫واژ هھﺎی ﮔﻮﻧﺎﮔﻮ ن را آوردم‪ ،‬و ﺟﻨ ﮕﻠﯽ را ﮐﻪ ﺑﯿﺮو ن از ﭘﻨﺠﺮ هی‬ ‫ﻗﻄﺎر ﻣﯽﮔﺬ ﺷﺖ و ا ﺣﺘﻤﺎﻻً دﯾ ﮕﺮ ھﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽدﯾﺪﻣ ﺶ‪ ،‬ھﺮ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ‬ ‫اﺑﺪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺧﻮاھﺪ ﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬در ﭼﺸﻢ و در ﻗﻠﺐ ﻣﻦ‪.‬‬ ‫ﺑﻪ ﻣﯿﺰی ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﺮﮐﺰ دﻧﯿﺎی ﻣﺎ ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﻨﺪ ﺧﻄﯽ ﻧﻮ ﺷﺘﻢ‬ ‫و روی آﯾﻨﻪ‪ ،‬ﺟﺎﯾﯽ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪم ﮐﻪ ﯾﺎﺋﻮ ھﻤﯿﺸﻪ ﺗﺄﻣﻼت روزاﻧﻪاش‬ ‫را ﻣﯽ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪ‪.‬‬ ‫****‬ ‫دارم ﭼﯿﺰی را ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از ﮔﺸﺘﻢ در ﻗﻄﺎر ﻧﻮ ﺷﺘﻢ‪ ،‬ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﻢ‪:‬‬ ‫ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﻧﯿﺴـﺘﻢ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ دﻋﺎ ﻧﮑﺮدهام ﺳـﻼﻣﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﮔﺮدم‪ ،‬وﻗﺘﻢ‬ ‫را ﺑـﻪ ﺗﺼــﻮر ﮐﺮدن ﺧــﺎﻧﻪام‪ ،‬ﻣﯿﺰ ﺗﺤﺮﯾﺮم‪ ،‬و ﻗﺴــﻤﺖ ﺧــﻮدم از ﺗﺨﺖ‬ ‫ﻧﮕﺬراﻧــﺪهام‪ .‬ﺑﯿﮕــﺎﻧﻪ ﻧﯿﺴــﺘﻢ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐـﻪ ﻣـﺎ ھﻤﮕﯽ ﻣﺴـﺎﻓﺮﯾﻢ‪ ،‬ھﻤﻪ‬ ‫ﺳﺆالھـﺎی ﻣﺸـﺎﺑﮫﯽ دارﯾﻢ‪ ،‬ھﻤﺎن ﺧﺴـﺘﮕﯽ‪ ،‬ھﻤﺎن ﺗﺮس‪ ،‬ھﻤﺎن‬ ‫ﺧﻮدﺧـﻮاھﯽ و ھﻤـﺎن ﺑﺨﺸــﻨﺪﮔﯽ‪ .‬ﺑﯿﮕـﺎﻧﻪ ﻧﯿﺴـﺘﻢ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐـﻪ وﻗـﺘﯽ‬ ‫ﺧﻮاﺳـﺘﻢ‪ ،‬درﯾـﺎﻓﺖ ﮐﺮدم‪ .‬وﻗـﺘﯽ در زدم‪ ،‬در ﺑـﻪ روﯾـﻢ ﮔﺸـﻮده ﺷـﺪ‪.‬‬ ‫وﻗﺘﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم‪ ،‬ﯾﺎﻓﺘﻢ‪.‬‬

‫اﯾﻦ‪ ،‬ﯾﺎدم ا ﺳﺖ‪ ،‬ﮐﻠﻤﺎت آ ن ﺷﻤﻦ ﺑﻮد‪ .‬اﯾﻦ واﮔﻦ ﺑﻪزودی ﺑﻪ‬ ‫ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ از آ ن آﻣﺪ ه ﺑﺎز ﻣﯽﮔﺮدد‪ .‬ھﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﻧﻈﺎ ﻓﺘﭽﯽھﺎ ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ‪،‬‬


‫اﯾﻦ ﺑﺮﮔﻪی ﮐﺎﻏﺬ ھﻢ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻦ ھﺮﮔﺰ آﻧﭽﻪ را‬ ‫ﻧﻮ ﺷﺘﻪام از ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺨﻮاھﻢ ﺑﺮد‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ ﺑﯿ ﮕﺎﻧﻪ ﻧﯿﺴﺘﻢ و ھﺮﮔﺰ‬ ‫ﻧﺨﻮاھﻢ ﺑﻮد‪.‬‬ ‫****‬ ‫ھﻼل ﺑﯿﺸﺘﺮ و ﻗﺖ را در ﮐﻮﭘﻪاش ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ و ﻣﺘﻌﺼﺒﺎﻧﻪ ﭘﯿﺎﻧﻮ‬ ‫ﻣﯽﻧﻮا ﺧﺖ‪ .‬ﮔﺎھﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﻣﯽآﻣﺪ ﮐﻪ دوﺑﺎر ه دارد ﺑﺎ ﻓﺮ ﺷﺘﻪھﺎ‬ ‫ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ از ﻧﻈﺮ دﯾ ﮕﺮا ن‪ ،‬ﺻﺮ ﻓﺎً دا ﺷﺖ ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽﮐﺮد ﺗﺎ‬ ‫ﺗ ﮑﻨﯿ ﮑ ﺶ را ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ‪ .‬در ﻣﺴﯿﺮ ﺑﺎزﮔﺸﺖ از درﯾﺎ ﭼﻪ ﺑﻪ‬ ‫اﯾﺮﮐﻮﺗﺴﮏ‪ ،‬ا ﺣﺴﺎس ﯾﻘﯿﻦ ﮐﺮدم ﮐﻪ در ﭘﺮوازم ﺑﺎ ﻋﻘﺎب ﺑﺎﯾ ﮑﺎل‬ ‫ﺗﻨﮫﺎ ﻧﺒﻮد هام‪ .‬ارواح ﻣﺎ ــ ھﻼل و ﻣﻦ ــ ﺷ ﮕﻔﺘﯽھﺎی ﻣﺸﺎﺑﮫﯽ را‬ ‫دﯾﺪ ه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬ ‫دﯾﺸﺐ دوﺑﺎر ه ازش ﺧﻮا ﺳﺘﻢ ﺑﺎ ھﻢ در ﺗﺨﺖ ﺑﺨﻮاﺑﯿﻢ‪ .‬ﺳﻌﯽ‬ ‫ﮐﺮدم ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺣﻠﻘﻪی ﻧﻮر را ﺑ ﮑﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﻧﺮ ﺳﯿﺪم‪ ،‬ﺟﺰ اﯾﻨ ﮑﻪ‬ ‫ﻧﺎ ﺧﻮا ﺳﺘﻪ دوﺑﺎر ه دﯾﺪاری ﮐﺮدم از ﻧﻮﯾﺴﻨﺪ های ﮐﻪ در ﻗﺮ ن ﻧﻮزدھﻢ‬ ‫در ﻓﺮاﻧﺴﻪ ﺑﻮدم‪ .‬او )ﯾﺎ ﻣﻦ( ﭘﺎراﮔﺮا ﻓﯽ را ﺗﺎز ه ﺗﻤﺎم ﮐﺮد ه ﺑﻮد‪:‬‬ ‫ﻟﺤﻈﻪھـﺎی ﻗﺒـﻞ از ﺧـﻮاب ﺑﺴـﯿﺎر ﺑﻪ ﻣﺮگ ﺷـﺒﯿﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺳـﺮﺷﺎر از‬ ‫ﻧـﻮﻋﯽ ﺧـﻮاب زﻣﺴــﺘﺎﻧﯽ ﻣﯽﺷـﻮﯾﻢ و اﺻـًﻼ ﻧﻤﯽﺷـﻮد ﻓﮫﻤﯿـﺪ ﭼﻪ‬ ‫زﻣﺎﻧﯽ »ﻣﻦ« ﺷـﮑﻠﯽ دﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻣﯽﮔﯿﺮد‪ .‬رؤﯾﺎھﺎی ﻣﺎ زﻧﺪﮔﯽ‬ ‫دوم ﻣــﺎ ھﺴـــﺘﻨﺪ‪ .‬ﻧﻤﯽﺗــﻮاﻧﻢ ﺑــﺪون ﻟﺮزهای ﺑﺮ اﻧــﺪاﻣﻢ‪ ،‬از آن دری‬ ‫ﺑﮕﺬرم ﮐﻪ ﻣﺎ را ﺑﻪ آن ﺟﮫﺎن ﻧﺎﻣﺮﺋﯽ ﻣﯽرﺳﺎﻧﺪ‪.‬‬

‫آ ن ﺷﺐ ھﻼل ﮐﻨﺎرم دراز ﮐﺸﯿﺪ‪ .‬ﺳﺮم را روی ﺳﯿﻨﻪاش‬ ‫ﮔﺬا ﺷﺘﻢ و در ﺳ ﮑﻮت ﺑﻪ ھﻤﺎ ن ﺣﺎل ﻣﺎﻧﺪﯾﻢ‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر رو ﺣﻤﺎ ن زﻣﺎ ن‬ ‫درازی ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺧﺖ و ﻧﯿﺎزی ﺑﻪ ﮐﻠﻤﺎت ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺗﻨﮫﺎ‬ ‫ﺗﻤﺎس ﺟﺴﻤﺎﻧﯽ‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺣﻠﻘﻪی زرﯾﻦ را وادار ﮐﻨﻢ‬ ‫ﻣﺮا ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺒﺮد ﮐﻪ د ﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺖ ﺑﺎ ﺷﻢ‪ :‬ﺷﮫﺮ ﮐﻮ ﭼ ﮑﯽ‬ ‫ﺑ ﯿ ﺮ و ن ﻗ ﺮ ﻃ ﺒﻪ ‪.‬‬ ‫ﺣ ﮑﻢ در ﻣﯿﺎ ن ﺟﻤﻊ ﻗﺮاﺋﺖ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬و ﺳﻂ ﻣﯿﺪا ن‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر روز‬


‫ﺟﺸﻦ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ .‬ھﺸﺖ د ﺧﺘﺮ‪ ،‬ﺑﺎ ﻟﺒﺎسھﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﺎ ﻗﻮزک‬ ‫ﭘﺎﯾﺸﺎ ن ﻣﯽر ﺳﺪ‪ ،‬از ﺳﺮﻣﺎ ﻣﯽ ﻟﺮزﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ زودی آﺗ ﺶ دوزخ را‬ ‫ﺣ ﺲ ﺧﻮاھﻨﺪ ﮐﺮد‪ ،‬ا ﻓﺮو ﺧﺘﻪ ﺑﻪ د ﺳﺖ ﻣﺮداﻧﯽ ﮐﻪ اﻋﺘﻘﺎد دارﻧﺪ ﺑﻪ‬ ‫ﻧﺎم ﺧﺪا ﻋﻤ ﻞ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬از ﻣﺎ ﻓﻮ ﻗﻢ ﺧﻮا ﺳﺘﻢ ﻣﺮا از اﯾﻨ ﮑﻪ ﺣﻀﻮر در‬ ‫ﮐﻨﺎر ﺳﺎﯾﺮ اﻋﻀﺎی ﮐﻠﯿﺴﺎ ﻣﻌﺎف ﮐﻨﺪ‪ .‬اﺻﺮاری ﻧ ﮑﺮد‪ .‬ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ‬ ‫ھﻨﻮز از ﺑﺰد ﻟﯽ ﻣﻦ ﺧﺸﻤ ﮕﯿﻦ ا ﺳﺖ و ﺑﺪش ﻧﻤﯽآﯾﺪ از ﺟﻠﻮی‬ ‫ﭼﺸﻤ ﺶ دور ﺑﺸﻮم‪ .‬در ﻣﯿﺎ ن ﺟﻤﻌﯿﺘﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﺷﺪت ا ﺣﺴﺎس ﺷﺮم‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﮐﻼ ه ﺧﺮ ﻗﻪام ھﻨﻮز ﺻﻮرﺗﻢ را ﭘﻮ ﺷﺎﻧﺪ ه‪.‬‬ ‫ﺗﻤﺎم روز ﺗﻤﺎ ﺷﺎﮔﺮا ن ﮐﻨﺠ ﮑﺎو از ﺷﮫﺮھﺎی ھﻤﺴﺎﯾﻪ آﻣﺪ هاﻧﺪ و‬ ‫ﻗ ﺒ ﻞ ا ز ﮔ ﺮ گ وﻣ ﯿ ﺶ ‪ ،‬ﻣ ﯿ ﺪ ا ن ﭘ ﺮ ا ز ﺟ ﻤ ﻌ ﯿ ﺖ ﺷ ﺪ ه ‪ .‬ا ﺷ ﺮ ا ف د ر‬ ‫ﺻﻨﺪ ﻟﯽھﺎی وﯾﮋ های ﻧﺸﺴﺘﻪاﻧﺪ ﮐﻪ در ردﯾ ﻒ ﺟﻠﻮ ﺑﺮاﯾﺸﺎ ن در‬ ‫ﻧﻈﺮ ﮔﺮ ﻓﺘﻪ ﺷﺪ ه و ﻟﺒﺎسھﺎی رﻧ ﮕﺎرﻧﮓ ﺑﻪ ﺗﻦ دارﻧﺪ‪ .‬ز نھﺎ و ﻗﺖ‬ ‫دا ﺷﺘﻪاﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﻮھﺎﯾﺸﺎ ن را در ﺳﺖ و ﭼﮫﺮ ه ﺷﺎ ن را آراﯾ ﺶ ﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎ‬ ‫ﺟﻤﻌﯿﺖ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺑﺴﯿﺎر ﺷﺎ ن را ﺑﺴﺘﺎﯾﺪ‪ .‬در ﭼﺸﻢھﺎی ﺣﺎﺿﺮا ن‬ ‫ﭼﯿﺰی ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﮐﻨﺠ ﮑﺎوی ﻣﻮج ﻣﯽزﻧﺪ؛ راﯾﺞﺗﺮﯾﻦ ﺣ ﺲ اﻧ ﮕﺎر ﻣﯿ ﻞ‬ ‫ﺑﻪ اﻧﺘﻘﺎم ﺑﺎ ﺷﺪ‪ .‬ﺻﺮف دﯾﺪ ن ﻣﺠﺎزات ﮔﻨﺎھ ﮑﺎرا ن ﻓﻘﻂ ﻣﺎﯾﻪی‬ ‫آراﻣ ﺶ ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ﻣﺎﯾﻪی ﺷﺎدی ھﻢ ھﺴﺖ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﻪ اﯾﻦ‬ ‫ﮔﻨﺎھ ﮑﺎرا ن‪ ،‬ﺟﻮا ن و زﯾﺒﺎ و ھﻮساﻧ ﮕﯿﺰ و از ﺧﺎﻧﻮاد هھﺎﯾﯽ ﺑﺴﯿﺎر‬ ‫ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪﻧﺪ‪ .‬ﺳﺰاوار ﻣﺠﺎزاﺗﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻨ ﮑﻪ ﺻﺎ ﺣﺐ ﭼﯿﺰھﺎﯾﯽ‬ ‫ھﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ اﻏﻠﺐ ﺣﺎﺿﺮا ن آﻧﺠﺎ ﯾﺎ در ﺟﻮاﻧﯽ از د ﺳﺖ داد هاﻧﺪ ﯾﺎ‬ ‫ھﺮﮔﺰ ﻧﺪا ﺷﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬ﭘ ﺲ ﺑ ﮕﺬارﯾﺪ اﻧﺘﻘﺎﻣﻤﺎ ن را از زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺑ ﮕﯿﺮﯾﻢ‪.‬‬ ‫ﺑ ﮕﺬارﯾﺪ از ﺧﻨﺪ ه و ﺷﺎدی و اﻣﯿﺪ اﻧﺘﻘﺎم ﺑ ﮕﯿﺮﯾﻢ‪ .‬در اﯾﻦ دﻧﯿﺎ ﺟﺎﯾﯽ‬ ‫ﺑﺮای ا ﺣﺴﺎ ﺳﺎﺗﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ھﻮﯾﺖ وا ﻗﻌﯽ ﻣﺎ را ﻧﺸﺎﻧﻤﺎ ن‬ ‫ﻣﯽدھﺪ‪ :‬درھﻢ ﺷ ﮑﺴﺘﻪ‪ ،‬ﻧﺎﮐﺎم‪ ،‬ﻧﺎﺗﻮا ن‪.‬‬ ‫ﻣﻔﺘ ﺶ ﺑﻪ ﻻﺗﯿﻦ ﻣﺮا ﺳﻢ ﻣ ﺲ را ا ﺟﺮا ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﻣﻮﻋﻈﻪاش‪ ،‬ﮐﻪ‬ ‫در آ ن از ﻣﺠﺎزاتھﺎی ھﻮ ﻟﻨـﺎک در اﻧﺘﻈﺎر اﻧﺘﻈﺎر ﮔﻨﺎھ ﮑﺎرا ن ﮐﺎ ﻓﺮ‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎدھﺎﯾﯽ ﻗﻄﻊ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﻓﺮﯾﺎدھﺎی وا ﻟﺪﯾﻦ ز نھﺎی‬


‫ﺟﻮاﻧﯽ ﮐﻪ ﻗﺮار ا ﺳﺖ ﺑﺴﻮزﻧﺪ‪ .‬ﺗﺎ آ ن زﻣﺎ ن از ﻣﯿﺪا ن دور ﻧ ﮕﮫﺸﺎ ن‬ ‫دا ﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﯾﮏ ﺟﻮری ﺧﻮد ﺷﺎ ن را ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ر ﺳﺎﻧﺪ هاﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻔﺘ ﺶ ﻣﻮﻋﻈﻪاش را ﻗﻄﻊ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺟﻤﻌﯿﺖ ھﻮ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬و‬ ‫ﻧ ﮕﮫﺒﺎ نھﺎ ﻣﯽروﻧﺪ و ﻣﺰا ﺣﻢھﺎ را ﮐﺸﺎ نﮐﺸﺎ ن دور ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﮔ ﺎ ر ی ا ی ﮐﻪ ﮔ ﺎ و ھ ﺎ ﻣ ﯽ ﮐ ﺸ ﻨ ﺪ ش ا ز ر ا ه ﻣ ﯽ ر ﺳ ﺪ ‪ .‬د ﺧ ﺘ ﺮ ھ ﺎ‬ ‫د ﺳﺖھﺎﯾﺸﺎ ن را ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﻣﯽﺑﺮﻧﺪ ﺗﺎ د ﺳﺖھﺎﯾﺸﺎ ن را ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ‪ ،‬و‬ ‫راھﺒﺎ ن دوﻣﻨﯿ ﮑﻦ ﮐﻤ ﮑﺸﺎ ن ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﻮار ﮔﺎری ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻧ ﮕﮫﺒﺎ نھﺎ ﺣﻠﻘﻪی ﺣﻔﺎﻇﺘﯽ دور ﮔﺎری ﺗﺸ ﮑﯿ ﻞ ﻣﯽدھﻨﺪ‪،‬‬ ‫ﺟﻤﻌﯿﺖ ﻋﻘﺐ ﻣﯽرود ﺗﺎ ﺑﺮاﯾﺸﺎ ن را ه ﺑﺎز ﮐﻨﺪ‪ ،‬و ﮔﺎوھﺎ ﺑﺎ ﺑﺎر‬ ‫ﻣﺮگآ ﻟﻮد ﺷﺎ ن ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﻮد هی ھﯿﺰﻣﯽ ﻣﯽروﻧﺪ ﮐﻪ ﻗﺮار ا ﺳﺖ‬ ‫در د ﺷﺖ ﻣﺠﺎور ا ﻓﺮو ﺧﺘﻪ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﺳﺮ د ﺧﺘﺮھﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ ا ﺳﺖ و از آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ھﺴﺘﻢ‪ ،‬ﺗﻮی‬ ‫ﭼﺸﻢھﺎﯾﺸﺎ ن را ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺷﺎر از ا ﺷﮏ ا ﺳﺖ ﯾﺎ‬ ‫و ﺣﺸﺖ‪ .‬ﯾ ﮑﯽ ﺷﺎ ن ﭼﻨﺎ ن و ﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺷ ﮑﻨﺠﻪ ﺷﺪ ه ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ‬ ‫ﮐﻤﮏ دﯾ ﮕﺮا ن ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﺳﺮﭘﺎ ﺑﺎﯾﺴﺘﺪ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﺳﺮﺑﺎزھﺎ ﮐﻤﯽ در‬ ‫ﻣﮫﺎر ﺟﻤﻌﯿﺖ ﻣﺸ ﮑ ﻞ دارﻧﺪ‪ ،‬ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺗﻮھﯿﻦ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و‬ ‫ﭼﯿﺰ ﭘﺮت ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﮔﺎری از ﻧﺰدﯾ ﮑﯽ ﻣﻦ ﺧﻮاھﺪ‬ ‫ﮔﺬ ﺷﺖ‪ .‬ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺑﺮوم‪ ،‬اﻣﺎ دﯾﺮ ﺷﺪ ه‪ .‬ﺗﻮد هی ﻣﺘﺮاﮐﻢ‬ ‫ﻣﺮدھﺎ و ز نھﺎ و ﺑﭽﻪھﺎی ﭘﺸﺖ ﺳﺮم ا ﺟﺎز ه ﻧﻤﯽدھﻨﺪ ﺗ ﮑﺎ ن‬ ‫ﺑﺨﻮرم‪.‬‬ ‫ﮔﺎری ﻣﯽر ﺳﺪ‪ .‬ﻟﺒﺎس ﺳﻔﯿﺪ د ﺧﺘﺮھﺎ ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ﺗﺨﻢ ﻣﺮغ‪ ،‬آﺑﺠﻮ‪،‬‬ ‫ﺷ ﺮ ا ب و ﭘ ﻮ ﺳ ﺖ ﺳ ﯿ ﺐ زﻣ ﯿ ﻨ ﯽ ﮐ ﺜ ﯿ ﻒ ﺷ ﺪ ه ‪ .‬ﺧ ﺪ ا ﺑ ﮫ ﺸ ﺎ ن ر ﺣ ﻢ‬ ‫ﮐﻨﺪ‪ .‬اﻣﯿﺪوارم و ﻗﺘﯽ آﺗ ﺶ ا ﻓﺮو ﺧﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾ ﮕﺮ ﺑﻪ‬ ‫ﺧﺎﻃﺮ ﮔﻨﺎھﺎﻧﺸﺎ ن ﻃﻠﺐ آﻣﺮزش ﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬ﮔﻨﺎھﺎﻧﯽ ﮐﻪ روزی ﺑﻪ ﺗﻘﻮا‬ ‫ﻣﺒﺪل ﺧﻮاھﺪ ﺷﺪ‪ ،‬ھﺮ ﭼﻨﺪ اﻻ ن اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع را ﻧﻤﯽ ﻓﮫﻤﯿﻢ‪ .‬اﮔﺮ‬ ‫ﺗﻘﺎﺿﺎی آﻣﺮزش ﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬راھﺒﯽ اﻋﺘﺮا ﻓﺎﺗﺸﺎ ن را ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾ ﮕﺮ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻨﻮد و رو ﺣﺸﺎ ن را ﺑﻪ ﺧﺪا ﻣﯽ ﺳﭙﺎرد‪ .‬در اﯾﻦﺻﻮرت‪ ،‬ﺑﻪ‬


‫روش ا ﺳﭙﺎﻧﯿﺎﯾﯽ ﺧﻔﻪ ﺷﺎ ن ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ و ﻓﻘﻂ ﺟﺴﺪ ﺷﺎ ن را‬ ‫ﻣﯽ ﺳﻮزاﻧﻨﺪ‪.‬‬ ‫اﮔﺮ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﻮﻧﺪ ﮔﻨﺎھﺸﺎ ن را ﺑﭙﺬﯾﺮﻧﺪ‪ ،‬زﻧﺪ هزﻧﺪ ه ﻣﯽ ﺳﻮزﻧﺪ‪.‬‬ ‫اﻋﺪامھﺎی دﯾ ﮕﺮ را دﯾﺪ هام و ﺻﻤﯿﻤﺎﻧﻪ اﻣﯿﺪوارم وا ﻟﺪﯾﻦ اﯾﻦ‬ ‫د ﺧﺘﺮھﺎ ﺑﻪ ﺟﻼد ر ﺷﻮ های داد ه ﺑﺎ ﺷﻨﺪ‪ .‬در اﯾﻦ ﺻﻮرت ﺟﻼد ﮐﻤﯽ‬ ‫روﻏﻦ روی ﭼﻮب ﻣﯽرﯾﺰد ﮐﻪ ﯾﺎﻋﺚ ﻣﯽ ﺷﻮد آﺗ ﺶ ﺳﺮﯾﻊﺗﺮ ﺑﺴﻮزد‬ ‫و ﻗﺒ ﻞ از اﯾﻨ ﮑﻪ اول ﺑﻪ ﻣﻮھﺎ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﭘﺎھﺎ‪ ،‬د ﺳﺖھﺎ‪ ،‬ﺻﻮرت‪،‬‬ ‫را نھﺎ‪ ،‬و ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﺎﻻﺗﻨﻪ ﺷﺎ ن ﺑﺮ ﺳﺪ‪ ،‬دود ﺧﻔﻪ ﺷﺎ ن ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫اﮔﺮ ر ﺷﻮ ه ﻧﺪاد ه ﺑﺎ ﺷﻨﺪ‪ ،‬د ﺧﺘﺮھﺎﯾﺸﺎ ن ﺑﻪﺗﺪرﯾﺞ و ﺑﺎ دردی‬ ‫وﺻ ﻒﻧﺸﺪﻧﯽ ﻣﯽ ﺳﻮزﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﮔﺎری ﺣﺎﻻ در ﺳﺖ ﺟﻠﻮی ﻣﻦ ا ﺳﺖ‪ .‬ﺳﺮم را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽآورم‪،‬‬ ‫اﻣﺎ ﯾ ﮑﯽ از د ﺧﺘﺮھﺎ ﻣﺮا ﻣﯽﺑﯿﻨﺪ‪ .‬ھﻤ ﮕﯽ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدﻧﺪ‪ ،‬و ﺧﻮدم را‬ ‫آﻣﺎد هی ﺷﻨﯿﺪ ن ﻧﺎ ﺳﺰا ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ﮐﻪ ﺳﺰاوارش ھﺴﺘﻢ‪ .‬ﭼﺮا ﮐﻪ‬ ‫ﻣﻦ ﮔﻨﺎھ ﮑﺎرﺗﺮﯾﻨﻢ‪ ،‬ﮐﺴﯽ ﮐﻪ د ﺳﺖھﺎﯾ ﺶ را از آﻧﺎ ن ﺷﺴﺖ‪،‬‬ ‫و ﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﮐﻠﻤﻪ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ را ﻋﻮض ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﺎﻣﻢ را ﺻﺪا ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻣﺮدم ﮐﻨﺎرم ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدﻧﺪ و ﺑﺎ ﺣﯿﺮت‬ ‫ﻧ ﮕﺎھﻢ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﻣﻦ اﯾﻦ ﺳﺎ ﺣﺮ هھﺎ را ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﻢ ؟ اﮔﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬ ‫ﺧﺮ ﻗﻪام ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ‪،‬‬ ‫اﻃﺮا ﻓﯿﺎﻧﻢ ﻣﯽ ﻓﮫﻤﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ از ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺑﻮد هام ﮐﻪ د ﺧﺘﺮھﺎ را‬ ‫ﻣﺤ ﮑﻮم ﮐﺮدﻧﺪ‪ .‬ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﺗﺸﻮﯾﻖ ﺑﺮ ﭘﺸﺘﻢ ﻣﯽزﻧﺪ و زﻧﯽ‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬آ ﻓﺮﯾﻦ‪ ،‬ﻣﺮد ﺑﺎاﯾﻤﺎﻧﯽ ھﺴﺘﯽ‪«.‬‬ ‫د ﺧﺘﺮھﺎ ھﻤﭽﻨﺎ ن ﺻﺪاﯾﻢ ﻣﯽزﻧﻨﺪ‪ .‬و ﺧﺴﺘﻪ از ﺑﺰد ﻟﯽ‪،‬‬ ‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯽﮔﯿﺮم ﺳﺮم را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﻢ و ﻧ ﮕﺎھﺸﺎ ن ﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫در آ ن ﻟﺤﻈﻪ‪ ،‬ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﻨﺠﻤﺪ ﻣﯽ ﺷﻮد و دﯾ ﮕﺮ ﭼﯿﺰی‬ ‫ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ ھﻼل را ﺑﻪ ﻧﻘﻄﻪی ا ﻟ ﻒ ﺑﺒﺮم‪ .‬ھﻤﺎ ن ﺑﻐ ﻞ ا ﺳﺖ‪.‬‬


‫اﻣﺎ ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻌﻨﺎی اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﻓﻘﻂ ھﻤﯿﻦ ا ﺳﺖ ؟ از ﮐﺴﯽ ﮐﻪ‬ ‫دو ﺳﺘﻢ دارد ا ﺳﺘﻔﺎد ه ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺟﻮاب ﺳﺆا ﻟﯽ را ﮐﻪ در آ ن‬ ‫ﻣﯽ ﺳﻮزم ﺑﯿﺎﺑﻢ ؟ آﯾﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر وا ﻗﻌﺎً ﻣﺮا دوﺑﺎر ه ﭘﺎد ﺷﺎ ه ﺳﺮزﻣﯿﻨﻢ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ ؟ اﮔﺮ ﺟﻮاب را اﻻ ن ﭘﯿﺪا ﻧ ﮑﻨﻢ‪ ،‬ﺑﻌﺪاً ﭘﯿﺪاﯾ ﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﯽ ﺷﮏ ﺳﻪ ز ن دﯾ ﮕﺮ ﺳﺮ راھﻢ ﺧﻮاھﻨﺪ آﻣﺪ ــ اﮔﺮ ﺷﺠﺎﻋﺘ ﺶ را‬ ‫دا ﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﻢ ﺗﺎ ﻣﺎ ﺟﺮا را ﺗﺎ آ ﺧﺮ ﺑﺮوم‪ .‬ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ اﯾﻦ ﺣﻠﻮل را ﺑﺪو ن‬ ‫ﯾ ﺎ ﻓ ﺘﻦ ﭘ ﺎ ﺳ ﺨﻢ ﺗ ﺮ ک ﻧ ﻤ ﯽ ﮐ ﻨﻢ‪.‬‬ ‫****‬ ‫ھﻮا رو ﺷﻦ ﺷﺪ ه و ﺷﮫﺮ ﺑﺰرگ را از ﭘﻨﺠﺮ هی ﻗﻄﺎر ﻣﯽﺑﯿﻨﯿﻢ‪.‬‬ ‫ﺣﺎﺿﺮا ن ﺑﯽھﯿﺠﺎ ن از ﺻﻨﺪ ﻟﯽھﺎﯾﺸﺎ ن ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬ﺑﯽ اﺛﺮی‬ ‫از ﺷﺎدی ر ﺳﯿﺪ ن‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﺟﺎ ﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻔﺮ ﻣﺎ ﺑﻪرا ﺳﺘﯽ‬ ‫ﺷﺮوع ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫ﻗﻄﺎر‪ ،‬اﯾﻦ ﺷﮫﺮ ﻓﻮﻻدی‪ ،‬ﺳﺮﻋﺘ ﺶ را ﮐﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ و‬ ‫ﻣﯽاﯾﺴﺘﺪ‪ .‬اﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﺮای آ ﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر‪ .‬رو ﺑﻪ ھﻼل ﻣﯽﮐﻨﻢ و‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪:‬‬ ‫»ﺑﯿﺎ ﺑﺎ ھﻢ ﭘﯿﺎد ه ﺷﻮﯾﻢ‪«.‬‬ ‫ﻣﺮدم روی ﺳ ﮑﻮ ﻣﻨﺘﻈﺮﻧﺪ‪ .‬د ﺧﺘﺮی ﺑﺎ ﭼﺸﻢھﺎی در ﺷﺖ‬ ‫ﭘﻮ ﺳﺘﺮی ﺑﺎ ﭘﺮ ﭼﻢ ﺑﺮزﯾ ﻞ و ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ ﺑﻪ ﭘﺮﺗﻐﺎ ﻟﯽ ﺑﺎﻻ ﮔﺮ ﻓﺘﻪ‪.‬‬ ‫ﺧﺒﺮﻧ ﮕﺎرھﺎ ﺳﺮاﻏﻢ ﻣﯽآﯾﻨﺪ و از ﻣﺮدم رو ﺳﯿﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬ ‫ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﯽ ﺷﺎ ن در ﮔﺬارم از ﻗﺎر هی ﭘﮫﻨﺎور ﺷﺎ ن ﺗﺸ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫د ﺳﺘﻪھﺎی ﮔ ﻞ ﻣﯽﮔﯿﺮم‪ .‬ﻋ ﮑﺎسھﺎ از ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاھﻨﺪ ﺟﻠﻮی‬ ‫ﺳﺘﻮ ن ﺑﺮﻧﺰی ﺑﺰرﮔﯽ ژ ﺳﺖ ﺑ ﮕﯿﺮم ﮐﻪ ﻋﻘﺎب دو ﺳﺮی ﺑﺎﻻﯾ ﺶ‬ ‫ا ﺳﺖ‪ .‬در ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺳﺘﻮ ن ﻋﺪدی ﺣﮏ ﺷﺪ ه‪.9288 :‬‬ ‫ﻧﯿﺎزی ﺑﻪ ا ﻓﺰود ن ﮐﻠﻤﻪی »ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮ« ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ھﺮﮐ ﺲ ﺑﻪ اﯾﻨﺠﺎ‬ ‫ﺑﺮ ﺳﺪ ﻣﯽداﻧﻨﺪ اﯾﻦ ﻋﺪد ﭼﻪ ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ دارد‪.‬‬


‫ﻣﮑﺎﻟﻤﻪی ﺗﻠﻔﻨﯽ‬ ‫ﻗﺎﯾﻖ ﺑﺰرگ آرام ﺑﺮ ا ﻗﯿﺎﻧﻮس ﺳﻔﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﺧﻮر ﺷﯿﺪ ﺑﻪ‬ ‫آراﻣﯽ ﭘﺸﺖ ﺗﭙﻪھﺎی ﺟﻠﻮ وﻻدیو ﺳﺘﮏ ﻏﺮوب ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬اﻧﺪوھﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ر ﺳﯿﺪ در ھﻤﺴﻔﺮاﻧﻢ ﻣﻮ ﻗﻊ ورود ﺑﻪ اﯾﺴﺘ ﮕﺎ ه دﯾﺪم‪،‬‬ ‫ﺟﺎﯾ ﺶ را ﺑﻪ ﺳﺮ ﺧﻮ ﺷﯽ و ﺣﺸﯿﺎﻧﻪای ﻣﯽدھﺪ‪ .‬ھﻤﻪ ﻃﻮری ر ﻓﺘﺎر‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ اﻧ ﮕﺎر او ﻟﯿﻦ ﺑﺎر ا ﺳﺖ درﯾﺎ را دﯾﺪ هاﯾﻢ‪ .‬ھﯿﭻﮐ ﺲ‬ ‫ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﺪ ﻓ ﮑﺮ ﮐﻨﺪ ﺑﻪزودی ﺧﺪا ﺣﺎ ﻓﻈﯽ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ و ﻗﻮل‬ ‫ﻣﯽدھﯿﻢ دوﺑﺎر ه ﻣﻼ ﻗﺎت ﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬و ﻣﯽداﻧﯿﻢ د ﻟﯿ ﻞ اﯾﻦ ﻗﻮل ﻓﻘﻂ‬ ‫آ ﺳﺎ ن ﮐﺮد ن وداع ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﺳﻔﺮ دارد ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎ ن ﻣﯽر ﺳﺪ‪ ،‬ﻣﺎ ﺟﺮا ﻗﺮار ا ﺳﺖ ﺧﺘﻢ ﺷﻮد‪ ،‬و‬ ‫ﺗﺎ ﺳﻪ روز دﯾ ﮕﺮ‪ ،‬ھﻤ ﮕﯽ در ﺧﺎﻧﻪی ﺧﻮدﻣﺎﻧﯿﻢ‪ ،‬ﺧﺎﻧﻮاد هھﺎﯾﻤﺎ ن را‬ ‫ﺑﻐ ﻞ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬ﺑﭽﻪھﺎﯾﻤﺎ ن را ﻣﯽﺑﯿﻨﯿﻢ‪ ،‬ﻧﺎﻣﻪھﺎﯾﻤﺎ ن را ﮐﻪ در‬ ‫ﻣﺪت ﻏﯿﺒﺘﻤﺎ ن ﺟﻤﻊ ﺷﺪ ه ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﯿﻢ‪ ،‬ﺻﺪھﺎ ﻋ ﮑﺴﯽ را ﮐﻪ‬ ‫ﮔﺮ ﻓﺘﻪاﯾﻢ ﺑﺎ ا ﻓﺘﺨﺎر ﻧﺸﺎ ن ﻣﯽدھﯿﻢ‪ ،‬دا ﺳﺘﺎ نھﺎﯾﻤﺎ ن را درﺑﺎر هی‬ ‫ﻗﻄﺎر و ﺷﮫﺮھﺎی ﺳﺮ راھﻤﺎ ن و ﻣﺮدﻣﯽ ﮐﻪ در ﺳﻔﺮ ﻣﻼ ﻗﺎت‬ ‫ﮐﺮد هاﯾﻢ ﺗﻌﺮﯾ ﻒ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬ ‫و ھﻤﻪ ﺑﺮای اﯾﻨ ﮑﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدﻣﺎ ن ﺑﺒﺎوراﻧﯿﻢ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﺑﻪ‬ ‫را ﺳﺘﯽ رخ داد ه‪ .‬ﺑﻌﺪ از ﮔﺬ ﺷﺖ ﺳﻪ روز از ﺑﺎزﮔﺸﺘﻤﺎ ن ﺑﻪ‬ ‫زﻧﺪﮔﯽ روزﻣﺮ ه‪ ،‬ا ﺣﺴﺎس ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ ھﺮﮔﺰ ﺧﺎﻧﻪ را ﺗﺮک ﻧ ﮑﺮد ه‬ ‫ﺑﻮدﯾﻢ و ھﺮﮔﺰ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﻔﺮ دراز ﻧﺮ ﻓﺘﻪاﯾﻢ‪ .‬ﻋ ﮑ ﺲھﺎ و ﺑﻠﯿﺖھﺎ و‬ ‫ﺳﻮ ﻗﺎﺗﯽھﺎی ﯾﺎدﮔﺎری را دارﯾﻢ‪ ،‬اﻣﺎ زﻣﺎ ن ــ ﯾ ﮕﺎﻧﻪ ﺣﺎﮐﻢ ﻣﻄﻠﻖ و‬ ‫اﺑﺪی زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎ ــ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ :‬ھﺮﮔﺰ اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ‪ ،‬اﯾﻦ اﺗﺎق‪ ،‬اﯾﻦ‬


‫ﮐﺎﻣﭙﯿﻮﺗﺮ را ﺗﺮک ﻧ ﮑﺮدی‪.‬‬ ‫دو ھﻔﺘﻪ ؟ در ﯾﮏ ﻋﻤﺮ دراز ﻣ ﮕﺮ دو ھﻔﺘﻪ ﭼﯿﺴﺖ ؟ در ﺧﯿﺎﺑﺎ ن‬ ‫ﭼﯿﺰی ﻋﻮض ﻧﺸﺪ ه‪ ،‬ھﻤﺴﺎﯾﻪھﺎ ھﻨﻮز دارﻧﺪ ﻣﺜ ﻞ ھﻤﯿﺸﻪ ﻏﯿﺒﺖ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬روزﻧﺎﻣﻪای ﮐﻪ اﻣﺮوز ﺻﺒﺢ ﺧﺮﯾﺪی ھﻤﺎ ن ﺧﺒﺮھﺎی‬ ‫ھﻤﯿﺸ ﮕﯽ را دارد‪ :‬ﺟﺎم ﺟﮫﺎﻧﯽ در آ ﻟﻤﺎ ن ﺷﺮوع ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﺑﺤﺚ‬ ‫درﺑﺎر هی اﯾﻨ ﮑﻪ اﯾﺮا ن ﺑﺎﯾﺪ ﺳﻼح ھﺴﺘﻪای دا ﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﺪ ﯾﺎ ﻧﻪ‪،‬‬ ‫ﺑﺤﺮا ن ا ﺳﺮاﺋﯿ ﻞ و ﻓﻠﺴﻄﯿﻦ‪ ،‬آ ﺧﺮﯾﻦ ر ﺳﻮاﯾﯽ ﯾﮏ ﺳﺘﺎر ه‪،‬‬ ‫ﮔﻼﯾﻪھﺎی ھﻤﯿﺸ ﮕﯽ درﺑﺎر هی ﻗﻮلھﺎی ﻋﻤ ﻞﻧﺸﺪ هی دو ﻟﺖ‪.‬‬ ‫ﻧﻪ‪ ،‬ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻋﻮض ﻧﺸﺪ ه‪ .‬اﻣﺎ ﻣﺎ ــ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺴﺖو ﺟﻮی‬ ‫ﺳﺮزﻣﯿﻨﻤﺎ ن ر ﻓﺘﯿﻢ و ﺳﺮزﻣﯿﻦھﺎﯾﯽ را ﮐﺸ ﻒ ﮐﺮدﯾﻢ ﮐﻪ ھﺮﮔﺰ‬ ‫ﻧﺪﯾﺪ ه ﺑﻮدﯾﻢ ــ ﻣﯽداﻧﯿﻢ ﮐﻪ ﻣﺘﻔﺎوﺗﯿﻢ‪ .‬اﻣﺎ ھﺮ ﭼﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺳﻌﯽ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪھﯿﻢ‪ ،‬ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺧﻮدﻣﺎ ن را ﻣﺘﻘﺎﻋﺪ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ‬ ‫اﯾﻦ ﺳﻔﺮ‪ ،‬ﻣﺜ ﻞ ﺳﻔﺮھﺎی دﯾ ﮕﺮ‪ ،‬ﺗﻨﮫﺎ در ﺧﺎﻃﺮ هی ﻣﺎ و ﺟﻮد دارد‪.‬‬ ‫ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻧﻮ هھﺎﯾﻤﺎ ن درﺑﺎر هاش ﺑ ﮕﻮﯾﯿﻢ ﯾﺎ ﺣﺘﯽ ﮐﺘﺎﺑﯽ درﻣﻮردش‬ ‫ﺑﻨﻮﯾﺴﯿﻢ‪ ،‬اﻣﺎ وا ﻗﻌﺎً ﭼﻪ ﺧﻮاھﯿﻢ ﮔﻔﺖ ؟‬ ‫ھﯿﭻ‪ ،‬ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﻓﻘﻂ آﻧﭽﻪ در ﺑﯿﺮو ن رخ داد‪ ،‬ﻧﻪ آﻧﭽﻪ دروﻧﻤﺎ ن‬ ‫ﻋﻮض ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ﺷﺎﯾﺪ دﯾ ﮕﺮ ھﺮﮔﺰ ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را ﻧﺒﯿﻨﯿﻢ‪ .‬ﺗﻨﮫﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ‬ ‫ا ﻓﻖ دو ﺧﺘﻪ‪ ،‬ھﻼل ا ﺳﺖ‪ .‬ﺣﺘﻤﺎً دارد ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ اﯾﻦ ﻣﺸ ﮑ ﻞ را‬ ‫ﭼﻪﻃﻮر ﺣ ﻞ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻧﻪ‪ ،‬ﺑﺮای او‪ ،‬را هآھﻦ ﺗﺮا ﺳﯿﺒﺮی اﯾﻨﺠﺎ ﺗﻤﺎم‬ ‫ﻧﻤﯽ ﺷﻮد‪ .‬اﻣﺎ ا ﺣﺴﺎ ﺳ ﺶ را ﻧﺸﺎ ن ﻧﻤﯽدھﺪ‪ ،‬و و ﻗﺘﯽ ﮐﺴﯽ ﺑﺎ‬ ‫او ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﯽ و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺟﻮاب ﻣﯽدھﺪ‪ ،‬ﮐﺎری ﮐﻪ‬ ‫در ﺗﻤﺎم ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻪ ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﯿﻢ ﻧ ﮑﺮد ه‪.‬‬ ‫****‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺳﺮ ﺻﺤﺒﺖ را ﺑﺎ او ﺑﺎز ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﯾ ﮑﯽ‬ ‫دو ﺑﺎر ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ه‪ ،‬اﻣﺎ ھﺮ ﺑﺎر ھﻼل ﺑﻌﺪ از ﯾ ﮑﯽ دو ﺟﻤﻠﻪ دور‬


‫ﺷﺪ ه‪ .‬آ ﺧﺮش ﯾﺎﺋﻮ ﻣﻨﺼﺮف ﻣﯽ ﺷﻮد و ﭘﯿ ﺶ ﻣﻦ ﻣﯽآﯾﺪ‪.‬‬ ‫» ﭼﻪ ﺑ ﮑﻨﻢ ؟«‬ ‫» ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﺳ ﮑﻮﺗ ﺶ ا ﺣﺘﺮام ﺑ ﮕﺬار‪«.‬‬ ‫»ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﻗﺒﻮل دارم‪ ،‬اﻣﺎ‪«...‬‬ ‫»ﻣﯽداﻧﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺮای ﺗﻨﻮع ھﻢ ﮐﻪ ﺷﺪ ه ﺳﻌﯽ ﮐﻦ ﺑﻪ ﺧﻮدت‬ ‫ﻓ ﮑﺮ ﮐﻨﯽ‪ .‬ﯾﺎدت ﺑﺎ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺷﻤﻦ ﭼﻪ ﮔﻔﺖ‪ :‬ﺗﻮ ﺧﺪا را ﮐﺸﺘﻪای‪.‬‬ ‫اﮔﺮ از اﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺮای ﺗﺠﺪﯾﺪ ﺣﯿﺎﺗ ﺶ ا ﺳﺘﻔﺎد ه ﻧ ﮑﻨﯽ‪ ،‬اﯾﻦ ﺳﻔﺮ‬ ‫ﻓﻘﻂ اﺗﻼف و ﻗﺖ ﺑﻮد ه‪ .‬ﺧﯿﻠﯽھﺎ را ﻣﯽ ﺷﻨﺎ ﺳﻢ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺮای‬ ‫ﭘﺮھﯿﺰ از ﻣﺸ ﮑﻼت ﺧﻮد ﺷﺎ ن ﺑﻪ دﯾـ ﮕﺮا ن ﮐﻤـﮏ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﯾﺎﺋﻮ ﺑﺎ د ﺳﺖ ﺑﻪ ﭘﺸﺘﻢ ﻣﯽزﻧﺪ‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺑ ﮕﻮﯾﺪ‪:‬‬ ‫»ﻣﯽ ﻓﮫﻤﻢ‪ «.‬ﺑﻌﺪ ﺗﻨﮫﺎﯾﻢ ﻣﯽﮔﺬارد ﺗﺎ ﺑﻪ درﯾﺎ ﺧﯿﺮ ه ﺷﻮم‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺑﻪ دورﺗﺮﯾﻦ ﻧﻘﻄﻪی ﺳﻔﺮم ر ﺳﯿﺪ هام‪ ،‬دوﺑﺎر ه زﻧﻢ را‬ ‫ﮐﻨﺎرم ﺣ ﺲ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬آ ن روز ﺑﻌﺪ از ﻇﮫﺮ ﺑﺎز ھﻢ ﺑﺎ ﺧﻮاﻧﻨﺪ هھﺎﯾﻢ‬ ‫ﻣﻼ ﻗﺎت ﮐﺮدم‪ ،‬ھﻤﺎ ن ﻣﮫﻤﺎﻧﯽ ﻣﻌﻤﻮل را دا ﺷﺘﯿﻢ‪ ،‬ﺑﻪ دﯾﺪ ن‬ ‫ﮐﺸﯿ ﺶ ﻣﺤﻠﯽ ر ﻓﺘﻢ و ﺑﺮای او ﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﯾﮏ ﮐﻼ ﺷﻨﯿ ﮑ ﻒ وا ﻗﻌﯽ در‬ ‫د ﺳﺘﻢ ﮔﺮ ﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﮐﺸﯿ ﺶ در د ﻓﺘﺮش ﻧ ﮕﻪ ﻣﯽدا ﺷﺖ‪ .‬و ﻗﺘﯽ‬ ‫دا ﺷﺘﯿﻢ ﺑﯿﺮو ن ﻣﯽآﻣﺪﯾﻢ‪ ،‬روزﻧﺎﻣﻪای روی ﻣﯿﺰش دﯾﺪم‪ .‬ﯾﮏ ﮐﻠﻤﻪ‬ ‫ھﻢ رو ﺳﯽ ﻧﻤﯽداﻧﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻋ ﮑ ﺲھﺎ ﮔﻮﯾﺎ ﺑﻮد‪ :‬ﻓﻮﺗﺒﺎل‪.‬‬ ‫ﺟﺎم ﺟﮫﺎﻧﯽ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ روز دﯾ ﮕﺮ ﺷﺮوع ﻣﯽ ﺷﻮد! ھﻤﺴﺮم در‬ ‫ﻣﻮﻧﯿﺦ ﻣﻨﺘﻈﺮم ا ﺳﺖ؛ ﻗﺮار ا ﺳﺖ ﺑﻪزودی آﻧﺠﺎ ھﻤﺪﯾ ﮕﺮ را ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﮫ ﺶ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﭼﻪ ﻗﺪر د ﻟﻢ ﺑﺮاﯾ ﺶ ﺗﻨﮓ ﺷﺪ ه و ﺑﻪ ﺗﻔﺼﯿ ﻞ آﻧﭽﻪ را‬ ‫ﻣﯿﺎ ن ﻣﻦ و ھﻼل ر ﻓﺖ‪ ،‬ﺑﺮاﯾ ﺶ ﺗﻌﺮﯾ ﻒ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ » :‬ﺧﻮاھ ﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬اﯾﻦ ﻗﺼﻪ را ﺻﺪ ﺑﺎر ﺷﻨﯿﺪ هام«‬ ‫و ﻣﯽ روﯾﻢ در ﯾﮏ ﻣﯿ ﮑﺪ هی آ ﻟﻤﺎﻧﯽ ﭼﯿﺰی ﺑﻨﻮ ﺷﯿﻢ‪.‬‬ ‫اﯾﻦ ﺳﻔﺮ را ﺑﺮای ﯾﺎ ﻓﺘﻦ ﮐﻠﻤﺎت ﮔﻤﺸﺪ ه در زﻧﺪﮔﯽام اﻧﺠﺎم‬ ‫ﻧﺪادم‪ ،‬ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺘﻢ ﺑﺎز ﭘﺎد ﺷﺎ ه ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﺧﻮدم ﺷﻮم‪ .‬و‬


‫ﺳﺮزﻣﯿﻨﻢ اﯾﻨﺠﺎ ﺳﺖ؛ ﺑﺎز در ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ ﺧﻮدم و ﺟﮫﺎ ن ﺟﺎدوﯾﯽ‬ ‫ﭘﯿﺮاﻣﻮﻧﻢ ﻗﺮار ﮔﺮ ﻓﺘﻪام‪.‬‬ ‫ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺑﺪو ن ﺗﺮک ﺑﺮزﯾ ﻞ ﺑﻪ ھﻤﯿﻦ ﻧﺘﺎﯾﺞ ﺑﺮ ﺳﻢ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫در ﺳﺖ ﻣﺜ ﻞ ﺳﺎﻧﺘﯿﺎﮔﻮ‪ ،‬ﭘﺴﺮک ﭼﻮﭘﺎ ن ﮐﺘﺎﺑﻢ‪ ،‬ﮔﺎھﯽ ﺑﺎﯾﺪ را ه‬ ‫درازی را ﺳﻔﺮ ﮐﻨﯽ ﺗﺎ آﻧﭽﻪ را ﮐﻨﺎرت ا ﺳﺖ ﺑﯿﺎﺑﯽ‪ .‬و ﻗﺘﯽ ﺑﺎرا ن ﺑﻪ‬ ‫زﻣﯿﻦ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدد‪ ،‬ﻣﻮ ﺟﻮدات ھﻮا را ﺑﺎ ﺧﻮد ﻣﯽآورد‪ .‬ﺟﺎدو و‬ ‫ﺧﺎرقا ﻟﻌﺎد ه ھﻤﯿﺸﻪ در ﮐﯿﮫﺎ ن ﺑﺎ ھﻤﻪﮐ ﺲ ھﺴﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﮔﺎھﯽ از‬ ‫ﯾﺎد ﻣﯽﺑﺮﯾﻢ و ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﯾﺎدﻣﺎ ن ﺑﯿﺎورﻧﺪ‪ ،‬ﺣﺘﯽ اﮔﺮ ﻻزم ﺑﺎ ﺷﺪ ﻋﺮض‬ ‫ﭘﮫﻨﺎورﺗﺮﯾﻦ ﻗﺎر هی ﺟﮫﺎ ن را از ﯾﮏ ﻃﺮف ﺑﻪ ﻃﺮف دﯾ ﮕﺮ ﻃﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬ ‫ﻏﺮق ﮔﻨﺞھﺎﯾﯽ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدﯾﻢ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ آ ﺧﺮش دوﺑﺎر ه د ﻓﻦ ﺷﻮﻧﺪ‪،‬‬ ‫و ﺑﻌﺪ ﺑﺎﯾﺪ دوﺑﺎر ه راھﯽ ﺷﻮﯾﻢ ﺗﺎ ﭘﯿﺪاﯾﺸﺎ ن ﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ھﻤﯿﻦ ا ﺳﺖ‬ ‫ﮐﻪ زﻧﺪﮔﯽ را ﺟﺬاب ﻣﯽﮐﻨﺪ ــ ﺑﺎور دا ﺷﺘﻦ ﺑﻪ ﮔﻨﺞھﺎ و ﻣﻌﺠﺰات‪.‬‬ ‫»ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ ﺟﺸﻦ ﺑ ﮕﯿﺮﯾﻢ‪ .‬در ﻗﺎﯾﻖ ودﮐﺎ ﭘﯿﺪا ﻣﯽ ﺷﻮد ؟«‬ ‫ﻧﻪ‪ ،‬ﻧﻤﯽ ﺷﻮد‪ ،‬و ھﻼل ﺑﺎ ﭼﺸﻢھﺎی ﺧﺸﻤ ﮕﯿﻦ ﻣﺮا ﺳﺎﮐﺖ‬ ‫ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﺪ‪.‬‬ ‫» ﭼﯽ را ﺟﺸﻦ ﺑ ﮕﯿﺮﯾﻢ ؟ اﯾﻦ را ﮐﻪ ﻗﺮار ا ﺳﺖ ﺗﻨﮫﺎﯾﯽ اﯾﻨﺠﺎ‬ ‫ﺑﻤﺎﻧﻢ ﺗﺎ اﯾﻨ ﮑﻪ ﻗﻄﺎر ﺑﺮﮔﺸﺖ را ﺳﻮار ﺷﻮم و ﺑﺮﮔﺮدم ﺑﻪ روزھﺎ و‬ ‫ﺷﺐھﺎی ﺑﯽﭘﺎﯾﺎ ن و ﻓ ﮑﺮ ﮐﺮد ن درﺑﺎر هی ﺗﻤﺎم آﻧﭽﻪ ﺑﺎ ھﻢ از ﺳﺮ‬ ‫ﮔﺬراﻧﺪﯾﻢ ؟«‬ ‫»ﻧﻪ‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ ﭼﯿﺰی را ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮد هام ﺟﺸﻦ ﺑ ﮕﯿﺮم‪ ،‬ﮔﯿﻼ ﺳﯽ‬ ‫ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺘﯽ ﺧﻮدم ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﻢ‪ .‬و ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺘﯽ ﺷﺠﺎﻋﺘﺖ‬ ‫ﺑﻨﻮ ﺷﯽ‪ .‬ﺗﻮ دﻧﺒﺎل ﻣﺎ ﺟﺮا را ه ا ﻓﺘﺎدی و ﭘﯿﺪاﯾ ﺶ ﮐﺮدی‪ .‬ﺷﺎﯾﺪ‬ ‫ﻣﺪﺗﯽ ﻏﻤ ﮕﯿﻦ ﺑﻤﺎﻧﯽ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش ﮐﺴﯽ آﺗﺸﯽ ﺑﺮ ﮐﻮ ه‬ ‫ﻣﺠﺎورت ﺧﻮاھﺪ ا ﻓﺮو ﺧﺖ‪ .‬ﻧﻮر را ﺧﻮاھﯽ دﯾﺪ‪ .‬دﯾﺸﺐ ﺣ ﺲ ﮐﺮدم‬ ‫د ﺳﺖھﺎی ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ وﯾﻮ ﻟﻮ ن را ﻣﯽﻧﻮازد‪ ،‬د ﺳﺖھﺎی‬ ‫ﺧﺪا ﺳﺖ‪ .‬ﺑ ﮕﺬار ﺧﺪا د ﺳﺖھﺎﯾﺖ را در ا ﺧﺘﯿﺎر ﺑ ﮕﯿﺮد‪ .‬ﺷﺎد‬


‫ﺧﻮاھﯽ ﺑﻮد‪ ،‬ﺣﺘﯽ اﮔﺮ اﻻ ن ا ﺣﺴﺎس ﯾﺄس ﮐﻨﯽ‪«.‬‬ ‫»ﺗﻮ ھﯿﭻ ﺗﺼﻮری از ا ﺣﺴﺎس ﻣﻦ ﻧﺪاری‪ .‬ﻓﻘﻂ آدم ﺧﻮدﻣﺤﻮری‬ ‫ھﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ دﻧﯿﺎ ﺑﮫﺖ ﺑﺪھ ﮑﺎر ا ﺳﺖ‪ .‬ﺧﻮدم را ﺑﻪ‬ ‫ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺗﺴﻠﯿﻤﺖ ﮐﺮدم‪ ،‬اﻣﺎ ﺳﺮ ﺟﺎﯾﻢ ھﺴﺘﻢ و ﺧﺸﮏ و‬ ‫ﺑﺮ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪ ه ﺗﺮﮐﻢ ﻣﯽﮐﻨﯽ‪«.‬‬ ‫ﺑﺤﺚ ﻓﺎﯾﺪ های ﻧﺪارد‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﯽداﻧﻢ ﺣﻖ ﺑﺎ او ﺳﺖ‪ .‬ھﻤﯿﻦ ا ﺳﺖ‬ ‫ﮐﻪ ھﺴﺖ‪ .‬ﻣﻦ ﭘﻨﺠﺎ ه و ﻧﻪ ﺳﺎ ﻟﻢ ا ﺳﺖ و او ﺑﯿﺴﺖ و ﯾﮏ ﺳﺎ ﻟﻪ‬ ‫ا ﺳ ﺖ‪.‬‬ ‫****‬ ‫ﺑﻪ ﻣﺤ ﻞ ا ﻗﺎﻣﺘﻤﺎ ن ﻣﯽروﯾﻢ‪ .‬اﯾﻦ ﺑﺎر ھﺘ ﻞ ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ﺧﺎﻧﻪی‬ ‫ﺑﺰرﮔﯽ ا ﺳﺖ ﮐﻪ در ﺳﺎل ‪ 1974‬ﺑﺮای ﯾﮏ ﻣﺬاﮐﺮ هی ﺧﻠﻊ ﺳﻼح‬ ‫ﻣﯿﺎ ن ﻟﺌﻮﻧﯿﺪ ﺑﺮژﻧ ﻒ‪ ،‬دﺑﯿﺮﮐ ﻞ ﺣﺰب ﮐﻤﻮﻧﯿﺴﺖ ﺷﻮروی‪ ،‬و ﺟﺮا ﻟﺪ‬ ‫ﻓﻮرد‪ ،‬رﺋﯿ ﺲ ﺟﻤﮫﻮر و ﻗﺖ اﻣﺮﯾ ﮑﺎ‪ ،‬ﺳﺎ ﺧﺘﻪ ﺷﺪ ه‪ .‬ﺗﻤﺎﻣ ﺶ از ﻣﺮﻣﺮ‬ ‫ﺳﻔﯿﺪ ا ﺳﺖ و ﺗﺎﻻر ﺑﺰرﮔﯽ و ﺳﻄ ﺶ ا ﺳﺖ و ﯾﮏ ردﯾ ﻒ اﺗﺎق ﮐﻪ‬ ‫ﺑﻪ آ ن ﺑﺎز ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ا ﺣﺘﻤﺎﻻً اول اﺗﺎقھﺎ را ﺑﺮای ﻣﮫﻤﺎ نھﺎی‬ ‫ﺳﯿﺎ ﺳﯽ در ﻧﻈﺮ ﮔﺮ ﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ در ا ﺧﺘﯿﺎر ﻣﮫﻤﺎﻧﺎ ن ﻧﺎدر‬ ‫ﺷﮫﺮ ﻣﯽﮔﺬارﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻗﺼﺪ دارﯾﻢ دوش ﺑ ﮕﯿﺮﯾﻢ‪ ،‬ﻟﺒﺎس ﻋﻮض ﮐﻨﯿﻢ و ﺑﻌﺪ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ‬ ‫ﺑﺮوﯾﻢ ﺗﺎ در ﺷﮫﺮ ﺷﺎم ﺑﺨﻮرﯾﻢ‪ ،‬دور از آ ن ﻓﻀﺎی ﺳﺮد‪ .‬اﻣﺎ ﻣﺮدی‬ ‫در ﺳﺖ و ﺳﻂ ﺗﺎﻻر اﯾﺴﺘﺎد ه‪ .‬ﻧﺎ ﺷﺮھﺎﯾﻢ ﺳﺮاﻏ ﺶ ﻣﯽروﻧﺪ‪ .‬ﯾﺎﺋﻮ و‬ ‫ﻣﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪای ﻣﺤﺘﺎﻃﺎﻧﻪای را ﺣﻔﻆ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﺮد ﺗﻠﻔﻦ ھﻤﺮاھ ﺶ را در ﻣﯽآورد و ﺷﻤﺎر های را ﻣﯽﮔﯿﺮد‪.‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ﻧﺎ ﺷﺮم دارد ﺑﺎ ا ﺣﺘﺮام ﺑﺎ ﺗﻠﻔﻦ ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﺪ‪ ،‬ﭼﺸﻢھﺎﯾ ﺶ از‬ ‫ﺷﺎدی ﺑﺮق ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬وﯾﺮا ﺳﺘﺎرم ھﻢ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬ﺻﺪای ﻧﺎ ﺷﺮم‬ ‫ﺑﺮ دﯾﻮارھﺎی ﻣﺮﻣﺮی ﭘﮋواک ﻣﯽﯾﺎﺑﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ‪ » :‬ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ا ﺳﺖ ؟«‬


‫ﯾﺎﺋﻮ ﺟﻮاب ﻣﯽدھﺪ‪» :‬ﯾﮏ د ﻗﯿﻘﻪی دﯾ ﮕﺮ ﻣﯽ ﻓﮫﻤﯽ‪«.‬‬ ‫ﻧﺎ ﺷﺮم ﺑﺎ ﭼﮫﺮ هی از ﺷﺎدی ﺗﺎﺑﻨﺎک‪ ،‬ﮔﻮ ﺷﯽ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﻦ‬ ‫ﻣﯽﮔﯿﺮد‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ » :‬ﻓﺮدا ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدﯾﻢ ﻣﺴ ﮑﻮ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﭘﻨﺞ‬ ‫ﺑﻌﺪازﻇﮫﺮ آﻧﺠﺎ ﺑﺎ ﺷﯿﻢ‪«.‬‬ ‫» ﻗﺮار ﻧﺒﻮد ﯾ ﮑﯽ دو روز اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻤﺎﻧﯿﻢ ؟ ﻣﻦ ھﻨﻮز و ﻗﺖ ﻧ ﮑﺮد هام‬ ‫ﮔﺸﺘﯽ در ﺷﮫﺮ ﺑﺰﻧﻢ‪ .‬ﺗﺎز ه‪ ،‬ﭘﺮواز ﺑﻪ ﻣﺴ ﮑﻮ نُه ﺳﺎﻋﺖ ا ﺳﺖ‪،‬‬ ‫ﭼﻪﻃﻮر ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ ﺗﺎ ﭘﻨﺞ ﺑﺮ ﺳﯿﻢ ؟ ؟«‬ ‫»ھﻔﺖ ﺳﺎﻋﺖ ا ﺧﺘﻼف زﻣﺎ ن دارﯾﻢ‪ .‬اﮔﺮ ﻇﮫﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﯿﻢ‪،‬‬ ‫ﺳﺎﻋﺖ دو ﺑﻌﺪازﻇﮫﺮ ﻣﺴ ﮑﻮﯾﯿﻢ‪ .‬ﮐﻠﯽ و ﻗﺖ دارﯾﻢ‪ .‬رزرو اﻣﺸﺐ‬ ‫ر ﺳﺘﻮرا ن را ﮐﻨﺴ ﻞ ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ھﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﺷﺎم‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮرﯾﻢ‪ .‬ﮐﻠﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﯾﺰی ﮐﻨﻢ‪«.‬‬ ‫» اﻣ ﺎ ﭼﻪ ﻋ ﺠ ﻠﻪ ا ی ا ﺳ ﺖ ؟ ﭘ ﺮ و ا ز ﻣ ﻦ ﺑﻪ آ ﻟ ﻤ ﺎ ن ر و ز ‪« . . .‬‬ ‫ﺣﺮ ﻓﻢ را ﻗﻄﻊ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬ ‫»ﻇﺎھﺮاً رﺋﯿ ﺲ ﺟﻤﮫﻮر وﻻدﯾﻤﯿﺮ ﭘﻮﺗﯿﻦ درﺑﺎر هی ﺳﻔﺮ ﺗﻮ ﺧﻮاﻧﺪ ه‬ ‫و ﻣﺎﯾﻠﻨﺪ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻣﻼ ﻗﺎت ﮐﻨﻨﺪ‪«.‬‬


‫روح ﺗﺮﮐﯿﻪ‬ ‫»ﭘ ﺲ ﻣﻦ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺷﻮم ؟«‬ ‫ﻧﺎ ﺷﺮم رو ﺑﻪ ھﻼل ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺧﻮدت ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺑﯿﺎﯾﯽ و ﻣﯽﺗﻮاﻧﯽ ھﺮ ﺟﻮر د ﻟﺖ‬ ‫ﺧﻮا ﺳﺖ و ھﺮو ﻗﺖ د ﻟﺖ ﺧﻮا ﺳﺖ ﺑﺮﮔﺮدی‪ .‬ﻣﺸ ﮑ ﻞ ﻣﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪«.‬‬ ‫ﻣﺮد ﮔﻮ ﺷﯽ ﺑﻪ د ﺳﺖ ﻏﯿﺐ ﺷﺪ ه‪ .‬ﻧﺎ ﺷﺮم ﻣﯽرود و ﯾﺎﺋﻮ ھﻢ ﺑﺎ‬ ‫آ نھﺎ‪ .‬ھﻼل و ﻣﻦ در ﻣﯿﺎﻧﻪی آ ن ﺗﺎﻻر ﻋﻈﯿﻢ و ﺳﺮﮐﻮﺑ ﮕﺮ‬ ‫ﻣﯽﻣﺎﻧﯿﻢ‪.‬‬ ‫ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﭼﻨﺎ ن ﺳﺮﯾﻊ اﺗﻔﺎق ا ﻓﺘﺎد ﮐﻪ ھﻨﻮز از ﺷﻮﮐ ﺶ ﺑﯿﺮو ن‬ ‫ﻧﯿﺎﻣﺪ هاﯾﻢ‪ .‬ﺗﺼﻮری ﻧﺪا ﺷﺘﻢ ﮐﻪ رﺋﯿ ﺲ ﺟﻤﮫﻮر ﭘﻮﺗﯿﻦ اﺻﻼً از ﺳﻔﺮ‬ ‫ﻣﻦ ﺧﺒﺮ دا ﺷﺘﻪ‪ .‬ھﻼل ﺑﺎورش ﻧﻤﯽ ﺷﻮد ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻗﺮار ا ﺳﺖ ﺑﻪ‬ ‫اﯾﻦ ﺳﺮﻋﺖ و ﻧﺎﮔﮫﺎ ن ﺗﻤﺎم ﺷﻮد‪ ،‬ﺑﺪو ن اﯾﻨ ﮑﻪ ﻓﺮﺻﺖ دﯾ ﮕﺮی‬ ‫دا ﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺮای ﻣﻦ از ﻋﺸﻖ ﺑ ﮕﻮﯾﺪ‪ ،‬ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪھﺪ آﻧﭽﻪ‬ ‫ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮد هاﯾﻢ ﭼﻪ ﻗﺪر در زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎ ﻣﮫﻢ ا ﺳﺖ و ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ ﺑﻪ‬ ‫اﯾﻦ راﺑﻄﻪ اداﻣﻪ ﺑﺪھﯿﻢ‪ ،‬ھﺮ ﭼﻨﺪ ﻣﻦ ﻣﺘﺄھﻠﻢ‪ .‬ﺣﺪا ﻗ ﻞ ﻣﻦ ﺧﯿﺎل‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻢ اﯾﻦ ﭼﯿﺰھﺎ در ذھﻨ ﺶ ﻣﯽﮔﺬرد‪.‬‬ ‫»ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﯽ اﯾﻦ ﮐﺎر را ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑ ﮑﻨﯽ! ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﯽ اﯾﻨﺠﺎ رھﺎﯾﻢ‬ ‫ﮐﻨﯽ! ﯾﮏ ﺑﺎر ﻣﺮا ﮐﺸﺘﯽ‪ ،‬ﭼﻮ ن ﺟﺮﺋﺘ ﺶ را ﻧﺪا ﺷﺘﯽ ﺑ ﮕﻮﯾﯽ "ﻧﻪ!"‪،‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﺧﻮاھﯽ دوﺑﺎر ه ﻣﺮا ﺑ ﮑﺸﯽ!«‬ ‫ﺑﻪ اﺗﺎ ﻗ ﺶ ﻣﯽدود و ﺑﻪ ﺷﺪت ﻧ ﮕﺮا ن ﻣﯽ ﺷﻮم ﮐﻪ ﻣﺒﺎدا ﺑﻼﯾﯽ‬ ‫ﺳﺮ ﺧﻮدش ﺑﯿﺎورد‪ .‬اﮔﺮ ﺟﺪی ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﻤ ﮑﻦ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﺑﻪ ﻧﺎ ﺷﺮم زﻧﮓ ﺑﺰﻧﻢ و ازش ﺑﺨﻮاھﻢ ﺑﺮای ھﻼل ھﻢ‬


‫ﺑﻠﯿﺘﯽ ﺑﺨﺮد؛ وﮔﺮﻧﻪ ﻣﻤ ﮑﻦ ا ﺳﺖ ﺑﺎ ﻓﺎ ﺟﻌﻪی و ﺣﺸﺘﻨﺎﮐﯽ روﺑﻪرو‬ ‫ﺑﺸﻮﯾﻢ‪ ،‬و آ ن و ﻗﺖ دﯾ ﮕﺮ ﻧﻪ ﻣﻼ ﻗﺎﺗﯽ ﺑﺎ ﭘﻮﺗﯿﻦ در ﮐﺎر ا ﺳﺖ و ﻧﻪ‬ ‫ﺳ ﺮ زﻣ ﯿ ﻨ ﯽ ‪ ،‬ﻧﻪ ر ﺳ ﺘ ﮕ ﺎ ر ی و ﻧﻪ ﻓ ﺘ ﺤ ﯽ ‪ ،‬و ﻣ ﺎ ﺟ ﺮ ا ی ﺑ ﺰ ر گ ﻣ ﻦ ﺑﻪ‬ ‫ﺧﻮدﮐﺸﯽ و ﻣﺮگ ﺧﺘﻢ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﺑﻪ اﺗﺎ ﻗ ﺶ ﻣﯽدوم ﮐﻪ در‬ ‫ﻃﺒﻘﻪی دوم ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ دﯾ ﮕﺮ ﭘﻨﺠﺮ ه را ﺑﺎز ﮐﺮد ه‪.‬‬ ‫»ﺻﺒﺮ ﮐﻦ! اﮔﺮ از اﯾﻦ ارﺗﻔﺎع ﺑﭙﺮی ﺧﻮدت را ﻧﻤﯽﮐﺸﯽ‪ ،‬ﻓﻘﻂ‬ ‫ﻣﺎداما ﻟﻌﻤﺮ ﻓﻠﺞ ﻣﯽ ﺷﻮی‪«.‬‬ ‫ﮔﻮش ﻧﻤﯽدھﺪ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ آرام ﺑﻤﺎﻧﻢ و اوﺿﺎع را در د ﺳﺖ ﺑ ﮕﯿﺮم‪.‬‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ ھﻤﺎ ن ا ﻗﺘﺪاری را دا ﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﻢ ﮐﻪ او در ﺑﺎﯾ ﮑﺎل دا ﺷﺖ‪،‬‬ ‫ﻣﻮ ﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ د ﺳﺘﻮر داد ﺑﺮﻧ ﮕﺮدم و او را ﺑﺮھﻨﻪ ﻧﺒﯿﻨﻢ‪ .‬ھﺰار‬ ‫ﻓ ﮑﺮ از ﺳﺮم ﻣﯽﮔﺬرد‪ .‬را ﺣﺖﺗﺮﯾﻦ را ه را اﻧﺘﺨﺎب ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫»ﻧ ﮕﺎ ه ﮐﻦ‪ ،‬دو ﺳﺘﺖ دارم‪ .‬ھﯿﭻو ﻗﺖ اﯾﻨﺠﺎ ﺗﻨﮫﺎ رھﺎﯾﺖ‬ ‫ﻧ ﻤ ﯽ ﮐ ﻨ ﻢ ‪«.‬‬ ‫ﻣﯽداﻧﺪ ﺣﺮ ﻓﻢ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻧﺪارد‪ ،‬اﻣﺎ ﮐﻠﻤﺎت ﻋﺎ ﺷﻘﺎﻧﻪام ﺗﺄﺛﯿﺮی‬ ‫ﻓﻮری ﻣﯽﮔﺬارد‪.‬‬ ‫»ﮔﻔﺘﯽ ﻣﺮا ﻣﺜ ﻞ ﯾﮏ رود دو ﺳﺖ داری‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻦ ﺗﻮ را ﻣﺜ ﻞ زﻧﯽ‬ ‫دو ﺳﺖ دارم ﮐﻪ ﻣﺮدی را دو ﺳﺖ دارد‪«.‬‬ ‫ھﻼل ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺑﻤﯿﺮد‪ .‬اﮔﺮ ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺖ‪ ،‬ھﯿﭻ ﻧﻤﯽﮔﻔﺖ‪.‬‬ ‫اﻣﺎ ﺟﺪای از ﮐﻠﻤﺎﺗﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﺎر ﺑﺮد‪ ،‬ﺻﺪاﯾ ﺶ دارد ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﺗﻮ‬ ‫ﺑﺨﺸﯽ از ﻣﻨﯽ‪ ،‬ﻣﮫﻢﺗﺮﯾﻦ ﺑﺨ ﺶ‪ ،‬و داری آ ن را ﭘﺸﺖ ﺳﺮ رھﺎ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ .‬ﻣﻦ دﯾ ﮕﺮ آ ن ﺷﺨﺼﯽ ﻧﺨﻮاھﻢ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻮدم‪ «.‬در ا ﺷﺘﺒﺎ ه‬ ‫ا ﺳ ﺖ ‪ ،‬اﻣ ﺎ ا ﻻ ن و ﻗ ﺘ ﺶ ﻧ ﯿ ﺴ ﺖ ﮐﻪ ﭼ ﯿ ﺰ ی ر ا ﺗ ﻮ ﺿ ﯿ ﺢ ﺑ ﺪ ھ ﻢ ﮐﻪ‬ ‫ﻧ ﻤ ﯽ ﻓ ﮫ ﻤ ﺪ‪.‬‬ ‫»ﻋﻼ ﻗﻪی ﻣﻦ ھﻢ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻋﻼ ﻗﻪی ﻣﺮد ﺑﻪ ز ن ا ﺳﺖ‪ .‬ھﻤﺎ نﻃﻮر‬ ‫ﮐﻪ ﻗﺒﻼً دو ﺳﺘﺖ دا ﺷﺘﻢ و ﻣﺎدام ﮐﻪ ﺟﮫﺎ ن و ﺟﻮد دارد‪ ،‬دو ﺳﺘﺖ‬ ‫ﺧﻮاھﻢ دا ﺷﺖ‪ .‬ﯾﮏ ﺑﺎر ﺑﺮاﯾﺖ ﺗﻮﺿﯿﺢ دادم‪ :‬زﻣﺎ ن ﻧﻤﯽﮔﺬرد‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ‬


‫دوﺑﺎر ه ﺑ ﮕﻮﯾﻢ ؟«‬ ‫ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدد‪.‬‬ ‫»دروغ ا ﺳﺖ‪ .‬زﻧﺪﮔﯽ رؤﯾﺎﯾﯽ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ در ﻣﺮگ از آ ن‬ ‫ﺑﯿﺪار ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ‪ .‬زﻣﺎ ن ھﻨ ﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ ﻣﯽﮔﺬرد‪.‬‬ ‫ﻣﻦ ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽداﻧﻢ و ھﺮروز ﺑﺎ زﻣﺎ نﺑﻨﺪی ﻣﻮ ﺳﯿﻘﺎﯾﯽ ﺳﺮوﮐﺎر‬ ‫دارم‪ .‬اﮔﺮ زﻣﺎ ن و ﺟﻮد ﻧﺪا ﺷﺖ‪ ،‬ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ ھﻢ و ﺟﻮد ﻧﻤﯽدا ﺷﺖ‪«.‬‬ ‫ﺣﺎﻻ ﺣﺮفھﺎﯾ ﺶ ﺳﺮوﺗﻪ دارد‪ .‬و ﻣﻦ وا ﻗﻌﺎً دو ﺳﺘ ﺶ دارم‪ ،‬ﻧﻪ‬ ‫ﻣﺜ ﻞ ﯾﮏ ز ن‪ ،‬اﻣﺎ دو ﺳﺘ ﺶ دارم‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪» :‬ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ ﺗﻮا ﻟﯽ نُتھﺎ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺣﺮﮐﺖ داﺋﻤﯽ‬ ‫ﻧ ﺘ ﯽ ﻣ ﯿ ﺎ ن ﺻ ﺪ ا و ﺳ ﮑﻮ ت ا ﺳ ﺖ ‪«.‬‬ ‫»ﺗﻮ از ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ ﭼﻪ ﻣﯽ ﻓﮫﻤﯽ ؟ ﺣﺘﯽ اﮔﺮ ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﺎ ﺷﺪ‪،‬‬ ‫دﯾ ﮕﺮ ﭼﻪ اھﻤﯿﺘﯽ دارد ؟ ﺗﻮ زﻧﺪاﻧﯽ ﮔﺬ ﺷﺘﻪات ھﺴﺘﯽ‪ ،‬ﻣﻦ ھﻢ‬ ‫ھﻤﯿﻦﻃﻮر‪ .‬اﮔﺮ در ﯾﮏ ﺣﻠﻮل دو ﺳﺘﺖ دا ﺷﺘﻢ‪ ،‬ﺗﺎ اﺑﺪ دو ﺳﺘﺖ‬ ‫ﺧﻮاھﻢ دا ﺷﺖ! ﻣﻦ ﻗﻠﺐ ﻧﺪارم‪ ،‬ﺟﺴﻢ ﻧﺪارم‪ ،‬روح ﻧﺪارم‪ ،‬ھﯿﭻ‬ ‫ﻧﺪارم! ﻓﻘﻂ ﻋﺸﻖ دارم‪ .‬ﻓ ﮑﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ و ﺟﻮد دارم‪ ،‬اﻣﺎ اﯾﻦ ﻓﻘﻂ‬ ‫ﯾﮏ ﺗﻮھﻢ ﺑﺼﺮی ا ﺳﺖ‪ .‬ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ‪ ،‬ﻋﺸﻖ در ﻧﺎبﺗﺮﯾﻦ‬ ‫ﺷ ﮑﻠ ﺶ ا ﺳﺖ‪ ،‬در ﺗﻤﻨﺎی ﺗﺠﻠﯽ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺮای ﺗﺠﻠﯽاش ﻧﻪ زﻣﺎﻧﯽ‬ ‫و ﺟﻮد دارد و ﻧﻪ ﻣ ﮑﺎﻧﯽ‪«.‬‬ ‫از ﭘﻨﺠﺮ ه ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﯽﮔﯿﺮد و ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ‬ ‫ر ﻓﺘﻦ در اﺗﺎق‪ .‬ﺣﺎﻻ اﺻﻼً ﻗﺼﺪ ﻧﺪارد ﺧﻮدش را از ﭘﻨﺠﺮ ه ﺑﻪ ﺑﯿﺮو ن‬ ‫ﭘﺮت ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻏﯿﺮ از ﺻﺪای ﭘﺎھﺎﯾ ﺶ ﺑﺮ ﮐ ﻒ ﭼﻮﺑﯽ‪ ،‬ﺗﻨﮫﺎ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻨﻮم‪ ،‬ﺗﯿﮏﺗﺎک ﺳﺎﻋﺖ ا ﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻼف ﻧﻈﺮ ﻣﺮا درﺑﺎر هی‬ ‫زﻣﺎ ن ﺛﺎﺑﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬زﻣﺎ ن و ﺟﻮد دارد‪ ،‬و در آ ن ﻟﺤﻈﻪی ﺧﺎﺻ ﻞ‪،‬‬ ‫ﺑﻪ ﺷﺪت ﻣﺸﻐﻮل ﺳﻮزاﻧﺪ ن ﻣﺎ ﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﯾﺎﺋﻮ ا ﺣﺘﯿﺎج دارم‪ ،‬آ ن ﻣﺮد‬ ‫ﺑﯿﭽﺎر ه‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﺎد ﺳﯿﺎ ه ﺗﻨﮫﺎﯾﯽ ھﻨﻮز در رو ﺣ ﺶ وزا ن ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ‬ ‫ھﺮو ﻗﺖ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﮐﻤﮏ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ا ﺣﺴﺎس ﺧﻮﺑﯽ دارد‪ .‬ﯾﺎﺋﻮ‬


‫ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ ھﻼل را آرام ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﺑﺮو ﭘﯿ ﺶ زﻧﺖ! ﺑﺮو ﭘﯿ ﺶ زﻧﯽ ﮐﻪ ھﻤﯿﺸﻪ در ﺧﻮب و ﺑﺪ‬ ‫ﮐﻨﺎرت ﺑﻮد ه! او ﻣﮫﺮﺑﺎ ن ا ﺳﺖ‪ ،‬دو ﺳﺘﺖ دارد‪ ،‬ﺑﺮدﺑﺎر ا ﺳﺖ‪ ،‬و ﻣﻦ‬ ‫ھﺮآ ن ﭼﯿﺰی ھﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺪت ﻣﯽآﯾﺪ‪ :‬ﭘﯿﭽﯿﺪ ه‪ ،‬ﭘﺮ ﺧﺎ ﺷ ﮕﺮ‪،‬‬ ‫و ﺳﻮا ﺳﯽ‪ ،‬ﻗﺎدر ﺑﻪ ھﺮ ﮐﺎری!«‬ ‫» ﭼﻪ ﺣﻘﯽ داری درﺑﺎر هی ز ن ﻣﻦ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯽ ؟«‬ ‫دارم دوﺑﺎر ه ا ﺧﺘﯿﺎر اوﺿﺎع را از د ﺳﺖ ﻣﯽدھﻢ‪.‬‬ ‫»ھﺮ ﭼﻪ د ﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪ .‬ﺗﻮ ھﯿﭻو ﻗﺖ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﯽ ﻣﺮا‬ ‫ﮐﻨﺘﺮل ﮐﻨﯽ و ھﯿﭻو ﻗﺖ ھﻢ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﯽ‪«.‬‬ ‫آرام ﺑﺎش‪ .‬ھﻤﯿﻦﻃﻮر ﺣﺮف ﺑﺰ ن ﺗﺎ آرام ﺑﺸﻮد‪ .‬اﻣﺎ ھﯿﭻو ﻗﺖ‬ ‫ﮐﺴﯽ را در اﯾﻦ ﺣﺎل ﻧﺪﯾﺪ هام‪ .‬را ه دﯾ ﮕﺮی را اﻣﺘﺤﺎ ن ﻣﯽﮐﻨﻢ‪:‬‬ ‫»ﭘ ﺲ ﺧﻮ ﺷﺤﺎل ﺑﺎش ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺪ ﮐﻨﺘﺮ ﻟﺖ ﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺟﺸﻦ ﺑ ﮕﯿﺮ ﮐﻪ آ ن ﻗﺪر ﺷﺠﺎع ﺑﻮدی ﮐﻪ ﺷﻐﻠﺖ را ﺑﻪ ﺧﻄﺮ‬ ‫ﺑﯿﻨﺪازی و ﻋﺎزم ﻣﺎ ﺟﺮاﯾﯽ ﺑﺸﻮی‪ ،‬و ﻣﺎ ﺟﺮا را ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯽ‪ .‬ﯾﺎدت‬ ‫ﺑﺎ ﺷﺪ در ﻗﺎﯾﻖ ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻢ‪ :‬ﮐﺴﯽ‪ ،‬روزی‪ ،‬آﺗ ﺶ ﻣﻘﺪس را ﺑﺮاﯾﺖ‬ ‫رو ﺷﻦ ﺧﻮاھﺪ ﮐﺮد‪ .‬و از ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ‪ ،‬اﻧ ﮕﺸﺘﺎ ن ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ‬ ‫وﯾﻮ ﻟﻮ ن را ﻣﯽﻧﻮازد‪ ،‬اﻧ ﮕﺸﺘﺎ ن ﻓﺮ ﺷﺘ ﮕﺎ ن ا ﺳﺖ‪ .‬ﺑ ﮕﺬار ﺧﺪا‬ ‫د ﺳﺘﺎﻧﺖ را در ا ﺧﺘﯿﺎر ﺑ ﮕﯿﺮد‪ .‬اﯾﻦ ﺣ ﺲ ﺗﻠﺨﯽ ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻣﺤﻮ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد و ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮ ﺷﺖ ﺳﺮ راھﺖ ﻗﺮار داد ه‪ ،‬ﺑﺎ‬ ‫د ﺳ ﺘﻪ ﮔ ﻠ ﯽ ا ز ﺧ ﻮ ﺷ ﺒ ﺨ ﺘ ﯽ ا ز ر ا ه ﻣ ﯽ ر ﺳ ﺪ ‪ ،‬و ھ ﻤﻪ ﭼ ﯿ ﺰ ﺧ ﯿ ﺮ و‬ ‫ﺧﻮ ش ﺧﻮ ا ھ ﺪ ﺷ ﺪ ‪ .‬ا ﻻ ن ا ﺣ ﺴ ﺎ س ﯾ ﺄ س ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﯽ و ﻓ ﮑ ﺮ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﯽ‬ ‫دروغ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‪ ،‬اﻣﺎ اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﻣﯽا ﻓﺘﺪ‪«.‬‬ ‫ﺧﯿﻠﯽ دﯾﺮ ﺷﺪ ه‪.‬‬ ‫د ﻗﯿﻘﺎً ﭼﯿﺰی را ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻣﯽﮔﻔﺘﻢ‪ ،‬ﮐﻪ ﻓﻘﻂ در دو ﮐﻠﻤﻪ‬ ‫ﺧﻼﺻﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد‪» :‬و ﻗﺘ ﺶ ا ﺳﺖ ﮐﻪ دﯾ ﮕﺮ ﺑﺰرگ ﺑﺸﻮی‪ «.‬ﺗﺎ ﺣﺎﻻ‬ ‫ﻧﺪﯾﺪ هام ھﯿﭻ زﻧﯽ اﯾﻦ ﺗﻮﺻﯿﻪ را ﻗﺒﻮل ﮐﻨﺪ‪.‬‬


‫ھﻼل آﺑﺎژور ﻓﻠﺰی ﺳﻨ ﮕﯿﻨﯽ را ﺑﺮﻣﯽدارد‪ ،‬ﭘﺮﯾﺰش را از ﺑﺮق‬ ‫ﻣﯽﮐﺸﺪ‪ ،‬و ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﻦ ﭘﺮت ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﻗﺒ ﻞ از اﯾﻨ ﮑﻪ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﻢ‬ ‫ﺑﺨﻮرد ﻣﯽﮔﯿﺮﻣ ﺶ‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ دارد ھﺮ ﭼﻪ ﻣﺤ ﮑﻢﺗﺮ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﻢ‬ ‫ﺳﯿﻠﯽ ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬آﺑﺎژور را ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﻣﯽاﻧﺪازم و ﺑﺎزوھﺎﯾ ﺶ را‬ ‫ﻣﯽﮔﯿﺮم‪ .‬ﻣﺸﺘﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرد و ﺧﻮ ن ﺑﻪ ھﻤﻪ ﺟﺎ‬ ‫ﻣﯽﭘﺎ ﺷﺪ‪.‬‬ ‫ھﺮدوﯾﻤﺎ ن ﻏﺮق ﺧﻮ ن ﻣﻦ ﺷﺪ هاﯾﻢ‪.‬‬ ‫روح ﺗﺮﮐﯿﻪ ﺗﻤـﺎم ﻋﺸـﻘﺶ را ﻧﺜـﺎر ﺷـﻮھﺮت ﺧﻮاھـﺪ ﮐﺮد‪ ،‬اﻣـﺎ ﻗﺒﻞ از‬ ‫آﺷﮑﺎر ﮐﺮدن آﻧﭽﻪ ﻣﯽﺧﻮاھﺪ‪ ،‬ﺧﻮﻧﺶ را ﺧﻮاھﺪ رﯾﺨﺖ‪.‬‬

‫»ﺑﺴﯿﺎر ﺧﻮب‪ ،‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎ!«‬ ‫****‬ ‫ﻟﺤﻦ ﺻﺪاﯾﻢ ﮐﺎﻣﻼً ﻋﻮض ﺷﺪ ه‪ .‬دﯾ ﮕﺮ ﻣﺮا ﻧﻤﯽزﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎزوﯾ ﺶ را‬ ‫ﻣﯽﮔﯿﺮم و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮو ن ﻣﯽﮐﺸﻤ ﺶ‪.‬‬ ‫»ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎ!«‬ ‫و ﻗﺘﯽ ﺑﺮای ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬از ﭘﻠﻪھﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽدوم و ھﻼل را‬ ‫ﺑﺎ ﺧﻮدم ﻣﯽﮐﺸﻢ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺑﯿﺸﺘﺮ از آﻧ ﮑﻪ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﺷﺪ‪،‬‬ ‫ﺗﺮ ﺳﯿﺪ ه‪ .‬ﻗﻠﺒﻢ دارد ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬از ﺳﺎ ﺧﺘﻤﺎ ن ﺑﯿﺮو ن ﻣﯽدوﯾﻢ‪ .‬ﻗﻄﺎری‬ ‫ﮐﻪ ﻗﺮار ﺑﻮد ﻣﺎ را ﺑﺮای ﺷﺎم ﺑﺒﺮد‪ ،‬ھﻨﻮز ﻣﻨﺘﻈﺮ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫» ﻟﻄﻔﺎً اﯾﺴﺘ ﮕﺎ ه ﻗﻄﺎر!«‬ ‫راﻧﻨﺪ ه ﺑﺎ ﺳﺮدرﮔﻤﯽ ﻧ ﮕﺎھﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬در را ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ھﻼل‬ ‫را ﺑﻪ دا ﺧ ﻞ ھ ﻞ ﻣﯽدھﻢ و ﮐﻨﺎرش ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﻢ‪.‬‬ ‫»ﺑ ﮕﻮ ﯾ ﮑﺮا ﺳﺖ ﺑﺮود ﺑﻪ اﯾﺴﺘ ﮕﺎ ه ﻗﻄﺎر!«‬ ‫ﺣﺮ ﻓﻢ را ﺑﻪ رو ﺳﯽ ﺗﺮ ﺟﻤﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ و راﻧﻨﺪ ه اﻃﺎﻋﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫»ﺑ ﮕﻮ ﻧﯿﺎزی ﻧﯿﺴﺖ ﺣﺪاﮐﺜﺮ ﺳﺮﻋﺖ را رﻋﺎﯾﺖ ﮐﻨﺪ‪ .‬ﺑﻌﺪاً‬ ‫ﺗﻼ ﻓﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺑﺎﯾﺪ ھﺮ ﭼﻪ زودﺗﺮ ﺑﺮ ﺳﯿﻢ!«‬


‫ﻣﺮد ﻇﺎھﺮاً از اﯾﻦ ﭘﯿﺸﻨﮫﺎد ﺧﻮ ﺷ ﺶ آﻣﺪ ه‪ .‬ﻣﯽﺗﺎزد‪ .‬ﺗﺎﯾﺮھﺎ‬ ‫ﺳﺮ ﭘﯿﭻ ﺟﯿﻎ ﻣﯽﮐﺸﻨﺪ و ﻣﺎ ﺷﯿﻦھﺎی دﯾ ﮕﺮ ﺑﺎ دﯾﺪ ن آرم دو ﻟﺘﯽ‬ ‫ﺗﺮﻣﺰ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺷﯿﻨ ﺶ آژﯾﺮ ھﻢ دارد‪ .‬آژﯾﺮ‬ ‫را روی ﺳﻘ ﻒ ﻣﯽﮔﺬارد‪ .‬اﻧ ﮕﺸﺖھﺎﯾﻢ در ﺑﺎزوی ھﻼل ﻓﺮو ر ﻓﺘﻪ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬داری اذﯾﺘﻢ ﻣﯽﮐﻨﯽ‪«.‬‬ ‫ﻓﺸﺎر را ﮐﻢ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬دارم دﻋﺎ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬از ﺧﺪا ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ‬ ‫ﮐﻤ ﮑﻢ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﻮ ﻗﻊ ﺑﺮ ﺳﻢ و ھﻤﻪ ﭼﯿﺰ ھﻤﺎ ن ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﺷﺪ ﮐﻪ‬ ‫ﺑﺎﯾﺪ‪.‬‬ ‫ھﻼل دارد ﺑﺎ ﻣﻦ ﺣﺮف ﻣﯽزﻧﺪ‪ ،‬ا ﻟﺘﻤﺎس ﻣﯽﮐﻨﺪ آرام ﺑ ﮕﯿﺮم‪ ،‬از‬ ‫ر ﻓﺘﺎرش ﻋﺬر ﻣﯽ ﺧﻮاھﺪ‪ ،‬ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ وا ﻗﻌﺎً ﻗﺼﺪ ﻧﺪا ﺷﺘﻪ ﺧﻮدش را‬ ‫ﺑ ﮑﺸﺪ‪ ،‬ﻧﻤﺎﯾﺸﯽ ﺑﻮد ه‪ .‬اﮔﺮ ﮐﺴﯽ وا ﻗﻌﺎً ﮐﺴﯽ را دو ﺳﺖ‬ ‫دا ﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ ،‬آ ن ﺷﺨ ﺺ ﯾﺎ ﺧﻮدش را ھﺮﮔﺰ ﻧﺎﺑﻮد ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬و او‬ ‫ھﺮﮔﺰ ا ﺟﺎز ه ﻧﻤﯽداد ﻣﻦ ﺣﻠﻮ ﻟﯽ دﯾ ﮕﺮ را ﺑﻪ رﻧﺞ ﺑ ﮕﺬراﻧﻢ ﯾﺎ ﺧﻮدم‬ ‫را ﻣﻘﺼﺮ ﺑﺪاﻧﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آﻧﭽﻪ اﺗﻔﺎق ا ﻓﺘﺎد‪ ...‬ﯾﮏ ﺑﺎر ﮐﺎ ﻓﯽ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫د ﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺖ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺟﻮاب ﺑﺪھﻢ‪ ،‬اﻣﺎ وا ﻗﻌﺎً‬ ‫ﺣﺮفھﺎﯾ ﺶ را دﻧﺒﺎل ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫د ه د ﻗﯿﻘﻪ ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﻣﺎ ﺷﯿﻦ ﺑﺎ ﺻﺪای ﺟﯿﻎ ﺗﺎﯾﺮھﺎﯾ ﺶ ﺑﯿﺮو ن‬ ‫اﯾﺴﺘ ﮕﺎ ه ﻗﻄﺎر ﻣﯽاﯾﺴﺘﺪ‪.‬‬ ‫در را ﺑﺎز ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ھﻼل را از ﻣﺎ ﺷﯿﻦ ﺑﯿﺮو ن ﻣﯽﮐﺸﻢ و ﺑﻪ‬ ‫دا ﺧ ﻞ اﯾﺴﺘ ﮕﺎ ه ﻣﯽﺑﺮم‪ .‬ﻣﺴﯿﺮ ورود ﺑﻪ ﺳ ﮑﻮ ﻣﺴﺪود ﺷﺪ ه‪.‬‬ ‫ﺳ ﻌ ﯽ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨ ﻢ ر ا ھ ﻢ ر ا ﺑﻪ د ا ﺧ ﻞ ﺑ ﺎ ز ﮐ ﻨ ﻢ ‪ ،‬اﻣ ﺎ ﻧ ﺎ ﮔ ﮫ ﺎ ن د و ﻧ ﮕ ﮫ ﺒ ﺎ ن‬ ‫ﻏﻮلﭘﯿ ﮑﺮ را ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ وارد ﺻﺤﻨﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ھﻼل ﻟﺤﻈﻪای‬ ‫ﺗﻨﮫﺎﯾﻢ ﻣﯽﮔﺬارد و ﺑﺮای او ﻟﯿﻦ ﺑﺎر در ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﺳﻔﺮ‪ ،‬ا ﺣﺴﺎس‬ ‫ازد ﺳﺖر ﻓﺘ ﮕﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ؛ ﻧﻤﯽداﻧﻢ ﭼﻪ ﺑ ﮑﻨﻢ‪ .‬ھﻼل را ﮐﻨﺎرم‬ ‫ا ﺣﺘﯿﺎج دارم‪ .‬ﺑﺪو ن او‪ ،‬ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ‪ ،‬ﻣﻄﻠﻘﺎً ھﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻣﻤ ﮑﻦ ﻧﯿﺴﺖ‪.‬‬ ‫روی زﻣﯿﻦ ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﻢ‪ .‬ﻣﺮدھﺎ ﺑﻪ ﺻﻮرت و ﻟﺒﺎسھﺎی ﺧﻮﻧﯽام‬


‫ﻧ ﮕﺎ ه ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ﺟﻠﻮ ﻣﯽآﯾﻨﺪ و ا ﺷﺎر ه ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺸﻮم‪ ،‬ﺑﻌﺪ‬ ‫ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﺑﻪ ﺳﺆال ﮐﺮد ن‪ .‬ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺗﻮﺿﯿﺢ دھﻢ ﮐﻪ‬ ‫رو ﺳﯽ ﺑﻠﺪ ﻧﯿﺴﺘﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺪام ر ﻓﺘﺎر ﺷﺎ ن ﺧﺸﻦﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ .‬ﻣﺮدم‬ ‫ﮐﻢﮐﻢ ﺟﻤﻊ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ھﻼل ﺑﺎ راﻧﻨﺪ ه از را ه ﻣﯽر ﺳﺪ‪ .‬راﻧﻨﺪ ه ﺻﺪاﯾ ﺶ را ﺑﺎﻻ ﻧﻤﯽﺑﺮد‪،‬‬ ‫اﻣﺎ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧ ﮕﮫﺒﺎ نھﺎ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ ،‬ر ﻓﺘﺎر ﺷﺎ ن را ﮐﻼً ﻋﻮض‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬و ﻗﺖ ﺑﺴﯿﺎر ﺗﻨﮓ ا ﺳﺖ‪ .‬ﮐﺎری ھﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ اﻧﺠﺎم‬ ‫ﺑﺪھﻢ‪ .‬ﻧ ﮕﮫﺒﺎ نھﺎ ﻣﻮاﻧﻊ را ﮐﻨﺎر ﻣﯽزﻧﻨﺪ‪ .‬را ه ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﺑﺎز ﺷﺪ ه‪.‬‬ ‫د ﺳﺖ ھﻼل را ﻣﯽﮔﯿﺮم و ﺑﻪ ﺳ ﮑﻮ ﻣﯽروﯾﻢ‪ ،‬ﺑﻪ اﻧﺘﮫﺎی ﺳ ﮑﻮ‬ ‫ﻣﯽدوﯾﻢ ﮐﻪ در ﺗﺎرﯾ ﮑﯽ ﻓﺮو ر ﻓﺘﻪ‪ .‬در آ ن ﺗﺎرﯾ ﮑﯽ‪ ،‬ﺷﺒﺢ آ ﺧﺮﯾﻦ‬ ‫واﮔﻦ را ﺗﺸﺨﯿ ﺺ ﻣﯽدھﻢ‪.‬‬ ‫ﺑﻠﻪ‪ ،‬ھﻨﻮز اﯾﻨﺠﺎ ﺳﺖ!‬ ‫ﺑﺎزوﯾﻢ را دور ھﻼل ﺣﻠﻘﻪ ﻣﯽﮐﻨﻢ و ﻧﻔﺴﻢ را ﺗﺎز ه ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻗﻠﺒﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻓﻌﺎ ﻟﯿﺖ ﺟﺴﻤﺎﻧﯽ و ﺣﻤﻠﻪی آدرﻧﺎ ﻟﯿﻦ ﺑﻪ درو ن‬ ‫رگھﺎﯾﻢ و ﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﻣﯽزﻧﺪ‪ .‬ﮐﻤﯽ ا ﺣﺴﺎس ﺳﺮﮔﯿﺠﻪ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﻇﮫﺮ زﯾﺎد ﻏﺬا ﻧﺨﻮردم‪ .‬اﻣﺎ اﻻ ن ﻧﺒﺎﯾﺪ از ﺣﺎل ﺑﺮوم‪ .‬روح ﺗﺮﮐﯿﻪ آﻧﭽﻪ‬ ‫را ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻧﺸﺎﻧﻢ ﺧﻮاھﺪ داد‪ .‬ھﻼل ﻧﻮاز ﺷﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺜ ﻞ‬ ‫ﺑﭽﻪاش‪ ،‬ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ آرام ﺑﺎ ﺷﻢ‪ ،‬ﮐﻪ او ﮐﻨﺎرم ا ﺳﺖ و اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ﺑﺮاﯾﻢ‬ ‫ﻧ ﻤ ﯽا ﻓ ﺘ ﺪ‪.‬‬ ‫ﻧﻔ ﺲھﺎی ﻋﻤﯿﻖ ﻣﯽﮐﺸﻢ و ﺿﺮﺑﺎ ن ﻗﻠﺒﻢ ﮐﻢﮐﻢ ﻋﺎدی‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫»ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﯿﺎ‪«.‬‬ ‫در ﺑﺎز ا ﺳﺖ‪ .‬در رو ﺳﯿﻪ ﮐﺴﯽ ﺟﺮﺋﺖ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ ﺑﺮای دزدی‬ ‫وارد ﻗﻄﺎر ﺑﺸﻮد‪ .‬وارد واﮔﻦ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ‪ .‬او را ﮐﻨﺎر دﯾﻮار‪ ،‬در دھﻠﯿﺰ‬ ‫ﻣﯽاﯾﺴﺘﺎﻧﻢ‪ ،‬ھﻤﺎ ن ﻃﻮر ﮐﻪ در اﺑﺘﺪای اﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﺑﯽﭘﺎﯾﺎ ن ﮐﺮدم‪.‬‬ ‫ﺻﻮرتھﺎﯾﻤﺎ ن ﺑﺴﯿﺎر ﺑﻪ ھﻢ ﻧﺰدﯾﮏ ا ﺳﺖ‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر ﻗﺪم ﺑﻌﺪی ﯾﮏ‬


‫ﺑﻮ ﺳﻪ ﺑﺎ ﺷﺪ‪ .‬ﻧﻮری در دورد ﺳﺖ‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ از ﭼﺮاﻏﯽ ﯾﺎ ﺳ ﮑﻮﯾﯽ‬ ‫دﯾ ﮕﺮ‪ ،‬در ﭼﺸﻢھﺎﯾ ﺶ ﻣﻨﻌ ﮑ ﺲ ﺷﺪ ه‪.‬‬ ‫و ھﺮ ﭼﻨﺪ در ﺗﺎرﯾ ﮑﯽ ﻣﻄﻠﻘﯿﻢ‪ ،‬ﻣﻦ و او ﺧﻮاھﯿﻢ دﯾﺪ‪ .‬اﯾﻨﺠﺎ‬ ‫ﻧﻘﻄﻪی ا ﻟ ﻒ ا ﺳﺖ‪ .‬زﻣﺎ ن ﻧﺎﮔﮫﺎ ن ﺗﻨﺎوﺑ ﺶ را از د ﺳﺖ ﻣﯽدھﺪ و‬ ‫ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ درو ن ﺗﻮﻧ ﻞ ﺗﺎرﯾ ﮑﯽ ﭘﺮﺗﺎب ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ‪ .‬ﺣﺎﻻ ﻣﯽداﻧﺪ‬ ‫ﭼﻪ اﺗﻔﺎ ﻗﯽ ﺧﻮاھﺪ ا ﻓﺘﺎد‪ ،‬و ﺑﺮای ھﻤﯿﻦ ﻧﺨﻮاھﺪ ﺗﺮ ﺳﯿﺪ‪.‬‬ ‫»د ﺳﺘﻢ را ﺑ ﮕﯿﺮ ﺗﺎ ﺑﻪ آ ن دﻧﯿﺎی دﯾ ﮕﺮ ﺑﺮوﯾﻢ‪ ،‬اﻻ ن!«‬ ‫ﺷﺘﺮھﺎ و ﺻﺤﺮا ﻇﺎھﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎرا ن و ﺑﺎد‪ ،‬آبﻧﻤﺎﯾﯽ در‬ ‫رو ﺳﺘﺎﯾﯽ در ﮐﻮ هھﺎی ﭘﯿﺮﻧﻪ‪ ،‬آﺑﺸﺎری در ﺻﻮﻣﻌﻪی ﭘﯿﺪرا‪،‬‬ ‫ﺳﺎ ﺣﻠﯽ در اﯾﺮ ﻟﻨﺪ‪ ،‬ﭘﯿﭻ ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻟﻨﺪ ن ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬ز نھﺎی‬ ‫ﻣﻮﺗﻮر ﺳﻮار‪ ،‬ﭘﯿﺎﻣﺒﺮی ﮐﻪ ﭘﺎی ﮐﻮ ه ﻣﻘﺪس اﯾﺴﺘﺎد ه‪ ،‬ﮐﻠﯿﺴﺎی‬ ‫ﺟﺎﻣﻊ ﺳﺎﻧﺘﯿﺎﮔﻮی ﮐﻤﭙﻮ ﺳﺘﻼ‪ ،‬ﻓﺎ ﺣﺸ ﮕﺎ ن ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺸﺘﺮی در ژﻧﻮ‪،‬‬ ‫ﺳﺎ ﺣﺮ هھﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮھﻨﻪ دور آﺗ ﺶ ﻣﯽر ﻗﺼﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺮدی آﻣﺎد هی‬ ‫ﺷﻠﯿﮏ ﺑﻪ ھﻤﺴﺮ و ﻣﻌﺸﻮ ﻗ ﺶ‪ ،‬ا ﺳﺘﭗھﺎی ﺳﺮزﻣﯿﻨﯽ در آ ﺳﯿﺎ‪،‬‬ ‫ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ زﻧﯽ دارد ﻗﺎ ﻟﯿﭽﻪھﺎی زﯾﺒﺎ ﻣﯽﺑﺎ ﻓﺪ‪ ،‬در اﻧﺘﻈﺎر ﺑﺎزﮔﺸﺖ‬ ‫ﻣﺮدش‪ ،‬دﯾﻮاﻧ ﮕﺎ ن در ﺑﯿﻤﺎر ﺳﺘﺎ ن‪ ،‬درﯾﺎھﺎ و ﺗﻤﺎم ﻣﺎھﯿﺎﻧﺸﺎ ن و‬ ‫ﮐﯿﮫﺎ ن ﺑﺎ ﺗﮏ ﺗﮏ ﺳﺘﺎر هھﺎﯾ ﺶ‪ .‬ﺻﺪای ﻧﻮزاداﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺘﻮ ﻟﺪ‬ ‫ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬ﭘﯿﺮاﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﻣﯿﺮﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻮق ﻣﺎ ﺷﯿﻦھﺎ‪ ،‬آواز زﻧﺎ ن‪،‬‬ ‫ﻣﺮداﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﺎ ﺳﺰاﮔﻮﯾﺎ ن درھﺎ را ﻣﯽﮐﻮﺑﻨﺪ‪ ،‬در‪ ،‬در‪ ،‬و ﺑﺎز ھﻢ در‪.‬‬ ‫از درو ن ﺗﻤﺎم زﻧﺪﮔﯽھﺎﯾﯽ ﮐﻪ زﯾﺴﺘﻪام‪ ،‬ﺧﻮاھﻢ زﯾﺴﺖ و‬ ‫دارم زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﻣﯽﮔﺬرم‪ .‬ﻣﺮدیام ﺑﺎ زﻧﯽ در ﻗﻄﺎر‪،‬‬ ‫ﻧﻮﯾﺴﻨﺪ های در ﻗﺮ ن ﻧﻮزدھﻢ ﻓﺮاﻧﺴﻪ‪ ،‬آدمھﺎی ﺑﺴﯿﺎریام ﮐﻪ‬ ‫ﺑﻮدم و ﺧﻮاھﻢ ﺑﻮد‪ .‬از دری ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﻣﯽﮔﺬرﯾﻢ‪ .‬د ﺳﺘﯽ‬ ‫ﮐﻪ در د ﺳﺘﻢ ا ﺳﺖ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬ ‫در اﻃﺮا ﻓﻢ‪ ،‬ﺟﻤﻌﯿﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻮی آﺑﺠﻮ و ﺷﺮاب ﻣﯽدھﻨﺪ‪ ،‬ﻗﺎ ه ﻗﺎ ه‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻨﺪﻧﺪ و ﻓﺤ ﺶ ﻣﯽدھﻨﺪ‪.‬‬


‫ﺻﺪاھﺎی زﻧﺎﻧﻪ ﺻﺪاﯾﻢ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬ا ﺣﺴﺎس ﺷﺮم ﻣﯽﮐﻨﻢ‪،‬‬ ‫ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﻢ ﻧ ﮕﺎھﺸﺎ ن ﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﺻﺪاھﺎ اﺻﺮار ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬دﯾ ﮕﺮا ن‬ ‫در ﻣﯿﺎ ن ﺟﻤﻌﯿﺖ از ﻣﻦ ﺗﻤﺠﯿﺪ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ :‬ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻦ ﺗﻨﮫﺎ ﻣﺴﺌﻮل‬ ‫اﯾﻦ ﻗﻀﯿﻪام‪ ،‬وا ﻗﻌﺎً؟ ﻧﺠﺎت داد ن ﺷﮫﺮ از ﮐﻔﺮ و ﮔﻨﺎ ه! ﺻﺪای‬ ‫د ﺧﺘﺮھﺎ ھﻤﭽﻨﺎ ن ﺻﺪاﯾﻢ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺑﻪ اﻧﺪاز هی ﺗﻤﺎم ﻋﻤﺮم ﺟﺒﻮ ن و ﺑﺰدل ﺑﻮد هام‪ .‬ﺳﺮم را آھﺴﺘﻪ‬ ‫ﺑ ﻠ ﻨ ﺪ ﻣ ﯽ ﮐ ﻨﻢ‪.‬‬ ‫ﮔﺎری ﺗﻘﺮﯾﺒﺎً دﯾ ﮕﺮ ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ‪ ،‬ﯾﮏ ﺛﺎﻧﯿﻪی دﯾ ﮕﺮ‪ ،‬ﺻﺪاﯾﯽ ﻧﺨﻮاھﻢ‬ ‫ﺷﻨﯿﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ دارم ﻧ ﮕﺎھﺸﺎ ن ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﺑﺎ و ﺟﻮد ﺧﻔﺘﯽ ﮐﻪ‬ ‫ﺗﺤﻤ ﻞ ﮐﺮد هاﻧﺪ‪ ،‬ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺘﯿﻦ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽر ﺳﻨﺪ‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر ﺑﻪ ﺑﻠﻮغ‬ ‫ر ﺳﯿﺪ هاﻧﺪ‪ ،‬ر ﺷﺪ ﮐﺮد هاﻧﺪ‪ ،‬ازدواج ﮐﺮد هاﻧﺪ و ﺑﭽﻪدار ﺷﺪ هاﻧﺪ‪ ،‬و‬ ‫ﺣﺎﻻ ﺑﻪ آراﻣﯽ ﻋﺎزم ﻣﺮﮔﻨﺪ‪ ،‬ﺳﺮﻧﻮ ﺷﺖ ﺗﻤﺎﻣﯽ اﻧﺴﺎ نھﺎ‪ .‬ﺗﺎ‬ ‫ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺗﻼش و ﺗﻘﻼ ﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ زﻣﺎﻧﯽ ﺣﺘﻤﺎً ﺑﻪ اﯾﻦ‬ ‫ﻧﺘﯿﺠﻪ ر ﺳﯿﺪ هاﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮ ﺷﺘﺸﺎ ن ھﻤﯿﻦ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﺳﺮﻧﻮ ﺷﺘﯽ ﮐﻪ‬ ‫ﻣﺪتھﺎ ﭘﯿ ﺶ از زادﻧﺸﺎ ن ر ﻗﻢ زد ه ﺷﺪ ه‪ .‬ﺗﻨﮫﺎ دو ﭼﯿﺰ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ‬ ‫ا ﺳﺮار ﺑﺰرگ زﻧﺪﮔﯽ را ھﻮﯾﺪا ﮐﻨﺪ‪ :‬رﻧﺞ و ﻋﺸﻖ‪ .‬اﯾﻦ د ﺧﺘﺮھﺎ‬ ‫ھﺮدو را ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮد هاﻧﺪ‪.‬‬ ‫و اﯾﻦ ﭼﯿﺰی ﺑﻮد ﮐﻪ در ﭼﺸﻢ ھﺎﯾﺸﺎ ن دﯾﺪم‪ :‬ﻋﺸﻖ‪.‬‬ ‫ھﻤﺒﺎزی ھﻢ ﺑﻮدﯾﻢ‪ ،‬ﺷﺎھﺰاد ه و ﺷﺎھﺪ ﺧﺖ ﺑﺎزی ﮐﺮد ه ﺑﻮدﯾﻢ‪،‬‬ ‫ﻣﺜ ﻞ ھﻤﻪی ﺑﭽﻪھﺎ ﺑﺮای آﯾﻨﺪ ه ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﯾﺰی ﮐﺮد ه ﺑﻮدﯾﻢ‪ .‬زﻧﺪﮔﯽ‬ ‫ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮ ﻓﺖ ﻣﺎ را ﺟﺪا ﮐﻨﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﺧﺪا را اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮدم‪،‬‬ ‫آ نھﺎ را ه دﯾ ﮕﺮی را‪.‬‬ ‫ﻣﻦ ﻧﻮزد ه ﺳﺎ ﻟﻪام‪ ،‬ﮐﻤﯽ ﻣﺴﻦﺗﺮ از اﯾﻦ د ﺧﺘﺮھﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ‬ ‫از اﯾﻨ ﮑﻪ ﺑﺎﻻ ﺧﺮ ه ﺳﺮم را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد هام‪ ،‬ﻗﺪر ﺷﻨﺎ ﺳﺎﻧﻪ ﻧ ﮕﺎھﻢ‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺎر ﺳﻨ ﮕﯿﻨﯽ ﺑﺮ رو ﺣﻢ ا ﺳﺖ‪ ،‬ﺳﺮ ﺷﺎر از ﺗﻀﺎد و‬ ‫ا ﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎ ه‪ .‬ﮐﻪ ﺟﺮﺋﺘ ﺶ را ﻧﺪا ﺷﺘﻢ ﺑ ﮕﻮﯾﻢ »ﻧﻪ«‪ .‬و ھﻤﻪ ﺑﻪ ﻧﺎم‬ ‫ﺗﻤ ﮑﯿﻨﯽ در ﺑﯽﻣﻌﻨﺎﺗﺮﯾﻦ ﺷ ﮑﻠ ﺶ‪ ،‬ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺘﻢ ﺑﺎور ﮐﻨﻢ‬


‫ﺣﻘﯿﻘﺖ و ﻣﻨﻄﻘﯽ ا ﺳﺖ‪.‬‬ ‫د ﺧﺘﺮھﺎ ھﻨﻮز ﻧ ﮕﺎھﻢ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬و آ ن ﺛﺎﻧﯿﻪ اﺑﺪﯾﺘﯽ ﻃﻮل‬ ‫ﻣﯽﮐﺸﺪ‪ .‬ﯾ ﮑﯽ ﺷﺎ ن دوﺑﺎر ه ا ﺳﻤﻢ را ﺻﺪا ﻣﯽﮐﻨﺪ‪ .‬ﻟﺐھﺎﯾﻢ را‬ ‫ﻃﻮری ﺗ ﮑﺎ ن ﻣﯽدھﻢ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ آ نھﺎ ﺑﻔﮫﻤﻨﺪ‪:‬‬ ‫»ﻣ ﺮ ا ﺑ ﺒ ﺨ ﺸ ﯿ ﺪ ‪« .‬‬ ‫ﯾ ﮑﯽ ﺷﺎ ن ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﻧﯿﺎزی ﻧﯿﺴﺖ‪ .‬ﺑﺎ ارواح ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدﯾﻢ و‬ ‫ﯾ ﮑﯽ ﺷﺎ ن ﺑﺮ ﻣﺎ آﯾﻨﺪ ه را آ ﺷ ﮑﺎر ﮐﺮد‪ .‬زﻣﺎ ن ﺗﺮس ﮔﺬ ﺷﺘﻪ و اﮐﻨﻮ ن‬ ‫ﻓﻘﻂ زﻣﺎ ن اﻣﯿﺪ ا ﺳﺖ‪ .‬آﯾﺎ ﻣﺎ ﮔﻨﺎھ ﮑﺎرﯾﻢ ؟ روزی ﺟﮫﺎ ن ﺑﺮ ﻣﺎ‬ ‫ﻗﻀﺎوت ﺧﻮاھﺪ ﮐﺮد و آ ن زﻣﺎ ن ﻣﺎ ﻧﯿﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ ا ﺣﺴﺎس ﺷﺮم‬ ‫ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ .‬ﺑﺎز در آﯾﻨﺪ ه ﻣﻼ ﻗﺎت ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪ ،‬و ﻗﺘﯽ ﮐﻪ زﻧﺪﮔﯽ و آﺛﺎر‬ ‫ﺗﻮ و ﻗ ﻒ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ اﻣﺮوز ﺑﻪ ﺷ ﮑ ﻞ ﺗﻠﺨﯽ درک‬ ‫ﻧﺸﺪﻧﺪ‪ .‬آوای ﺗﻮ ﺑﻪوﺿﻮح ﻃﻨﯿﻦ ﻣﯽاﻧﺪازد و ﺑﺴﯿﺎری ﺣﺮفھﺎﯾﺖ‬ ‫ر ا ﺧﻮ ا ھ ﻨ ﺪ ﺷ ﻨ ﯿ ﺪ ‪«.‬‬ ‫ﮔﺎری دارد را ه ﻣﯽا ﻓﺘﺪ‪ ،‬ﺷﺮوع ﻣﯽﮐﻨﻢ ﺑﻪ دوﯾﺪ ن در ﮐﻨﺎرش‪،‬‬ ‫ھﺮ ﭼﻨﺪ ﻧ ﮕﮫﺒﺎ نھﺎ ﻋﻘﺒﻢ ﻣﯽراﻧﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﯾ ﮑﯽ دﯾ ﮕﺮ از د ﺧﺘﺮھﺎ‪ ،‬آرام‪ ،‬اﻧ ﮕﺎر در ﺟﻨ ﮕ ﻞھﺎ و ﺑﯿﺸﻪھﺎی‬ ‫ﮐﻮدﮐﯽﻣﺎ ن ﺑﺎ ﺷﯿﻢ‪ ،‬ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﻋﺸﻖ ﺑﺮ ﻧﻔﺮت ﭘﯿﺮوز ﺧﻮاھﺪ‬ ‫ﺷﺪ‪ .‬زﻣﺎﻧ ﺶ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺪ‪ ،‬آ نھﺎ ﮐﻪ اﻣﺮوز ﻣﯽ ﺳﻮزﻧﺪ‪ ،‬ﺗﺠﻠﯿ ﻞ‬ ‫ﺧﻮ ا ھ ﻨ ﺪ ﺷ ﺪ ‪ .‬ﺳ ﺎ ﺣ ﺮ ا ن و ﮐ ﯿ ﻤ ﯿ ﺎ ﮔ ﺮ ا ن ﺑ ﺎ ز ﺧﻮ ا ھ ﻨ ﺪ ﮔ ﺸ ﺖ ‪ ،‬ا ز‬ ‫اﯾﺰدﺑﺎﻧﻮ ا ﺳﺘﻘﺒﺎل ﺧﻮاھﺪ ﺷﺪ و ﺳﺎ ﺣﺮ هھﺎ را ﮔﺮاﻣﯽ ﺧﻮاھﻨﺪ‬ ‫دا ﺷﺖ‪ .‬و ھﻤﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺟﻼل ا ﻟﮫﯽ‪ .‬اﯾﻦ ﺑﺮﮐﺘﯽ ا ﺳﺖ ﮐﻪ اﯾﻨﮏ‪،‬‬ ‫ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺎ ن زﻣﺎ ن‪ ،‬ﺑﺮ ﺳﺮت ﻧﺎزل ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ‪«.‬‬ ‫ﻧ ﮕﮫﺒﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﻣﺸﺖ ﺑﻪ ﺷ ﮑﻤﻢ ﻣﯽﮐﻮﺑﺪ‪ .‬ﺧﻢ ﻣﯽ ﺷﻮم و‬ ‫ﻧﻔﺴﻢ ﺑﻨﺪ ﻣﯽآﯾﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ھﻨﻮز ﻧ ﮕﺎھﺸﺎ ن ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ .‬ﮔﺎری دﯾ ﮕﺮ دارد‬ ‫دور ﻣﯽ ﺷﻮد و دﯾ ﮕﺮ ﺑﻪ آ ن ﻧﻤﯽر ﺳﻢ‪.‬‬ ‫ھﻼل را ﮐﻨﺎر راﻧﺪم‪ .‬ﺑﺎز در ﻗﻄﺎرﯾﻢ‪.‬‬


‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪ » :‬ﺧﻮب ﻧﺪﯾﺪم‪ .‬اﻧ ﮕﺎر ﺟﻤﻌﯿﺘﯽ داد ﻣﯽزدد و ﻣﺮدی‬ ‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﻼ ه ﺧﺮ ﻗﻪ ﺑﻪ ﺳﺮ دا ﺷﺖ‪ .‬ﻓ ﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺗﻮ ﺑﻮدی‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ‬ ‫ﻧ ﯿ ﺴ ﺘ ﻢ ‪«.‬‬ ‫»ﻧ ﮕﺮا ن ﻧﺒﺎش‪«.‬‬ ‫» ﺟﻮاﺑﯽ را ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮا ﺳﺘﯽ ﮔﺮ ﻓﺘﯽ ؟«‬ ‫ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﺑ ﮕﻮﯾﻢ‪» :‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺳﺮﻧﻮ ﺷﺘﻢ را ﻓﮫﻤﯿﺪم‪«،‬‬ ‫اﻣﺎ ﺑﻐ ﺾ ﮔﻠﻮﯾﻢ را ﮔﺮ ﻓﺘﻪ‪.‬‬ ‫»ﻣﺮا در اﯾﻦ ﺷﮫﺮ ﺗﻨﮫﺎ ﻧﻤﯽﮔﺬاری‪ ،‬ﻣﯽﮔﺬاری ؟«‬ ‫ﺑﺎزوﯾﻢ را دورش ﺣﻠﻘﻪ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪.‬‬ ‫» ا ﻟ ﺒ ﺘﻪ ﮐﻪ ﻧﻪ ‪« .‬‬


‫ﻣﺴﮑﻮ‪ ،‬ﯾﮑﻢ ژوﺋﻦ ‪2006‬‬ ‫آ ن ﺷﺐ‪ ،‬و ﻗﺘﯽ ﺑﻪ ھﺘ ﻞ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدﯾﻢ‪ ،‬ﯾﺎﺋﻮ ﺑﺎ ﺑﻠﯿﺖ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ‬ ‫ﻣﺴ ﮑﻮ ﻣﻨﺘﻈﺮ ھﻼل ا ﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﯾﮏ ھﻮاﭘﯿﻤﺎ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮدﯾﻢ‪ ،‬ھﺮ ﭼﻨﺪ در‬ ‫ﮐﻼسھﺎی ﻣﺨﺘﻠ ﻒ‪ .‬ﻧﺎ ﺷﺮاﻧﻢ ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﻨﺪ در ﻣﻼ ﻗﺎﺗﻢ ﺑﺎ وﻻدﯾﻤﯿﺮ‬ ‫ﭘﻮﺗﯿﻦ ھﻤﺮاھﯽام ﮐﻨﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﯾﮏ دو ﺳﺖ ﺧﺒﺮﻧ ﮕﺎرم ا ﺟﺎز هی اﯾﻦ‬ ‫ﮐﺎر را دارد‪.‬‬ ‫ھﻮاﭘﯿﻤﺎ ﮐﻪ ﻣﯽﻧﺸﯿﻨﺪ‪ ،‬ھﻼل و ﻣﻦ از ﺧﺮو ﺟﯽھﺎی ﻣﺨﺘﻠ ﻒ‬ ‫ﺧﺎرج ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﺑﻪ اﺗﺎق ﻣﺨﺼﻮﺻﯽ ﻣﯽروم ﮐﻪ دو ﻣﺮد و‬ ‫دو ﺳﺖ ﺧﺒﺮﻧ ﮕﺎرم ﻣﻨﺘﻈﺮم ھﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺧﻮاھ ﺶ ﻣﯽﮐﻨﻢ ﻣﺮا ﺑﻪ‬ ‫ﺗﺮﻣﯿﻨﺎ ﻟﯽ ﺑﺒﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﺎ ﻓﺮا ن دﯾ ﮕﺮ از آ ن ﺧﺎرج ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﺧﺪا ﺣﺎ ﻓﻈﯽ ﮐﻨﻢ‪ .‬ﯾ ﮑﯽ ﺷﺎ ن ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‬ ‫و ﻗﺖ ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬اﻣﺎ دو ﺳﺘﻢ ا ﺷﺎر ه ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺗﺎز ه ﺳﺎﻋﺖ دو ﺑﻌﺪ از‬ ‫ﻇﮫﺮ ا ﺳﺖ و ﻣﻼ ﻗﺎت ﺳﺎﻋﺖ ﭘﻨﺞ ا ﺳﺖ‪ .‬رﺋﯿ ﺲ ﺟﻤﮫﻮر ﺣﺘﯽ اﮔﺮ‬ ‫ﺑﺨﻮاھﺪ در ﺧﺎﻧﻪی ﺑﯿﺮو ن ﻣﺴ ﮑﻮ ﻣﺮا ﺑﺒﯿﻨﺪ ﮐﻪ اﻏﻠﺐ اﯾﻦ ﻣﻮ ﻗﻊ‬ ‫ﺳﺎل ا ﻗﺎﻣﺖ دارد‪ ،‬ﺣﺪاﮐﺜﺮ ﭘﻨﺠﺎ ه د ﻗﯿﻘﻪ ﻃﻮل ﻣﯽﮐﺸﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ‬ ‫ﺑ ﺮ ﺳ ﯿﻢ‪.‬‬ ‫و ﺑﻪ ﺷﻮ ﺧﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﺗﺎز ه‪ ،‬اﮔﺮ ﻣﺸ ﮑﻠﯽ ﺑﺎ ﺷﺪ‪،‬‬ ‫ﻣﺎ ﺷﯿﻦھﺎی ﺷﻤﺎ آژﯾﺮ دارﻧﺪ‪ ،‬ﻣ ﮕﺮ ﻧﻪ ؟«‬ ‫ﺧﻮدﻣﺎ ن را ﺑﻪ ﺗﺮﻣﯿﻨﺎل ﻣﯽر ﺳﺎﻧﯿﻢ‪ .‬از ﮔﻠﻔﺮو ﺷﯽ دوازد ه ﮔ ﻞ‬ ‫ﻣﯽ ﺧﺮم‪ .‬ﺑﻪ درواز هی ورودیھﺎ ﻣﯽروﯾﻢ ﮐﻪ اﻧﺒﻮ ه ﻣﺮدم در اﻧﺘﻈﺎر‬ ‫دو ﺳﺘﺎ ن و ﺧﻮﯾﺸﺎوﻧﺪا نِ ر ﺳﯿﺪ ه از دورد ﺳﺖھﺎ اﯾﺴﺘﺎد هاﻧﺪ‪.‬‬ ‫داد ﻣﯽزﻧﻢ‪» :‬اﯾﻨﺠﺎ ﮐﺴﯽ اﻧ ﮕﻠﯿﺴﯽ ﺑﻠﺪ ا ﺳﺖ ؟«‬


‫ﻣﺮدم ﺟﺎ ﻣﯽ ﺧﻮرﻧﺪ‪ ،‬ﺑﯽ ﺷﮏ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آ ن ﺳﻪ ﻣﺮد ﺗﻨﻮﻣﻨﺪ‬ ‫ھ ﻤ ﺮا ھﻢ‪.‬‬ ‫»ﮐﺴﯽ اﻧ ﮕﻠﯿﺴﯽ ﺑﻠﺪ ا ﺳﺖ ؟«‬ ‫ﭼﻨﺪ د ﺳﺖ ﺑﺎﻻ ﻣﯽرود‪ .‬د ﺳﺘﻪی ﮔ ﻞ را ﻧﺸﺎﻧﺸﺎ ن ﻣﯽدھﻢ‪.‬‬ ‫»ز ن ﺟﻮاﻧﯽ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ دو ﺳﺖ دارم ﺑﻪ زودی ﻣﯽآﯾﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﯾﺎزد ه‬ ‫داوﻃﻠﺐ ا ﺣﺘﯿﺎج دارم ﺗﺎ ﮐﻤ ﮑﻢ ﮐﻨﻨﺪ اﯾﻦ ﮔ ﻞھﺎ را ﺑﻪ او ﺑﺪھﻢ‪«.‬‬ ‫ﯾﺎزد ه داوﻃﻠﺐ ﺑﯽدرﻧﮓ ﮐﻨﺎرم ﻇﺎھﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺻﻔﯽ ﺗﺸ ﮑﯿ ﻞ‬ ‫ﻣﯽدھﯿﻢ‪ .‬ھﻼل از در اﺻﻠﯽ ﺑﯿﺮو ن ﻣﯽآﯾﺪ‪ ،‬ﻣﺮا ﻣﯽﺑﯿﻨﺪ‪ ،‬ﻟﺒﺨﻨﺪ‬ ‫ﻣﯽزﻧﺪ و ﺑﻪ ﻃﺮ ﻓﻢ ﻣﯽآﯾﺪ‪ .‬داوﻃﻠﺐھﺎ ﯾ ﮑﯽﯾ ﮑﯽ ﮔ ﻞھﺎی رز را ﺑﻪ‬ ‫او ﻣﯽدھﻨﺪ‪ .‬ﻧﯿﻤﻪﮔﯿﺞ و ﻧﯿﻤﻪ ﺧﻮ ﺷﺤﺎل ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽر ﺳﺪ‪ .‬و ﻗﺘﯽ‬ ‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽر ﺳﺪ‪ ،‬دوازدھﻤﯿﻦ ﮔ ﻞ را ﺑﻪ او ﻣﯽدھﻢ و‬ ‫ﺑﻪﮔﺮﻣﯽ ﺗﻤﺎم در آﻏﻮ ﺷ ﺶ ﻣﯽﮐﺸﻢ‪.‬‬ ‫در ﺣﺎ ﻟﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ ا ﺧﺘﯿﺎر اوﺿﺎع را ﺑﻪ د ﺳﺖ ﺑ ﮕﯿﺮد‪،‬‬ ‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳﺪ‪» :‬ﻧﻤﯽ ﺧﻮاھﯽ ﺑ ﮕﻮﯾﯽ دو ﺳﺘﻢ داری ؟«‬ ‫» ﺟﺮا‪ .‬ﻣﺜ ﻞ ﯾﮏ رود دو ﺳﺘﺖ دارم‪ .‬اﻣﺎ ﺣﺎﻻ دﯾ ﮕﺮ ﺑﺎﯾﺪ‬ ‫ﺧﺪا ﺣﺎ ﻓﻈﯽ ﮐﻨﯿﻢ‪«.‬‬ ‫» ﺧﺪا ﺣﺎ ﻓﻈﯽ ؟« ﻣﯽ ﺧﻨﺪد‪» :‬ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﺎدﮔﯽھﺎ از د ﺳﺘﻢ‬ ‫ﺧﻼص ﻧﻤﯽ ﺷﻮی‪«.‬‬ ‫دو ﻣﺮدی ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﺮا ﺑﻪ دﯾﺪ ن رﺋﯿ ﺲ ﺟﻤﮫﻮر ﺑﺒﺮﻧﺪ‪،‬‬ ‫ﭼﯿﺰی ﺑﻪ رو ﺳﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ‪ .‬دو ﺳﺖ ﺧﺒﺮﻧ ﮕﺎرم ﻣﯽ ﺧﻨﺪد‪.‬‬ ‫ﻣﯽﭘﺮ ﺳﻢ ﭼﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ھﻼل ﺧﻮدش ﺗﺮ ﺟﻤﻪ ﻣﯽﮐﻨﺪ‪:‬‬ ‫»ﮔﻔﺘﻨﺪ اﯾﻦ رﻣﺎﻧﺘﯿﮏﺗﺮﯾﻦ ﭼﯿﺰی ا ﺳﺖ ﮐﻪ در اﯾﻦ ﻓﺮودﮔﺎ ه‬ ‫دﯾﺪ هاﻧﺪ‪«.‬‬ ‫روز ژرژ ﻗﺪﯾ ﺲ‪2010 ،‬‬


‫ﯾﺎددا ﺷﺖ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪه‬ ‫ھﻼل را دوﺑﺎر ه در ﺳﭙﺘﺎﻣﺒﺮ ‪ 2006‬دﯾﺪم‪ .‬ازش دﻋﻮت ﮐﺮد ه‬ ‫ﺑﻮدم در ﮐﻨﻔﺮاﻧﺴﯽ در ﺻﻮﻣﻌﻪی مِ ﻟﮏ در اﺗﺮﯾ ﺶ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪ‪ .‬از‬ ‫آﻧﺠﺎ ﺑﻪ ﺑﺎر ﺳﻠﻮ ن ﺳﻔﺮ ﮐﺮدﯾﻢ‪ ،‬ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﭘﺎﻣﭙﻠﻮﻧﺎ و ﺑﻮرﮔﻮس‪ .‬در ﯾ ﮑﯽ‬ ‫از اﯾﻦ ﺷﮫﺮھﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ ﻣﺪر ﺳﻪی ﻣﻮ ﺳﯿﻘﯽ را رھﺎ‬ ‫ﮐﺮد ه و از ﻧﻮا ﺧﺘﻦ وﯾﻮ ﻟﻮ ن د ﺳﺖ ﮐﺸﯿﺪ ه‪ .‬ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﻣﺘﻘﺎﻋﺪش‬ ‫ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺗﺠﺪﯾﺪ ﻧﻈﺮ ﮐﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﭼﯿﺰی دروﻧﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽﮔﻔﺖ ﮐﻪ او‬ ‫ھﻢ دوﺑﺎر ه ﺷﮫﺮﺑﺎﻧﻮی ﺟﮫﺎﻧ ﺶ ﺷﺪ ه و ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮ ﺳﺮزﻣﯿﻨ ﺶ‬ ‫ﺣ ﮑ ﻮﻣ ﺖ ﮐ ﻨ ﺪ ‪.‬‬ ‫و ﻗﺘﯽ اﯾﻦ ﮐﺘﺎب را ﻣﯽﻧﻮ ﺷﺘﻢ‪ ،‬ھﻼل دو اﯾﻤﯿ ﻞ ﺑﺮاﯾﻢ ﻓﺮ ﺳﺘﺎد‬ ‫و ﮔﻔﺖ ﺧﻮاب دﯾﺪ ه دارم درﺑﺎر هی آﻧﭽﻪ ﻣﯿﺎ ن ﻣﺎ ﮔﺬ ﺷﺘﻪ‪ ،‬ﮐﺘﺎب‬ ‫ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﻢ‪ .‬ازش ﺧﻮا ﺳﺘﻢ ﺻﺒﻮر ﺑﺎ ﺷﺪ و ﻓﻘﻂ ﺑﻌﺪ از اﺗﻤﺎم ﮐﺘﺎب‬ ‫درﺑﺎر هاش ﮔﻔﺘﻢ‪ .‬اﺻﻼ ﺗﻌﺠﺐ ﻧ ﮑﺮد ه ﺑﻮد‪.‬‬ ‫ﻧﻤﯽداﻧﻢ ﻧﻈﺮم در ﺳﺖ ﺑﻮد ﮐﻪ اﮔﺮ اﯾﻦ ﻓﺮﺻﺖ را از د ﺳﺖ‬ ‫ﻣﯽدادم‪ ،‬ﺳﻪ ﻓﺮﺻﺖ دﯾ ﮕﺮ ﻣﯽدا ﺷﺘﻢ ؟ ﺑﻪ ھﺮ ﺣﺎل‪ ،‬ھﺸﺖ د ﺧﺘﺮ‬ ‫ﻗﺮار ﺑﻮد آ ن روز اﻋﺪام ﺷﻮﻧﺪ و ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﭘﻨﺞﺗﺎﯾﺸﺎ ن را دﯾﺪ ه ﺑﻮدم‪.‬‬ ‫اﻻ ن ﺷﺎﯾﺪ ھﺮﮔﺰ ﻧﻔﮫﻤﻢ‪ :‬از آ ن ھﺸﺖ د ﺧﺘﺮ ﻣﺤ ﮑﻮم ﺑﻪ ﻣﺮگ‪،‬‬ ‫ﻓﻘﻂ ﯾ ﮑﯽ ﺷﺎ ن وا ﻗﻌﺎً دو ﺳﺘﻢ دا ﺷﺖ‪ ،‬د ﺧﺘﺮی ﮐﻪ ا ﺳﻤ ﺶ را‬ ‫ھﺮﮔﺰ ﻧﻔﮫﻤﯿﺪم‪.‬‬ ‫ﻣﻦ دﯾ ﮕﺮ ﺑﺎ ﻟﻨﺎ و ﯾﻮری ا ﺳﻤﯿﺮﻧ ﻒ و اﻧﺘﺸﺎرات ﺳﻮ ﻓﯿﺎ ﮐﺎر‬ ‫ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺎﯾﻠﻢ از آ نھﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آ ن ﺗﺠﺮﺑﻪی ﺑﯽﻧﻈﯿﺮ ﻋﺒﻮر از‬ ‫ﻋﺮض رو ﺳﯿﻪ ﺑﺎ ﻗﻄﺎر ﺗﺸ ﮑﺮ ﮐﻨﻢ‪.‬‬


‫ﻧﯿﺎﯾﺸﯽ ﮐﻪ ھﻼل در ﻧﻮوزیﺑﯿﺮ ﺳﮏ ﺑﺮ زﺑﺎ ن آورد‪ ،‬دﻋﺎﯾﯽ‬ ‫ا ﺳﺖ ﮐﻪ از را ه دﯾ ﮕﺮا ن ھﻢ ﺗﺠﻠﯽ ﯾﺎ ﻓﺘﻪ‪ .‬و ﻗﺘﯽ در ﮐﺘﺎب ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ‬ ‫ﮐﻪ آ ن را ﻗﺒﻼً در ﺑﺮزﯾ ﻞ ﺷﻨﯿﺪ ه ﺑﻮدم‪ ،‬ﻣﻨﻈﻮرم روح آﻧﺪر ه ﻟﻮﺋﯿﺰ‬ ‫ا ﺳﺖ‪ ،‬ﭘﺴﺮی ﮐﻮ ﭼﮏ‪.‬‬ ‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم‪ ،‬ﺑﺎﯾﺪ درﺑﺎر هی ا ﺳﺘﻔﺎد ه از ﺗﻤﺮﯾﻦ ﺣﻠﻘﻪی ﻧﻮر‬ ‫ھﺸﺪار ﺑﺪھﻢ‪ .‬ھﻤﺎ نﻃﻮر ﮐﻪ ﻗﺒﻼً ﮔﻔﺘﻢ‪ ،‬ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﮔﺬ ﺷﺘﻪ‬ ‫ﺑﺪو ن اﻃﻼع از ﻓﺮاﯾﻨﺪش‪ ،‬ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﻋﻮا ﻗﺒﯽ ھﻮ ﻟﻨﺎک و ﻓﺎ ﺟﻌﻪآﻣﯿﺰ‬ ‫د ا ﺷ ﺘﻪ ﺑ ﺎ ﺷ ﺪ ‪.‬‬


‫]‪Hervé[1‬‬ ‫]‪Véronique [2‬‬ ‫]‪ :Acai [3‬ﺧﺮﻣﺎی آﻣﺮﯾﮑﺎی ﺟﻨﻮﺑﯽ‬ ‫]‪Barbazan-Debat [4‬‬ ‫]‪[5‬ﯾﺎدداﺷﺖ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪه‪ :‬ﺑﺎﻻﻓﺼﻠﮫ ﺑﻌﺪ از آن ﺟﻠﺴﮫ‪ ،‬ﺳﺮاغ ﻣﺮد ﺳﺒﯿﻠﻮ را ﮔﺮﻓﺘﻢ‪ .‬اﺳﻤﺶ ﮐﺮﯾﺴﺘﯿﻦ دﻟﻤﺲ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻌﺪاً ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺑﺮای ھﻢ اﯾﻤﯿﻞ‬ ‫ﻓﺮﺳﺘﺎدﯾﻢ‪ ،‬اﻣﺎ دﯾﮕﺮ ﻧﺪﯾﺪﻣﺶ‪ 19 .‬ژوﯾﯿﮫی ﺳﺎل ‪ 2009‬در ﺷﮭﺮ ﺗﺮب در ﻓﺮاﻧﺴﮫ درﮔﺬﺷﺖ‪.‬‬ ‫]‪) [6‬ﺗﺮﺟﻤﮫی آﯾﺎت از ﻣﺤﻤﺪﻣﮭﺪی ﻓﻮﻻدوﻧﺪ‪َ :‬ﻛﯿَْﻒ ﺗَْﻜُﻔُﺮوَن ِﺑﺎِﱠﷲ َوُﻛﻨُﺘﻢْ أَْﻣَﻮاﺗًﺎ َﻓﺄَْﺣَﯿﺎُﻛﻢْ ُﺛﻢﱠ ُﯾِﻤﯿُﺘُﻜﻢْ ُﺛﻢﱠ ُﯾْﺤِﯿﯿُﻜﻢْ ُﺛﻢﱠ ِإﻟَﯿِْﮫ ُﺗْﺮَﺟُﻌﻮَن‬ ‫]‪َ [7‬وَﻻ َﺗُﻘﻮُﻟﻮاْ ِﻟَﻤْﻦ ُﯾْﻘَﺘُﻞ ِﻓﻲ َﺳﺒﯿِﻞ اﱢﷲ َأْﻣَﻮاٌت َﺑْﻞ َأْﺣَﯿﺎء َوَﻟِﻜﻦ ﱠﻻ َﺗْﺸُﻌُﺮوَن‬ ‫]‪Ekaterinburg [8‬‬ ‫]‪ Mare Ignotum[9‬ﯾﺎ درﯾﺎی ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﮫ‪ ،‬ﻧﺎﻣﯽ ﺑﻮد ﮐﮫ اﺳﭙﺎﻧﯿﺎﯾﯽھﺎ ﺑﺮ اﻗﯿﺎﻧﻮس اﻃﻠﺲ ﮔﺬاﺷﺘﮫ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﭼﺮا ﮐﮫ ھﯿﭻﭼﯿﺰدرﺑﺎرهی آن‬ ‫ﻧﻤﯽداﻧﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬ ‫]‪Nikolai Ipatiev [10‬‬ ‫]‪» [11‬ﮐﺘﺎب راھﻨﻤﺎی ﺗﻔﺘﯿﺶ«‪ ،‬اﺛﺮ ﻣﮭﻢ ﻧﯿﮑﻼس آﯾﻤﺮﯾﺶ‪ ،‬ﻣﻔﺘﺶ ﮐﻞ ﮐﻠﯿﺴﺎی ﮐﺎﺗﻮﻟﯿﮏ رم اﺳﺖ ﮐﮫ در ﺳﺎل ‪ 1376‬ﻧﮕﺎﺷﺘﮫ ﺷﺪ‪ .‬در‬ ‫اﯾﻦ ﮐﺘﺎب ﺑﮫ ﺗﻌﺮﯾﻒ »ﺟﺎدوﮔﺮی« ﭘﺮداﺧﺘﮫ و روشھﺎی ﮐﺸﻒ ﺟﺎدوﮔﺮان را ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽدھﺪ‪.‬‬ ‫]‪Ad extirpanda[12‬‬ ‫]‪Giordano Bruno[13‬‬

aleph  

paulo_coelho