Issuu on Google+

υγ, ποιός είμαι;


ΣΚΕΨΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΦΩΤΟ: Babette Pauthier


editorial

ΦΩΤΟ: Babette Pauthier

ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΞΕΝΟΥ


με τον γιωργο σαββινιδη

Πλαστικό βίντεο Λίγοι σύγχρονοι καλλιτέχνες έχουν το εκτόπισμα της Pipilotti Rist στο διεθνές στερέωμα των πολυμέσων, γι’ αυτό και σε λίγους δίνεται η ευκαιρία να επενδύσουν το απέραντο λόμπι του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, με μια μεγάλης κλίμακας εγκατάσταση. Στα 46 της, η Ελβετίδα video artist, σαν να θέλει να υπερασπιστεί τον τίτλο της «βασίλισσας της βίντεο- εγκατάστασης» που της έχουν προσδώσει, συνεχίζει την έρευνά της στο πεδίο των ευκαιριών της βίντεο- τέχνης, οι βάσεις της οποίας είναι ψυχολογικές, φυσιολογικές, επιστημονικές, τεχνολογικές και κοινωνιολογικές. Πλέον είναι από τους σημαντικότερους εκφραστές ενός μέσου, που αν και είχε εμφανιστεί ως τεχνικό εργαλείο, έχει εξελιχθεί σε απείρων δυνατοτήτων εννοιολογικό μέσο, που άνοιξε καινούριους δρόμους έκφρασης. Το ΜoMa εγκαινιάζει την ερχόμενη Τετάρτη τη νέα της πρόταση που τιτλοφορείται «Pour Your Body Out (7354 Cubic Meters)», η οποία θα φιλοξενείται στο φωταγωγημένο αίθριο Donald B. and Catherine C. Marron μέχρι το Φεβρουάριο. Το επιβλητικό έργο, φιλοτεχνημένο με σκανδαλιστική και παιχνιδιάρικη διάθεση, αποτελείται από μια πολυδιαυλική προβολή υψηλής ανάλυσης, που συνοδεύεται από μια ηχητική και γλυπτική εγκατάσταση. Το έργο πλαισιώνει ολόκληρο το αίθριο μετατρέποντάς το σε μια γιγαντιαία δεξαμενή από εικόνες. Οι επισκέπτες θα μπορούν να το απολαύσουν καθώς περπατούν στο χώρο ή ενόσω κάθονται σε μια από τις ειδικές γλυπτές νησίδες που φιλοτέχνησε η ίδια η καλλιτέχνιδα.

Pipilotti Rist: Pour Your Body Out (7354 Cubic Meters), ΜoMa, 19 Noεμβρίου- 2 Φεβρουαρίου

Όμορφή μου φρίκη…

Σκουλήκια πλημμυρίζουν τις τρύπες ενός κρανίου. Παραδίπλα ένα πτώμα στέκει προσοχή και πιο πέρα μια ομάδα στρατιωτών κείτονται νεκροί. Ο επισκέπτης βλέπει πρόσωπα νεκρών, τρελών και παρανοϊκών ή και περιθωριοποιημένων να κοιτάζουν με φρίκη. Είναι μια έκθεση έργων του Γερμανού εξπρεσιονιστή Otto Dix, σαν αυτή που φιλοξενείται αυτές τις ημέρες στην Κύπρο από το Goethe-Zentrum Nicosia. Ανατυπώσεις και χαρακτικά του Dix (1891-1969), από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα, από τις ενότητες που αφορούν τον Πόλεμο («Der Krieg», 1924) και την Κοινωνική Κριτική εκτίθενται από τη Δευτέρα στο Πολυδύναμο Δημοτικό Κέντρο στην Παλουριώτισσα, σε μια έκθεση που όμοιά της σπάνια έχουμε την ευκαιρία να δούμε στο νησί. Ο Οtto Dix ήρθε σε νεαρή ηλικία αντιμέτωπος με τη φρίκη του πολέμου στην πρώτη γραμμή, γεγονός που σημάδεψε τη μετέπειτα πορεία του. Εκατοντάδες σχέδια που δημιουργήθηκαν στα πεδία μαχών του Δυτικού Μετώπου, αποτυπώνουν από πρώτο χέρι τα δεινά του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου για να αποτελέσουν αργότερα βάση για τον μεγαλειώδη κύκλο «Der Krieg». Ο κύκλος αυτός, από τη μια σκιαγραφεί αυθεντικές εικόνες φρίκης στα χαρακώματα και από την άλλη επιχειρεί να παρουσιάσει το αληθινό πρόσωπο του πολέμου: ο Μολώχ. Η ενότητα υπό τον τίτλο «Κοινωνική Κριτική» επικεντρώνεται σε περιθωριοποιημένα κοινωνικά στρώματα της μεταπολεμικής εποχής όπως τους βετεράνους και τις ιερόδουλες. Ανεξαρτήτως του εικαστικού αποτελέσματος, ο Dix υπήρξε ένας καλλιτέχνης που δεν δημιουργούσε για να χαϊδεύει τα μάτια, αλλά για να διαμαρτυρηθεί και να καταμαρτυρήσει, να ουρλιάξει και να προειδοποιήσει. Otto Dix, «Πόλεμος» & «Κοινωνική Κριτική», Πολυδύναμο Δημοτικό Κέντρο, Παλουριώτισσα, 10-26 Νοεμβρίου, 22877860


journal Το ημερολoγιο του Σhφη Τρiκαρδου

Υβριδική προσέγγιση του χρόνου David Claerbout εκπροσωπεί μια νέα γενιά βίντεοκαλλιτεχνών που πειραματίζονται με την έννοια του χρόνου, μέσα από ποικίλες πρακτικές και δίνουν νέο νόημα στην αναπαράσταση της πραγματικότητας. Επιβραδύνουν και επιταχύνουν τα έργα, τα παρουσιάζουν σε συνεχή επανάληψη, τα παίζουν σε αντίστροφη κίνηση, παγώνουν τις εικόνες κ.ο.κ. Δεν έχει ακόμη κλείσει τα 40 του, αλλά ο Βέλγος καλλιτέχνης έχει κατορθώσει να αφήσει το στίγμα του στη σύγχρονη Τέχνη με βίντεο που χαρακτηρίζονται από τη μίξη της στατικής και της κινούμενης εικόνας. Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης δίνει τη δυνατότητα στο φιλότεχνο κοινό της Αθήνας να γνωρίσει σφαιρικά το εικαστικό στίγμα του, καθώς και την εξέλιξη της έρευνας πάνω στο αντικείμενό του. Η έκθεση παρουσιάζει οκτώ βίντεο - εγκαταστάσεις από το 1996, που δημιούργησε το πρώτο του ποιητικό βίντεο, μέχρι σήμερα. Χαρακτηριστικό των έργων του είναι η συγχώνευση των ορίων μεταξύ φωτογραφίας και κινηματογράφου, δύο μέσων με διαφορετικές χρονικότητες. Ο Claerbout επεξεργάζεται ψηφιακά αρχειακές φωτογραφίες, στις οποίες ενσωματώνει την κίνηση, δημιουργώντας ένα αυτοσχέδιο tableau vivant που μπορεί κανείς να δει ως κινούμενη φωτογραφία ή στατική κίνηση.

Pipilotti Rist, «Homo sapiens sapiens», 51η MπιενΑλε ΒενετΙας

ΜεταφραΦΑΤΕ με ο 2001, ο Armin Meiwes λιάνισε και έφαγε τον Bernd Jürgen Brandes, όταν ο τελευταίος απάντησε στην αγγελία του, που ζητούσε έναν «καλοφτιαγμένο νεαρό άνδρα έτοιμο να σφαγιαστεί και να καταβροχθιστεί». Το περιστατικό, που έλαβε χώρα στη Γερμανία, έριξε περισσότερο «λάδι» στην ήδη πυροδοτημένη σηζήτηση για τα ηθικά όρια του Διαδικτύου. Να όμως που καθίσταται και πηγή έμπνευσης για μια έκθεση σύγχρονης Τέχνης, στην οποία ο κανιβαλισμός αποτελεί την πρόφαση, το «χαμένοι στη μετάφραση» τη διαπίστωση και η έννοια της επικοινωνίας το λόγο. Η έκθεση με τίτλο «Transleat me» (σύντμηση translate me + eat me) εγκαινιάστηκε στον ανεξάρτητο εκθεσιακό χώρο της Αιόλου στην ελληνική πρωτεύουσα. Ο κανιβαλισμός είναι μια μεταφορική αναφορά στην έννοια της μετάφρασης και στους όρους επικοινωνίας μεταξύ των μελών της σύγχρονης ανταγωνιστικής κοινωνίας. Η έννοια της μετάφρασης, με τις διαστάσεις που έχει πάρει με την ανάπτυξη των ηλεκτρονικών μέσων και την έκρηξη του εικονικού στοιχείου, αντιμετωπίζεται βιωματικά και σχετίζεται με το πώς αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Συνδέεται με την αίσθηση της αυτοφαγίας, της αυτοκαταστροφής, με την εξάπλωση της βίας και του κοινωνικού κανιβαλισμού. Συμμετέχουν 18 καλλιτέχνες, κυρίως από την Ελλάδα και τη Χιλή, που αξιοποιούν την πολυμορφία των εικαστικών μέσων και την ποικιλία των ιδεολογικών τους προσεγγίσεων για να σατιρίσουν, να επιτεθούν, να διαπραγματευτούν τις νέες αναζητήσεις της Σύγχρονης Τέχνης. Transleat me, Ανεξάρτητος εκθεσιακός χώρος: Αιόλου 48-50, Αθήνα. 14 Νοεμβρίου14 Δεκεμβρίου, +306938490897

Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (προσωρινά στο Ωδείο Αθηνών), Β. Γεωργίου Β’ και Ρηγίλλης, +302109242111-2, 30 Σεπτεμβρίου- 7 Δεκεμβρίου 2008.

Επιτέλους, κυρία Ελένη μου, με θυμήθηκες! Από πότε έχει να μου πεις να γράψω; Πάνε 5 μήνες, τότε πήγαινα ακόμα δημοτικό. Απ’ ό,τι φαίνεται άλλαξαν κάποια πράγματα στο ‘Υστερόγραφο’ αλλά εγώ εξακολουθώ να μην το καταλαβαίνω. Πάντως, η ξαδέλφη μου, η Αγάθη Συκοπετρίτου ακόμα σας διαβάζει μανιωδώς. Όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει σχεδιάστρια μόδας ή εικαστικός, δεν έχει αποφασίσει ακόμα. Μια που το έφερε η κουβέντα, τι ακριβώς κάνει ένας εικαστικός, κυρία Ελένη μου; Εικάζει, ναι, ξέρω από που βγαίνει η λέξη, αλλά τι ακριβώς εικάζει; Τέλος πάντων, εγώ φοιτώ πια στο Γυμνάσιο, στην πρώτη τάξη του Λανιτείου και σε παρακαλώ να το βάλεις αυτό, όπως ο Νικόλας Κυριάκου βάζει ότι είναι ‘υποψήφιος διδάκτωρ νομικής’ στα άρθρα του στον ‘Πολίτη’. Αυτός μάλιστα! Να κι ένας που γράφει απλά ελληνικά, κατανοητά και για μας τους 13χρονους. Αλλά να σε ρωτήσω, κυρία Ελένη μου, το ‘διδάκτωρ’ τι είναι; Έχει καμία σχέση με το ‘αλέκτωρ’; Όπως σου είχα πει και την τελευταία φορά, ήθελα να μπω στο ίδιο τμήμα με τον Σταυρή και τη Μαρία, τους συγχωριανούς μου. Ευτυχώς, ο μπαμπάς του Σταυρή ήξερε κάποιον που ήξερε κάποιον που ήξερε το διευθυντή και μας κανόνισε. Μπήκαμε όλοι στο Α.3. Ο Σταυρής κάθεται μπροστά μου με τη Μαρία και εγώ κάθομαι πίσω τους, στο ίδιο θρανίο με τον Αλέξανδρο Αλεξάνδρου ένα κακομαθημένο πλουσιόπαιδο που μένει στους Καλόγηρους. Μου σπάει τα νεύρα ο Αλέξανδρος, κυρία Ελένη μου. Να φανταστείς, την πρώτη φορά που κάτσαμε μαζί μου είπε, ‘Ρε καλαμουρούιν, ελάλεν σας το ο Χριστόφιας ότι οι Ελληνικές ομάδες εννά κάτσουν πάνω που εκληρωθήκαν με τες Κυπριακές και επεριπαίζατε τον.’ Τον άκουσε τότε ο κύριος Ανδρέου που μας κάνει Μαθηματικά (α, πρόσεξα ότι ενώ στο Δημοτικό είχαμε ένα δάσκαλο για όλα τα μαθήματα και τον φωνάζαμε με το μικρό του όνομα και αυτός μας φώναζε με το μικρό μας, στο Γυμνάσιο έχουμε πολλούς για διάφορα μαθήματα και τους φωνάζουμε με το επίθετό τους και αυτοί με το επίθετό μας. Γιατί συμβαίνει αυτό κυρία Ελένη μου; Μήπως πρέπει να αρχίσω να σε φωνάζω κυρία Ξένου μου;) και του είπε, ‘Αλεξάνδρου! Όχι επί ματαίω!’ Δεν κατάλαβα κυρία Ελένη μου. Ούτε και κανένας άλλος στην τάξη κατάλαβε και ο κύριος Ανδρέου έμεινε να χαχανίζει μοναχός του. Τι είναι το ‘επί ματαίω’; Και που αναφέρεται; Στον Χριστόφια ή στο καλαμαρούιν; Την περασμένη Τρίτη, πήρα το ποδήλατό μου και πήγα ξανά στη φάρμα με τα άλογα. Να σε ρωτήσω κάτι, κυρία Ελένη μου: στο Γυμνάσιο μας μάθανε ότι το γράμμα άλφα μπροστά από μια λέξη είναι στερητικό. Άρα τα ά-λογα είναι αυτά που στερούνται λογικής, σωστά; Ε, τότε γιατί μας λένε ότι είναι έξυπνα ζώα; Τέλος πάντων, ήταν πάλι εκεί αυτός ο αγριάνθρωπος που τα ταΐζει και είχα μαζί μου δυο κύβους ζάχαρη, άνοιξα την παλάμη μου και την έβαλα μπροστά από το πόνυ και εκείνο με είδε και ερχόταν προς το μέρος μου να τα φάει. Τότε, ο αγριάνθρωπος έβαλε τα δάχτυλα του στο στόμα και σφύριξε και το πόνυ φοβήθηκε και μπήκε μέσα στο στάβλο. Είχε αφήσει γένια (ο αγριάνθρωπος, όχι το πόνυ) και πάχυνε και ήταν γενικά πολύ τρομακτικός και άρχισε να βαδίζει νευρικά προς το μέρος μου. Παρόλο που η μαμά μου λέει πως είμαι πια κοτζάμ άντρας, παραδέχομαι ότι φοβήθηκα. Έτρεξα στο ποδήλατό μου, το καβάλησα και άρχισα να τρέχω. Καθώς έφευγα τον άκουσα να μου φωνάζει, ‘και να πεις σε όλους στο χωριό σου, ότι άλλο ο ουμανισμός του Σαμαράκη και άλλο ο ουμανισμός του Βόνεγκατ’. Δεν καταλαβαίνω τίποτα, κυρία Ελένη μου. Τι είναι ουμανισμός; Τι είναι το Σαμαράκης; Το Βόνεγκατ είναι ράτσα αλόγων; Πες μου σύντομα, σε παρακαλώ, είμαι ήδη 13 χρόνων, ντροπή να μην ξέρω. Σήφης Τρίκαρδος Πέρα Πεδί Μαθητής Πρώτης Τάξης Γυμνασίου


ΙΕΡΟΙ ΚΗΠΟΙ Και ενώ θα περιμένετε τις αποσκευές σας, την ίδια ώρα θα χαζεύετε τον υπέροχο κήπο του Σωκράτη Σωκράτους. Μόλις αφιχθείτε στο αεροδρόμιο Πάφου, η τέχνη θα σας απογειώσει ξανά.


Ζητήσαμε από τον Γιάννη Τουμαζή, επιμελητή για το art work του αεροδρομίου, να μας γράψει ένα σημείωμα για τις «μαγικές εικόνες» του Σωκράτη Σωκράτους και από τον ίδιο τον καλλιτέχνη να μας περιγράψει, τι κρύβεται μέσα στους ιερούς του κήπους.

Ιerokipia Ι, 2008 (Μικτή τεχνική, πλαστικό lenticular, φωτογραφικό χαρτί). Το εντυπωσιακό αυτό κολάζ παραπέμπει σ’ ένα φανταστικό τοπίο, έναν Κήπο της Εδέμ, στον οποίο η Αφροδίτη, η Θεά της Ομορφιάς αναδύεται, όπως τη θέλει ο μύθος από τη θάλασσα της Πάφου. Με σαφή αναφορά στους Ιερούς Κήπους και το Ιερό της Αφροδίτης που βρίσκονται πολύ κοντά στο αεροδρόμιο, ο καλλιτέχνης δημιουργεί ένα ονειρικό περιβάλλον με στοιχεία από την πλούσια χλωρίδα και πανίδα της Κύπρου, αλλά και από ειδώλια που σχετίζονται με τη λατρεία της Αφροδίτης στην αρχαιότητα, καθώς και παραστάσεις από αρχαία αγγεία, νομίσματα και κοσμήματα, επίσης σχετικά με τη λατρεία της Θεάς. Η ιδιότυπη τεχνική και τα υλικά του έργου δημιουργούν την αίσθηση πως μερικές από αυτές τις αναπαραστάσεις κινούνται ή είναι τρισδιάστατες. Πρόκειται στην ουσία για μια μαγική εικόνα, έναν καινούριο κόσμο βγαλμένο από τα βάθη της ιστορίας, από τη μυθολογία και τη φύση. Μέσα από το πέταγμα ενός πουλιού, το ανεπαίσθητο θρόισμα των φύλλων ενός θάμνου, τη σκιά του ιερού λίθου της Μεγάλης Θεάς, ο επισκέπτης που περιμένει τις αποσκευές του, ανιχνεύει σιγά-σιγά το γοητευτικό κόσμο της Κύπρου. Γιάννης Τουμαζής, Επιμελητής


Η πρόταση έγινε μήνες πριν. Δεν είχα βρεθεί ξανά μπροστά σε μια παρόμοια πρόκληση. Να δημιουργήσω ένα έργο τέχνης για χώρο αεροδρομίου. Ναι, για μένα ήταν κάτι πολύ σημαντικό και ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Για ένα σωρό λόγους. Η ευκαιρία να φτιάξω ένα τόσο μεγάλο έργο σε ένα χώρο, στο οποίο θεατές θα είναι οι επισκέπτες της Κύπρου. Η δυνατότητα να πηγαινοέρχομαι συχνά στην πόλη, όπου μεγάλωσα. Η εμπειρία να δημιουργώ σε ένα χώρο που ήταν κι εκείνος ακόμα σε εξέλιξη. Η υπενθύμιση ξανά στον εαυτό μου για το πόσο ωραία είναι η κυπριακή φύση. Και τέλος το ότι αυτό το πήγαινεέλα, μέχρι να στηθεί το έργο, κάποιες στιγμές αναπόφευκτα με οδηγούσε και σε ένα άλλο πιο προσωπικό πήγαινε-έλα. Στον καιρό που έφηβος ακόμα λάτρευα να χάνομαι μέσα στη φύση. Ο επιμελητής Γιάννης Τουμαζής μας άφησε την ελευθερία να διαλέξουμε σε ποιο χώρο του αεροδρομίου να τοποθετήσουμε τα έργο μας. Επέλεξα το χώρο των αφίξεων και συγκεκριμένα το χώρο παραλαβής των αποσκευών, μ’ αρέσει αυτός ο χώρος, έχει μια διαφορετική ενέργεια. Και εκεί έφτιαξα μια επιτοίχια εγκατάσταση με υλικό translation, 3D, interactive animation. Μέσα σ’ αυτή την εγκατάσταση γίνεται μια σύνθεση εικόνων από το κυπριακό τοπίο σε όλες τις εποχές του χρόνου, με ζώα και φυτά που έχουν πια εκλείψει και με μυθολογικές αναφορές στη Θεά Αφροδίτη. Θεωρώ πως για να διαλέξει η Θεά αυτό τον τόπο για να γεννηθεί, δεν μπορεί παρά η επιλογή της να συσχετίζεται και με την ιδιαίτερή του ομορφιά. Και ναι, προσωπικά πιστεύω ότι η κυπριακή φύση έχει φοβερό ενδιαφέρον, αρκεί κάποιος να σου το υπενθυμίσει ή αρκεί να σου δώσει ξανά το κίνητρο να την εξερευνήσεις. Το αεροδρόμιο της Πάφου είναι νομίζω το μοναδικό με κείνο της Ζυρίχης που αντί για διαφημίσεις στο χώρο παραλαβής των αποσκευών υπάρχουν έργα τέχνης κι αυτή είναι πραγματικά μια πολύ σημαντική υπογράμμιση. Σωκράτης Σωκράτους


 , αι μ εί Ποιός  ; α ει θ ή λ στ' α Κρατούσε μια κάμερα και γυρνούσε τον κόσμο. Δεν έχω ιδέα από ποια χώρα ξεκίνησε κι εκείνος δεν είχε ιδέα σε ποια θα κατέληγε. Δύο χρόνια γυρνούσε. Δεν ήξερα τι έκανε πριν. Ούτε και τι τον έκανε να το εγκαταλείψει για να φορτώσει μια κάμερα στον ώμο και να φύγει. Γνωριστήκαμε τυχαία. Εγώ του μίλησα πρώτη, από περιέργεια να δω τι κινηματογραφούσε. Τον είχα πετύχει -θυμάμαι - ένα μεσημέρι, σε κάποιο εστιατόριο, να προσπαθεί να στήσει το τριπόδι του και να τοποθετήσει στο κέντρο του φακού του, μια κοπέλα που καθόταν απέναντι, περιμένοντας υπομονετικά να συμμετάσχει στο μικρό ντοκιμαντέρ του. «Who I am.» Έτσι μου το είπε. Απευθείας στην ουσία, χωρίς καμία περαιτέρω επεξήγηση. «Ναι, αυτό είναι το θέμα της μικρής μου ταινίας», επανέλαβε διευκρινίζοντας πως η ιδέα ξεκίνησε από προσωπική του ανησυχία. Να βρει απαντήσεις. Να καταγράψει μέσα από χιλιάδες κόσμου πώς αισθάνεται τελικά ο καθένας για τον εαυτό του όταν καλείται να αυτοπροσδιοριστεί χωρίς να χρησιμοποιήσει τα στοιχεία της ταυτότητάς του. «Ποιος είμαι άραγε;». «Ένας ευτυχισμένος άνθρωπος;» «Ένας άνθρωπος που ψάχνει απαντήσεις;». «Ένας άνθρωπος που είναι συγχυσμένος για το τι θέλει από τη ζωή του;» Αυτά τα ερωτήματα γεννούσε το αρχικό ερώτημα, κι αυτά ήταν που συνθέταν την ιδέα εκείνου του Αυστραλού, που συνάντησα μια μέρα τυχαία στην άλλη άκρη της γης. Ομολογώ ότι η πρώτη μου αντίδραση ήταν αποδοκιμαστική, σκέφτηκα ποιον άραγε θα αφορά μια τέτοια ιδέα, πως είναι μάλλον αφελής και άλλα, τα οποία στην πορεία αναίρεσα. Τα αναίρεσα όταν για μήνες γνώριζα ανθρώπους από όλες τις χώρες, που παρατούσαν ξαφνικά τη «συγυρισμένη» τους ζωή, μήπως και καταφέρουν να βρουν μια απάντηση στο ποιοι στ’ αλήθεια είναι, πώς θέλουν να ζουν κι αν αυτό που ζουν τους αφήνει χώρο να βρουν τον πραγματικό τους εαυτό ή τους οδηγεί τελικά να τον χάσουν ακόμη περισσότερο. Κάποιοι κατάφερναν να δουν στον δικό τους καθρέφτη, άλλοι δεν έβρισκαν την άκρη και θόλωναν την εικόνα τους ακόμη περισσότερο. Δεν

ήμουνα σε θέση να γνωρίζω πού κατέληγε ο καθένας. Εκείνο όμως που διαπίστωνα ήταν πως είχαν μια κοινή αφετηρία. Και διερωτήθηκα κατά πόσο τελικά θα μπορούσε να αποτελεί χαρακτηριστικό της εποχής που ζούμε. Η υπογράμμιση όσο ποτέ άλλοτε του ερωτήματος «Ποιος στ’ αλήθεια είμαι;». Έτσι γεννήθηκε η ιδέα γι’ αυτό το Yστερόγραφο. Με αφορμή ένα μικρό ντοκιμαντέρ που τραβούσε ένας Aυστραλός. Συζητήσαμε με τη Μελίνα, της άρεσε, τηλεφώνησε στην Μπαμπέτ και μαζί βγήκαν στους δρόμους του Λονδίνου και εκεί όπου μπορείς να βρεις ανθρώπους από όλο τον κόσμο, σε ένα πολυφυλετικό περιβάλλον, έθεσαν αυτή την ερώτηση. Το αποτέλεσμα είναι ένα μικρό δείγμα πως η απάντηση είναι ζητούμενο και όχι δεδομένο. Είναι και μια αφορμή ίσως για να σκεφτεί ο καθένας την αλήθειά του μέσα από τη δική του προσωπική απάντηση… Ε.Ξ

ΠαραγωγH-συνεντεYξεις: ΜελIνα ΝικολαΪδου ΦωτογραφΙες: Babette Pauthier


ω υ-


Ποιος είμαι, αλήθεια;


Είμαι κάποιος σε αμφίεση. Μάντεψε ποιος!


Μια περίεργη ξένη.


Ποτέ δεν μπορώ να πω στα σίγουρα ποιος στ’ αλήθεια είμαι.


real stories ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ

Το εξώφυλλο είναι φωτογραφία της Babette Pauthier σε επιμέλεια Μελίνας Νικολαΐδη

ΥΓ. 16/11/08

ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ ΕΚΔΟΤΗΣ-ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΝΙΚΟΣ ΠΑΤΤΙΧΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΣΥΝΤΑΞΗΣ ΕΛΕΝΗ ΞΕΝΟΥ ART DIRECTOR ΙΩΑΝΝΑ ΠΑΤΤΙΧΗ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΕΚΔΟΣΗΣ ΕΛΕΝΑ ΠΑΡΠΑ ΕΙΔΙΚΟΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΙ ΜΑΡΙΝΑ ΣΙΑΚΟΛΑ ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ CHARLIE MAKKOS ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΤΤΗΣ

Η ΚΑΤΑΛΗΞΗ: ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ ΑΓΙΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ Έρχομαι συχνά και σε βλέπω, σου ψιθυρίζω διάφορα - σαν να μ’ ακούς. Συνήθως τα χάνω μέχρι να σε βρω, σημείωσα τις οδηγίες στα εξερχόμενα του κινητού μου για ασφάλεια μία φορά είχα ρωτήσει το φύλακα - με κατηύθυνε: Πρώτος διάδρομος, στο μέσον περίπου, δίπλα από τον οικογενειακό τάφο των Χατζηδημητρίου. Πάλι, την τελευταία φορά που ήρθα για να σε δω, είχαν φυτρώσει αγριόχορτα γύρω από την πέτρα. Μα, δεν έρχεται η μάνα σου να σου καθαρίσει τον περίβολο; Είχαμε γνωριστεί πριν από 10 χρόνια στο σχολείο, χαθήκαμε για λίγο, ξανασυναντηθήκαμε σε κάποιο party. Είκοσι χρόνων ήμασταν - δεν θυμάμαι πολύ καλά. Μου είχες κάνει νόημα με τα μάτια σου, σε πλησίασα, κάτι μου είχες πει για τη συμμαθήτριά μας που παντρεύτηκε, γέλασες - με έκανες να γελάσω πολύ δυνατά και το είχα ανάγκη. Δεν ήταν δύσκολο να συμβεί. Ξεκινήσαμε να βγαίνουμε. Ήρθα στην Αθήνα για σπουδές, με ακολούθησες. Ξεκίνησες να σπουδάζεις δημοσιογραφία στο Εργαστήρι, εγώ στη Νομική. Σου έλεγα «τι μαλακίες πας να κάνεις; Είναι σοβαρή δουλειά να είσαι δημοσιογράφος;». Σε πλήγωνα. Εσύ σιωπούσες. Έκανα τα γνωστά μου κόλπα μετά: Σε αγκάλιαζα στο κρεβάτι, σου έλεγα «σε πειράζω, αγαπάκι» και σου περνούσε. Τον τελευταίο καιρό μάλιστα δεν κάναμε καθόλου sex, μόνο αγκαλιές. Σου άρεσαν περισσότερο, έλεγες «έχω μεγαλύτερη αποφασιστικότητα με τα μαθήματα όταν μ’ αγκαλιάζεις». Όταν έμαθα πως πέθανες, το πρώτο που έ��ανα ήταν να πάω να γραφτώ στη σχολή σου. Τη Νομική την παράτησα στα τρία χρωστούμενα μαθήματα. Δεν είχε νόημα. Χωρίσαμε πολύ άσχημα. Μάζεψες τα πράγματά σου και γύρισες την ίδια μέρα στην Κύπρο. Δεν ήξερα τι να έλεγα όταν μας έπιασες παρόρμηση ήταν, δεν μπορούσα να το ελέγ30

ξω, 22 χρόνων ήμουνα - είπα την ατάκα που είχα ακούσει κάποιες άλλες φορές σε ταινίες, νόμιζα πως θα έπιανε και σ’ εσένα: «Δεν είναι αυτό που νομίζεις!». Εκνευρίστηκες. «Και τι είναι ρε μαλάκα; Δεν το καταλαβαίνω το γ----ι;». Η αλήθεια είναι πως δεν πληγώθηκα. Μη σου πω πως κατά βάθος ήθελα να μείνω μόνος μου για λίγο, να ηρεμήσω, να ξελαμπικάρω, αισθανόμουν μικρός ακόμη για «γάμους». Δεν σε πήρα ούτε ένα τηλέφωνο. Σαν να είχες πεθάνει από τότε. Φυσικά, ούτε εσύ με πήρες ποτέ. Ή μάλλον, όχι, λίγους μήνες μετά είχα βρει κάποιες άγνωστες κλήσεις - βαριά μεσάνυχτααπό άγνωστο κυπριακό νούμερο. Φαντάστηκα πως θα ήσουνα εσύ και οι παιδικές σου ανασφάλειες. Εννοείται πως ποτέ δεν κάλεσα πίσω, δεν ήθελα να ξέρω, δεν είχαν καν την περιέργεια. Ήμουν βέβαιος. Το λάθος σου ήταν που με συγχωρούσες συνεχώς, που με είχες δεδομένο. Το δικό μου; Άστο. Το πληρώνω ακόμα πολύ ακριβά. Δίκαιος ο Θεός. Άρα, υπάρχει. Το είχα μάθει από την Αγγελική: «Σκοτώθηκε σε τροχαίο, έξω από τον κύριο δρόμο, κοντά στη Λινόπετρα. Είχε πιει πολύ». Ένα χρόνο αφότου έφυγες, εκεί που νόμιζα πως ήσουν καλά με την καινούρια σου σχέση, πως θα ήμασταν πλέον φίλοι. Μόλις ξεκινούσα δουλειά με την Κατρίτση - πρώτη εβδομάδα στο Mega - «ok», είπα στην Αγγελική, «δεν μπορώ να μιλήσω άλλο τώρα. Κάποια άλλη στιγμή. Εγώ θα σε πάρω». Την ίδια μέρα είχα κλείσει 5 θέματα για συνέντευξη - το ένα πίσω από το άλλο. Γούρι μου έφερες. Δεν ήρθα στην κηδεία σου. Δεν γινόταν. Οι φίλοι σου ήξεραν, με προειδοποίησαν. «Έτσι κι έρθεις…». Σωστοί. Λες να γλιτώσω καμιά φορά από τις τύψεις; Ε; Αγαπάκι;

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ OMAΔΑ ΑΝΤΡΕΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΠΟΛΥΣ ΠΕΣΛΙΚΑΣ ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΤΑΠΑΣ ΜΟΝΙΜΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΚΑΡΑΒΑΛΗ ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΝΤΖΑΛΟΣ ΜΑΡΙΑ ΜΑΣΟΥΡΑ FILEP MOTWARY ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΒΒΙΝΙΔΗΣ ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΠΑΡΣΗΣ ΑΛΕΞΗΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΥΜΑΖΗΣ ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΡΙΛΛΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΕΛΛΑ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΜΑΡΙΑ ΖΕΡΒΟΥ ΜΑΡΙΑ ΚΑΠΑΤΑΗ ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΥ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΙ ΧΡΩΜΑΤΩΝ & ΕΚΤΥΠΩΣΗ: PROTEAS PRESS LTD σe αυτO το τεYχος συνεργAστηκαν δημιουργικA οι:

Μελίνα Νικολαΐδη Babette Pauthier

Μας ενδιαφέρουν τα δικά σας Υστερόγραφα. Οι δικές σας ιδέες για θέματα και οι δικές σας απόψεις. Τα περιμένουμε στην ηλεκτρονική διεύθυνση: eleni.xenou@phileleftheros.com



Ysterografo Magazine_Issue 124