Page 1


Βγαίνω έξω και στο δρόμο δεν τη παλεύω μου τη δίνει και αρχίζω να χορεύω Γεμίζω μουσική την γειτονιά τους και τότε όλοι ανοίγουν τα μυαλά τους

Χωμένος σε μια γκρίζα κοινωνία χαμένος σε μεγάλη αφασία μες τη μοναδική μου οπτασία τη μοναξιά πυροβολώ με τη Φαντασία

Γλυστράω μέσα απ'τα αυτοκίνητα τους χοροπηδάω γύρω απ'τα κλουβία τους μια κυρία με κοιτά και σχολιάζει η χαρά μου πως παράξενη της μοιάζει

Χαμένος από άχρηστα βιβλία στριμωγμένος σε γεμάτα λεωφορεία μες της κάθε μέρας την ανία τη μοναξια πυροβολώ με τη Φαντασία


Σαν μεγαλώσω και δουλέψω και ιδρώσω μου χε πει ο γέρος μου θ'ανταμειφθώ Μα εγώ είχα μείνει και κοιτούσα τη σελήνη κι ήθελα ν'ανέβω πάνω να κρυφτώ κι όσο περνούσανε τα χρόνια το ξεχνούσα πώς είχα ένα όνειρο και γω να τριγυρίζω, τον πλανήτη ν'αλωνίζω και με την κιθάρα μου να τραγουδώ Κοίτα εσύ να βρεις δουλειά να φτιάξεις ένα κουμπαρά, έτσι μου είπαν κι όταν μαζέψεις αρκετά, θα χεις τη ζωή μπροστά, και μια σύνταξη απ'το ΙΚΑ

Ρε ότι και να λέτε τ'ακούω βερεσέ βουτήχτε τα κεφάλια σας μέσα στον καφέ Δεν ήθελα να σας το πω μα είστε κοιμισμένοι κανείς δε μένει πια κανείς δε περιμένει Κοιτάχτε λίγο γύρω σας να δείτε τι συμβαίνει όσο πουλάμε τη χαρά το κόστος ανεβαίνει κι αφού με τα δικά σας είστε απογοητευμένοι αφήστε το παιδί σας να κάνει αυτό που θέλει


Μερικές φορές μου φαίνεται σαν χθες που έφυγες μακριά μου Μα μωρό μου στο χω πει ειν η ζωή μικρή για να ταλαιπωρεί Ωχ τη γκρίνια δε μπορώ δεν έχω μάθει εγώ να ζω με τέτοιους όρους που θα πάω και γιατί δε θέλω ανακριτή στις ώρες μου επάνω

Θα θελα να μουνα μικρός Τσαλαπετεινός να σφυρίζω εδώ κι εκεί ελεύθερος Να χω μόνο τα φτερά μου και τα τρελά μαλλιά μου να λούζει ο άνεμος Φεύγω και σας χαιρετώ δε μένω άλλο εδώ να πνίγω τη χαρά μου κι αν τύχει και σας ξαναδώ σε κάποιο δειλινό θα χτίζω τη φωλιά μου

Θα θελα να μουνα μικρός Τσαλαπετεινός να σφυρίζω εδώ κι εκεί ελεύθερος Να χω μόνο την υγειά μου και τα τρελά μαλλιά μου να λούζει ο άνεμος


Δε με νοιάζουν τα ψώνια που ζούνε στα σαλόνια ούτε θέλω να γίνω κάποια θαμπή εικόνα δε με νοιάζει το πλήθος ούτε τι λέει ο μύθος ούτε θέλω να γίνω άλλος ένας κρίκος Όσο υπάρχουν τα μπλουζ

Δε με νοιάζουν οι τύποι και η λογιστική τους η ζωή ειν απλή, εξίσωση Χ+Ψ Χ για τη παρέα Ψ για μουσική

Δε με νοιάζει ο κόσμος που χε γίνει κακός ουτε γω το νοιάζω έτσι κι αλλιώς μόνος μου τραβάω, για το δρόμο σκυφτός μόνος μου τραβάω κι είναι ο δρόμος στενός

Όταν θα ρθει και φύγει πάλι ο καιρός εγώ θα ξέρω πως δε γίνεται αλλιώς θα χω πάρει το δρόμο το κεφάλι ψηλά τα μυαλά μου θα είναι ίσως τόσο αδειανά Γιατί εχω τα μπλουζ


Πως μπορεί να μαστε τόσοι πολλοί στοιβαγμένοι σε μια πόλη που δε παίρνει αναπνοή Κι είσαι συ μια ανάσα είσαι συ μες την τόση ασφυξία που με πνίγει απ'το πρωί Χάρισε χάρισε μου ένα φίλι λύσε μου μια απορία γιατί τρέχουν όλοι αυτοί

Είχα πει πως θα φύγω είχα πει μα είναι ο φόβος των ματιών σου που με κράτησε στη γη Μη ρωτάς δεν έχω αλήθεια να σου πω είμαι απλά ένας κομπάρσος σ' ένα τσίρκο πλαστικό Λίγο πριν μου πες πόσο μ'αγαπάς θα σου τάξω όλο τον κόσμο αν στ' αλήθεια τον μετράς


Η πόλη απόψε ξενυχτά, θρηνεί τους εραστές της Κι όσους της έβαλαν φωτιά μεθάει στις αυλές της Φώτα μικροί αστερισμοί, λάμπουν στις γειτονιές της Κι είναι χιλιάδες μυστικά, κρυμμένα στις γωνιές της Όπως τη βλέπω από ψηλά, ν' αστράφτει κουρασμένη Κλείνει τα μάτια και γελά, μια ωραία κοιμωμένη Το μισοφέγγαρο ψηλά, εμάς κοιτάζει φως μου11 Λίγη αγάπη δώς μου και άλλο δε ζητώ το μισοφέγγαρο ψηλά, την πόλη ατενίζει για πες μου αν τ' αξίζει, να μείνουμε άλλο εδώ Η πόλη απόψε ξενυχτά, πλανεύει τις αισθήσεις Κι ας είναι η αλήθεια μαγικά, κρυμμένη στις ειδήσεις Έχει τις πόρτες ανοιχτές, και τα σκυλιά λυμένα πλανόδιους μικροπωλητές που παζαρεύουν ψέμα Μα όπως τη βλέπω από ψηλά, ν' αστράφτει κουρασμένη Θεσσαλονίκη μου γλυκιά, ωραία κοιμωμένη Το μισοφέγγαρο ψηλά, εμάς κοιτάζει φως μου Λίγη αγάπη δώς μου και άλλο δε ζητώ το μισοφέγγαρο ψηλά, την πόλη ατενίζει για πες μου αν τ' αξίζει, να μείνουμε άλλο εδώ


Χρόνια ντυμένοι τα ίδια ρούχα τώρα γυμνοί, τώρα γυμνή Και μαθημένη να ζει στα λούσα τώρα θρηνεί

Από τα κόκκαλα βγαλμένη κι απ΄την αλήθεια της λειψή μέσα στα μπαρ αργοπεθαίνει την καθαρσή της για να βρει Στ'άκρα μονίμως διχασμένη σε Δύση και Ανατολή ορθόδοξα μεγαλωμένη μια Ιφιγένεια ζωντανή

Αυτό το ρέκβιεμ είναι για σενα που όλοι κοιτάς και δεν μιλάς που όλα τα παίρνεις δεδομένα κι όταν πονάς τα παρατάς


Ταξιδεύοντας, πάω γυρεύοντας θα το φάω το κεφάλι μου πάλι Ταξιδεύοντας και χορεύοντας Κι η ζωή μου κραυγή σε μπουκάλι Άνθρωποι στα μπαλκόνια Με σφιγμένα σαγόνια Μέσα τους κλεισμένη Μια ψυχή θλιμμένη Με πιάνει μελαγχολία Με τόση φιλοσοφία Πρέπει ν’αγαπήσω Για να προσπαθήσω..

Πληρώνουμε για να ζούμε Στο σύμπαν που κατοικούμε Και στα πανεπιστήμια Κατάληψη και γκρίνια Και συ χορεύεις για μένα Σ’ένα ρυθμό απ’τα ξένα Τα μαλλιά σου ισιώνεις Την καρδιά μου τη λιώνεις Ταξιδεύοντας, πάω γυρεύοντας Θα το φάω το κεφάλι μου πάλι Ταξιδεύοντας, και χορεύοντας Ξεχασμένος στην πιο όμορφη ζάλη

Όπως ταξιδεύουμε μες το χρόνο Όλο κάποιοι χάνονται στο δρόμο


Χάνω τα βήματα Δε βρίσκω ρήματα Να περιγράψουνε τα συναισθήματα Που ναι χαοτικά σαν ηλεκτρόνια Μέσα στον κόσμο αυτό Κινούνται ασύρματα πια Στη νέα εποχή Που πέφτει σα βροχή Γεννάει η ενοχή Καινούρια ποιήματα Και μοιραζόμαστε για να ξεχνιόμαστε Καθώς κινούμαστε σε ξέφρενη τροχιά 27 στροφές Τριγύρω απο τον ήλιο Κι είναι σαν χαρακιές Επάνω σε βινύλιο Και κάτι σαν παλιό Ρομαντικό ειδύλλιο Η μουσική για με Πολύτιμο κειμήλιο.


Recorded in Revolver Recording Studio All rights reserved (c) Yellow Brain Creative

Τσαλαπετεινοί | Ταξιδεύοντας 2018  

Artwork Booklet

Τσαλαπετεινοί | Ταξιδεύοντας 2018  

Artwork Booklet

Advertisement