Issuu on Google+

Οδοιπορικό


ΑΓ.ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ – ΠΕΡΙΒΛΕΠΤΟ – ΚΟΚΚΙΝΟΒΡΑΧΟΣ

Οδοιπορικό Μνήμες

/ Αφηγήσεις σε αντίστιξη της

.13:00 –16:00 ώρες απόλυτης ερημιάς ≈ το χωριό σε ανθρώπινης ανυπαρξίας

απόλυτη μεγαλοπρέπεια

ανοίγματα σαν εικαστική προβολή του ιδιώτη


“...Ουσλάρ: χ ω ρ ί ο ν ιδιόκτητον απέχον του Βελεστίνου ώρας δύο, κείται μεταξύ του Σαρατζή και του σταθμού του σιδηροδρόμου Περτσιφλή. ‘Εχει κατοίκους 200 νεόδμητον ναόν του Αγίου Δημητρίου. Οι κάτοικοι εισί γεωργοί.” Π ρ ο ­μ η θ ε ύ ς , σελ. 223, αρχειακό υλικό γεωφραφικού διαμερίσματος Περίβλεπτου.


Α Γ. Δ Η Μ Η Τ Ρ Ι Ο Σ


“...είναι πολύ άσχημο να βλέπεις το χωριό πυ μεγάλωσες χωρ τις οικογένειές τους μακρυά από’δω. Αφού και το σχολείο ε κάνουν παρέα τα μικρά...μείναμε μόνοι μας”

>Η<


ρίς καθόλου ζωή. Εμένα και τα δυο μου τα παιδιά έχουν κάει εδώ κοντά έκλεισε και δεν υπάρχουν κι άλλα παιδιά για να Μπατσιάκας Γ.Αθανάσιος, ετών 83

ΕΞΩΧΗ

μπατσιάκας γ.αθανάσιος ψησταριά >η εξωχή< τηλ.: 24250 51234


Apvτουάν: Απέχει του Δουβλατάν ώρας δύο, κατοίκους έχει 14, εξουσιάζεται δε εκ του εκεί πλησίον Τουρκικού Τεκέ και ως εκ τούτου οι άνθρωποι δενευχαριστούνται να κατοικώσι και υπηρετώσι τους Δερβίσηδες. Προ­ μηθεύς, σελ. 289, αρχειακό υλικό γεωφραφικού διαμερίσματος Περίβλεπτου.


ΚΟΚΚΙΝΟΒΡΑΧΟΣ


ΚΑΘ ΑΡΣΗ


“...απ’ όταν πέθανε ο συγχωρεμένος ο άντρας μου η ζωή μου έχει γίνει πιο δύσκολη. Κάποτε με πήγαινε με το τρακτέρ μέχρι το γιατρό στο Βελεστίνο και τώρα πρέπει να περιμένω το μασκαρά κάθε δύο εβδομάδες να περάσει για να μου γράψει τα φάρμακα ...” Μπομπότη Χρυσούλα, ετών 72


“Εδώ, μακριά από τον πάταγο της σύγχρονης πολιτείας, μπορείς να αισθανθείς ελεύθερος και να λυτρωθείς - προσωρινά έστω - εδώ μπορεί να ηρεμήσει και να βρει για λίγο τον εαυτό της η ταλαιπωρημένη ψυχή του σημερινού ανθρώπου. Εδώ, κοντά στη φύση, κοντά στο Θεό μπορείς να νιώσεις για μια στιγμή αυθεντικός, απλή φυσική παρουσία που απολαμβάνει την ύπαρξη της και την όμορφη πλάση. Ν’ αφουγκράζεσαι σιωπηλός το δροσερό αεράκι και ν’ απολαμβάνεις τα χρώματα και τις εξαίσιες παραλλαγές τους από τη θαυματουργή επενέργεια του μεσογειακού φωτός. Κι από κοντά και μακριά ν’ ακούγεται το ποικιλόμορφο κελάηδημα των πουλιών ως καλωσόρισμα, ως τραγούδι, ως θριαμβικός ύμνος, ως πανηγυρισμός ζωής.” Από το μπλογκ του κ.Παναγιώτη Τσιακούμη.

ΠΕΡ ΙΒΛΕ ΠΤΟ


ΜΝΗΜΕΣ


“...Χαρούμενοι τότε αυτοί φίλευαν πλουσιοπάροχα τα παιδιά παρά όταν τους έλεγαν το κοινό τραγούδι «Αύριο είναι τα φώτα». Όταν έφθασαν στο σπίτι του νοικοκύρη που τους αντάμειψε γενναιόδωρα τότε ο Θανάσης δεν άντεξε και φώναξε δυνατά : - Κοιτάξτε εδώ τι μας έδωσε ετούτος ο αφέντης ένα αμπάρι σιτάρι, ένα φούρνο ψωμί, πάντα να έχει να δίνει και η καρδιά του να του αφήνει. Σε λίγο στους δρόμους του κατάλευκου χωριού ένα αληθινό παιδομελίσσι είχε ξεχυθεί. Μοναδική παραφωνία ο παπάς του χωριού, ο απλοικός Λευίτης του Θεού αλλά και του χωριού , που κρατώντας στο ένα χέρι του ένα κακάβι με νερό και το άλλο το Σταυρό και το βασιλικό πήγαινε να φωτίσει τους νοικοκυραίους. Με το μαύρο καλιμαύχι του και το μαύρο ράσο του φάνταζε μες στο κατάλευκο τοπίο του χωριού σαν κάτι ξεχωριστό και αλλιώτικο.


Οι παρέες των παιδιών, όταν συναντιούνταν, το πρώτο που ρωτούσαν ήταν τι έκαναν οι άλλοι φίλοι τους, αν δηλαδή αψήφησαν το κρύο και όχι μόνο και βγήκαν για τραγούδι. Από ένα πρώτο υπολογισμό φαινόταν καθαρά ότι οι «κιοτήδες» ήταν ελάχιστοι. Είχαν όμως καιρό ακόμη για να ξεπορτίσουν. Σιγά- σιγά η ώρα όμως περνούσε. Έπρεπε να είναι πιστοί στη σύναξή τους στην πλατεία του χωριού. Στις 11 άρχισαν να φθάνουν τα πρώτα παιδιά στην πλατεία στο υπόστεγο του εγκαταλελειμμένου μύλου. Στις 1130 ο μύλος γέμισε από παιδιά.Τα πηγαδάκια πολλά και τα θέματα των συζητήσεων ήταν πόσα χρήματα μάζεψαν, ποιος τους έδωσε


περισσότερα και πόσα γλιστρήματα έφαγαν. Τις συζητήσεις διέκοψε η φωνή του Θανάση που φώναζε τα ονόματα των παιδιών. Στο άκουσμα του κάθε ονόματος μια λέξη ακούστηκε μόνο « παρών». Εκεί ήταν όλοι πιστοί στην υποχρέωσή τους. Σειρά είχε τώρα το παιχνίδι με τα χιόνια. Στην αρχή άρχισαν να φτιάχνουν χιονάνθρωπους και στο τέλος κατέληξαν με το χιονοπόλεμο. Το τι γινόταν δεν περιγράφεται. Παντού έβλεπες ξυλιασμένα χέρια, ρόδινα μαγουλάκια και κόκκινες μυτίτσες. Παιδιά και χιόνια έσμιξαν και έγιναν ένα.” Γεωργουλάκος Βασίλης, ετών 52


“...Πανέμορφο, ευάερο και ευήλιο το Περίβλεπτο αποτελεί με μόνη τη θωριά του μια πρώτης τάξης ευκαιρία για μια ευφροσύνη όσο και ευλογημένη απόδραση από τη τύρβη της πόλης μέσα στη παραδεισένια φύση του. Μ’ όλα αυτά στο μυαλό σου σκέφτεσαι και μονολογείς και λες : Ευλογία του Θεού ή μάλλον του Αγίου Αθανασίου που γιορτάζει τη μνήμη του μεθαύριο η εκκλησία του χωριού μου. Η απάντηση ξεκάθαρη και κάθετη : Ασφαλώς και των δυο!! Ο Άγιος Αθανάσιος μας καλεί μεθαύριο να τον τιμήσουμε με κάθε μεγαλοπρέπεια ως ελάχιστη ευγνωμοσύνη στις απλόχερες ευεργεσίες που μας έδωσε και συνεχίζει να μας δίνει η χάρη Του. ...σ’ αυτούς λοιπόν τους απλούς και δημιουργικούς Λευίτες του Θεού αλλά και του Χωριού αφιερώνω τούτες τις μικρές σκέψεις∙ ας είναι ελαφρύ το χώμα που τους σκεπάζει σαν της ελιάς το φύλλωμα, σαν το φύσημα του αγεριού.” Παπά Νικόλας, ετών 74

ΕΚ ΘΕΟΥ


“...Ωραίο το χωριό μας... όμως θα μπορούσε να διαμορφωθεί κατάλληλα η βασική είσοδος στο χωριό όπως ερχόμαστε από Βόλο, ώστε να αποκτήσουμε μια αισθητικά όμορφη εικόνα...Δεν ξέρω, εγώ δεν έχω σπουδάσει αλλά έτσι τα βλέπω τα πράγματα! ” Ευαγγελόπουλος Αριστείδης, ετών 58


...σε κάθε χωριό αυτό που υποδέχεται ή ξεπροβοδίζει τον επισκέπτη είναι τα μνήματα

# τα κουφώματα σε παράθεση στο φυσικό τοπίο σα “μνήματα” υποδοχής στο χωριό.


αθανασέκου χριστίνα δημητρακόπουλος τρύφωνας χατζηαγγελίδης παύλος



Odoiporikon