Issuu on Google+

Μοναχοῦ Μαρκέλλου Καρακαλληνοῦ

Αἴσθησις ζωῆς αἰωνίου

Χ.Φ.Δ.

Χοϊκές καταγραφές ἐμπειριῶν οὐρανίων


Αἴσθησις ζωῆς αἰωνίου


Αἴσθησις ζωῆς αἰωνίου Χοϊκές καταγραφές ἐμπειριῶν οὐρανίων

Πρόλογος τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Φιλοθέου Καθηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Καρακάλλου ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

 ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΉ ΦΟΙΤΗΤΙΚΉ ΔΡΆΣΗ


© Χριστιανική Φοιτητική Δράση Μαυρομιχάλη 32, 106 80 Ἀθήνα τηλ. 210. 36 14 135, www.xfd.gr Συλλογή ἄρθρων: Γεώργιος Σχοινᾶς Φωτογραφίες: Ἀρχείο Ἱ. Μ. Καρακάλλου Τοιχογραφίες Καθολικοῦ Ἱ. Μ. Διονυσίου Δημήτριος Λούκας Βασίλειος Σταθούλιας Χρῆστος Χρυσανθόπουλος Β’ ΕΚΔΟΣΗ: ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2012 ISBN: 978-960-99278-0-2


Περιεχόμενα Πρόλογος........................................................................ 11

Ὥρας Πρώτης.................................................................15 Τό Εὐαγγέλιον, τό φυλακτήριον τῆς ζωῆς μου...................................... 17 Τό μυστικό λουλούδι..................................................... 21 Ἡ ἡσυχία τοῦ νοός........................................................ 25 Εἰς τήν ἑαυτοῦ ψυχήν.................................................... 29

Ὥρας Τρίτης....................................................................33 Ἀναζητήσεις.................................................................... 35 Μικρά πετράδια ἀπό τό πέλαγος τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ.................................................... 39 Σκόρπια φύλλα.............................................................. 43 Περί τῆς στάσεως τοῦ νοῦ κατά τήν προσευχήν...................................................... 47

Ὥρας Ἕκτης...................................................................51 Ὁ ἐγκλεισμός τοῦ νοός εἰς τήν ψυχήν........................ 53 Ἡ ἀληθινή ἀνάπαυσις τῆς ψυχῆς................................. 57 Τί δῶρο θέλεις νά σοῦ ἀποστείλω;............................. 63 Μαζεύοντας ἀνεμῶνες.................................................. 67

Ὥρας Ἐνάτης..................................................................71 Τοῦ θείου ἐλέους τήν τελευταίαν ἀκτῖνα ἀπόστειλόν μοι.................................................. 73 Ἡ προσευχή θά εἶναι ἡ διαγωγή τοῦ μέλλοντος αἰῶνος.................................................. 77


8

Αἴσθησις ζωῆς αἰωνίου

Ἐνῶ δύει ὁ ἥλιος............................................................ 79 Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με.................................. 83

Μεσονύκτιας Ὥρας.......................................................87 Αἴσθησις ζωῆς αἰωνίου.................................................. 89 Γιά σένα, παιδί μου........................................................ 93 Τό ἆσμα τῆς ψυχῆς μου................................................. 97 Στοχασμοί τοῦ μεσονυκτίου.......................................101 Μέ ξύπνησε ἡ ἀγάπη σου, Κύριε...............................103

Ἐν παντί καιρῷ καί πάσῃ ὥρᾳ................................... 107 «Τίς ὁ ἁψάμενός μου;»................................................109 Ἔτσι ἡ παράδοσις συνεχίζεται....................................113 Τό πρόσωπον τῆς ψυχῆς.............................................117 «Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός ὑμῶν ἐστιν» (Λουκ. ιζ΄ 21)................................................................121 Ὁ θάνατος γέφυρα πρός τόν οὐρανό. Ἡ αἰωνιότης μᾶς ἀναμένει..........................................125 Περί τῆς αὐτομεμψίας.................................................129 Στοχασμοί τήν ὥρα τοῦ πόνου..................................133

Ἑορτολογικῶν Ὡρῶν................................................. 137 Τό βαθύτερο νόημα τῶν Χριστουγέννων.................139 Τά ἐφετινά Χριστούγεννα ἄς προσφέρωμεν εἰς τό Βρέφος τῆς Βηθλεέμ.........................................143 Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης καί ἡ οἰκογένεια...........................................................147 Ἡ ἐλευθερία τῆς ταπεινώσεως...................................151 Εἰς τήν Κοίμησιν τῆς ‘Υπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας...............155


Σ

άν μυρίπνοα ἀγριολούλουδα ἀπό τόν εὐώδη κῆπο τοῦ Περιβολιοῦ τῆς Παναγίας. Σάν εὐωδιαστοί κόκκοι λιβανιοῦ ψυχῆς καιομένης ἀπ’ τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Σάν ἁπτές ἀποδείξεις θεϊκῆς θωπείας σέ καρδιές δοσμένες ὁλοκληρωτικά στόν Θεό ἔφθαναν τά ἄρθρα τοῦ πατρός Μαρκέλλου Καρακαλληνοῦ στό περιοδικό μας «Ἡ Δρᾶσις μας». Κάθε φορά πού ἡ «χοϊκή χείρ ἁμαρτωλοῦ μοναχοῦ Μ.» ὑπέγραφε κάποιο ἄρθρο, στάλαζε στίς ψυχές τῶν ἀναγνωστῶν μας βάλσαμο θεϊκῆς παρηγορίας ἀλλά καί δυναμωτικό πρός ἐνίσχυση καί στηριγμό τοῦ πνευματικοῦ μας ἀγώνα ἀποκαλύπτοντας πνευματικές κορυφές πού μαγνήτιζαν τόν πόθο μας καί ἔθελγαν τήν καρδιά μας. Κι ὅταν ὁ Κύριος, πού τόσο ἀγάπησε καί δόθηκε ὁ π. Μάρκελλος, τόν κάλεσε κοντά του ἀπό τό Περιβόλι τῆς Παναγίας στόν παράδεισο τοῦ οὐρανοῦ, θελήσαμε


νά συλλέξουμε ταπεινά τοῦτα τά ἀγριολούλουδα τῆς προσφορᾶς του. Νά ρίξουμε τούς κόκκους τοῦ λιβανιοῦ του στίς καιόμενες ἀπό ἀναζήτηση καρδιές τῶν συγχρόνων ἀνθρώπων. Καί νά δημοσιεύσουμε καί πάλι τίς θωπεῖες τοῦ Θεοῦ στήν εὐγενική καί φιλόθεη ψυχή του. Ὄχι μόνο σάν εὐλαβικό μνημόσυνο στήν ὁσία μορφή του ἀλλά καί σάν μιά συνέχεια τῆς προσφορᾶς του στόν σύγχρονο ἄνθρωπο πού ἀναζητᾶ κάτι γνήσιο καί καρδιακό. Εὐχαριστοῦμε πολύ τόν Πανοσιολογιώτατο Καθηγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Καρακάλλου πού μᾶς ἔδωσε τήν εὐλογία γιά κάτι τέτοιο καί δέχθηκε νά προλογίσει τούτη τήν ἔκδοση καθώς ἐπίσης καί τό περιοδικό «Ἡ Δρᾶσις μας» πού μᾶς παραχώρησε τά δημοσιευθέντα σέ αὐτό ἄρθρα. Χριστιανική Φοιτητική Δράση


Πρόλογος τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Φιλοθέου Καθηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Καρακάλλου ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

ἀείμνηστος ἀδελφός τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Μονῆς π. Μάρκελλος ἦτο ἀπό τά ἔτη τῆς νεότητος συνδεδεμένος μέ τόν κύκλο τῆς Χριστιανικῆς Φοιτητικῆς Δράσης. Τήν σχέση αὐτή ἐκράτησε καί ἀργότερα, ἀφοῦ ἔγινε μοναχός. Διατηροῦσε τακτική ἀλληλογραφία μέ τόν ἐλλογιμώτατο διευθυντή συντάξεως τοῦ περιοδικοῦ «Ἡ Δρᾶσις μας» κ. Νικόλαο Βασιλειάδη καί συχνά ἀπέστελλε κείμενα πρός δημοσίευσιν στό ἔγκριτο περιοδικό. Ὅταν, μετά τήν ὁσιακή κοίμησί του (κατόπιν μακρᾶς καί σκληρᾶς δοκιμασίας τῆς ἐπωδύνου ἀσθενείας τοῦ καρκίνου), μᾶς ἐγνώρισαν ἀπό τήν Χριστιανική Φοιτητική Δράση τήν πρόθεσί τους νά συγκεντρώσουν τά κατά καιρούς δημοσιευθέντα χαριτωμένα αὐτά ἄρθρα καί νά τά ἐκδώσουν σέ ἕνα βιβλίο, μετά χαρᾶς ἀποδε-


12

Αἴσθησις ζωῆς αἰωνίου

χθήκαμε τήν ἀξιέπαινη αὐτή πρωτοβουλία, καρπός τῆς ὁποίας ὑπάρχει ὁ ἀνά χεῖρας ἐξαίρετος τόμος. Ὁ μακαριστός ἀδελφός μας π. Μάρκελλος ὑπῆρξε ἕνας ὑποδειγματικός κοινοβιάτης μοναχός, στολισμένος μέ ὅλες τίς ἀρετές. Δέν περιωρίζετο ὅμως στίς ἐξωτερικές μόνον ἀρετές καί στά τυπικά σχήματα, ἀλλά καλλιεργοῦσε τήν ἐσωτερική, νηπτική ἐργασία, καί ἰδιαιτέρως μάλιστα ἀδολεσχοῦσε στήν νοερά προσευχή. Παράλληλα πρός τά μοναχικά καθήκοντα, τή διακονία, τήν συμμετοχή στά κοινά, ἀφιέρωνε ἀρκετό χρόνο καί στό πλούσιο συγγραφικό του ἔργο. Ὅπως θά διαπιστώσῃ καί ὁ ἀναγνώστης, τά χαριτωμένα αὐτά κείμενα δέν εἶναι διανοητικά, ἐγκεφαλικά κατασκευάσματα οὔτε ἀπηχοῦν κάποια ἐπιπόλαια, παροδικά συναισθήματα δίχως βάθος, ἀλλά ἀποτελοῦν ἔκφρασι πνευματικῶν ἐμπειριῶν, γνησίων βιωμάτων τῆς θείας Χάριτος. Ἀκτινοβολοῦν τήν θέρμη τῆς ἀγάπης πού ἔκαιγε μέσα του γιά τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους. Μέσα στήν ἐξαγνισμένη του καρδιά, τό θεϊκό τοῦτο ἐργαστήρι τῆς νοερᾶς προσευχῆς, ἀνέβρυζαν τά ζωήρυτα νάματα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, «ὕδωρ ἁλλόμενον εἰς ζωήν αἰώνιον». Διά τοῦτο καί οἱ λόγοι του μιλοῦν στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων, μεταδίδουν, καθώς προσφυῶς λέγει καί ὁ τίτλος τοῦ βιβλίου, αἴσθησι ζωῆς


Πρόλογος

13

αἰωνίου, ἤτοι ζωῆς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι λουσμένης μέσα στό φῶς τῆς Χάρης τοῦ Θεοῦ. Ἐκφράζουμε τήν εὐαρέσκεια καί τόν δικαιολογημένο ἔπαινο εἰς τούς ὑπευθύνους τῆς Χριστιανικῆς Φοιτητικῆς Δράσης διά τήν ὅλη πρωτοβουλία καί ἐπιμέλεια τῆς ἐξαιρέτου αὐτῆς ἐκδόσεως, ἡ ὁποία καί πολύν καρπόν θά φέρῃ εἰς τάς ψυχάς καί μάλιστα θά εἶναι μία παρηγορία διά τούς πολυαρίθμους φίλους καί γνωστούς τοῦ ἀοιδίμου ἀδελφοῦ μας π. Μαρκέλλου. Εὐχόμεθα ἡ μελέτη τοῦ παρόντος βιβλίου νά ἀποτελέσῃ ἔναυσμα διά τήν καλλιέργεια τῆς προσευχῆς, τήν ἀναζωπύρωσι τῆς φλόγας τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποία ἐλάβαμε κατά τό ἅγιον Βάπτισμα καί δυστυχῶς κατεχώσθη κάτω ἀπό τήν ἰλύ τῶν παθῶν, καί χρειάζεται ἀγώνας διά νά καθαρισθῇ ἡ ψυχή ἀπό τό νέφος τῆς ἁμαρτίας, νά θερμανθῇ ἡ καρδιά ἀπό τήν συνεχῆ ἐπίκλησι τοῦ γλυκυτάτου ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί οὕτω νά λάμψῃ μέσα της τό φῶς τοῦ Ἁγίου καί Τριαδικοῦ ἡμῶν Θεοῦ, ᾧ πρέπει πᾶσα δόξα, τιμή καί προσκύνησις, νῦν καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Ἀρχιμ. Φιλόθεος Καθηγούμενος Ἱερᾶς Μονῆς Καρακάλλου Ἅγιον Ὄρος


Χοϊκές καταγραφές ἐμπειριῶν οὐρανίων

Ὥρας Πρώτης


Τό Εὐαγγέλιο εἶναι ἡ ζωή τοῦ Κυρίου, εἶναι αὐτός ὁ Κύριος.


Τό Εὐαγγέλιον, τό φυλακτήριον τῆς ζωῆς μου

Υ

ἱέ καί Λόγε τοῦ Θεοῦ, Σέ ἠγάπησα ἐκ νεότητος καί τό ἱερόν σου Εὐαγγέλιον εἶναι ὁ ὁδηγός τῆς ζωῆς μου. Τό κρατῶ ἀπό μικρό παιδί, ἀπό τότε πού ὁ παπάς τοῦ χωριοῦ μοῦ τό ἔδωσε τήν ὥρα τοῦ Κατηχητικοῦ. Τό κρατῶ στά χέρια μου, ἀλλά τό αἰσθάνομαι ὅλο μέσα μου. Τό ἀγαπῶ καί δέν τό ἀποχωρίζομαι ποτέ. Ὁ λόγος σου ἐνοικεῖ μέσα στήν ψυχή μου. Μέ τό Εὐαγγέλιο κατευθύνομαι καί μέ αὐτό ἀπολογοῦμαι. Ἀπό πολλές παγίδες τοῦ διαβόλου μέ ἐγλύτωσε καί τά ἁμαρτήματά μου θά ἦταν πολύ περισσότερα, ἐάν δέν ἐγνώριζα τό Εὐαγγέλιον. «Εἰ μή ὅτι ὁ νόμος σου μελέτη μού ἐστι, τότε ἄν ἀπωλόμην ἐν τῇ ταπεινώσει μου» (Ψαλμ. 118, 92).


18

Αἴσθησις ζωῆς αἰωνίου

Δέσποτα Θεέ Πάτερ Παντοκράτορ, εἰς τό χέρι σου κρατεῖς τό Εὐαγγέλιο καί εὐλογεῖς τήν κληρονομίαν σου. Μέ αὐτό θά κρίνῃς τόν κόσμον σου. Τό Εὐαγγέλιο εἶναι ἡ ζωή τοῦ Κυρίου, εἶναι αὐτός ὁ Κύριος. Δέν μπορῶ νά ἀποχωρισθῶ οὔτε τόν Κύριον, οὔτε τό Εὐαγγέλιον. Τό Εὐαγγέλιον εἶναι τό φυλακτήριον τῆς ζωῆς μου. Ἀκούω τήν φωνήν σου, Κύριε, καί στηρίζεται ἡ ψυχή μου· «Ἀμήν ἀμήν λέγω ὑμῖν ὅτι ὁ τόν λόγον μου ἀκούων καί πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωήν αἰώνιον, καί εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλά μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν» (Ἰωάν. ε΄ 24). Ἀπό πόσους σωματικούς, ἀλλά καί ἠθικούς κινδύνους δέν μέ προφυλάσσει τό Εὐαγγέλιον; Διά τοῦτο· «ἐν τῇ καρδίᾳ μου ἔκρυψα τά λόγιά σου, ὅπως ἄν μή ἁμάρτω σοι» (Ψαλμ. 118, 11). Σέ παρακαλῶ, Κύριέ μου, κάνε τή ζωή μου ἕνα ἀνοιχτό Εὐαγγέλιο. Λαχταρῶ ἡ ζωή μου νά γίνῃ ὅλη μιά προσευχή, μιά δοξολογία γιά Σένα. Δέν ἐπιθυμῶ τίποτε ἄλλο, παρά νά ἀναπνέω, νά κινοῦμαι καί νά ὁμιλῶ μόνο γιά τό Ὄνομά σου. Φλογίζεται ἡ καρδία μου, Κύριε, ὅταν μελετῶ τό Εὐαγγέλιον. Ὅταν ἀρχίζω νά τό ἀναγινώσκω, ἡ ἀναπνοή μου γίνεται προσευχή καί ἡ ψυχή μου στρέφεται μέ ἰσχυρό πόθο σέ Σένα.


Ὥρας Πρώτης

19

Βοήθησέ με νά γίνῃ ἡ ψυχή μου χωρητική τῶν λόγων σου καί νά ἁπλώνεται στό βάθος τῶν νοημάτων. Εἶναι μεσονύκτιον, Κύριε, καί ἡ ψυχή μου πληγώθηκε ἀπό τήν ἀγάπη τῶν λόγων σου. Μεγάλη ἀδικία γίνεται σέ κάθε ψυχή πού δέν ἀγαπᾶ τό Εὐαγγέλιον. Μεγάλη καταφρόνησις, Θεάνθρωπε Κύριε, νά ἀγνοοῦμε τό Εὐαγγέλιό σου. Ἡ γνῶσις ἀλλά καί ἡ ὑπακοή εἰς τούς λόγους σου εἶναι ἡ μόνη ὁδός τῆς σωτηρίας. «Ἐν τίνι κατορθώσει νεώτερος τήν ὁδόν αὐτοῦ; ἐν τῷ φυλάξασθαι τούς λόγους σου» (Ψαλμ. 118, 9). Φώτιζε τούς Χριστιανούς, Κύριε, νά ἀρχίζουν ἀπό μικρά παιδιά νά κρατοῦν καί νά ζοῦν μέ τό Εὐαγγέλιο. Τό Εὐαγγέλιο εἶναι γιά κάθε ψυχή τό πᾶν. Σ᾿ εὐχαριστῶ, Κύριέ μου, πού μοῦ ἔδωσες τό Εὐαγγέλιο, τό ὁποῖον φωτίζει τόν δρόμο μου καί μέ ὁδηγεῖ στήν μετάνοια. Ἄς γίνῃ αὐτό ἡ ὁδός, ἡ ζωή καί τό φῶς γιά κάθε ψυχή. Ἀμήν.


Τό Περιβόλι τῆς Παναγίας παραμένει πάντα ἀνθισμένο.


Μαζεύοντας ἀνεμῶνες

Σ

καρφαλώνω στίς πλαγιές νά κόψω ἀνεμῶνες. Εἶναι τόσο πολλές καί καταφρονημένες. Μικρά λουλουδάκια ταπεινά, πού λίγο - λίγο προβάλλουν πάνω ἀπό τή γῆ, μά εἶναι τόσο χαριτωμένες. Μέ τά ρόζ πέταλα καί τούς μαύρους στήμονες φαντάζουν τόσο ὄμορφα ἐπάνω στήν καταπράσινη γῆ. Εἶναι σάν κεντήματα ἐπάνω στό χλωρό χορτάρι. Ἀνθίζουν κάθε ἡμέρα λίγες - λίγες. Φυτρώνουν ἐπάνω σέ λίγο χῶμα, ἀκόμη καί στίς σχισμές τῶν βράχων. Φυσᾶ ὁ βοριᾶς καί σκορπᾶ τά λεπτά πέταλα. Εἶναι ἕνα εὐαίσθητο χαμολούλουδο πού προμηνύει τήν Ἄνοιξι. Κόπτω ἀνεμῶνες καί κάνω μικρά μπουκέτα, μά καί τίς λυπᾶμαι πάλι. Τίς παρηγορῶ καί τίς λέγω: —Τό χέρι μου βάναυσα σᾶς ἔκοψε, ἔτσι εἶναι καί ἡ


68

Αἴσθησις ζωῆς αἰωνίου

ψυχή μου. Μά μή λυπῆσθε· θά σᾶς στείλω σέ ψυχές λεπτές καί εὐγενικές. Καί ἄν φθάσετε ἐκεῖ πονεμένες καί μαραμένες, μέ τήν ἀγάπη τους θά σᾶς ζωοποιήσουν καί θά σᾶς χαροποιήσουν. Σᾶς περιμένουν ἐκεῖ κάτω, σᾶς λαχταροῦνε ὅλοι. Θέλουν νά τούς πᾶτε τήν εὐωδιά ἀπό τῆς Παναγιᾶς τό Περιβόλι. Κι ἄν σᾶς ρωτήσουν: —Τί κάνουν ἐκεῖ οἱ Μοναχοί, μοσχοβολάει ἡ προσευχή; Τί θά τούς πῆτε, λουλουδάκια μου ταπεινά καί χαρωπά; —Θά ποῦμε πώς φυσάει ἀκόμη ἕνας ἀγέρας ἀπό τοῦ Γερο-Ἄθωνα τήν κορυφή καί θερμαίνει αὐτή τή γῆ κι ἀνθοφορεῖ καί καρποφορεῖ τῆς ψυχῆς ἡ ἀρετή. Θά ποῦμε ἀκόμη πώς συνεχίζεται στά μοναστήρια, στίς σκῆτες καί τά ἐρημητήρια ἡ ἀσίγητος ὑμνωδία πρός τόν Βασιλέα καί Δημιουργό τῆς κτίσεως. Συνεχίζεται ἡ ἀπ’ αἰώνων παραδοθεῖσα πνευματική κληρονομιά. Ἀναλλοίωτος παραμένει ἡ πατερική παράδοσις καί τά τυπικά εἶναι γραμμένα καί δέν παραβιάζονται. Θά ποῦμε ἀκόμη πώς τό Περιβόλι τῆς Παναγίας παραμένει πάντα ἀνθισμένο καί κάθε ψυχή πού ἔρχεται μπορεῖ νά βρῇ τόν τόπο ὅπου θά ριζώσῃ, θά βλαστήσῃ


Ὥρας Ἕκτης

69

καί θά καρποφορήσῃ. Ἔτσι συνεχίζεται ἡ παράδοσις καί ἡ ὑπακοή στήν πεῖρα τῶν Πατέρων. —Μήπως ἔχετε καί κάτι ἄλλο νά πῆτε, καλές μου ἀνεμῶνες, ἀδαμαντοκόλλητα πετράδια στόν καταπράσινο χιτῶνα τῆς γῆς; —Ἔχομε ἕνα λεπτό λόγο ἀκόμη καί θά τόν ποῦμε, ἐπειδή ἐσύ μᾶς παρακινεῖς. Βλέπεις τά λουλουδάκια μας, τά εὐαίσθητα πέταλά μας; Δέν ἀντέχουν πολύ στό φύσημα τοῦ ἀγέρα. Ὅταν φυσᾶ δυνατός ἄνεμος, τά ξεφυλλίζει καί πέφτουν κάτω. Βλέπεις καί τίς ψυχές πού ἔρχονται στό Ἅγιον Ὄρος πόσο κουρασμένες καί ἀσθενικές εἶναι; Μά παρ’ ὅλη αὐτή τήν ἀδυναμία ἔρχονται καί προσδοκοῦν τήν εὐλογία ἀπό τήν Παναγία νά ἀγωνισθοῦν ἐνάντια στήν φύσι τους καί τίς ἀδυναμίες. —Πολύ μέ παρηγόρησε ὁ λόγος σας, ταπεινά μου λουλουδάκια. Ἐπιτρέψατέ μου μόνο νά κόψω ἀκόμη μερικά μπουκέτα, νά τά στείλω σέ ψυχές εὐγενικές πού πολύ θά χαροῦν ὅταν σᾶς δεχθοῦν.


Σ

άν μυρίπνοα ἀγριολούλουδα ἀπό τόν εὐώδη κῆπο τοῦ Περιβολιοῦ τῆς Παναγίας. Σάν εὐωδιαστοί κόκκοι λιβανιοῦ ψυχῆς καιομένης ἀπ’ τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Σάν ἁπτές ἀποδείξεις θεϊκῆς θωπείας σέ καρδιές δοσμένες ὁλοκληρωτικά στόν Θεό ἔφθαναν τά ἄρθρα τοῦ ἀειμνήστου πατρός Μαρκέλλου Καρακαλληνοῦ στό περιοδικό «Ἡ Δρᾶσις μας»... Θελήσαμε νά συλλέξουμε ταπεινά τοῦτα τά ἀγριολούλουδα τῆς προσφορᾶς του. Νά ρίξουμε τούς κόκκους τοῦ λιβανιοῦ του στίς καιόμενες ἀπό ἀναζήτηση καρδιές τῶν συγχρόνων ἀνθρώπων. Καί νά δημοσιεύσουμε καί πάλι τίς θωπεῖες τοῦ Θεοῦ στήν εὐγενική καί φιλόθεη ψυχή του. Ὄχι μόνο σάν εὐλαβικό μνημόσυνο στήν ὁσιακή μορφή του ἀλλά καί σάν μιά συνέχεια τῆς προσφορᾶς του στόν σύγχρονο ἄνθρωπο πού ἀναζητᾶ κάτι γνήσιο καί καρδιακό...

ISBN: 978-960-99278-0-2


Αίσθησις Ζωής Αιωνίου (αποσπάσματα)