Issuu on Google+

XIV conmigo) (Contra a morte o amor que vai stino Dos días que reserva para min o de ir cada unha das súas noites por viv sería a derradeira a única esencial se puidese vivirte a ti tamén calma trasnoitado sobre o teu corpo en cohabitando os teus soños sobrevivindo á miña inexistencia soñando nas túas noites ou prorrogado en ti. Un soño alleo rep

etido

O certo é que teñ o a impresión ás veces que se fai máis pat ente cada día de que pese ás ev idencias en contra debín morrer daq uela e estou vivindo u n soño repetido nas noites dos qu e me seguen quer endo.

ÍRITO E NO

U ESP UZAN NO ME R C SE S A R U MOITAS CULT S. I FRONTEIRA A H N O N N MEU CORAZÓ


Lois Pereiro

naceu en Monforte de Lemos no ano

1958. Con dezasete anos marchou a Madrid onde comezou a estudar Ciencias Políticas e Socioloxía e máis tarde francés, inglés e alemán. Xunto con Antón Patiño, Xosé Manuel Pereiro e Manuel Rivas fundou a revista Loia, que só coñecería catro números (o último de 1978). Nesta publicación apareceron poemas de Lois Pereiro que posteriormente serían recollidos en Poemas para unha loia (1996). De regreso á terra natal, Pereiro figurou nas antoloxías colectivas recollidas baixo os títulos De amor e desamor

letrista after-punk (Terra Cha ou Narcisismo) para Radio Océano, a banda de seu irmán. En vida Pereiro só publicou dúas obras, Poemas

1981/1991 (1992) e Poesía de amor e enfermidade (1995), duros e espidos poemarios en que se fan patentes as pegadas expresionistas, as referencias á literatura xermánica e certos trazos da contracultura. Nos seus textos son constantes as referencias á cultura centroeuropea: Thomas Bernhard, Paul Celan, Paul Valery, Apollinaire, James Joyce, Rilke, Yeats, T. S. Elliot, Handke, Breton, Win Wenders...

(1984) e De amor e desamor II (1985), compilacións en que figuran nomes como Pilar Pallarés, Miguel Anxo

A morte sobreviríalle na cidade Coruña en 1996.

Fernán Vello, Manuel Rivas...poetas de moi diferentes tendencias mais que partillaban inquedanzas culturais. Entre as iniciativas conxuntas deste grupo heteroxéneo destaca

“A REFLEXIÓN, AS IDEAS, A CREACIÓN

o sostemento da revista Luzes de Galiza, onde viron a luz

OU AS PALABRAS. A ARTE E A CULTURA

—para alén do ensaio xa citado— os oito primeiros capítu-

É SEMPRE O QUE ME SALVA DA TENTA-

los da súa novela inconclusa Náufragos do paradiso.

CIÓN DA MORTE, E ME ANIMA A REI-

En 1983 e 1987 viaxou por Europa. Traballou como tradutor de alemán, francés e inglés no ámbito da dobraxe tanto no cine coma na televisión. Tamén se prodigou como

NICIAR, A REANUDARME NO COÑECEMENTO E NA TRANSFORMACIÓN DA MIÑA ALMA EXTRAVIADA.“


Sinten os fíos do día

Narcisismo

caír na súa estructura destecida

Sigo os pasos do sangue no meu corpo

os cinco dedos fríos

e coa unlla do meu dedo máis firme abro un sulco vermello en media lúa

da noite dixital que me persigue

na vea que me acolle tan azul.

cos seus galgos de sombra vixiante. E a miña imaxe vaise cara á noite sen a lus que a limita medrando nesa tebra familiar.

Outro poema de amor El xa non sintía nada alí deitado e ela tampouco ó velo. Preguntouse se o amara algunha vez mentres vía o seu sangue a caer na alfombra que ela, sempre ela, tería que limpar cando o levasen.


Acróstico Somentes intentaba conseguir deixar na terra algo de min que me sobrevivise sabendo que debería ter sabido impedirme a min mesmo descubrir que só fun un interludio atroz entre dous muros de silencio só puiden evitar vivindo á sombra inocularlle para sempre a quen amaba doses letais do amor que envelenaba a súa alma cunha dor eterna sustituíndo o desexo polo exilio iniciei a viaxe sen retorno deixándome levar sen resistencia ó fondo dunha interna aniquilación chea de nostalxia.

Poderíano escoller como epitafio

Cuspídeme enriba cando pasedes por diante do lugar no que eu repouse enviándome unha húmida mensaxe de vida e de furia necesaria.



LETRAS GALEGAS 2011 NO IES LAGOA DE ANTELA