Page 1


CHRISTOPHER MOORE

WYSPA WYPACYKOWANEJ KAPŁANKI MIŁOŚCI

PRZEŁOŻYŁ JACEK DREWNOWSKI

WYDAWNICTWO MAG WARSZAWA 2008


Tytuł oryginału: Island of the Sequined Love Nun Copyright © 1997 by Christopher Moore Copyright for the Polish translation © 2008 by Wydawnictwo MAG Redakcja: Joanna Figlewska Korekta: Urszula Okrzeja Ilustracje i opracowanie graficzne okładki: Irek Konior Projekt typograficzny, skład i łamanie: Tomek Laisar Fruń Wydanie I ISBN 978-83-7480-111-9 Wydawca: Wydawnictwo MAG ul. Krypska 21 m. 63, 04-082 Warszawa tel./fax (0-22) 813 47 43 e-mail: kurz@mag.com.pl http://www.mag.com.pl Wyłączny dystrybutor: Firma Księgarska Jacek Olesiejuk Sp. z o.o. ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Maz. tel. (22) 721-30-00 www.olesiejuk.pl Druk i oprawa: drukarnia@dd-w.pl


CZĘŚĆ PIERWSZA

FENIKS


1

DRZEWO LUDOŻERCÓW

G

dy Tucker Case się obudził, zwieszał się z gałęzi drzewa chlebowego na linie z włókna kokosowego. Wisiał twarzą w dół mniej więcej dwa metry nad piaskiem, zapięty w jakiś rodzaj uprzęży, a dłonie i stopy miał związane razem. Uniósł głowę i z wysiłkiem rozejrzał się dookoła. Zobaczył białą piaszczystą plażę, okoloną palmami kokosowymi, ognisko z łupin kokosa, chatę z palmowych liści i ścieżkę z białego koralowego żwiru, prowadzącą do dżungli. Panoramę uzupełniała uśmiechnięta brązowa twarz starego tubylca. Tubylec wyciągnął rękę o paznokciach niczym szpony i uszczypnął Tuckera w policzek. Tucker krzyknął. 7


– Mniam – powiedział tubylec. – Coś za jeden? – spytał Tucker. – Gdzie jestem? Gdzie nawigator? Tamten tylko się uśmiechnął. Miał żółte oczy, jego włosy stanowiły dziką plątaninę loków i ptasich piór, zęby zaś były czarne i spiłowane. Wyglądał jak szkielet z wydatnym brzuchem, obciągnięty zniszczoną skórą. Skórę tę znaczyły krzywe różowe blizny. Niewielkie szramy na piersi układały się w kształt rekina. Za jedyne odzienie służyła mu przepaska biodrowa, utkana z jakichś roślinnych włókien. Za sznurem, którym był przepasany, tkwiła maczeta o bardzo groźnym wyglądzie. Tubylec poklepał Tuckera po policzku popielatą, stwardniałą dłonią, a potem odwrócił się i odszedł, zostawiając go wiszącego. – Czekaj! – krzyknął Tucker. – Zdejmij mnie. Mam pieniądze. Mogę ci zapłacić. Tamten człapał ścieżką i się nie oglądał. Tucker naprężył uprząż, ale zdołał tylko wprowadzić się w powolny ruch obrotowy. Gdy się tak kręcił, zobaczył nawigatora, wiszącego bez zmysłów tuż obok. – Ej, żyjesz? Nawigator ani drgnął, ale Tucker widział, że oddycha. – Ej, Kimi, ocknij się! Wciąż żadnej reakcji. Spróbował naprężyć sznur na nadgarstkach, ale więzy tylko się zacieśniły. Po kilku minutach poddał się, wyczerpany. Rozluźnił się i zaczął rozglądać za czymś, co nadałoby

8


tej dziwacznej scenerii jakiś sens. Dlaczego tubylec powiesił ich na drzewie? Kątem oka dostrzegł ruch i odwrócił się, by zobaczyć brązowego kraba, szamoczącego się na końcu sznurka przywiązanego do pobliskiej gałęzi. Oto była odpowiedź: powiesili ich na drzewie, jak kraba, żeby zachowali świeżość, aż będzie można ich zjeść. Zadrżał, widząc oczyma wyobraźni zęby tubylca zaciskające się na jego goleni. Próbował się skupić na tym, jak uciec, zanim tubylec wróci, ale jego umysł wciąż podążał na morze żalu i domysłów, szukając miejsca, w którym świat zwrócił się przeciwko niemu i umieścił go na drzewie ludożerców. Jak w wypadku większości poważnych błędów, które popełnił w życiu, także tym razem wszystko zaczęło się w barze. W lobby hotelu Holiday Inn na lotnisku w Seattle dominowała myśliwska zieleń, do spółki z mosiężnymi relingami i dębowym fornirem. Gdyby usunąć bar, pomieszczenie wyglądałoby jak dział męski w Macy’s. Była pierwsza w nocy i barmanka, korpulentna kobieta w średnim wieku i o hiszpańskich rysach polerowała już szklanki, czekając, aż troje ostatnich klientów wyjdzie, żeby mogła iść do domu. Przy końcu kontuaru siedziała samotna młoda kobieta w krótkiej spódniczce i z przesadnym makijażem. Tucker Case siedział parę stołków dalej, obok jakiegoś biznesmena. – Lemingi – powiedział biznesmen. – Lemingi? – powtórzył Tucker.

9


Byli pijani. Tamten, przysadzisty i po pięćdziesiątce, miał na sobie grafitowy garnitur. Na jego nosie i policzkach widniały popękane naczynia krwionośne. – Większość ludzi to lemingi – ciągnął. – Dlatego im się nie udaje. Zachowują się jak samobójcze gryzonie. – Ale pan jest gryzoniem wyższego poziomu? – spytał Tucker z uśmiechem cwaniaka. Miał trzydzieści lat, mniej więcej metr osiemdziesiąt wzrostu, schludnie przystrzyżone jasne włosy i niebieskie oczy. Był ubrany w marynarskie spodnie, trampki i białą koszulę z niebiesko-złotymi wyłogami. Kapitańska czapka spoczywała na kontuarze, obok dżinu z tonikiem. Bardziej interesowała go dziewczyna przy końcu baru niż rozmowa z biznesmenem, ale nie wiedział, jak się przenieść, żeby to nie było zbyt oczywiste. – Nie, ale ograniczyłem zachowania leminga do związków osobistych. Trzy żony. – Zamachał mu przed nosem pałeczką do mieszania drinków. – Sukces w Ameryce nie wymaga szczególnego talentu ani wielkiego wysiłku. Wystarczy postępować konsekwentnie i nie spieprzyć sprawy. Właśnie na tym wykłada się większość ludzi. Nie mogą znieść presji uzyskania tego, czego chcą, więc gdy są już blisko, aranżują jakąś klapę, by nie odnieść sukcesu. Słuchając tej litanii o lemingach, Tucker Case czuł się nieswojo. Od czterech lat miał dobrą passę i z barmana stał się pilotem korporacyjnych odrzutowców. – Może niektórzy po prostu nie wiedzą, czego chcą – powiedział. – Może tylko wyglądają jak lemingi. 10


– Każdy wie, czego chce. Pan wie, czego pan chce, prawda? – Jasne, że wiem – odparł Tucker. W tej chwili chciał przede wszystkim skończyć tę rozmowę i poznać dziewczynę na końcu baru, zanim zamkną. Gapiła się na niego od pięciu minut. – Czego? – Biznesmen chciał odpowiedzi. Czekał. – Chcę dalej robić to, co robię. Jestem szczęśliwy. Biznesmen pokręcił głową. – Przykro mi, synu, ale nie kupuję tego. Polecisz z urwiska z resztą lemingów. – Powinien pan wygłaszać mowy motywacyjne – stwierdził Tucker, skupiony na dziewczynie, która właśnie wstała, położyła na barze pieniądze, wzięła swoje papierosy i wsunęła je do torebki. – Ja wiem, czego chcę – powiedziała. Biznesmen odwrócił się, posyłając jej uśmiech dobrodusznego satyra. – A czego, skarbie? Podeszła do Tuckera i przycisnęła biust do jego pleców. Miała kasztanowe loki, spływające na ramiona, niebieskie oczy i nos, który był lekko skrzywiony, ale nie jakoś strasznie. Z bliska wydawała się wręcz zbyt młoda, by pić alkohol. Z większej odległości postarzał ją makijaż. Patrząc biznesmenowi w oczy, jakby w ogóle nie zauważyła Tuckera, powiedziała: – Chcę dołączyć do klubu podniebnych kochanków, i to jeszcze tej nocy. Pomożesz mi? 11


Biznesmen spojrzał na kapitańską czapkę Tuckera na kontuarze, a potem znowu na dziewczynę. Zrezygnowany, powoli pokręcił głową. Naparła mocniej na plecy Tuckera. – A ty? Uśmiechnął się do biznesmena, po czym przepraszająco wzruszył ramionami. – Chcę tylko dalej robić to, co robię. Dziewczyna włożyła jego czapkę i ściągnęła go ze stołka. Zaczął szukać w kieszeni pieniędzy, gdy wlokła go w stronę drzwi. Biznesmen uniósł rękę. – Nie, ja zapłacę za drinki, synu. Pamiętaj tylko, co powiedziałem. – Dzięki – odrzekł Tuck. Na zewnątrz, w lobby, dziewczyna powiedziała: – Nazywam się Meadow. – Patrzyła w przód, stawiając krótkie, marszowe kroki, jakby wcale go nie uwodziła, tylko prowadziła na misję antyterrorystyczną. – Ładne imię – stwierdził. – Ja się nazywam Tucker Case. Ludzie mówią mi Tuck. Nadal na niego nie patrzyła. – Masz samolot, Tuck? – Mam dostęp do samolotu. – Uśmiechnął się. To była rewelacja. Rewelacja! – Dobra. Wprowadź mnie do klubu podniebnych kochanków, a ja nie wezmę pieniędzy. Zawsze chciałam zrobić to w samolocie. 12


Tucker przystanął. – Jesteś... To znaczy robisz to dla... Zatrzymała się i odwróciła, by pierwszy raz spojrzeć mu w oczy. – Masz lekkiego świra, nie? – Dziękuję. Też bardzo mi się podobasz. – Naprawdę tak było. – Nie, no... podobasz mi się. Ale myślałam, że pilot szybciej łapie pewne rzeczy. – Czy to element zabawy z poniżaniem i kajdankami? – Nie, za to płaci się ekstra. Po prostu prowadzę rozmowę. – A, rozumiem. Zaczynał mieć wątpliwości. Rano musiał lecieć do Houston i naprawdę powinien się przespać. Mimo wszystko, kroiła się niezła historia do opowiadania chłopakom w hangarze, o ile pominie dwa detale: że on jest samobójczym gryzoniem, a ona to prostytutka. Z drugiej strony nie musiał tego zrobić, żeby potem o tym opowiadać, prawda? – Chyba nie powinienem lecieć – stwierdził. – Trochę się upiłem. – To nie masz nic przeciwko temu, żebym wróciła do baru i złapała twojego kumpla? Nie zaszkodzi trochę zarobić. – To może być niebezpieczne. – O to chodzi, nie? – Uśmiechnęła się. – Nie, naprawdę niebezpieczne. – Mam kondomy. 13


Wzruszył ramionami. – Złapię taksówkę. Dziesięć minut później szli po mokrym asfalcie w stronę kilku korporacyjnych odrzutowców. – Jest różowy! – Tak, no i co? – Latasz różowym samolotem? Gdy Tuck otworzył właz i opuścił schodki, doznał smutnego wrażenia, że biznesmen w barze mógł mieć rację.

Wyspa wypacykowanej kapłanki miłości  

Przed Wami cudownie obłąkana podróż w samo serce tropikalnego raju – świata kultów cargo, ludożerców, szalonych naukowców, wojowników ninja...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you