Page 1

De Wissel

Clubblad van de Atletiek– en Triathlonvereniging Athlos december 2017


Lidmaatschap Verlenging lidmaatschap Stilzwijgende verlenging van het lidmaatschap voor een jaar blijft mogelijk voor (sport)verenigingen indien het lid niet opzegt. De Wet van 26 november 2010 met betrekking tot de stilzwijgende verlenging van abonnementen en lidmaatschappen is aangenomen en gepubliceerd in het Staatsblad op 30 november 2010. Ingevolge deze wetswijziging wordt aan art. 2:35 BW een nieuw lid toegevoegd. De tekst hiervan luidt als volgt: "De vereniging draagt er zorg voor dat de leden de voor opzeggingen van het lidmaatschap noodzakelijke informatie eenvoudig kunnen raadplegen. De informatie wordt in ieder geval opvallend vermeld op de hoofdpagina van de website en op bladzijde 1, 2 of 3 van het ledenblad, indien een vereniging gebruik maakt van deze communicatiemiddelen." De leden hoeven dus niet jaarlijks persoonlijk een brief of mail te krijgen waarin gevraagd wordt of zij nog lid willen blijven. Opzeggen van het lidmaatschap, hoe doe je dat? Opzegging van het lidmaatschap moet schriftelijk en tenminste 7 dagen voor aanvang van de volgende maand plaatsvinden aan de ledenadministratie. Dit kan door middel van een brief of e-mail aan ledenadministratie AV Athlos (ledenadministratie@athlos.nl). Een mededeling aan de trainer is wel zo netjes, maar is niet voldoende. De opzegging moet dus tenminste 7 dagen voor aanvang van de volgende maand bij de ledenadministratie binnen te zijn, anders is men de gehele volgende maand nog lid (inbegrepen de contributieverplichting). Als de opzegging op 1 januari moet ingaan, dan moet de opzegging uiterlijk op 15 december bij de ledenadministratie zijn, omdat de Atletiekunie een uiterste opzegdatum hanteert van 31 december. Als hieraan niet wordt voldaan dan zal het lidmaatschap van de Atletiekunie nog een volledig jaar doorlopen. In de schriftelijke opzegging moet naast de naam en initialen ook geboortedatum en lidmaatschapsnummer van de Atletiekunie te worden vermeld. Wijzigingen, welke en hoe doe je dat? Wijzigingen in het lidmaatschap dienen schriftelijk gemeld te worden aan de ledenadministratie. Dit kan door een e-mail aan ledenadministratie@athlos.nl of brief te sturen (zie belangrijke adressen in dit clubblad). Voorbeelden van wijzigingen zijn; adreswijziging, verandering in de lidmaatschapsvorm, wedstrijdlicentie, etc. Deze mutaties worden, door Athlos, gemeld aan de Atletiekunie.

       

 

    

    

Lidmaatschap Adressen Voorwoord en Wedstrijden Van de Bestuurstafel Even voorstellen Uit Het Startblok Overzicht trainingen baan Ontwikkelingen op energiebesparingsgebied Athlos-kleding Auto Versteeg BuurmanNieuwjaarsloop, Crossbattle en receptie De Jacob Haklander Bokaal Commissie BWW Ode aan de Vrijwilligers Militair WK cross-country Wandelsport met o.a. Vlasakkerloop Running Mom– vervolg Vitaal… sluit 2017 af Afscheid trainer Nico Eiger Ultra Trail E51 Is de loopband een goed alternatief? Kampioenen 2017 Kopij voor Wissel 1 inleveren voor 20 januari 2018


Broekhuis Harderwijk draagt Athlos graag een warm hart toe door: •Het betalen van een sponsorbedrag van € 150,- per gekochte auto ( nieuw, lease, gebruikt) door een verenigingslid of ouder van een jeugdlid. Dit geldt voor alle Broekhuis merken. •Het betalen van een sponsorbedrag van € 15,- indien een lid van Athlos of ouder van een jeugdlid bij Broekhuis Harderwijk onderhoud laat uitvoeren met een factuurbedrag hoger dan € 100,- . Alle merken kunnen door Broekhuis Harderwijk worden onderhouden. •Het betalen van een sponsorbedrag van € 25,- indien een lid van Athlos of ouder van een jeugdlid bij Broekhuis Harderwijk de schade aan een auto laat herstellen met een factuurbedrag hoger dan € 500,Alle merken kunnen door Broekhuis Harderwijk/ Autoschade worden hersteld.

Meld de koop/onderhoud en/of schade bij de penningmeester via penningmeester@athlos.nl o.v.v. naam, datum, kenteken, koop/onderhoud/schade.


CLUBHUIS

Strokelweg 9, 3847 LR Harderwijk

CORRESPONDENTIEADRES

Strokelweg 9, 3847 LR Harderwijk

CONTACT

Secretaris@Athlos.nl

0341 432169

Bestuur *Voorzitter

Nico Verzijl

06 22529208

*Vicevoorzitter

Alida van de Kolk

06 23026891

*Secretaris

Harry Klumper

0341-557211

*Penningmeester

Marcel Celie

0341 417831

*Algemeen lid

Kim Boterenbrood

06 34022283

Commissies *Wedstrijdorganisatiecommissie

Kees van Gemert

06-51229928

*Commissie baan- en wegatletiek & Wandel

Kees de Groot

0341 413551

*Sponsorcommissie

Marc Bezemer

06 57574687

*PR- en Redactiecommissie

Luuk de Jong

0341 421103

*Kantinecommissie

Arno Vossenberg

0341 424885

*Accommodatiecommissie

Theo Stevens

0341 413061

*Jeugdcommissie

VACANT

Overige *Ledenadministratie

Pietsje Koornstra

0341 425201

*Wedstrijd secretaris

Gijs Nijhuis

0341 427318

*Secretaris uitwedstrijden

Wilma Winkeler

0341 562736

*Jurycontactpersoon

Jan Koornstra

*Webmaster

Petra van Essen

*Arbocoördinator

Hans Kuijken

0341 415409

*Vertrouwenspersoon

Volkert Bakker

0341 424293

*Vertrouwenspersoon

Rina de Vries

0341 426732

*Vrijwilligerscoördinator

Janet Granneman

*Trainerscoördinator baan

Kevin van de Wassenberg

06 38567886

*Trainerscoördinator weg

Harry Petersen

06 51422899

*Trainerscoördinator Wandelen/Nordic Walking Ria van ‘t Slot Hoofdtrainers *Baanatletiek

Alida v.d. Kolk

06 23026891

*Wegatletiek

Alice Poel

06 50401841

*Wandelen/Nordic Walking

Petra Winter-Pos

06-13833026

Voor de overige trainers en contactadressen verwijzen wij u naar de website van Athlos.

www.athlos.nl


Wedstrijden Bosloop 31 december

Alweer de laatste Wissel van het jaar 2017.Nog niet zo lang geleden, voor je gevoel, liepen we de jaarlijkse Nieuwjaarsloop met daarna de receptie met toespraak van de voorzitter. Nu kan het zijn dat naarmate je ouder wordt, de tijd ook sneller gaat en dat is dan weer omgekeerd evenredig met de tijd die je loopt op de verschillende afstanden. Terugkijkend, en dat mag in dit nummer, zit er weer een mooi en sportief jaar voor Athlos op. Nog steeds worden er veel baan– en wegwedstrijden georganiseerd, wordt er bijna elke dag, zowel ‘s morgens als ‘s avonds getraind door gediplomeerde trainers. Toch loopt ook Athlos tegen een grens aan, omdat er te weinig vrijwil-

ligers zijn om door te gaan zoals het jaren ging. Na 1 januari krijgen we hopelijk weer nieuwe vrijwilligers, daar veel leden gioede voornemens hebben en iets voor Athlos doen is daar 1 van! Gelukkig zien we in deze Wissel veel bijdragen van actieve leden, zoals Linda, Rita, Frans, Wessel, Marc ,Wies, Raimo en natuurlijk onze vaste medewerkers Alida en Kees. Beste lezers, geniet van deze bijzondere uitgave en mocht je voor de komende Wissel iets willen insturen, schroom dan niet en mail dit naar dewissel@athlos.nl Goede feestdagen en een heel voorspoedig en sportief 2018

Auto Versteeg BuurmanNieuwjaarsloop en Crossbattle

Bosloop 28 januari


Van de Bestuurstafel‌‌... Nieuw lid bestuur: Het bestuur is blij jullie te kunnen melden dat Alida van de Kolk de vacature van vice-voorzitter gaat vervullen. Met de komst van Alida komt er veel kennis, kunde en ervaring in het bestuur. We zijn er heel blij mee. Nieuwjaarsreceptie: Onze nieuwjaarsreceptie zal op 6 januari plaatsvinden. Inloop vanaf 15.15 uur, ongeveer 15.45 zal de voorzitter zijn toespraak houden. Vooruitlopende op deze nieuwjaarsreceptie worden er diverse activiteiten georganiseerd voor de weg- en baanatletiek en de wandelaars / Nordic Walking. Zie de website, en doe mee het zijn gezellige ontspannende activiteiten. Duurzaamheid Wij als vereniging zijn door D-66 uitgenodigd om ons verhaal te vertellen over de wijze waarop wij invulling hebben gegeven aan duurzaamheid, te weten onze zonnecollectoren voor warm water, onze zonnepanelen voor electra en de plaatsing van infra-rood verwarming op diverse plaatsen. Onze penningmeester Marcel Celie heeft onze "story" enthousiast verteld en de aanwezigen waren zeer content. Wij zijn een voorbeeld van wat er mogelijk- en betaalbaar is. LED-verlichting voor de atletiekbaan: Wij zijn druk bezig om in overleg met de gemeente al vol-

gend jaar over te kunnen gaan op LED-baanverlichting. Het is duurzaam en goedkoper in het gebruik. De offertes zijn binnen en er is overleg met de gemeente over de financiering. Alles lijkt "op groen" te staan.

Wij zijn bezig om in de zeer nabije toekomst de leden zelf deze kleding te kunnen laten bestellen via het internet bij de leverancier. Heb nog even geduld, deze activiteit vergt wat meer tijd dan gedacht.

Overleg met de commissievoorzitters: Medio oktober is er wederom het periodieke overleg van het bestuur tezamen met de commissievoorzitters geweest. Deze bijeenkomst vindt 2 x per jaar plaats en heeft naast een centraal thema het doel van uitgebreide informatie uitwisseling tussen zowel het bestuur als alle commissievoorzitters. Deze keer stond centraal de realisatie van ons meerjarenbeleidsplan en om te bezien of alle onderwerpen van ons meerjarenbeleidsplan nog wel up-to-date waren. We kunnen terugkjjken op een zeer goede bijeenkomst met opbouwende inhoudelijke discussies over velerlei onderwerpen. Tijdens de komende ALV zal het bestuur een korte toelichting geven op de realisatie van dit meerjarenbeleidsplan (MJBP).

Kleding trainers: De trainers zullen binnenkort clubkleding dragen die onderscheidend is van de clubkleding van de ledenhardlopers. De trainers worden dus als zodanig herkenbaar. Hoe deze kleding er uit komt te zien, verrassing. Let op de komende weken.

Clubkleding: Zoals we allen al hebben kunnen zien is er clubkleding aangeschaft voor de wegatletiek. Medio 2017 is een eerste bestelling gedaan en er lopen al vele wegatleten rond met deze kleding. Eind dit jaar volgt een tweede passessie en bestelling . We hopen dat op termijn het merendeel van de wegatleten deze kleding gaat dragen tijdens hun trainingen.

Het bestuur wenst jullie allemaal een fijne kerstviering en een goed, gezond en sportief 2018

Algemene Leden Vergadering (ALV): De komende ALV is gepland op vrijdagavond 23 maart. Het bestuur legt dan aan de leden verantwoording af over het door haar gevoerde beleid van het afgelopen jaar en geeft een "inkijk" in het te voeren beleid van het komende jaar. Al is het nog vroeg, zet deze datum in jullie agenda. Hoor, zie, denk en praat mee, het gaat over ONZE vereniging. DE Laatste Wissel van 2017:


Even voorstellen‌.. Mijn naam is Kim Boterenbrood en algemeen lid van het bestuur van Athlos. Naast bestuurslid ben ik op dit moment bezig om de overgang van LA3 naar LA2 te maken en begin ik langzamerhand aan de voorbereidingen op de Rotterdam Marathon 2017. Naast het lopen zit ik graag op de mountainbike, doe ik af en toe een run-bike run en sta ik in verband met mijn werk als doelgroep manager bij de Koninklijke Nederlandsche Schaatsenrijders Bond ook nog met enige regelmaat op het ijs. Binnen het bestuur heb ik mij de afgelopen tijd vooral bezig gehouden met

het tot stand laten komen van een meerjarenbeleid voor Athlos. Een erg leuke taak om samen met alle vrijwilligers en leden binnen de vereniging te doen.


“Uit het Startblok “ 4e kwartaal 2017

Time flies… Alweer het laatste “startblok” in het jaar 2017 en wat wordt 2017 mooi afgesloten met allerlei leuke evenementen en wedstrijden. Zo hadden we de 2e cross in Epe waar meer dan 100 Athlos baanatleten aan het strijden waren door de sneeuw, modder en in de kou. Prachtig gezicht al die (vooral) jonge atleetjes in hun groene Athlos shirtjes en iedereen heeft dan ook super gelopen. Overigens ook weer gaaf op de plaat vastgelegd door Jack de Koning. Ook werden we aangenaam verrast door het bezoek van Sinterklaas op 2 december bij Athlos. Sinterklaas had gelukkig een vrij plekje in zijn agen-

da en kwam op bezoek met 3 pieten. Domme Piet, Snelle Piet en de Dans Piet stormden de baan op en strooiden lekker met pe-

pernoten. De kantine was mooi versierd met behulp van ouders en Arno en Linda hadden warme choco gemaakt zodat het grote feest kon beginnen. Sinterklaas pakte zijn grote boek erbij en veel kinderen mochten even bij hem komen. Er werd gezongen, gedanst en de Domme Piet dacht dat hij kon polsstokhoogspringen met de staf van sinterklaas .. helaas knakte de staf.. oei, echt een beetje dom. Maar gelukkig was de sint niet boos. Ook in december al de eerste kampvergadering gehad. Het Athlos kamp dat in het hemelvaart weekend plaatsvindt op 10 -11-12 mei 2018. Er is ook al een mooi thema bedacht.. ja, ja die ik natuurlijk niet verklap maar het gaat zeker weten weer een spektakel worden en het “lijders” team kijkt er nu al naar uit. Binnenkort krijg je de eerste informatie en uiteraard ga je deze datum vast in de agenda noteren. We hebben het dan

over mei 2018 maar op het moment dat ik dit stukje typ hebben we net met het trainerscorps besloten om de training voor vanavond niet door te laten gaan ivm de sneeuwval en de afgegeven code rood. Middels de trainers app houden we elkaar op de hoogte en houden we elkaar ook scherp en dat getuigd van een sterk en sociaal Baan team. Inmiddels is dit sterke team uitgebreid met weer nieuwe gezichten waar we enorm blij mee zijn. Er is altijd plaats voor extra handen, dus lijkt het je leuk om het nieuwe jaar actief op te starten meld je dan bij mij. Volgende week wordt er een jury cursus afgesloten met 12 enthousiaste ouders van voornamelijk pupillen die straks makkelijker inzetbaar zijn bij wedstrijden. Naast het leuke en leerzame van zo’n cursus ontstaan er ook nieuwe ideeën bij de cursisten en in januari gaan we eens kijken of we een van de ideeën wat gestalte kunnen geven. “tip van de sluier” trainingen organiseren voor de wachtende ouders (vaak oud atleten) om zo zelf de atletiek “live” te ervaren en wellicht kunnen we dan ooit deelnemen


aan een masters competitie. Heb jij ook interesse? Laat mij dit weten dan kunnen we vast een beetje inschatten hoe, wat en waar.. Op naar 2018, waar we starten op 6 januari met een leuke en ludieke Cross Battle voor de baan atleten. Een super alternatief voor de Nieuwjaarsloop die s’middags voornamelijk door de loopgroepen/Nordic (wandel) groepen gelopen wordt. De pupillen starten om 10:30 uur en na afloop willen we graag met (alcoholvrije) bubbels het glas heffen met de baantrainers, de pupillen groepen en uiteraard de ouders. ‘s Middags is de Cross Battle voor de junioren en senioren groepen en sluiten

Overzicht trainingen en trainers november 2017- maart 2018

B/C/mini pupillen Woensdag (zaal training De Sypel ) 16:45-18:00. Berry, Alwin, Martin, Wouter & Marc. Zaterdag 9:30-10:45 – (Atletiek baan/bos) Martin, Patricia, Merel, Alwin, Swen, Marjon & Niels.

A-pupillen Woensdag 17:30-19:00 (zaal training De Sypel) Sander, Maggi, Sterre, Swen. Zaterdag 9:30-11:00 – (Atletiek baan/bos) Sander, Marcel, Jan, William

D-Junioren Maandag 17:15-18:30 uur (zaal training de Sypel 1) Ruben, Jarno en Conny (stagiaire Koen) Woensdag 18:30-20:00 uur (Atletiek baan/bos) Henry, Conny, Bram (stagiaire Koen) Zaterdag 9:30-11:00 – (Atletiek baan/bos) Erik en Yvonne (stagiaire Koen)

C-Junioren Maandag 18:30-20:00 uur (Atletiek baan/bos) Henry, Mandy Woensdag 18:30-20:00 uur (Atletiek baan/bos) Rob , Robin Zaterdag 9:30-11:00 – (Atletiek baan/bos) Jarno en Bram, Robin

B-Junioren we aan bij de Athlos nieuwjaarsreceptie voor alle leden.

Dinsdag 19:00-20:30 uur ( Atletiek baan/bos) Alida en stagiaire Swen (back up Sander)

Als slot wens ik iedereen namens alle baantrainers fijne feestdagen toe en een veilig en mooie jaarwisseling. Graag allemaal tot 6 januari bij de Cross Battle om het jaar sportief op te starten en met elkaar het glas te heffen.

Donderdag 19:30-21:00 uur (zaal training Biezenplein) Alida, Bram en stagiaire Swen (back up Sander) Of Donderdag 19:00-20:30 uur (Atletiek baan/bos ) met de A Junioren/ senioren olv Kevin of Rob Zaterdag 09:30-11:00 uur baan/bos: Raimo

A junioren / Senioren /Masters Dinsdag 19:00-20:30 uur baan/bos: Kevin en Ruben

Vriendelijke groet Alida van de Kolk

Donderdag 19:00-20:30 uur baan/bos : met de A Junioren/senioren olv Kevin of Rob of

Als bijlage een overzicht van alle groepen met trainers en ass. trainers.

Donderdag 19:30-21:00 uur zaal training Biezenplein Drielanden: Alida, Bram en stagiaire Swen Zaterdag 09:30-11:00 uur baan/bos: Raimo


Ontwikkelingen op energiebesparingsgebied Mogelijk dat de komende maanden iets te zien zal zijn aan de baanverlichting. De gemeente Harderwijk heeft gepland dat in 2020 de baanverlichting zal worden vervangen door LED verlichting. Het scheelt per lamp ongeveer 500 W per uur dus in totaal 2000 kWh per jaar en de levens-

leveren aan energiebesparing. We praten hier al gauw over een subsidiebedrag van ongeveer € 12.000. We verwachten dat in april 2018 de lampen echt vervangen zullen worden.

duur van de lampen is veel langer dan de huidige gasontladingslampen. Athlos heeft aan de gemeente gevraagd of het goed is dat wij al in 2018 de lampen vervangen door LED lampen en dat we in 2020 de kosten vergoed krijgen door de gemeente. De gemeente heeft dit goedgekeurd.

gen maar er komt ook een extra stand voor wedstrijden. Deze is alleen in te schakelen met behulp van een sleutel. Het resultaat zal wel zijn dat de baan veel gelijkmatiger en helderder verlicht zal zijn.

We hebben aan twee bedrijven offerte aangevraagd voor de vervanging van zestien lampen. Als we een keuze hebben gemaakt zullen we met één van deze bedrijven een overeenkomst sluiten. Maar de lampen zullen pas echt worden vervangen als we subsidie hebben ontvangen van de Rijksdienst voor Ondernemen want we krijgen 30% subsidie op alle materialen die een bijdrage

De LED verlichting kan op twee standen branden; een normale stand die goed is voor trainin-

Het resultaat is dus dat we direct energie gaan besparen en de gemeente betaalt in 2020 de kosten van de vervanging. Na positieve ervaringen met de infraroodverwarming in twee kleedkamers zijn ook de verwarmingen in de andere twee kleedkamers door infraroodverwarming vervangen. Ook in de EHBO en de WOC-/ vergaderruimte is infraroodverwarming geïnstalleerd. Om bevriezing van de waterleiding te voorkomen zijn in alle kleedka-

mers en de EHBO-ruimte vorstbeveiligers geïnstalleerd. Maar het meest opvallende vindt plaats achter de schermen en dat is de boiler voor het douchewater. Zoals bekend staat er in de WOC materiaalruimte een boilervat van 2000 l. Het water in dit vat wordt opgewarmd door de zonnecollectoren. Als deze te weinig opleveren wordt nu nog “bijgestookt” door middel van gas. Omdat de zonnepanelen veel meer opleveren dan we verwachten zal er een extra schakel worden aangebracht; eerst verwarmen met zonnecollectoren. Als deze te weinig opbrengen gebruiken we gewoon elektriciteit van onze externe energieleverancier, zij het dat die stroom niet in rekening wordt gebracht. We gebruiken namelijk het overschot van stroom die lopende het jaar is opgewekt door onze zonnepanelen. Er vindt dus een verrekening plaats. Pas als het echt koud en donker is zal het water in het vat worden opgewarmd met behulp van gas. Al met al weer een stap dichter bij onze doelstelling om in de toekomst energieneutraal te worden en “van het gas af te raken”.

Marcel Celie


Athlos kleding Een aantal maanden geleden was er de mogelijkheid in de kantine om nieuwe Athloskleding te passen. Enkele weken geleden werd de kleding door Maxi Promo geleverd en door veel leden van de loopgroepen veelvuldig gedragen, zowel bij trainingen als wedstrijden. Helaas is nog niet alles geleverd en sommige artikelen bleken te klein. Shirts met een V-hals zijn in de maak en kunnen dus t.z.t. besteld worden. In september komt er een nieuwe pas-sessie met de echte Athlos-kleding. Tijdens deze sessie kan er natuurlijk besteld worden en dit gebeurt via de penningmeester van Athlos. Vanaf 5 artikelen wordt er weer een bestelling gedaan!! De leverancier Maxi Promo( www.maxipromo.nl) is bezig om een webshop te maken, zodat elk lid individueel zijn of haar bestellingen kan doen, zonder tussenkomst van Athlos. Er zal binnenkort dan ook een button op onze site komen om direct te kunnen bestellen en betalen. Prijzen: T-shirt met korte mouw en ronde hals

€ 31,80

T-shirt met korte mouw en V-hals

€ 31,80

T-shirt met lange mouw

€ 36,00

Singlet

€ 25,10

Jack

€ 72,60

Short lycra

€ 43,00

Tight ¾ lycra

€ 52,35

Tyght lycra

€ 57,20

Standaard pakket

€ 150,00

Wedstrijd pakket

€ 130,00

Compleet pakket

€ 235,00

Standaard pakket:

T shirt LM, T shirt KM, short lycra, tight lycra

Wedstrijdpakket:

singlet, short lycra, jack

Compleet pakket:

standaard pakket plus wedstrijdpakket (1 x short lycra)


Auto Versteeg Buurman Nieuwjaarsloop 2018 Op zaterdag 6 januari 2018 wordt de traditionele Nieuwsjaarloop gehouden. Een prachtige tocht door de bossen en over de zandvlaktes van de Veluwe tussen Nunspeet, Hulshorst en Harderwijk. Je kunt op de volgende manieren aan deze loop meedoen: Vanaf Athlos met de trein naar Nunspeet en lopend terug, coรถrdinator Harry Petersen Vanaf Athlos lopend naar Nunspeet en vervolgens met de groep terug lopen (ongeveer 27 km en minimaal tempo heen is 6 min/km, enkel voor getrainde lopers vanaf niveaugroep LA3), coรถrdinator Erik Steijlen Vanaf Athlos ronde Beekhuizerzand, coรถrdinator Hans Kuijken Wandelaars/Nordic Walkers krijgen de informatie van hun eigen trainer Het tijdsschema voor de Nieuwjaarsloop ziet er als volgt uit: Vanuit Nunspeet: 12.45 uur: Vertrek lopend vanaf Athlos naar het station Harderwijk; 13.08 uur: Vertrek met de trein naar Nunspeet; 13.16 uur: Aankomst station Nunspeet; 13.20 uur: Verzamelen treinreizigers en lopers vanaf Athlos en vervolgens gezamenlijk vertrek richting Athlos. Lopend vanaf Athlos naar Nunspeet: 12.00 uur: vertrek vanaf Athlos door de bossen naar Nunspeet olv Erik Steijlen Vanaf Athlos, ronde Beekhuizerzand: 13.30 uur: vertrek vanaf Athlos, rondje Beekhuizerzand (10km) olv Hans Kuijken Vanaf 15.15 ben je uitgenodigd voor de aansluitende nieuwjaarsreceptie waar de heerlijkste snert, gesponsord door Auto Versteeg Buurman, dampend op je staat te wachten Een mooie tocht toegewenst. Harry Petersen


De Jacob Haklander Bokaal Samen trainen, samen hardlopen, maar te weinig gezamenlijk aan de start van een wedstrijd verschijnen. Dat was in de herfst van 2016 de conclusie tijdens de evaluatie door de wegatleten van lange afstandsgroep 1. Er werden wel degelijk veel wedstrijden gelopen - enig fanatisme kan de hardlopers van LA1 niet worden

loop in Dronten, in het voorjaar de Halve van Harderwijk, in de zomer de Bank-tot-Bank-loop in Heerde en in herfst de Athloscross. En als we dan toch gezamenlijk een wedstrijd lopen, zorgt onderlinge strijd wellicht tot nóg betere prestaties (hetgeen meteen resulteerde in twee PR's van

ren als medeoprichter van atletiekvereniging Voor Ons Genoegen (AVVOG; voorloper van Athlos), bestuurslid, trainer en commissielid. Bovendien is hij bepaald geen onverdienstelijk hardloper geweest. Op de tienbestenlijst van Athlos prijkt zijn naam vaak: elf maal bij de masters en zes maal bij de senioren.

ontzegd -, maar vaak liepen we dan niet in hetzelfde weekend of liepen we andere wedstrijden in hetzelfde weekend. Daarom werden er vier wedstrijden uitgekozen op de wedstrijdkalender, om gezamenlijk voor te trainen en gezamenlijk aan de start te verschijnen, in elk seizoen één. In de winter de Kerst-

1:20 laag, respectievelijk hoog op de halve marathon in Dronten). Zo ontstond een klassement over de vier wedstrijden, waaraan Athlos' erelid Jacob Haklander met plezier zijn naam wilde verbinden: de Jacob Haklander Bokaal.

Bij de masters heeft hij zelfs vier Athlos clubrecords op zijn naam staan (van 3km tot de uurloop). En ter inspiratie voor de langeafstandslopers: de 10EM onder het uur en de halve marathon in 1:16:30. Jacob wist mij nog te verhalen over de ettelijke malen dat hij een snelle 5km had gelopen en zijn besttijd van 15:13 mag er

Jacob - inmiddels 84 jaar - is een verenigingsman in hart en nie-


van LA1 die als vrijwilliger helpen bij de organisatie van de Harderwijkse halve marathon. Daarom mocht ĂŠĂŠn wegwedstrijd worden gemist (alleen de beste twee telden) en de Athloscross vormde een verplicht onderdeel.

zijn; bij de senioren is hij houder van het clubrecord op die afstand. Wat mij betreft een grote inspiratie om (nog) harder van te gaan lopen voor de bokaal die zijn naam draagt. Dezelfde wedstrijd, betekent niet automatisch dezelfde afstand. Er zijn lopers met een voorkeur voor een 5, 10 of 15 km wedstrijd en andere voor de halve marathon of meer. En hoe laat je mannen en vrouwen strijden om dezelfde bokaal? Er is een online calculator voorhanden die punten toekent aan een gelopen tijd, gerelateerd aan de wereldrecords over de diverse afstanden en met een onderscheid tussen mannen en vrouwen. Dat betekent dat zowel mannen en vrouwen tegen elkaar kunnen strijden in het puntenklassement. Een tijd van 20:11 op de 5km bij de vrouwen levert 500 punten op; een man moet voor hetzelfde aantal punten 18:06 lopen over 5km. Resultaten van verschillende afstanden kunnen zo ook met elkaar worden vergeleken. Een halve marathon in 1:28:12 levert een man 500 punten op, evenals een 10km in 38:40. Daarnaast zijn er ook veel lopers

Uiteindelijk werd de volgorde op het podium bepaald tijdens de Athloscross, waarbij Gertjan de Jong Wessel Geursen voorbij snelde in zowel de wedstrijd als het klassement. En Herman Couperus verscheen, ondanks een zeurende blessure, toch op het strijdtoneel om zijn derde plaats veilig te stellen.

En voor komend jaar? Weer een strijd om de Jacob Haklander Bokaal. Met een andere wedstrijd in de zomer en voor de vele fietsers onder de lopers van LA1 zal worden geprobeerd de Run-BikeRun die op dezelfde dag plaatsvindt als de Athloscross in de puntentelling te verwerken. En met een paar nieuwe en snelle hardlopers en hardloopsters zijn er meer gegadigden voor het podium en verschijnt er meer Athlosgroen aan de start. Wessel Geursen

LINDA VAN HAASTER Reisadviseur uit Harderwijk


Bericht van de Commissie Baanatletiek, Wegatletiek en Wandelsport .

Beste Athlossers, Het einde van het jaar 2017 nadert met rasse schreden. Tijd om de balans op te maken en gelijker tijd een blik naar 2018 te werpen. Terugkijkend naar 2017, is er op alle fronten binnen onze atletiekvereniging goed gepresteerd. De inzet naar meer kwaliteit leveren naar atleten begint haar vruchten af te werpen. Anderzijds kijkend naar de uitwerking van het meerjarenbeleidsplan hebben wij moeten constateren dat we ons doel voor 2017 niet geheel gehaald hebben. Het ontbrak gewoon aan tijd. De winkel moet blijven draaien, we hebben een tekort aan trainers en dan gaat veel tijd verloren met het regelen dat alle trainingsmomenten goed ingevuld zijn. Daarbij kost het uitwerken van onze prachtige plannen gewoon ook veel tijd. Je wilt het in één keer goed neerzetten. Grote dank voor afgelopen jaar gaat uit naar alle trainers, trainsters, assistenten en begeleiders van Athlos. Wat een werk hebben jullie allen verricht en dank voor al jullie steun en toewijding afgelopen jaar. Met elkaar hebben we gezorgd dat er geen trainingen uitgevallen zijn. We hebben de atleten zo goed mogelijk begeleid en hun prestaties ver-

beterd. Dank namens de commissie Baan-, Weg atletiek en Wandelsport. Grote dank ook aan de leden van de Commissie. Wat een werk hebben jullie verzet en allemaal belangeloos voor onze mooie vereniging. Speciale dank ook aan Gerrit Alkema, de motor achter de nieuwe trainerskleding die begin volgend jaar gereed is en overhandigd gaat worden aan alle dragende trainers. Meerjarenbeleidsplan en jaarplan 2018. Onderstaand de plannen en stand van zaken waar wij mee bezig zijn richting

2020. A: wedstrijdkleding (en trainerskleding). gerealiseerd B: Nieuw aanbod creëren tbv leden en ouders. Wordt in 2018 opgepakt en uitgewerkt C: Talentontwikkeling. In gesprek met AV 34’over samenwerking en uitwisseling van kennis en kunde. Plannen worden in 2018 concreet gemaakt. D: Trainersbeleid . Kwalitatief trainingen naar hoger niveau brengen, ondersteunen trainers (sters). Plannen gemaakt, is uitzetten , later evalueren en waar nodig verbeteren. E: Teambuilding trainers is reeds drie jaar terugkerend evenement. Is van groet waarde voor alle


(kwantitatief en kwalitatief). Budget tbv scholing beschikbaar. Drempel om trainer te worden verlagen, meer kijken naar tijd die leden beschikbaar hebben, maar niet tornen aan kwaliteit van trainingen.

trainers en wordt ook zo ervaren. F: Veilige omgeving leden en trainers. VOG verklaring alle trainers geregeld. Gedragscode trainers

en protocol training geven worden samengevoegd tot ĂŠĂŠn document en jaarlijks bij contract herziening meegenomen. Gereed begin 2018. G: Vergroten trainerskorps

Het jaar 2018. Begin van het jaar staat natuurlijk de Nieuwjaarsloop. Bij zowel Baan, weg en Wandelsport worden er op 6 januari

activiteiten georganiseerd. Doe mee en sluit nadien aan op de receptie die door het bestuur gegeven wordt. Athlostrainerskleding wordt

uitgereikt en vanaf dat moment op alle trainingen door de trainers gedragen. Trainers zullen met trots Athlos uitdragen en zijn goed herkenbaar voor eigen atleten, maar ook buitenstaanders. AED/Reanimatie februari/maart en EHBSO in mei ten bate van alle trainers. Het bestuur vind het heel belangrijk dat trainers goed opgeleid zijn, maar ook tbv AED/Reanimatie en EersteHulpBijSportongevallen. Wedstrijden worden er natuurlijk in 2018 ook georganiseerd. Ook de clubkampioenschappen bij de Wegatletiek in mei en de Baanatletiek en Wandelsport in september staan weer op het programma. Onze wens is dat 2018 wederom een mooi atletiekjaar mag worden, waarin plezier, kwaliteit en kwantiteit hoog in het vaandel staan. Vanuit het CBWW wil ik u allen een fijne kerst en goede jaarwisseling wensen. Met groet, Kees de Groot Voorzitter CBWW


Ode aan de vrijwilligers!!!! wedstrijden, het training geven, het uitzetten en aangeven van de juiste routes bij wedstrijden, verkeer regelen. Het organiseren van het sinterklaasfeest, het Athlosweekend, jeugdkamp, cursussen, EHBO, juryleden, kantine personeel, enzovoorts, enzovoorts. Al deze mensen zijn het goud der aarde. Zonder hen geen vereniging. Beseft u het zich nu een beetje? Wees trots op uw vrijwilligers en laat hen dat voelen, gewoon door aardig te doen en een complimentje te geven. Beste lezers van het prachtige Athlosblad “De Wissel”. Het zal u niet ontgaan zijn dat 7 december 2017 de nationale vrijwilligersdag was. Ik ga ervanuit dat u iedereen in uw omgeving waarvan u bekend was dat hij of zij vrijwilligerswerk doet even flink in het zonnetje heeft gezet. Ja, toch? Ook ondergetekende heeft dit gedaan. En zoals u inmiddels leest doe ik het nu weer. Vrijwilligers zijn het goud der aarde. Zonder hen en hun tomeloze inzet voor anderen is het leven veel minder aangenaam. Zij vragen niets en krijgen er alles voor terug. Ja, toch? Helaas, helaas horen en zien wij

vaak anders. Ik houd het maar even voor het gemak bij uw eigen vereniging Athlos. Bent u als trouwe lezer/lezeres zich bewust van hoeveel leden zich buiten het trainen om met vrijwilligerswerk bezig houden? Ik

Mocht u nu denken. Jeetje, kan ik ook een beetje bijdragen en kan ik ook wat doen? U bent van harte welkom. Samen maken we het nog mooier. Kijk even op uw mooie Athlos site, ook gemaakt en onderhouden door vrijwilligers, onder het kopje vrijwilligers of Neem contact op met Janet Granneman (vrijwilligerscoördinator a.i.) of Hennie Benek (vrijwilligerscout) via vrijwilliger@athlos.nl We gaan nu op weg naar kerst en daarna het nieuwe jaar 2018. Een mooie nieuwjaarsgedachte en een fantastisch begin van 2018. Ik wens u hiermee alvast een gezegend kerstfeest en een mooi en gezond 2018. Getekend Meester GBJ Legrand.

noem de accommodatie, het besturen, het organiseren van


Militair Wereldkampioenschap Cross-Country kenning. Atleten uit allerlei landen vlogen over het parcours en de hindernissen heen alsof ze een 400 meter aan het lopen waren. Ik kon me er dus al wel op instellen dat winnen uitgesloten was, en ik beter kon proberen om niet laatste te worden. Nogal een andere insteek dan hoe ik normaal gesproken een wedstrijd in ga.

Begin november heb ik deel mogen nemen aan het Militair Wereldkampioenschap CrossCountry. Niet omdat ik nou zo goed ben in de langere afstanden, maar voornamelijk om met een volledig team (minimaal 3 man) aan de start te staan. Gebrek aan beter, landenklassement, je kent het wel. Het kampioenschap werd georganiseerd door Hongarije, dus vertrokken we op vrijdagochtend met het vliegtuig die kant op. We werden ondergebracht in een vakantiepark, speciaal voor militairen en hun gezinnen. Die kunnen daar in de zomermaanden op kosten van de staat 1 of 2 weken in een appartement vertoeven. Weinig luxe, maar goed genoeg, en een zeer mooie omgeving. We zaten wel in een vrij vlak gedeelte van Hongarije, dus het parcours kende weinig hoogteverschil. Daarom had de organisatie gemeend een aantal kunstmatige hindernissen op te moe-

ten werpen. Dit varieerde van zand- en grindstroken tot waterbakken, kunstmatige klimmetjes en boomstammen. Al met al werd het zo toch nog een zwaar parcours. De ronden waren ruim 2,3 kilometer lang, en wij mochten daar twee keer overheen. (we deden mee aan de “korte� cross) Ik had al wel verwacht dat het niveau vrij hoog zou zijn, en dat bleek ook al wel op de zaterdag tijdens de parcoursver-

De wedstrijd werd gelopen op de zondag. Eerst was er de start van de lange cross (vijf ronden) die werd gedomineerd door de Algerijnen, en een enkele verdwaalde Fransoos. Die twee landen bezetten gezamenlijk de eerste zeven posities in het veld. En er werd weer snoeihard gelopen. Niet gek ook, want toen ik na afloop wat namen uit de top tien googlede (?) kwam ik er achter dat er deelnemers aan Europese- en Wereldkampioenschappen, en zelfs een enkele Olympische atleet tussen zat. Hoe kan dat nou, dat zijn toch geen militairen? Nou, ja, op pa-


pier wel. Heel veel landen hebben nog een zogenaamde “topsportselectie”, met professionele atleten die worden betaald door defensie, maar full-time atleet zijn. Nederland heeft tot een aantal jaar geleden ook zo’n selectie gehad, met atleten als Gregory Sedoc, Bram Som en Caimin Douglas erin. Die werden ook vrij weinig op uitzending gestuurd, en waren vrij veel aan het trainen zeg maar. Verschil moet er zijn. Maar goed, het verklaarde dus wel waarom iedereen zo hard leek te gaan. En toch, je weet het maar nooit. Wie weet doen alle goede atleten aan de lange cross mee, en zijn de deelnemers aan de korte cross net zulke amateurs als wij. Je kan altijd hopen natuurlijk.

Het werd tijd om ons te gaan melden. Eerst door de call-room en daarna richting het startvak waar we nog wat versnellinkjes heen en weer konden maken. Ieder land had een eigen hokje om uit te starten. Wij hadden uiteraard hokje nr. 13. Gelukkig ben ik niet bijgelovig! Het startschot viel en we stoven weg. Het rechte stuk op de bocht af galoppeerden we met z’n allen naar voren om de binnenbocht te kunnen pakken. Ik

liep zo rond plek twintig voor zover ik kon inschatten, beter dan ik had verwacht, en het viel me behoorlijk mee. Zou het dan toch…? Nee hoor, maak je maar geen zorgen. Op de een of andere manier wilde het niet lukken. Ik kwam niet in een lekker ritme, bleef maar werken en zwoegen, en ik werd aan alle kanten ingehaald. Ik stierf een behoorlijk langzame dood, alhoewel het overlijdensproces al vrij snel na de start was ingetreden. Met veel pijn en moeite ben ik uiteindelijk als 48e geëindigd, nog wel in de top 50, wat vooraf mijn doel was. Maar ja, als je dan weer bedenkt dat je totaal niet lekker liep en er dus meer in had gezeten als je wel lekker had kunnen lopen, dan begin je toch te balen. Ik dan in ieder geval wel. Ook nog eens laatste Nederlander. Prutser. (Uiteindelijk zaten wel alle Nederlanders binnen 30 seconden van elkaar, dus op zich viel dat ook nog wel weer mee) Maar goed, ik was dus niet tevreden.


gen. Toch was het een ontzettend mooie ervaring. Wat ik daar geleerd heb kan ik weer meenemen naar een eventuele volgende keer, of een Nederlands kampioenschap bijvoorbeeld. Hopelijk zal ik me dan nog beter weten te beheersen, zodat ik degene ben die mensen aan het inhalen is en niet andersom. Afsluitend aan het WK was er een eindfeest georganiseerd. Dat was erg leuk om te zien, vooral vanaf de zijlijn. Ugandese militairen die hun ogen uitkijken naar Toen later de uitslagen online kwamen werd me duidelijk wat er mis was gegaan. Mijn doorkomst op de eerste kilometer was nog onder de 3.10, waar ik normaal gesproken op dit soort afstanden ongeveer doorkom in 3.30. Beginnersfout dus, veel te hard gestart. Dat verklaarde wel waarom ik al zo snel moe werd… Blijkbaar ben ik door de adrenaline en het sterke deelnemersveld gewoon met de kudde meegelopen. Ik ben in Nederland gewend dat het tempo van de koplopers ook ongeveer mijn tempo is. Dus nu met nog twintig man voor me bij de start had ik totaal niet het idee dat ik te hard ging, ik had me juist voorgenomen om behoudend te starten, en dacht dat ik dat ook deed! Twintig man

voor je, dat kan nooit hard gaan… Nou wel dus. Die professionele atleten liepen dus ook bij ons weer mee. En dan doe je daar als goedbedoelende Nederlandse amateurs (waarvan er 1 rechtstreeks uit een oefening was gehaald om mee te gaan) vrij weinig te-

de (in hun ogen) ontzettende luxe, Russische en Amerikaanse militairen die samen los aan het gaan zijn (die koude oorlog speelt vooral op hoog niveau, de “gewone man” maakt het allemaal niet zoveel uit), en een Nederlandse militair (nee, ik niet) die wanhopig probeert een vrouwelijke Ierse militair te verleiden. De internationale betrekkingen zijn flink aangehaald zullen we maar zeggen… Sport verbroedert

!


Wandelsport Goede opkomst van de wandelsporters bij de clubkampioenschappen Al een aantal jaar hebben de wandelsporters als activiteit bij de clubkampioenschappen een recreatieve activiteiten: mooi in het bos met een samenwerk- en

spelelement. En dit jaar hebben bijna 30 Nordic Walkers en wandelsporters meegedaan. Eerst een puzzelwandeltocht en daarna gezellig gezamenlijk koffie drinken.

Vlasakkerloop Op zondag 29 oktober hebben 10 Athloslopers (+ introducees) meegedaan met een wandeltocht van 17 of 19 km in de buurt van Soest. Het was de goed georganiseerde Vlasakkerloop. Met een mooi zonnetje en in prachtige herfstkleuren hebben door een afwisselend gebied gelopen. Met twee koffie/ thee-punten onderweg was de inwendige mens ook goed verzorgd en kon iedereen voldaan huiswaarts.


Running Mom - een vervolg Ik hou van alle seizoenen. Maar heb een bloedhekel aan kou. Dat klinkt nogal tegenstrijdig, dat weet ik. Echter, ik heb geen hekel aan kou, nee, ik heb een bloed-he-kel aan kou. Zodra de laatste zonnestralen uit de achtertuin verdwijnen en de eerste waterkou door mijn poriën heen sijpelt ,gebeurt er iets met mijn humeur. Het idee van “de komende 7 maanden zult gij geen zonnewarmte meer voelen”. Zoiets. En geen warmte, geen

stuk?!) te kunnen lopen. En ik heb het gered! In een jaar was ik verkocht en verslaafd, elke week liep ik een aantal kilometers en ik deed zelfs mee aan wedstrijdjes. Niet dat ik vooraan liep, of streed voor een podiumplek, dat zeker niet. Maar ik liep, en ik voelde me Super-Mom! En ja, ik ben door blijven lopen. Zelfs toen de winter kwam. Met zijn kou. En met zijn regen. En zijn hagel. En zijn sneeuw. Vieze natte

zin. Althans, ik sta niet te springen. Om te lopen, bedoel ik dus..

blubbersneeuw. Koude Koning Winter (waarom zijn winters eigenlijk mannelijk? Daarover een andere keer.).

Weet u nog? Enkele jaren geleden werd ik geprikkeld door mijn sportieve bloedjes van kinderen, die mij links en rechts inhaalden bij kleine loopjes en buitenspelletjes. Mijn lief kocht de meest strakke hardloopkleren voor mij en downloadde de Evy-app die mij moest verleiden om 5 kilometer aan één stuk (aan één

Oké oké, manlief bleef mij in eerste instantie flink stimuleren en zette elke zaterdagochtend mijn loopschoenen klaar als de kinderen gingen trainen. Hint hint. Ik had ze natuurlijk stiekem even door de modder kunnen halen, en net doen alsof

ik… Nee! Nee nee, ik ging serieus toch op weg. Jasje aan. Mutsje op. Handschoenen aan. RunningMom zou ik blijven. En ik liep braaf door. Want gelukkig komt na de winter altijd weer het voorjaar. En in het voorjaar kriebelt het, en geniet ik van het lopen door de groener wordende natuur, langs die eerste bloemenknopjes, de dartelende lammetjes en het langzaam opwarmen van de aarde. ‘s Zomers puf ik mij door de warmte heen, flesje water in de hand, lopend tot mijn keel kurkdroog en mijn lichaam drijfnat is. En ook als het regent kijken mijn kinderen hoogst verbaasd als mama - húp húp! - naar buiten spurt en haar rondje weer trouw maakt. Ja jongens, dát is jullie moeder! Zelfs tijdens onze welverdiende zomervakantie aarzel ik niet, maar gaan mijn loopschoenen mee en geniet ik van de ochtendloopjes langs het water, om me daarna vrolijk en fit te storten in het dagelijkse campingleven. Rond september bereikt mijn conditie weer een hoogtepunt. Kilometers vliegen voorbij en ik neem mij heilig voor om dit vol te houden. Volhouden! Volgend jaar gaan we immers voor de 10, of De Halve - of althans, eerst maar een verbetering van de 5… Laten we die lat niet meteen hoog, hoger, hoogst leggen. Maar dan. Herfst. Vallende blaadjes. Miezerregen. Allá, dan


ben ik nog redelijk gemotiveerd en fit. Totdat de kachel toch echt aan moet. Nog meer miezerregen. En dan de eerste keer die waterkou. Ken je dat? Dat je ‘s ochtends opstaat, op je vrije dag. Kopje koffie, krantje. Buiten wil het nog niet echt licht worden. Binnen draai ik de kachel een tikkie hoger. Buiten vallen wat druppels. Binnen check ik de buienradar. Hoe erg gaat het worden? Stortregen? Urenlange waterval? Hm, het lijkt mee te vallen. Maar ik ruim eerst de kamer even op. Vooruit, nog een kop koffie. Hoe laat is het? We moeten straks nog weg. Als ik nu zou gaan lopen (zóu, er is nog niets definitief), daarna stretchen, douchen, tja,

en ga! Loop! En ik loop. Zet de muziek wat harder, zoek m’n favoriete liedje op, en als een Pavlov-reactie schiet mijn humeur omhoog en mijn looptempo ook. Linksaf, rechtsaf, langs de school en de winkel. Rechtsaf bij de koeien en dan de weilanden in. Heerlijk… de geur van natte en gevallen bladeren in mijn neus en de beat van de Chemical Brothers in mijn oren. Ik voel me vrij, ik voel me fit, ik voel me weer Super-Mom. En ja, eenmaal thuis ben ik weer warm, trots, moe maar voldaan. Een schouderklopje van mezelf en een zoen van mijn lief. En een sneer van mijn zoon: “Op kou kun je je kleden mam. Zegt de trainer ook.” Ja duh… Maar nu, na enkele jaren steeds weer diezelfde rondjes (soms linksom, soms rechtsom, voor de nodige variatie) en elke keer weer die pep-talks heeft het ineens hard toegeslagen. Of liever: “zij”, niet eens “hij”. Niet de Man met de Hamer, maar de Vrouw met de Smoezen.

dan wordt het wel weer laat…. Tenzij ik nu ga. Mag ik alleen niet meer aarzelen. Pff. Ga ik toch gewoon niet. Mag ik toch zelluf weten. Dus. Mijn loopschoenen staan klaar. Shit. Stomme vent. Mopper mopper kleed ik me toch maar snel om, pak m’n MP3 en m’n oortjes, trek die vermaledijde schoenen aan en ga. Eenmaal buiten mopper ik nog even door. Koud. Had ik nou maar die dikke fleece aangedaan. Ik kan nog omkeren… Nee, kom op! Zit niet te zeuren

Ik moet de krant nog lezen. (Van levensbelang) Het is koud. (Tss koud, op de Noordpool is het koud. Aldus mijn moeder) We moeten zo nog weg. (Zo vroeg zijn we anders ook nooit vertrokken) Ik moet m’n mail nog checken. En Facebook. En Instagram. (nutteloos) Mijn hardloopbroek zit nog in de was. (Nog steeds? Hoe lang al?) Die knie voelt toch wel vervelend aan. (...) O wacht, morgen heb ik kantinedienst. (Eén keer in de maand.

Blijven nog zeker 29 dagen over. Sterker nog, na die paar uurtjes blijven nog heel wat uurtjes over.) Ik zou nog stofzuigen. (Stofzuigen? Serieus..?) Zeg het nou maar eerlijk: Je blijft liever lekker op die bank hangen. Je hebt geen zin. Geen zin in die druilerige miezer en de waterige kou. Ik. Heb. Geen. Zin. In. Kou. En ik baal zó van mezelf. Want ik weet hoe fantastisch ik me na het hardlopen kan voelen. Opgepept voor de rest van de dag, en weer energie voor drie. Denk toch aan de vorige jaren, toen liep je ook ‘s winters? Had je het toen koud, écht koud? Nee toch, nou dan?! Soms is het er wel hoor. Dan staat de radio aan en hoor ik ineens een bekend liedje, van mijn MP3. Komt acuut de Pavlovreactie en trilt mijn lichaam, alsof ik al door de weilanden loop. Totdat na 3 minuten het nummer voorbij is en ik gelukkig weer tot de waan en de chaos van de dag kan overgaan. Af en toe schiet een vriendin mij aan, “Kom nou toch ook in de hardloopgroep, hartstikke leuk! En je móet dan wel!” Precies - ik


móet dan wel. En ik wil niet moeten, ik wil willen. Willen lopen wanneer ik zelf wil. En ik wil niet. Niet meer. Niet weer dat voorbereiden (MP3 opladen, smartwatch opladen), kiezen voor de korte broek of nu toch maar die lange. Niet weer 2 minuten inlopen voordat het tempo omhoog mag. Niet weer linksaf en dan rechtsaf. Niet weer die onnoemelijk lange Zuiderzeestraatweg af. Niet weer langs die boerderij waar ze aan het verbouwen zijn (die verbouwing zal inmiddels wel allang klaar zijn denk ik…). Niet weer langs dat huis met die honden die tegen het hek op springen en waar ik me elke keer weer wezenloos schrik en het tempo gedwongen omhoog gooi. Niet weer langs de maisvelden waar ik me toch soms wat onveilig voel omdat je er zo ingesloten loopt (ja #metoo). Stom natuurlijk, want het is herfst en die maisvelden zijn al lang en breed verdwenen. Nu ik dit stukje tik, valt de sneeuw uit de lucht. Met bakken, echt ongekend nederlands véél sneeuw. Geen millimeters maar centime-

ters dikke lagen. Prachtig om te zien, dat zeker. Maar als ik naar buiten kijk, denk ik niet alleen “Mooi!” Nee, mijn hersens registreren meteen “Koud!” en “Glad!” Ik kan toch zo niet gaan hardlopen? En meteen dat schuldgevoel, jazeker. Gisteren stond ik nog bij de cross, te kijken naar mijn bloedjes die koelbloedig en zonder twijfel hun afstanden liepen. Met spikes, dat wel, vol in de blubber en de sneeuw en de regen en de hagel. En ik stond daar langs de kant weer te roepen, dat ze vooral dóór moesten lopen, hup-hup, nog maar een klein stukje! Zij in hun korte broeken (serieus?!) en blote armen (doe normaal…) - en ik? Muts op, handschoenen aan, winterlaarzen en natuurlijk een dikke thermo-lange-onderbroek aan. Ik weiger het namelijk om het nog koud te hebben, dus hey! Eenmaal thuis probeerde manlief het nog weer eens: “Zo, en nu jij nog vandaag…? Met een sneer antwoordde ik “Ja dúh… kijk even naar buiten..?” Zelfs hij kan mij niet meer motiveren om erop uit te gaan... Tja. Lang verhaal kort. Motivatie. Mijn motivatie dus. Waar is die gebleven? Wie kan mij vertellen hoe ik mijn motivatie weer terug vind? Liefst nog voordat het voorjaar weer begint, en de eerste Halve Marathon weer voor de deur staat. De Halve, die o zo fout gepland staat voor mij althans. Want wie verzint het: een wedstrijd aan het begin van het seizoen, als iedereen weer op moet starten en op moet warmen en in moet

lopen! Nou ja, ik althans. Waarom geen mooie wedstrijdjes in september, als ik weer een seizoen lang gewerkt heb aan mijn conditie en aan mijn loopvreugde? Waarom een marathon organiseren in het voorjaar, waar ik nooit klaar voor ben? Nee - die marathon (giller!) zal er voor mij nooit van komen. En nee, dat hoeft ook niet. Het enige dat ik vraag is motivatie. In deze maand van cadeautjes en van geven en van (straks weer) goede voornemens heb ik geen andere wensen dan iets of iemand die mij hét toverwoord kan geven om weer fluitend naar buiten te springen in mijn loopbroekje en mijn tom-tomhorloge om en een vrolijk en peppy muziekje in de oren. Dus bij deze: Lieve Sint, Santa, of Evy:

Mama zat eens te klagen Wie ze nu weer moest gaan vragen Om dat ene toverwoord te creëren Dat wonderen verricht aan mijn motiveren Graag eenmaal jaarlijks die toverdrank voor mij In najaar, in winter - kom maak me blij! Voor eeuwig zal ik dankbaar wezen Om van mijn Vrouw Met Smoezen te genezen

Dank u Sint / Santa / Evy, meer wens ik niet Nou ja - misschien nog een lekkere warme jacuzzi, maar méér ook niet.


VITAAL ... sluit 2017 af Eén van de twee Nordic Walking groepen van vrijdag heet nu weer NW3-vrijdaggroep. De 3 staat voor het niveau, wat dat ook mag betekenen. Dit snapt toch niemand. Deze groep noemt zichzelf gewoon: VITAAL, de oude benaming die de groep heel goed bevalt. We hebben de laatste weken weer heel wat beleefd: nieuwe routes gelopen in de directe omgeving van Athlos (en nog niet eens bij De Heerlickheijd van Ermelo gekomen), maar ook de oud-trainster Teunie Klaassen eens opgezocht in Ermelo. Ze leidde de groep over de Ermelose Heide en dook aan het einde BauwSports in voor de gebruikelijke koffie/thee. Ze verraste de groep door aan te geven dat zij nooit de bedenkster van VITAAL was. Dit blijft dus, mogelijk een eeuwig raadsel. Het werd een leuk weerzien. Vervolg: niemand was te porren om de basiscursisten van Rita Hoving te begeleiden op hun laatste cursusdag. Maar dit was ook op een zaterdag - midden in de rukke Sinterklaastijd - bij restauarant De Zwarte Boer, een dag waarop zij sowieso niet gewend zijn te lopen. Sandra Foppen heeft trainer Frans Meijer weer een aantal malen moeten vervangen. Perfecte invalster. Waarvoor dank. VITAAL sluit het jaar af op vrijdag 22 december. We beginnen dan iets later en lopen de route vanaf het Cyriasische Veld. Om 11.30 uur strijken we neer in restaurant Vivaldi van zorgcentrum Sonnevanck voor de gezamenlijke lunch. We hopen compleet te zijn, dus inclusief Evelien van Schie die al geruime tijd een blessure aan haar voet heeft. We zullen het niet te lang maken want de trainer wil om 13.00 uur afreizen voor een week vakantie met het hele gezin (met negen man in één bungalow). Hij zal zeker ook zijn Kerstrede houden en terugblikken op het afgelopen jaar. Vorig jaar kregen alle dames een rode Kerstbal aangeboden. Nu wordt het iets anders. Hij hoopt dat ook dit kleinnood in de smaak valt. Mogelijk dat de groep nog loopt op 29 december, in elk geval wel op 5 januari met op 6 januari traditiegetrouw de Nieuwjaarsloop Athlos. Fijne Kerstdagen en een Gelukkig Nieuwjaar toegewenst. Frans Meijer.


Afscheid trainer Nico Maandag 27 november. Het was een gure dag geweest en het zag ernaar uit dat het een natte trainingsavond zou worden. Toch was de opkomst van LA4 groot. Bijna alle lopers waren aanwezig, ook lopers die eigenlijk geblesseerd waren. Deze training wilde je namelijk niet missen. Vanavond zou Nico voor de laatste keer onze trainer zijn. Na de operatie aan z'n knie trainde Nico ons – op advies van de dokter – alleen nog maar op de fiets om verdere beschadiging van zijn knieÍn te voorkomen. Maar een hardlooptrainer op de fiets, dat vindt hij maar niks en hij geeft het stokje daarom over aan Gerrit Keus. Daarmee komt er een einde aan zes jaar trainerschap van Nico op de maandagavonden. Nico had zich deze avond goed ingepakt voor de regen en bedacht dat we een klein rondje

zouden gaan lopen en daarna gezellig samen koffie zouden drinken. De avond liep anders. Allereerst werd hij verrast met een prachtige bril, waarmee hij in het donker niet over het hoofd gezien zou worden. Daarna nam Elaine de training over. "Kom maar, Nico, volg ons maar." Vreemd om als trainer niet te weten wat er te gebeuren staat. We liepen naar de parkeergarage bij Van der Valk met Nico als begeleider op de fiets achter ons aan. Daar kregen we voor de laatste keer op geheel eigen wijze van Nico de aanwijzingen voor de warming up. Beroemde uitspraak tijdens de oefeningen: "Er mag gesproken worden, dames!" Na de warming-up vertrokken we verder Harderwijk in om uiteindelijk bij het huis van Elaine en Marc te arriveren. Daar stond de koffie en thee klaar met feestelijke door Moniek gebakken - cakejes erbij. Nico werd hier toegesproken en tot 'Meester-

Trainer' gedecoreerd, maar niet voordat hij zelf onderworpen werd aan de buikspieroefeningen die hij ons zo graag liet doen. Twintig seconden 'planken' duurde bij Nico al snel dertig seconden, want tellen deed Nico op z'n Nico's. Het viel niet mee om na dit gezellige samenzijn weer de regen in te gaan en de terugweg naar Athlos was koud en nat. In de kantine hebben we het afscheid verder vervolg gegeven onder het genot van een bakje thee en wat lekkers erbij. We blikten terug op zes jaar trainingen van Nico op de maandagavond. Trainingen waar hij volgens eigen zeggen altijd veel plezier aan beleefd heeft. Nico, bedankt voor je inzet voor LA4! Je trainingen waren elke week een feestje, door de gezelligheid die jij meebracht en je enthousiaste manier van aanmoedigen. We wensen je toe dat je een mooie andere sportieve invulling zult vinden met daarbij een goede gezondheid. Gelukkig hoeven we je nog niet helemaal te missen en kom je nog eens terug als invaltrainer op de fiets. Ik denk dat ik namens de hele groep spreek als ik zeg dat we daar nu al naar uitzien! Wies van Stralen


Eiger Ultra Trail E51 ven en de mannen bij de koppels. Afgelopen zomer, om precies te zijn op donderdag 13 juli vertrokken mijn vriendin en ik voor

een lange rit naar Zwitserland. Die ochtend vertrokken we lekker vroeg en ons eindpunt die dag was Burglauenen, een klein gehuchtje zo’n 5 km vlak voor het prachtige Grindelwald gelegen in het Berner Oberland welke omgeven is door het imposante bergdecor van de Eigernoordwand en Wetterhorn. Samen met vijf vrienden van ons, waaronder ook Athlos lid Therese Doppenberg zouden wij die zaterdag 15 juli deelnemen aan de 5e editie van de Eiger Ultra Trail. Na het daverende succes het jaar daarvoor, waarbij we met nog enkelingen meer de Jungfrau marathon hadden gelopen besloten we dit jaar om voor een trailwedstrijd te gaan. Mijn vriendin, Marie-Louise zou de E16 “Pleasure Trail” lopen, Therese de E35 “North Face Trail” en de overige vier mannen, Marnix, Reinder, Fabrice en Joost en ik de E51 “Panoramo Trail”. Ik had me als individu ingeschre-

Die middag kwamen we na zo’n kleine 10 uur rijden aan bij ons hotel, Stalden genaamd wat precies aan de weg lag richting Grindelwald. Nadat we hadden ingecheckt en onze spullen op de kamer hadden gedropt zijn we meteen weer de auto ingesprongen om verder af te reizen naar Grindelwald, om daar al vast een kijkje te nemen waar de start en finish lag, en waar we de volgende dag onze startbewijzen konden ophalen. Die zouden we de volgende dag met z’n allen afhalen, om daarna gezellig nog wat te eten alvorens we ons gingen voorbereiden op de trail. Zeker op zo’n afstand gaan er toch heel wat spulletjes mee, bijna 2,5 liter sportdrank (in mijn geval)en zo’n 14 á 15 gelletjes maar ook spullen die verplicht zijn om bij je te hebben gedurende zo’n race. Spullen die de organisator verplicht stelt om bij je te hebben gedurende de race zijn; regenjas, reddingsde-

ken, fluit, shirt lange mouw, lange broek, cap of pet, zonnebril, handschoenen, rugzak met daarin een waterzak van min. 0,5 liter, een drinkbeker en natuurlijk een opgeladen telefoon. Wordt je tijdens de race gecontroleerd en heb je één van de voorgeschreven spullen niet bij je, wordt je uit de race gehaald en krijg je een DNF achter je naam. Maar zoals ik al zei kwamen wie die middag aan in Grindelwald, en dan merk je tijdens zo’n evenement dat alles in het plaatsje dan ook naar TRAIL ademt. Traillopers en –loopsters waar je maar kijkt, tal van stands waar alleen maar trail spullen te koop zijn, eigenlijk één grote snoepwinkel laat maar zeggen. Op zo’n moment begint het dan ook wel een beetje te gieren door je lichaam, en weet je dat

het niet meer zo heel lang duurt voordat je aan de start staat van één van Europa’s mooiste trailwedstrijd, de Eiger Ultra Trail. Na wat rond te hebben gelopen in Grindelwald, wat app-


berichten richting de rest van de groep en een lekkere pot pasta (koolhydraten stapelen!) lagen we die avond al snel in onze koffer. Die nacht sliepen we dan

ook als een roosje, zeker na een 10 uur durende autorit. De volgende ochtend waren Marie-Louise en ik al gauw op en na een lekker ontbijt zaten we al snel weer in de auto op weg naar Grindelwald. De drang om van start te gaan nam met het uur toe! Prachtige groene weilanden met mooie authentieke woningen die vol op in de zon stonden geven je dan wel een extra boost. Nadat we onze startbewijzen in bezit hadden en we de rest van de groep ook hadden gevonden, zijn we gezellig het plein op gedoken vanwaar de start zou plaatsvinden. Hier was het echt één gezellige bende met traillopers. Ondanks dat de Zwitserse biertjes me wel smaken werd er die dag alleen maar water gedronken, die biertjes komen later wel (dacht ik). En nadat we onze laatste avondmaal hadden genuttigd, met weer flink veel koolhydraten reden we langzaam aan weer richting het hotel. Die avond moet er namelijk nog wel gepakt

worden.

Het racevest wat ik tijdens de race zou dragen had ik net drie dagen daarvoor aangeschaft,

wat natuurlijk wel enige risico met zich zou mee kunnen brengen. Hoe zou het vest na enige kilometers aanvoelen, zou het gaan schuren, of knellen? Ik had het vest dus niet van te voren geprobeerd, tijdens een training. En hoe pak je het vest verder in, wat wil je waar hebben precies om daar tijdens de race zo snel mogelijk bij te kunnen? Dan moest ik die avond nog allemaal uitzoeken. De reden dat ik toch voor een nieuw vest koos, kwam doordat ik bij mijn oude vesten de poles (polestokken) op mijn rug moest weg stoppen. Ik wou ze

het liefst voorop mijn borst of langs mijn zij kwijt i.p.v. op mijn rug, zodat ik tijdens het lopen mijn poles kon pakken en weg stoppen en zodoende geen tijd zou verliezen. Bij één van mijn voorgaande races had ik ze ook bij me, op mijn rug maar heb ik ze eigenlijk niet gebruikt omdat het me op dat moment te veel moeite en tijd koste om ze te pakken. Je moet dan stoppen en je rugzak afnemen om vervolgens de stokken te pakken maar ook voor het opbergen moet je dus weer eerst je rugzak afnemen, etc. Bij het vest wat ik dus vlak voor de race had aangeschaft, het AK Mountain vest 3.0 van Ultimate Direction kon ik de poles elk links en rechts ter hoogte van mijn borst/zij kwijt. Maar na heel wat uurtjes pakken en weer uitpakken had ik dan eindelijk een indeling gevonden waarbij ik dacht; hier gaat het wel mee lukken. Slecht weer hadden ze niet voorspeld dus de regenjas, lange broek en shirt konden wel onderin het vest, en met twee softflaks van elk bijna een halve liter voor op de borst en 1,5 liter op de rug was de gewichtsverdeling prima. Toch weegt zo’n vest helemaal gevuld nog wel aardig wat, en dat je bij jezelf afvraagt; gaat dat wel goed tijdens het lopen, zoveel gewicht extra mee? Ook die avond lagen we beide weer redelijk op tijd in onze koffer want de volgende dag moesten we er vroeg uit. Gezien de afstand en de tijdslimiet die bij de meeste trailwedstrijden gelden, was de start vroeg, 06:45 in mijn geval. Na weer een fijne nachtrust, ging ons wekkertje wel heel vroeg af. Je wilt dan toch tijdig wat eten en de nodige koppen koffie drin-


ken alvorens je in de auto stapt.

Nadat we het ontbijtje op hadden pakten we onze spullen en reden we vervolgens weer richting Grindelwald. Aangekomen bij de parkeerplaats trokken we onze spullen aan en liepen we in een draf tempo naar het plein. Na enkele keren op en neer door de winkelstraten van Grindelwald te hebben gelopen en de nodigde stretchoefeningen liep ik met nog enkele honderden traillopers meer richting het startvak. Om precies 06:45 klonk het startschot en vertrokken we vanaf het plein rechtsaf door de winkelstraten Grindelwald uit. Wat een spanning, prachtig! Traillopers uit alle hoeken van de wereld, Aziaten, Zuidamerikanen met shirtjes van hun geboorteland, echt uit alle contreien. Na enkele honderden meters kwam ik al gauw in een lekker tempo, maar zodra we Grindelwald uit waren en de weilanden

Door houten hekjes en over bruggetjes liepen we de grasvel-

zorgingspost. Aangezien ik snel wat gewicht kwijt wilde, nuttigde

den in welke langs de bergwanden lagen.

ik alleen maar enkele stukjes banaan en liep ik meteen weer verder om vervolgens nog wat uit eigen voorraad tot me te nemen.

Aangezien de zon nog niet echt te zien was, kon je van de omgeving niet echt veel zien. Her en der hingen nog wat mistbanken maar langzamerhand kwamen de zonnestralen tussen de wolken door. Omdat ik uit het hoogteprofiel had gezien dat de eerste 25 km alleen maar klimmen zou zijn had ik mijn poles bij de start al in mijn handen genomen. Lopen met poles had ik al wel eerder gedaan, tijdens cursussen en expedities in de bergen maar nog nooit eerder tijdens een trailwedstrijd in de bergen. Maar oh wat is het fijn om met poles te lopen, wanneer je zo’n zware bepakking op de rug hebt en je moet omhoog. Ik weet niet precies hoeveel procent maar lopen met poles ontlast je knieÍn toch echt wel, en dat heb ik gemerkt want het ging echt fantastisch.

indoken was het al gauw aansluiten in de rij. Iedereen die liep in draftempo achter elkaar aan.

Na zo’n 8,5 km en ruim 900 hoogtemeters te hebben afgelegd kwam dan de eerste ver-

Ik had me ook voorgenomen om niet te veel tijd te verliezen op de verzorgingsposten aangezien ik alles bij me had, in mijn racevest. Genietend van het uitzicht liep ik weer verder richting de tweede verzorgingspost, op 14 km bij First. Deze lag flink wat hoger dus de klim werd ook meteen weer flink ingezet. In de laatste paar meters voor deze verzorgingspost gaat de trail over een cliff walk, een loopbrug die langs een steile wand is aangebracht en waarbij je door de loopbrug het ravijn in kijkt. Wat een geweldig gevoel was dit zeg, maar toch spendeerde ik er niet te veel tijd aan want de loopbrug was ook erg smal merkte ik. In mijn fanatisme wil ik een loper voorbij maar dit was eigenlijk niet te doen, dus ik besloot om rustig aan achter mijn voorganger te blijven en zo nog even te genieten van het uitzicht. Na de laatste bocht stond het rondom First helemaal vol met toeschouwers, die applaudiseerden en elke lopers toejuichten,


wat een kippenvelmomentje was dat! Op eens hoorde ik ook iemand mijn naam schreeuwen dus keek ik van verbazing op .. Astrid, de vriendin van Joost juichte me toe. Ook zo’n moment geeft je zo’n boost van energie en giert de adrenaline door je lijf.

Aangekomen bij de verzorgingspost pakte ik weer wat stukjes banaan en vervolgde ik langzaam in draftempo mijn weg, op naar Faulhorn het hoogste punt van de trail op zo’n dikke 2600 hm. Faulhorn ligt zo’n 500 meter hoger dan First maar de race organisatoren vonden dat niet genoeg dus doken we eerst een afdaling in, alvorens we aan de klim richting Faulhorn konden beginnen. Tijdens het dalen borg ik mijn poles op en was ik echt verbaasd hoe handig en snel dit ging, geweldig! De poles bleven ook netjes en strak zitten tijdens het dalen, dus tijdens het lopen was ik al helemaal tevreden over het racevest. Op sommige stukken ging het echt stijl naar beneden en spreidde in mijn armen om zodoende wat extra controle en balans te krijgen. Tijdens het dalen laat ik mijn lichaam ook iets voorover vallen, in de val laat maar zeggen. Dit had ik tijdens een clinic

in de Ardennen geleerd en ik merkte dat hierdoor je snelheid echt omhoog gaat. Toch wou ik wel de controle houden tijdens het afdalen, want als je niet tijdig tempo mindert dan ga je echt als een speer. Op weg naar Faulhorn kwam ik langs de mooiste verzorgingspost die er was op deze trail, in een oude koeienstal waar tussen het hooi enkele lange tafels stonden met water, sportdrank, cola, repen, brood, chips, pinda’s, kaas en chocolade. Een snoeppot gewoon! Op alle posten was het trouwens goed georganiseerd en afgestemd op elkaar, binnenkomst-etenvertrek was perfect opgezet en iedereen liep in een soort van treintje door de post heen. Deze zijn trouwens ook verplicht om door te gaan om je zodoende te registreren. Aangekomen bij de achterkant van de koeienstal, vervolgde ik mijn weg aan het laatste stukje klim richting Faulhorn. Dit was een stevige klim en ik moet zeggen, het klimmen ging me redelijk tot goed af. Langzaam aan begon ik tal van mensen in te halen, maar schoot er af en toe toch ook wel eentje aan mij voorbij. Ik keek dan of ik kon aanpikken en anders liet ik hem lekker gaan. Aangekomen boven op Faulhorn heb ik toch wel even een momentje genomen, om even om me heen te kijken. Wat een uitzicht zeg, werkelijk adembene-

mend.

Na Faulhorn was het dalen, en flink ook. Met flink wat technische stukken liet ik mijn lichaam weer voorover in de loop “vallen”. Voor mij zag ik een loper de afdaling induiken en ik dacht; er achteraan! Met z’n tweetjes haalden we flink wat mensen in, want het ging echt hard. Ons tempo lag aanmerkelijk hoger dan vele lopers voor ons en vaak was het dan ook echt zoeken naar een juiste plek of gaatje om er voorbij te schieten. Kijkend op mijn klokje merkte ik dat de eindtijd die ik voor ogen had er ook echt in te zitten. Dit gaf me alleen nog maar meer energie en samen met mijn voorganger daalden we af als een malle.

Marie-Louise merkte al wel eens op dat ik toch vaak binnen de top 20 zat met mijn eindtijd, dus naarmate steeds meer mensen mij gingen vragen welke eindtijd ik wilde gaan lopen tijdens de Eiger heb ik maar eens een kijkje genomen in het klassement van 2016. Daar was de top 20 zo rond de 7,5 uur allemaal wel binnen, dus ik had me voorgenomen om dit ook maar eens als richttijd te nemen. Zou ik het in 8 of 8,5 uur afronden dan zou ik nog steeds blij zijn maar ik dacht; je moet een doel voor ogen hebben en laten we de lat maar eens wat hoger leggen.

Maar op eens was er dan toch een moment van concentratieverlies en lag ik op de grond. Wouw! Alles goed, horloge nog heel, knieën kapot, of handen


verwond? Mijn rechter knie had iets een wondje maar het stelde niet veel voor, en ik wilde niet te veel afkoelen en achterop raken op mijn voorganger dus ik zette de achtervolging weer in. Aangekomen bij Schynige platte, de op een na laatste verzorgingspost op 35 km had ik het gat met

De verzorgingspost in de koeienstal mijn voorganger aardig dicht gelopen. Hier wilde ik toch even wat meer tijd om te eten en om een blik te werpen op mijn knie. Gelukkig voelde ik hem niet en na de nodige stukjes banaan, een colaatje en wat sportdrank vervolgde ik mijn weg weer.

Terwijl ik bij de laatste verzorgingspost weg liep heb ik nog wel even om me heen gekeken, of ik diezelfde kerel van de voorgaande afdaling nog kon zien, want ik vroeg me af of ik nou voor hem lag of lag hij nou voor mij? Maar helaas kon ik hem niet vinden en schroefde ik langzaam het tempo weer op. Ik begon ook steeds vaker op mijn horloge te kijken en het besef dat ik redelijk op tempo liep qua eindtijd gaf me vleugels. Om hoog en dalen ging me lekker af! Af en toe weer een loper die ik in haalde en tot mijn grote verbazing bijna

geen enkel persoon die me nog voorbij ging. Op een gegeven moment zag ik dat we richting een stalen trap liepen, die echt loodrecht omhoog ging. Aangezien ik mijn voorganger niet wilde opdrijven liet ik hem enkele treden vooruit gaan op de trap, ook met de angst dat als hij zou vallen hij boven op me zou komen. Boven aangekomen zag ik twee mensen zitten van de organisatie, wie me goed bestudeerden en aankeken van top tot teen. Ik groette ze vriendelijk en vervolgde mijn weg. Maar de loper achter me werd staande gehouden en gevraagd hoe het met hem ging. Geconcentreerd bleef ik doorlopen en keek niet om, maar realiseerde me wel dat het twee artsen waren die je beoordeelden en bij twijfel aanspraken en buiten de race namen om je vervolgens wat vragen stelden om zodoende na te gaan of het verstandig was je door te laten gaan. Ik moest meteen aan mij knie denken en keek dus even naar beneden. Deze was een beetje bebloed maar het zag er niet ernstig uit, naar mijn mening. Ik vervolgde mijn weg en op weg naar de laatste verzorgingspost op 45 km ongeveer werden de afdalingen minder technisch, maar wel gemeen steil. Toch verging me dit weer prima en had ik weinig last tijdens het dalen. Ik moest denken aan de Weissee Gletscherwelt Trail welke ik het jaar daar-

voor had gelopen, zo’n 1700 hoogtemeters alleen maar dalen tot aan de finish. Je wilt wel langzamer dalen maar je bovenbenen doen zo pijn tijdens het dalen dat je bijna niet langzamer kan dalen. Na deze wedstrijd had ik ook echt een week lang spierpijn in mijn bovenbenen. Maar gelukkig ging het me nu een stuk beter af en dichtte ik langzaam weer het gat op mijn voorganger. Zenuwachtig begon hij tijdens het dalen achterom te kijken, en ik dacht alleen maar; I’m coming! Samen met hem kwamen we een jonge vrouw achterop die als een vlinder aan het afdalen was. Tijdens een sprong spreidde ze haar armen maar bracht ze deze ook hoog de lucht in als een vlinder om, denk ik meer stabiliteit en balans te verkrijgen. Uit nieuwsgierigheid probeerde ik dit ook maar naar een aantal malen merkte ik er niet het voordeel van dus vervolgde ik mijn inhaalrace en haalde hun in liep bij ze weg. Aangekomen bij de laatste verzorgingspost wilde ik niet te veel tijd verliezen, twee colaatjes tikte ik achterover en een stukje banaan en weg was ik weer. Tot mijn verbazing zag ik op eens de kerel met wie ik zo hard die afdaling in dook, en ik begon me af te vragen of hij nou voor mij liep of na mij binnen kwam bij de laatste post? Maar ik was toch eerder weg dus ik dacht; weer één! Na de laatste post was het nog zo’n 6 á 7 km tot aan de finish en gek genoeg kwam ik op het vlakke van de laatste kilometers een jongen tegen met een hamer. Niet zo’n grote kerel maar een


jongen, ik kon nog wel redelijk tempo lopen maar ik merkte dat ik een inkakmomentje had. Samen met een Scandinaviër vervolgde ik mijn weg richting Grindelwald. De kerktoren en

Wouw wat een gevoel was dat zeg, bijna 51 kilometer achter de kiezen en dat je dan weet dat je die richttijd ga ook nog gaat halen. Mensen die aan het winkelen waren, die bovenop

het gebied aan een mooi stukje lint kwam bij mij het besef dat ik zelfs enkele minuten onder de tijd was gedoken. Uiteindelijk in 7:24:18 gefinisht, helaas geen plek binnen de top 20 maar op een welverdiende 52e plek overall bij de mannen, als tweede Nederlander en op een 14e plek in mijn eigen categorie. En als ik dan uiteindelijk hoor dat er van de +/- 800 deelnemers aan de E51 net geen 500 zijn gefinisht is het besef alleen nog maar groter. Uiteindelijk kwam ik al snel na de finish Marie-Louise tegen en ook zij had bijzonder goed gelopen. Met 2:30:44 was zij als 35e gefinisht in haar categorie en overall op een 159e plek.

grote hotels herkende ik dus ik werd vrolijker en vrolijker. En op eens zag ik daar weer Astrid lopen, voor mij. Dansend liep ik haar voorbij en maakte ik in mijn eentje een vreugde dansje wetende dat ik onder de 7,5 uur zou duiken. Dan, op zo’n kleine kilometer voor de finish een steile klim! Kleine stapjes en hoge frequentie, vervolgde ik mijn weg omhoog en zag ik dat de Scandinaviër niet kon aanpikken. Boven aan keek ik nog even achter om maar kon ik hem niet terugvinden tussen de overige lopers dus bleef ik door rennen. Dit herkende ik, die straat en die winkels van twee dagen daarvoor dat we even door het dorpje hebben gelopen. De adrenaline gierde weer door mijn lijf en wonderbaarlijk begon ik weer in een redelijk tempo te komen.

hun balkon stonden van hun kamer in het hotel, iedereen die klapte en juicht je toe.

Nadat Marie-Louise en ik een beetje op adem waren gekomen kwam Therese binnen. Zij finishte uiteindelijk de E35 in 7:00:48 op een 30e plek in haar categorie en overall binnen de top 100 op een 96e plek.

Een bocht naar links recht op het sportcentrum af, toen nog een keer naar rechts en dan het bekende houten bruggetje over met een kleine afdaling van de brug richting de finish op het plein.

Athlos staat internationaal weer op de kaart!

Buiten de adrenaline gierde de spierpijn in mijn bovenbenen van het hoge tempo maar dat kon me allemaal niet meer schelen want ik wist dat ik onder de 7,5 uur zou gaan duiken. In mijn hoofd was het net een hot-pot, alles en iedereen komt in een flits voorbij en memorabele herinneringen draaide ik nog een keer af. Wat geeft zo’n race je toch een adrenaline stoot!

Na onze welverdiende douche hebben we die avond nog lekker met z’n allen gegeten en zijn we de volgende dag weer rustig aan richting Nederland gereden. Wat een ervaring!

Na het in ontvangst nemen van de medaille, een stuk rots uit

De koppels finishten uiteindelijk in een tijd van 9:53:36 en 11:06:42 waarmee zij ook zeer tevreden waren.


Is de loopband een goed alternatief? Heb je ooit de film Rocky gezien waarin Sylvester Stallone door de straten van Philadelphia rent? De kans is groot dat je zelf zin kreeg om door jouw straten hard te lopen. Of zoek je liever regelmatige de loopband op? Beide vormen van lichaamsbeweging hebben hun sterke en zwakke punten als het gaat om cardio training. En met de winter voor de boeg kiezen veel mensen om af en toe een training op de loopband te doen. Maar is een training op een loopband te vergelijken met een training buiten? Zorgt het juist voor meer of minder blessures? En kost het meer of minder energie? Bij buitenlopen is de ongelijke en onvoorspelbare oppervlakken een uitdaging. Als gevolg daarvan ga je uiteindelijk harder werken en meer de zuurstof verbruiken op de weg dan op dezelfde snelheid op een loopband. Anderzijds, biedt de loopband een stabiele omgeving, evenals een stabielere ondergrond om op te lopen. Plus het stelt je in staat om op een vast tempo te blijven lopen. Uitgebreid onderzoek heeft laten zien dat de meeste lopers hun loopstijl aanpassen op een loopband. Spieren in de enkel die zorgen voor stabiliteit worden tijdens de landing eerder actief gedurende eezon langere periode. Dit heeft er mee te maken dat een loper op de band gedwongen wordt om ĂŠĂŠn richting op te gaan. Een beetje links en rechts

uitwijken om je balans te bewaren zit er niet in. Het zoeken naar stabiliteit heeft nog andere

ook minder druk te staan op je scheenbeen. Deze druk zorgt er enerzijds voor dat het scheen-

consequenties voor je loopstijl. De grootte van je beenzwaai is kleiner op een lopende band dan buiten, je helt iets meer naar voren als je binnen loopt, je pas is iets korter (met een hogere frequentie) en de contacttijd tussen je schoen en de band is korter dan op de grond.

been sterker wordt. De belasting zorgt namelijk voor een hogere botdichtheid. Een training op een loopband betekent minder belasting voor het scheenbeen en dus minder opbouw van botmassa. Aan de andere kant is aangetoond dat lopers die veel op een loopband lopen, minder risico hebben op het ontwikkelen van stressfracturen aan het scheenbeen.

Op een lopende band raakt je hiel de band en beweegt je voet onder je lichaam naar achteren. Ben je buiten aan het hardlopen dan raakt je hiel de grond en beweeg je zelf je lichaam naar voren. Dit betekent dat de band een deel van het werk overneemt, je hoeft je lichaam niet naar voren te bewegen maar de band zorgt ervoor dat je voet automatisch naar achter beweegt. Blessures Doordat de spieren verantwoordelijk zijn voor de afzet, komt er

Energieverbruik Op een lopende band is er geen sprake van luchtweerstand. Dit heeft zowel consequenties voor de energie die je nodig hebt om hard te lopen, als voor je warmtehuishouding. Als je buiten loopt zorgt de wind er deels voor dat je afkoelt. Omdat er op deze manier minder thermische stress ontstaat, kan het je hartslag tijdens inspanning verminderen. Ook heb je geen tegenwind als je op de loopband staat. Soms


heeft een lopende band een kleine ventilator ingebouwd. De kleine luchtstroom uit deze blazers kan wel zorgen voor minder thermische stress maar heeft niet hetzelfde effect als dat je buiten loopt. Een andere verklaring voor het lagere energiegebruik tijdens lopen op een band is dat er minder energie nodig is om te versnellen.

Om toch voor te zorgen dat je meer energie verbruikt tijdens het lopen op de loopband kan je gebruik maken van een helling. De extra energie die nodig is om heuvel op te lopen compenseert dan voor het gebrek aan luchtweerstand en de energie nodig voor acceleratie. Uit onderzoek bleek dat een helling van 1% voldoende is om het energiegebruik tussen buiten en binnen te compenseren. Zonder helling gebruik

je binnen op een band, bij dezelfde snelheid (tussen de 10.5 en 18 km/u) ongeveer 5-10% minder zuurstof en is je hartslag zo’n 3-8 slagen lager. Heuveltraining Het voordeel van een training op een loopband is dat je exact weet hoelang, hoever en met welke helling je hebt hardgelopen. Door een constante snelheid te lopen dwing je jouw lichaam om deze snelheid vast te houden, ook als je moe wordt. Ook bij intervallen op een hoge snelheid is er geen genade; de loopband bepaalt het tempo. En gaat de loopband je niet snel genoeg – de meeste gaan tot maximaal 20-25 kilometer per uur - door een flinke helling in te stellen kun je een pittige heu-

veltraining afwerken waarbij elke meter even stijl is. Een loopband heeft een maximale hellingshoek van 12-18%. Het is vaak ook mogelijk een programma in te stellen waarbij de loopband zelf op gezette tijden de snelheid aanpast. Waar je voorkeur ook naar uitgaat tijdens de wintermaanden, het is in ieder geval verstandig om ervoor te zorgen dat je lichaam niet aanpast aan je cardio routine. Daag jezelf regelmatig uit en wissel je trainingen af. DOOR ELEANOR CRICK


Social Media van Athlos

#avathlosharderwijk #halvemarathonharderwijk

https://www.facebook.com/athlos.harderwijk https://www.facebook.com/broekhuis.halvemarathonharderwijk/

https://twitter.com/athloshwijk


Wissel 5 2017  
Wissel 5 2017  

Clubblad van AV Athlos Harderwijk

Advertisement