Page 1

သားတိ႔ု အိမျ္ ပန္ၾကရေအာင္ အေမ

“ေပါ့ရင္ အရသာမရွိဘးူ နဲ႔ ဒီေန႔ခ်က္တာ နည္းနည္းငန္ေတာ့ မ်ဳိမက်ဘူးတဲ့။ ဘယ္လလ ို ုပ္ေပးရမလဲ” အိမ္ထဲ၀င္၀င္ခ်င္း ထမင္းစားခန္းမွ လႊင့္လာတဲ့အသံက ဆီးလို႔ၾကိဳတယ္။ သားကို ျမင္ေတာ့ အေမက ေခါင္းငံု႔ျပီး ထမင္းဆက္စားတယ္။ မိန္းမက သူ႔ကို မ်က္ေစာင္းနဲ႔ ၾကည့္တယ္။ အေမစားေနတဲ့ ဟင္းကို သူ ျမည္းၾကည့္ျပီး ခ်က္ခ်င္း ေထြးထုတ္လက ို ္မိတယ္။ “အေမ့ေရာဂါက အငန္နဲ႔ မတည့္ဘးူ လို႔ ေျပာထားတယ္ မဟုတလ ္ ား” “ဒါဆို ရွင့္အေမကို ရွင္ပဲခ်က္ေကြ်းေပါ့” ေျခေဆာင့္ျပီး သူမ ထြက္သြားတယ္။

သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို သူခပ္ဖြဖြခ်ရင္း... “အေမ.. အဲတာေတြ မစားနဲ႔ေတာ့.. သား ေခါက္ဆဲြခ်က္လိုကမ ္ ယ္” “သား... အေမကို သား ဘာေျပာစရာရွိလ?ဲ ေျပာစရာရွိတာ ေျပာေနာ္သား..စိတ္ထဲထည့္မထားနဲ႔” “ေနာက္လက်ရင္ သားရာထူးတက္ျပီ အေမ။ သား ဒီထက္ ပိုအလုပ္မ်ားေတာ့မယ္။ အေမ့ေခြ်းမကလည္း အျပင္ထြက္ အလုပလ ္ ုပ္ခ်င္တယ္တ.ဲ့ . ဒါေၾကာင္.့ . ”

သား ဘာကိုဆလ ို ိုခ်င္မန ွ ္း အေမသိလိုကတ ္ ယ္။ “သားရယ္ အေမ့ကို လူအိုရံု မပို႔ပါနဲ႔ေနာ္” တိးု လွ်ဳိးေတာင္းပန္စြာ အေမဆိုေတာ့ သားစိတမ ္ ေကာင္းျဖစ္ျပီး ခဏေလာက္ ႏႈတဆ ္ ိတသ ္ ြားတယ္။ “အေမ.. လူအိုရံုက မေကာင္းတာ မဟုတဘ ္ ူး။ အေမ့ေခြ်းမ အလုပ္ရရင္ အေမ့ကို ျပဳစုဖို႔အခ်ိန္ ရွိေတာ့မွာ မဟုတဘ ္ ူး။ လူအိုရံုမွာ အေမ့ကို ျပဳစုမယ့္လူ၊ ခ်က္ေကြ်းမယ့္ ၀န္ထမ္းေတြရွိတယ္ အေမ။ အိမ္မွာထက္စာရင္ ပိုေကာင္းတာေပါ့ အေမရယ္” “ဒါေပမဲ.့ . သားရယ္...”

အေမ့စကားကို သူ မၾကားခ်င္ဟန္ေဆာင္ျပီး ေရခ်ဳိးခန္းဘက္ ထြကလ ္ ာခဲ့တယ္။ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေခါက္ဆဲြအတူစားျပီး စာၾကည့္ခန္းထဲ သူ၀င္ခဲ့တယ္။ ျပတင္းေပါက္ အျပင္ဖက္ကို ေငးၾကည့္ရင္း သူေတြေ၀ေနမိတယ္။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ မုဆိုးမျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ အေမ၊ သားကို လူတစ္လးံု သူတစ္လးံု ျဖစ္ေအာင္ ေကြ်းေမြးခဲ့တဲ့ အေမ၊ သားကို လူရာ၀င္ေအာင္ ႏိုင္ငံျခားအထိ ပညာသင္ခြင့္ ေပးခဲ့တဲ့ အေမ.. သားကို ၾကီးျပင္းေအာင္ ေကြ်းေမြးအနစ္နာခံခဲ့တာကို အေၾကာင္းျပျပီး သားဆီက ဘာမွျပန္မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တဲ့ အေမကို အိမ္ေထာင္ေရးတည္ျမဲဖို႔ မိန္းမဆႏၵေၾကာင့္ လူအိုရံုပို႔ရေတာ့မယ္။


သက္ျပင္းေလးေလးတစ္ခ်က္ သူခ်လိက ု ္မတ ိ ယ္။ သား ရင္ထဲမွာ မခ်ိလိုကတ ္ ာအေမရယ္...

“မင္းရဲ႕ လက္က်န္ဘ၀ကို မင္းအေမက အေဖာ္ျပဳမွာ မဟုတ္ဘးူ .. မင္းမိန္းမကပဲအေဖာ္ျပဳမွာ” “မင္း အေမ အသက္ၾကီးျပီကြာ။ ေနလိရ ု ရင္ ေနာက္ထပ္ ၄ . ၅ ႏွစ္ေပါ့။ အဲဒီ ႏွစတ ္ ိုတုိေလးမွာ အေမကို ေသခ်ာျပဳစု ဂ႐ုစိုကပ ္ ါကြာ။ မရွိေတာ့မွ ငါမေကြ်းလိက ု ္ရပါလား? ငါ မေမြးလိုက္ရပါလားလို႔ ေနာင္တမရနဲ႔” ပတ္၀န္းက်င္က သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြတစ္ခ်ဳိ႔ရဲ႕ စကားသံကို ျပန္ၾကားေယာင္ရင္းသူေရွ႕ဆက္ မေတြးရဲေတာ့ဘူး။

အေမ့အတြက္ ေငြကန ု ္ေၾကးက်မ်ားရင္ ဂ႐ုစက ို ္ ရိုေသရာေရာက္တယ္လို႔ ထင္မယ္ဆလ ို ည္း ထင္ၾကေတာ့။ ေတာင္စြယ္ေနကြယလ ္ ုဆဲ ညေနခင္းတစ္ခု ျမိဳ႔ျပင္မွာ တည္ထားတဲ့ လူအိုရံုဆီ သူတို႔ေရာက္လာခဲ့တယ္။ လူအိုရံုရဲ႕ဧည့္ခန္းကိုသတ ူ ို႔ျဖတ္ေလွ်ာက္ေတာ့ ၄၂လက္မ တီဗြီဖန္သားျပင္ေပၚမွာ ဟာသကား တစ္ကားျပေနတာကို ေတြ႔လိုကတ ္ ယ္။ ဒါေပမဲ့ ၾကည့္ေနတဲ့ ပရိသတ္ဆီက ဘာရီသမ ံ ွ မၾကားရဘူး။

ပံုစတ ံ ူ အကၤ်ီ၊ ပံုစတ ံ ူညႇပ္ထားတဲ့ ဆံပင္နဲ႔ လူအိုတစ္ခ်ဳိ႔ ဆိုဖာေပၚမွာေစာင္းေစာင္းရဲြ႔ရဲြ႔ ထိုင္ေနၾကတယ္။ ငူငင ူ ိုင္ငိုင္ ထိုင္ေနတဲ့ အဘြားအိုတစ္ေယာက္ ပါးစပ္က တစ္တြတတ ္ ြတ္ရြတေ ္ နတယ္။ တုနခ ္ ်ိခ်ိ အဘြားအို တစ္ေယာက္ ၾကမ္းျပင္ေပၚက်ေနတဲ့ မုန္႔ကို ကုန္းေကာက္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနတယ္။ ျမင္ကြငး္ ေတြကို သားအၾကည့္ လဲြျပီး ေနေရာင္ရတဲ့ အခန္းတစ္ခန္းကိုအေမ့အတြက္ ေရြးလိုကတ ္ ယ္။ အခန္းျပတင္းေပါက္က အျပင္ကို လွမး္ ၾကည့္မိေတာ့ သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္မွာ လက္တြန္းလွည္းနဲ႔ နပ္စ္တစ္ခ်ဳိ႔ကို ေတြ႔လက ို ္တယ္။ ပ်င္းရိပ်င္းတဲြ ညေနခင္းရဲ႕ မွန ိ ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ အလင္းေရာင္ေအာက္ျမင္ကြငး္ က ျမင္ရသူအဖို႔ ရင္နင့္စရာေကာင္းလွတယ္။

“အေမ.. သား .. သြားေတာ့မယ္” သူ႔ႏတ ႈ ္ဆက္စကားကို အေမ ေခါင္းညိတ္ျပတယ္။ တုနရ ္ ီေနတဲ့ လက္နဲ႔ေ၀ွ႔ယမ္းျပတယ္။ သြားမရွိေတာ့တဲ့ ပါးစပ္ကို ဟျပီး တစ္ခခ ု ုေျပာဖို႔ ၾကိဳးစားတယ္။ အေမ.. ဆံပင္ေတြေတာင္ ေငြေရာင္သမ္းခဲ့ပါေပါ့လား.. မ်က္လံုးေထာင့္က အရစ္ေၾကာင္းေတြေတာင္ နက္သထက္ နက္၀င္ခဲ့ပါေပါ့လား... အေမ တကယ္အိုခဲ့ပါေပါ့လား.... သားတို႔ အိမ္ျပန္ၾကရေအာင္ အေမ (၁) အဲဒီတုန္းက သူ(၆)ႏွစ္။ ကိစတ ၥ စ္ခေ ု ၾကာင့္ အေမခရီးထြကရ ္ မယ္ဆိုလို႔ သူက ႔ ို ဦးေလးအိမ္မွာ ခဏ သြားအပ္ခဲ့တယ္။ ပစၥည္းေတြယူျပီး အေမသြားဖို႔ျပင္ေတာ့ ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ အေမ့ အကၤ်ီိကုိဆဲြျပီး သူေအာ္ငိုေတာ့တယ္။

“ အေမ.. သားကို ခဲြမသြားပါနဲ.႔ ..အေမ သားကို ထားမသြားပါနဲ႔” ရွဳိက္ၾကီးတငင္ငိုေနတဲ့ သူက ႔ ို အေမ ထားမသြားရက္ခဲ့ဘူး။ အေမ့လက္ကို


ဆဲြျပီး ဦးေလးအိမ္က ထြက္လာေတာ့ ျခံတံခါးကို သူဆဲြပိတခ ္ ဲ့လိုကတ ္ ယ္။ သူ႔ကို ထားခဲ့ဖို႔ လာသြားတယ္ဆိုတဲ့ အိပ္မက္ဆိုးၾကီး တစ္သက္လံုး ကပ္ညိႇမလာေအာင္ တံခါး၀ဖက္ကို သူေယာင္လို႔ေတာင္ လဲမၾကည့္ခဲ့ဘးူ ။ (၂) အိမ္ထဲ ၀င္လိုက္တာနဲ႔ မိန္းမနဲ႔ ေယာကၡမက အေမ့အခန္းထဲက ပစၥည္းေတြကို လြင့္ပစ္ဖို႔ သိမ္းေနတာနဲ႔ သြားတိုးတယ္။ ၂ေပျမင္တ ့ ဲ့ ဒိင ု ္းဆုတစ္ခ.ု ... အထက္တန္းတုန္းက “ကြ်န္ေတာ္၏ မိခင္” ဆိုတဲ့ စာစီစာကံုးနဲ႔ သူ ပထမဆုရထားတဲ့ ဒိုငး္ ဆုေလး။ အဘိဓာန္ စာအုပတ ္ စ္အုပ.္ .. အေမ့ေခြ်းနဲစာနဲ႔ ၀ယ္ေပးခဲ့တ့ဲသူ႔ရဲ႔ ပထမဦးဆံုးေသာ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္။ အေၾကာေျပ လိမ္းေဆးတစ္ဘူး...အေမ အိပ္ရာမ၀င္ခင္ လိမး္ တတ္တဲ့ေဆး... လိမး္ ေပးမဲ့သူ မရွိဘဲ အေမ့ကို ဒီေဆးေပးလိုက္ေတာ့လဲ ဘာထူးမွာလဲ...

“ေတာ္ျပီ.. မသိမ္းၾကပါနဲ႔ေတာ့” သူ ေအာ္လိုကမ ္ ိတယ္။ “ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ အမႈိက္ေတြ မပစ္ထုတ္ရင္ ငါ့ပစၥည္းေတြ ဘယ္နားသြားထားရမလဲ” ေယာကၡက စူးစူး၀ါး၀ါး ၾကည့္ရင္း ျပန္ေအာ္တယ္။ “ဟုတ္ပါ့.. အဲဒီကုတင္စုတ္ၾကီးလည္း ပစ္ထတ ု ္လက ို ္စမ္းပါ။ မနက္ျဖန္က်မွ အေမ့အတြက္ သမီး ကုတင္အသစ္တစ္လံုး ၀ယ္ေပးမယ္ေနာ္”

ကုတင္ေခါင္းရင္းမွာ ေထာင္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုကို သူေတြ႔လက ို ္တယ္။ အဲဒီပံုက သူက ႔ ို အေမ ကစားကြင္း လိုက္ပတ ို႔ ုနး္ က ရိက ု ္ထားတဲ့ပံုျဖစ္တယ္။ “ဒါေတြဟာ ကြ်န္ေတာ့္အေမရဲ႔ အေမြေတြ... တစ္ခုမွ မပစ္ႏင ို ္ဘူး” “ဒါ ဘာအခ်ဳိးလဲ.. ဘာလို႔ အေမ့ကို ျပန္ေအာ္ရတာလဲ.. အေမ့ကို ခ်က္ခ်င္းေတာင္းပန္လိုက္”

“မင္းကို ငါ လက္ထပ္ခဲ့တာနဲ႔ မင္းအေမကို ခ်စ္ရမယ္ဆိုရင္ ဘာျဖစ္လို႔ ငါ့ကို လက္ထပ္ခဲ့ျပီး ငါ့အေမကို မင္း မခ်စ္ခဲ့ရတာလဲ”

(၃) မိုးရြာျပီးစမို႔ ညက ပိေ ု အးစက္ေနတယ္။ လူသက ူ င္းရွင္းတဲ့ လမ္းမေပၚမွာ ကားေလးတစ္စးီ ျမိဳ႔ျပင္က လူအိုရံုဖက္ ဦးတည္ျပီး တရိပ္ရပ ိ ္ေျပးေနတယ္။ လူအိုရံုေရာက္ေတာ့ ကားေပၚက အျမန္ဆင္းျပီး အေမ့အခန္းဖက္ သူေျပးသြားလိက ု ္မိတယ္။ သူလ ႔ က္ထဲမွာ အေမ အျမဲလိမ္းတတ္တဲ့ အေၾကာေျပေဆးဘူးကို တင္းတင္း ဆုပ္ကိုငထ ္ ားတယ္။

“အေမ.. ေဆးက်န္ခဲ့လို႔ သားလာပိတ ု႔ ာ” အေမ႔ကုတင္ေရွ႔ သူဒးူ ေထာက္ခ်လိမမ ့္ ိတယ္။ “မိုးခ်ဳပ္ေနျပီ သားရယ္.. မနက္ျဖန္ အလုပ္ရေ ွိ သးတယ္ မဟုတလ ္ ား..ျပန္ပါသား.. ေဆးကို အေမ့ဘာသာ လိမး္ လို႔ရတယ္”


“အေမ.... ” သူ႔အသံေတြ လည္ေခ်ာင္း၀မွာ တစ္ဆို႔ေနတယ္။ “အေမ သားကို ခြငလ ့္ ြတ္ပါ အေမ... သားတို႔ အိမ္ျပန္ၾကရေအာင္ေနာ္” အိုမင္း ပိန္လွီေနတဲ့ အေမ့ခႏၶာကိယ ု ္ကို တင္းတင္းေလး သူဖက္ထားလိမ့္မိတယ္။ သူ႔ ပါးျပင္ေပၚမွာ မ်က္ရည္ေတြက အဆက္မျပတ္ စီးဆင္းလိ.ု႔ .. “သားတို႔ အိမ္ျပန္ၾကရေအာင္ အေမ”

အိုသြားတဲ့ တစ္ေန႔ “ကေလးရဲ႔ ပထမဆံုး သြားတစ္ေခ်ာင္းက တစ္ႏွစန ္ ဲ႔ ဘယ္ႏစ ွ ္လမွာ ေပါက္တယ္ဆိုတာကို မွတမ ္ ိေနျပီး မိဘရဲ႔ ေနာက္ဆးံု သြားတစ္ေခ်ာင္း ဘယ္အခ်ိန္မွာ က်ဳိးသြားသလဲ ဆိတ ု ာကိုေတာ့ ေမ့ေနတတ္တယ္” ေဆးရံုတစ္ရံုရဲ႔ အ၀င္၀မွာ ေရးကပ္ထားတဲ့ ပိုစတာေလးကို ျမင္မွာ ကြ်န္မအသိစိတ္ေတြ ႏႈိးထလာတယ္။ အခုခတ္က ငယ္ရယ ြ ္တဲ့ အိမ္ေထာင္သည္ေတြ ကိယ ု ္တိုင္၀မ္းနာျပီး ေမြးထြက္လာတဲ့ ကေလးေတြကပ ို ဲ ဂ႐ုစက ို ္တတ္ၾကတယ္။ ကိုယက ့္ ိုလည္း အေမ၀မ္းနာျပီး ေမြးထြက္လာခဲ့တယ္ ဆိတ ု ာကို ေမ့ေနတတ္ၾကတယ္။

စေနေန႔ မနက္ အိပ္ရာေပၚမွာ ဇိမ္နဲ႔ႏပ ွ ္ေနတုန္း ဖုန္းသံေၾကာင့္ ကြ်န္မ အိပ္မက္က လန္႔ႏးိႈ လာခဲ့တယ္။ အေမဆီက ဖုန္းပါ။ ကေလးေတြေခၚျပီး အေမ့အိမ္မွာ ေန႔လယ္စာ သြားစားဖို႔ ဆက္လိုကတ ္ ာျဖစ္တယ္။

“ကေလးေတြကို မက္ေဒၚနယ္သြားစားဖို႔ ေျပာထားျပီးျပီ အေမရဲ႔” “အဲဒီပိုကဆ ္ ံကို ေခြ်သာလိုက္ပါ သမီးရယ္... ကားေမာင္းလာရင္ ၁၀မိနစ္ထဲပါ” အေမက မရမက ေတာင္းဆိုေနတယ္။ ကေလးေတြက အေမခ်က္တာကို စားခ်င္မွာ မဟုတဘ ္ ူး။ ဟမ္ဘာဂါပဲ စားခ်င္ၾကမွာပဲလို႔ ကြ်န္မ ေတြးလိုကမ ္ ိတယ္။

အေမကို လာမယ္၊ မလာဘူးလို႔ မေျပာခင္ ကြ်န္မ ေတြေ၀ေနတုန္းမွာ အၾကီးမနဲ႔ အငယ္ေလးက ဖုန္းေျပာေနတဲ့ ကြ်န္မကို လာခါျပလိက ု ္၊ ေခါင္းခါျပလိက ု ္နဲ႔ အဘြားအိမ္ကို မသြားခ်င္ေၾကာင္း လုပ္ျပေနတယ္။ သမီးေတြက ရံုးပိတ္ရက္ မိသားစု စံုစံုညီညီနဲ႔ အျပင္ထြက္ျပီး အတူစားခ်င္ပံုရတယ္။ “အေမ့ေျမးေတြနဲ႔ တိုငပ ္ င္ျပီး သမီး ဖုန္းျပန္ဆက္လိုကမ ္ ယ္ အေမ” “ေအးပါ သမီးရယ္” ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ အသံနဲ႔ အေမဖုန္းခ်သြားတယ္ ဆိုရင္ပဲ ကေလးေတြက တစ္ျပိဳင္ထဲ “အဘြားအိမ္ မသြားခ်င္ဘူး။ မက္ေဒၚနယ္ သြားစားမယ္လို႔ ေျပာထားျပီသားပဲ” လို႔ ၀ိင ု ္းေအာ္ၾကတယ္။

“အဘြားရဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္က ေန႔လယ္စာ စားဖို႔ မဟုတ္ဘးူ ။ သူ႔ေျမးေတြျဖစ္တဲ့ သမီးတိက ု႔ ို ၾကည့္ခ်င္လို႔” “အရင္အပတ္ကပဲ သမီးတို႔ သြားခဲ့ျပီးျပီေလ ေမေမ”

ကြ်န္မရွင္းျပတာကို သမီးေတြက လက္ခံခ်င္ပံု မရခဲ့ဘးူ ။


“တစ္ခ်ိန္မွာ ေမေမလဲ အိုသြားတဲ့အခါ သမီးတို႔ကို “သမီးတို႔ေရ အိမ္ကို လာခဲ့ပါဦး။ ေမေမ ကိတမ ္ ုန္႔ဖုတထ ္ ားတယ္။ ေျမးေတြလဲ ေခၚခဲ့ေနာ္” လို႔ ဖုနး္ ဆက္ေခၚရင္ “ကိတ္မုနက ္႔ ို အျပင္မွာ ၀ယ္စားလဲရတာပဲ အေမ.. သမီးတို႔ မအားဘူး” လို႔ ျပန္ေျပာရင္ အခု ဘြားဘြား စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားသလို ေမေမလဲစတ ိ ္မေကာင္းျဖစ္လိမ့္မယ္” လို႔ ရွင္းျပေတာ့ ေလးႏွစ္သမီးေလးက “သမီး အဲလို မေျပာဘူး။ ဟုတက ္ ဲ့လို႔ ေျပာမယ္ ေမေမ” တဲ့။ ေနာက္ဆံုး သမီးေတြနဲ႔ တိုငပ ္ င္ျပီး ေန႔လယ္စာကို မက္ေဒၚနယ္ စားျပီး ညေနစာကို အေမ့အိမ္မွာ စားဖို႔ ကြ်န္မတို႔ ဆံးု ျဖတ္လိုက္တယ္။ ညေန အိမ္လာခဲ့မယ္လို႔ အေမ့ကို ဖုန္းျပန္ဆက္ေတာ့ အေမက “ေအး.. ဒါဆိုရင္ အေမ ခ်က္ျပဳတ္ဖို႔ ျပင္ဆင္လိုကဥ ္ ီးမယ္” လို႔ ၀မ္းသာအားရ ျပန္ေျပာတယ္။ ညေန အေမ့အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေမက မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ တကုပ္ကုပ္နဲ႔ ခ်က္ျပဳပ္ေနတယ္။ အေမ့ကိုကူဖို႔ ကြ်န္မ မီးဖိုထဲ၀င္ေတာ့ အေမက ပုခးံု ေက်ာေတြ ကိုက္ေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။ “ ေဆးခန္းမသြားဘူးလား အေမ၊ ေဆးမလိမး္ ဘူးလား” “သြားလဲ မထူးပါဘူး သမီးရယ္။ ေဆးလိမ္းလဲ မသက္သာပါဘူး” အေမ့စကားကို ၾကားမွ အေမလိုအပ္ေနတာ ေဆးခန္းေတြ၊ လိမး္ ေဆးေတြ မဟုတဘ ္ ဲ ကြ်န္မတိရ ု႔ ဲ႔ ဂ႐ုစိုကမ ္ ႈ၊ ျပဳစုမႈဆတ ို ာကို ကြ်န္မ သေဘာေပါက္ေတာ့တယ္။ အသန္႔အျပန္႔ ၾကိဳက္တဲ့ အေမ့ရဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္က အိုးေတြဟာလဲ ဆီေခ်းေတြ အထပ္ထပ္ ေပေနတာကို ကြ်န္မ သတိထားမိလက ို ္တယ္။ အိုးေတြကို တိက ု ္ခြ်တ္ေဆးေနရင္း “အိုးေတြကို တိက ု ္ခြ်တ္ဖို႔ အေမအားေတြ မရွိေတာ့လို႔ျဖစ္မယ္” လို႔ ကြ်န္မ စဥ္းစားလိက ု ္မိတယ္။

အရင္တုနး္ က လက္တစ္ဖက္က ကြ်န္မကို ခ်ီပိုးရင္း၊ က်န္လက္တစ္ဖက္နဲ႔ ေၾကာ္ေလွာ္ခ်က္ျပဳတ္ခတ ဲ့ ဲ့ အေမ... အိမ္ေရွ႔၊ အိမ္ေနာက္၊ အိမ္ေထာင့္ေတြပါ မက်န္ သပ္ရပ္သန္ရ ႔ ွင္းေအာင္ အျမဲရွင္းလင္းတတ္တဲ့ အေမ..... အခုခါမွာေတာ့ ဇရာေထာင္းျပီး လက္ေတြလဲ အင္အားခ်ိခဲ့ပါျပီ။ ဒါေတာင္ သူခ်စ္တဲ့ သားသမီးေျမးေတြကို ကိယ ု ္တိုငခ ္ ်က္ျပဳပ္ ေကြ်းေမြးခ်င္ေနတုန္းပါပဲ။

ကြ်န္မ ဘယ္ေလာက္ပဲ ပင္ပန္းျပီး၊ အလုပ္မ်ားေနပါေစ အခ်ိန္တစ္ခ်ိန္ကန္သ ႔ တ္ျပီး အေမ့အိမ္ကို အျမဲျပန္ျပီး အိုးေတြကို တိုကေ ္ ဆးေပးမယ္ဖို႔ ကြ်န္မ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ တစ္ခု ခ်လိက ု ္မိပါတယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ကြ်န္မ အိုသြားတဲ့တစ္ေန႔၊ လက္ေတြ လႈပ္ရွားဖို႔ အားအင္ နည္းသြားတဲ့အခါ သားသမီးေတြလည္း အိမ္ကို အျမဲျပန္လာျပီး အိုးေတြ တိက ု ္ေဆးေပးဖို႔ ကြ်န္မ ေမွ်ာ္လင့္မပ ိ ါတယ္။

amay  

amay love myittar