Page 116

116 Semarang en internering (1938-1945)

voor de Jap geen reden om meer en beter eten ter beschikking te stellen. Er is zelfs minder melk; alleen nog voor de kinderen van 1 en 2 jaar. Op 1 juni is er weer iets nieuws verzonnen. De Japanse commandant maakt duidelijk dat het appèl helemaal moet worden veranderd. Alle bevelen moeten in het Japans en op een militaire manier plaatsvinden. Moeders met kleine kinderen en zelfs baby’s op de arm moeten ook meedoen. Daarnaast is het wachtlopen verder verscherpt. Voor sommige vrouwen vormt het wachtlopen overigens een welkome afwisseling van de dagelijkse sleur. Temeer omdat ze elkaar dan wat meer kunnen spreken. Overdag komt daar heel weinig van. De berichten van D-Day, 6 juni 1944, dringen ook door tot in Lampersari. Veel mensen kunnen hun geluk niet op. Voorlopig merken de vrouwen en kinderen echter bijzonder weinig van de geallieerde operaties, maar er is weer een sprankje hoop. Op 11 september komt het bericht dat alle jongens van tien jaar en ouder naar het in Semarang gelegen klooster Bangkong moeten. Na deze mededeling heerst er een bedrukte stemming. Niemand begrijpt deze beslissing van de Jappen, maar hun wil is wet. Al sinds hun internering, of dat nu in Lampersari is of elders in de archipel, zijn de moeders in deze barre omstandigheden steeds met de kinderen samen geweest. Straks zijn die op zichzelf aangewezen: Bangkong wordt uitsluitend als een jongenskamp ingericht waar ook oude, zieke mannen worden ondergebracht. Die middag wordt de lijst met namen van de jongens bekendgemaakt.

Naar Bangkong

Siemen en Roelof horen ook bij deze groep. Ze worden eerst een paar dagen apart gezet in een gebouw in ‘boven’ Lampersari. Op 13 september 1944 is het zover. Omdat de jongens al een poosje niet meer thuis slapen, ervaren ze het afscheid niet zo heftig. Marchien en een oudere buurvrouw, die Siemen en Roelof kennen van hun tijd aan Sompok, zijn naar de uitgang gekomen om afscheid te nemen. Terwijl de namen worden voorgelezen, vertrekken ze, de meesten op blote voeten, groepsgewijs via de Sompok-poort lopend naar Bangkong. Een halfuur later arriveren Siemen en Roelof daar met de eerste groep. Marchien heeft haar oudste jongens een rolmatrasje, een koffertje met kleren, toiletartikelen en eetgerei

Profile for Wilbert Scheer

De stilte voorbij  

Het verhaal van Albert Scheer, KNIL-militair van 1922 - 1949.

De stilte voorbij  

Het verhaal van Albert Scheer, KNIL-militair van 1922 - 1949.

Advertisement