Page 110

110 Semarang en internering (1938-1945)

Geld en eten

Aangezien de krijgsgevangenen aan de spoorlijn werken, ontvangen ze loon van de Jappen. Weliswaar schamel, maar daarmee kunnen ze soms wat extra eten van de lokale bevolking kopen. De

Dominee Hamel bij een ziekbed in Tamarkan. Illustratie: Charles Burki. uitdrukking ‘Wie niet werkt, zal ook niet eten’ wordt door de Jappen overal in praktijk gebracht. De zieken die feitelijk het beste voedsel nodig hebben, krijgen daarom niets uitbetaald. In het kamp waar Albert verblijft, ontstaat daarom een ware ruilhandel. Alles wat nog enigszins van waarde is, wordt verkocht of verruild. Menigeen raakt in Tamarkan zijn lang gekoesterde sieraden alsnog kwijt. Net als in andere kampen zijn de Jappen in Tamarkan erg corrupt. Voor geld of geschenken krijgen de krijgsgevangenen veel goederen het kamp binnengesmokkeld, zoals olielampen, steekpannen, urinalen, medicijnen en verband. Er wordt een soort cafetaria ingericht waar van alles te koop is. Het zuur verdiende geld langs de spoorweg wordt daar weer uitgegeven aan bijvoorbeeld tabak, sigaretten, bananen, koekjes, reuzel en soms zelfs sigaartjes. Wie geld heeft, kan ook gekookte of gebraden maaltijden bestellen.

Profile for Wilbert Scheer

De stilte voorbij  

Het verhaal van Albert Scheer, KNIL-militair van 1922 - 1949.

De stilte voorbij  

Het verhaal van Albert Scheer, KNIL-militair van 1922 - 1949.

Advertisement