Page 1

25 april 2014 nummer 47 5e jaargang

Kinderen dansen voor Kika in Nieuwerkerk Foto: Riet Meerkerk

• ‘Het is geweldig hoeveel goodwill er onder de mensen is’

Op zaterdag 17 mei begint om 16.00 uur de dansmarathon voor kinderen in het dorpshuis te Nieuwerkerk. Hoe dit allemaal komt? ‘In augus-

tus kregen we te horen dat onze dochter Robyne een hersentumor had,’ vertelt Irene Buijs. ‘Zij is daaraan geopereerd en in november en

december 33 keer bestraald. Dat was een heel heftige periode. In die tijd hebben wij heel veel steun van de familie gehad. De bestraling van onze dochter was bijna klaar. Op een ochtend werd ik wakker en dacht ik, dat ga ik doen. Iets met muziek. Een band. Een DJ. Mijn hoofd liep vol en als dat zo is, moet ik iets doen met die ideeën. Het werd een benefiet dag voor Kika. Toen Robyne helemaal klaar was met de bestraling ben ik met de plannen aan de slag gegaan. Eerst ga je dingetjes tussendoor regelen. Van lieverlee wordt het meer en kom je in een flow. Het dorpshuis stelt de locatie belangeloos ter beschikking. Winkeliers en bedrijven geven hun producten voor de verloting die we ’s avonds houden. Het is geweldig hoeveel goodwill er onder de mensen is. Ik vertel mijn verhaal en de bedrijven zeggen ja. In maart moest onze dochter voor de eerste controle na de bestraling, toen sloeg de paniek even toe. Stel dat de uitslag niet goed is, dat het allemaal voor niets is geweest. Dat werkte verlammend. Gelukkig zag alles er goed uit. Onze dochter gaat naar school, dat deed ze al snel na thuiskomst uit het ziekenhuis, het is een doorzetter. Ze speelt weer met vriendinnetjes. We hebben formulieren uitgedeeld op haar

De wandelschoenen aan! Nu de lente is aangebroken, krijg je zin om lekker naar buiten te gaan. Een heerlijke wandeling maken, alleen of met familie, kennissen of vrienden. Wandel Comité Zeeland organiseert de mooie Bos en Duintocht. U kunt kiezen uit afstanden van 5 tot 50 kilometer. Op 10 en 11 mei bent u van harte welkom. De start is bij de pannenkoekenmolen de Graanhalm aan de Burghseweg 53 in Burgh-Haamstede. De routes

gaan door de Zeepeduinen, waar shetland pony’s vrij rondlopen. U komt langs bunkers en vennetjes. Er groeien hier typische duinplanten zoals mannetjesereprijs, muizenoortje en het duinviooltje. De route gaat verder door de Boswachterij van Westenschouwen, een heel mooi stukje natuurgebied. Als u in de Boswachterij loopt, kunt u de kleine zangertjes horen zoals de nachtegaal, de fitis, de zwartkop

en de braamsluiper. De routes van 25 t/m 50 kilometer lopen een stukje over het strand. Onderweg kunnen de wandelaars uitrusten bij een strandpaviljoen en genieten van de schepen die voorbijvaren. Wilt u alvast foto’s bekijken of nog meer informatie, ga dan naar de site: http://communities.zeelandnet.nl/data/wczld Na afloop van de wandeltocht krijgt u een presentje.

school, ook op de school van haar nichtjes zodat de kinderen sponsorgeld op kunnen halen voor het dansen. Dansinstructeurs van Move-it Dancemasters uit Zierikzee leiden de dansmarathon. Voor kinderen die niet zo lang kunnen dansen zijn er andere activiteiten in de zaal. Het gaat er natuurlijk om zoveel mogelijk geld op te halen, zodat de kinderen kunnen dansen. De marathon duurt van 16.00 tot 18.00 uur. Daarna is er een kinderdisco tot 19.00 uur. Om 20.30 uur volgt de feestavond met de band WAF, waar de oom van onze dochter in speelt. Vanaf 23.00 uur is er een DJ. We hebben ook een tafel in de zaal staan met spullen die voor € 2,00 te koop zijn. We hopen dat er zoveel mogelijk kinderen gespon-

Kaarten voor de feestavond zijn te reserveren via Facebook of e-mail: benefiet17mei14@gmail.com Kaarten zijn op de avond zelf ook verkrijgbaar aan de kassa voor € 5.(vol=vol). De volledige opbrengst gaat naar KiKa! sord worden en dat er heel veel mensen spullen komen kopen en tijdens de feestavond aanwezig zullen zijn. Tot slot is er een verloting met heel mooie artikelen die de bedrijven en winkeliers geheel belangeloos aan ons hebben gegeven. Daar zijn we enorm blij mee.’ Riet Meerkerk

Column • Waarheid

Laatst schoot ik op straat een oude bekende aan. Hij begroette me, herinnerde zich mijn naam en begon over deze stukjes in de Inwonerskrant: ‘Is dat nou wel allemaal waar wat je in die stukjes van je opschrijft?’ We kenden elkaar van heel vroeger – we zijn even oud –, maar we hadden al meer dan vijftig jaar niet met elkaar gesproken. Zulke dingen gebeuren weleens, ook in het echt. Hij vertelde dat hij al eenentwintig keer was geopereerd, dan weer voor dit en dan weer tegen dat. Ze hadden hem zelfs een keer opgegeven en de familie was bij zijn bed gehaald. In de ziekenhuizen in de regio kenden ze hem allemaal. Hij vertelde heel beeldend over de stoma’s die hij had gehad en welke enorme voordelen zo’n voorziening heeft: ‘Je hoeft niet naar de wc en je kunt scheten laten zoveel je wilt, niemand ruikt het.’ Ik zal het hier niet verder in detail over hebben, want u zit misschien net aan de koffie. Toen hij lichamelijk alles weer een beetje op orde had, kreeg hij prostaatkanker. Maar ook deze keer gaf hij geen krimp. Hij vertelde er alles over, alsof hij het had over een familiefeest dat helaas door een dronken achterneef was verstoord. Ja, pijn aan zijn lijf had hij al die jaren wel gehad, en niet zo’n beetje ook. Gelukkig was dat over. ‘Maar,’ zei hij, ‘weet je wat het is? Je vergeet al die ellende en onthoudt eigenlijk alleen de leuke dingen.’ Ik was over mijn eigen medische geschiedenis gauw uitgepraat. Ik had niet meer te melden dan een ontstoken voet waarvoor ik vorig jaar op vakantie in Duitsland vier dagen in het

Mariahilfekrankenhaus in Daun heb gelegen (waarvan ik in deze krant in een column verslag heb gedaan) en een gebroken pols toen ik in Amsterdam een jaar of vijftien geleden door een kolonne Japanners van mijn fiets werd gelopen. Hij had gelijk. Achteraf lach je erom. Hij gaat met zijn 69 jaar vijf dagen per week naar zijn werk in het bedrijf van zijn zoons. ‘Ik ben er om negen uur en kom pas om vijf uur weer thuis!’ Ik kreeg eigenlijk geen tijd om zijn vraag naar het waarheidsgehalte van mijn stukjes te beantwoorden. Bij dezen dan. Hoewel ook in zijn geval weer vaststaat dat de werkelijkheid alle fantasie te boven gaat. De journalist Martin van Amerongen, oud-hoofdredacteur van De Groene Amsterdammer, is bekend om zijn uitspraak: ‘Je moet een goed verhaal niet kapot checken.’ En van Gerard Krul, oud-hoofdredacteur van Het Vrije Volk, heb ik geleerd dat het niet om de waarheid gaat, maar om de waarheid die het mooiste verhaal oplevert. Maar oordeel zelf, oude vriend: dit stukje bevat de waarheid, en niets dan de waarheid. Je hebt het me zelf verteld. Peter Noordermeer


Foto: Martijn Lokerse

Huttendorp Bruinisse verbindt jong en oud

Gedicht Koningsdagsonnetje Zie je al alle vlaggetjes hangen in de straat? De hele weg kleurt oranje en meer De vlag met de rood-witblauwe strepen staat paraat En iedereen is druk in de weer Druk aan het regelen voor de stormbanen zeskampen, barbecues en talenten jachten Oranje optochten door de lanen Op 26 april staat Koningsdag te wachten Hopen op een dag vol zonneschijn En natuurlijk een hoop plezier Dat deze “eerste” Koningsdag een leuke mag zijn Nu, dan zal ik ook maar eens mijn oranje spul aantrekken Een oranje T-shirt, wat schmink daar en hier Maar geen stormbaan of zeskamp voor mij, nee, dat geeft me teveel vlekken. Laura Verhoeff

half jaar terug. Door een match op de beursvloer met Klaassen Notarissen, is het gerealiseerd dat we een stichting zijn geworden. Als je een onafhankelijke stichting wordt is dat duidelijker voor je sponsors en ben je verzekerd als er wat gebeurt.’ Het hoofddoel van het huttendorp is uitdragen wat samenwerken en respect is. Maakt niet uit wat je kleur is ,welke religie je hebt ,wat je IQ is, jong en oud werken samen en hebben respect voor elkaar. Miranda’s medebestuursleden zijn er eigenlijk bijna vanzelf bij gekomen. ‘Piet Swilders kwam zijn dochter brengen voor haar maatschappelijke stage en ging nooit meer weg. Nu is hij bouwopzichter samen met Chris van der Hulle, die ook al actief was op de ijsvereniging. Astrid van der Spek is vliegende kiep. Zij regelt van alles zoals de catering en overlegt met de scouting. Manuela de Koning regelt het hele knutselgebeuren, want als sommige kinderen even geen zin meer hebben in bouwen, bieden wij ze wel wat anders aan zoals schilderijen verven, nagels manicuren ,haarvlechten of we organiseren

Column

• Vluchtige ontmoeting Elke doordeweekse morgen komen we elkaar tegen. Meestal treffen we elkaar op de Roterijdijk of de Zuiddijkweg. Een grijzende man, de ene keer in stemmig donkerblauw en af en toe in uitdagend knallend groen. Ik heb hem zelfs al eens -meen ik me te herinneren- betrapt op zilvergrijs. Wisselend in kleuren, maar altijd een man van de tijd; rond de klok van kwart over acht treffen we elkaar. Een korte blik van herkenning maar zonder woorden, meer hebben onze vluchtige ont-

moetingen niet om het lijf. Zou hij ’s morgens bedenken welke kleur het wordt en aan wat of aan wie zou hij dan denken? Al is het misschien ook gewoon hoe zijn pet die dag staat. Hoe dan ook, mijn grijzende man heeft smaak en is erg verknocht aan zijn favoriete merk. Want welke kleur het die ochtend ook is geworden, hij glijdt soepel over onze dijken en is altijd van het mooie merk Porsche. Petra van der Zande

een sport of spel. Daarom is het erg fijn dat er heel veel vrijwilligers zich opgeven. Er zijn veel jongeren die hier hun maatschappelijke stage invullen. Het was verleden jaar zo fijn om te zien, dat een grote stoere gast van 16 met een kleuter van 4 aan de hand samen ging bouwen, dat soort momenten ontroert me enorm. Met de pannenkoekenlunch hadden we zoveel gebakken, dat we de resterende pannenkoeken bij ’t Opper hebben gebracht,

dat was zo’n succes dat ik dacht, die houden we erin. Heel veel sponsoren melden zich spontaan aan, die wil ik nu alvast bedanken, want zonder hen was dit niet mogelijk geweest.’ Op 29 april start het huttendorp en op 2 mei om 19.30 uur wordt het huttendorp met een kampvuur afgesloten. Anne van Mil

Op de markt... • Plantjes voor de volkstuin ‘Ik koop om de twee, drie weken bloemen voor mijn vrouw als verrassing,’ vertelt Leen van Duivendijk. ‘Is het dan nog wel een verrassing?’ vraag ik hem. ‘Ja, want mijn vrouw weet alleen dat ik naar de markt ging om zaadjes en plantjes voor de volkstuin.’ Ik vraag hem hoe lang ze al samen zijn. ‘Wij zijn al 55 jaar bij elkaar,’ zegt Leen. Is ze uw eerste liefde? ‘Nee, maar wel mijn jeugdliefde en de echte liefde,’ antwoordt Leen. ‘Ik ben kapitein geweest bij de ZWR op de pont, later toen de veerboot eruit ging werd ik supervisor bij de bus. Dan reden we met een collega overal heen en controleerden de tijden van de bus en de vervoersbewijzen van de passagiers.’ ‘Heeft u ooit wat nare dingen mee gemaakt?’ ‘Nee, eigenlijk niet. Soms in de laatste discobus had je wel eens wat problemen, maar dan waren we met twee of drie man en had je dat gauw de kop in gedrukt. Je moet gewoon leren leven met de jolige mensen op dat moment, gewoon meedoen, ik heb het wel meegemaakt dat ze me bij Kruiningen op de late veer een sigaar aanboden. Nou, ik rook geen sigaren, maar stak hem gewoon op

en dan had je niks geen dol. Als je er tegenin gaat, ja dan kun je problemen krijgen.’ ‘Nu dus voor de moestuin op de markt?’ ‘Ja, die heb ik al dertig jaar, ik vind het gewoon veel lekkerder. Heerlijk ook aardbeien Foto: Petra van der Zande

‘Het begon anderhalf jaar terug met een droom,’ vertelt Miranda Schiphorst. Ik hielp bij de ijsbaan in de koek en zopie kraam en zag dat kinderen, jong en oud, samen plezier maakten. Tegelijk dacht ik, zo’n groot leeg terrein en dat wordt maar een keer per jaar gebruikt. Zo begon het balletje te rollen, ik had in mijn andere woonplaatsen al veel meegeholpen als vrijwilliger bij verschillende activiteiten, dus wist wel een beetje wat er bij kwam kijken om zoiets te organiseren. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en eens gekeken of verenigingen hier in de beurt het zagen zitten om iets te gaan doen. Op den duur wilde de dorpsraad wel helpen om een en ander op te zetten. Toen deed ik het nog onder de naam van de ijsvereniging, omdat het eerst het idee was om het huttendorp op de ijsbaan te maken. Ik heb toen een concept gemaakt, de dorpsraad regelde de vergunningen bij de gemeente. Vanuit de koek en zopie kraam kon ik ook het een en ander doen en zo groeide het steeds verder en verder tot het voor de eerste keer is neergezet zo’n ander-

en bramen. Daar maakt mijn vrouw dan weer jam van. Toevallig heb ik vanmorgen het laatste beetje jam opgemaakt, het wordt dus weer tijd.’ Anne van Mil


Vrijwilligers van deze organisaties bezoeken mensen die nog zelfstandig thuis wonen (soms met hulp van de thuiszorg en/of familie) en die een hulpvraag hebben. Het gaat er dan vooral om dat de vrijwilliger oprechte aandacht heeft voor de ander, dat mensen hun verhaal kwijt kunnen en samen een paar leuke uurtjes hebben. Je kunt denken aan samen een wandeling maken, samen de boodschappen doen, het begeleiden

vinden tussen afstand en betrokkenheid. Je komt als vrijwilliger algauw in de verleiding om meer te doen dan er van je wordt verlangd. Heb je je aangemeld voor twee uur hulpverlenen, dan moet je er geen vier van maken. Uiteindelijk moet je jezelf overbodig maken. Vrijwilligerswerk is eigenlijk een soort georganiseerde vriendschap.’ ‘Mantelzorg,’ zegt Wilma, ‘komt op je pad. Voor vrijwilligerswerk kies je zelf.’

Els Lodder van de Nederlandse Patiëntenvereniging (links) en Wilma Jansen van SMWO zijn beide coördinator van het vrijwilligerswerk in zorg en welzijn

van iemand naar een ziekenhuis en helpen om de contacten met anderen uit te breiden. Het bouwen aan een netwerk wordt steeds belangrijker, omdat eerst gekeken wordt of familie of anderen iets kunnen betekenen. Lukt dat niet, dan komt de vrijwilliger in beeld. Huishoudelijk werk en persoonlijke verzorging horen niet bij de

Natuur om de hoek • De Duinzoom terug naar wat het vroeger was Tussen Renesse en Haamstede, ligt in Schouwen West het mooie gebied van de Duinzoom. Hier wordt een zo natuurlijk mogelijke overgang van duinen naar polder tussen de Recreatieverdeelweg en de Lagezoom gecreëerd. Vroeger lagen hier duinbeken met zoet water, van daaruit stroomde het water naar de polder. Bijvoorbeeld bij Slot Moermond en het Transferium. Een paar jaar geleden is de Dienst Landelijk Gebied al begonnen met de eerste fase. En nu is het bijna klaar. Er komen duinbeken, ‘plukjes’ met struiken, bomen en duingrassen voor terug, zoals het ook rond de Middeleeuwen was. Er is ruimte gemaakt voor zo’n vijf hectare groot natuurlijk ingericht Delta klimaatpark, waarin nutsbedrijf Delta warmte, wind, water, afvalver-

Belangstelling? Neem contact op met Wilma Jansen, SMWO, w.jansen@smwo.nl, tel 453 444 Belangstellenden kunnen ook aangeven als ze zich willen aanmelden voor een specifieke organisatie (bv. de NPV), dan worden de gegevens aan de contactpersoon van die organisatie doorgegeven.

vrijwilliger, maar bij de professionele hulp (zoals thuiszorg). Zowel Els als Wilma is op zoek naar nog meer vrijwilligers, want er is vraag genoeg. De stijgende behoefte aan vrijwilligers heeft mede als oorzaak de toename van het aantal dementiepatiënten. Ook die mensen blijven langer thuis en hebben eerder hulp

nodig. Dat is niet het makkelijkste vrijwilligerswerk, weten Els en Wilma. Maar daar zijn dan ook speciale cursussen voor. Vrijwilligers kunnen te maken krijgen met leuke situaties, maar ook met ronduit droevige. Els zegt daarover: ‘Je moet als vrijwilliger ook afstand kunnen nemen en relativeren. Je moet een balans

‘Net als de SMWO organiseren wij cursussen voor vrijwilligers,’ zegt Els. ‘Bovendien is er professionele begeleiding en opvang. Een vrijwilliger kan altijd terugvallen op of te rade gaan bij zijn coördinator. We sturen trouwens nooit iemand zomaar ergens heen. Van elke vrijwilliger weten we wat zijn of haar belangstelling en competentie zijn. We merken dat onze vrijwilligers veel voldoening vinden in wat ze doen. Zeker in deze tijd, waarin ook vereenzaming een steeds groter probleem wordt, is elkaar helpen heel belangrijk.’ Peter Noordermeer

Foto: Dirk Fluijt

Het belang van vrijwilligerswerk in de maatschappelijke dienstverlening en de zorg neemt almaar toe. In het kader van de Wet Maatschappelijke ondersteuning en tegen de achtergrond van de ‘participatiemaatschappij’, die de overheid voor ogen heeft, is een samenleving zonder vrijwilligers ondenkbaar. De Inwonerskrant spreekt daarover met Els Lodder van de Nederlandse Patiëntenvereniging (NPV) en Wilma Jansen van de Stichting Maatschappelijk Werk en Welzijn Oosterschelde (SMWO). De NPV werkt vanuit christelijk perspectief, de SMWO is algemeen. Daarnaast zijn op het eiland ook de Zonnebloem (RK), het Rode Kruis en Humanitas actief als organisaties die met vrijwilligers werken.

Foto: Peter Noordermeer

Vrijwilligerswerk: ‘een soort georganiseerde vriendschap’

werking vorm geeft. Dit ter compensatie voor CO2 uitstoot. Het wordt educatief voor kinderen en volwassenen met infopanelen, bankjes en een intensieve doe- en ervaarbeleving. Alleen voor voetgangers, ruiters en menners De wandelpadenstructuur wordt gecombineerd met een ruiter- en mengebied en is niet toegankelijk voor fietsers. Het hele gebied wordt straks onderhouden door runderen van boeren uit de omgeving en de Shetlandpony’s. Het landschap houdt een open karakter en zal met de tijd groeien naar een volwassen gebied. Door het gebied hoger te leggen is het ook toegankelijk in de winter. Samen met het herstellen van de waterhuishouding en

het waternetwerk, hebben ook de omliggende huizen dan op termijn minder wateroverlast. Verwacht wordt dat er kikkers, watersala-

manders, padden, libellen en vlinders volop hun plek weten te vinden. Samen met voetgangers, ruiters en menners, wordt het dan een mid-

deleeuwse oase van rust zoals het vroeger was. Petra van der Zande en Dirk Fluijt


Kinderen met een beperking genieten van danslessen op Beatrixschool

Toos Radeloos

Foto: Petra Noordijke

• ‘Alles vinden ze leuk!’

Elke woensdagmiddag staan vijf enthousiaste kinderen (van wie er vier op de Beatrixschool zitten) weer te popelen om een uurtje te mogen dansen. Wat zouden ze vandaag doen? De heksenketel? De pinguïndans? Het zou zomaar kunnen. ‘De heksenketel gaat over heksen die rond een ketel lopen en om de beurt wordt er iemand in de ketel gestopt, met allemaal vieze dingetjes erbij, zoals snottebellen. Dat is natuurlijk super grappig en lekker vies,’ vertelt Maaike van Rijn, hun dansjuf. De pinguïndans valt ook goed in de smaak . ‘Hierbij mag je dansen als

een pinguïn. Er wordt niet gezegd van “Je moet dit doen, of dat.” Dat vinden ze ook erg leuk.’ Maaike geeft nu al twee jaar dansles aan kinderen met een beperking. ‘Het was een initiatief van Sport Zeeland, wat Special Heroes heet. Hierbij kregen kinderen met een beperking allemaal soorten sportles, zoals judo, maar ook dansen, waarvoor ik gevraagd werd. Dit vond ik zo leuk, dat ik ermee door ben gegaan.’ Maar wat is nu het verschil qua dansen met kinderen zonder beperking? ‘Kinderen met een beperking pikken dingen minder snel op. Maar,’ lacht ze, ‘als ze iets

Column Foto: Petra Noordijke

• Springen

oppikken, dan gaat het er ook niet meer zo snel uit.’ Ook de pasjes en de manier waarop het wordt aangeleerd, gaan anders dan anders. ‘De pasjes zijn best makkelijk voor hun minder goed ontwikkelde motoriek. Als je iets aanleert dan zeg je dat ook

anders. Je zegt niet “We gaan twee passen naar voren”, maar je bedenkt er een verhaaltje om heen. Verder moet je veel herhalen en elke keer kleine stukjes doen. We doen dansjes als De Pinguïndans en soms een beetje streetdance. Het hoeft niet perse allemaal stoer te zijn. We dansen op allerlei soorten muziek, van mini-disco (Superman) tot de top veertig hits. Alles vinden ze leuk!’ Maar soms is er ook een moment dat iemand het even niet leuk vindt en stout gaat doen. Wat dan? ‘Natuurlijk mag je wel grappen en grollen in de les. Maar ik ben wel consequent: als we bezig zijn met dansen, dan zijn we bezig met dansen. Als een kind stout doet, dan noem ik die altijd duidelijk bij de naam. Bij andere kinderen kun je gewoon door de zaal roepen: “Ophouden!”, maar hier is het belangrijk diegene goed bij de naam te noemen,’ legt de dansjuf uit. Het is altijd een vrolijke boel op woensdagmiddag , er gebeurt elke les wel wat. ‘De kinderen zijn openhartig en zeggen echt alles. Ze komen altijd aan met grote verhalen en hebben zo’n grote fantasie!’ lacht Maaike. ‘Ze zijn ook erg leergierig. Nee, het is nooit een saaie boel in de les.’ Laura Verhoeff

Koersballen in Ouwerkerk Sinds februari is de sportclub d’Antilopen een nieuwe koersbalgroep gestart. Dit vindt plaats in het Dorpshuis ’t trapgeveltje te Ouwerkerk. Koersbal is een sport die lijkt op jeu de boule, met dit verschil dat er met twee spelers per partij word gerold en dit op een mat. De vier ballen die elke speler mag rollen hebben een contra gewicht waardoor het lastiger wordt om de bal bij het kleine balletje te laten komen. Dit spel wordt

gespeeld door mensen met een beperking, maar ook door mensen zonder beperking. Dat maakt de club zo bijzonder, iedereen is dus welkom, kom eens kijken of dit spel iets voor u is. Donderdagmiddag om half twee staat de koffie klaar en liggen de ballen gereed. Meer info bij Anne van Mil, bestuurslid d’Antilopen Telefonisch 06-46751262 of e-mail dusu65gu@kpnmail.nl

Gevlucht Na haar kleindochter naar school gebracht te hebben, dacht Toos gelijk even over de markt te gaan met haar vriendin. Het was nog vroeg (half negen) dus eerst maar eens een ontbijt bij een warenhuis. Daar samen aangekomen bleken Toos en haar vriendin de enige klanten te zijn. Verwonderd keken ze rond, goh das gek. Na het ontbijtje gehaald te hebben en plaats te hebben genomen, begon de lift te brommen. Ja hoor, gezellig kletsend kwamen er wat ouderen naar boven, de lift bleef brommen en ging herhaaldelijke keren op en neer. En steeds meer ouderen vonden hun weg naar de tafeltjes. Toos en haar vriendin werden al gauw ingebouwd en om hun heen werd er vrolijk heen en weer begroet, en de laatste nieuwtjes uitgewisseld. Dan maar nu over de markt, fluisterde Toos naar haar gezelschap, die daar precies hetzelfde over dacht. Na hun rondje over de markt, ondertussen half tien, hadden ze toch wel trek in een bakkie koffie. Nu, dat konden ze vergeten, geen enkel etablissement bleek al open te zijn. Ja, de …. Toos Radeloos

Inwonerskrant van en voor Schouwen-Duivelanders Hoofdredactie: Mariska den Hartog Petra Noordijke (fotoredactie) Redactie: Peter Noordermeer Riet Meerkerk Anne van Mil Petra van der Zande Laura Verhoeff (stagiaire)

Eindelijk was het zover. Schoenen uit. Ietwat onhandig klom hij op de bungee trampoline. In eerste instantie mocht hij er niet op. Te gevaarlijk was het oordeel van zijn vader en moeder. Toen hij door bleef zeuren, vonden ze het nog te duur. Maar hij bleef zeuren. Uit ervaring wist hij dat als hij maar lang genoeg bleef zeuren het uiteindelijk wel mocht. Om van het gezeur af te zijn.  Eenmaal in het harnas gehesen, liep hij naar het midden van de

trampoline. Een klein voorzichtig sprongetje volgde. En nog een klein sprongetje. Om te wennen. Vanuit zijn ooghoeken zag hij de mensen achter de dranghekken staan. Zijn publiek. Zijn handen omklemden de elastieke koorden nog steviger. Klaar voor zijn ultieme sprong. Een iets grotere sprong volgde om vervolgens met alle kracht die hij in zich had af te zetten en letterlijk en figuurlijk een gat in de lucht te springen! J. Droes

Fotografie: Petra Noordijke Martijn Lokerse Wil Meijer André de Vos Redactieadres: Weeldeweg 2 4328 NC Burgh-Haamstede 0642140644 mariskadenhartog@gmail.com inwonerskrant@gmail.com De Inwonerskrant is een aparte bijlage in WereldRegio op elke laatste vrijdag van de maand. Nummer 48 van de Inwonerskrant verschijnt op vrijdag 30 mei


Inwonerskrant  
Advertisement
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you