Page 1

delusional reality


2


aanmelding young grunn artist II wendy leusink groningen november 2012

3


Waarnemen van de wereld of de werkelijkheid is het belangrijkste thema in mijn werk. Er is een wereld om ons heen, maar het is niet mogelijk die objectief waar te nemen. Dat wat ik waarneem bestaat uit vele subjectieve lagen en betekenissen van mijzelf en van anderen die mij beĂŻnvloeden. Kijken is vooral een kwestie van weten. Door bewust onscherpe, overbelichte of bewogen foto's te maken, probeer ik het weten uit te stellen. Door het nemen van een foto, maak ik een afdruk of kopie van het licht dat afstraalt van een object. Fotografie is een heel directe en praktische manier om tot beeld te komen. In tegenstelling tot een beeldhouwwerk of een schilderij is een foto een directe weergave van de wereld om ons heen. Een foto is echter tegelijkertijd een van de meest conceptuele beelden die we kunnen produceren. Licht dat wordt vastgelegd op papier dat bij het bekijken ervan heftige gevoelens kan oproepen. Waar een beeldhouwwerk te bevoelen is en waar een schilderij toch vooral verf op doek is, wordt het beeld dat ons bereikt door middel van een foto vooral in onze hersenen gevormd. Het leidt daar tot een reactie die van alle kunstvormen het meest te vergelijken is met kijken naar de wereld. Ik tast het gebied af tussen een scherpe, herkenbare foto en de foto waaruit niet meer is af te leiden wat is gefotografeerd. Foto's hebben altijd een relatie met de wereld om ons heen (met dat wat er was op het moment van fotograferen) maar kunnen deze nooit geheel en objectief weergeven en overbrengen. Al was het alleen maar omdat de blik van de fotograaf een andere is dan de blik van de kijker. Voor mij verbeeldt een foto de relatie tussen de wereld en het waarnemen en de gelaagdheid en meerduidigheid ervan. Foto's kunnen in mijn werk op zichzelf staan of de ingrediĂŤnten vormen voor nieuw beeld. In mijn werk probeer ik uit wanneer de foto alleen zijn onderwerp toont en wanneer iets van de foto of van mij als maker zichtbaar wordt.

4


5


Het is balanceren tussen teveel abstractie waardoor het teveel moeite kost om het beeld te doorgronden en te veel realisme waardoor het beeld te snel kan worden doorgrond. Een voorbeeld van een dergelijk werk is een serie van 34 foto's van 15 bij 22 cm die naast elkaar worden opgehangen. De foto's zijn soms scherp, dan weer onscherp. Van een afstand is te zien dat de foto's geordend zijn op kleur. Van praktisch wit naar bijna helemaal zwart, met alle kleuren van de regenboog ertussen. Van een afstand zijn de individuele foto's en hun onderwerpen niet te zien. Alleen de kleur is waar te nemen. Dichterbij gekomen zijn de afzonderlijke foto's beter te zien. Niet van alle foto's is meteen te zien wat er is gefotografeerd. Ik beoog met de serie een overeenkomst of verbinding tussen de foto's te laten zien die niet met het onderwerp van de foto's te maken heeft. Hierdoor kijk je als beschouwer niet meteen naar dat wat is gefotografeerd, maar gaat het om de serie en om de verbinding. Ik beoog de formele aspecten te benadrukken en het naar de achtergrond brengen van het inhoudelijke, de betekenis. Dit is niet alleen in dit werk aan de orde, maar komt in bijna al mijn werk terug. Ik probeer geen verhaal te vertellen, iets na te bootsen of een gevoel over te brengen, ik richt me op formele kanten van het werk en wil de nadruk vestigen op het gebruikte medium. Ik vind het belangrijk dat er in mijn werk een duidelijke verbinding is met de werkelijkheid, met de dingen en mensen om ons heen, de maatschappij en de natuur. Dat vormt ons en daar bestaan wij uit, maar wij vormen ook weer de maatschappij en onze wereld. Zonder die wereld kunnen we niet en ik denk dat we er ook niet los van kunnen komen. Het meest abstracte werk, het meest conceptuele, expressionistische of minimalistische werk; alles heeft raakvlakken met de wereld om ons heen. Maar ieder van ons ziet iets anders, iedereen maakt iets anders mee, heeft een eigen

6


7


referentiekader en iedereen abstraheert daarmee die werkelijkheid. Fotografie is daarom voor mij een heel geschikt medium. Zonder een zichtbare werkelijkheid kan een foto niet bestaan, er moet iets zijn wat te fotograferen is. Maar een foto is ook een persoonlijke keuze, een eigen visie op de werkelijkheid. De fotograaf bepaalt het kader, de afsnijdingen en dat wat niet wordt gefotografeerd. Daarna zal een toeschouwer de foto weer relateren aan de eigen belevingswereld en maakt daardoor een tweede uitsnede uit de uitsnede die de fotograaf al maakte van de werkelijkheid. Foto's tonen dat wat er was, maar paradoxaal genoeg verdwijnt de foto die daar goed in slaagt. Het lost niet letterlijk op, maar hoe scherper de foto en het onderwerp, hoe meer je kijkt naar dat wat er is gefotografeerd en zie je niet meer dat wat er is: de foto. De foto is transparant en geeft zichzelf helemaal om een beeld, een afdruk van het weerkaatste licht op een bepaald moment en op een bepaalde plek, te tonen. Door zichzelf weg te cijferen en zich ten dienste te stellen van dit overbrengen, wordt een foto onzichtbaar. En daarmee ook de maker van de foto. De schilder laat duidelijk zijn sporen achter op het doek en het doek is zelf ook een en al materialiteit, maar bij fotografie is dit niet zo. Zozeer zelfs dat het eigenlijk niet eens opvalt dat het zo is. In foto's komen de objectiviteit en subjectiviteit van de wereld voor mij het meest samen. De foto's kunnen in mijn werk op zichzelf staan of de ingrediĂŤnten vormen voor nieuw beeld, bijvoorbeeld door een nieuwe ordening gebaseerd op kleur- of vormovereenkomsten. Hierdoor treedt een vervreemding op die de foto nog verder uit zijn context haalt. Ik houd van de ontdekkingen en de resultaten die mijn huidige werkwijze oplevert: de vaak verrassende kleurschakeringen die optreden bij het maken van onscherpe foto's spreken me enorm aan.

8


9


Van de foto's maak ik ook korte films. Met die films, die zijn samengesteld uit foto's die in korte tijd achter elkaar zijn gemaakt van dezelfde situatie of voorwerpen, wordt het aspect tijd teruggebracht in het beeld. Te zien is hoe takken bewegen in de wind, hoe een fontein het water doet rimpelen of hoe een prisma voor een raam heen en weer draait. Het is evenwel niet de echte tijd die is verstreken tussen het nemen van de ene foto en de andere: de tijd die er tussen zit is mijn tijd. Dat is wat ik heb toegevoegd aan het beeld. Door meerdere opnames van eenzelfde situatie te maken wordt het verstrijken van tijd weer zichtbaar. Een extra dimensie wordt toegevoegd aan de foto die per definitie een momentopname is. Door de filmpjes wordt dit aspect van het fotografisch beeld belicht en expliciet gemaakt. Misschien roepen de filmpjes ook vragen op als; waar kijk ik eigelijk naar, wat zie ik? En misschien vullen we dat kleine beetje wereld wat we zien wel aan met wat we weten, een tak die beweegt in de wind en je voelt de bries op je wang. zon water tak

10


11


Ik wil heel graag Young Grunn Artist worden omdat ik als net afgestudeerde kunstenaar nog veel te leren heb op het gebied van de praktische kanten van het kunstenaar zijn. Hoe breng ik mijn werk beter onder de aandacht? Hoe kan ik geld genereren om mijn beroepspraktijk draaiend te houden? Daarnaast ben ik zeer kritisch over mijn eigen werk en wil ik graag mijn ideeĂŤn en beelden beter op elkaar laten aansluiten. Ik denk dat een scherpere verbeelding, zonder te letterlijk te willen zijn, zeker mogelijk is. Hiervoor zou ik bijvoorbeeld graag een masterclass willen volgen en hiernaar verdergaand onderzoek te verrichten. Ook wil ik graag andere media verkennen naast fotografie en film. Met een scherpere verbeelding als uitgangspunt, zullen de aankomende tijd meer eisen worden gesteld aan de technische uitvoering van de ideeĂŤn. Begeleiding en advisering op dit vlak kan ik dan heel goed gebruiken. Als YGA zou ik een droom kunnen waarmaken: een studiereis naar Japan, waar ik op artistiek onderzoek uit ga naar de Japanse verbeelding van de werkelijkheid en de wereld om ons heen. Vooral de Japanse fotografen weten op een prachtige subtiele en toch indringende manier de onzichtbare wereld te verbeelden. Waarom moet ik YGA worden? Ik ben een jonge kunstenaar die professioneel met de kunst bezig is en een goed draaiende onderneming op wil zetten. Ik ben analytisch en scherp op de inhoud met veel aandacht voor esthetiek in de uitvoering. Ik ben een harde werker, wat onder andere blijkt uit het feit dat ik de kunstacademie in deeltijd heb afgerond naast een veeleisende baan als jurist bij de Dienst Uitvoering Onderwijs. Het zou me in staat stellen mijn kunstenaarschap in een stroomversnelling te brengen!

12


13


14

aanmelding YGA II wendy leusink  

aanmelding voor deelnama aan de Young Grunn Artist 2013, georganiseerd door NP3 en het Groninger Museum.

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you