Page 3

Wat mij verwondert… Ik verwonder mij over de kerk Dat ondanks alle tekortkomingen en fouten in de (kerk) geschiedenis, de kerk er nog steeds. is. Levend is. Inmiddels gemarginaliseerd, dat wel, maar desalniettemin een kostbare pleisterplaats voor de ziel. Daar in de kerk klinkt Gods. woord, de eeuwen door. Daar trekt een bonte stoet van mensen voorbij. Mensen die zich het geloof te binnen hebben gezongen, en soms ook te buiten hebben gezongen. Net zoals wij nu eeuwen later nog steeds. doen. Mensen met wie wij verbonden zijn geraakt, dwars door alle tradities en veranderingen heen. Zoals gezang 318 in vers 5 ook zingt: God doet ons reizen door de tijd verbonden in saamhorigheid, in vreugde en verwondering in hoop en liefde onderling. De gemeenschap der gelovigen als de verzameling van mensen in wie wij onszelf herkennen, aan wie wij ons spiegelen, omdat wij allen geloven en weten dat die ander er van Godswege mag zijn. Mensen die elkaar de eeuwen door vasthouden, hoop geven, ook als leven verloopt. Liefdevol vasthouden, van elkaar houden zoals ook God van ons houdt. Te weten: ik ben bemind net als ieder ander en met die verwondering naar elkaar kijken; ik, de mens, elk mens door God bemind. Elkaar koesteren en hooghouden in hoop en liefde, als Gods kostbare gedachte.

Wij zingen ons verwonderd het geloof en de hoop te binnen, soms tegen de klippen van de wanhoop op. De hoop dat God zich niet uit het veld laat slaan door onrecht. De hoop dat God het leven kiest boven de dood De hoop dat deze wereld niet haar ondergang tegemoet gaat, maar haar voltooiing De hoop dat God altijd onder ons en in ons zal blijven. Kome wat komt! De hoop dat Gods naam ‘Ik zal er zijn’ steeds waarheid zal blijken te zijn.

Wat mij verwondert…

In deze rubriek schrijven predikanten van ‘Groot Deventer’ over het thema: ‘Wat mij verwondert…’. De beurt is nu aan ds. Wilfrieda Stam van de gemeente Comschate Schalkhaar

Dat alles verwondert mij. Dat ons leven niet wordt afgeschreven en afgerekend op wat er allemaal fout ging, waar WIJ hebben gefaald. Dan had de kerk het nooit gered. Dan had de wereld het nooit gered. Maar God die zelf in ons en onder ons present is, die in ons de hoop en de verwondering levend houdt, die met en door ons strijdt voor een betere wereld. Die God inspireert ons tot grote daden. En met verwondering zie ik ze elke keer opnieuw gebeuren. Daden die er Goddank en dankzij God voor zullen zorgen dat kerk en wereld tot hun bestemming zullen komen. Daarom verwonder ik mij iedere keer weer over grote en kleine goede daden van mensen in ons midden, omdat ik geloof dat Gods. werk zich nog steeds. voortzet. Dat God nog steeds actief met en bij ons betrokken is. Daarom geloof ik, verwonderd dat die naam nòg niet onderging (gez. 225) dat zijn naam ‘Ik zal er zijn’ een springlevende naam is. Omdat mensen staan te springen die naam voor te leven en waar te maken. Wilfrieda Stam predikante protestantse gemeente Colmschate Schalkhaar

3

kerkblad februari  
kerkblad februari  

kerkblad wervel pgd februari 2011

Advertisement