Page 23

Op een vrijdagmiddag sta ik om 16.00 voor de deur van het Meester Geertshuis. Ik heb een afspraak met Ceciel Funnekotter om haar een brandende vraag te stellen. Ik zie haar regelmatig in haar functie als coördinator van het Meester Geertshuis. Ik heb bewondering voor hoe zij daar aan het werk is, te midden van veel verschillende vrijwilligers en bezoekers. Mijn hoofdvraag aan haar is: ‘Wat beweegt je Ceciel?’ Om daar achter te komen heb ik een paar vragen bedacht die ik haar wil stellen. Haar eerste reactie op de hoofdvraag is dat voor haar mensen mateloos boeiend zijn, juist om hoe ze zijn en wie ze zijn. ‘In dit werk kom ik daadwerkelijk met de ander in contact en zij met mij. Dat is een bijzondere wederkerigheid. Ik ben altijd ook zelf in het geding. Dat maakt dit werk voor mij zo boeiend. In de ontmoeting zoek ik naar de ruimte voor de ander, hoe afwijkend die ander ook is. Ik ben nieuwsgierig naar die ander, welke vragen houden hem bezig? De eigenheid van de mensen raakt me diep’. ‘Hoe ben je in dit werk terecht gekomen?’ ‘Jaren geleden was ik gecharmeerd en verrast toen ik ontdekte, dat er op het snijvlak van kerk en samenleving instellingen en professionals aan het werk zijn, soms met en soms zonder theologische opleiding.’ Ceciel zelf heeft een sociaal cultureel werk achtergrond. ‘Wat is er mooier om binnen het kader van je oecumenische geloofsovertuiging en je beroep waarvoor je bent opgeleid, werk te vinden. Ik vond deze combinatie hier, in het Meester Geertshuis. Het past mij als een handschoen.’ De vensterbank In haar kantoor is een vensterbank die vol staat met tekens van verschillende geloofsovertuigingen. Een houten kruis, een Boeddha, een klein gebedenboekje, een gedicht. Ik kijk daar altijd geboeid naar en ben benieuwd waarom zij dat daar allemaal heeft neergelegd. Toen ze het stiltecentrum in het Meester Geertshuis inrichtte dacht ze dat ze daar, naast enkele Christelijke symbolen, ook symbolen van andere wereldgodsdiensten kon neerleggen. Bij nader inzien vond ze dat toch niet goed. Ze heeft toen bedacht dat ze daar ook de vensterbank in haar kantoor voor kon gebruiken. Vanuit de overtuiging dat ieder mens en elke geloofsovertuiging hier welkom is, liggen daar deze stille betekenissen. En af en toe, komt daar als symbool van deze overtuiging, weer een nieuw kleinood bij. De zegen ‘Toen je dit werk begon kreeg je te midden van de gemeente de zegen, wat betekent deze zegen voor jou?’ ‘Ik kreeg deze zegen tijdens een oecumenische Thomasviering. Dat je in zo’n bijzondere viering van Christelijk inspiratie de zegen mag ontvangen, daar voel ik mij nog

altijd door gesteund en gedragen. Deze zegen, mijn christelijke inspiratie en het kerkelijk initiatief om dit centrum te starten, vormt de basis van mijn beroepshandelen.’ Over 10 jaar ‘Denk je dat je over 10 jaar hier nog aan het werk zou kunnen zijn?’ ‘Ja, als ik maar in beweging blijf. Ik ben trouw. En die wederkerigheid tussen de ander en mij, als dat blijft stromen… dan kun je het lang volhouden!’

kerk in de stad

Wat beweegt de mensen achter…

‘Heb je een gedicht of tekst die voor jou van betekenis is?’ Ceciel koos voor een gedicht dat, hoe kan het anders na dit gesprek, ‘ontmoeten’ heet. Ontmoeten Is meer dan iemand tegenkomen Of bij elkaar zijn Je ontmoet niet zoveel mensen Ontmoeten heeft iets Van verwondering en herkenning De ander is antwoord op de vraag Op iets van jou Een echte ontmoeting raakt je Ze vraagt openheid van jou Niet dat je alles moet zeggen Tegen de ander Maar wel dat die ander Jou iets mag zeggen of vragen Ontmoeten is de ander Binnenlaten in het huis van jezelf Met het risico Dat hij of zij ontdekt Dat niet alles echt is in je huis Dat je je soms anders voordoet Dat je kwetsbaar bent En soms anderen gewoon napraat iemand ontmoeten is Iemand binnenlaten In de binnenste cirkel van je leven Hij zal vragen naar je ervaringen, Gewoontes, gevoelens en opvattingen Pas als je de ander Zo diep laat binnendringen Kun je van ontmoeten spreken Een echte ontmoeting laat sporen na Herkomst tekst: Onbekend Geraakt door het gesprek dat ontstond, nemen we met een kus afscheid van elkaar. Thilde de Haan

23

kerkblad februari  
kerkblad februari  

kerkblad wervel pgd februari 2011

Advertisement