Page 16

16

นสพ.เลี้ยวซ้าย ปีที่ 7 ฉบับที่ 9 เมษายน 55

turnleftthai.blogspot.com

ว่าด้วยทุน

กองบรรณาธิการ : เรียบเรียง

เล่ม 1 ภาคที่ 7 กระบวนการสะสมทุน นายทุนต้องแบ่งมูลค่าส่วนเกินกับนายทุนอื่นที่ทำ�หน้าที่แตก ต่างกัน เช่น เจ้าของที่ดิน (ค่าเช่า) นายธนาคาร (ดอกเบี้ย) และพ่อค้า แม่ค้า (กำ�ไรจากการขาย)

บทที่ 23: การผลิตซ้ำ�แบบพื้นฐาน ถ้าจะเข้าใจลักษณะทุนนิยมต้องดูภาพรวม ในภาพรวม จะเห็นเงือ่ นไขของการสะสมส่วนเกิน ทีถ่ กู ผลิตซ้�ำ อยูต่ ลอดเวลา • นายทุนเป็นนายทุนต่อเมื่อเงินเขาถูกแปรเป็นทุนอย่างต่อ เนื่อง โดยส่วนที่ถูกแปรเป็นทุนไม่ได้ถูกบริโภค • กรรมาชีพได้รบั เงินค่าแรงจากมูลค่าทีม่ าจากการทำ�งานของ เขาหรือกรรมาชีพอื่นในอดีต เพราะจ่ายหลังทำ�งานเสร็จไปแล้ว ความ จริงนี้ถูกปกปิด • ทุนทีน่ ายทุนนำ�มาลงทุนต่อ มาจากการทำ�งานของกรรมาชีพ ไม่ได้มาจากนายทุน • ทุน “ดั้งเดิม” แต่แรกของนายทุน อาจมาจากการขยัน ทำ�งานของนายทุน1 แต่หลังจากที่มันถูกใช้ไปแล้วมันหมดไป ทุนใหม่ ที่เพิ่มขึ้นมา มาจากการขโมยมูลค่าส่วนเกินจากการทำ�งานของคน อื่น(กรรมาชีพ) • กรรมาชีพจะออกจากวงจรการผลิตในสภาพเดียวกับที่เขา เข้ามาแต่แรก คือไร้ปัจจัยการผลิต ถูกใช้งานอย่างเดียว • กรรมาชีพผลิตมูลค่าอย่างต่อเนือ่ งในรูปแบบทุน(เช่นสินค้า) แต่ทุนนี้แปลกแยกจากตัวเขา ทุนนี้ไม่ใช่สมบัติของเขา และยิ่งกว่านั้น มันกลับมาครอบงำ�ชีวิตและขูดรีดเขาอีก • นายทุนต้องผลิตซ้ำ�การจ้างงานเสมอ มันเป็นเงื่อนไขของ การดำ�เนินงานของทุนนิยม • นายทุนใช้ “ทุน” เพื่อขูดรีดส่วนเกินจากกรรมาชีพ และใน การจ่ายค่าจ้าง ซึ่งการจ่ายค่าจ้างนี้เปิดโอกาสให้เขาขูดรีดกรรมาชีพ ต่อในอนาคต • การปกป้องชนชั้นกรรมาชีพให้ดำ�รงอยู่ต่อไป เป็นเงื่อนไข ของการดำ�เนินงานของระบบทุนนิยม ทั้งๆ ที่นายทุนพยายามกดค่า จ้างให้ถึงระดับต่ำ�สุดที่จะดำ�รงชีพคนงานได้ หรืออาจมาจากการปล้นไพร่ฯลฯ

1

“ทาสโรมันถูกล่ามโซ่ไว้ไม่ให้หนีงาน แต่กรรมาชีพรับจ้าง มัดตัวไว้กับนายทุน ด้วยเชือกที่มองไม่เห็น” • การยึดผลผลิตของกรรมาชีพโดยนายทุนอย่างต่อเนือ่ ง ทำ�ให้ กรรมาชีพต้องวิ่งกลับมาขายแรงงานอีกเสมอ • นายทุนต้องผลิตซ้ำ�สินค้า มูลค่าส่วนเกิน และความสัมพันธ์ ระหว่างนายทุนกับกรรมาชีพเสมอ

บทที่ 24: การแปรมูลค่าส่วนเกินเป็นทุน • ถ้ามูลค่าส่วนเกินที่นายทุนยึดมา จะกลายเป็นทุนได้ ต้องมี การใช้กรรมาชีพ/แรงงานเพิ่มขึ้น • การสะสมทุนต้องอาศัยการขยายการผลิตอย่างต่อเนื่อง • ทุนที่นำ�มาลงทุนจากมูลค่าส่วนเกิน มาจากการทำ�งานของ กรรมาชีพในส่วนที่ไม่ได้รับค่าจ้างทั้งสิ้น • การอ้างความเป็นเจ้าของ ของมูลค่าส่วนเกิน ที่มาจากการ ทำ�งานฟรีของกรรมาชีพ เป็นเงื่อนไขของการขยายการขูดรีดอย่างต่อ เนื่อง - แต่ความสัมพันธ์ระหว่างกรรมาชีพกับนายทุนอันนีถ้ กู ปกปิด การมีทรัพย์สนิ ของนายทุนจึงกลายเป็น “สิทธิ”์ ทีจ่ ะขโมยแรงงานของ คนอื่น - สภาพเช่นนี้เกิดขึ้นเมื่อกรรมาชีพมี “เสรีภาพ” ที่จะขาย “พลังการทำ�งาน” เป็นสินค้า Adam Smith, David Ricardo, John Stuart Mill ต่างอ้างว่ามูลค่าส่วนเกินที่สะสมในที่สุดถูกจ่ายเป็นค่าจ้างให้ กรรมาชีพ ผ่านค่าจ้าง และการซือ้ เครือ่ งจักรฯลฯ แต่เขาพิสจู น์ไม่ได้ใน รูปธรรม มันเป็นเพียงข้ออ้างเพือ่ สร้างความชอบธรรมกับระบบทุนนิยม การแบ่งมูลค่าส่วนเกินเป็น “ทุน” กับ “รายได้” ในยุคแรกๆ ของทุนนิยมที่มีแต่นายทุนน้อย ความคิดกระแส หลักจะให้ความสำ�คัญกับ “การออม” และ “ความมัธยัสถ์” เพราะ นายทุนต้องเลือกแบ่งส่วนหนึ่งของมูลค่าส่วนเกินไว้ใช้เอง และอีกส่วน

ย้ายฐานผลิต วาทกรรมอำพราง // นสพ.เลี้ยวซ้าย ปีที่ 7 ฉบับที่ 9 เมษายน 55  
ย้ายฐานผลิต วาทกรรมอำพราง // นสพ.เลี้ยวซ้าย ปีที่ 7 ฉบับที่ 9 เมษายน 55  

จอห์งลุก มะลอนเชนอง “คนอันตราย” ที่เรารักของฝ่ายซ้ายฝรั่งเศส หน่ออ่อนของนายทุนในอาณาจักรจีนโบราณ ต้องปฏิวัติการศึกษา เพื่อเสรีภาพทางความคิด...

Advertisement