Page 67

64

อรู ปพรหมก็ตาม ข้าพเจ้าไม่ปรารถนา…ข้าพเจ้าปรารถนาเพียงพระ ่ ่ ้น.. นิ พพานเป็ นที่สุด..ตายเมือไหร่ ขอไปพระนิ พพานเมือนั 4. พิจารณานึ กถึงความตายอยู ่เสมอ ้ ใช่ เรา ไม่ใช่ของๆ เรา เราไม่มี พร ้อมกับพิจารณาให ้เห็นว่าสังขารร่าง กายนี ไม่ ในสังขารร่างกายนี ้ สังขารร่างกายนี ้ไม่มีในเรา… นึ กน้อมพิจารณาจนจิตยอมรับ สภาพตามความเป็ นจริง … และมีการปล่อยวางในสังขารร่างกายนี ้ 5. พิจารณาตัดข ันธ ์ 5 และพิจารณาถึงความทุกข ์ ความไม่เที่ยงของ สรรพสิ่งต่างๆ อยู ่เสมอ… ่ บสิ่งที่ไม่ชอบใจ เมื่อทุกข ์ขนาดนี ้แล้ว มีแต่โรคภัยไข ้เจ็บแบบนี ้ ต้องกระทบกระทังกั ้ ไม่พอใจทังหลาย ต้องพลัดพรากจากคนที่เรารักและคนที่รักเรา … สิ่งเหล่านี ้มันทุกข ์ใช่ไหม… เมื่อ ทุกข ์ขนาดนี ้แล้วเรายังอยากที่จะเวียนว่ายตายเกิดอีกหรือไม่ ่ ่ น ่ และ จับภาพ 6. เมือพบความจริ งของชีวิตแล้ว … ต่อมา ให้จิตเชือมั พระพุทธเจ้า หรื อ ภาพพระพุทธรู ปที่เรารักชอบ ่ นที่ประทับแห่งองค ์สมเด็จพระผูม้ ีพระภาคเจ ้าเป็ นที่สุด … (ไม่ว่า ที่พระนิ พพานซึงเป็ ่ าความดี ละเว้นความชว่ ั และอธิษฐาน เราจะได้ มโนมยิทธิหรือไม่ก็ตาม) … หมันทํ ให ้บ่อยๆ ทําจนจิตชิน จนเขาภาวนาของเขาเองได้ยิ่งดี ว่า … “สังขารร่างกายนี ้ เป็ นทุกข ์ เป็ นรังของโรค มีแต่ความสกปรกโสโครก ่ ่ น่ าเบือหน่ าย …ถ้าข้าพเจ้าตายลงเมือไหร่ ขอให้ดวงจิต ของข้าพเจ้าพุ่ง ่ ตรงสู ่พระนิ พพานเป็ นทีสุดด้วยเถิด และขอให้ขา้ พเจ้าได้พบองค ์สมเด็จ พระผู ม ้ ีพระภาคเจ้าบนพระนิ พพานนั้นโดยทันทีดว้ ยเถิด“ ่ ข้อสําคัญของการเข้าพระนิ พพาน คือ จิตจะต้องเกิดอาการเบือหน่ ายใน ร่างกาย(ข ันธ ์5) อย่างจริ งๆ จัง… ้ ดังนั้น ต้องมีการพิจารณาตัดข ันธ ์ 5 พิจารณาถึงความตาย ความทุกข ์ทังหลาย อยู่เสมอๆ ้ …พิจารณาบ่อยๆ วันละหลายๆ ครังได้ก็ จะดีมาก… ่ จารณามากเข้าๆ จิตอาจจะเบือจนนึ ่ แต่เมือพิ กอยากจะฆ่าตัวตาย ดังนั้นเราจึงต้องพิจารณาสมทบเข ้าไปว่า … “ถึงสังขารร่างกายนี ้เป็ นทุกข ์ น่ าเบื่อ หน่ าย แต่ข ้าพเจ ้าจะยังคงรักษาธาตุข ันธ ์นี ้ต่อไป เพื่อยังประโยชน์ต่อสรรพชีวิตอื่น ่ และ ธํารงไว้ซึงพระพุ ทธศาสนา ตราบจนกว่าจะ ถึงอายุข ัยของข ้าพเจ ้าเอง ” เสร็จแล้ว พยายามพิจารณาทุกสิ่งให ้เป็ น “ธรรมดา” ยอมรับสภาพของชีวิตตาม ้ ความเป็ นจริงที่เกิดขึน…

http://www.dhammatan.net

วิธีชนะความตาย..ของผู้ป่วยระยะสุดท้าย  

หนงั สือเล่มนี้ เรียบเรยี งขนึ้ ดว้ ยเหตทุ ี่ว่า่ ่จากประสบการณข์ องผมในฐานะที่เป็น แพทยป์ ระจาํ โรงพยาบาลชมุ ชนคนหนึงทีมีโอกาสดแู ลผปู้ ่วย...

Advertisement