Page 1


สงวนลิขสิทธิ์ : ห้ามเผยแพร่ คัดลอก ส่วนใดส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดของบทความในหนังสือเล่มนี้ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของสิทธิ์ เป็นลายลักษณ์อักษรก่อน

บรรณาธิการ : พระนิพพาน โชติธมฺโม กองบรรณาธิการ : วิสูตร จิรโสภณ, ศิริลักษณ์ พุทธโคตร ปกและรูปเล่ม : พระนิพพาน โชติธมฺโม พิสูจน์อักษร : วิสูตร จิรโสภณ, อภิสรา จุลพันธ์ แยกสีและพิมพ์ที่ : PHONG PHANICH CHAROENPHOL CO.,LTD. ๔๗๙/๑ หมู่ ๘ ถนนสุขสวัสดิ์. (ซอย ๒๒), บางปะกอก เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพฯ ๑๐๑๔๐ โทรศัพท์ ๐๒ ๔๒๘-๒๔๒๘-๙, ๐๒ ๘๗๔-๕๐๐๑-๔ Fax: ๐๒ ๔๒๗-๔๐๑๘, ๐๒ ๘๗๔-๖๔๖๕ มือถือ ๐๑ ๘๐๓-๒๖๖๖ เจ้าของ : วัดเขาวง (ถ้ำ�นารายณ์) ๖๒/๑ หมู่ ๕ ตำ�บลเขาวง อำ�เภอพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี ๑๘๑๒๐ โทร. ๐ ๓๖๒๓-๖๕๐๐-๕ โทรสาร ๐ ๓๖๒๓-๖๕๐๖


ภาษาไทยที่ท่านจะได้อ่านจาก ‘พูดตามพ่อสอน ฉบับพิเศษ’นี้ เป็นถ้อยที่ถอดจากการพูดตอบปัญหาและการสนทนา ในงานประจำ�วันจริงๆ โปรดทราบว่าเป็นการพูดเฉพาะกิจ เฉพาะกาลเวลาและเฉพาะอารมณ์ของบุคคล ซึ่งอาจไม่ถูกใจท่านก็ได้ เราถอดเทปพิมพ์ไว้ อ่านแล้วเห็นว่าฟังง่ายสบายใจ ก็ลองนำ�เสนอแบ่งกันอ่าน ตัวผู้พูดคือ ‘หลวงตา’ ท่านปรารภว่า พระธรรมที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้นั้นละเอียดอ่อนบริสุทธิ์มหาศาล ทรงเลือกสรรเพียงน้อยนิดมาสอน พระสาวกองค์ใดดื่มด่ำ�สิ้นสงสัย ก็พยายามใช้ภาษามนุษย์พูดออกมาได้เพียงหนึ่งในหมื่นพัน ที่กินใจอิ่มเอิบ หลวงตาท่านฟังจากหลวงพ่อครูบาอาจารย์ แล้วทรงไว้ได้เพียงหนึ่งในล้านที่พ่อปรารถนาจะให้เข้าถึง ต่อไปนี้จะเป็นภาษามนุษย์ ที่พยายามบรรยาย ถ่ายทอดรสชาติที่ผ่านมาในใจของหลวงตา ท่านว่าจะได้สักกี่ส่วน จะเกิดประโยชน์สักกี่สัด ก็ทำ�ได้สุดความสามารถสุดวาสนา.. แล้วแต่ผู้ฟัง ผู้อ่านจะพิจารณาเอาเองเถิด.


7

พระครูภาวนาพิลาศ (๑๔ เมษายน ๒๕๕๒) ความกตัญญู เขาแปลว่า การรู้คุณของความดีที่เขาทำ� ต่อเรา ทีนี้ว่าเราจะพ้นทุกข์เข้าถึงธรรม ไม่ต้องตกนรกได้ ต้องเห็น คุณพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ และยอมรับนับถือว่าเป็นที่เคารพ รักของเรา ชนิดไม่กลับกลายความคิด นึกเมื่อไร.. ก็อิ่มเมื่อนั้น คล้ายๆ เราเป็นเนื้อในของท่าน ท่านก็คลุมเป็นเนื้อเดียวกัน อย่างที่หลวงตาบอก.. ท่านเป็นดวงอาทิตย์เราเป็นแสงๆ หนึ่งในท่าน ถ้าท่านเป็นน้ำ�ทะเลมรกตบริสุทธิ์เราเป็นหยดๆ หนึ่ง ในห้วงทะเลอันนั้น เป็นอนุพุทธะ คือสาวกน้อยๆ ลูกน้อยๆ ของ พ่อแม่นะลูกนะ ให้เป็นธรรมชาติเดียวกัน ถึงจะเรียกว่ารู้คุณและ เข้าถึงคุณและยอมรับนับถือเป็นที่พึ่ง ใช่มั้ยลูก ? ของใหญ่ขนาดนั้นน่ะ เราอ่านหนังสือเราก็เคารพ อยากได้ พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ เป็นที่พึ่ง แต่ของซึ่งอยู่เฉพาะหน้าคือ เนื้อพ่อแม่รวมกันเป็นตัวเรานี่นะ คำ�สอน ความหวังดี ข้าวทุกเม็ด ที่ป้อนเข้ามา กล้วยบีบๆ ป้อนเข้ามา ตีบ้าง ด่าบ้าง ชมบ้าง ขู่บ้าง


8 ท่านหล่อหลอมมาจนตรงนี้ร่างกายกับจิตใจในส่วนของเราเนี่ย เกิด จากท่านเป็นเนื้อเดียวกับท่านนี่นะ คุณเฉพาะหน้าที่เห็นๆ ถ้าไม่ เห็นคุณก็แย่แล้ว จะไปบอกเห็นคุณพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ อ้างไม่ขึ้น เพราะตรงนี้ คุณธรรมเบื้องต้นต้องเห็นก่อน เห็นขนาดไม่มีข้อแม้ กับพ่อแม่ มีแล้วก็พยายามให้อภัยท่านนะ เราจะไม่เข้าใจท่าน หรือ โดยคุณธรรมของท่านอาจจะพร่องในศีล โหดร้ายกับเรา ไม่เป็น ธรรมกับลูก รักลูกไม่เท่ากัน มันเป็นเรื่องของความดีไม่สม่ำ�เสมอ ของท่าน แต่ความดีที่ท่านให้ร่างกายเรามานี่นะลูกนะ เป็นความดี ของเราที่ เราจะเห็นคุณท่านที่จ ะถนอมความกตัญญูในใจเราให้ บริสุทธิ์ ส่วนใจท่านกับร่างกายท่านเดี๋ยวก็ตายไป ใจท่านถ้าไม่ดี จริงท่านก็ตกนรกไป ที่ยังอยู่ในนรกเยอะพ่อแม่เรา ไม่ใช่ว่าจะต้อง ไปพระนิพพานทุกคน ถ้าหากว่าเราไปแบ่งว่า ฮึ! แม่ประเภทนี้ไม่เอา! เอาแม่ ประเภทนี้ ก็แสดงว่ายังมีข้อแม้ต่อความกตัญญูอยู่ เราต้องเห็น เหมือนกันหมด และนึกสงสารท่าน โถ! พ่อคุณอุตส่าห์เลี้ยงดูเรามา ตอนบารมีท่าน ยังอ่อนด้อย โถ! เจ้าประคุณเลี้ยงลูกมาจนมาฟัง มาเทศน์กันอยู่นี้ ได้นี่นะ พระคุณก็ยังลำ�บากอยู่บุญอะไรที่ลูกมี ขอพระคุณจงโมทนา จะทำ�อะไรจนกว่าเราจะเข้าพระนิพพาน ขอ พระพุทธเจ้าและพญายมราช จงเป็นพยาน ขอให้ท่านจงโมทนา


9 ด้วยเถิด ต้องพยายามทำ�อย่างนี้บ่อยๆ จนเรายอมรับว่าเราขาดพ่อ แม่ไม่ได้ ถึงจะเข้าคุณ พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ได้ ไม่งั้นมันจะ กั้นเรา เพราะฉะนั้นถ้ามีอยู่แล้ว มันหยาบคายหรือว่าไม่ละเอียด พอ เขาพอได้นึกถึงคุณแต่ว่าธุระเขามี วันสงกรานต์ทีเขาจึงกลับไป หาพ่อแม่ยังไง เอาพ่อแม่มานั่ง เอาน้ำ�มาล้างตีนพ่อแม่ ขอขมา ส่วนต่ำ�สุดของพ่อแม่เอามาลูบหัว แล้วก็เอาเสื้อผ้าใหม่ไปให้พ่อ แม่นุ่งให้ลูกชื่นใจ และก็เอาเงินไปให้แม่กับพ่อทำ�บุญ แล้วก็อยู่กับ ท่าน.. เย็นๆ ก็ออกไปเมาเหล้าบ้างเช้าก็มา ก็หลอกแม่ได้ กลับ ไปบ้านนอกก็ไปเล่นนะ อวดเพื่อนอวดสาวอวดหนุ่มบ้างก็เป็นเรื่อง ธรรมดา แต่ไปเพราะพ่อแม่เราอยู่ตรงนั้น บ้านที่เรากลับไป เราอยู่ โรงงานหรือรับราชการ กลับไปที่อีสานที่ทางเหนือทางใต้ เพราะ พ่อแม่เราอยู่.. วงศ์วานเราอยู่ตรงนั้น เราถึงไปไง! ต้องพยายามฟื้นความรู้สึกนี้ขึ้นมาให้ได้ที่แผ่นดินเราเดือด ร้อน ประเทศเราเดือดร้อน ก็เพราะความกตัญญูมันหย่อนลงไป สมัยก่อนพ่อแม่ ลูกนี่เคารพรักกันแบบไม่มีข้อแม้ยังไงก็พ่อกู แม่กู ขนาดเขียนหัวพ่อมึงนะ หัวแม่กูนะนี่นะ ใครเอาตีนไปเหยียบเงาหัว พ่อยังต่อยปากกันเลย แค่นั้นนะลูกนะ.. เพราะฉะนั้นต้องฟื้นตรง นี้กลับมาลูก ต้องด่วนเลย! ไม่งั้นเข้าถึงคุณพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ไม่ได้ ต้องด่วนเลย! (จุ๊.. แกก็เลี้ยงแม่ แม่นั่งรถเข็นก็ยังเข็น ดูท่า.. เห็นแล้วสบายใจ)


10 นะลูกนะจำ�ไว้นะ ยังมีแม่ให้รักท่าน ให้ตอบแทนท่านบ้าง เงินเดือนออกไม่ต้องให้ท่านหมดหรอกให้สัก ๒๕% แล้วขอมาอีก ๕๐% ทีหลังสิ้นเดือนก็ได้ พยายามให้ใจเรานุ่มนวล พ่อเรายังอยู่ ท่านป่วย ปู่ย่าตายายยังอยู่ก็ดูแลให้ดี โอกาสที่เราจะได้ตักตวง คุณธรรมอันนี้เข้ามานี่ แค่ชีวิตท่านมีอยู่ลูก พอชีวิตท่านจากไปแล้ว เราหมดโอกาสแล้ว หมดก็ไปต่อชาติหน้าแล้วลูก อยากไปนิพพาน ชาตินี้ก็ยังไม่เต็ม ในใจเรายังมีเครื่องหมายอยู่ เห็นพ่อแม่ลูกเขาเข็น รถไปเที่ยวกัน คิดถึงแม่.. หลวงตานี่บาป โยมพ่ออยู่ด้วยกันท่านก็เป็นนักเลงฉกาจ ฉกรรจ์ ก็ไปจำ�เฉพาะท่านกินเหล้าเมา ไม่จำ�ตอนที่ท่านลูบหัวเรา ท่านลูบหัวเราบ่อย หายเมาแล้วก็ลูบหัว ก็น่าจะจำ�ในส่วนที่เราจะ ดีใจบ้าง ใช่มั้ยลูก? สอนให้เราต่อยปากคน ตีหัวคน แทงคน กิน เหล้า ก็เป็นเรื่องของท่าน ท่านคิดว่าให้ของดีที่สุด ถ่ายทอดวิชา นักเลงให้ลูก ก็เจตนาดีอยู่แล้ว ก็น่าจะดูความดีของท่าน.. ไปดูเทียบ กับพ่อแม่คนอื่น ที่เขาให้เรียนหมอเรียนอะไร.. นั่นมันพ่อแม่คนอื่น เขา.. เราหาเรื่องขาดความกตัญญู จนพ่อตายไป ก็กลับไปดูศพหน่อย แล้วก็กลับ.. จำ�ได้ว่า ตอนนั้นสอบเข้านายร้อยตำ�รวจ กำ�ลังจะเข้าตรวจสุขภาพ พอพ่อ ตายพอดีก็ต้องกลับมา ก็กลับไป.. แล้วท่านก็ตาย ไม่เคยได้นวดเท้า ไม่เคยได้อะไร เพราะว่าเรายัง..คือไม่ค่อยรักพ่อรักแต่แม่.. รักแม่ ยังไง ไม่ได้ดูแลขนาดนวดฟั้น ซักผ้านุ่งให้แม่ก็ไม่เคย.. แล้วแม่ก็รัก


11 หลวงตามากลูกคนที่ ๗ มีลูก ๘ คน แม่สูบบุหรี่ด้วยตอนสาวๆ หยุดสูบมาแล้ว ๓๐ ปี ยังเป็นโรคถุงลมโป่งพอง ทั้งๆ ที่หยุดมา ๓๐ ปี (ใครสูบบุหรี่บ้าง รีบเลิกซะนะ!) แล้วก็ตายด้วยโรคถุงลม โป่งพอง! หลวงตาเป็นพระแล้วนี่ ก็ยังไม่ได้ไปดูแม่ที่เตียงนอน มัว แต่ทำ�งานก่อสร้าง (เล่าให้ฟังเผื่อจะได้อ่อนโยนลง.. อย่าได้ผิด เหมือนหลวงตา) หลวงตาบวชแล้ว.. แม่ก็พยายามปฏิบัติธรรม ตลอดชีวิต บวชชีปีนึงบางทีหลายเดือน บางทีหลายปี นุ่งขาวห่ม ขาวแล้วมาอยู่บ้าน มีอาจารย์เยอะ เราเคารพหลวงพ่อฤๅษีฯ เรา ก็อยากให้แม่มาปฏิบัติธรรม แม่ไม่เอา พอบวชแล้วเราก็กตัญญูต่อ ท่านแบบพระนั่นแหละ พอจะบอกเรื่องมโนมยิทธิ เรื่องสติปัฏฐาน ท่านก็บอก “โยมรู้แล้ว..โยมเอานามกับรูป” เราไม่เข้าใจนามกับรูป ก็คือขันธ์ ๕ ที่หลวงพ่อสอนใช่มั้ยล่ะ? ก็ไปคิด “เอ๊! คนละครูเสียแล้ว” นึกเสียใจ.. จนกระทั่งใกล้จะตายซักปีนึง เห็นพระลูกชายไปเยี่ยม บ่อยๆ เอารังนกไป เอาอะไรไป เอาตังค์ไปให้พี่สาวไว้ทำ�กับข้าว พี่พยอม.. ป้าพยอมเนี่ยกตัญญูมาก เป็นคนกตัญญูมากที่สุดในโลก คนหนึ่ง ไม่ทิ้งแม่เลยเลี้ยงจนตาย หนักๆ เข้า วันที่จะเข้ากันได้ ที่ท่านจะเคารพหลวงพ่อเนี่ย แม่โทรมาขอพูดด้วย ตอนนั้นอยู่ที่ ‘ศูนย์พุทธศรัทธา ท่าลาน’ บอก.. “คุณ ช่วยให้ศีล ๕ โยมทาง โทรศัพท์หน่อย คุณไม่ต้องลำ�บากมาหรอก ตั้งนะโม ให้ศีล ๕ โยม


12 หน่อย โยมอยากได้รับศีล ๕ จากพระ” อ๋อ..เหรอ พอฟังเราดีใจเลย “โยมรอตรงนั้นเลย” รีบไป ละงานไปเลย! ให้เขาขับรถไป พอ สมาทานศีล ๕ เสร็จ เริ่มคุยเรื่องธรรมะ ก็ยังไม่คุยมาก ต่อมาอีกซักครึ่งเดือน ท่านบอก.. “คุณจะมาเมื่อไร? โยม อยากเรียนกรรมฐานหลวงพ่อฤๅษีฯ” เราก็รีบไป พอไปปั๊บ! ก็ขอ เรียนกรรมฐาน เราก็..(บาปหรือเปล่าวินิจฉัยด้วยนะ)อยากให้ท่าน คลายมานะให้เคารพอาจารย์ทุกอาจารย์เท่ากัน หรือกิเลสตอนนั้น ก็อยากให้เห็นคุณของหลวงพ่อฤๅษีฯ มากขึ้น ก็เลยบอก “โยม.. ฉันสอนโยมยังไม่ได้ โยมจะเรียนแน่มั้ย?” ท่านบอก.. เรียนแน่ “ถ้างั้นฉันเป็นลูกศิษย์รุ่นพี่ โยมเป็นลูกศิษย์รุ่นน้องนะ เพราะฉะนั้น โยมต้องขอขมาพ่อฉันก่อน เพราะโยมไม่เคยขอเรียน แล้วลูกบวช มาตั้งหลายปีเพิ่งจะขอเรียน ก็แสดงว่าไม่เห็นความดีของครูบา อาจารย์เท่าที่ควร โยมต้อง..” “ขอ..ให้นำ�โยมเลยโยมขอขมา” แล้วนำ�ท่าน “ขอขมา..นอบน้อม..” เราก็นำ�มโนมยิทธิ ให้ทำ� แล้วแม่ก็จับอารมณ์ได้ตั้งแต่ตอนนั้น เสร็จแล้วก็ตายโดยที่ลูกไม่ได้ดูแล.. ก็ทำ�งานไป.. พี่พยอม ก็ดูแลท่านจนไปตายโรงพยาบาล.. ไปทันตอนที่เขาเอาศพออกจาก โรงพยาบาล ยังจำ�ได้..โรงพยาบาลเขาเอากระบะมาส่งศพแม่ ก็ยังไม่ได้แต่งตัว สัปเหร่อ ๒ คนของวัดพระศรีมหาธาตุ บางเขน เขาก็แต่งตัวให้แม่ หลวงตาก็นั่งดู.. มันก็ทะลึ่ง! หักแขนแม่.. เรา


13 ก็พิจารณาไป มันหักแขนแม่เพื่อเอาเสื้อใส่ เราก็เอ๊! ใจมันรู้สึก.. รู้ว่าคนตายคือคนตาย แต่ก็คือแม่.. เสร็จแล้วมันก็จับมือแม่บ๊าย บาย.. เราก็บอกอ้าว! พอบอกอ้าวๆ.. มันก็เลยหน้าเสีย.. รีบทำ�! นี่เล่าให้ฟังให้ละเอียดเลย เรารู้สึก..เอ๊..จะดุมันดีมั้ย? เราก็พิจารณา ร่างกายท่านอยู่แล้ว หนักๆเข้าก็ใส่โลงเราก็อยู่เป็นเจ้าภาพอยู่ จน กระทั่งงานเสร็จ เผาเสร็จ จัดการเสร็จทุกอย่าง ทุกวันนี้ พอสร้างวัดนี้เสร็จปั๊บ! สิ่งเดียวที่หลวงตาเห็น พวกเรามา พาแม่มา พวกเราพาตัวเองมาพาลูกมา มาได้รับประโยชน์ หลวงตาชื่นใจที่ได้สร้างกุศลขึ้นมา แต่หลวงตาเสียใจอยู่อย่างเดียว แม่น่าจะอยู่ดูวัดที่ลูกสร้าง จะได้เข็นรถให้แม่ดู มันมาคิดเอาตอน ที่สายเสียแล้วไง เพราะฉะนั้นลูกอย่าให้สายไป เข้าใจมั้ยลูก? ทำ� เท่าที่เรานึกออก นึกไม่ออกก็.. “แม่ขอตีนกราบหน่อย” ก่อนนอน ไม่มีความหมายอะไรก็ทำ�ไว้ให้ใจเรามันใกล้เข้าไปตรงนั้น แล้วเรา จะพุทโธขึ้น เราจะพุทโธ ธัมโม สังโฆ พิจารณาธรรมขึ้น ถ้าความ อกตัญญู หรือความกตัญญูยังไม่นุ่มนวลผ่องใสพอนี่ ปฏิบัติธรรม ยังไง ก็ไม่เข้าถึงจุดธรรมปีติที่ถูกต้อง เข้าใจมั้ยลูก? ไม่มีเครื่อง รองรับ ธรรมะมันรั่วได้ มันรั่วไปไม่มีฐานตั้งนะลูกนะ เพราะ คุณธรรมของมนุษย์ ก็คือความกตัญญู ต้องให้เห็นให้ได้ เห็นต้อง เห็นให้ได้สิ เนื้อเรามาจากท่านน่ะนะ..พ่อด้วย ด่าบ้าง ชมบ้าง ป้อนข้าวน้ำ�บ้าง กินเองบ้าง ก็เป็นเนื้อมาได้ตั้งหลายกิโลนี่นะ ก็ท่าน


14 ให้ทั้งนั้นเลย ท่านจะเป็นยังไง เรื่องของท่าน.. แต่ในใจเราต้องรักษา คุณธรรมตรงนี้ไว้ ก็รวมกันพ่อแม่ทุกภพทุกชาติจนถึงองค์ปัจจุบัน คู่ปัจจุบันเนี่ย แม้กระทั่งพ่อแม่ตอนเป็นนกกระจิบกระจอกเป็น กิ้งก่า เป็นมดนะ เคยรักเราแบบลูกครั้งเดียว เป็นมดชาติเดียวแล้ว ก็ไม่เจอกันเลย..ก็เอา องค์นั้นจิตอยู่ที่ไหนก็ตาม เครือข่ายอันเป็น ทิพย์ มีพระพุทธเจ้าเป็นประธานได้โปรดทราบ ขอได้โปรดถ่ายทอด ความกตัญญูของลูกไปถึงดวงจิตของพระคุณพ่อแม่เหล่านั้นด้วย เถิด แม้อยู่ในนรกในอะไรก็ตามพระคุณจงมีสิทธิ์โมทนา จงเป็น พยาน เมื่อท่านผ่านขึ้นมาโมทนาได้ ขอได้โปรดรับบุญจากลูก ต่อ ไปนี้ ถ้าเผื่อเราจะทำ�อะไรต่อไปจนกว่าจะเข้าพระนิพพาน มีเท่าไร ขอให้ท่านมีสิทธิ์ทุกองค์ทุกคน ถ้าเป็นอย่างนี้ความเสียใจย้อนหลังเราก็ไม่มี ที่จริงก็ทำ� เพื่อตัวเองนั่นแหละ จะได้ไม่มีข้อแม้ให้ตัวเอง พอจริงใจเข้า มันก็ กลายเป็นเรื่องความบริสุทธิ์ของความกตัญญูไป แล้วก็มาทำ�กับ องค์ปัจจุบันให้มาก เขาถึงเรียกพ่อแก้วแม่แก้วไง พ่อแม่ ปัจจุบัน ดูแล้วขรึม ยังไม่ค่อยเข้าใจกัน.. เอาเลย พ่อแม่ทุกองค์ องค์คู่นี้อีก หน่อยท่านก็เป็นพระอรหันต์เมื่อหมดกิเลสแล้วนะ พ่อแม่เป็นพระ อรหันต์ของลูก “สมเด็จพ่อ พระพุทธเจ้า พ่อสิทธัตถะกับแม่พระ พิมพาโปรดได้เป็นสัญลักษณ์ของพระคุณพ่อแม่ของลูกด้วยเถิด” สรุปจะเรียกพระคุณพ่อแก้วแม่แก้ว.. พระพุทธเจ้ากับคู่


15 บารมี.. พระธรรม พระสงฆ์นี่แหละ ให้รวมกันเป็นอันเดียวกันให้ได้ คุณธรรมของพุทโธ คำ�เดียวได้กระจายความกตัญญูไปหาผู้มีคุณ พ่อแม่ให้มา ครูบาอาจารย์ท่านสอนเรามาทุกชาติ ครูบางคนเนี่ยรักลูกศิษย์ซึ่งนุ่มนวลและฉลาดมากกว่าลูก ชายลูกสาวตัวเอง เพราะครูส่วนใหญ่มักจะสอนลูกให้ดีไม่ได้ค่อย ได้ดังใจ ลูกดื้อบ้างร้องเอาแต่ใจบ้าง อยากจะสอนด้วยแง่คิดของเรา ลูกก็ยังเด็กเนาะ ไปบีบมันก็เลย.. หนูเป็นเด็กมีปัญหาก็เลยคบเพื่อน ข้างนอก อะไรอย่างนี้.. และไม่มีเวลา มัวแต่สอนกับสอบลูกคนอื่น ก็เป็นกรรมของท่านน่ะนะ เพราะฉะนั้นครูนี่ จะมีบุญคุณในการสอนต่อจากพ่อแม่ ครูสอนเรามาครูทุกประเภท ทุกศาสตร์วิชา ครูสอนเต้นรำ� ครูสอน โยคะ ครูสอนตีกระบี่กระบอง ในใจของท่านๆ อยากถ่ายทอดใน สิ่งที่ท่านมีให้เรา เหมือนโยมพ่อเป็นครูสอนอาพัดเหล้าให้หลวงตา สอนว่าแทงคนต้องแทงตรงนี้นะ ตีต้องตีตรงนี้ ครูเป็นคนที่มีบุญคุณพอกับพ่อแม่ เราก็ขยายบุญของเรา เนี่ยถวาย ขอให้พระคุณจงคุ้มครองเข้ามา หนักๆ ก็ทำ�บ่อยๆ ใจ เราไม่มีข้อแม้กับความกตัญญู เราก็จะเจริญในธรรมได้ ไม่ตกต่ำ� ไม่มีทางตกนรกอีกต่อไป เพราะฉะนั้นด้วยบุญที่เราทำ�มาทั้งหมด อย่างหลวงตา บอกนะ หลายล้านชาติ หลายอสงไขย ส่วนบุญก็คือในปัจจุบันเนี่ย มันอยู่ในใจเราเต็มแล้ว เท่าที่เป็นอยู่ ส่วนบาปก็ล้างไปหมดแล้ว


16 เหลือแต่บาปตั้งแต่เกิดมาจนถึงปัจจุบันนี่ ก็ไม่ได้หนักหนาอะไร และวิธีทำ�กรรมฐานก็มีแล้ว ก็ต้องเห็นร่างกายว่ามันต้องตายแน่ เราต้องจากมันแน่ ที่นั่งอยู่มันก่อนตาย แค่ก่อนตายและต้องทิ้งมัน ไว้ในโลกแน่ เพราะฉะนั้นเราจะไม่ผิดศีลแทนมัน เลี้ยงมันอย่างดี จะไม่ผิดศีล ๕ ศีลต้องบริสุทธิ์ เป็นศีลของใจของกายทิพย์เรา ศีล บังคับร่างกายให้ทำ�งาน และกายทิพย์ จิตเราก็ผูกพันเอาไว้กับพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ พ่อแม่ ครูบาอาจารย์ เป็นพระรัตนตรัยคุมชีวิตเราอยู่ ตายจากชาตินี้แล้วถ้าบริสุทธิ์ได้ลูกจะล้างมือจากขันธ์ ๕ ไปหาพ่อ แม่ พระรัตนตรัยนะลูกนะ จะอยู่กับท่านตลอด ถ้ายังไม่บริสุทธิ์ก็ ถือว่าได้เข้าถึงกระแสอันนี้ไม่หลุดแล้ว เป็นธรรมชาติเดียวกันแล้ว ส่วนที่ยังไม่บริสุทธิ์ก็ยังค้างเป็นพรหมเทวดา.. รอลงมาเกิดเป็น มนุษย์เพื่อจะฟังธรรม เอาขันธ์ ๕ มาเป็นธรรมะอีกต่อไป เมื่อมี พระพุทธเจ้าองค์ต่อไปตรัสรู้ หรือขึ้นไปเดี๋ยวอีกซัก ๒๐ ปีลงมาใหม่ ก็ได้ เพราะพระอรหันต์ก็ยังมีอยู่ในประเทศไทย ก็อธิษฐานเล็ง ความเป็นทิพย์ลงมาเห็น “องค์นี้เคยเป็นครูเรา อีกซัก ๑๒ ปี ท่าน ตาย” มันจะรู้หมด “โอ..ต้องรีบลงโว้ย” อย่างน้อย ตอนเป็นเด็ก วัด เป็นเณรให้ท่านบวชให้ก็ดี หรือเป็นอุบาสิกาไปทำ�บุญกับท่านสัก ครั้งก็ยังดี ลูกศิษย์เอกของท่านก็ยังสอนต่อเราได้ อะไรอย่างนี้นี่นะ หมายความว่าให้เราผูกพันไว้กับพระพุทธ พระธรรม พระ สงฆ์ กับคุณพ่อแม่ แล้วเราจะไม่ตกไม่ต่ำ�ลงไปหาอบายภูมิอีก ถ้า


17 เกิดเป็นมนุษย์ ก็เป็นมนุษย์ซึ่งเจอพระพุทธศาสนา ในแผ่นดินพระ ศาสนา เกิดในท้องพ่อแม่ใหม่ ซึ่งรองรับ รองเราไว้รับเราไว้ แล้ว ส่งเสริมให้เราเข้าถึงธรรม เป็นเหตุให้เราปฏิบัติธรรมต่อได้ ให้ อธิษฐานอย่างนี้ เราก็ไม่ตกต่ำ� ด้วยสัจวาจาที่หลวงตาพยายามพูดมากระท่อนกระแท่น นี่นะ เป็นความจริง และบุญที่เราทำ�มาทั้งหมดมาเป็นความจริง คุณของพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ พ่อแม่ ครูบาอาจารย์มีอยู่จริง ขอความจริงเหล่านี้จงสถิตสถาพรอยู่ในใจของพวกเราทั้งหลาย ให้ ตั้งมั่นอยู่ในคุณธรรมความดีอันนี้ ในกระแสนิพพานอันนี้อย่าได้ ตกต่ำ� ลดถอยไปจากนี้ขี้เกียจบ้างก็ฟื้นขึ้นใหม่นะลูกนะ ด้วยสัจวาจานี้ขอให้ลกู ทุกคน รวมทั้งตัวหลวงตาด้วย จงเข้าถึงธรรมที่เราควรเข้าถึงโดยฉับพลันนะลูกนะ อย่าได้ตกต่ำ� อีกต่อไป.


ตื่นเถอะลูก.. เดี๋ยวจะสาย รีบอาบน้ำ� แต่งตัวเสียให้สวย.. กินข้าวให้อิ่มสบาย รีบช่วยกันทำ�งานในบ้านของเรา พ่อเหนื่ยแล้ว.. พ่อแก่แล้ว.. พ่ออยากพัก พ่ออยากนั่งดูลูกทำ�งาน สมานน้ำ�ใจ ถ้าลูกรักกัน เหมือนที่พ่อรักลูก บ้านของเราจะเป็นรัมณียสถาน.. ..เป็นบ้านสุขสมปรารถนา แต่.. พ่อยังคงต้องทำ�งาน.. ลูกว่าอีกนานไหม.. พ่อไม่ต้องการคำ�ตอบจากใคร.. นอกจากลูกในบ้านนี้ พ่อไม่หวังว่าลูกต้องเก่ง ต้องวิเศษเลิศคนจนหาที่ติไม่ได้ พ่อแค่ต้องการลูกที่รู้ว่าพ่อรักลูก และให้พ่อรู้ว่าลูกรักกัน เอาเถิด ลูกเอ๋ย.. ทำ�งานกันเถิด มีงานภายนอกมากมายที่เราต้องสนอง มีงานภายในอีกไม่น้อย ที่เราต้องรีบสะสางให้เสร็จ ส่องกระจกดูหน้าให้สวย.. ดูใจให้ผ่องใส นะลูก.. อ้อ..ลืมบอกลูกไป ระวังไฟจะไหม้บ้าน ดับไฟเสียก่อนค่อยลงมือทำ�งาน.. ลูกจ๋า ไฟในอย่านำ�ออก ไฟนอกอย่านำ�เข้ามา เดี๋ยวจะไม่มีบ้านอยู่.. เรามีบ้านอยู่หลังเดียวเท่านี้.


ภาษาไทยที่ท่านจะได้อ่านจาก ‘พูดตามพ่อสอน ฉบับพิเศษ’นี้ เป็นถ้อยที่ถอดจากการพูดตอบปัญหาและการสนทนา ในงานประจำ�วันจริงๆ โปรดทราบว่าเป็นการพูดเฉพาะกิจ เฉพาะกาลเวลาและเฉพาะอารมณ์ของบุคคล ซึ่งอาจไม่ถูกใจท่านก็ได้ เราถอดเทปพิมพ์ไว้ อ่านแล้วเห็นว่าฟังง่ายสบายใจ ก็ลองนำ�เสนอแบ่งกันอ่าน ตัวผู้พูดคือ ‘หลวงตา’ ท่านปรารภว่า พระธรรมที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้นั้นละเอียดอ่อนบริสุทธิ์มหาศาล ทรงเลือกสรรเพียงน้อยนิดมาสอน พระสาวกองค์ใดดื่มด่ำ�สิ้นสงสัย ก็พยายามใช้ภาษามนุษย์พูดออกมาได้เพียงหนึ่งในหมื่นพัน ที่กินใจอิ่มเอิบ หลวงตาท่านฟังจากหลวงพ่อครูบาอาจารย์ แล้วทรงไว้ได้เพียงหนึ่งในล้านที่พ่อปรารถนาจะให้เข้าถึง ต่อไปนี้จะเป็นภาษามนุษย์ ที่พยายามบรรยาย ถ่ายทอดรสชาติที่ผ่านมาในใจของหลวงตา ท่านว่าจะได้สักกี่ส่วน จะเกิดประโยชน์สักกี่สัด ก็ทำ�ได้สุดความสามารถสุดวาสนา.. แล้วแต่ผู้ฟัง ผู้อ่านจะพิจารณาเอาเองเถิด.

ความกตัญญู  

บทความพิเศษ

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you