Page 58

Γιάννης Πλιώτας

ότι θα ήταν καλύτερα να αφήσουμε να περάσει λίγος χρόνος μέχρι να πάμε στο σπίτι του Χάκερ και να ερευνήσουμε ξανά. Στο ενδιάμεσο θα μπορούσαμε να πιούμε καφέ, να πιούμε μπίρες, να πιούμε σφηνάκια, να πιούμε γενικότερα. Έστυψα μπόλικο λεμόνι στο επόμενο σουβλάκι. Ήξερα ότι τα οξέα του λεμονιού εξουδετερώνουν απόλυτα το λίπος. Ήταν ένα από τα κόλπα που εφάρμοζα για να κάνω υγιεινή διατροφή. Μετά από ώρα, χορτάτοι επιστρέφαμε στο σαλόνι για να συνεχίσουμε την παρτίδα. Στα μάτια του Μάγου καθρεφτιζόταν η προσδοκία ενός μαεστρικά ενορχηστρωμένου ρουά-ματ, μα δεν ήταν γραφτό. Καθώς πήγαινα να καθίσω σκόνταψα, κατά λάθος, στο χαλί και, κατά λάθος, σκούντηξα τη σκακιέρα. Είδα σε αργή κίνηση όλα τα πιόνια να εκτοξεύονται προς κάθε πιθανή γωνιά το δωματίου– κατά λάθος. Ο χρόνος πάγωσε. Και αμέσως ξεπάγωσε. Η έκφραση του Μάγου ήταν αυτή της απελπισίας. Τον έπιασα απ’ τους ώμους για συμπαράσταση. Νομίζω αυτό θα καταχωρούνταν στα βιβλία ως ισοπαλία.

- 58 -

τα ουγγρικά ψάρια  

Μια μυστηριώδης υπόθεση απαγωγής. Ένας παραγνωρισμένος ποιητής. Ένας ανένταχτος μπάρμαν. Ένας πρώην παλαιστής. Μια μικρή τραγουδίστρια. Ένας...