Page 56

Γιάννης Πλιώτας

νία, αλλά έμειναν με την όρεξη. Επίσης υπήρχαν στοίβες με ιλουστρασιόν διαφημιστικά φυλλάδια, απ’ τα οποία ο Μάγος πήρε κάμποσα. «Κάπου θα χρησιμέψουν», είπε χωρίς να δώσει περαιτέρω εξηγήσεις. Δυστυχώς μια ταμπέλα στην πόρτα του ασανσέρ υποστήριζε ότι είχε χαλάσει και αναγκαστήκαμε να ανέβουμε απ’ τις σκάλες– μην σας τύχει με τόση ζέστη. Ο Μάγος έμενε στον πρώτο όροφο με οικογενειάρχες, συντηρητικούς γείτονες και κακή ηχομόνωση ένθεν κακείθεν. Εισήλθαμε στο διαμέρισμα στάζοντας ιδρώτα. Ανεμιστήρες τέθηκαν σε λειτουργία στο φουλ και παγωμένα νερά γέμισαν ποτήρια. Και τα ξαναγέμισαν. Κάθισα στον καναπέ και ο Μάγος σε μια πολυθρόνα απέναντί μου. Δεν χρειαζόταν να πούμε πολλά, συνεννοηθήκαμε με τα μάτια. Ο Μάγος σχημάτισε σοβαρός ένα νούμερο στο καντράν του σταθερού του και έδωσε ρητές οδηγίες στην άλλη άκρη της γραμμής. Μετά ανοίξαμε ένα σκάκι. Οι αναμετρήσεις μας στο σκάκι θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν επικές. Ήμασταν και οι δύο άριστοι παίχτες. Εγώ μια φορά στο συνοικιακό, μαθητικό πρωτάθλημα είχα φτάσει στα προημιτελικά. Ο Μάγος κάποτε είχε κερδίσει έναν Ρώσο στο ίντερνετ. Στήσαμε τα πιόνια και κάναμε μερικές αναγνωριστικές κινήσεις περιμένοντας τα σουβλάκια. Τέσσερα χοιρινά, τέσσερα κοτόπουλο, μία πατάτες και μία τζατζίκι. Περιποιημένα όλα. «Ρουά», έσπασε μετά από λίγα λεπτά τη σιωπή ο Μάγος. Είχε μία τάση να μου επιτίθεται χωρίς να λογαριάζει τις συνέπειες. Προφανώς ξεχνούσε ότι η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. «Παλιά», απάντησα μετακινώντας, ομολογουμένως έξυπνα, το βασιλιά μου. «Ρουά», επανέλαβε ο Μάγος μετά από έναν ακόμα ελιγμό του αλόγου του. «Θα ήθελες», είπα μετακινώντας με διορατικότητα ξανά το βασιλιά μου. «Ρουά», είπε κουνώντας αυτή τη φορά τη βασίλισσά του. Ήμουν στριμωγμένος. Έπρεπε να κερδίσω λίγο χρόνο– τα σουβλάκια δεν θ’ αργούσαν. - 56 -

τα ουγγρικά ψάρια  

Μια μυστηριώδης υπόθεση απαγωγής. Ένας παραγνωρισμένος ποιητής. Ένας ανένταχτος μπάρμαν. Ένας πρώην παλαιστής. Μια μικρή τραγουδίστρια. Ένας...