Page 52

Γιάννης Πλιώτας

Μάγος πάντα αποκαλούσε την αστυνομία “χωροφυλακή”. Κανείς δεν ξέρει γιατί. Κούνησα αρνητικά το κεφάλι: «Το σκέφτηκα κι εγώ, αλλά καλύτερα όχι. Θα βάλουμε τον Χάκερ σε μεγαλύτερο κίνδυνο και επίσης δεν έχουμε αρκετά στοιχεία για να τους πείσουμε να ασχοληθούν σοβαρά. Μέχρι να επικοινωνήσουν οι απαγωγείς μαζί μας, τα χέρια μας είναι δεμένα». «Τότε, σύμφωνα με αυτά που μου είπες, κινδυνεύεις και εσύ. Αν ο Χάκερ μιλήσει, το πρώτο όνομα που θα δώσει ως συνεργάτη είναι το δικό σου. Για εμένα δεν ξέρει ότι έχω ανακατευτεί, αλλά εσύ είσαι χωμένος μέχρι το λαιμό Γιάννη. Χωμένος μέχρι το λαιμό...» επανέλαβε με στόμφο και πιο αργά, μια συνήθεια που σαφέστατα είχε κολλήσει από τις ατελείωτες ώρες παρακολούθησης Λάμψης. Ένας φόβος με γαργάλησε. Ίσως ο Μάγος είχε δίκιο. Ήμουν χωμένος μέχρι το λαιμό. Αλλά είχα και εμπιστοσύνη στο Χάκερ– ποτέ δεν θα πρόδιδε την εμπιστοσύνη μου. Κοίταξα τον Μάγο: «Δεν ανησυχώ για όσα τους πει ο Χάκερ. Δεν πρόκειται να σπάσει. Είναι σκληρός σαν διαμάντι».

_την ίδια στιγμή σε ένα άλλο σημείο της πόλης, μέσα σε ένα κακοφωτισμένο υπόγειο Ο ψηλόλιγνος άνδρας με τις περιποιημένες φαβορίτες και το κουστούμι, πλησίασε τον Χάκερ. Πιο πίσω και κοντά στην πόρτα του δωματίου, στεκόταν ένας ακόμα κουστουμαρισμένος άνδρας, κοντός και με σφιχτοδεμένο σώμα. Και οι δύο έμοιαζαν απειλητικοί. «Να λοιπόν που συναντιόμαστε επιτέλους», είπε μειλίχια ο ψηλός. Ο Χάκερ σταύρωσε γενναία τα χέρια του στο στήθος: «Όποιοι και να ‘στε δεν πρόκειται να μάθετε τίποτα για τις δουλειές μου. Δεν έχω καμία σχέση με οποιεσδήποτε κατηγορίες, οι νόμοι της Ελλάδος με προστατεύουν. Ο μόνος που μπορώ να φανταστώ ότι σας ενδιαφέρει είναι ο επιχειρησιακός προϊστάμενός μου, Γιάννης Πλιώ- 52 -

τα ουγγρικά ψάρια  

Μια μυστηριώδης υπόθεση απαγωγής. Ένας παραγνωρισμένος ποιητής. Ένας ανένταχτος μπάρμαν. Ένας πρώην παλαιστής. Μια μικρή τραγουδίστρια. Ένας...