Page 28

Γιάννης Πλιώτας

κα στην καρέκλα. Άκουσα τα κόκαλά μου να τρίζουν. Έφαγα λίγο ακόμα πρωινό για επιδόρπιο. Φτάνοντας λίγο αργότερα στο Κάρμα, γράπωσα την πρώτη εφημερίδα που βρήκα για να ρίξω μια ματιά στα νέα της ημέρας. Δεν χρειαζόταν καν να παραγγείλω. Με ήξεραν όλοι· σύχναζα σε εκείνο το café, ήμουν γνωστός. Άνοιξα κατ’ ευθείαν τις τελευταίες σελίδες για να διαβάσω τα νέα των μεταγραφών. Μαροκινοί ποδοσφαιριστές με γαλλικά διαβατήρια, Αργεντίνοι, Γιουγκοσλάβοι. Δοκιμάζεται κι ένας Κονγκολέζος. Αύξηση στα διαρκείας. Ο πρόεδρος είπε ότι φέτος πάμε σίγουρα για άνοδο. Αμήν, μπας και δούμε άσπρη μέρα με τον Κονγκολέζο. Γέλασα από μέσα μου με το ευφυές αστείο μου. «Καλησπέρα, τι θα πάρετε;» Η φωνή άνηκε στη σερβιτόρα που στεκόταν πάνω από το κεφάλι μου. Κοιταχτήκαμε. Μεσολάβησε μια μικρή σιωπή. «Ε, έναν φραπέ», είπα τελικά. Εκείνη συνέχιζε να με κοιτάζει, μάλλον εκνευρισμένη: «Ναι, και τι φραπέ;» «Εεε, Σκέτο. Φραπέ σκέτο». Η κοπέλα έκανε μεταβολή και απομακρύνθηκε. Μα πώς δεν με θυμόταν; Αφού σύχναζα εδώ. Θα είναι καινούργια, δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Γύρισα αντίστροφα μερικές σελίδες της εφημερίδας για να προσπεράσω τα φαρμακεία και να φτάσω στα κοσμικά. Μερικά πάρτι σε πισίνες, φωτογραφίες από club, ο dj John Pappas, ένας γάμος της χρονιάς. Επέστρεψα στα αθλητικά προσπερνώντας για δεύτερη φορά τα φαρμακεία. Πώς είπαμε ‘λεγαν τον Κονγκολέζο; Τότε, η διπλανή μου καρέκλα μετακινήθηκε. Ο Μάγος μόλις είχε φτάσει φορώντας σορτσάκι και μια φθαρμένη μπλούζα με τον Τζιμ Μόρισον. Χαιρέτησε από μακριά τη σερβιτόρα, που ανταποκρίθηκε χαμογελαστή. Σε ένα λεπτό έφτασε ο φραπές μου κακοχτυπημένος και μαζί του ένας φρέντο. Πάνω στο αφρόγαλα του φρέντο επέπλεε ένα γατάκι φτιαγμένο από κανέλα. Η σερβιτόρα χαμογέλασε ξανά με νάζι στο Μάγο. Έφυγε. «Έρχεται καμιά φορά στο παρηκμασμένο ροκάδικο και την κερνάω - 28 -

τα ουγγρικά ψάρια  

Μια μυστηριώδης υπόθεση απαγωγής. Ένας παραγνωρισμένος ποιητής. Ένας ανένταχτος μπάρμαν. Ένας πρώην παλαιστής. Μια μικρή τραγουδίστρια. Ένας...