Page 189

σαμε και οι δύο προς την πόρτα. Τελικά μια χαρά ήταν τοποθετημένα τα έπιπλα. Μείναμε έτσι αμίλητοι για λίγη ώρα, μεμψίμοιροι ήρωες νουάρ μυθιστορήματος. Ένας από τους δύο μίλησε βραχνά: «Ξέρεις ποιο είναι το παράξενο;» «Όχι». «Ούτε εγώ. Είπα, μήπως ήξερες εσύ».

Μετά από μερικά ποτήρια και όταν περίπου άδειαζε το μπουκάλι, βγήκαμε στο μπαλκόνι να αναπνεύσουμε λίγο καθαρό αέρα. Η πόλη ησύχαζε. Η πόλη έκανε φασαρία. Η πόλη συνέχιζε τη ζωή της. Κούνησα τον πάγο μέσα στο ποτήρι μου. Έκανε κρακ-κρακ. Αισθάνθηκα απελευθερωμένος. Όλως παραδόξως οι κουρτίνες της φοιτήτριας απέναντι δεν ήταν κλεισμένες και η γκαρσονιέρα ήταν λουσμένη στο φως. Η ίδια η φοιτήτρια διάβαζε ένα περιοδικό φορώντας σορτσάκι. Χμ… Αναρωτήθηκα αν το μαγαζί αστρονομίας δεχόταν ακυρώσεις επιστροφών.

-ΤΕΛΟΣ, οριστικό-

τα ουγγρικά ψάρια  

Μια μυστηριώδης υπόθεση απαγωγής. Ένας παραγνωρισμένος ποιητής. Ένας ανένταχτος μπάρμαν. Ένας πρώην παλαιστής. Μια μικρή τραγουδίστρια. Ένας...