Page 156

Γιάννης Πλιώτας

ζωντανού θρύλου, ενός ισαποστόλου των γηπέδων. Ντριν… Ντριν… Ντριν… Το τηλέφωνο χτυπούσε απότομα, στρυφνά. Ο Αντώνης κοίταξε αναστατωμένος την πράσινη συσκευή. Ποιος διέκοπτε το flash back του; Το τηλέφωνο ξαναχτύπησε. Ο Αντώνης σηκώθηκε αργά από την πολυθρόνα του. Το κουδούνισμα επίμονο. Ο Αντώνης άπλωσε το χέρι του σε αργή κίνηση. Τα ακροδάχτυλά του άγγιξαν τα άκρα της συσκευής. Το κουδούνισμα συνέχισε. Ο Αντώνης άδραξε αποφασιστικά το ακουστικό. Το κουδούνισμα πέθανε βίαια. «Εμπρός», είπε. Βραχνά. Από την άλλη άκρη της γραμμής άκουσε μια βαριά ανάσα. Και αμέσως μετά μια γνώριμη φωνή από τα παλιά: «Ρεφ; Εγώ είμαι, ρεφ. Εγώ. Πού είσαι; Σε χρειαζόμαστε για μια αποστολή αυτοκτονίας». Ο Αντώνης έσφιξε το ακουστικό στην ιδρωμένη παλάμη του. Κατάρα. Και πάλι κατάρα. Ήταν εκείνος.

- 156 -

τα ουγγρικά ψάρια  

Μια μυστηριώδης υπόθεση απαγωγής. Ένας παραγνωρισμένος ποιητής. Ένας ανένταχτος μπάρμαν. Ένας πρώην παλαιστής. Μια μικρή τραγουδίστρια. Ένας...

Advertisement