Page 142

Γιάννης Πλιώτας

φωναχτά, αλλά ήταν κάτι που καρφώθηκε στο μυαλό όλων μας. Αν οι απαγωγείς χρησιμοποιούσαν το πλυντήριο χαλιών για βιτρίνα, τότε δεν ήταν καθόλου απίθανο στα υπόγεια του κτηρίου να κρατούνταν ο Χάκερ. Επιτέλους, έβγαινε νόημα! «Δεν πρέπει να χάσουμε χρόνο, πρέπει να τα παίξουμε όλα για όλα», είπε αποφασιστικά ο Μάγος. Χμ… Την τελευταία φορά που το είχε πει αυτό, είχε στο χέρι δύο ντάμες και έκανε all in με αποτέλεσμα να χάσουμε τρεισήμισι χιλιάρικα που ποτέ δεν είχαμε στην κατοχή μας. Πρέπει να συμφωνήσετε ότι δεν ήταν καλός οιωνός. «Ναι, αλλά πώς θα τα καταφέρουμε εμείς; Δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα για αποδράσεις και επιθέσεις. Και δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε παρά τις αλυσίδες μας», αντέτεινα, έτσι για το εφέ και για δείξω ότι είχα διαβάσει το οπισθόφυλλο απ’ το Κεφάλαιο του Μαξ. Ο Βρύζας άφησε το χέρι του να πέσει στον ώμο μου και σχεδόν με κατεδάφισε. Μετά είπε: «Μην σας απασχολεί αυτό. Ξέρω έναν διαιτητή». «Τι σχέση έχει αυτό;» ρώτησα, δικαίως. «Μην σας απασχολεί αυτό», απάντησε, ρίχνοντας και το άλλο χέρι του στον άλλον ώμο μου. Μπορεί το μυαλό μου πλέον να το απασχολούσαν λιγότερα πράγματα, αλλά αν γλίτωνα το νοσοκομείο με εξαρθρώσεις ωμοπλάτης θα ήμουν τυχερός. Δεν είναι αστείο. Ο Μάγος παρενέβη: «Έχω κι εγώ ένα μυστικό όπλο-θαύμα στη διάθεσή μας. Ένα wunderwaffen!» αναφώνησε. Πάντα του άρεσαν οι ευφάνταστες ορολογίες του Μάιν Φύρερ. «Είναι ένα τρομακτικό πλεονέκτημα που μπορεί να σαρώσει κάθε εχθρό! Και είναι ένα πλεονέκτημα τσέπης. Απρόβλεπτο, ατιθάσευτο, σαρωτικό, ανίκητο». «Καλά, και πού το πέτυχες εσύ ρε Μάγε αυτό το όπλο-θαύμα;» «Μια βραδιά το κέρασα μισό μπουκάλι σφηνάκια στο παρηκμασμένο ροκάδικο». Ό,τι κι αν σήμαινε αυτό, δεν ήμουν σίγουρος ότι ήταν απαραίτητα καλό. Ήμουν έτοιμος να πετάξω το ανέκδοτο με τον μισό άνθρωπο, μισό πορτοκάλι, αλλά με διέκοψε ο Μάγος: - 142 -

τα ουγγρικά ψάρια  

Μια μυστηριώδης υπόθεση απαγωγής. Ένας παραγνωρισμένος ποιητής. Ένας ανένταχτος μπάρμαν. Ένας πρώην παλαιστής. Μια μικρή τραγουδίστρια. Ένας...