Page 117

τα ουγγρικά ψάρια

βαρο του Πολυτεχνείου. «Εγώ, Γιάννη, δεν εξαρτώμαι από μικροαστικά κατάλοιπα. Εγώ, Γιάννη, δεν έχω ταχθεί με την μπουρζουαζία. Εγώ, Γιάννη, ήμουν μέσα στη συνέλευση του ΦΠΨ όταν ψήφισε εξαμηνιαίες, επαναλαμβανόμενες καταλήψεις, παρά τους φασίστες τραμπούκους που είχαν τολμήσει να μπουν στο αμφιθέατρο με κράνη. Εγώ, Γιάννη, δεν… Αλήθεια ρε μαλάκα, με το lada τι θα κάνεις; Δεν θέλει φτιάξιμο;» «Α, ναι ρε εσύ, καλά που μου το θύμισες. Σωστός. Θα το πάω αργότερα στην αντιπροσωπεία να μου το φτιάξουν. Ελπίζω να ‘χει ακόμα την εγγύηση». «Ποια αντιπροσωπεία ρε; Έχει αντιπροσωπεία lada στην πόλη;» με ρώτησε. Ετοιμάστηκα να απαντήσω, αλλά τελευταία στιγμή δεν μίλησα. Ζύγισα την κατάσταση. Όντως δεν είχε αντιπροσωπεία lada στην πόλη μας ή ο Μάγος με κορόιδευε; Και αφού οι λέξεις στην ελληνική δεν τονίζονται πριν την προπαραλήγουσα, γιατί το “κορόιδευε” παίρνει τόνο στο όμικρον; Ο Μάγος ανέλαβε να φτιάξει τοστάκια και καφέδες και εγώ σκέφτηκα να προκαλέσω τον Βρύζα σε μια παρτίδα σκακιού. Κατά κοινή ομολογία ήταν το άθλημά μου και ήμουν σίγουρος ότι ο βετεράνος παλαιστής δεν θα αντιστεκόταν για πολλή ώρα στις σφοδρές επιθέσεις μου. Εκείνη την ώρα πραγματικά χρειαζόμουν έναν εύκολο θρίαμβο για να τονωθεί το ηθικό μου. «Καλέ μου Βρύζα, ξέρεις σκάκι;» ρώτησα όσο πιο αθώα μπορούσα. «Ναι, αρκετά καλά», βιάστηκε να απαντήσει. Κάγχασα από μέσα μου. Η κλασική απάντηση όσων δεν έχουν ιδέα από την υψηλή τέχνη του σκακιού. «Θα ‘θελες να παίξουμε, καλέ μου Βρύζα; Έτσι φιλικά. Να με μάθεις και καμιά κίνηση», συνέχισα ακόμα πιο αθώα, υφαίνοντας τον ιστό της παγίδας μου. «Ναι, γιατί όχι; Ας παίξουμε». «Σ’ ευχαριστώ πολύ, καλέ μου Βρύζα». Μειδίασα ελαφρώς, καθώς έφερνα τη σκακιέρα από μία εταζέρα - 117 -

τα ουγγρικά ψάρια  

Μια μυστηριώδης υπόθεση απαγωγής. Ένας παραγνωρισμένος ποιητής. Ένας ανένταχτος μπάρμαν. Ένας πρώην παλαιστής. Μια μικρή τραγουδίστρια. Ένας...

Advertisement