Page 116

Γιάννης Πλιώτας

«Ρε, τι να έχουν απογίνει τα πιράνχας; Μήπως θα έπρεπε να περάσεις μία και απ’ το σπίτι σου;» με ρώτησε ο Μάγος. Πήρα την έκφραση που χρησιμοποιούσα όταν έκανα ότι εξέταζα ταυτόχρονα τουλάχιστον δεκαπέντε διαφορετικά ενδεχόμενα: «Νομίζω δεν θα ήταν και πολύ καλή ιδέα Μάγε. Οι απαγωγείς θα με ψάχνουν. Αν με βάλουν στο χέρι τους, όλα θα ‘χουν τελειώσει για μένα. Τα πιράνχας ας πράξουν κατά συνείδηση», είπα. «Επίσης χρωστάω γύρω στους οκτώμισι μήνες κοινόχρηστα», δεν είπα, αν και θα έπρεπε. Αυτός ο διάλογος διημείφθη στο μικροσκοπικό ασανσέρ του Μάγου καθώς ανεβαίναμε για το διαμέρισμά του. Μαζί μας ήταν και ο Βρύζας, που έπρεπε να διπλώσει τις ωμοπλάτες του προκειμένου να χωρέσει στο στενόχωρο θάλαμο. Μας κοίταξα στον καθρέφτη. Μοιάζαμε λίγο με του τρεις σωματοφύλακες. Που ήταν τέσσερις κανονικά, νομίζω. Πάντα με μπέρδευε αυτό. Τέλος πάντων ο Άθως, ο Πάρθος και ο Άρμενης. Οι τρεις σωματοφύλακες είναι από τις αγαπημένες μου ταινίες. Μπήκαμε στο διαμέρισμα του Μάγου. Ο Μάγος σωριάστηκε σε μια πολυθρόνα. Ο Βρύζας αγκάλιασε το μεγάλο ανεμιστήρα. Εγώ πήρα στα χέρια μου το τηλεκοντρόλ και έκανα κίνηση προς την τηλεόραση, αλλά αντίκρισα το απόλυτο κενό. Απέναντι από τον καναπέ υπήρχε το τραπεζάκι της τηλεόρασης, το σεμεδάκι της τηλεόρασης, η κεραία της τηλεόρασης, αλλά όχι η τηλεόραση η ίδια. Κατάρα, πώς δεν το είχα παρατηρήσει τις προηγούμενες μέρες; Σκουριάζω. «Μάγε, πού στο καλό είναι η τηλεόραση σου;» «Την έσπασα τις προάλλες. Την έκανα τρίματα. Δεν έμεινε λέπι». «Μα γιατί;» «Εξαιτίας της προπαγάνδας. Για να πείσουν τον κόσμο ότι είμαστε ένα βήμα πριν την καταστροφή προβάλλουν τώρα κάθε μία ώρα επίκαιρα με τον Γκέμπελς, αλλά προσαρμόζουν τους υπότιτλους όπως γουστάρουν αυτοί». «Κατάλαβα… Αλλά πώς θα καταφέρεις να ζήσεις χωρίς τηλεόραση;» Ο Μάγος με κοίταξε σαν να είχα γυαλίσει τα παπούτσια μου με το λά- 116 -

τα ουγγρικά ψάρια  

Μια μυστηριώδης υπόθεση απαγωγής. Ένας παραγνωρισμένος ποιητής. Ένας ανένταχτος μπάρμαν. Ένας πρώην παλαιστής. Μια μικρή τραγουδίστρια. Ένας...

Advertisement