Page 27

๒๖

เหมือนคุนเคยกันในทางใดทางหนึ่ง นี่เปนในแงของความจํา” “พอจะเขาใจคะ” “ในแงของกรรมซึ่งเหวี่ยงใหตองมาพบกัน เปนอะไรที่ลึกซึ้งและซับซอนกวานั้น อยางเชน ชาตินี้เรามีรูปงาม ก็เปนธรรมดาที่จะมีความปรารถนาคูครองที่รูปงามเหมาะสมกัน หากปะเหมาะเคราะหดี คนที่รวมบุญเสมอกัน มีรูปงามควรคูกันโคจรมาพบก็มีความสุขไป แตหากคนที่รวมบุญกับเราเขากอกรรม ชนิดตองชดใชดวยรูปอัปลักษณ เราก็จะรูส ึกกลืนไมเขาคายไมออก คือรักก็รัก แตเจือดวยความแหนง ปน ดวยความเดียดฉันทอยูดวย เคราะหรา ยขึ้นมาถาเราติดรูปมากกวารักแท ก็อาจไปควาพวกหนาเนื้อใจเสือ หรือคนที่จะมาอยูกับเราเพื่อจองเวรกันในรูปแบบคูผัวตัวเมีย” “นากลัวจัง” ลานดาวรําพึง แตน้ําเสียงไมสอความกลัวตามคํา เพราะยังไมเชื่อเลยวาตนจะมีความเดือดรอน เพราะคนรักจริงๆ ยังปกใจอยูดีวาตนเปนพวกสมบูรณแบบที่มีคนสมบูรณแบบดวยกันเทานั้น จะสามารถ เขาถึงตัว เขาถึงหัวใจได “บอกใบใหสักนิดไดไหมคะ เอาแควา คนแรกที่หนูจะรักเนี่ย อายุอานามเทาไหร หรือมี ลักษณะสูงๆต่ําๆ ดําๆแดงๆอยางไร” “ได… เปนคนขาว สูงใกลเคียงหนู แลวก็ไวผมยาว แกกวาหนูราวสามถึงสี่ป” “แอะ!” หญิงสาวอุทานสวนคําทํานายทันควัน เริ่มยิ้มเยาะได เพราะหมดศรัทธาความแมนของหมอดู เสียแลว “ลักษณะที่พี่บอกมา หนูรูจักอยูคนเดียว เปนเพื่อนใกลบานที่วิ่งเลนกันมาแตเด็ก ถามีเหตุจูงใจ ใหหนูรักนายคนนี้ และนายคนนี้ทําใหหนูเจ็บหรืออายได หนูจะมาขอเรียนวิชาเอาหนาแทรกแผนดินหนี จากพี่นะคะ” หลอนพูดจอยๆอยางราเริงใจที่เรียกความเชื่อมั่นกลับมาไดเต็มอก อุปการะหัวเราะเอื่อย “วิชานี้เรียนยากหนอยนะ” ปากลานดาวยิม้ ทวานัยนตาดุ “ที่พี่บอกคือหนูจะรูวา อะไรเปนอะไรในไมกี่วันขางหนา หนูจะรอหนึ่งเดือน หากไมมีอะไร เกิดขึ้น หนูขออนุญาตกลับมาแจงใหพี่ทราบดังๆนะคะ วาพี่ทายผิด!” อุปการะยิ้มเฉย มิไดตอตากับสาวนอย ครูหนึ่งหลอนก็ควักเงินคาดูหมอออกมาวางบนโตะ แลวลุกจากไปโดยไมล่ําลามากกวาคําฝากทิ้งทายนั้น

กรรมพยากรณ์ตอนที่ 1  

http://www.openbase.in.th/files/D_karmpayakorn_part1_1_to_16.pdf

กรรมพยากรณ์ตอนที่ 1  

http://www.openbase.in.th/files/D_karmpayakorn_part1_1_to_16.pdf