Page 23

๒๒

“เห็นไหมละ บอกแลวไมเชื่อ” นนทกานตเสริมอยางไดที ยิ้มกริ่มแบบไดหนา “เอะ! ถาไมเชื่อจะตามมาเหรอะ” ขณะนั้นมีลูกคาอีกรายมายืนตอหลัง แสดงเจตจํานงวาขอเปนคิวตอจากหลอนและเพื่อน ทําให ลานดาวกระซิบกระซาบ “เห็นทีมาคราวตอไปคงตองยืนรอตรงปากทางเขาหาง” ชายหนุมหัวเราะ เขากับลานดาวยืนรอเกือบครึ่งชั่วโมงจึงไดคิว ความจริงเจชางพูดยังคุยน้ําลาย แตกฟองไมเลิก แตหมออุปการะขอหยุดไวเพื่อใหโอกาสคิวหลังที่กลายเปนสามคิวแลว นนทกานตยกมือไหวหมออุปการะอยางนอบนอม “นาจําผมไดไหมครับ?” “จําไดซี ลูกคาคนแรกจะลืมไดยังไง” หมอดูตอบอยางอารมณดี “วันนี้ผมพาเพื่อนมาครับ” สองหนุมสาวลงนั่งดวยกัน พอดีกับจํานวนเกาอี้ลูกคาที่ทางหางจัดไวใหโตะหมอดูแตละหอง เมื่ออุปการะเหลือบมองลานดาว หญิงสาวก็ยกมือไหวตามเพื่อนหนุม “สวัสดีครับ” อุปการะรับไหวพรอมยิ้มเย็น ลานดาวรูสึกอบอุนและปลอดภัยอยางประหลาด ตั้งแตแรกสาว มา หลอนคุนเคยยิ่งกับอาการลุกลี้ลุกลน หรืออยางนอยกระตือรือรนเปนพิเศษจากชายแทบทุกวัยที่พบปะ เสวนากับหลอนในคราวแรก แตรายนี้เฉยสนิท แบบที่สัมผัสออกมาจากภายในไดทีเดียว และเพราะรูสึกสนิทใจพอ หลอนจึงขยับกายนิดหนึ่ง กระแอมเล็กๆ บอกนนทกานตวา “ฉันขอดูเปนสวนตัวไดไหม?” นนทกานตเลิกคิ้ว “ไดซี เดี๋ยวโจกไปนั่งดูหมอไพยิปซีที่หองทางขวามือสุดแลวกัน จะเสร็จแลวไปเรียกนะ” ลานดาวพยักหนาขอบใจ เมื่อเพื่อนหนุมลุกจากไปแลว หลอนก็ยิงคําถามทันทีอยางสาวยุค อินเตอรเน็ตที่ไมเคยเคอะเขินเมื่อตองเจรจาครั้งแรกกับใคร “เพื่อนของหนูบอกวาคราวกอนพี่พูดถึงหนู พูดไดตรงหมดเลย” อุปการะยนคิ้วเล็กนอยอยางทบทวนความจํา แลวก็คลายหัวคิ้วเมื่อระลึกได “ออ… หนูนั่นเอง” “โจกวาพี่บอกได ชาติกอนหนูทําบุญอะไรมา ถึง… ถึงเปนแบบนี้ แลวก็บอกไดดวยวาหนูจะ เจอเนื้อคูเมื่อไหร” หมอดูพยักหนา “ผมจําไดวาบอกเกี่ยวกับเรื่องกรรมในอดีตของหนู แตวันกอนไมไดบอกเรื่องเนื้อคูนะ วาจะ เจอเมื่อไหร”

กรรมพยากรณ์ตอนที่ 1  

http://www.openbase.in.th/files/D_karmpayakorn_part1_1_to_16.pdf

กรรมพยากรณ์ตอนที่ 1  

http://www.openbase.in.th/files/D_karmpayakorn_part1_1_to_16.pdf