Page 142

๑๔๑

“เชื่อตัวเองนี่แหละ จะทดลองก็ไดผลอยางเขาวา ตกเย็นวันแรกอาจหิวมาก ทั้งปวดหัว ทั้งแสบ ทอง ทั้งเนื้อตัวหนักอึ้ง แตพอรุงขึ้นวันที่สองและวันตอๆมา ทุกอยางก็เบาลงเปนปลิดทิ้ง รางกายดึงไขมัน สวนเกินออกมาใช หายใจโลงขึ้นอยางเห็นไดชัด ถาไมตีโพยตีพายทุกขรอนดวยอุปาทานวาอดขาวหลายวัน ตองแยแน ทําใจสบายๆกับมัน ก็อาจมีความสุขกวาปกติอีก พี่เอินลองดูสิ เรายังสาวๆกันอยู ไมเปนลมเปน แลงหรอก” อันที่จริงมาวันทาเคยศึกษาแนวคิดอดอาหารลางพิษมาบาง ทวาดวยความเปนแพทยทําใหไม เชื่อถึงผลดีดานเดียวงายนัก แครับทราบวามีการบันทึกสถิติที่นาเชื่อถือในระดับกวาง บงวาการอดอาหาร อยางถูกตองสามารถรักษา หรือทําใหโรคหลายๆชนิดทุเลาลงไดจริง นับแตภูมแิ พไปจนกระทั่งมะเร็ง เพราะ เมื่อขาดพิษหลอเลี้ยงโรคสักวันสองวันเปนระยะๆ จะเปดโอกาสใหรางกายชําระลาง ขับสารพิษทั้งหลายได เองตามกลไกธรรมชาติ ในที่สุดตัวโรคยอมฝอลงเปนธรรมดา แตเห็นไดชัดวาเจตนาของลานดาวเปนไปอีกอยางหนึ่ง หลอนมิไดเขาแผนอดอาหารลางพิษ แตเปนแผนอดอาหารลางชีวิต! “ถาอดอยางถูกตองก็นาจะผองใสไมใชหรือ ทําไมเธอดูโทรมนักละ? มองดวยตาเปลารูสึกเลย วาเหมือนยายแกอมโรค” แกลงกระทุงไปทางนั้น ผูหญิงหวงสวยหวงงามอยางลานดาวนาจะสะดุงสะเทือนบาง แตก็หา ไดเปนเชนที่คิดไม “ชางมันเถอะคะ ไมรูจะสวยไวลอตาใครแลว ทําตัวสวยๆหอมๆแลวโดนไล ลองทําตัวโทรมๆ ดูเผื่อจะไดรับการเหลียวแลมั่ง” “จะ…” มาวันทาขานเรียกนองสาวเสียงระโหย “พี่ก็อยูนี่แลว จะยังตองการอะไรอีก?” “ถายืนอยูนี่แตขาดใบหยาก็ไมมีความหมาย” ลานดาวตอบเสียงเย็นชา แพทยหญิงเอนกายพิงขอบประตู ทําหนาเหมือนอยากพุงหลาวลงจาก ระเบียงเดี๋ยวนั้น “โธเอย! เธอพูดจาเหมือนเด็กไมรูภาษาจริงๆเลยจะ จะบาหรือไง ใหพี่หยากับพี่อองแลวบอก ใครตอใครวาทําไปเพื่อมาอยูกับเธองั้นหรือ?” “ใช!” ตอบหนาตาเฉย สุมเสียงจริงจังหนักแนนจนมาวันทารูสกึ คลายถูกยั่วใหเปนโรคประสาท ตอง เคนเสียงถามดวยความคับแคนเสียดแนน “ความรักของเธอทําไมมันดํามืดอยางนี้หือ?” “อุเหม!” ลานดาวเลิกคิ้วอุทานเสียงสูงโดยปราศจากวี่แววรอนอาสน “เสียภาพพจนเลยเรา คลายกลายเปนยายเตี้ยล่ําดําปไมมีน้ําใจ ใครๆก็รูกันทั่ววาหัวใจจะขาวสะอาดขนาดนมเด็กเรียกพี่” คนถูกยวนกําลังรันทด จึงไมอาจรวมอารมณตลกไปกับจอมยั่ว “จะ… พี่เสียใจเหลือเกินที่รักเธอ โดยที่เธอไมไดรัก ไมไดสงสาร ไมไดเห็นใจวาพี่ตองทุกข แทบตายดับอยางไร”

กรรมพยากรณ์ตอนที่ 1  

http://www.openbase.in.th/files/D_karmpayakorn_part1_1_to_16.pdf

กรรมพยากรณ์ตอนที่ 1  

http://www.openbase.in.th/files/D_karmpayakorn_part1_1_to_16.pdf