Page 138

๑๓๗

“อูย! มาชวนอะไรตอนนี้พี่ ตัวเองนะแนสักแคไหน เคาแกลงควงผูชายมาหาก็ทําตาแดงๆเปน เด็กขี้แย แถมยอมถลําตัวกับจะมาตั้งเยอะ จูบก็จูบแลว อะไรๆลวงเลยไปตั้งครึ่งทางแลว จะสั่งใหแกลงลืม เส แสรงปรับใจใหมไดไงคะ อดกลั้นไดแลวคอยมีสิทธิ์พูดเถอะ! คืนนั้นทําใหจะ อารมณคางแคไหนพี่เอินไมรู หรอก เพราะสําหรับพี่เอิน วันเดียวพี่อองก็กลับมาแลว แตจะละ?” “ก็เธอเริ่มกอนนี่ ทั้งวางแผนตมตุน ทั้งถือโอกาสทีเผลอ พี่ไมทันตั้งตัวก็หลงตามไปวูบหนึ่ง จะ โทษพี่ไดไง” “ตบมือขางเดียวคงดังหรอก เรื่องแบบนี้อยาพูดใหยาก ถาผิดก็ตองผิดทั้งสองคนวันยังค่ํา” “เอาเถอะ อยากใหพี่รับผิดพี่ก็จะรับผิด พี่เปนผูใหญกวาเธอ แตแพทาง ยอมคลอยตามเธอทุก อยาง ตอไปนี้มารวมมือกัน เราเลิกคิดตอกันในแงนั้นเสีย พี่จะพยายามทําตัวเปนพี่สาวที่ดีใหเธอนับถือ” “ถาอยากไดพี่สาวแสนดีนานับถือเมื่อไหร จะไปหาเอาจากงานวัดแถวไหนก็ไดคะ ไมตองทํา เปนเสนอตัว สิ่งที่จะตองการจากพี่เอินคือความรักซึ่งหาจากไหนไมไดอีกแลวเทานั้น” “อายุเพิ่งเทาไหรเอง ทําไมชอบตีตนไปกอนไข เจาชายในฝนอาจรอเจอเธออยูแคสองสามวัน ขางหนานี้ก็ได” ลานดาวกะพริบตาวับหนึ่ง เล็งแลไปไกลดวยแววดึงดัน “ไมเอา! ถาไมใชพี่เอิน จะก็ไมเอาใครแลว!” มาวันทายกมือกุมหนาผาก สั่นศีรษะไปมา “เมื่อไหรทุกอยางจะลงเอยนะ ความรักพี่ก็มีใหเธอไมขาดตกบกพรอง ทําไมตองแถม กามารมณพวงเขามาดวย ใหมันเปนความรักที่บริสุทธิ์เหนือมลทินใดๆไมไดหรือ?” “ไมไดคะ!” “จริงๆนะ… หลายครั้งพี่คนหาเหมือนกันวาทําไมถึงเกลียดเรื่องบนเตียง คําตอบอยูใกลๆนี่เอง ราคะเปนเหตุใกลใหเกิดความเห็นแกตัวและบาปกรรมทั้งปวง เมื่อไหรเราปลอยใหมันเกาะกุมหัวใจชนิด หนามืดตามัว เมื่อนั้นเทาขางหนึ่งก็กาวประชิดทางทรมานแลว” “อยาพูดเลยพี่เอิน ไมอยากฟงเทศน ถึงปานนี้แลวพี่เอินควรมีหนาที่แบบคนลงเรือลําเดียวกัน ไมใชทําทีเหมือนคนยืนบนฝง จะยื่นมือชวยฉุดเขา” มาวันทานึกขอบคุณตัวเอง ขอบคุณอะไรก็ได ที่คืนนั้นหลอนไมถึงขั้นล้ําเสนศีลธรรม เพราะ มิฉะนั้นคงมีชนักปกหลังหรือบวงรัดคอแนนกวานี้ เหตุการณอาจเลวรายสุดเยียวยายิ่งกวาที่เปนอยู อยางนอย หลอนยังพอพึมพําโตตอบอยางเปนตัวของตัวเอง เพราะมีความนับถือตนเองเหลืออยูบาง “จะ… เรายังไมลวงเลยจนสายเกินไปหรอก แคเกือบนะ ถาจะสมมุติวา เราอยูในเรือลําเดียวกัน ก็นาจะชวยกันพายหาฝงที่ปลอดภัย ไมใชทอดหุยเรื่อยเฉื่อย หรือกระทั่งเอาเทาราน้าํ ปลอยใหเรือไหลรวงลง เหว!” “งั้นก็คิดซะวาจะเสียสละโดดลงจากเรือ ไหลลงเหวคนเดียว เรือจะไดเบาลง เปดโอกาสใหพี่ เอินเอาตัวรอดไง อยามายุงกับจะอีก!”

กรรมพยากรณ์ตอนที่ 1  

http://www.openbase.in.th/files/D_karmpayakorn_part1_1_to_16.pdf

กรรมพยากรณ์ตอนที่ 1  

http://www.openbase.in.th/files/D_karmpayakorn_part1_1_to_16.pdf