Page 132

๑๓๑

“หวัดดี พี่เอิน…” น้ําเสียงของลานดาวยังทรงสติเต็มดีทุกประการ ความรัก ความหวงใยอาทรที่รูกันวายังลนใจ ทั้งสองฝายทําใหมาวันทาน้ําตารื้น หลอนเอื้อมมือเขยาแขนนองสาวและวอนเสียงพรา “จะ เลิกทํารายตัวเองเถอะนะ” ลานดาวเบนสายตากลับไปมองถนนตามเดิม “แคอยากมาบอกวาขอโทษสําหรับความเอาแตใจตัว ขอโทษสําหรับการอาละวาดทําลายของ รักของหวงของพี่เอิน และ… ขอใหพี่เอินกับพี่อองมีความสุขตลอดไป” ไดยินเชนนั้นมาวันทาถึงกับโหวงลึก เพราะฟงออกวาลานดาวสงสัญญาณอะไรมา “จะ เธออยาทําบาๆนะ!” ลานดาวบิดกุญแจสตารทเครื่อง กระจกไฟฟาเลื่อนขึ้น “จะ!!” มาวันทากรีดเรียกลั่นถนน พอรถเริ่มเคลื่อนที่ หลอนก็รีบวิ่งออมไปขวางหนารถอยางไมคิด ชีวิต ทําใหลานดาวตองหยุดกึก เขมนมองหาทางออกอยูครูหนึ่ง กอนตัดสินใจถอยรถหนี ซึ่งมาวันทาก็ถลา เขาโถมตัวเกาะฝากระโปรงเพราะเกรงวาจะวิ่งตามไมทัน “อยาทําอยางนี้… จะ หยุดเถอะ!” เสียงของแพทยสาวดังพอจะเรียกคนละแวกนั้นใหเยี่ยมหนาออกมาดู ลานดาวจําตองหยุดรถ เพราะเกรงมาวันทาจะหลุดมือลงกระแทกพื้นไดรับบาดเจ็บ อีกอยางเผอิญมีรถคันหนึ่งเพิ่งโผลออกมาจาก บาน ขวางทางไวดวย “คุณเอกขา! อยาเพิ่งไปไหนนะคะ ชวยจอดขวางไวกอน” มาวันทาตะโกนบอกเจาของรถคันนั้นเสียงหลง ซึ่งชายหนุมบนที่นั่งคนขับก็ลงจากรถมาดู เหตุการณงงๆ ลานดาวขมวดคิ้วอยางหงุดหงิด กดปุมเลื่อนกระจกลง และรองบอกพี่สาวดวยเสียงอันดัง “หลีกไปพี่เอิน ไมงั้นจะจะขับพุงไปเลย ถาตกลงมาโดนทับอยาวากันนะ” ผูขวางทางสั่นศีรษะ ยังคงใชสองแขนโอบหนารถไวแนนดวยสํานึกรูวานั่นคือเรี่ยวแรงทั้งหมด ที่อาจสกัดกั้นทางมรณะไวได พนจากนี้จะไมมีการเจอกันอีกสถานเดียว “ลงมาคุยกันกอนเถอะจะ ไดโปรด” หลอนวิงวอนอยางนาสงสาร แตลานดาวทําเปนไมไดยิน หลอนเหยียบคันเรงใหรถพุงเล็กนอย แลวกดเบรกกึก กะพอใหรางแบบบางหลุดจากการเกาะ มาวันทาเสียหลักตามแรงผลัก ผงะซวนเซเกือบลม แตก็กลับมายืนกางแขนขวางใหม คนขับจึงถอยสั้น แลวหยุดเหยียบคันเรงย้ําๆหลายครั้งในเกียรวาง เพงตา ตรงเหมือนขูวาคราวนี้จะพุงไปชนอยางแรงจริงๆถาขืนตื๊อไมเลิกอยูอีก แตมาวันทาก็ยืนเฉย ประหนึ่งแทน คําทาวาเอาเลย ขอใหเอาชีวติ หลอนไป ถาตองการขับผานตําแหนงที่ยืนอยูนั้น บางบานเริ่มออกมายืนสังเกตการณใกลๆ และนั่นก็ทําใหลานดาวรําคาญเหลืออด เปดประตูรถ กาวมาขางนอก “จะเอาอะไร? จะจะไปของจะนะ มายืนยักแยยักยันเปนหุนไลกาอยูได กลับไปดูแลผัวไป!”

กรรมพยากรณ์ตอนที่ 1  

http://www.openbase.in.th/files/D_karmpayakorn_part1_1_to_16.pdf

กรรมพยากรณ์ตอนที่ 1  

http://www.openbase.in.th/files/D_karmpayakorn_part1_1_to_16.pdf