Page 127

๑๒๖

“ก็เธอทําบาอะไร…” ลานดาวตาวาวขึ้นมาหนอยหนึ่ง “แลวเมื่อกี้พี่เอินทําบาอะไร ทั้งจูบตอบ ทั้งลูบคลําจะไปทั้งตัวอยางนั้น?” มาวันทาหนาแดง เบือนหลบสภาพเปลือยอกขาวอมชมพูครึ่งซีก เผยเม็ดทับทิมยวนสวาทเดน ตาของลานดาว ที่เห็นแลวชวนใหปนปวนอุทธัจยิ่ง “มันไมควรจะเปนอยางนี้” “แลวควรเปนแบบไหนคะ?” พอเห็นมาวันทาเงียบนาน ลานดาวก็กระแทกเสียงตอ “ใครบอกหรือ วาควรหรือไมควร เปนผูหญิงดวยกันมันจะเสียหายสักแคไหน” “ก็แคเปนชูนะ! ควรจะเสียหายแคไหนละ?!?” ไดยินเชนนั้น ลานดาวก็ยิ่งออกอาการฉุนเฉียว “ชูเชออะไร จะไมไดเปนผูชายซักหนอย!” มาวันทาลอบกลืนน้ําลายลงคอฝดๆ ใจเตนไมเปนส่ํา เพราะตกอยูในสถานการณคลี่คลายยาก ในเมื่อเผลอตัวตอบสนองไปบางแลว จะแกตัวอยางไรก็หมดสิทธิ์ปฏิเสธมลทินที่มีแกตน “จะ… ถาเธอมีสามี เธอจะเขาใจเหมือนอยางที่พี่เขาใจ พี่เปนสมบัติถูกตีตราแลวของเขา การ แตงงานคือพันธสัญญาวาจะมีเพศสัมพันธกับเขาเพียงคนเดียว อารมณพรรคนี้จะเกิดขึ้นกับหญิงหรือชาย มัน ก็คืออารมณทางกายใจแบบเดียวกัน ใหความรูสึกผิดเหมือนๆกัน” ลานดาวแคนหัวเราะ “แปลวาที่เราคบกันอยูตั้งนานนี่ ไมมีความผิดเลยใชไหม?” มาวันทาเงียบ ลานดาวยิ้มเยย “นา… เห็นๆอยูวา มีความผิดกันมาแตไหนแตไร ทางกายนิด ทางใจหนอย แลวแปลกอะไรหาก จะเลยเถิดอีกสองสามกระเบียด ถารางกายพี่เอินเปนกลีบบัว ก็รับรองเลยวาพี่อองกลับมาจะไมพบรอยช้ําแม เทาจุดเข็ม… คิดดูนะ ใครจะทําใหผูหญิงมีความสุขไดเทาผูหญิงดวยกัน แตะตองตรงไหน ก็เขาใจตรงกันไป หมดวารูสึกยังไง มีหรือผูชายจะรูไดเทา!” หญิงมีเจาของฟงแลวเมมปากครูใหญ “ทาทางรูดีเหลือเกินนะ ฟงใครมา หรือลองแลวดวยตัวเอง?” “จะอยากกับพี่เอินคนเดียว ถาพี่เอินไมชวยจะ จะก็ไมมีใคร” มาวันทาสายหนาอัดอั้น “พี่มีเจาของแลว…” “เอาไหมละ จะยอมเปนเมียนอยพี่ออง คราวนี้จะไดมีเจาของเดียวกัน ไมตองรูสึกผิดอีก” เสียงกดดันบีบคั้นของลานดาวเคนใหมาวันทาเหลือฝน ตองซบหนาลงกับฝามือ จะสะอื้นก็ สะอื้นไมออก เก็บกดทรมานคางคาจุกอกอยูอยางนั้น “พี่เอิน…”

กรรมพยากรณ์ตอนที่ 1  

http://www.openbase.in.th/files/D_karmpayakorn_part1_1_to_16.pdf

กรรมพยากรณ์ตอนที่ 1  

http://www.openbase.in.th/files/D_karmpayakorn_part1_1_to_16.pdf