Page 121

๑๒๐

ตอนที่ ๑๓ มลทิน หลังกลับจากบางแสน ลานดาวพยายามทําใจคิดปลีกตัวออกหางจากมาวันทา เนื่องจากรูตัวชัด แลววาตนมีอารมณเรนลึกนาละอายกับผูที่ควรอยูในฐานะพี่สาว จะเพราะกรรมที่หลอนหลอกผูชายใหหวัง อยางเปนไปไมไดมามาก หรือจะผนวกกับเพราะเคยมีกรรมสัมพันธลี้ลับยากจะรูกับมาวันทาอยางไรก็ แลวแต ทีแ่ นนอนคือใจหลอนเจ็บลึกกับความขัดแยงในปจจุบันยิ่ง และไมปรารถนาจะทนทรมานนาน ตอไป แตมาวันทาก็โทร.ตามเรื่อย ชวนทานขาวบาง ไถถามความคืบหนาเรื่องฟลุตบาง ซึ่งถามองตาม มุมของคนไมมีอะไรในใจก็นับวาปกติ คนเราถูกคอกันเสียอยาง ใครบางไมอยากติดตอสานไมตรี โดยเฉพาะเปนเพศเดียวกันที่นาจะไรคําครหา ทวาสําหรับคนทราบอยูแกใจวาอะไรเปนอะไร ความรูสึกยอม แตกตางไป ทั้งดีใจ ทั้งทรมานใจ คละเคลากันจนยิ้มก็ยิ้มเฝอน หัวเราะก็หัวเราะฝน เพิ่งรูจักรสชาติที่คนไทยเรียกกันวาหวานอมขมกลืน หนาชื่นอกตรม ตกที่นั่งกลืนไมเขาคายไม ออกก็คราวนี้ เคยแตปลนอัตตาผูอื่นมาเปนของตน บัดนี้ถูกชะตาริบคืนเขาบาง ภาพอดีตความทรงจําเกาๆ คอยๆผุดขึ้นเปนระลอก รับกันกับความสุขระคนทุกขในนาทีปจจุบัน เปนตนวาพอฟงหลอนเลนเปยโนบาง เพลงจบ มาวันทาก็เอยถึงลัดธีรดวยแววตาหวานฉ่ําวาเขาเลนเพลงนั้นบอย ฟงทีไรเคลิ้มและอยากเตนรํากับ คนเลนเหลือเกิน ลานดาวไดยินแลวแทบอยากลุกหนีออกจากบานเดี๋ยวนั้น มันชางเตือนใหนึกถึงหลายตอ หลายครั้งที่หลอนเบื่อผูชายคนหนึ่ง ก็มักใชวิธีเปรยถึงผูชายอีกคนหนึ่งในเชิงชื่นชม คลายใบวา หัวใจหลอน อยูในกํามือของเขาคนนั้น ตอใหทําดีแคไหนก็ไมมีวันมาแทนที่เขาได ถาตัดรูปแบบและเหตุการณทิ้ง คงเหลือไวแตกอนสุข กอนทุกข ความเริงรื่น และความขมขื่น ลานดาวก็เห็นเงากรรมไลตามหลอนมาทันแลว สิ่งที่หลอนทําเปนประจํา สิ่งที่หลอนหยิบยื่นใหคนอื่น เสมอ คลายกับลูกบอลที่ปาเขาผนัง แลวเพิ่งไดเวลาเดงกลับมาโดนตัว ณ บัดนี้ บางเชาลานดาวก็ฮึกหาญ ตื่นนอนขึ้นมาดวยการขบฟนสั่งตัวเองใหเลิกคบ เลิกติดตอ เลิก พูดคุยกับมาวันทาอยางเด็ดขาด ผลของเจตนาที่เด็ดเดี่ยวแนวแนยิ่งนั้น ทําใหชวั่ โมงตอมาตองรองไหตัวโยน เปนวรรคเปนเวร นึกถึงวันแรกที่สวมกอดมาวันทา นึกถึงเสียงฟลุตในหองดนตรีที่ไพเราะจับจิตเหมือน เพลงสวรรค นึกถึงถอยคําจํานรรจาตางๆระหวางคุยกันอยางถูกคอกวาใครอื่นไหน และแลวมือเจากรรมก็ ควาโทรศัพทกดเบอรหาพี่สาวที่แสนรักทันที ทั้งที่อาการสะอื้นยังไมเหือดสนิทนั่นเอง พูดๆๆดวยความคิด ถึงเหมือนใจจะขาดจนมาวันทาฉงนฉงายไปหลายตลบ เมื่อลานดาวตระหนักวาตนไมอาจตัดใจเลิกคบหามาวันทาแนแลว หลอนก็ไปเรียนฟลุตกับ คุณครูตามปกติ วางตรงกันวันไหนก็นัดวันนั้น หลอนพยายามเก็บทุกอาการอันอาจสะทอนใจปฏิพทั ธ ขณะเดียวกันก็ยังทําตัวนารักอยางเคย ยิ้มและหัวเราะราเริงเปนปกติ วันเวลาผานไปอยางรวดเร็ว ภายใน เดือนเดียวความสามารถของลานดาวในการเปาเครื่องลมชิ้นเกก็รุดหนาแบบกาวกระโดด จนมาวันทาถึงกับ เอยวาลานดาวเลนเปนเร็วกวาทุกคนที่หลอนเคยพบมา

กรรมพยากรณ์ตอนที่ 1  

http://www.openbase.in.th/files/D_karmpayakorn_part1_1_to_16.pdf

กรรมพยากรณ์ตอนที่ 1  

http://www.openbase.in.th/files/D_karmpayakorn_part1_1_to_16.pdf