Page 116

๑๑๕

“ถาภพชาติเปนเรื่องจริง ตองเวียนวายไปเกิดเปนสัตว เปนมนุษย เปนเทวดา แลวแปรสภาพ จากความเปนเชนนั้น ตายทีก็ลืมทีสลับสับเปลี่ยนไปที… งั้นพวกเราเปนอะไรกันแน?” นนทกานตเหลือบตามองประตูดวยอาการครุนคิดอยูครู แลวจูๆก็สยองเกลาขึ้นมาเหมือนกัน ไมใชอะไรเลย แตก็ติดอยูในความไมใชอะไรเลยนี่เอง! “ชางมันเถอะจะ เอาเปนวาตอนนี้เราเปนมนุษยก็แลวกัน” กลาวทั้งยังขนลุกอยูกับแขนขาเนื้อตัวแหงความเปนมนุษยรางปจจุบัน “แตโตมาปานนี้ เรายังไมรูดวยซ้ํานะวาเปนมนุษยควรทําอะไรบาง บางทีตองทําบาปแลวสํานึก ผิดเสียกอน หรือปลอยใหอะไรเลยตามเลยไปแลว ถึงคอยรูตัววาเราเปนปกติหรือผิดปกติจากภาวะมนุษย” ชายหนุมกะพริบตาปริบๆ ชัว่ โมงกอนยังนึกวาจะไดขึ้นสวรรคทั้งเปน ตอนนี้กลายเปนถูกตอน มานั่งเกาหัวงุนงงกับธรรมชาติชวนฉงนเสียแลว คิดไปคิดมาอับตันเขาก็หาทางออกจากหวงแหงความ ฟุงซานดวยการชวยเพื่อนสาววิเคราะหปญหาที่ยังคางคาใจ “จะรูตัวเมื่อไหรวาชอบผูหญิงดวยกัน?” “เร็วๆนี้เอง…” “ถึงปานนี้คงไวใจเลาใหเราฟงไดใชไหม? ถาเปนเพื่อนที่เรารูจักก็ไมเปนไรนะ เก็บเปน ความลับตอไป” “ไมไดอยูในแวดวงใกลตัวหรอก คนอื่นนะ… ฉันคลําพบกอนเนื้อในอก วิตกวาจะเปนมะเร็ง เลยพยายามหาหมอผูหญิง…” เลาสั้นๆเพียงเทานั้นนนทกานตก็เขาใจ “เปนอารมณที่ตามมาจากการถูกสัมผัสครั้งแรกหรือเปลา?” ลานดาวหนาแดงเรื่อขึ้นมานิดหนึ่งแลวกลับเปนปกติอยางรวดเร็ว “คงไมใชหรอก ฉันเคยอาบน้ํากับยายเอย ตอนนั้นที่พักตางจังหวัดตัดน้ําอุนสี่ทุม กําลังจวน เจียนเลยตองทําเวลา โดนมันแกลงจับยิ่งกวานั้นอีก ยังตีมือแทบหัก แลวก็ไมรูสึกติดคางคาใจอะไรเลยจนนิด เดียว เห็นเปนเรื่องตลกคะนอง บัดสีบัดเถลิงเทานั้น” “งั้นเออ… โทษนะ… สมัยเด็กเคยถูกทํารายมาหรือเปลา จากคนในบานหรือญาติที่ใกลชิด?” “ไมมีทาง! ตอนอายุสิบสี่ ขนาดฉันจะขอนอนเตียงเดียวกับพอแมเหมือนยังเล็ก พอเองเปนคน หามขาด บอกวาเปนสาวแลวก็ตองอยูอยางสาว อีกอยางฉันถูกเลี้ยงมาแบบมดไมใหไตไรไมใหตอม ประคบ ประหงมกันยิ่งกวาไขในหิน เรื่องอัปยศพรรคนั้นลืมไปได จะจากมือใครก็เถอะ” “อือม… หรือวาจะเพราะขาดฮอรโมนประจําเพศบางอยาง เคมีในสมองไมสมดุล ระบบ ประสาทบกพรอง… เคยอานๆมานะ” “อยางที่ยอมสารภาพไง วาฉันก็มีความรูสึกทางนั้นกับเธออยู… มีกับผูชายอื่นๆดวย แตไมมาก เทา เพราะงั้นเคมีหรือประสาททั้งหลายคงยังทํางานตามปกติ” “วา! อยางนั้นอะไรเปนเหตุละ เธอเคยเปนคูครองของพี่หมอคนนั้นมั้ง ผิดจากเขาก็อาจไมมี ปญหาหรอก”

กรรมพยากรณ์ตอนที่ 1  

http://www.openbase.in.th/files/D_karmpayakorn_part1_1_to_16.pdf

กรรมพยากรณ์ตอนที่ 1  

http://www.openbase.in.th/files/D_karmpayakorn_part1_1_to_16.pdf