Page 110

๑๐๙

“บอกซิวาจะมีเหตุผลอะไร” นอกจากเสียงเบาแลว ตัวคําถามยังมีความกํากวมแบบทีต่ องฉลาดหาความหมายเอาเอง กับทั้ง ตองคิดเร็วๆใหไดคําตอบเหมาะสม ปองกันความอับอายของหลอนไดดวย “เออ…” นนทกานตเปลงเสียงคลายกับอาบังกินขาวอิ่มแลวเรอดังๆ พอเปนการขัดตาทัพระหวางงงติ้ว เพราะเรงคิดหาคําตอบ เดิมใจเตนรัวอยูแลว มาพบคําถามชิงไหวชิงพริบเอารางวัลใหญเขาใหอีก ชายหนุม ถึงกับตองลอบทําตาเหลือก “อาจจะ… เปนเพราะจะรูวา จะไดฟงเหตุผลที่ดีจากโจกกอนเราจะ… เออ… เราจะมีความสุข ดวยกัน แทจริงแลวนี่ไมใชเรื่องผิดหรือถูก ไมใชเรื่องที่ตองเก็บไปคิดในภายหลังวาควรแลวแนหรือ แตคือ เรื่องทางธรรมชาติระหวางจะกับคนที่เปนเพื่อน คนที่เขาใจเหตุผลของจะ คนที่มองจะในทางดีเสมอ” หญิงสาวสายหนาใหคําตอบลิ้นไกสั่นคลายคนเมาของเขา “ฉันวาไมใชนะ” ชายหนุมกลืนน้ําลายเอื๊อกอยางคนเสียความมั่นใจ แตยังดีที่เมื่อสตารทเครื่องติด ก็สามารถ เดินเครื่องตอไดงายกวาเดิม “จะรูวา โจกไมใชพวกหื่นที่มาคบดวยเพราะจองตะครุบจะทาเดียว เราเปนเพื่อนกัน และนั่นก็ จะไมทําใหรูสึกวาจะเปนฝายสูญเสีย อีกอยางโจกไมเคยจีบจะแบบชิงชัยกับใคร หรือพยายามเอาชนะจะเพื่อ พิสูจนความเจง ฉะนั้นถาเรามีความสุขรวมกัน ก็ไมใชเรื่องเสียฟอรมของจะ วาที่สุดก็แพทางคนมีเสนห เหนือกวา จะเพียงไดสิ่งที่จะตองการจากคนเสมอกันตางหาก” “ก็มีสวน แตยังไมใชเหตุผลที่แทจริงอยูดี” นนทกานตเงยหนามองฝาเพดาน ฉีกปากแยกเขี้ยว นึกดาในใจวามันจะเหตุผลบาบออะไรละ เวย! ใหบอกตรงๆไหมละวาพอคนเราอยาก มันก็ตองหาทางระบายใหหายอยาก จะมีเบื้องหลังอะไรมากมาย กวานั้นนักเลา? แตการแสดงบทโอโลมปฏิโลมตองดําเนินตอไป นนทกานตพยายามแตงเสียงกลมกลอมสุด ชีวิตชนิดตองเกร็งตัวแขมวพุงบิดกนไปดวย “งั้นเพราะ… จะรูวา โจกมีใจจริง โจกพิสูจนตัวมามากพอวาที่แทก็รกั จะเหนือสิ่งอื่นใด จะเห็น แลววาจะไมมวี ันทอดทิ้งจะเด็ดขาด” ลานดาวหัวเราะหึหึและสายหนา ซึ่งนั่นทําใหนนทกานตชักหงุดหงิดแบบเหลืออดขึ้นมารําไร เพราะนอกจากทีทาที่เหมือนดูถูกเขาแลว ยังสองใหเห็นวาหลอนไมมีวันคิดเอาหนาอยางเขามาเปน เครื่องประดับชีวิตถาวรอยางเด็ดขาด ชายหนุมนั่งมองเพื่อนสาวนิ่งอยางเริ่มอับจน ร่ําๆจะปลุกปล้ําเสียเลยสิ้นเรื่องสิ้นราว แต คํานวณแลวบรรยากาศดีๆอาจลมสลายแบบกลับบานมือเปลา จึงนั่งกัดริมฝปากขบคิดตออยางอดทน ทบทวนนับแตเมื่อหลอนชวนเขากินขาวเที่ยง จําเพาะเจาะจงตองเปนชายหาดบางแสน ซึ่งมาถึงบัดนี้เปนที่ แนนอนวาตองวางแผนไวกอนแลวลวงหนา

กรรมพยากรณ์ตอนที่ 1  

http://www.openbase.in.th/files/D_karmpayakorn_part1_1_to_16.pdf

กรรมพยากรณ์ตอนที่ 1  

http://www.openbase.in.th/files/D_karmpayakorn_part1_1_to_16.pdf