Page 1

België-Belgique P.B. Antwerpen X 8/2828

ISSN 0012-5474

Vlaanderen staat in Europa

7

Maandblad Juli 2002 Afgiftekantoor Antwerpen X

FOTO KOEN CARELS

Passendalestraat 1a 2600 Berchem

LEIDEN WORDT MISLEIDEN

VEEL VOLK OP DE WANDELMANIFESTATIE VAN 16 JUNI, EN KOPSTUKKEN VAN ALLE VLAAMSE OPPOSITIEPARTIJEN. DAT BELOOFT VOOR DE NATIONALE BETOGING IN VILVOORDE OP 29 SEPTEMBER.

V LAANDEREN

VERSUS PAARS

Vlaanderen, elf juli 2002. ‘Het was iets

te veel voor de flaminganten. Wij willen iedereen betrekken bij het feest, niet alleen de overtuigden’, aldus Patrick Dewael. Zijn feestmenu: een gratis busrit, een kloontje van de Open Monumentendag, een drinklied en veel worsten. Niet echt haute cuisine. Afwachten of zulke esbattementen ook stemmen opleveren. Het aantal camera’s rond de barbecues zal fenomenaal zijn. Als dat maar geen paarse brandwonden oplevert. Onderschat immers de bevolking niet. Die heeft wel door dat het om show gaat. Paars krijgt na het derde jaar alvast voor het vak "Vlaamse staatsvorming" een dikke buis. Ook die duistere peiling was een linke propagandatruc. O, wat zijn wij blauwe verruimers goed bezig. Het gerommel op de rechterflank zou het VLD-congres van september wel eens grondig kunnen verstoren. De paarse veer kan breken. Een mens zou verwachten dat de CD&V frontaal de aanval inzet op de zwakke plekken van het huidige kabinet. Maar wat gebeurt er? Sommige CD&V’ers - hopend op een spiegeleffect uit Nederland, waar de collega’s van het CDA het erg goed deden - zingen al een oranje liefdeslied onder het blauw balkon. Alsof ze niet beseffen dat het CDA-aandeel overgewaardeerd is, omdat het piekte in de schaduw van Pim Fortuyn.

De CD&V staat voorlopig ver af van de "nieuwe moed" van een niet uitgesproken politiek correcte Balkenende. Bedwelmd door eigen wolligheid (over zowel de C, de D als de V) en de tamheid van haar leiders hangt ze onder hoogspanning tussen te veel eigen fracties. Maar bovenal: de CD&V zou moeten beseffen dat de eliminatie van haar Franstalige zusterpartij de christen-democratische waardepapieren op de Belgische politieke beurs heeft verknald. De partij is voortaan te "typisch Vlaams". Resoluut kiezen voor Vlaanderen is dan ook de enige optie om de muren van de vestingVerhofstadt te slopen. Veel liberalen zouden daar zelfs niet rouwig om zijn. Alleen een nieuwe Vlaamse meerderheid kan rood-geel-zwart opzij zetten. Zelfbestuur is de enige weg naar goed bestuur. De Vlaamse oppositiepartijen, maar ook de Vlaamse Beweging moeten werken aan een nieuwe, pragmatische strategie om dit doel te bereiken. Kopmannen moeten eens een deftige babbel organiseren, de stijl bijschaven, de eigen navel vergeten, hoofdzaken van achterhoedegevechten onderscheiden, de manifestaties en de publicaties beter coördineren en stroomlijnen, de marginalen de deur wijzen en nadien het cordon afbouwen. Vlaanderen versus paars, dat moet de inzet worden van volgende verkiezingen.

JVdC

3

In plaats van verlicht voelen de mensen zich opgelicht. Prof. Jacques Claes over de knepen van Verhofstadts regering.

GULDENSPORENSLAG

4-5

Jagen op Vlaamse mythes: een linksintellectuele hobby. Maar de jagers schieten in eigen voet. Peter De Roover over 1302.

DE V VAN CD&V

6-7

Luc Van den Brande wil Vlaanderen uit zijn schelp halen. Verdienstelijk, maar bij zijn partij brandt de lamp nog niet.

VLAANDEREN BOVEN

8-11

Wordt met een liedje van Raymond de symboliek geridiculiseerd? De meningen zijn verdeeld. Bij voorbeeld die van Paul Beliën en Peter De Roover.

VLAAMSE ARTSEN GESTRAFT

10

Ook via de gezondheidszorg stromen de euro’s over de taalgrens. Dokter Louis Ide in een Vrije Tribune over een verziekt systeem.


P ERSWIJS - K ORT

P

ACTIE

E R S W I J S

Steve Stevaert in De Morgen, 23 mei: ‘Vlaanderen mag in het kader van ontwikkelingshulp spoorwegen aanleggen in Burkina Faso, maar niet in Vlaanderen. Die situatie mag niet blijven aanslepen. Bij de komende federale regeringsonderhandelingen moet de volledige regionalisering van de spoorwegen op tafel komen’. Luc Standaert in Het Belang van Limburg, 14 juni: ‘Los van de fundamentele vraag of het nodig is de taalwetgeving in gerechtszaken op de helling te zetten omdat er in België te weinig Franstalige juristen te vinden zijn die voldoende Nederlands kennen of willen leren, tilt de premie die de eentalige toegevoegde rechters gaan ontvangen voor hun gebrek aan kennis van de tweede landstaal de hele regeling naar een surrealistisch niveau van absurditeit, een Belgenmop kortom.’ Frans Crols in Trends, 13 juni: ‘De politie is een chaos, het leger een seniorie voor rugzaktoeristen, de staatsveiligheid een vaudeville. We missen oren en ogen en vuisten voor gespuis dat aanslagen wil plegen in België. Deze regering met haar sterke liberale inslag is onbekwaam om de essentiële opdracht van het goed bestuur te vervullen: nationale en internationale veiligheid. Wie die opdracht laat verslonzen, schaadt de economie, de welvaart en de toekomst. Kan het verwondering wekken dat het zinnetje “We zijn ze beu” de mening is die Trends dagelijks hoort over de VLD? De val van paarsgroen is een dierbare wens bij het gros van de ondernemers.’

Dirk Rochtus in de FET, 21 mei: ‘De afstand tussen centrumlinks en totalitair links begint vervaarlijk klein te worden in tijden van crisis en ontreddering. Wie de aandacht vestigt op de totalitaire verleiding waaraan centrumlinks onderhevig is wanneer het uit de ruiven van de macht eet, krijgt algauw het verwijt extreem-rechts te willen relativeren. Die onverdraagzaamheid tegenover iedereen die zich uit bezorgdheid om de democratie kritisch opstelt tegenover rechts én links, is op zich al een uitvloeisel van totalitair denken.’ Guy Verhofstadt in Elsevier, 8 juni: ‘Iedere politicus bezondigt zich aan populisme, ook ik, af en toe. (...) Ik heb me in mijn politieke leven ook weleens betrapt op de neiging de mensen naar de mond te praten.’ Dirk-Janvan Baar in HP/De Tijd, 24 mei: ‘In Nederland is de democratie niet in gevaar, maar de rechtsstaat. Die is door jarenlang gedogen en de verwarring bij politie en justitie ontregeld. Daarbij smoorde de politieke correctheid in de media de publieke opinie, die daardoor aan corrigerend vermogen verloor. Het gevolg is een leegte waarin een hele politieke klasse aan het verdwijnen is.’ Marion van San, criminoloog, in Elsevier, 1 juni: ‘In de benadering van extreem-rechts, criminaliteit onder allochtonen, verzuring van de samenleving en andere moderne plagen is België de kampioen van de schizofrenie en de hypocrisie.’

Het verzet tegen de geplande kieshervorming van de regering is vlot op gang gekomen. Op zondag 16 juni wandelden 500 manifestanten van Halle naar Linkebeek achter de slogans: “Geen Waalse verkiezingen in Vlaanderen” en “60/40 - Geen paritaire Senaat”. Op deze manifestatie, georganiseerd door de Vlaamse Volksbeweging, het Taal-Aktie-Komitee en het Halle-Vilvoorde Komitee, waren enkele Vlaams-Brabantse burgemeesters en kopstukken van alle Vlaamse oppositiepartijen aanwezig. Hoogtepunt van het protest wordt een nationale manifestatie in Vilvoorde op zondag 29 september, bij de opening van het parlementair jaar. Tevens werd opgeroepen om bij de komende federale verkiezingen (2003), dienst te weigeren als voorzitter of bijzitter van een kies- of telbureau.

TOTALITAIR Hugo Schiltz, die in grootstad Antwerpen nog een paar honderd mensen op zijn naam doet stemmen, amuseert zich met verdachtmakingen van opmerkelijk allooi. Veel is er niet meer nodig of hij vraagt straks de N-VA te verbieden en Bourgeois te verbannen. In het VRT-programma Villa Politica stelde hij dat veel N-VA’ers ‘besmet zijn met de erfzonde van het vooroorlogse nationalisme en het totalitaire denken’ (DM, 27 mei).

BLOK Iemand die het nog zwarter bakt is zijn Brusselse vriendin en Brussels parlementsvoorzitter Magda De Galan. Zij wil de werkingsmiddelen van het Blok afpakken en de partij - de grootste Vlaamse partij in Brussel - gewoon verbieden. (Brussel Deze Week, 13 juni). In naam van de democratie allicht.

TAALTOETS Guy Tegenbos (DS, 14 juni) gaf Verhofstadt slechte punten voor zijn taaltoets. Belgische topambtenaren moeten nu toch een mondje Nederlands praten, maar kunnen in ruil daarvoor rekenen op meer postjes (pariteit). Taalexamens voor Franstalige rechters worden “gemakkelijker” en onder druk van de PS komen er ook eentalig-Franstalige toegevoegde rechters. Ook gemeentebesturen mogen de facto Nederlandsonkundig (politie)personeel blijven binnenhalen.

DOORBRAAK nr. 7 - juli 2002

2


RECHTERS

PAARS,

De Vlaamse advocaten zijn allerminst opgezet met de wetsontwerpen Verwilghen. Een ondermijning van de elementaire spelregels in de hoofdstad, aldus de Nederlandstalige Orde van advocaten bij de balie in Brussel. Alle Vlaamse parlementsleden steunden een N-VA-motie tegen die gang van zaken, maar in de Senaat werd het Vlaamse verzet (belangenconflict) mede door de Vlaamse senatoren dan weer gekelderd. Paars spreekt met een dubbele tong.

L EIDEN

Stefaan Noreilde en zijn Jong-VLD trekken de Vlaamse kaart. ‘Telkens als we iets voorstellen, willen de Franstaligen niet mee. Wij zijn dat moe. We durven daar dan ook de radicale consequenties uit trekken. Eigenlijk zou een nieuwe staatshervorming van nul moeten herbeginnen en nuchter bekijken wat Vlaanderen en Wallonië nog beter samen kunnen doen. En de rest splitsen we’ (DM, 4 juni). Een heldere keuze voor confederalisme.

VLAAMSE HULP In een open brief aan Peter Piot stelt Patrik Vankrunkelsven dat ontwikkelingssamenwerking defederaliseren niet zo gek is. Kleinschaligheid is zinvol. Kleinere landen dan Vlaanderen (Noorwegen, Denemarken) doen het op dat vlak toch ook goed. Verschillende visies op ontwikkelingsbeleid tussen Vlaanderen en Wallonië werken vandaag verlammend. Als Vlaanderen zelf instaat voor ontwikkelingshulp zullen de middelen én de efficiëntie toenemen, de betrokkenheid van de bevolking zal groeien. (DM, 13 juni)

VESTZAK-BROEKZAK Met veel tamtam hervormde de federale regering de vennootschapsbelasting. Onder meer de milieuheffingen - een gewestbevoegdheid - zijn niet langer aftrekbaar. Typisch Belgisch trucje: Vlaanderen, dat een veel strengere milieuwetgeving heeft dan Wallonië, was goed voor 90 procent van de milieuheffingen. Wie de grootste milieu-inspanningen doet, Vlaanderen dus, wordt nadien beboet. Vlaamse bedrijven investeerden, maar mogen die investeringen nu niet meer aftrekken. Het voordeel van een verlaagde vennootschapsbelasting vertrekt via een vestzak-broekzakoperatie richting federale overheid, en dus richting... vervolg blz. 14

WORDT MISLEIDEN

Enkele jaren geleden heb ik met meer dan spanning zitten luisteren, in een kleine kring, naar iemand die over zijn belevenissen vertelde in een concentratiekamp. Het ergste, leerde ik daar, wat mensen die al van alles achter de rug hebben, kan overkomen, is een canard. Ik kende die term niet. Een canard blijkt een goede boodschap te zijn, een stuk goed nieuws waaraan men zich vanuit zijn benarde toestand vastklampt, maar dat uiteindelijk niet kan worden bevestigd. Aan een canard gaan mensen, die het al moeilijk hebben, ten onder. De homo sapiens is een vreemd wezen: hij kan zeer veel dragen en verdragen. Op voorwaarde dat hij weet wat hem te wachten staat. In de meidagen van 1940 bleef het Engelse volk sterk, ongeacht het feit dat Churchill aankondigde niets in het vooruitzicht te kunnen stellen dan zweet, bloed en tranen. Daarom, aldus de verteller, is in een groep de man die boodschappen opvangt en doorgeeft cruciaal. Hij is letterlijk en figuurlijk de keyman: met zijn falen of slagen valt of staat een groep, die in een toestand van crisis verkeert.

IN

PLAATS VAN VERLICHT VOELEN MENSEN ZICH OPGELICHT.

Wij hebben nu een moderne, eigentijdse, postmoderne regering, die het inzetten van psychologische spitstechnologie niet schuwt om haar belang en ons aller belang te dienen. Communicatie is het magische woord in het verbale arsenaal van politieke strategen. Daar worden dure consultants voor ingehuurd. De merknaam Slangen lijkt op het eerste gezicht niet zo’n waarborg voor heldere en rechtlijnige informatie. Van slangen is te verwachten dat zij kronkelen: die dieren hebben geen andere manier om vooruit te komen. Wat elke communicatie-specialist - en vooral ook de minister die zich laat adviseren - zou moeten weten, is het feit dat informatie verwachtingen schept en dat die verwachtingen tegen elke prijs vervuld moeten worden. Van die dwingende regels van het spel schijnen de mensen die ons leiden geen weet te hebben. Leiden

3

wordt dan misleiden. In plaats van verlicht voelen mensen zich opgelicht. Gevaarlijke toestand, want opgelichten worden gemakkelijk razend. Neem de belastingen. Men belooft vermindering van de fiscale druk vanwege het rijk. Daarbij “arrangeert” belast woord - men de zaken zo dat de gemeentes meer onder druk komen, dus meer belasting moeten heffen of hun diensten moeten inkrimpen. Boerenbedrog heette dat. Hoe zo iets nu moet heten, met het fel dalend aantal boeren, is niet duidelijk. Men zou ook snel en efficiënt besturen. Gedaan met het geknoei van eerdere regeringen. De wanprestaties liggen voor het grijpen: van Rombouts en Heinzmann naar de huidige NMBS-vaudeville. Je schrijft een vacature uit, mensen solliciteren. Er wordt gewag gemaakt van talrijke, bekwame kandidaten: een pretje voor de beoordelers. Plotsklaps valt dan de mededeling dat er toch maar weinig koren in het kaf zit: bijna kafkaiaans. En er wordt een nieuwe vacature gemaakt ... Ik vind dat scheidsrechters, bij verlies van de hun geliefde ploeg, het recht zouden moeten hebben om, naar believen, de match te verlengen. Als dergelijke scenario’s zich in een universiteit zouden afspelen bij de benoeming van een hoogleraar: de wereld was te klein en de regeringscommissaris zat in de gordijnen. Maar de regering is haar eigen commissaris. Het enige wat ze poogt, opnieuw door spitstechnologie, is juridisch schoon te blijven. Foei. Jacques Claes

DOORBRAAK nr. 7 - juli 2002

C OMMENTAAR

VLD CONFEDERALISME

OPGELET: AAN EEN CANARD GAAN MENSEN TEN ONDER


MYTHEJAGERS

SCHIETEN IN EIGEN VOET

Z ONDER 1302 BESTOND V LAAMSE IDENTITEIT NIET G ESCHIEDENIS

Ook 700 jaar na datum blijft de Guldensporenslag controverses uitlokken. Sommigen willen van het feestjaar gebruik maken om de slag te bagatelliseren en gaan druk op zoek naar flamingante mythes. In hun gebeten jacht op valse voorstellingen, scheppen ze er graag ook zelf. Niemand minder dan Hendrik Conscience is het eerste mikpunt van de mythejagers. Geïllustreerd met talloze voorbeelden, tonen ze aan dat diens verhaal over 1302 historisch rammelt aan alle kanten. Een nuttige oefening, ware het niet dat met De Witte van Zichem ongeveer de laatste verdween die ook echt geloofde dat de ‘Man die ons volk leerde lezen’ correcte geschiedschrijving had bedreven. Conscience schreef historische romans en dat is fictie tegen de achtergrond van echt gebeurde feiten. Zijn romantische aanpak ging er toen in als koek. Maar hij was in zijn hart ook een politiek gedreven man. Een belgicist, weten de mythejagers ons te vertellen. Inderdaad, Conscience was aanhanger van de nieuwe jonge staat. In het woord vooraf in de eerste uitgave van De Leeuw van Vlaanderen herkennen we in elk geval een scherpzinnige en onversneden flamingant. ‘Er zyn tweemael zoo veel Vlamingen als Walen; wy betalen in de lasten meer dan tweemael zoo veel als zy! En men zou ons Walen maken...? (...) Indien het Staetsbestuur eene smelting wil poogen, dat men dan de meerderheid der Natie ten grondslag neme of dat men elk het zyne late, en dat is billyk en rechtveerdig.’ Voor Conscience was de keuze dus al in 1838 duidelijk: een door Vlaanderen gedomineerd of een gesplitst België. Wie daar de huidige term belgicist op kleeft, doet aan anachronistische termvervuiling. In de tweede druk verdween dat woord vooraf. Pragmaticus Conscience had begrepen dat dergelijke taal niet bevorderlijk is voor de loopbaan in dit koninkrijk en liet zijn politieke uitspraken schrappen. Hij werd om den brode belgicistischer en dat is in de geschiedenis wel meer voorgekomen. Uitgeverij Lannoo had het lumineuze

DOORBRAAK nr. 7 - juli 2002

idee om de 700ste verjaardag te vieren met de heruitgave van die eerste druk (aangekondigd voor eind juni).

ZEEUWS-VLAMING Consciences historische roman was meer roman dan historie. Robrecht van Bethune, zoon van de Graaf van Vlaanderen, kreeg in de roman een heldhaftige hoofdrol toebedeeld, terwijl hij in werkelijkheid in Franse gevangenschap verbleef. De echte militaire strateeg op het slagveld, Jan van Renesse, kon dan weer niet op veel belangstelling rekenen bij Conscience. ‘Onze officiële Vlaamse feestdag hebben we te danken aan een Nederlander’, schrijft De Morgen (13 mei) triomfantelijk. Professor Dirk Heirbaut vermoedt dat die wordt weggemoffeld omdat de idee dat een niet-Vlaming de zaak in Kortrijk leidde onprettig zou zijn. Weer een mythe verjaagd? Juist, maar wellicht eerder een antiflamingantische. Vlaamsgezinden voelen zich zeker beter bij de historische waarheid over Renesse, een ridder uit ZeeuwsVlaanderen, dan bij de fictieve heldhaftigheid van de sterk verfranste Robrecht, genoemd naar het Franse Bethune. En hoe zit het met onze twee helden die de Brugse Grote Markt opfleuren? Op een recent colloquium wist een plastische dr. Jan Dumolyn over beenhouwer Jan Breydel: ‘Veel meer dan pistolets met américain leveren, heeft hij niet gedaan’. Heel waarschijnlijk was hij niet eens op de Groeningekouter. Daar heeft Conscience ons flink bij de neus genomen. Op het elan voortgaand, zetten sommigen Pieter De Coninc dan ook maar meteen bij het restafval. De Coninc ‘was nauwelijks belangrijk in heel de strijd’ weet De Morgen in een aankondi-

4

ging van het programma Trommels en Trompetten over 1302. De Gentse historica Véronique Lambert ziet het in dezelfde krant iets anders: ‘Hij was een arme wever, maar een zeer wijs en welbespraakt man die in de slag zelf een belangrijke rol heeft gespeeld. Hij was de grote leider van het volk.’

PEVELENBERG ‘Rare jongens, die Vlamingen. Die vieren zowaar een nederlaag, want daar is de Guldensporenslag ten slotte wel op uitgedraaid.’ Weer zo’n vlijmscherp schot van de mythejagers. Maar ook hier past enige nuance. In 1302 werd in Kortrijk inderdaad slechts een slag gestreden in een oorlog die al enkele jaren bezig was en nog enkele jaren zou duren. In een overigens behoorlijk artikel voor Knack (9 januari) spreekt Frank Decat over “de nederlaag” als hij de afsluitende slag bij de Pevelenberg behandelt. De historische feiten leren dat de strijd daar onbeslist eindigde. Frankrijk heeft Vlaanderen militair niet kunnen verslaan. Maar aan de onderhandelingstafels van Athis-sur-Orge werden de Vlaamse onderhandelaars in 1305 stevig in de doeken gedaan. Roger Vanhoutte vindt dit in Gazet van Antwerpen (11 april) typisch: ‘Hier kwam een tweede kenmerk van de Vlamingen naar boven: wij zijn barslechte onderhandelaars.’ De kern van de missie van de mythejagers ligt in het ontkennen van de nationale dimensie van de Guldensporenslag. 11 juli werd in het verleden trouwens ook opgeëist door de socialisten/communisten (sociale strijd) en de liberalen (democratische opstand van de middenklasse). Die strijd voor het symbool hebben ze feestelijk verloren. Het flamingant-nationale verhaal bleek meer indruk te maken en geloofwaardiger over te komen. Toch is de betekenis van de Guldensporenslag wel degelijk ruimer. Daarbij dient in het achterhoofd gehouden te worden dat interpretaties van het verleden tegen de sjablonen van vandaag altijd erg dubieus zijn. Het klopt dat in 1302 niet voor de Vlaamse republiek werd gestreden. En geen enkele gildebroeder was


ANNEXATIE En was het misschien ook een “nationale” strijd? We mogen nationaal hier zeker niet in de moderne betekenis van het woord zien. De dominerende “volks”identiteit was regionaal, zelfs stedelijk en niet CONSCIENCE IN ZIJN EERSTE LEEUW VAN VLAANDEREN: ‘WY BETALEN Vlaams. De sociale IN DE LASTEN MEER DAN TWEEMAAL ZOO VEEL ALS ZY! EN MEN ZOU groep waartoe men ONS WALEN MAKEN ...?’ behoorde, speelde ook een grote rol. De aanhanger van Steve Stevaert. Geen middeleeuwse term Vlaanderen dekt enkele ambachtsman had het Burgertrouwens niet die van vandaag. Toch manifest van Verhofstadt gelezen. speelde het element van “de strijd tegen de Franse koning” onmiskenbaar een grote rol.

BETEKENIS

De Guldensporenslag was van grote militair-historische betekenis. Een nietprofessioneel volksleger dat de meest prestigieuze beroepsstrijdmacht uit die tijd in het zand doet bijten, moet vergeleken worden met de nederlaag van de Amerikanen in Viëtnam, al was Moskou voor de Vietcong wel nuttiger dan Londen voor de Groeningejongens. De Franse koning Filips de Schone had trouwens geen B-ploeg opgesteld. Hij stuurde zijn absolute vedetten in de weide, waarvan velen hun succesrijke loopbaan afsloten in het Kortrijkse slijk. De slag was ook een hoogtepunt in de lange weg naar volkssoevereiniteit en democratie. Het handjevol edellieden dat aan Vlaamse kant meestreed, stapte symbolisch van het paard om in de strijd letterlijk tussen het voetvolk te gaan staan. Dat was ongekend in die periode (en nu nog overigens). De lokale autonomie van de Vlaamse steden stond mee op het spel, al is dat verhaal te subtiel om hier in enkele lijnen samen te vatten.

We moeten de vraag naar de nationale betekenis van de Guldensporenslag toch anders bekijken. Niet zozeer de motivatie van de tijdgenoten is voor ons van het grootste belang, wel de (al dan niet bedoelde) gevolgen ervan. En die zijn enorm. De Genste historicus Raoul Van Caenegem daarover in De Morgen: ‘Als we even nagaan wat er gebeurd zou zijn mocht de veldslag niet hebben plaatsgevonden of mochten de Franse ridders het Vlaamse voetvolk in de pan gehakt hebben op de Groeningekouter, dan zijn de verschillen enorm.’ De Franse koning wilde Vlaanderen inlijven als kroondomein. Dan was het graafschap hetzelfde lot beschoren als Bourgondië, Picardië, Bretagne of Aquitanië. Dankzij de overwinning van 1302 werd die annexatie vermeden en, zoals later bleek, definitief - tenzij voor de meest zuidelijke delen van het graafschap. Hier krijgt de slag ook een bete-

5

kenis voor de Vlaamse gebieden ten oosten van de Schelde. Filips de Schone (of de Vierde) zou in een overwinning in Kortrijk de bevestiging van zijn superioriteit hebben gezien en een aansporing om door te stoten naar Brabant en het Land van Loon (vandaag ongeveer de provincie Limburg). Wat als? Zo kan de geschiedenis steeds naar goeddunken herschreven worden. Frankrijk werd in 1302 wél in de pan gehakt en dus bleven Brabant en het Land van Loon buiten de greep. 11 juli is dus een zeer geschikte nationale feestdag voor heel Vlaanderen, niet alleen voor het middeleeuwse graafschap. Bruno De Wever - what’s in a name - laat De Standaard op 14 maart noteren: ‘In 1302 bestond de Vlaamse identiteit niet’. Da’s correct, maar niet echt relevant. Wel essentieel is de variatie: ‘Zonder de overwinning van 1302 bestond vandaag de Vlaamse identiteit niet’. Peter De Roover

N

A A M S E

R I D D E R

Prof. Jan Frans Verbruggen en Rolf Falter (zie boekenrubriek blz. 13) noemen het verhaal van de 600 Naamse ridders die aan Vlaamse zijde zouden hebben meegestreden ‘één van de meest onuitroeibare mythes’ rond de slag. Jan Van Namen, zoon van de Vlaamse graaf, recruteerde enkele honderden ridders, ‘hooguit in beperkte mate afkomstig uit het graafschap Namen’. Zestig jaar geleden al toonde de Waalse historicus Bovesse aan dat Namen niet eens zeshonderd ridders telde. Verbruggen en Falter vinden de Naamse mythe terug bij de ‘antinationalistische school, zoals in het artikel over de Guldensporenslag in de Nieuwe Encyclopedie van de Vlaamse Beweging’. Spijtig voor de Belgische interpretatie van de Slag, maar de inbreng van de Namenaars was zeer beperkt tot onbestaande. Net zoals die van het handjevol Brabanders aan Franse zijde trouwens, die geleid werden door een tegenstander van de Hertog van Brabant.

DOORBRAAK nr. 7 - juli 2002

G ESCHIEDENIS

Uiteraard was er ook een sociaal-economische betekenis. De steden vormden de bron van economische vooruitgang en macht. Belastingheffing, handelsbarrières, open en gesloten grenzen: ze zorgden voor rijkdom of armoede en ook in Vlaanderen 1302 gold erst das Fressen, dann die Moral.


HOE

KRACHTIG IS

CD&V-OFFENSIEF?

V LAANDEREN , KOM UIT UW SCHELP

W ETSTRAAT

De CD&V weet dat overlevingsdrang van de paarse meerderheid elke Vlaamse reflex neutraliseert. Zelfs in het Vlaams Parlement. Ze wil het communautaire debat dan maar buiten het parlement aanpakken. ‘Vlaanderen kom uit uw Schelp’ was de niet onaardige titel van de Vlaamse Conferentie waarop de CD&V dan maar in de zaal onder het Vlaams Parlement een alternatief opstartte. Andere partijen stuurden hun kat, ook de N-VA (zie kader). Het Blok was andermaal niet uitgenodigd. Het middenveld, vooral verenigingen uit de Vlaamse Beweging, was er wel. Ze hoorden er Luc Van den Brande pleiten voor een strategische aanpak, die moet resulteren in een Vlaamse Conventie en een Vlaams Manifest en dit met het oog op een volgende staatshervorming. Van den Brande neemt hiermee een moedig initiatief, maar wat is er de betekenis van als zijn CD&V zichzelf met enige zin voor zelfkastijding telkens weer in een ongevaarlijke positie blijft manoeuvreren? Hoe sterk immers is de Vlaamsgezinde vleugel van die “brede volkspartij”, waar op zoveel andere paarden wordt gewed? Wie de blauwe vleierij van Stefaan De Clerck waarneemt, mag vermoeden dat na de volgende verkiezingen de wijn nog altijd uit een oud Belgisch vat zal worden getapt.

OOSTERLINCK De Conferentie startte met een overbodige en zelfs ongelukkige tussenkomst van rector André Oosterlinck (KU Leuven). Waarom CD&V het nodig achtte om die man als voorzitter te laten optreden, is niet duidelijk en zelfs in tegenspraak met de standpunten van de CD&V en zeker van de brede Vlaamse Beweging, en wel om twee redenen. Oosterlinck pleitte voor “ordentelijk federalisme”, daar waar CD&V in het Congres van Kortrijk (2001) koos voor het confederalisme. Voorts verdedigde de rector de internationalisering van het onderwijs (Bologna). Van een rector, uit op centen voor zijn werf, kan je misschien niet veel anders verwachten. De vraag is alleen of CD&V zo opgezet is met iemand die aan alle kritiek op de sociale (uitsluiting) en culturele gevolgen (verengelsing) van dergelijke optie voorbijgaat. Professor Wim Moesen, veel minzamer dan de wat arrogante dagvoorzitter, hield een theoretische uiteenzetting, waarin hij in te korte tijd erg veel wou

DOORBRAAK nr. 7 - juli 2002

vertellen. Te onthouden valt zijn stelling dat onze economie sterker zou presteren indien ze minder gevangen zou zitten in een Belgisch kader. België scoort bij voorbeeld bijzonder slecht inzake institutionele stabiliteit, fiscale fraude, vertrouwen in de politiek.

ECONOMISCH Jan Van Doren (studiedienst Vlaams Economisch Verbond) ging door op dat economisch verhaal. Hij wees op het toenemend belang van het “nieuwe regionalisme”. Het economisch beleid werkt het efficiëntst op het niveau van de homogene regio’s, zoals Vlaanderen er een is. Rekening houden met de culturele verscheidenheid is niet alleen economisch relevant, het is bovendien een verdieping van de democratie. De klassieke staat is enerzijds te klein voor bepaalde acties, die beter op hoger niveau (Europees) kunnen gebeuren, en anderzijds te groot voor actie op terreinen waar culturele of andere verschillen tussen regio’s binnen het land bestaan. Van Doren gaf ook enkele cijfers die voor zich spreken: (zie tabel) Opvallendste verschil is allicht dat in jobcreatie, dat zelf een gevolg is van de

verschillen in bedrijfsdynamiek. Wallonië heeft vooral nood aan jongerenbanen, Vlaanderen daarentegen aan ouderenbanen. Wallonië heeft nood aan minder overheid, minder geloof in overheidssubsidiëring. Van Doren verwees ook naar de torenhoge jaarlijkse transfers naar Wallonië (170 miljard BEF) en Brussel (30 miljard BEF), samen 5 miljard euro per jaar (cijfers KBC, 2000). Een eenvormig beleid voor beide regio’s is onverantwoord, aldus de VEV’er, die vaststelde dat ook Vlaamse politici dat vaker inzien dan goed is. Patrick Janssens (sp.a) liet noteren dat elk dossier in dit land communautair gekleurd is. Karel De Gucht (VLD) zong een klaaglied voor Verhofstadt omdat het ‘aartsmoeilijk is premier te zijn van twee landen’. Wallonië loopt met 11% procent lagere productiviteit en 6% lagere loonkost vast op een concurrentiehandicap (kosten per eenheid productie liggen er dus 5% hoger). Daarnaast is het sociale-uitkeringsstelsel een rem op initiatief en een rem op de bereidheid tot pendelen (amper 3% van de werkende Waalse bevolking trekt over de taalgrens). Een verschillend beleid is absoluut noodzakelijk, ook voor Wallonië, besloot Van Doren. De transfers moeten herbekeken, de fiscale autonomie nu 25% - moet uitgebreid worden, de hefbomen voor sociale zekerheid en arbeidsrecht (bv. tijdskrediet, gezinsbijslagen, gezondheidsbeleid en sociaal overleg) moeten worden gedefederaliseerd. Dat geldt ook voor het economisch structuurbeleid (mobiliteit, spoorwegen, wetenschapsbeleid,...) ‘In

Tabel: Regionale verschillen Vlaanderen

Wallonië

economische groei (1986-1997) (1996-1999)

2,6 2,2

1,7 1,4

overwicht sectoren

privé-sector

publieke sector

werkloosheidsgraad (begin 2002) jeugdwerkloosheid (-25 jaar; 2002) werkgelegenheidsgraad bruggepensioneerden (2001)

6

6,9%

15,7%

22 000

32 000

64%

55%

71 000

31 000


die zin wijzen ook de recente standpunten van de EU en van het IMF’, aldus nog Van Doren.

voor de komende twintig jaar - en een Vlaams Manifest.

Luc Deconinck zoemde nog eens in op de Brusselse situatie met een oproep tot de splitsing van het gerechtelijk en het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde. Dit anachronisme valt met een gewone wet weg te werken, aldus Deconinck, die daarmee zowat de enige spontane ovatie van de namiddag kreeg toebedeeld. Hij deed een oproep naar de CD&V-burgemeesters in de Vlaamse Rand om aan de organisatie van de volgende verkiezingen niet mee te werken, indien hier niets gebeurde.

FOTO DOORBRAAK

Ponette pleitte voor het afstappen van de keuze voor nog maar eens een zoveelste staatshervorming en voor confederalisme (bij de volgende regeringsonderhandelingen kijken welke bevoegdheden Vlamingen en Walen nog samen willen uitoefenen), maar ook voor tweeledigheid, voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde en tegen een paritaire Senaat. En Vlaanderen moet na de volgende verkiezingen resoluut gaan voor eigen bevoegdheid inzake sociale zekerheid, voor de afbouw van de hangmatsolidariteit waar Wallonië niet mee opschiet, voor de splitsing van justitie, gerecht, NMBS, beheer van de luchthaven, wetenschapsbeleid, ontwikkelingssamenwerking...

HOE STERK STAAT LUC VAN DEN BRANDE BINNEN DE CD&V. emotioneel klaaglied over het klaaglied van de Vlaamse Beweging (Ivan Mertens), het leverde weinig nieuws op. Het was dan nog uitkijken naar het slotwoord van Luc Van den Brande. Hij probeerde de link te leggen tussen de referaten en het programma van de CD&V. Maar daar blijkt men nog altijd niet te beseffen dat men zichzelf verbergt in het wollige jargon van “verbondenheid en zekerheid”. Was Van den Brande duidelijk over het confederalisme, over de noodzaak van een Vlaamse Grondwet, en in zijn kritiek op de buitensporige transfers, dan is dit voor een deel van de invloedrijke CD&V’ers nog altijd niet het geval. Sommigen schuren liever aan tegen het “uitdiepen” van het federale model waar Oosterlinck naar verwees. Het valt af te wachten hoe hard de CD&V van zijn eigen Vlaamse standpunt is overtuigd.

Guido Moons’ tussenkomst Vlaanderen in internationale context bevatte onder meer een verwijzing naar de nefaste gevolgen van de Bologna-akkoorden. De glimlach van Oosterlinck liet het even afweten.

Anderzijds weet de radicale Vlaamse Beweging met Van den Brande wel waar hij voor staat: hij spreekt zich duidelijk uit tegen het onafhankelijkheidsmodel. Dat kan een tactische en pragmatische opstelling zijn, die ook voor de radicale Vlaamse Beweging (als tussenstap) aanvaardbaar is.

Onthouden we nog dat debatten met het publiek na lange uiteenzettingen niet noodzakelijk veel bijbrengen tot enige vooruitgang. Veel te lange vragen die eigenlijk geen vragen zijn (Bob Wezenbeek), kritische kanttekeningen van enkele ouderwetse belgicisten van B-Plus (Ludo Dierickx), die in de verkeerde zaal terechtgekomen waren, een

Zinvol was alvast zijn oproep om het debat niet te voeren vanuit krampachtigheid, maar vanuit een geest van samenwerking. Hij riep op tot een soort Junibeweging (verwijzend naar de verkiezingen van juni 2003), die moet resulteren in een Vlaamse Conventie - een effectief, globaal, gedegen en kwaliteitsvol toekomstplan

7

Dat een groot deel van de Vlaamse kiezers voor de CD&V nog altijd uitgesloten blijft - een godsgeschenk voor de Franstaligen en voor paarsgroen - laat vermoeden dat men de kracht van het eigen project uit schrik voor een dictaat uit andere partijen al van bij de start ondermijnt. Jan Van de Casteele

N-VA

A F Z I J D I G

De Nieuw-Vlaamse Alliantie ging niet in op de uitnodiging van CD&V om aan de Vlaamse Conferentie deel te nemen. ‘Wij bepleiten ronduit en rechtlijnig een onafhankelijk Vlaanderen, lidstaat van een democratisch Europa. Om een levende democratie te worden met een goed bestuur en om de welvaart en het welzijn van zes miljoen Vlamingen te verzekeren, moet Vlaanderen, in de uitoefening van zijn democratisch zelfbeschikkingsrecht, een onafhankelijke republiek worden, los van de Belgische contrafederatie’, aldus Geert Bourgeois. Hij voegt er wel aan toe dat de NVA elke betekenisvolle stap naar de realisatie van deze doelstelling steunt en de CD&V alle succes toewenst met de conferentie. ‘Wij hopen echter ook dat het weer niet bij Vlaamse woorden blijft, wij hopen dat CD&V niet exact de VLD-strategie kopieert: stoere Vlaamse taal in de oppositie, een Vlaamse knechtenrol in de salons van de Belgische macht. Wij hopen dat de CD&V de oude gewaden aflegt en resoluut kiest voor Vlaamse onafhankelijkheid. Niet in woorden, maar in daden’, zo besluit de voorzitter van de N-VA.

DOORBRAAK nr. 7 - juli 2002

W ETSTRAAT

Benieuwd of hij dat in de aanloop naar de verkiezingen rond krijgt. Het idee op zich is in termen van politieke machtsverwerving allicht erg zinvol. Maar de CD&V moet eerst in eigen partij duidelijkheid creëren. En wie de recente vleierijen richting blauw (VLD) in de gaten houdt, kan het ergste vrezen.

Ook enkele actoren uit de Vlaamse Beweging mochten in vijf minuten hun standpunt naar voor brengen. Eric Ponette (OVV), Els Grootaerts (Vlaams Komitee voor Brussel), Luc Deconinck (Halle-Vilvoorde Comité) en Guido Moons (Vlaamse Volksbeweging) deden dat naar best vermogen.


GESOL

MET SYMBOLEN IS ONGEPAST

O NZE

STAAT MOET VOORAL BETERE STAAT WORDEN

I DENTITEIT

Op nationale symbolen valt veel aan te merken. ‘De Vlaamse Leeuw’ is muzikaal niet het mooiste lied uit het Vlaamse repertoire. Ook koester ik meer sympathie voor de vos dan voor de leeuw. En zelfs voor 11 juli 1302 hadden betere alternatieven gekund, bijvoorbeeld 12 oktober 1798, begindatum van de Boerenkrijg. Maar eenmaal symbolen er zijn, en zeker wanneer ze reeds meer dan 150 jaar door onze vaders, grootvaders en overgrootvaders worden gebruikt, heeft het geen zin om de nationale vlag, het volkslied en de nationale feestdag te vervangen. Dit toch doen is ongepast tegenover die vaders, grootvaders en overgrootvaders, waarvan er sommigen voor deze symbolen streden, leden en stierven. 11 juli staat immers niet meer alléén voor Kortrijk in 1302, maar ook voor Antwerpen in 1920 toen Herman Van den Reeck dodelijk getroffen werd door een Belgische politiekogel omdat hij zijn leeuwenvlag weigerde af te geven. We houden symbolen bijgevolg in ere, niet om hun intrinsieke waarde, maar omdat wij de offers willen gedenken die onze voorouders brachten voor onze Vlaamse natie.

Raymond van het Groenewoud. De volgende stap, voorspelde Eric Van Rompuy, is dat men tijdens het zingen van dit laatste lied ‘de broek op de enkels laat zakken om te schijten op Vlaanderen.’ Van Rompuy drukt plastisch uit waar het in feite op neer komt.

Onlangs protesteerde een zekere François Wouters uit Geel tegen het Vlaamse volkslied. Hij had in een verre strofe, die niemand kent noch zingt, ‘ongepast’ taalgebruik aangetroffen. Wouters (die toegeeft een felle belgicist en monarchist te zijn) diende een verzoekschrift in bij het Vlaamse Parlement om een ander volkslied te kiezen, minder ‘bloeddorstig’ dan het huidige. Er druipt echter veel meer bloed uit de Marseillaise. Toch zal geen enkele Fransman het ooit in zijn hoofd halen om op basis van dit argument een nieuw volkslied te eisen. Maar wat in een normaal land zoals Frankrijk onmogelijk is, kan in Vlaanderen blijkbaar wel. Vlaanderen is immers geen normaal land, want het bestaat niet als soevereine natie. De Vlaamse leiders zijn lakeien van een vreemd regime. Ze gedragen zich bijgevolg als lakeien.

‘We zijn eindelijk een normaal land’, zo sprak premier Guy Verhofstadt onlangs in een interview: ‘Vandaag zie je op televisie geen beelden meer van een Vlaams minister-president die zijn hond met een plastic kieken laat spelen’ (Knack, 5 juni). Neen, vandaag is het veel erger. Vandaag sch... de kiekens op de kop van de Vlamingen.

BROEK AF Bijgevolg werd de klacht van de Geelse Belgicist ernstig genomen door onze minister van Cultuur. De Vlaamse regering bande De Vlaamse Leeuw als officieel lied voor de viering van 700 jaar Guldensporenslag en verving het door het bespottelijke Vlaanderen Boven van

DOORBRAAK nr. 7 - juli 2002

VLAAMSE

DEELSTAAT WERD

BELGIË: EEN FARCE. 'WE ZIJN EINDELIJK NORMAAL', NOEMT VERHOFSTADT DAT. EEN KOPIE VAN

ARTIFICIEEL Patriottisme of vaderlandsliefde is een deugd. Zonder patriottisme (dit is de bereidheid om offers te brengen voor de natie) kan een volk geen moreel bestaan leiden. De immoraliteit waarin België wegzinkt is een rechtstreeks gevolg van het feit dat een land zoals België geen vaderlandsliefde kent. Wie is er immers bereid een offer te brengen voor een artificieel land? Men is alleen belgicist omdat men daar financieel baat bij heeft. De echte vaderlandsliefde, met name de Vlaamse, werd de hele Belgische geschiedenis door gecriminaliseerd. Vandaag wordt ze van overheidswege belachelijk gemaakt. België is een farce. In plaats van dit te erkennen en het op te doeken, maakt men van Vlaanderen een farce. ‘We zijn eindelijk normaal’, noemt Verhofstadt dat.

8

Normaal zullen we echter pas zijn wanneer we onze volledige soevereiniteit herwinnen en terug aanknopen bij onze eigen nationale traditie. Ooit waren wij het meest vrije volk ter wereld. Toen was ons land een rijke verzameling van quasi-autonome republieken. Onze voorouders waren patriotten van Brugge, Gent, Aalst, Antwerpen, Lier, Mechelen, Brussel, Leuven, Diest, Hasselt, en andere stadstaten. Deze republieken werden op een direct-democratische manier bestuurd, via volksvergaderingen waar burgers vrij hun zeg mochten doen. Veel vroeger dan in Zwitserland, ontstond bij ons een staatsvorm die opvallende gelijkenissen vertoont met het huidige Zwitserse bestel, namelijk dat van een federatie van enerzijds stedelijke en anderzijds landelijke deelstaten waarin de echte macht bij de gemeenten ligt. Via volksvergaderingen en bindende referenda op burgerinitiatief participeert de burger er in het beleid. Vele landgenoten halen vandaag voor de Vlaamse staatsvorming de schouders op. Zij hebben de voorbije decennia een Vlaamse deelstaat zien ontstaan die een kopie van België is. Zo werd Vlaanderen, net als België, een farce. Zo heeft Vlaanderen zijn geloofwaardigheid als politiek project verloren en is het niet in staat om weerstand te bieden aan de Belgicistische recuperatie. Wij moeten dringend duidelijk maken dat wij een soeverein Vlaanderen wensen, niet omdat we de Belgische symbolen - vlag, lied, feestdag, staatshoofd - louter willen vervangen door Vlaamse symbolen, maar omdat onze staat een andere staat moet zijn, een betere staat, aanknopend bij de eigen traditie: veeleer een tweede Zwitserland dan een tweede België.

Paul Belien


DE

OGEN UITWRIJVEN

K

ent u hem nog, beste lezer? Hans Janmaat - de vermaledijde leider van de Nederlandse Centrumdemocraten. De man overleed zeer onlangs. Maar o ironie! Net in de periode van zijn overlijden sluiten de toekomstige regeringspartijen in Nederland een akkoord dat grote delen van Janmaats programma realiseert.

VAN C AU

Kan men zich zoiets voorstellen over het Nederland dat jarenlang het peloton van de linkse zacht-kosmopolitische, antinationale politieke dansers aanvoerde? Maar dat is niet alles: de grondige ommezwaai die Nederland aan het maken is, wordt in politieke kringen zelfs met grote opluchting onthaald. VVD-chef Zalm toonde zich na afloop van de vergadering waarin het akkoord werd gesloten waarlijk opgelucht. Het akkoord was makkelijk: iedereen was het bij voorbaat eens. Het is een verademing te weten dat men eindelijk eens kan beginnen aan het nemen van maatregelen die Nederland als natie beschermen. Wees er nu maar van overtuigd dat niet alleen de poli-

IS CONSEQUENT

‘V

an Cau is consequent. Hij is en blijft regionalist, en zal geen kandidaat zijn voor de federale verkiezingen van volgend jaar. Maar hij is daarmee tot nu ook de enige Waalse minister die zijn keuze heeft gemaakt, en bekend gemaakt.’ Zo schreef de pen van de Vlaamse journalistieke Walloniëkenner bij uitstek, Guido Fonteyn in zijn rubriek Zuiderterras in De Standaard van 14 mei. Het zal dus wel juist zijn... Het kan natuurlijk zijn dat Van Cau gewoon het zekere voor het onzekere kiest, dat hij vermoedt of vreest toch geen politieke federale kansen meer te hebben en dus meteen laat weten dat hij liever “thuis” blijft spelen. Het is mogelijk dat Van Cau het inderdaad meent, dat hij echt een regionalist is en dus kiest voor Namen, hoofdstad van “zijn” Waals gewest. Wij houden het graag bij die laatste uitleg. Van zo’n bericht kikkert een Vlaams mens inderdaad nog eens op. Meer nog, het verzoent je weer een heel klein beetje met die anders zo nukkige Waalse buren. Daar is er dus ten minste één politicus die doelbewust kiest voor

het “andere” België, één politicus die tenminste zegt zich niet meer te laten verleiden door de Belgische politieke sluierdans. Een gelijkaardig geluid hoorden we nog niet aan Vlaamse kant. Integendeel zelfs, als het zo doorgaat dan blijven na de volgende Vlaamse verkiezingen alleen nog maar de twee excellente Spiritisten aan boord van het Vlaams gouvernement - gewoon omdat zij geen Belgische herberg vonden waar ze voor de nacht onderdak kregen - en moeten zij op zoek naar enkele nieuwkomers die samen met hen de vrijgekomen stoeltjes in het Vlaams gouvernement willen bezetten. Het begon al bij de eerste rechtstreekse verkiezingen van het Vlaams Parlement in 1995. Toen al lieten sommigen een diepe zucht horen omdat ze naar het Vlaams Parlement “moesten”,

9

Alvast in het hoofdgebied van de Nederlanden keert dus de normaliteit terug. We wachten met spanning op de dag dat ook in Vlaanderen de Lemans en andere onverdraagzame pottenkijkers hun schop zullen afkuisen, om ook hier de ruimte te laten aan het oeroude, Nederlandse gezond verstand. Dromerij?

Jaak Peeters

omdat men hun geen ticket gunde voor “de echte Belgische macht”. Vandaag is het een vanzelfsprekendheid : het Vlaams Parlement is voor Vlaamse politici nauwelijks meer dan een rangeerplaats waar ze even moeten wachten om de eigen wagon weer aan de echte Belgische trein te kunnen koppelen. Om het voor de hand liggende resultaat bekommert zich niemand: de komende vierentwintig maanden - tot aan de Vlaamse verkiezingen van 2004 - is de Vlaamse regering tot niets doen veroordeeld, zal het Vlaamse niveau nog enkel nuttig zijn als de extra markttent om het eigen persoontje zo goed mogelijk aan te prijzen. Van veel Vlaamse politiek zal men de komende maanden niet meer horen. Omdat er in Vlaanderen niet eens één (1) politicus is om luidop te zeggen dat hij voor het Vlaamse niveau kiest. Voor het “andere” België. Wij missen bewust de Vlaamse trein.

Marc Platel

DOORBRAAK nr. 7 - juli 2002

DE BUREN

Jawel: u leest het goed. Er komt in Nederland een strenger vreemdelingenbeleid. Er mogen minder asielzoekers binnen, meer uitgeprocedeerde asielzoekers worden teruggestuurd, gezinshereniging wordt aanzienlijk moeilijker en in het algemeen wordt de aanpak van instromende vreemdelingen strenger. Wat meer is: het grenstoezicht door de mobiele ploegen van de Koninklijke Marechaussee wordt uitgebreid en men gaat onderzoeken of het

nablijven in Nederland na uitprocederen - veelal in de illegaliteit - in het gewone strafrecht kan worden opgenomen.

B IJ

Ware het niet allemaal bloedserieus, een mens zou het voorwaar uitproesten: de Nederlandse partijen die de komende Nederlandse regering zullen vormen, het christelijke CDA, de rechts-liberale VVD en de “rechtse” lijst Fortuyn, hebben zopas een akkoord gesloten waarbij het rondzeulen in de illegaliteit zowaar strafbaar wordt.

tiek in Nederland opgelucht is! Al jaren smacht “gewoon Nederland” naar politici die niet hun eigen agenda volgen, maar de problemen van de bevolking trachten op te lossen. Nu de kiezer duidelijke lijnen getrokken heeft, hebben de dromerige wereldverbeteraars, de zweverige, wereldwinkelende utopisten van het slag van groen- en ander links hun biezen gepakt, en werd het loden deken dat bezig was de Nederlandse democratie te verstikken onder stapels wetten over politiek correct denken en oeverloos mundialisme weggehaald.


VRIJE TRIBUNE

G EZONDHEIDSZORG : V LAAMSE ARTSEN DUBBEL GESTRAFT

O PINIE

In de jaren 1990 begon de Belgische federale regering de problemen in de gezondheidszorg aan te pakken. Volgens het Ministerie van Sociale Zaken rezen de jaarlijkse kosten in de gezondheidszorg de pan uit. Toenmalig minister van Volksgezondheid Marcel Colla (SP) dacht die problemen te kunnen oplossen door het aantal artsen te beperken. Vanaf 2004 zouden in België jaarlijks slechts 700 afgestudeerde studenten geneeskunde een praktijk kunnen starten (Rizivnummer krijgen waardoor de patiënt voor een consultatie terugbetaling geniet). De Vlamingen hebben het spel ordentelijk gespeeld, de Franstaligen niet. Maar de Vlamingen dreigen meerdere keren het slachtoffer te worden van die Franstalige optie. Na overleg met de studenten beperkte Vlaanderen tijdig het aantal artsen aan de instroom, en dit via een ingangsexamen. Aan Franstalige zijde echter bleef het oorverdovend stil. Resultaat: aan Vlaamse zijde is “het probleem” beheerst, maar Franstalig België staat in 2004 gegarandeerd met een overschot aan afgestudeerde artsen.

Het lijkt dan ook meer dan logisch dat de huidige 60/40-verhouding alleen maar Vlaanderen benadeelt!

IN

DE HUIDIGE SITUATIE

ZIJN ER

6.984

SPECIALISTEN

VLAMINGEN 8.199 VOOR VIER MILJOEN FRANSTALIGEN

VOOR ZES MILJOEN EN

Het zoveelste bewijs dat de visie omtrent gezondheidszorg in Vlaanderen en Wallonië grondig van elkaar verschilt.

AALMOES Pas sinds kort lijkt minister Frank Vandenbroucke, de huidige minister van Sociale Zaken, ook gevoelig voor de Vlaamse verzuchtingen. Bij gratie van de Franstalige specialisten en de PS mag hij een aalmoes ter waarde van 4,8 miljoen euro aan de Vlaamse ziekenhuislaboratoria terugschenken. ‘De Vlaamse ziekenhuizen krijgen gedeeltelijk wat ze al twintig jaar vragen: een evenwichtiger verdeling van het geld voor de klinische biologie: een rechtzetting van de communautaire scheeftrekkingen in die symboolsector’, schreef De Standaard (28 mei).

DUBBEL GESTRAFT Zal de minister van Sociale Zaken in 2004 het been stijf houden en een aanzienlijk aantal Franstalige, net afgestudeerde artsen de toegang tot het beroep ontzeggen? Wat een puur menselijk drama is. Of gaat hij Vlaanderen straffen voor een consequent Vlaams beleid, door meer Franstalige artsen op de markt toe te laten en bijgevolg dan maar voor een tweede keer de Vlamingen benadelen? Nog meer Franstalige artsen betekent bovendien nog meer voorschrijven, nog meer medische overconsumptie en dus een nog grotere geldstroom van Vlaanderen naar Wallonië. Feit is dat de beperking van de instroom van nieuwe artsen (700 in 2004, 650 in 2005 en 600 in 2006) communautair is toegewezen via de traditionele 60/40-verdeling. Nu al probeert men in Franstalige hoek die 60/40-verhouding om te buigen in een 50/50-verhouding. Het is nochtans Vlaanderen dat qua aantal artsen het Europees gemiddelde benadert. Enkel indien men het Belgische gemiddelde neemt, kan men spreken van een overaanbod. In de huidige situatie zijn er 6984 specialisten voor zes miljoen Vlamingen en 8199 voor vier miljoen Franstaligen.

DOORBRAAK nr. 7 - juli 2002

NOG MEER VERSCHIL Het mag gezegd dat het teveel aan Franstalige artsen een Franstalige overconsumptie in de gezondheidszorg impliceert. Franstalige artsen moeten ook leven, dus schrijven ze meer voor. Dat kost geld. Vlaanderen betaalt en daarbovenop zit Vlaanderen straks met een onderbemande gezondheidszorg. Daar waar er in Vlaanderen een algemene consensus heerst omtrent de invoering van een getrapte geneeskunde waar de huisarts de spil is in die brede gezondheidszorg en de patiënt dus grosso modo eerst langs de huisarts passeert alvorens zijn toevlucht rechtstreeks tot die supergespecialiseerde geneeskunde te nemen, is dit bij de Franstaligen geenszins het geval. Het Globaal Medisch Dossier (de huisarts beheert alle medische gegevens van de patiënt), samenwerkingsverbanden tussen artsen, de groepspraktijken, het opwaarderen van de intellectuele prestaties, ... het zijn allemaal kenmerken van een Vlaamse visie. In Franstalig België vraagt men alleen maar meer geld (cfr. de Franstalige Staten Generaal Huisartsgeneeskunde).

10

Het is een illusie te denken dat daarmee de situatie in de gezondheidszorg is rechtgetrokken. Dit soort depannages is ruimschoots onvoldoende. Er is nood aan een visie in de gezondheidszorg, een visie die we al 20 jaar in de gezondheidszorg missen en die grondig verschilt van de heersende tendensen in het Zuiden van dit land. Ook Karel De Gucht (VLD) beseft dit en ondanks de tegenkantingen vanuit zijn uitgebreide basis (NCD en Spiritisten) om de sociale zekerheid te splitsen, poogt hij een deel Vlaamse kiezers alsnog te recupereren. Men kan zich terecht afvragen hoe lang de Vlaamse artsen in dit verziekt systeem nog willen werken. De artsen in de politiek hebben hier een verantwoordelijkheid en dit los van het partijdictaat. Nog meer dan bij de legalisering van euthanasie, moeten artsen in het parlement zich niet onthouden, maar initiatief nemen.

Louis Ide arts en lid van de partijraad van de N-VA


LEZERSBRIEVEN

V RIJ - SPRAAK

PUNT

V LAANDEREN

KUBLA Het artikel van Rudy Aernoudt, adjunctkabinetschef van Serge Kubla, Waals minister van Economie (Doorbraak juni) heeft me overtuigd: we kunnen zonder gewetens- of andere bezwaren zo vlug mogelijk de sociale zekerheid splitsen. Wallonië blijkt immers onze ontwikkelingshulp niet nodig te hebben. Het ondernemerschap is er even sterk (of eigenlijk even zwak) als in Vlaanderen, de economische groei is sterker in Wallonië, Wallonië is helemaal geen PS-staat, integendeel, minister Kubla staat Europees op de barricade voor een dynamische aanpak, er is geen enkele reden waarom Wallonië in de toekomst Vlaanderen niet zou bijbenen. Wordt het dus niet hoog tijd dat we Wallonië verlossen van dat blok aan het been dat Vlaanderen dreigt te worden? Waalse vrienden laten we scheiden. Aernoudts artikel is een schoolvoorbeeld van Waalse dialectiek: (1) voortdurend kankeren over sociale transfers is niet open en intellectueel, (2) Wallonië kan het heel goed alleen maar ze nemen die transfers grootmoedig aan , (3) morgen liggen de kaarten andersom en hoor je ons over splitsing spreken? Jan Verhaverbeke, Edegem

GENOEG FORTUYN In Doorbraak van juni 2002 staan bijna drie bladzijden over Pim Fortuyn. Heel degelijke lectuur, daar niet van, maar heeft Fortuyn ooit iets gezegd over Vlaanderen of de Vlaamse Beweging? Bitter weinig, vrees ik. Karel Adams, Ardooie

BOVEN

Ik was nog middelbaar scholier, meen ik, toen Van het Groenewoud ons voor het eerst bestookte met Vlaanderen Boven. Een klasgenoot vond het een uitstekend lied om De Vlaamse Leeuw te vervangen. Vandaag is het bijna zo ver. Of toch niet, want Dewael riep (een wat aangepast) Vlaanderen Boven uit tot feestlied voor 11 juli 2002, maar uitdrukkelijk niet tot vervanger van ons nationaal lied. De rol ligt me niet echt, maar ik neem hier graag de verdediging op van paarsgroen. Daarin ben ik erg geloofwaardig, want een vurig voorstander van onze nationale hymne. De Vlaamse Leeuw zal wel een lelijk lied zijn, met een lelijke tekst (dat wordt ons toch voortdurend voorgepraat), maar in samenzang gebracht, kan die bij mij een grote emotie opwekken. Aan volksliederen pruts je trouwens niet om esthetische redenen. Die vervang je na een omwenteling, om komaf te maken met het vorige regime. Als België verdwijnt schaffen we de Brabançonne af, maar niet omdat die onnozeler zou zijn dan andere volksliederen. Onze nationale hymne is een ernstig strijdlied, zeker geen vlot feestlied. Waarom zouden wij bij de 700ste verjaardag van de Guldensporenslag ook niet mogen vieren? Daar is wél reden toe. Niet omdat de Vlaamse strijd zou zijn gestreden, wel omdat die dankzij 1302 nog mogelijk is. Zo’n feestlied is per definitie (k)luchtig, ironisch en moet een leuke deun brengen. Wij zijn het toch niet verleerd om zelfspot aan de dag te leggen zeker. Is er iets typischer Vlaams? Wat betekent Uilenspiegel ook alweer? Deze regering zou de herdenking bagatelliseren en ridiculiseren. Dat gebeurt niet met de keuze van een lied als Vlaanderen Boven, wel eventueel door het ongepast te gaan gebruiken in de plaats van De Vlaamse Leeuw. Dat is volgens Dewael nadrukkelijk niet de bedoeling. Gelukkig, want anders wordt gezonde zelfironie een operatie zelfbeschadiging en belachelijk maken.

11

Hetzelfde geldt voor de braadfestijnen en wijkfeesten die met 200,2 euro gesponsord worden. Weer echt Vlaams: samen bourgondisch rond tafel en tap geschaard met vrienden. Breugeliaanser kan niet. Een stap vooruit, voor zover ze de inhoudelijke en stijlvolle herdenkingen niet vervangen. Ook hier gaat het niet over of/of. Vorig jaar werd ik gevraagd als spreker op een openluchtviering van 11 juli. Zo’n tweeduizend mensen luisterden daar naar een populaire Vlaamse zanger, dronken een glas en praatten bij in de warme zomeravond. Had ik even geluk dat ik daar (onbedoeld, laten we wel wezen) te laat aankwam. De BV van dienst was al aan zijn tweede deel begonnen en ik werd geschrapt. Zo ontkwam ik aan het ergste. Wat valt er inhoudelijk te vertellen in zo’n situatie? De mensen komen daar een leuke avond doorbrengen. Er is een tijd voor ernst (die ook humoristisch mag zijn) en één voor ontspanning. Dit jaar vraagt men me daar weer als spreker, maar dan in de namiddag in een zaal voor de belangstellenden. Een pak van mijn hart. Die academische zitting komt niet in de plaats van het grote volksfeest. Na mijn toespraak zal de Vlaamse Leeuw weerklinken. ‘s Avonds ga ik een pint drinken en een braadworst verorberen in het park. En ik hoop dat daar Vlaanderen Boven uit duizenden borsten mag opklinken. Peter De Roover

DOORBRAAK nr. 7 - juli 2002

O PINIE

Toen ik me terugtrok uit de werkgroep rond de start van Punt, werd ik door een aantal Vlaamse Bewegers hard aangepakt. Uit een bevraging bij negen deskundigen bleek dat niemand Punt een levenskans gaf. Ik werp geen steen naar Peter De Roover. Het was uiteindelijk niet hij die besliste op zulke onprofessionele manier te starten. Maar nu de financiers dit mislukken verwijten (Doorbraak mei) is onjuist. Machtsstrijd en ongeduld deden dit project mislukken en niet het gebrek aan financiers. Punt was al dood nog voor het geboren werd. Dat Peter tijdens de reddingsoperatie geen financiers meer vond is logisch. De groeicurve was negatief en de reputatie ondergraven. Financiers die daar hun geld zouden in steken zijn avonturiers, en die waren niet voorhanden. Ook in de Vlaamse strijd gelden economische wetten, en maar goed ook. Lezer M. Scheyving (Doorbraak juni) heeft dus niet het echte verhaal gelezen. Ivan Mertens, Beerse


CONFLICT

MET

EUROPA

TURKIJE

KAN SNEL ESCALEREN

MOET

ARMENIË

HELPEN

B UITENLAND

N

a de implosie van de Sovjetunie werden veel “sovjetrepublieken”onafhankelijk. Meteen lag de weg open voor het Turkse grootmachtstreven (zie onze vorige bijdragen). Van Azerbeidzjan tot Kirgizstan steunt dit op de taalverwantschap met die volkeren. Tussen Turkije en zijn “Lebensraum” liggen twee christelijke staatjes. Georgië (zie vorige bijdrage) werd inmiddels een Turks-Amerikaans “protectoraat , zodat nog alleen Armenië de Turkse expansie in de weg staat.

ARMENIË Het landje (3,3 miljoen inwoners) is de ca. 2 miljoen volksgenoten niet vergeten die de Turken tijdens de Eerste Wereldoorlog hadden weggevoerd of vermoord. Door het Verdrag van Sèvres (1920) werd Armenië als onafhankelijke staat hersteld met zijn historische grenzen in het Ottomaanse Rijk. Maar de “vader des Vaderlands” Atatürk heroverde het grootste gedeelte ervan na zijn overwinning op de “geallieerden”. De meeste Armeniërs vluchtten. Van de vijf miljoen Armeniërs in de wereld, leven er nu nog amper 65 000 in Turkije. De rest van de “republiek van Sèvres” werd door de SU als “sovjetrepubliek” in “bescherming” genomen. Na de implosie van de Sovjetunie leek de kleine onafhankelijke republiek, geklemd tussen Turkije en de Azeri-enclave Nachitsjevan in het westen en Azerbeidzjan in het oosten, afgescheiden ook van zijn strategische enclave Nagorny Karabach die volledig binnen Azerbeidzjan lag, een vogeltje voor de (Turkse) kat. Toch won het in 1994 de oorlog met Azerbeidzjan en slaagde erin de enclave te ontzetten, met de stille steun van de grote christelijke broer Rusland. Het voortbestaan van Armenië blijft echter aan een zijden draad hangen. Het land, afgesneden van Europa en geboycot door de VSA, kent enorme financiële moeilijkheden. Mocht het bezwijken, dan valt de laatste hinderpaal weg voor de Turkse expansiedrang.

VSA Ook voor de VSA zou het verdwijnen van Armenië goed uitkomen. De petroleumtoevoer van de Kaspische Zee naar Europa via Rusland (Tsjetsjenië) kan dan vermeden worden en komt hele-

DOORBRAAK nr. 7 - juli 2002

maal in handen van hun Turkse bondgenoot. Meteen ligt de weg open voor de aanleg van een net van Amerikaanse militaire steunpunten tussen Turkije en Kirgistan, onder het mom van de strijd tegen het terrorisme. Zonder zich daarbij te zeer te laten afleiden door morele bezwaren. De Oezbeekse dictator Karimov voert in zijn land een terreurbeleid waarbij vergeleken door het Westen geboycotte dictaturen als Cuba, Libië of Myanmar rechtsstaten zijn. Sinds hij de luchtmachtbases van Oezbekistan ter beschikking stelde van de Amerikaanse militaire operatie in Afghanistan, is de stilte over de mensenrechten echter oorverdovend.

BEDREIGING Dat deze ontwikkeling de machtige Russische generale staf verontrust, spreekt voor zich. Maar voorlopig doet president Vladimir Poetin, die zopas een akkoord met de Navo op zak heeft, alsof zijn neus bloedt. Hij heeft het Westen nodig om zijn land terug op te tillen tot een grote mogendheid en zoekt toenadering tot Europa, om een tegenkracht te vormen tegen de Amerikaanse supermacht. En wil deze twee doelstellingen niet in gevaar brengen door rechtstreeks in te gaan tegen een ontwikkeling waartegen hij op dit ogenblik toch niet is opgewassen. De kans is groter dat de twee regionale grootmachten Kazachstan, met zijn

12

Turkssprekende minderheid, en Iran, betrokken worden bij een conflict in wat zij als hun invloedszone beschouwen. De lont aan het kruitvat zou een Amerikaanse aanval op Irak kunnen zijn, met de steun van Turkije en van Israël. Er zou ook een conflict kunnen ontstaan met China, dat zich bliksemsnel ontwikkelt tot een continentale grootmacht en opgescheept zit met een roerige minderheid van Turksverwante Oejgoeren in de provincie Sjin-Tjiang. De VSA “lobbyen” al jaren voor het EU-lidmaatschap van Navo-lidstaat Turkije. De Europese landen aarzelen echter. Sinds 11 september wordt de Amerikaanse druk zwaarder, met resultaat. Het Griekse verzet brokkelt af, struikelblok Cyprus krijgt een begin van een regeling, Turkije zelf doet (cosmetische) toegevingen: Koerdenleider Öcalan werd nog steeds niet terechtgesteld, de perscensuur knijpt al eens een oogje dicht... Het eventuele EU-lidmaatschap van Turkije houdt echter grote gevaren in. Zijn grootmachtstreven in Centraal Azië riskeert Europa in dat geval mee te sleuren in een regionaal conflict dat kan uitgroeien tot een wereldconflict. Voor haar eigen veiligheid en teneinde een ongebonden buitenlands beleid te kunnen voeren, heeft de EU er dan ook belang bij de Turkse EU-kandidatuur af te wijzen, hoezeer de VSA daar ook op aandringen. De wereldvrede zou meer gediend zijn indien Europa, samen met Rusland, Armenië zou helpen zijn onafhankelijkheid en zijn (zwakke) democratie in stand te houden. Vlaanderen kan een kleine bijdrage leveren door ruggensteun te geven aan de Vlaamse vliegtuigbaas Freddy Van Gaever die er ondanks alle Belgische tegenkanting toch in geslaagd is een vlieglicentie te bekomen en een der eersten was om met zijn lijn JerevanBrussel-New-York, de afzondering van Armenië te doorbreken en zo de weg vrij te maken voor economische samenwerking met deze eeuwenoude voorpost van de Europese cultuur.

André Monteyne


BOEKEN

GULDENBOEKEN

Twee absolute aanraders, al overlappen ze elkaar uiteraard grotendeels naar inhoud en maakt het lezen van het ene boek het lezen van het andere grotendeels overbodig.

GEEN DEMOCRATIE ‘België is geen parlementaire democratie’. Dat is een open deur intrappen voor Vlaams-nationalisten. Maar wie het ook eens wetenschappelijk wil nalezen of onderbouwd zien, verwijzen we graag naar een vuistdik naslagwerk van de Leuvense hoogleraar politieke wetenschappen Wilfried Dewachter die de elitaire besluitvorming in België minutieus ontrafelt en duidelijk maakt dat daarin voor de gewone burger in dit land - of het parlementslid dat hem of haar moet vertegenwoordigen - geen rol is weggelegd.

KARIM VAN OVERMEIRE, DE GULDENSPORENSLAG, HET VERHAAL VAN EEN ONMOGELIJKE GEBEURTENIS.

EGMONT, 319 € ISBN

BLZ.,

12,27,

90 805 6163 0

(TEL. 02 552 19 18)

J.F. VERBRUGGEN

EN

ROLF FALTER, 1302 OPSTAND

IN

VLAANDEREN. LANNOO, 278 ISBN

BLZ., €

De mythe van de parlementaire democratie is een herwerkte editie van Besluitvorming in politiek België dat tien jaar geleden werd voorgesteld, maar nu de dingen bij hun naam noemt.

17,50,

90-209-4412-6.

Opstand in Vlaanderen van Verbruggen en Falter werd mogelijk gemaakt door de steun van het Fonds voor Vlaanderen, een groep financiers die daarmee de reeks Vlaming, wie ben je? Hoogtepunten en dieptepunten uit onze geschiedenis opstart. Professor Jan Frans Verbruggen staat bekend als dé kenner van de militaire geschiedenis uit de periode van de Sporenslag. Rolf Falter toen nog redacteur bij De Standaard, nu adviseur van Verhofstadt - werd ingeschakeld om de leesbaarheid te bevorderen. Al is dit werk wat stroever, ook door de vormgeving, en strikter wetenschappelijk dan dat van Van Overmeire, toch werd het allerminst een taaie brok. De auteurs blijven strik-

Politieke beslissingen worden in België bedisseld binnen de besloten machtscenakels van de politieke partijen (de particratie), de technocratische ministeriele kabinetten en tussen vakbonden en werkgevers. Het gros van het Belgische wettelijke arsenaal vloeit voort uit wetsontwerpen die door de regering in het parlement worden ingediend en gedwee worden goedgekeurd. De theoretische rol van het parlement als wetgevend orgaan is een mythe. ‘De Belgische kiezer is een zwakke actor in dat ingewikkelde en overvolle kluwen van de politieke besluitvorming in zijn land. Bij de parlementsverkiezingen verdeelt hij enkel de zetels onder de politieke partijen. Hij mist beslissende inspraak in de top van de machtshiërarchie en in de besluitvorming. De rechtstreekse verkiezing van de regering en het referendum worden hem, op enkele weifelende en krakkemikkige pogingen na, ontzegd’, luidt de vernietigende conclusie.

‘Tenzij men de meerderheid in deze strikt zou laten spelen, maar dat heeft men al 160 jaar niet gedaan. Dat toch doen zou een ‘omwenteling’ betekenen,’ stelt Dewachter nuchter vast. Democratie en België zijn niet verzoenbaar. Dat is nu ook wetenschapplijk aangetoond. YL WILFRIED DEWACHTER, DE

MYTHE VAN DE PARLE-

MENTAIRE DEMOCRATIE: EEN

ACCO, 475

BLZ., €

37,11 ,

BELGISCHE ISBN

ANALYSE,

9033448327.

POLITISERING VAN HET VERLEDEN De laatste jaren lijkt het verleden een steeds bepalender rol te spelen bij de beoordeling van de kwaliteit van het bestuur. Ook de politiek vindt in toenemende mate haar dynamiek in gevechten om de interpretatie van het verleden. Het politieke en bestuurlijke klimaat in Nederland dreigt steeds meer trekjes te vertonen van een sorryen inquisitiedemocratie, waarin flarden geschiedenis worden herontdekt en ingezet als munitie in de actuele politieke en bestuurlijke strijd. Paul ‘t Hart toont dit aan met voorbeelden uit de recente actualiteit zoals de Nederlandse rol en verantwoordelijkheid bij de slachting van Srebrenica. Verbroken verbindingen handelt voornamelijk over de politisering van een omstreden verleden, dat heel wat complexer en gevoeliger ligt dan wel wil voor waarheid men aannemen. Hierbij worden de overheid en de bestuurders meer en meer een voor de hand liggende zondebok. Sinds het komeetachtige optreden van Pim Fortuyn - die heel wat heilige huisjes afbrak - en de moord op hem, is er in Nederland heel wat veranderd. Zo zou dit boek er ook helemaal anders uitgezien hebben, mocht het nu verschijnen. Thans is dit boek al enigszins achterhaald. Bovendien is het te zeer geschreven voor een Nederlands lezerspubliek. PJV PAUL ‘T HART, VERBROKEN

VERBIN-

DINGEN: OVER DE POLITISERING VAN HET VERLEDEN EN DE DREI-

Communautaire twisten worden in België ook nooit via verkiezingen geregeld, ‘want langs beide zijden van de taalgrens ... zou de conflictescalatie alleen maar oplopen’.

13

GING VAN EEN INQUISITIEDEMOCRATIE.

DE BALIE, 159 € ISBN

BLZ.,

13,39,

90 661 7267 3.

DOORBRAAK nr. 7 - juli 2002

B OEKEN

De boekhandels puilen niet uit van 1302-boeken, maar stilaan komt er toch een reeks van gelegenheidspublicaties los. Twee werken verdienen onze bijzondere aandacht. Het eerste is zeer goed en piekt naar een uitstekende verkoop. Het tweede is ook zeer goed, maar zal amper verkocht worden. Dat boek is van de hand van Karim Van Overmeire, een Vlaams-Blokparlementariër. Voldoende reden om het vrijwel nergens te bespreken en deskundig uit de boekhandels te houden. Het vlot lezende boek, mooi en overzichtelijk uitgegeven, verdient beter. De auteur vertrekt ver vóór de Slag zelf en overloopt ook nog een lange tijd daarna. De lezer krijgt hier een brede historische context voorgeschoteld. Van Overmeire schrijft geëngageerd, maar laat zich gelukkig slechts zelden betrappen op geforceerde gelijkhebberij.

ter bij het boekthema (dat wel breder is dan de slag zelf), maar spitten dat dan ook zeer grondig uit. Spijtig dat de illustraties zo slecht uit de verf komen.


RODE DUIVELS

CORRUPT

BRUSSELSE POLITIE FRANSTALIG

...

K ORT

Japan. Mooi land. Eertijds het land van de rijzende zon. Ook het land waar de Belze Rode Duivels, onder het schrikbewind van Robert Waseige (uitspraak: WA ZEI ZE?), zowel tegen Japanners als tegen de Tunésiens diezelfde zon roemloos zagen ondergaan. Eerste gevolg: rode billen van schaamte. Tweede gevolg: scherpe perscommentaren op het thuisfront, gekruid met boude uitspraken van enkele gefrustreerde spelers. Derde gevolg: een bondsvoorzitter (die omwille van de smeer de unitaire voetbalkandeleer blijft likken) schiet samen met Waseige in een Waalse koleire en roept in de gauwte de pers bijeen om hen koudweg kond te doen dat hij zijn duivels tot na de match tegen de Russen spreekverbod heeft opgelegd. Jammer dat het spreekverbod beperkt is gebleven tot de spelers. Het zou voor Vlaanderen toch een hele vooruitgang zijn geweest als ook de voorzitter en de trainer er het zwijgen toe hadden gedaan. Want geef toe. Als een van beiden zijn mond opendoet, kan een rechtgeaarde Vlaming toch alleen maar plaatsvervangende schaamte voelen. En de Rode Duivels zelf? Zaten er bij als gecastreerde engeltjes en dropen glimlachend af. Toch vreemd. Vanwaar die plotse ommezwaai? Vanwaar die opwelling van arrogantie en nauwelijks verborgen zelfzekerheid? Wel, wetende dat onze duivels alleen maar “iets” doen als ze er voor betaald worden, kan het antwoord zeer kort zijn. Zwijggeld! Ze hebben zwijggeld gekregen. Een zware beschuldiging, hoor ik u zeggen! Juist! En nog een beetje ver gezocht ook. Niet noodzakelijk. Bovendien, zwijggeld waarvoor? Toch simpel. De overwinning op de Russen stond toen al vast. Afgekocht! Zeker weten. Op initiatief van de regering dan nog. Paarsgroen (en dus ook Olivier Deleuze van Ecolo) had ook naar de match tegen Japan en tegen Tunesië gekeken. Had ook gezien dat onze duivels duidelijk lucht te kort hadden. En dat was gefundenes fressen...want onze regeerders wisten al langer dan vandaag dat de Russen lucht te veel en geld te kort hebben. Vandaar. Meteen geklonken.Wedden dat de Russen in ruil voor de overwinning binnenkort aan België “zuivere” lucht mogen leveren à volonté? Toch een adembenemend vooruitzicht... Kamikaze

HET OORDEEL De Morgen (15 juni) liet na drie jaar Verhofstadt 50 prominenten hun zeg doen. Vijf volle bladzijden commentaar, vooral uit paarsvriendelijke hoek, dat spreekt voor zich. Een kritisch communautair tintje viel te lezen bij Pieter Aspe (‘De Vlamingen doen te veel water in de wijn omwille van de lieve vrede’), Annemie Van de Casteele (‘We hebben Verhofstadt met Lambermont een eind op weg geholpen, in het volle besef dat dat voor een staatsvorming niet meer dan het minimum was. Nu blijkt dat zelfs dat minimum slechts met de grootste moeite uitgevoerd geraakt’), Frieda Brepoels (‘De meest anti-Vlaamse regering aller tijden’), Genevieve Lombaerts, woordvoerster van Johan Vande Lanotte (‘Wat wel opvalt, zijn de groter wordende cultuurverschillen tussen

DOORBRAAK nr. 7 - juli 2002

Vlaanderen en Wallonië... de culturele kloof blijft een realiteit’)

BOLOGNA EN DE WALEN In een opmerkelijk opiniestuk wijst Geert Lernout erop dat de Vlaamse regering het zogeheten Bolognadecreet door het parlement jaagt zonder veel aandacht voor de kritiek. Marleen Vanderpoorten tekende in Bologna een akkoord over hervorming van hoger onderwijs, maar wekt de indruk dat dit een EU-initiatief is, terwijl er maar een handvol landen die weg volgen. Onderwijs is overigens geen EU-bevoegdheid. Ook Wallonië doet niet mee. Om diverse redenen zouden onze Vlaamse universiteiten zich moeten schamen dat ze aan deze uitverkoop meewerken, aldus de Antwerpse hoogleraar. (DS, 29 mei)

14

Na de versoepeling van de taalwetgeving in bestuurszaken, deze in gerechtszaken en de toevoeging van eentalige rechters in Brussel, volgt nu de versoepeling van de taalexamens voor de Brusselse politieagenten. De NVA laat het daar niet bij. ‘Wat ons fundamenteel stoort is dat vanaf nu een Brusselse agent de bevolking niet meer zal kunnen dienen in de eigen taal. Hierdoor gaan we terug naar toestanden geleden van het interbellum’. Over de politiehervorming in het algemeen is de N-VA ook niet te spreken. ‘Luie gemeenten die vroeger vooral teerden op de rijkswacht die betaald werd uit de federale schatkist, worden hierdoor beloond. Hierdoor is er sprake van een bijkomende transfer naar Wallonië.’

DUNGLISH: OEIOEI... Een recent onderzoek van Joy Burrough-Boenisch maakt brandhout van het Engels dat Nederlandse onderzoekers in hun rapporten gebruiken (De Volkskrant, 8 juni). ‘Omslachtig, irriterend, onbeleefd zelfs’. Niet alleen zijn er de gewone fouten, ook inzake leestekens, opbouw van de artikelen, toon, stijl, gebruik van tijden... verraden de Nederlanders dat ze eigenlijk Dunglish in plaats van Engels schrijven. Misschien stof tot nadenken voor academici en politici die ons via de hervorming van het hoger onderwijs een erg betwistbare verengelsing willen opdringen.

NIET SPLITSEN Het ABVV en het FGTB hebben een protocol afgesloten waarin duidelijk vermeld staat ‘dat materies als sociale zekerheid, arbeidsrecht en collectieve arbeidsovereenkomsten federaal moeten blijven’, aldus Urbain Destrée, FGTB-topman. (Knack, 22 mei)

GESPLITST SPOOR Steve Stevaert zegt dat de splitsing van de NMBS ter sprake moet komen. Words, words, words... De PS en Ecolo bekwamen nu dat de regionalisering in deze periode niet meer ter sprake komt, dat de Waalse toeristische centra via het spoor extra zullen verwend worden, de PS eist nu dat ook Vinck de handtekening van een PS’er nodig heeft.


2002.07.Doorbraak  

G ULDENSPORENSLAG Afgiftekantoor Antwerpen X Passendalestraat 1a 2600 Berchem Wordt met een liedje van Raymond de symboliek geridiculiseerd?...

Advertisement
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you