Page 61

3.4.

Emotionele belasting

Emotionele belasting is binnen de social profit een niet te vermijden werkbaarheidsrisico. Ze maakt deel uit van de taak van de medewerker, waardoor ze niet volledig uit te schakelen valt. Medewerkers gaan om met mensen in moeilijke omstandigheden, ziekte, dood, conflict, onmacht en regelmatig ook agressie (cfr. 2.3). In veel gevallen kan preventief worden gewerkt om deze belasting te minimaliseren. Als dit niet kan, zijn voorbereiding en nazorg enorm belangrijk. Uit de werkbaarheidsmonitor blijkt dat emotionele belasting in de welzijns- en zorgsectoren vaker door mannen dan door vrouwen als een probleem wordt ervaren. In het totaal geeft 35,4% aan hiermee te worden geconfronteerd, tegenover 20% in de volledige Vlaamse arbeidsmarkt. Voltijdse medewerkers, kadermedewerkers, zorgmedewerkers en 30-39-jaren ervaren hierbij de meeste problemen. De Vlaamse sectoren waar de werkbaarheidsmonitor de meeste emotionele belasting detecteert zijn de jeugd, gehandicapten- en welzijnswerksectoren. In deze deelsector wordt maar liefst de helft van de medewerkers met dit werkbaarheidsrisico geconfronteerd. Dit komt ook terug in de antwoorden in het kwalitatieve onderzoek. Respondenten erkennen dat hun werk een grote invloed kan hebben op hun emotioneel welzijn. Hierbij speelt voornamelijk het contact met cliënten, infrastructuur, politieke logheid en de donkere kant van de maatschappij een rol. Medewerkers worden geconfronteerd met uitzichtloze situaties, hebben nauw contact met personen met zware verhalen, ziektes en sterfte. Daarnaast houdt werken met mensen een grotere kans op conflict in. Veeleisende cliënten en verschillende visies op de maatschappelijke en persoonlijke problemen waarmee de medewerkers worden geconfronteerd, eisen bij veel medewerkers hun tol. Ook de vraag die groter is dan het aanbod in de vorm van onder meer wachtlijsten zorgen voor druk. Door het bestaan van wachtlijsten krijgen mensen het gevoel contraproductief te werken. Als men meer werkt, ontstaat een aanzuigeffect, waardoor wachtlijsten langer worden. Indien men minder werkt, wordt de wachtlijst ook langer. In bepaalde organisaties ligt deze emotionele belasting mee aan de basis van een meer dan gemiddeld absenteïsme. “[…] Dit is heel frustrerend om te zien dat je de klanten niet ten gronde kan helpen. Ook de reactie van de samenleving op deze doelgroep zorgt voor dit negatieve gevoel. Dat heeft natuurlijk een effect op je hele zijn en dus ook op de kijk van je job.” (man, 35j., algemeen welzijnswerk) “In nauw contact met andere mensen werken kan soms zwaar wegen. Dit wordt wel eens vergeten dat als je een connectie aangaat met anderen. Je kan er ook voor kiezen mensen als nummers te beginnen zien en dan heb je dit minder, maar dan betaal je zelf een hoge prijs.” (man, 23j., socioculturele sector) “Als ik zie dat kinderen het niet zo goed hebben als ze verdienen heb ik het wel moeilijk, we praten er dan veel over en proberen ook de ouders tips mee te geven of hulp te zoeken.” (vrouw, 38j., kinderopvang) “Ik heb algemeen heel positieve gevoelens maar er sluipt soms toch een gevoel van machteloosheid binnen. Soms zijn de noden en de onrechtvaardigheid zo groot bij mijn doelgroep terwijl de onze maatschappij daarnaast zo'n grote excessen heeft van decadentie en overvloed. […] Dat wekt frustratie op, ergernis naar onze slappe politiekers

61

Profile for VIVO

De beleving van werk in de Vlaamse social-profitsectoren  

VIVO vzw voerde, in opdracht van de sociale partners van de Vlaamse social profitsector, een onderzoek naar Werkbaar Werk in de social pro...

De beleving van werk in de Vlaamse social-profitsectoren  

VIVO vzw voerde, in opdracht van de sociale partners van de Vlaamse social profitsector, een onderzoek naar Werkbaar Werk in de social pro...

Profile for vivovzw
Advertisement