Page 1

EDITIE 1 | MEI 2017 1


2


VOORWOORD Po-e-zine Pocket is een digitale uitgave van Po-e-zine die om de twee maand verschijnt. De uitgave wordt automatisch gegenereerd uit berichten die op de website Po-e-zine.com zijn geplaatst. Dit, om mensen te stimuleren te blijven schrijven en te genieten van andermans schrijfkunsten. Ook u kunt bijdragen aan de uitgave, door u aan te melden op de website en uw werk in te zenden voor de volgende Pocket editie. U mag zoveel gedichten of verhalen inzenden als u wilt. Omdat Po-e-zine Pocket een automatisch gegenereerde uitgave is, wordt het werk niet door de redactie gereviseerd. Schrijf-, typ- en opmaakfouten kunnen zich daarom voordoen. De volledige auteursrechten liggen bij de originele schrijvers. Niets uit deze uitgave mag daarom worden gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de betreffende auteur. Meer informatie over Po-e-zine Pocket kunt u vinden op de website: www.poezine.com. Wilt u reageren op één van de gedichten in deze bundel, klik dan op de “TITEL” van het betreffende gedicht en u wordt doorverwezen naar de Po-e-zine website waar u een reactie achter kunt laten. We wensen u veel leesplezier toe.

| Het team van Po-e-zine

3


INHOUD Aan de vangrail........................................................................................................................................................ 6 Alles dronk .............................................................................................................................................................. 7 Als ............................................................................................................................................................................ 8 anders ..................................................................................................................................................................... 9 baardbeeld ............................................................................................................................................................ 10 De herinnering aan mij .......................................................................................................................................... 11 De in bloed gedrenkte snorpunten van Ome Kees (fashion-victim) ..................................................................... 12 De Zee ................................................................................................................................................................... 13 drie vingers ............................................................................................................................................................ 14 Droomboom .......................................................................................................................................................... 15 één is droom ......................................................................................................................................................... 16 Een Misselijke Grap ............................................................................................................................................... 17 Even terug- ............................................................................................................................................................ 18 Gedenktekens ....................................................................................................................................................... 19 gekaapt.................................................................................................................................................................. 20 Handdoek .............................................................................................................................................................. 23 Het broeit .............................................................................................................................................................. 24 Hijgend Hert .......................................................................................................................................................... 25 Ik ben Toter ........................................................................................................................................................... 26 Ik leef door jou ...................................................................................................................................................... 27 Ik zou een gedicht ................................................................................................................................................. 28 In zeeën van gras................................................................................................................................................... 29 KIJK NAAR MIJN SCHOENEN .................................................................................................................................. 30 Kleuren .................................................................................................................................................................. 31 Lach ....................................................................................................................................................................... 32 Mijn liefde ............................................................................................................................................................. 34 Mijn troost ............................................................................................................................................................ 35 Mocht het zo zijn................................................................................................................................................... 36 Nachtslot ............................................................................................................................................................... 37 Nachtsneeuw ........................................................................................................................................................ 38 Ode aan belasting ................................................................................................................................................. 39 Omniglot ............................................................................................................................................................... 40 Onder water .......................................................................................................................................................... 41 ondoordringbaar ................................................................................................................................................... 42 Ongeaard ............................................................................................................................................................... 43

4


OUDE ZWERVER .................................................................................................................................................... 44 Ouderschapsverlof ................................................................................................................................................ 45 parole .................................................................................................................................................................... 46 PS........................................................................................................................................................................... 47 samen .................................................................................................................................................................... 51 samen 2 ................................................................................................................................................................. 52 samen 3 ................................................................................................................................................................. 53 samen 4 ................................................................................................................................................................. 54 samen 5 ................................................................................................................................................................. 55 Slachtveld .............................................................................................................................................................. 56 Smeltwater ............................................................................................................................................................ 57 Soms dan… ............................................................................................................................................................ 58 spelen .................................................................................................................................................................... 59 Uitgaan .................................................................................................................................................................. 60 vaag ....................................................................................................................................................................... 61 Vele landen vormen een wereld of twee .............................................................................................................. 62 Verzadiging ............................................................................................................................................................ 63 Voetstappen .......................................................................................................................................................... 64 VOLLE MAAN ......................................................................................................................................................... 65 Voor jou................................................................................................................................................................. 66 Wat dichter is… ..................................................................................................................................................... 67 Wat moet je dan ................................................................................................................................................... 68 Zoektocht .............................................................................................................................................................. 69

5


AAN DE VANGRAIL by Hans F. Marijnissen Je bent net geboren, trekt je lichaam aan, drapeert wat kleding om je huid en vertrekt schielijk zonder schietgebed en ontbijt. Ben je onderweg, ontbonden in de gordels, heengezonden, draait alles om jou en je terugkeer. Wacht een verlaten hond aan de vangrail op je. Hoe nu verder.

6


ALLES DRONK by Wouter Veldboer de wodka bij het ontbijt smaakte zo goed nam er nog ĂŠĂŠn als dessert en tuimelde zo mijn dag in onder een zon van water in de mist van gedachten aan takken nog het dauw van gevoelens alles dronk die morgen om te vergeten dat ik bestond

7


ALS by Eric Zindel Als jij bent mijn zon die parels laat dansen tot jij mij verlicht en ik jou dicht als liefde oneindig ‌ (c) Eric Zindel

8


ANDERS by Ellen Ellen Anders dan gewoon val ik niet uit de toon vergeet ik de gedachten maar niet de droom.

Je ziet dat dingen eenvoudig kunnen zijn wanneer je ze langzaam en ongefilterd doorslikt.

9


BAARDBEELD by Ellen Ellen De baard van mijn kat, wit en Graag heen en weer gestreeld Het beeld van mijn geliefde, zwart en Glimmend van aangeboren vreugde

Zoetje zotje liefje

Je bent mijn grijswaarde, mijn Nuance voor de weergave van Mezelf en de baard die op Mijn tanden groeit

10


DE HERINNERING AAN MIJ by Vincent Jongman Hakken schuren voeten slepen… volgen lijnen in het hout het patroon van levensringen die een oud verhaal bezingen aanzet tot beweging geeft de cirkel leidt een pirouette en voltooit daarmee de dans en gelijk het repertoire die ze in de dansvloer stanst de fijne krasjes in het lak zijn er nog niet afgesleten ook de passen niet vergeten waar het hout reeds is gespleten telkens als het lied weerklinkt en in echo’s door het ruim en de leegte wordt geleid wordt geschiedenis gegrift in wat eens was geplaveid maar waar nu het verf verkrijt en in poeder door de lucht van de ruimte wordt verspreid “ik probeerde het te pakken, want ze leek eerst zo dichtbij” De herinnering aan mij.

11


DE IN BLOED GEDRENKTE SNORPUNTEN VAN OME KEES (FASHION-VICTIM) by Renk van Oyen Na een niet alledaagse slachtpartij, waarbij Ome Kees – een term of endearment – zijn hoofd teveel naar links en omwille van bewondering – ook teveel naar rechts, zijn snor in een poel van bloed gewenteld zag, kwam voor de gewezen suikeroom, de dag aan een ongerieflijk einde. Toen hij zijn linkerteennagel per ongeluk in zijn lapjeskat torpedeerde, overkwam hem een inzicht. Waarin ook de kat in zijn laatste levenslied met een schor gekriel in een falsetto steeg. Het was zijn zangstem niet, en ook zeker niet zijn dag. Vrienden intervenieerden al eerder met een zolder. Waarop opeengestapeld lagen, de 9 lapjeskatten van voorgaande tenen. Ome Kees keek naar zijn handen en knipte alvast een wijsvinger af. “Preventief lief!”, zo sprak de dierenvriend. En hij puntte zacht zijn bloedsnor. “Een fashion statement”, overkwam hem de wijsheid. Met bloed aan je handen punt je gemakkelijker beharing. Nog zeker 9 dagen lang!

12


DE ZEE by Cor van Welbergen Als ik de zee was beukte ik met woeste golven mijn emoties uit over het zand Mijn tranenvloed tot in de duinenrij Als ik de zee was Trok ik mij langzaam terug met eb Stromingen sleurden aan mijn gemoed Scholen haringen in mijn buik Als ik de zee was Zag ik jouw schoonheid langzaam in mij waden, voet voor voet Droeg ik je met mijn handen Als ik de zee was Had ik de rust en de ruimte Wiegden vele schepen op koers Verborg ik diepe geheimen Ooit zal jij mij opnemen in jouw armen verspreid ik mijn as

13


DRIE VINGERS by Ellen Ellen Drie vingers die ik als blaadjes van madeliefjes een voor een voor een met onverschrokken genot verwijder van het bot en alzo de vrijheid verleen

Slechts drie vingers de rest mag je houden als je dan toch per sĂŠ met twee handen mij wil beschrijven zodat onze lijven niet onbegrepen zouden stranden

14


DROOMBOOM by Connie Harkema

Stil is hij aanwezig, de tijd roerloos buitengesloten. Gekleurd met ronde takken.

Geruisloos is hij aanwezig, onbekommerd, onschuldig, ongedwongen. Dromerig starend vanuit zijn binnenste.

Zwijgend is hij aanwezig, de tijd onbeweeglijk buitengesloten.

15


ÉÉN IS DROOM by Ellen Ellen Eén is geen Twee is veel Drie is droom Vier te ver voor –

Menig hart voelt Meer meer meer – terwijl we weten: Eén is geen (om te ontzien verwaarlozen minachten) Eén is veel Eén is droom en nooit te ver voor –

Eén is wat we uiteindelijk Geen onzichtbaarheid mogen verlenen Zolang twee en drie de rest bedelen

16


EEN MISSELIJKE GRAP by Peter Mabelus ANP – In de nacht van vrijdag op zaterdag is er ingebroken in een woning aan de Reactorweg te Utrecht. Na het betreden van de woonkamer in de ochtend viel het de bejaarde bewoner van het hoekhuis op dat er in de nacht ingebroken moest zijn in zijn woning. Want waarom hing er opeens een koekoeksklok aan de wand boven de open haard? En wat deed die vrolijk opgetuigde kerstboom daar voor het raam op 1 april? Wie had de tafel zo fleurig gedekt met strikjes en lintjes op een tafelkleed dat hij nog nooit had gezien? De politie werd gebeld, maar kon niets anders uitrichten dan proces verbaal opmaken van het incident, want er waren geen sporen van braaksel.

17


EVEN TERUGby Bob Kalkman

Even terug-

Blootsvoets heb ik door de sneeuw gelopen regen maakte wegen glad op eelt glij je niet uit

ik volgde het olifantenpad en in het oog van de orkaan vond ik de vrijheid stil te blijven staan

één stap voorgeen stap achteruit wie niet valt hoeft ook niet op te staan

Nu, gezeten in de zon steekt soms de storm op in mijn hoofd worden vlammen snel gedoofd keer ik even terug naar de bron

© B’Kalkman 18052017

18


GEDENKTEKENS by Frans Terken Hoe de wieken van gedenken draaien wij leggen bloemen kransen bij graven en kruisen van onbekenden om hen dichtbij te houden niet hun namen maar hun daden hun komst naar hier om duivels te verdrijven oh u bedoelt de duitsers van de swastika de einsatzgruppen met runeteken die tot ver in het kille oosten koelbloedig en zonder spoor van spijt miljoenen onschuldigen doodschoten om wie zij van afkomst waren met geld gouden tanden horloges en juwelen vulden zij de zakken van hun grauwe uniformen maar de zware last deerde hen niet het zijn eindeloze greppels met geraamten die wij dagelijks nog opgraven om het kwaad tegen het licht te houden te onthouden dat het ook vandaag bestaat als wij de talloze gevallenen herdenken strijders voor het vrije leven

19


GEKAAPT by Ellen Ellen I Anton ligt al dagen op de bank. Hij leest of kijkt tv. Staat af en toe op om een pizza in de oven te duwen of een boterham met confituur te smeren. Overdag drinkt hij liters water, ’s avonds schakelt hij over op wijn, in de hoop dat het hem enigszins zal verlichten, wat het meestal niet doet. Zijn lichaam speelt hem parten. Hij vraagt zich af of het verbeelding is. De ene ochtend wordt hij wakker met stekende oorpijn, de andere met maagkrampen of een zere rug. Wat de symptomen ook zijn, ze verdwijnen elke keer na een uur of wat. Dan denkt hij dat het beter gaat, dat hij maar aan de slag moet. Maar nadat hij zijn ontbijt heeft genuttigd en zich voorneemt een aantal klusjes in huis te doen, speelt de volgende kwaal alweer op. Dus strekt hij zich uit op de bank, in pijn en uiterste verwarring. Het huis is van zijn moeder, die een half jaar geleden overleed. Hij was in Afrika en kon niet bij de begrafenis zijn. Beirens, de advocaat en tevens vertrouwenspersoon van zijn moeder, had alles geregeld. Andere familie was er niet meer. Nu weet hij niet of hij spijt voelt dat hij geen afscheid heeft kunnen nemen. Schaamte, hooguit. Dat hij zo met David bezig was dat hij het zichzelf niet toestond om aan wat dan ook daarbuiten te denken. Nu hij weer terug is, is het een vreemde gewaarwording. Alsof hij naar het beeld van zichzelf in Afrika, in de armen van David, kijkt en niet helemaal begrijpt wat hij ziet. Uiteindelijk werd het Zuid-Afrika omdat de vastgelegde data voor de pakketreis hem het beste uitkwamen. Toeval dus eigenlijk. Of het ook toeval was dat hij net in de tourwagen van David was beland wist hij niet. En of het toeval was dat die enkel hém na verloop van een week uitnodigde voor een braai wist hij ook niet. Hij ging, ontmoette Davids familie, at gegrild vlees, dronk Kaapse wijn en bloosde onder Davids blik. Of David ook moest blozen was niet te zien, Afrikanen hebben hun huidskleur om zich achter te verbergen. Toch moet het zo geweest zijn, want na nog een paar ontmoetingen greep David hem op een avond abrupt bij de pols en vroeg – smeekte: ‘Blijf toch hier, Anton.’ ‘Wat bedoel je, hier? Hier bij jou, vanavond?’ ‘Dat ook,’ voegde David er met een ondeugende blik aan toe, ‘maar ik bedoel hier, in Zuid-Afrika. Waarom wil je terug naar Europa?’ Tja, dat was een zeer goede vraag. Waarom zou hij teruggaan? Waarom zou hij eender waar heen gaan? Hij werkte als vertaler, kon overal ter wereld werken. Hij had zich simpelweg nooit de vraag gesteld of hij ergens anders dan thuis wilde zijn. Maar nu was hij hier. Met David. Zuid-Afrika had een aangenaam klimaat, fijne mensen. Daar had hij echter thuis ook niet over te klagen. Het grootste verschil dat hij kon bedenken was dat thuis geen David was die door zijn huid heen leek te kijken, wat hem een licht onaangenaam maar toch vooral bevrijdend gevoel gaf, alsof hij voor het eerst echt bestond, bij gratie van Davids blik. Sinds hij terug thuis is heeft hij geen vertaalwerk meer ontvangen. Hij glimlacht bitter om de ironie. In ZuidAfrika kreeg hij vaak opdrachten toegestuurd, die hij met slechts een halve blik op zijn scherm gewillig negeerde. Alles buiten David was in nevels gehuld. Hij bewoog zich als in slow motion door de stad, dronk een biertje, liep weer verder. Tot hij weer de zonovergoten nacht van Davids liefde in mocht, waar hij, Anton, het levenslicht zag.

20


Het huis is toe aan een opknapbeurt, hij heeft een lijst aangelegd met klusjes die hij zelf kan uitvoeren, voornamelijk schilder- en timmerwerk. De lijst die al twee weken onaangeroerd op tafel ligt geeft hem een doel, een reden om op te staan. Toch heeft hij, behalve het aanschaffen van materiaal, nog niets uitgevoerd. Voorlopig blijft hij aan de bank gekluisterd, leest boek na boek en kijkt af en toe een film of een documentaire. Als er ĂŠĂŠn over Afrika wordt uitgezonden schakelt hij zonder verpinken door naar een andere zender. Wat er precies misging kan hij nauwelijks navertellen. Hij hield van David. David hield van hem. Wanneer hij bij David was, was alles goed en vol kleur. Wanneer hij niet bij David was, had de dag geen zin, behalve het tellen van de uren en minuten die hem scheidden van het weerzien. Dat vond hij prima, hij genoot haast van het wachten, het ronddolen in het ijle; de zoete pijn van het verlangen om eindelijk weer te mogen bestaan in de weerspiegeling van Davids zwarte pupillen. Niets was veranderd aan dit gevoel, toch was hij teruggekomen naar het land waar hij nu wees moest zijn. Het bericht van Beirens dat zijn moeder was overleden had hij destijds gelaten naast zich neergelegd. Ze was dood, hij kon er toch niks aan veranderen. Natuurlijk had hij van zijn moeder gehouden, heel veel zelfs. Ze waren lange tijd elkaars enige houvast geweest. Tot Anton vermoedde dat Beirens meer dan alleen zijn juridische bijstand aan moeder verleende. Zonder aankondiging had hij elk contact met haar verbroken. De telefoon ging op de duur steeds minder vaak rinkelen. Maar de stilte van haar afwezigheid riep dat hij de leegte met iets anders moest vullen. Een reis. Afrika. David. Toen hij David vertelde dat zijn moeder hem een mooie erfenis had nagelaten, op een toon alsof hij het had over de regen die er zat aan te komen, had die niets gezegd maar hem met een vreemde blik aangekeken. Voor een klein moment, het was slechts een fractie van een seconde, zag Anton geen liefde maar iets anders opduiken in de zwarte kijkers. Het was geen oordeel, geen verwijt; het was een vraagteken. Terwijl er tot dan toe enkel uitroeptekens hadden gestaan. Deze leestekenwissel had hem niet lang uit zijn evenwicht gebracht, hooguit tot en met de zoen die er kort nadien op volgde. Maar in retrospect bedenkt hij zich dat het de spreekwoordelijke vlinder moet zijn geweest, die uiteindelijk, maanden later, voor een ingehouden, doch allesverwoestende storm had gezorgd. Hij was na een tijd zelf met vraagtekens in zijn ogen beginnen kijken naar David, naar de straten die hij op en neer liep, naar de barmannen die hem zijn bier schonken, naar het bier zelf, naar de blauwe open hemel. Hij maakte zichzelf wijs dat hij de wolken miste, zijn eigen taal, het Belgische bier. Niets van dit alles had iets te maken met wat hij werkelijk voelde, alleen wist hij niet wat hij werkelijk voelde. Hij merkte slechts dat het vraagteken zich niet liet uitgommen, hoewel hij het naarstig van zich af probeerde te schudden tijdens de nacht-dagen in de armen van David. Zijn bewegingen werden minder ongeremd, zijn blik minder onbezorgd. Voor hij zijn eigen vraagteken zou zien glanzen in de witte tanden van David kocht hij een ticket en vertrok. Geen afscheid, geen tranen. Hij voelt zich al een uur misselijk, durft niet van de bank opstaan hoewel hij dringend moet plassen. Het suist in zijn hoofd. Hij is allerminst spiritueel ingesteld maar vraagt zich langzaamaan af of hij dit misschien over zichzelf heeft afgeroepen. Hij weet dat hij niet ziek is, de symptomen zijn daarvoor te grillig, te kortstondig; naar de dokter gaan heeft geen zin. Hij ligt dan maar op de bank, ondergaat het en probeert af en toe tot bezinning te komen, zonder enige uitkomst. Spijt vindt hij een verspilde emotie. Zijn moeder is dood, David is duizenden kilometers van hem verwijderd. Ze kunnen hem niet meer raken.

21


II David komt thuis van een lange dag rondrijden met toeristen. Hij opent de deur naar zijn bescheiden optrekje aan de rand van Kaapstad, zijn blik valt zoals altijd meteen op het onopgemaakte bed, de lakens die nu niet meer bezweet en gekreukt zijn van een lange liefdesnacht, wel van vele slapeloze uren afgewisseld met koortsdromen. Hij weigert zich het beeld van Anton voor de geest te halen, hoe hij er werkelijk uitzag, zijn lichaam, zijn ogen vol overgave. In plaats daarvan loopt hij naar het aanrecht in de keuken, waar in een hoek het kleine verfrommelde ding ligt dat sinds enkele dagen zijn houvast is. Hij kreeg het van een tante, die zag en wist wat hem kwelde. Ze maakte het speciaal voor hem, overhandigde het zonder een woord. Hij wist waartoe het diende maar geloofde er eigenlijk niet in. Voor de grap wilde hij het wel een keer proberen maar kon in zijn huis niet meteen spelden of naalden vinden. Uiteindelijk ontdekte hij in de badkamer, achter in de kast naast de pleisters en het ontsmettingsmiddel, een grote veiligheidsspeld. Een moment later zat hij met de pop en de speld in zijn handen, wist niet precies wat hij wilde doen. Moest bijna om zichzelf lachen. Toch neemt hij de laatste dagen steeds vaker de pop die David moet voorstellen in de hand – zijn tante had een paar plukjes fluogele wol op het hoofd genaaid om de gelijkenis te onderstrepen. Met zijn twee handen wurmt hij de veiligheidsspeld open. Hij kiest niet doelbewust de plek uit waar hij zal steken, laat de speld bepalen waar die zich in wil boren. Het oor, de buik, de onderrug, de onderkant van de voeten; zijn favoriete plekjes op Antons lichaam. Elke keer wanneer hij aan Anton denkt en verdriet of woede komen opzetten, neemt hij de voorwerpen in de hand en gaat aan de slag. Niet omdat hij denkt daarmee Anton werkelijk pijn te doen, wel om zijn eigen leed te verlichten. Soms, wanneer hij bijzonder gefrustreerd is, gooit hij met de pop, draait hem de nek om of schudt hem als een waanzinnige door elkaar. Het helpt.

22


HANDDOEK by Wouter Veldboer een handdoek bezet ĂŠĂŠn van de ligstoelen chloorwater zucht onder de belofte van een nieuwe dag dringt met moeite door mijn zonnebril van plastic ik ben zo lang wakker als ik niet heb geslapen twijfel dus over een duik of ook een stoel toe-eigenen voor beide ontbreekt mijn handdoek ik moet hem hier ergens hebben laten liggen

23


HET BROEIT by Bob Kalkman

Het broeit

De straat verdonkert onder de wolken die watertrappend blijven hangen

De stilte drukt een vochtig stempel op de daken

Het broeit

Het leven trekt zich terug om niet meer te verkeren als een golf die omgeslagen terughuilt naar de zee

Je kijkt me aan wil gaan spreken Je blik !

Als stilte voor de storm

24


HIJGEND HERT by Peter Mabelus De totem die ik als jongverkenner tijdens de eerste totemisatie van mijn scoutsloopbaan in de jaren vijftig kreeg was “hert.” Niemand kon sneller rennen dan ik. Aan mijn eerste totemisatie hing een kleine opdracht vast: zo hard mogelijk rennen. Handgeklokt rende ik zestig jaren geleden, als 11-jarige, de 100 meter sprint in 9.54 seconden: 0,04 seconden sneller dan Usain Bolt deed toen hij op 16 augustus 2009 in Berlijn na 9.58 seconden over de finish kwam tijdens hetzelfde nummer . Die tijd van Usain Bolt geldt nog altijd als de snelst gelopen tijd ooit over deze afstand. Het voortotem “hijgend” kreeg ik vijf jaar later, als verkenner, omdat ik als 16-jarige al drie pakjes Caballero zonder filter per dag rookte.

25


IK BEN TOTER by Peter Mabelus Als toter volg ik het liefst de school en neem zo min mogelijk risico’s. Ik ben niet op zoek naar bonuspunten. Elke verrassing is een belofte van gevaar. Daarom volg ik liever een grote dan een kleine straat. Op weg naar het full house van mijn familie. Ik voel geen zekerheid als er om mijn veiligheid en welzijn gedobbeld wordt door roofdieren en vissers. Ik wil geen speler zijn in een spel dat dertien categorieÍn kent. Ik ben niet op zoek naar een kans. Ik wil geen winnaar of verliezer zijn. Ik wil overleven. Als jonge haring wil ik zo veel mogelijk toeval uitsluiten. Laat me vrij zwemmen in de yahtzee. Er bestaat geen scorebord onder water. Ik ben toter.

26


IK LEEF DOOR JOU by Bob Kalkman Ik leef door jou Adertjes meanderen over jouw fragile handen roerloos gevouwen hier op tafel op het kleed Je ogen, transparant helder stralen rust of is het berusting Wat jij zag, zag ik nog niet Wat jij voelde, voelde ik nog niet Wat jij hoorde, hoorde ik nog niet Wat je deed, deed ik nog niet maar wel van alles al een beetje Waar jij was, was ik nog niet Waar jij bent, ben ik nog niet Zal ik ook zien Zal ik ook voelen Zal ik ook horen Zal ik ook doen Zal ik ook zijn Zal ik ook leven Ik leef door jou Š B. Kalkman 28032017

27


IK ZOU EEN GEDICHT by Frans Terken Ik zou een gedicht kunnen schrijven over haar gedrenkt in waterstofperoxide het gevaar daarvan voor de hersenfunctie maar dat is meer voor de wetenschap met minder kans op een vleug poëzie over hoeveel mensen iemand telt op zomaar een bijeenkomst van haatzaaiers en meelopers in een gat van een stad maar dat is voor rekenaars statistici zij kennen het keurslijf zonder verbeelding over een kekke omroepster op stiletto’s met een handvol alternatieve feiten ik zou haar strikken met een bos waarheid een vinger leggen op haar halfopen lippen maar word ik in m’n bedoeling ooit geloofd ik zou kunnen schrijven over de staat van het land en het leed in de wereld maar lees je dat dan naast nieuws en columns vandaag in de krant of moet het soms op social media geknald een gedicht van woorden voor op de tong het vuur in de punt van de pen het papier gladgestreken en herkenbaar als een aanslagbiljet in de brievenbus lees je onder de streep een resultaat in de min ik zou een gedicht over kop op mens houd omhoog die kin kom aan het heeft zin om te blijven gaan voel hoe de taal je uit handen valt

28


IN ZEEËN VAN GRAS by Eric Zindel In zeeën van gras mijn hart voedt zwervend dit bestaan droomt van een wereld waarin jij en ik kunnen zijn mijn hart bloedt kan deze stilte niet aan het huilt om een wereld zonder dromen daar heerst slechts pijn in zeeën van gras vergeet de tijd misschien om mij ergens daar te vinden zal ik de wind eeuwig horen ruisen terwijl mijn woorden verwaaien er is geen zichtbare grens waar de overgang van verdriet naar geluk te vinden is ook niet in zeeën van gras de wind draait altijd alles (c) Eric Zindel

29


KIJK NAAR MIJN SCHOENEN by Bjorn Hanssen Kijk naar mijn schoenen deze zijn het beste paar dat ik nog bezit Versleten, vele kilometers er op gelopen zool aan de linkerkant laat net niet los veter aan de rechterkant is meer uitgerekt dan die andere Zij zijn geweest waar ik was door drek klei en modder waar we doorheen zijn gelopen Over koude grond, water dat langzaam via schoenen bij de sokken introk Zo is ook het leven je hoofd boven water houden kijk maar naar je oude schoenen ze vertellen een verhaal Blijf(t) Kleuren

30


KLEUREN by Connie Harkema

Primair kwamen de kleuren op haar af. Rood, geel, blauw schreeuwden ze haar toe. Het duurde even voordat ze het toegaf: felle kleuren maakten haar moe. Met de handen voor beide oren wilde ze nooit meer kleuren horen.

31


LACH by Alexander Franken De sterren vertellen de wereld draait door zij doet de afwas wat is ze toch mooi de man in de maan heeft het licht aangedaan en hij lacht Zacht Gordijnen die sluiten ’t wordt stiller op straat de klok van de kerk heeft haar wijzers op laat de man in de maan lijkt er stil voor te staan en lacht zacht Lach lach als God op zijn scooter die de schepping bedacht als een smoorverliefd stel voor hun huwelijksnacht als de man in de maan zo zacht Kleine geluiden vroeg in de nacht van zinnen en klanken waar ik lang over dacht de man in de maan kijkt me nieuwsgierig aan en lacht zacht Zij gaat naar bed toe ze fluistert “Tot straks” ik blijf nog wat schrijven over haar en de nacht de man in de maan kijkt me ondeugend aan als ik lach zacht Lach lach

32


als Urkse meisjes in klederdracht als een jarige Job die kadootjes verwacht als de man in de maan zo zacht Lach Lach Als een blije moeder op moederdag als de zoon van een krijger die meestrijden mag als de man in de maan zo zacht De woorden zijn op het lied is voltooid zij is nÊt wakker en nog altijd zo mooi de man in de maan is voor de zon weggegaan en ik lach Zacht dag, daag Š Alexander Franken www.Alexanderen.nl

33


MIJN LIEFDE by Eric Zindel Mijn liefde mijn liefde rolt met knikkers naar beneden waait met de blaadjes langs de basten van de bomen streelt zacht je lippen terwijl jij nog stilletjes ligt te dromen mijn liefde raakt de wereld tilt het op en laat alles zweven het maakt zachter laat het dansen en beven iedere bliksemstraal verlicht mijn ziel tot jij mij in alles ziet in witte as dwarrelt het omlaag in stromen van wil jou en lief jou tot aan de voet van de boom dan begint de liefde‌ onze droom (c)Eric Zindel

34


MIJN TROOST by Bob Kalkman

Mijn troost

Mijn troost kwam met de oostenwind Op vleugels aangevlogen Zocht in mij het huilend kind

Hij sloeg zijn vleugels om hem heen Fluisterde zoete woorden Liet het kind niet meer alleen

Tranen werden parels wit In de schatkist van mijn hart Waar nu het kind in liefde zit

© B’Kalkman 02052017

35


MOCHT HET ZO ZIJN by Cor van Welbergen Mocht het zo zijn ……. Mocht het zo zijn….. Dat ik je naam niet meer weet De weg kwijt ben in mijn huis Het schrijven me niet meer lukt Het spiegelbeeld zich omdraait Mocht het zo zijn…….. Dat ik mijn dochters niet herken Ik blijf hangen in mijn geheugen Niet meer uit mijn woorden kom Ga juichen voor een andere club Mocht het zo zijn…… Dat ik verdwaal in mijn Den Haag Zoekend loop door het Zuiderpark Uren sta te turen op het havenhoofd Mijn naam niet meer zal herkennen Mocht het zo zijn……. Dat het verzorgen een niet te dragen last is Wij tot gescheiden leven gedwongen zijn De deuren achter mij worden gesloten Het denken mij wordt ontnomen Mocht dit zo zijn Laat mij dan niet verder lijden Laat mij dan uit liefde gaan Voorkom dan mijn onnodig strijden Kijk omhoog en zie mijn ster stralen langs de maan

36


NACHTSLOT by Hans F. Marijnissen Een werkdag schenkt hem valkuilen, er gaat geen dag voorbij of hij weet het, de ochtenden die knellen. Hij ontwijkt de vallei en vindt de afgrond, het uitzicht religie, de spiegel afgod. De wegen ontstaan onder zijn wielen, steden groeien en groeien, en als hij de armen spreidt omvat het noodlot hem, doordrenkend, zelflerend. Een dans tussen instinct en ratio, repeterend startschot. Dan liever naar binnen waar hij herkent wat hem bedreigt en hij het vergrendelt. Hij wenst haar en zijn wachtende gezin weer een rustige nacht en verdwijnt achter zijn nachtslot.

37


NACHTSNEEUW by Marijke Hooghwinkel miljoenen vlokken eeuwig dansend zijgen neer daar zie ik mij staan in de lichtbaan van een lantaarnpaal op hoge rode hakken te schuchter mijn hoofd zit onder mijn haar spotlights miljoenen vlokken eeuwig dansend overspel het geeft niet dat ik zichtbaar dat wat rond is een steen is het ijs waar ik doorheen kijk geen spiegelbeeld heeft ik zie mij staan op tĂŠ hoge rode hakken het geeft niet dat ik zichtbaar ben het ijs waar ik doorheen zak alleen diep is ik zie jou staan in een gehaakte bruidsjurk sleep jij de nacht voort

38


ODE AAN BELASTING by Vincent Jongman Miljoen gewonnen maar de prijs is slechts verguld onder vederlichte centen schuilt het lood dat is vernikkeld en voelt koud maar zijn vrees voor overvloed trekt terug voert weg bij eb terwijl ik zijn miljoenenschat uit zijn kale bodem schep.

39


OMNIGLOT by Peter Mabelus De ene boer kon, sinds hij als misdienaar van zijn paard was gevallen, alleen nog Latijn spreken. De andere boer was net als de ene boer in zijn jeugd misdienaar was geweest en kon wel Latijn verstaan, maar niet spreken. De ene boer wees naar een appel in het gras en zei: “Omnia cadunt.” De andere boer zei: “Das waar. Alle dingen vallen.” De ene boer wees naar een dode mus in het veld en zei: “Omnibus sensibus destitutus.” De andere boer zei: “Jep: Beroofd van alle zintuigen.” De ene boer zei: “Omnia mutantur, nihil interit.” De andere boer zei: “Das waar. Alles verandert en niets vergaat.” De ene boer zei: “De omnivoor kom hier nivoor.” “Wat de fak?”

40


ONDER WATER by Connie Harkema

Onder water weeft: zeewier groen en zacht.

Zandkorrels in beroering gebracht: onder water zeeft.

Schelpen houden de wacht, parels voor de jacht: onder water geeft.

Zeehonden voor de vacht: onder water beeft.

Koraal met beschermende kracht voor vissen in hun dracht: onder water leeft!

41


ONDOORDRINGBAAR by Ellen Ellen Tijd maken Op het ritme van jouw hartslag Valt me Makkelijk Makkelijk Is anders wanneer je Onderweg Uit mijn pas loopt Loopt Het water door het mos van mijn huid heen Dan is ons Bos niet ondoordringbaar Maar Laten we het niet moeilijker maken dan Het Is De Liefde

42


ONGEAARD by Wouter Veldboer schouders trekken als golven hoog boven de horizon dan er weer onder in een stem de donder door ogen de flits ik die me vasthoudt aan een paal en bidt als een vogel die valt iemand vangt althans dat denkt maar voelt wel beter de stoot de paal was van ijzer en ik ongeaard

43


OUDE ZWERVER by Bjorn Hanssen OUDE ZWERVER Oude zwerver die ik zag zitten op het bankje bij het winkelcentrum Drie draagtassen een oude jas en versleten sportschoenen zonder sokken Nooit vragend om een aalmoes zeker wel voor een luisterend oor Zijn lange baard gegroeid in tijd heeft al deze verhalen beleefd die hij had verteld Hij was een zwerver soms zonder dak boven zijn hoofd en trok over de wereld met zijn levensverhaal in zijn volle rugzak Als de nacht bijna viel en mensen keken naar hun televisie om 20.00 uur De centrale verwarming 22 graden hoger stond dan dat de buitentemperatuur was Liep hij naar zijn slaapplek ergens alleen onder een vergeten afdak Struiken groeiden tegen de oude vervallen muur zelfs de spinnen hadden hun web verlaten zo uitgestorven hier viel niets te halen Oude zwerver die niet meer dakloos is ligt op de gemeentebegraafplaats Drie plaatsen verder dan het tot dan toe lege graf zijn laatste woorden blijven onbekend Rust gevonden na al het zwerven de rugzak is nu leeg geschud In het voorjaar groeien de struiken weer dicht de vlieg verloren in het web wordt niet gemist want de spin zal niet meer terug keren Zo krijgt elk verhaal een einde Ook dat van deze oude zwerver Blijf(t) Kleuren 2017

44


OUDERSCHAPSVERLOF by Peter Mabelus Mijn vrouw en ik waren verslaafd aan GHB, Gamma-Hydroxyboterzuur. Wij moesten er elke dag voor zorgen dat wij een voorraad GHB in huis hadden, waar een kalmerende werking op onze genotzuchtige lichamen vanuit ging. Omdat mijn vrouw en ik allebei fulltime in de gezondheidszorg werkten, nooit nuchter waren en bovendien gezamenlijk de zorg droegen voor de opvoeding van onze acht jonge kinderen, waren er tijdens de spaarzame momenten dat mijn vrouw en ik over onze voorraad GHB konden overleggen bijna altijd kinderen aanwezig. Wij voelden ons daarom gedwongen GHB een onopvallende bijnaam te geven: GeHaktBallen. ‘Schat, zijn er nog genoeg GeHaktBallen in huis?’ vroeg ik aan mijn vrouw. ‘Nu even niet, honneponnetje,’ zei ze. ‘De GeHaktBal slaat zojuist enorm in.’

45


PAROLE by Ellen Ellen woorden zijn de oorsprong, maar ook de boorden van het zijn en de herkomst, de komst van het komende wat nooit de echtheid van het nu zal overtreffen

46


PS by Ellen Ellen Roland kijkt de witte kamer rond en glimlacht meewarig. Hij zucht, en alsof hem plots iets te binnen schiet, fronst hij en gaat zitten op het metalen bed dat tegen de muur staat. Hij neemt met zijn rechterhand zijn linkerpols vast, laat zijn vingertoppen over de binnenkant glijden. Daar waar de aders lopen, op een van de meest gevoelige plekken van het lichaam, precies daar staat de tattoo, die, omdat hij dan toch moet leven, hem zijn laatste sprankje betekenis geeft. Hoop, misschien zelfs. Heel klein, maar toch goed leesbaar, staat onder elkaar te lezen: S P p Nog steeds komen de tranen in zijn ogen als hij met zijn nagel over de kromming van de S gaat. Kende u Seb? Wie? Seb, de jongen. Nee, natuurlijk niet. Hij was er gewoon opeens. Stond plots met zijn fiets aan de hand naast me op de brug. Begon met me te praten. Waarover? Over duiken. Hij zei dat hij op weg was naar het kanaal, enkele kilometers verderop, waar zijn vrienden op hem wachtten. Ze doken altijd van de brug. Hij zei dat zijn vrienden hier niet durfden te duiken, te hoog, het water te diep, zoiets. Maar dat hij het eigenlijk wel wilde proberen. Hebt u het hem niet uit zijn hoofd gepraat? Euh‌ nee? Ik weet het niet precies. Ik was verward, had pillen geslikt, ziet u, ik‌ U hebt dus niet tegen hem gezegd dat hij over de balustrade moest kruipen en naast u komen staan? Niet zover ik me kan herinneren. De bel gaat. Roland kijkt zoals gewoonlijk op de klok, om af te toetsen of de routine wel stipt verloopt. Precies vijf uur, mooi zo. Hij zoekt de witte badstoffen slippers onder het bed, staat op, knoopt het touwtje van zijn grijze pyjamabroek weer goed vast, neemt zijn kamerjas van de haak en verlaat de kleine cel, die eigenlijk geen cel is want hij kan gaan wanneer hij wil. Maar waarom zou hij willen? De S houdt hem hier. Hij werpt nog een laatste blik op de binnenkant van zijn pols, vermant zich dan en stapt met zekere passen richting de grote zaal, waar de verpleegster al de eerste anderen aan het bedelen is: een bekertje met pillen en een bekertje met water. Volgende!

47


Waarom was u daar, precies op dat moment? Dat zijn twee vragen. Waarom was u daar, op die brug? Beter eerst met de andere vraag beginnen. (zucht) Goed. Waarom dat moment, die dag? Eigenlijk had het net zo goed 23 jaar eerder kunnen geweest zijn, alleen… Alleen…? Toen kon het niet, nog niet. Beter gezegd , ik wilde het al 23 jaar maar dacht niet dat het er ooit van zou komen. Omwille van de grote P, begrijpt u? De grote P? Van pijn, van Patrick. Pijn die zo’n pijn doet dat je niet me er wil, niet meer kan. Begrijpt u? Niet helemaal. Wie is Patrick? Patrick was mijn zoon. Lang geleden. Daarna was alles anders. Onmogelijk, onhoudbaar. Maar je moet door hè. Tenminste, dat zeggen ze, terwijl ik me altijd afvraag waarom dat zo nodig moét. Ik kon niet door, wist niet hoe. Alles was zinloos, alles deed pijn. Ik dacht dat ik de uitweg wist, tot… Zelfmoord? Hm. … totdat ik besefte dat ik daarmee nog meer pijn zou veroorzaken. Mijn vrouw, mijn moeder, mijn broer. Ze zouden allemaal de grote P moe ten lijden, omwille van mij. Dat kon ik niet op mijn geweten hebben. Dus ik bleef alleen achter met míjn pijn… Ga verder. Tot ik de kleine p ontdekte. De kleine pijn. De kleine pijn? Er zijn verschillende manieren, maar ik gebruikte meestal mesjes, of siga retten. Het werkte, in zekere zin. De grote P werd overstemd door de kleine p? Zoiets. Ik kon er in ieder geval door verder gaan met leven. Bezoekers krijgt hij hier niet. Dat is begrijpelijk, wie zou hem ook bezoeken? Zelf vindt hij het beter zo. Niemand die zich verplicht moet voelen eens in de zoveel tijd hierheen te komen met bloemen, druiven, boeken of wat dan ook, om hem te vermaken met luchtige anekdotes of grappen. Roland is tevreden dat hij een ander dit soort marteling bespaart. Hij draagt het lijden liever alleen. Overigens zit hij hier goed, komt niks te kort, heeft niemand nodig. Wat hij nodig heeft draagt hij dicht bij zich, de herinnering, de gedenktekens. S, P en p. Ze zijn hem dierbaar geworden. Roland is blij dat het nu slechts letters zijn.

48


Toch stond u plots op een brug. Wat was er veranderd? Of ging u werkelijk een duik nemen, zoals Seb volgens u aannam? 23 jaar lang heb ik geleefd zonder te leven, dokter. Heb ik door middel van de kleine p over-leefd. Heb ik iedereen zoveel mogelijk van me afgeduwd. Ik ben als zelfstandige van thuis uit gaan werken, ging geen nieuwe contacten aan. Maar uw vrouw, uw moeder? Mijn vrouw overleed drie jaar na Patrick. Volgens de artsen aan een fatale epilepsie aanval. Ik heb me nooit willen afvragen of ze die eventueel zelf had uitgelokt, met pillen of zo. Het deed er ook niet toe. Zij was van haar lijden verlost, tenminste. Maar zij heeft op haar beurt ook weer voor pijn gezorgd, zo bedoelde u het toch, daarstraks? Ja, maar dat is haar verantwoordelijkheid geweest. Kijk, ikzelf kon niet méér pijn voelen dan ik al deed, dus voor mij maakte het geen verschil. Maar wat míjn acties betrof… ík kon niet doelbewust iets ondernemen waarvan ík wist dat het anderen met de grote P zou opzadelen. Onmogelijk. Maar? Toen twee jaar geleden mijn broer overleed aan alvleesklierkanker besefte ik dat er enkel nog mijn moeder was. Mijn schoonzus telde niet, die had al twintig jaar een hekel aan me. Kinderen waren er niet. Toen kreeg ik dus plots weer hoop. Dat moeder ook zou overlijden en zo niet… Zo niet? Tja. Ik had haar kunnen laten leven en opzadelen met de grote P, want ikzelf hield het niet meer, ziet u. Ik had eenvoudigweg te lang gewacht. En de kleine p hielp de laatste jaren steeds minder. U bedoelt…? Ik heb mijn moeder vermoord. Eigenlijk was het een vorm van liefdadigheid. En toen ging ik naar de brug, nam voor de zekerheid ook een heleboel pillen, ik wist niet of de brug hoog genoeg was. Dat brengt me bij de andere vraag – waarom daar precies? Toeval eigenlijk. Met al die jaren fantaseren over het moment, was ik eigenlijk alleen tot het besluit gekomen dat ik zou springen, waar precies had ik niet bedacht, gezien het toch bij een fantasie zou blijven. In ieder geval zou ik geen slagaders oversnijden, overdosis pillen nemen, me verhangen, een kogel door mijn kop jagen, mezelf in brand steken of wat voor geks dan ook. Nee, ik zou in het water springen, de val zou mijn nek breken, zo niet was ik toch geen goede zwemmer en de verdoving van de pillen zouden me zeker doen verzuipen. In peis en vree. Zonder gedoe en zonder p. Ik ben beginnen rondrijden met de wagen, kwam daar uit. Toeval, zoals ik al zei.

49


Eigenlijk zou hij de tattoo willen laten omkaderen met een grote I. Van ironie. Dat hij de val overleefde, bewusteloos was tot voorbijgangers hem opvisten. Dat er van Seb lange tijd geen spoor bleek, maar dat zijn lichaam enkele dagen later verderop werd gevonden. Dat hoe hard je ook je best doet om een Perfect Plan uit te werken, het leven nu eenmaal anders getand is, het boort zich in je vel en zadelt je op met iets wat je niet voor mogelijk had gehouden, 23 jaren lang, toen de grote en de kleine p zich om elkaar heen verdrongen: dat er nog een grote S is, die boven alles uittorent en het leven nóg zinlozer, nóg ondraaglijker maakt: schuld. ‘Je durft niet, ik zie het aan je! Hoe lang sta je hier al?’ ‘Ik durf wel, maak je maar geen zorgen. Ga jij nu maar zwemmen met je vrienden.’ ‘Maar dit is veel cooler. Ik wil van deze brug duiken!’ ‘Dat is veel te hoog.’ ‘Waarom doe jij het dan?’ ‘Ik… ik ben groter dan jou, sterker. Voor mij kan het wel.’ ‘O ja? Kom op, grote sterke, wie het eerst weer boven komt!’ In één beweging springt Seb over de balustrade, knipoogt kwajongensachtig naar Ronald en duikt de diepte in. Ronald ziet het gebeuren, een nieuwe p dient zich aan: paniek. Hij twijfelt geen seconde langer en duikt achter de jongen aan.

50


SAMEN by Jurgen Uiterdijk samen amen in de stilte omdat het verlangen speelt meer dan een gedeeld plezier

omdat samen meer is uit dankbaarheid opgeslagen bewustzijn om die parel van parelmoer

stilte voorbij de woorden weten gedragen gewichtloze kracht bergen verstouwen (copyrights, ameen, 2017)

51


SAMEN

2

by Jurgen Uiterdijk samen 2

waarin de verwachting van twee het onzichtbare van de tweeling steekt is alles anders dan het samen een gestolen verbond

er is meer dan de verwachting de gesponnen draden van het prille daar het verstoorde

knopen die breekbaar zijn en toch sterk, enorm zelfs waarin het samen anders is dan de keuze

gedwongen eerst ik voorbij de logica diepe wens losgelaten verlangen door de pijn

genoeg gekweld (copyrights, ameen, 2017)

52


SAMEN

3

by Jurgen Uiterdijk samen 3

jij en ik, ja ons samenhang jij lief en tederheid mijn deelgenoot en partner samen en toch alleen

de man en vrouw, ieder de keuze gemaakt voor meer dan alleen ik met jij

mijn liefde delen in het ontvangen jouw liefde, samen meer dan ons geheel (copyrights, ameen, 2017)

53


SAMEN

4

by Jurgen Uiterdijk samen 4

het team, work en werk de samenhang in de wil van meer dan ieder voor zich als een blad in lente samen aan de boom

verlangen naar groen en groen het licht te abosorberen dronken worden naar de volste tint

diep hartsverlangen los te mogen zijn terug naar moeders-schoot als team de wens

naar kleuren in herfstpracht ademnood gezond los terug naar kaal om het herbeleven, naar samen (copyrights, ameen, 2017)

54


SAMEN

5

by Jurgen Uiterdijk samen 5

meer dan mezelf wetende het zelfrespect ik en mij samen oud worden door alles heen spelend kind

dit tijdloos pure steeds met me naar dit pure luisteren het spel zonder grenzen en regels liefde maakt het echt-verbonden samen als echtgenoot (copyrights, ameen, 2017)

55


SLACHTVELD by Wouter Veldboer dit gras wist van hoeven vele hoeven en boog mee knakte, werd rul gereden tot modder, traag zoals er daarna werd gestreden herrezen uit het leven het is de dood die baart nimmer moordt of begraaft niet eens het wapen is in handen van het dier op het dier dat viel, ja om precies te zijn hier

56


SMELTWATER by Vincent Jongman De torenhoge stadsgezichten brokkelen af gesteente valt‌ betonnen muren verweven met staal buigen en duiken de bodem in en boven die aarde stort de hemel in duizend fragmenten en scherven omlaag sterren en maan verstoten van het stralend licht dat ons verlaat de levensaders dichtgeslibd de bossen weg zijn kaalgeknipt het leven is ons hart ontglipt het vuur bedaard de ziel ontaardt en het is hij die daar nu zit en in die eeuwige leegte staart.

57


SOMS DAN… by Eric Zindel Soms dan… laat je mijn kleuren vloeien andere tinten door elkaar verandert er iets van binnen voelt de wereld leger, raar soms dan.. zijn woorden niet genoeg meer houdt ik jou wel even vast troost ik jou en verjaag de spinnen zeg maar de monsters uit de kast soms dan … voel ik dat je de lijnen wilt verbreken bouw je weer muurtjes om je heen worden dagen weken het gevoel dan zo alleen maar altijd … draag ik diep van binnen oneindig veel liefde in mijn hart hier stilletjes voor jou zolang de lentebloemen bloeien (c) Eric Zindel

58


SPELEN by Jurgen Uiterdijk

spelen

waarin het kind gewoon speelt tussen de levenden en de doden tussen de graven en de huizen spel in spel

zoals de wolken elkaar overal ontmoeten van slagveld tot het liefdespel breien de momenten van spel tot spel

een grafsteen voor diefje met verlof het gras voor tikkertje de paden voor de snelste weg

wind waait met blazen wolken drijven gedachten weg (copyrights, ameen, 2017)

59


UITGAAN by Wouter Veldboer hoe scherp ook de zon net over huizen kiert het licht boven de bar had niet mogen doven waarin wij geloofden de laatsten van de nacht ik schreef het op een viltje straks in een droom die niemand gaat onthouden laat staan de namen ze hangen aan wie wij waren worden stappen richting bed

60


VAAG by Ellen Ellen Breek mijn schreden op in parten, ruik mijn ziel eet mijn korsten en weet mijn smarten.

Vertraag me Behaag me Verdraag me

Laat me in al mijn banaliteit stinken in je alleswetende armen en omhels mijn perversiteit.

Wees vaag Waag het en Zie me graag

61


VELE LANDEN VORMEN EEN WERELD OF TWEE by Marc Tiefenthal

Je kiest het hazenpad en belandt in Wonderland. Je neemt de Konijnenpijp en rijdt weldra in Waasland.

Op handen en voeten ben je in graasland. Met geheven hoofd loop je langs de kassa in graailand.

Wie neemt wie te grazen? Wie graait zo graag? Wie graaft tunnels of pijpen?

Wolken drijven dunnetjes Voorbij in de hemel en voeren het antwoord mee op de wind.

Een greep uit de lucht helpt ons geen zier verder. We blijven bij de zoden zitten.

62


VERZADIGING by Hans F. Marijnissen De snelweg stremde en bevroor tot stilstand. Er verstreek geen tijd. Adem sloeg neer tegen de ruiten. Vervroegingen haalden mij in. Samen ontbeten we, de dag mijdend, en lieten we alles buiten. Om het einde te naderen, de zin op te bouwen, de adem te halen en het leven te sluiten.

63


VOETSTAPPEN by Cor van Welbergen Ze laten een afdruk achter in het natte zand, maar sommigen vervagen sneller dan gedacht Die van ons waren onuitwisbaar Zo lang liepen ze naast elkaar Nieuwe afdrukken vulden de oude Toch liepen ze dan plotseling uiteen Vervaagde langzaam uit het beeld In mijn geheugen staan ze er nog Hoewel er al lang andere voetstappen naast die van mij zijn komen te staan Zelfs met mooie kindervoetjes ernaast Soms loop ik alleen over het strand en zie ik mijn achterlatend spoor plotseling weer gevuld met die van jou Ze hoorden bij elkaar als eb en vloed

64


VOLLE MAAN by Bjorn Hanssen VOLLE MAAN Nu de dagen donkerder zijn geworden De bomen zich hebben ontdaan van hun kleuren Slechts de kale takken in een schemering bewegen Een grote maan dit gadeslaat Daar ergens loop ik te dromen ’s Avonds slenterend door de paden Over het leven en de doden Dromen van het peinzen onderscheiden En het maanlicht reflecteert in een plas van water Het is niet donker maar duister Bij volle maan in de nacht Blijf(t) Kleuren 2016

65


VOOR JOU by Wouter Veldboer ik hoop dat je elke dag jouw beste sokken droeg zonder spijt omkeek zorgeloos naar morgen zag het positieve in het negatieve het negatieve in het positieve naast jezelf iemand had om dat te geven wat geen vorm heeft alleen maar woorden ik heb ze voor jou als mijn handen jouw kleren ik hoop dat je elke dag jouw beste sokken droeg

66


WAT DICHTER IS… by Eric Zindel Wat dichter is… enkel de dichter met liefde in het hart schrijft om wat hij huilt schreeuwt tegen iedere steen en telkens dicht hij slechts één regel “heb toch lief” enkel de dichter die in zielen schrijft weeft het bloed van dromen bouwt een wereld om thuis te kunnen komen (c) Eric Zindel

67


WAT MOET JE DAN by Bob Kalkman Wat moet je dan

Als de wereld niet je huis is Je woning niet je thuis is Wat moet je dan

Als je diepste wezen er van anderen niet mag wezen je verweesd wordt van je zijn Wat moet je dan

Als de vazen zijn gebroken de glazen zijn geleegd de honger gapend schreeuwt Wat moet je dan

Ontvang je ziel daar waar je staat laat de wereld draaien

Schik de bloemen in je hart

en leef

Š B.Kalkman 29042017

68


ZOEKTOCHT by Wouter Veldboer wees waar je zoekt naar jezelf nergens anders kan je zijn en toch kwijt verloren bijna aan de nacht die jou zocht en vond in het licht van een ster ze schijnt niet als een zoeklamp is de zoektocht van de wijze die weet het is de weg die je maakt als je zoekt tegelijk vindt met jou erop ik ernaast wij komen er wel waar we zijn

69


70


71

Po-e-zine Pocket Editie 01  
Advertisement