Page 26

Ik observeerde een jong meisje, ze keek me naar de ogen. Een opgemaakt heerschap doorkruiste zijn blik. Met moeite herkende ik Pedro, mijn vriend. Hij speelde trompet in het snel geformeerde decadente orkest. Zijn voorhoofd was met een parelrand versierd en de zwart omrande ogen sprongen opvallend uit de gepoederde huid naar voren. “Hallo, Pedro wat zie jij er grandioos uit!” “Ja, enorm hé. Was je trouwens al lang hier?” We vervolgden het gesprek aan de bar Hij keek naar de curve van haar rug en de vorm van haar billen. Zijn blik was blijven rusten op de hoogte van haar laarzen. Waarom stap je niet op mij af? En knoop je geen gesprek aan? Waarom wacht je tot ik het initiatief neem? Ze keerde zich een kwartslag om en staarde hem openlijk aan. Had zij mij gehoord, of leek dat zo, vroeg ik mij af? Haar borsten prikten de lucht in tegenlicht uiteen. In de verte hoorde hij treinen rangeren, gerommel in de warme, geladen atmosfeer. Wagons als gedachten, brokken die aan elkaar gekoppeld worden voor een nieuwe bestemming. “Pas als ik voor jou nieuwe grandioze zinnen zal formuleren, zullen we elkaar terugvinden, “bedacht ik. | Alex Brusse

27

Po-e-zine 6 Randstad  
Po-e-zine 6 Randstad  
Advertisement