Page 1

VILLREINEN

2OOO

Wwwwm&wmwkffiffiw p#r ffikwwwmKmmKwwym AV OLAV

S.

HAUGSE

I skrivande stund går me direkte over i

eit nytt

årtusen. Villreinflokken og

underteikna tek ikkje dette så alvorleg.

Det er eit årsskifte som alle andre. med solsnu og alt som det skal vera. Men likevel...... Gjev det ikkje grunnlag lbr refleksjonar? Om dei langsikti-

r

ge perspektiv. Dette at individet har si korte og avmålte tid. Men rasen derimot, den bør bestå. Historiens dom må ikkje verta at mennesket er ansvarleg for at ein art går ut. Villreinen og jege-

ren har vandra i lag over snaufjellet i tusenvis av år. SIik må det også vefia.

Landets minste villreinområde er ungt. l0-årsjubileet vart markert med stor stas sist høst. Den korte historia fbrtell om medgang og motgang. Medgangen har dyra sjølv sytt for. Dei har

til rette for store naturopplevingar for vandraren. Alt frå han som fekk oppleva og sjå eit nytt liv koma til verda i is og snø, til han som skaut den Iagt

store bukken. Motgangen derimot, er menneskeskapt. Me må berre erkjenna

at mennesket er

verdens farlesaste

rovdyr.

Noen av dyra på Oksenhalvøya, med en av de to "overløperneD i venstre kant. Denne kalven er lett kjennelig på at den er kvit og har en svart flekk nederst på høyre bog. Bildene er tatt 28. desember 1999.

om at dei sette heile byggefeltet på ende. Ein grøn og saftig plen var

frå, og truleg måtte dei ane kva dei gekk til. Nu stod det berre att å bevisa

ypperleg matstasjon. Slakteriet i nabolaget vart kontakta om at no var to geiter kome på villstrå! Men på sikt vart

at me er flinkare å ta vare på våre eigne enn vossingane. Den vesle kvite er lett å klenna ig1en. Den andre vil me også prBve å identiflsera og om mogleg merka. Desse genene burde også få ei framtid i flokken. Det spesielle ved denne historia, er at me kan fylgla dei heilt frå dei dramatiske skota gjekk, til dei endeleg fann ein trygg og god stad å vera. Dette er

nok denne lbrm for sivilisasjon for Innavl? Eit tema i forvaltninga av vår vesle flokk har i desse ti åra vore innavl. Her er hggst ulike teoriar. For å vera på den sikre sida, kjøpte me hausten 1998 to I l/2-års bukkar. Om dette var positivt

eller unødvendig kan ikkje ein gong

fiamtida fbrtelja noko sikkert

om.

Flokken tel i dag ca 35 dyr. Men så til ei underleg historie. Faren for utvandring har me sett på som reell. Heldigvis har dette vist seg å vera over-

sterk. Dei tok rake vegen opp den hengebratte lia. Ei veke seinare var dei komne i flokken vår i Freimsdalen.

Godt mottekne Etter lang tids observasjon kunne ein berre konstatera at dei var vel mottekne, ingen lbrm for rasehat eller framandfiykt. Dei visste godt kva dei reiste

naturen på sitt beste. For å visa kor uforutsigbar han er, kjem han av og til med innspel som er totalt utenkelege. ffi

Det er bratte fjell å ferdes i for reinen på Oksenhalvøya. Midt i bildet en av de to bukkene som vart kjøpt inn i 1998, her er den 2,5 år. FOTOS: MACNE HALLANGER

driven fiykt. Me har ikkje registrert dette. Men derimot innvandring var det ingen som hadde drBymt oml To kalvar vandrer inn!

Den 5. september 1999 vart det skote

to simler av f1okken til Hardanger og Voss reinsdyrlag ved HamlagrB. To kalvar varl morlause. Den eine var heilt kvit og utan horn. I rein fiustrasjon tok desse to ut på vandring. I dei etterfylgjande dagar vart dei observert fleire gonger. Heile tida med retning mot Granvin og OksenhalvBya. Dalar,

:a! Lq.

bratte gjel, elver og tettbygde strØk var ingen hindring. Ettermiddagen 16. september kryssa dei elva ved ungdomshuset i Granvin. Dei bekymra seg ikkje det minste

95

Villreinen2000 side 95  
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you